Wyprysk łojotokowy – przyczyny, objawy, leczenie wyprysku łojotokowego

Stan zapalny towarzyszący łojotokowemu zapaleniu skóry należy do jednego z najczęstszych powodów wizyt u dermatologa.

Szacuje się, że z problemem tym zmaga się obecnie około 11,6% populacji ogólnej i nawet do 70% niemowląt w pierwszych trzech miesiącach życia.

Niestety, pomimo wielu metod leczenia objawowego, jak do tej pory nie znaleziono skutecznego sposobu na to, by zapobiec łojotokowemu zapaleniu skóry.

Łojotokowe zapalenie skóry tochoroba niezwykle podstępna – może rozwinąć się u osób w każdym wieku i przyjmuje zazwyczaj charakter sezonowy.

Oznacza to, że stan zapalny powodujący nadmierne złuszczanie się naskórka i powstawanie rumieniowatych, czerwonych plam na ciele pojawia się głównie jesienią i zimą. Skóra staje się wówczas mocno przetłuszczona i opuchnięta, a czasami pokrywa się również łuskowatymi płatkami.

Chociaż zmiany na ciele nie stanowią niebezpieczeństwa dla naszego zdrowia, to często powodują u chorych duży dyskomfort psychiczny.

Warto podkreślić, że ze względu na zbliżone symptomy, łojotokowe zapalenie skóry może być mylone z takimi schorzeniami jak łuszczyca, egzema lub reakcja alergiczna. Zasadnicza różnica tkwi jednak w czynnikach wywołujących poszczególne choroby – w przypadku każdej z nich zarówno przyczyny, jak i leczenie wyglądają inaczej.

Wyprysk łojotokowy – przyczyny, objawy, leczenie wyprysku łojotokowego

Łojotokowe zapalenie skóry – przyczyny

Od wielu lat trwają badania kliniczne nad poznaniem przyczyn łojotokowego zapalenia skóry, jednak wciąż nie mamy pewności, jakie czynniki mają zasadniczy wpływ na rozwój choroby. Część specjalistów uważa, że jedną z przyczyn ŁZS może być nadczynność gruczołów łojowych, a także zaburzenia w procesie odnowy komórek naskórka, czego efektem jest jego przyspieszone rogowacenie.

Ze względu na fakt, że u pacjentów zmagających się z łojotokowym zapaleniem skóry często pojawia się obniżona odporność, można przypuszczać, że za pojawianie się stanu zapalnego skóry mogą odpowiadać nieprawidłowości w pracy układu odpornościowego. Idąc dalej, predyspozycją do powstania lub nasilenia zmian w przebiegu ŁZS mogą być także takie czynniki jak:

  • nieodpowiednia dieta;
  • wpływ zanieczyszczeń środowiska na organizm;
  • niedostateczna higiena osobista;
  • zbyt mała ekspozycja ciała na światło słoneczne;
  • zaburzenia hormonalne;
  • nadmierny stres;
  • choroby neurologiczne, takie jak choroba Parkinsona lub porażenie nerwu twarzowego;
  • depresja oraz przyjmowanie leków psychotropowych;
  • alkoholizm;
  • choroby przewlekłe lub nowotworowe (głównie nowotwór przewodu pokarmowego oraz oddechowego);
  • zakażenie wirusem HIV;
  • nadmierna kolonizacja skóry przez grzyby Malassezia.

Łojotokowe zapalenie skóry – objawy

Łojotokowe zapalenie skóry objawia się rumieniowatymi, czerwonymi plamami na skórze, które pokryte są charakterystycznymi, białymi lub żółtymi łuskami. Zmiany te widoczne są przede wszystkim:

  • na czole,
  • na policzkach i nosie,
  • za uszami,
  • na klatce piersiowej,
  • w okolicach międzyłopatkowych, jak również wzdłuż kręgosłupa (rynna łojotokowa).

Dodatkowo na skórze głowy pojawiają się duże płaty skóry w postaci łupieżu, któremu często towarzyszy świąd. Włosy stają się wówczas mocno przetłuszczone, z tendencją do nadmiernego wypadania.

W dalszym przebiegu choroby na skórze mogą pojawić się żółte strupy z surowiczym wysiękiem, jak również rozpadliny i przeczosy, które mogą być następstwem towarzyszącego chorobie świądu.

Łojotokowe zapalenie skóry u dzieci niemowląt

Chociaż łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą często spotykaną u niemowląt w wieku poniżej 3 miesięcy, to w większości przypadków stan zapalny ustępuje u nich samoistnie i nie powraca już w kolejnych etapach życia.

Zmiany skórne u dzieci przyjmują postać specyficznych, rumieniowo-złuszczających plam, które pokryte są żółtawą łuską. Pojawiają się one głównie na skórze owłosionej głowy, tworząc tzw.

ciemieniuchę lub na innych częściach ciała – twarzy (policzki lub brwi), uszach, czy też fałdach skórnych (szyi, zgięciach kończyn, dołach pachowych lub w pachwinach). Objawy towarzyszące ŁZS ustępują zazwyczaj u dzieci w wieku od 6 do 12 miesięcy.

Łojotokowe zapalenie skóry – leczenie i diagnostyka

W przypadku pojawienia się niepokojących zmian na skórze warto wybrać się na wizytę do dermatologa, który na podstawie wywiadu z pacjentem i badania skóry postawi odpowiednią diagnozę, niezbędną do podjęcia leczenia. Może zdarzyć się również, że niezbędne będzie wykonanie biopsji oraz badania histopatologicznego, by móc wykluczyć schorzenia nowotworowe.

Jak już zostało wcześniej wspomniane, wciąż nie istnieje terapia, która umożliwiłaby całkowite wyleczenie łojotokowego zapalenia skóry.

Pamiętajmy jednak, że podjęcie właściwego leczenia umożliwia nie tylko kontrolowanie przebiegu choroby, ale także zredukowanie jej objawów.

W zależności od wieku pacjenta, miejsca występowania zmian skórnych oraz stopnia nasilenia schorzenia lekarz może zdecydować o wdrożeniu leczenia miejscowego lub ogólnego.

Przydatne preparaty na ŁZS z apteki:-> Produkty na trądzik-> Maść ichtiolowa-> Problemy skórne – dermokosmetyki

Terapia ogólna skierowana jest głównie do pacjentów, u których zmiany skórne są nasilone i nie reagują na stosowane preparaty miejscowe. Co ważne, leki doustne takie jak retinoidy, antybiotyki, pochodne imidazolowe, czy też steroidy mogą być przyjmowane wyłącznie przez osoby dorosłe.

W leczeniu miejscowym stosuje się przede wszystkim preparaty przeciwzapalne i przeciwgrzybicze w postaci maści lub kremów z glikokortykosteroidami, które regenerują i chronią naskórek.

W przypadku leczenia łojotokowego zapalenia skóry głowy zalecane są środki zawierające takie składniki jak: dziegcie, ichtiol, pirytonian cynku oraz siarka.

Wszystkie preparaty powinny być przyjmowane pod stałą kontrolą specjalisty, ponieważ mogą one powodować szereg skutków ubocznych.

Ważną rolę w leczeniu łojotokowego zapalenia skóry, głównie u niemowląt, odgrywa pielęgnacja skóry odpowiednimi dermokosmetykami, które zawierają takie składniki jak m.in.:

  • oleje roślinne, które odbudowują naturalną warstwę lipidową naskórka;
  • glicerynę, która wykazuje silne działanie nawilżające;
  • pantenol o właściwościach łagodzących i kojących;
  • witaminę E, która regeneruje naskórek.

Jak zapobiec łojotokowemu zapaleniu skóry?

Ważnym elementem profilaktyki choroby jest zadbanie o zdrową, odpowiednio zbilansowaną dietę, z której należy wyeliminować głównie produkty wysokoprzetworzone i smażone, słodycze, ostre przyprawy oraz alkohol.

W codziennym jadłospisie powinny natomiast pojawić się większe ilości świeżych owoców i warzyw, ryb, nasion i orzechów (doskonałe źródło cynku) oraz produktów zbożowych i roślin strączkowych (źródło witaminy B).

Warto zadbać również o dobre nawodnienie organizmu poprzez spożywanie minimum 2 litrów wody dziennie oraz naparów ziołowych (m.in. z rumianku, pokrzywy lub mięty).

Pamiętajmy, że chociaż łojotokowe zapalenie skóry jest trudne do zdiagnozowania i wyleczenia, a także ma sezonowe nawroty, to poprzez wdrożenie odpowiedniej terapii i profilaktykę jesteśmy w stanie skutecznie zahamować rozwój tej nieprzyjemnej przypadłości.

Autor artykułu:mgr farm. Mariusz Kamiński

Łojotokowe zapalenie skóry – leczenie, objawy, przyczyny

Łojotokowe zapalenie skóry, zwane też wypryskiem łojotokowym, jest przewlekłą chorobą dermatologiczną. Jego objawy to m.in. rumień, łuszczenie się i swędzenie skóry.

Zmiany pojawiają się zwłaszcza na twarzy, skórze owłosionej głowy, klatce piersiowej i w obrębie fałdów skórnych. Choroba może występować u niemowląt, młodzieży i dorosłych.

Co trzeba wiedzieć o objawach, przyczynach i sposobach leczenia łojotokowego zapalenia skóry?

Łojotokowe zapalenie skóry jest częstym powodem wizyt w gabinetach dermatologicznych. Szacuje się, że choruje na nie 3 proc. populacji ogólnej. Choroba najczęściej pojawia się w okresie dojrzewania, czyli w trakcie nadmiernej aktywności gruczołów łojowych.

Dużo nowych przypadków rozpoznaje się też u osób po 50. roku życia. Zapalenie łojotokowe skóry nieco częściej dotyczy płci męskiej, niezależnie od wieku.

Zmiany chorobowe – przede wszystkim te na twarzy – są dla chorych poważnym problemem kosmetycznym i psychospołecznym.

Łojotokowe zapalenie skóry – objawy u niemowląt

Łojotokowe zapalenie skóry objawia się w charakterystyczny sposób. Wygląd i lokalizacja zmian zazwyczaj wystarczają lekarzowi do rozpoznania choroby. U niemowląt najczęściej występują grube, białe lub żółte, tłuste łuski na owłosionej skórze głowy. Jest to tzw. ciemieniucha, którą określa się także mianem „czepca kołyskowego”.

Łojotokowe zapalenie skóry – objawy u młodzieży i dorosłych

Objawami łojotokowego zapalenia skóry u młodzieży i dorosłych są łuszczące się, tłuste, rumieniowe plamy. Pojawiają się one na owłosionej skórze głowy, w fałdach nosowo-wargowych, na uszach, brwiach, klatce piersiowej i w górnej okolicy pleców.

Przewlekły stan zapalny na skórze głowy czy w obrębie brwi bywa przyczyną przerzedzenia włosów. Chorzy na łojotokowe zapalenie skóry odczuwają też swędzenie o różnej intensywności. Nasila się ono pod wpływem potu.

W niektórych przypadkach – zarówno u dzieci, jak i u dorosłych – może dojść do uogólnionego stanu zapalnego skóry, czyli erytrodermii.

Łojotokowe zapalenie skóry – przyczyny

Przyczyny zapalenia łojotokowego skóry są złożone i nie do końca poznane. Za jedną z ważniejszych uważa się nadaktywność skórnych gruczołów łojowych, prowadzącą do wzrostu produkcji łoju i zmian w jego składzie. Znaczenie ma również m.in. grzyb drożdżopodobny Malassezia furfur (Pityrosporum ovale) i jego interakcja z komórkami naskórka, stan zapalny czy zaburzenia bariery naskórkowej.

Łojotokowe zapalenie skóry – czynniki sprzyjające

Wyodrębniono również wiele czynników, które sprzyjają powstawaniu zmian typu łojotokowego zapalenia skóry. Są to m.in.:

  • • zanieczyszczenia środowiska;
  • • nieodpowiedni ubiór;

• schorzenia towarzyszące (m.in. HIV/AIDS, choroba Parkinsona, padaczka, zaburzenia psychiczne, nowotwory);

• nasilony stres;

• nieumiejętna pielęgnacja skóry.

Łojotokowe zapalenie skóry – dieta

Do powstawania zmian może się także przyczyniać niewłaściwa dieta, w tym nadmiar alkoholu oraz niedobory składników pokarmowych, np. cynku, selenu czy witamin z grupy B.

Łojotokowe zapalenie skóry – leczenie

  1. W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry zaleca się przede wszystkim preparaty miejscowe o działaniu przeciwgrzybiczym, przeciwzapalnym i regulującym tworzenie warstwy rogowej naskórka.

    W przypadku zmian na owłosionej skórze głowy zastosowanie znajdują szampony, płyny, żele i kremy zawierające:

  2. • cyklopiroksem;
  3. • ketokonazol;
  4. • pirytionian cynku;
  5. • ichtiol;
  6. • siarkę;
  7. • dziegcie.

Jeśli zmiany chorobowe występują na skórze gładkiej, stosuje się leki z grupy tzw.

pochodnych imidazolowych i glikokortykosteroidy. Najlepszą opcją leczenia wykwitów na twarzy są preparaty zawierające substancje zwane inhibitorami kalcyneuryny.

Trzeba pamiętać, że łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą przewlekłą. Po ustąpieniu zmian możliwy jest nawrót objawów. Zaostrzenia choroby często mają miejsce w miesiącach jesienno-zimowych.

Łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt

Łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt pojawia się najczęściej między 2. a 10. tygodniem życia. Zazwyczaj – jak wspomniano – w postaci ciemieniuchy. Postępowanie polega wówczas na systematycznym stosowaniu miejscowych preparatów zawierających np. kwas salicylowy, mocznik, siarczek selenu czy pirytionian cynku.

Następnie należy delikatnie usuwać łuskę ze skóry głowy dziecka przy użyciu ściereczki lub szczotki do włosów dla niemowląt. Jeśli pielęgnacja jest prawidłowa, łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt mija najczęściej w ciągu kilku tygodni.

W części przypadków u najmłodszych – poza owłosioną skórą głowy – zmiany w łojotokowym zapaleniu skóry mogą obejmować twarz, klatkę piersiową czy krocze. W takim przypadku wskazana jest konsultacja z lekarzem.

Łojotokowe zapalenie skóry a pieluszkowe zapalenie skóry u niemowląt

Łojotokowego zapalenia skóry nie należy mylić z pieluszkowym zapaleniem skóry. Objawy tej ostatniej dolegliwości pojawiają się w miejscu przylegania pieluszki. Przyczyną pieluszkowego zapalenia skóry u niemowląt mogą być m.in. czynniki mechaniczne, infekcyjne czy alergia kontaktowa.

Źrodła:

Atopowe zapalenie skóry a łojotokowe zapalenie skóry

Atopowe zapalenie skóry i wyprysk łojotokowy to dwie najczęstsze choroby wypryskowe u niemowląt. Obydwie choroby charakteryzują się występowaniem rumieniowo-złuszczającej skóry, niepokojącym wyglądem dziecka zwłaszcza po rozgrzaniu i spoceniu, kiedy zmiany robią się żywo czerwone i zaniepokojeniem rodziców, co to za choroba i jakie są jej następstwa.

Nie ma wątpliwości, że wyprysk łojotokowy i wyprysk atopowy wyglądają podobnie, można nawet uznać, że obydwie leczy się podobnie, ale rokowanie jest zupełnie odmienne. Łojotokowe zapalenie skóry nie wymaga stosowania żadnych diet eliminacyjnych i ustąpi samoistnie po kilku miesiącach trwania.

Inne rokowanie jest w przypadku atopowego zapalenia skóry, które nie minie samoistnie i nakłada na dzieci oraz ich rodziny zmiany stylu życia poprzez odpowiednią pielęgnację skóry, stosowanie odpowiednich diet, unikanie określonych pokarmów, urządzenie mieszkania i pokoju dla dziecka w proste rzeczy, które nie gromadzą kurzu, po odpowiednio zaplanowane wakacje w celach leczniczych.

To dlatego, że wyprysk atopowy pozostanie z dzieckiem na wiele lat w różnym stopniu nasilenia.

Dwie choroby podobne, ale mimo wszystko odmienne, różnią się w kilku zasadniczych elementach przedstawionych w tabeli. Jak je odróżnić?

Łojotokowe a atopowe zapalenie skóry

  Łojotkowe zapalenie skóryAtopowe zapalnie skóry
Wiek < 3 miesięcy > 2-3 miesięcy
Stan ogólny dobry rozdrażnienie
Uczucie swędzenia nieobecne lub lekkie bardzo nasilone
Sen prawidłowy przerywany, drapie się przez sen
Lokalizacja zmian w okolicy pieluszkowej może obejmować okolice pieluszkową zazwyczaj nie obejmuje
Wywiad rodzinny – atopia zazwyczaj negatywny często dodatni
Testy skórne, RAST zazwyczaj negatywne dodatnie (80%)
Rokowanie Zmiany dobrze odgraniczone, samoustępujące. Tłustawe strupy. Ustępuje po kilku tygodniach. Przewlekłe zmiany wypryskowe. Lichenifikacja.

Początek zmian skórnych w łojotokowym zapaleniu skóry występuje poniżej 3 miesiąca życia dziecka, podczas gdy atopowe zapalenie skóry pierwsze swoje objawy prezentuje po 3 miesiącu życia. Z czego wynika ta różnica wieku?

Łojotokowe zapalenie skóry jest stanem zapalnym stymulowanym hormonami matki, przekazanymi biernie przez łożysko w życiu płodowym do krążenia dziecka.

Są to hormony męskie nazywane androgenami, których kobieta produkuje niewiele w porównaniu do mężczyzny, ale wystarczająco, aby ich ilość miała wpływ na stymulację gruczołów łojowych do produkcji łoju u dziecka. Androgeny matki pozostają w krążeniu niemowlęcia do kilku miesięcy, do czasu ich wykorzystania i rozłożenia.

Pojawiający się na skórze dziecka łojotok dotyczy okolic, gdzie gruczołów łojowych jest najwięcej tj. owłosionej skórze głowy, brwiach, uszach, czy za uszami. Tłusta błyszcząca skóra szybko staje się pokryta żółtą łuską na rumieniowym podłożu.

Poza aktywnością gruczołów łojowych stymulowanych androgenami matki, drugim czynnikiem przyczyniającym się do łojotokowego zapalenia skóry jest obecność drożdżaka, który zasiedla skórę i mając bogatą pożywkę tłuszczową z łoju namnaża się nadmiernie przy nie w pełni jeszcze rozwiniętym układzie odpornościowym dziecka.

Drożdżaki lubią miejsca ciepłe i wilgotne. Z tego powodu zasiedlają się w wilgotnych fałdach za uszami, w fałdach szyi, czy pod pieluszką. Należy podkreślić, że nawet kiedy skóra jest czerwona i pokryta tłustą łuską o żółtym zabawieniu, to dziecko pozostaje spokojne, nie drapie się, nie jest rozdrażnione i wysypia się w nocy.

Dzieci niespokojne, rozdrażnione, które chcą się pocierać, drapać, a w nocy się rozkopują to dzieci cierpiące z powodu świądu w atopowym zapaleniu skóry. Dominującym objawem atopowego zapalenia skóry jest uczucie swędzenia, a w związku z tym rozdrażnienie, które mu towarzyszy. Takich objawów zazwyczaj nie ma w łojotokowym zapaleniu skóry.

Atopowe zapalenie skóry zaczyna się później, tj po 3 miesiącu życia i miejscem preferowanym przez tą chorobę będą policzki twarzy, szyja oraz symetrycznie zgięcia łokciowe. Skóra u dziecka z atopią jest wyraźnie sucha na całej powierzchni.

Wygląd zmian skórnych tych dwóch chorób jest także inny.

We wczesnodziecięcym okresie atopowego zapalenia skóry zmiany są grudkowe, pęcherzykowe, sączące i wilgotne, które potem zasychają dając wyraźny efekt napiętej i łuszczącej się skóry.

Zmiany skórne są albo wilgotne (faza ostra) albo łuszczące się w fazie przewlekłej dając silną potrzebę drapania. Zmiany wydrapywane znów sączą, mogą się wtórnie nadkażać bakteryjnie i ulegać tak zwanemu zliszajcowaceniu.

Przy podejrzeniu atopowego zapalenia skóry należy dobrze zebrać wywiad pod kątem alergii występujących u rodziców dziecka, czy jego rodzeństwa. Warto dopytać o inne poza skórą objawy alergii tj.

katar sienny, sezonowe zapalenie spojówek, astmę alergiczną oskrzelową. Alergie i w związku z tym atopowe zapalenie skóry się dziedziczą.

W przypadku wątpliwości można wykonać badanie krwi u dziecka na obecność immunoglobuliny E, która w chorobach atopowych jest podwyższona.

Leczenie obydwu chorób obejmuje nawilżanie, natłuszczanie i działanie przeciwzapalne.

Ale u dzieci z łojotokowym zapaleniem skóry będziemy korzystać z oliwek złuszczających i preparatów przecigrzybiczych, przeciwdrożdżakowych.

Te nie przyniosą wymiernej korzyści w atopowym zapaleniu skóry, gdzie podstawowym działaniem leczniczym jest uszczelnienie bariery lipidowej, zmniejszenie świądu i stanu zapalnego skóry.

QUIZ

TRĄDZIK RÓŻOWATY (ROSACEA)

Definicja

Jest to przewlekła, zapalna, postępująca choroba skóry z charakterystycznymi rozszerzeniami naczyń krwionośnych na rumieniowym podłożu, głównie w środkowej części twarzy. W okresach zaostrzeń pojawiają się dodatkowo grudki, krosty i nacieki sinoczerwonej barwy.

Epidemiologia

Częstość występowania trądziku różowatego waha się znacznie w różnych populacjach od 1% do 22%. Dotyczy przede wszystkim rasy kaukaskiej. Pierwsze objawy mogą pojawić się w każdym wieku, ale najczęściej pomiędzy 30.

a 50. rokiem życia u obu płci. Postać przerosła (phyma) dotyczy częściej mężczyzn (20:1). Kilkadziesiąt lat temu kobiety chorowały 3-krotnie częściej w porównaniu z mężczyznami. Obecnie ta przewaga zmniejsza się (2:1).

Etiologia i patogeneza

Etiologia i patogeneza nie zostały jednoznacznie ustalone. Dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne.

Przykładem są Irlandczycy, u których bardzo częste występowanie trądziku różowatego określane bywa jako ,,przekleństwo Celtów”. Wywiad rodzinny jest dodatni średnio w 30% przypadków.

Rozwój badań podstawowych pozwolił wyodrębnić nowe istotne mechanizmy patofi zjologiczne w aktywności i naturalnym postępie trądziku różowatego:

  • ■ wrodzony charakter wzmożonej odpowiedzi immunologicznej,
  • ■ wzorce receptorów,
  • ■ drogi zapalenia,
  • ■ peptydy przeciwbakteryjne (AMP),
  • ■ proteazy naskórkowe i ich wielokierunkowy wpływ na skórę,
  • ■ skórny system antyoksydacyjny,
  • ■ oddziaływanie czynników neurogennych na odpowiedź immunologiczną,
  • ■ oddziaływanie czynników neurogennych na regulację naczyniową.

Ścieżka patogenetyczna trądziku różowatego rozpoczyna się od pobudzenia przez bodziec wyzwalający. To z kolei wpływa na wzrost prekursora katelicydyny (hCAPI8) oraz wzrost proteazy serynowej (kallikreiny-5).

Zwiększona aktywność obu enzymów stymuluje wzrost LL 37 (długa forma peptydów zależnych od katelicydyny), pobudzenie komórek zapalnych (neutrofilów, komórek T), angiogenezy oraz ekspresję IL-8.

Istnieje wiele czynników zewnątrz- i wewnątrzpochodnych wyzwalających lub zaostrzających zmiany chorobowe.

  1. Czynniki zewnątrzpochodne
  2. ■ Dieta: gorące posiłki płynne i stałe, ostre przyprawy (pieprz, papryka, ocet, musztarda, keczup, chrzan), intensywne smaki (kwaśny), alkohol (nawet małe ilości i niskoprocentowe), czekolada, orzechy, sery (ostre, pleśniowe, żółte).
  3. ■ Promieniowanie UV (średnio u 20-30% chorych).
  4. ■ Leki: glikokortykosteroidy, inne hormony (miejscowe i ogólne) o dużej lub średniej mocy działania stosowane przewlekle.
  5. ■ Skrajne warunki klimatyczne: zimno, upał, silny wiatr, odczuwalna wilgotność powietrza.
  6. ■ Czynniki zawodowe: źródła wysokiej temperatury (praca przy piecach w gastronomii, hutach szkła i metali).
  7. ■ Czynniki chemiczne: środki czyszczące, zapachowe (aerozole), rozpuszczalniki, farby, kosmetyki różnego typu.
  8. ■ Stres i przewlekłe zmęczenie.
  9. ■ Duży wysiłek fizyczny.
  10. Czynniki wewnątrzpochodne
  11. ■ Miesiączka.
  12. ■ Ciąża (może powodować zmiany hormonalne bezpośrednio wpływające na unaczynienie skóry i ciężki przebieg – trądzik różowaty piorunujący).

Łojotokowe zapalenie skóry: dieta, która pomoże Ci w walce ze schorzeniem!

2 min. czas czytania

Dieta przy łojotokowym zapaleniu odgrywa bardzo ważną rolę. Pomaga złagodzić objawy łojotoku skóry oraz jest doskonałym wsparciem tradycyjnego leczenia tej choroby. Dowiedz się, jak powinna wyglądać dieta przy łojotokowym zapaleniu skóry i poznaj jej dobroczynny wpływ na tę chorobę.

Podczas leczenia łojotokowego zapalenia skóry bardzo ważną rolę odgrywają nie tylko różnego rodzaju produkty, dermokosmetyki i lekarstwa. Równie istotną rolę spełnia dieta, która wzmacnia działanie danego toku leczenia oraz ułatwia złagodzenie objawów w przebiegu choroby.

Dlaczego dieta ma tak ogromne znaczenie? Otóż część produktów przemiany materii, czyli zmetabolizowane składniki znajdujące się w pożywieniu, jest usuwana z organizmu przez skórę. Jeśli spożywasz niezdrowe produkty i nie przestrzegasz diety, jaka powinna być stosowana przy łojotoku skóry, możesz nasilić objawy tej choroby lub utrudnić jej eliminację.

Z tego względu warto zapoznaćsię z poradami dietetycznymi, które powinna być przestrzegane przy łojotokowym zapaleniu skóry.

Przy łojotokowym zapaleniu skóry należy przede wszystkim unikać alkoholu. Nie każdy jest tak samo uwrażliwiony na tę substancję.

U niektórych małe ilości alkoholu nie zaszkodzą, jednak w większości przypadków, zwłaszcza gdy łojotok jest intensywny, naawet małe małe ilości mogą działać negatywnie.

Z diety warto również wyeliminować słodkie gazowane napoje, słodycze, smażone potrawy, gluten, potrawy typu instant, a także produkty, które zawierają znaczną ilość konserwantów, barwników, soli i ulepszaczy, tzw. składniki E.

Dieta na łojotokowe zapalenie skóry powinna być bogata w witaminy. Te w głównej mierze znajdują się w owocach i warzywach, które z tego względu pełnią rolę antyoksydantów. Oznacza to, że pomagają oczyszczać organizm z toksyn.

Dodatkowo do diety warto włączyć:  WKT – wielonienasycone kwasy tłuszczowe (tłuszcze pochodzenia roślinnego i zwierzęcego), cynk (w postaci suplementacji lub w pożywieniu – nasiona, orzechy, zarodki pszenne, zielone warzywa), rozpuszczalny błonnik – pektynę (znajduje się głównie w owocach, otrębach i warzywach strączkowych).

Dieta bogata w witaminy, minerały, kwasy omega (3 i 6), antyoksydanty i błonnik bardzo korzystnie wpływa na kondycję skóry borykającej się z łojotokiem.

Co istotne, jednocześnie należy pozbyć się złych nawyków, czyli zrezygnować z przetworzonych dań, dużej ilości słodyczy, soli i alkoholu oraz ograniczyć spożycie kofeiny i nabiału. Tylko wtedy będzie można zaobserwować pozytywny wpływ diety na zdrowie skóry.

Spożywanie produktów i składników, które są zalecane dla osób z łojotokiem, wspomaga kondycję skóry pod wieloma względami. Przede wszystkim pomaga oczyścić organizm z toksyn, a także wspiera układ immunologiczny, którego sprawność jest niezwykle istotna w walce z chorobą.

Spożywając wskazane produkty, odbieramy chorobotwórczym mikroorganizmom pożywkę do rozwoju, co zaowocuje tym, że łojotok nie będzie się nasilał i szybciej ustąpi.

Podczas leczenia łojotokowego zapalenia skóry bardzo ważne jest kompleksowe podejście. Należy przestrzegać odpowiedniej diety, a jednocześnie nie zapominać o prawidłowej pielęgnacji i stosowaniu specjalnych leków, przepisanych przez lekarza. Pamiętaj, że łojotok może być wynikiem dysfunkcji gruczołów łojowych, które wówczas produkują nadmierną ilość łoju.

Z tego względu, podczas codziennej pielęgnacji, bardzo dobrze mogą sprawdzić się produkty do skóry tłustej lub mieszanej, których celem jest łagodne, lecz dokładne oczyszczenie skóry z nadmiaru sebum.

Przykładem takiego kosmetyku jest Oczyszczający żel Effaclar La Roche-Posay, który nie tylko usuwa zbyt dużą ilość łoju, ale również zawiera pochodną cynku, która wykazuje właściwości seboregulujące.

Łojotokowe zapalenie skóry – objawy, przyczyny i leczenie

Łojotokowe zapalenie skóry (czyli wyprysk łojotokowy) to uciążliwa dolegliwość, która dotyka głównie młodych ludzi, częściej mężczyzn, niż kobiet. Stanowi jedną z powszechniej występujących chorób skóry. Choć osoby w wieku dojrzewania są na nią szczególnie narażone nie oznacza to, że osoby dorosłe czy dzieci są bezpiecznie.

Łojotokowe zapalenie skóry, oznacza obecność stanu zapalnego, skutkującego złuszczaniem się skóry. Poza złuszczaniem się naskórka w obszarach bogatych w gruczoły łojowe – szczególnie na twarzy, w obrębie klatki piersiowej oraz owłosionej głowy – choroba objawia się występowaniem delikatnego rumienia oraz niekiedy pieczeniem i swędzeniem.

ŁZS jest chorobą przewlekłą, ma tendencje do nawracania.

Za główną przyczynę łojotokowego zapalenia skóry uznaje się nadmierną produkcję sebum. Dochodzi do niej zazwyczaj w przypadku osób, które cierpią z powodu wzmożonej aktywności gruczołów łojowych. Niektórzy specjaliści wskazują również na niewłaściwy skład produkowanego przez gruczoły łoju.

Kolejnym, bardzo częstym, powodem zachorowania na łojotokowe zapalenie skóry jest również nadmierna ilość grzybów drożdżopodobnych tzw. Malassezia furfur (Pityrosporum ovale), żyjących na skórze.

Mówi się także o pewnych czynnikach zwiększających ryzyko występowania stanów zapalnych skóry, wypływające z problemów natury psychicznej, w tym np. z depresji, osłabienia układu odpornościowego, kłopotów z utrzymaniem właściwej wagi, nadmiernej otyłości, niewłaściwej diety, braku ekspozycji na światło słoneczne, cukrzycy, zaburzeń hormonalnych oraz niektórych lekarstw.

Wskazuje się także na współzależność ŁZS z chorobami układu nerwowego (choroba Parkinsona, padaczka). Osoby chorujące na te dwa schorzenia trudniej będą przechodzić łojotokowe zapalenie skóry. Wyprysk łojotokowy częściej pojawia się też u osób, u których członkowie rodziny zmagali się z tym schorzeniem, choć nie jest to choroba ściśle genetycznie uwarunkowana.

Wyprysk łojotokowy może też wywołać długotrwały kontakt z chemikaliami, barwnikami, a nawet zanieczyszczeniem powietrza.

Na początku rozwoju choroby miejsce objęte zakażeniem staje się zaczerwienione, powstaje tzw. rumień. Dopiero później skóra w tej okolicy zaczyna się łuszczyć. Często dochodzi do tego świąd oraz pieczenie, któremu trudno się oprzeć i powstrzymać od drapania. W efekcie u chorego mogą tworzyć się strupy lub nawet niewielkie rany.

Najczęściej ŁZS pojawia się na skórze owłosionej (w przeważającej większości na głowie), ale również w okolicy brwi, czoła, fałdów nosowo-wargowych czy za małżowina uszną. Pacjenci skarżą się także na występowanie zmian na skórze mostka, na udach, między łopatkami, w obrębie pach lub w zgięciach stawowych.

Chorobę, jaką jest łojotokowe zapalenie skóry, diagnozuje się podczas wizyty u dermatologa. Zazwyczaj wystarczy, że lekarz obejrzy pacjenta i przeprowadzi wywiad – na tej podstawie jest w stanie powiedzieć, że mamy do czynienia z ŁZS. Nie wymaga się zatem od pacjenta wykonywania dodatkowych badań.

Leczenie polega na stosowaniu maści i kremów o działaniu przeciwzapalnym, przeciwgrzybicznym i przeciwświądowym. Niekiedy są to lekarstwa zwierające pewną ilość sterydów.

Zaleca się używanie płynów i szamponów do przemywania objętej chorobą skóry. Lekarz może przepisać pacjentowi także środki doustne, np. antybiotyki.

Poprawę przynosi także naświetlanie skóry specjalnymi lampami, które działają bakteriobójczo i przeciwgrzybicznie.

Czy zatem istnieje możliwość całkowitego wyleczenia choroby? Odpowiednio podjęte kroki mają na celu zlikwidowanie objawów, ale raczej mówimy tu o “zaleczeniu” i kontrolowaniu, niż o “wyleczeniu”.

ŁZS ma bowiem tendencję do nawracania, zatem zachodzi duże prawdopodobieństwo, że zmiany chorobowe mogą jeszcze w przyszłości wystąpić.

Długość leczenia zależy od postaci, jaką przyjmuje choroba – łagodna bądź ciężka.

Niestety, łojotokowe zapalenie skóry dotyka także dzieci w wieku niemowlęcym – w większości przypadków pojawia się w pierwszych tygodniach po urodzeniu, między 2. a 10. tygodniem życia.

ŁZS u tak małych dzieci nazywane jest ciemieniuchą. Ciemieniucha objawia się powstawaniem miękkich łusek o żółtym zabarwieniu na skórze głowy.

Niekiedy zmiany skórne mogą jednak rozprzestrzeniać się na czoło, policzki, szyję, uszy oraz kończyny i tułów. 

Przyczyną łojotokowego zapalenia skóry u dzieci są również zaburzenia hormonalne (spowodowane wpływem hormonów matki), w wyniku których dochodzi do nadmiernej produkcji łoju.

Objawom może towarzyszyć świąd, a w przypadku przeniesienia się tej choroby na fałdy skórne, można zaobserwować sączące rany i pęknięcia skóry.

ŁZS u niemowlaków można całkowicie wyleczyć i nie oznacza, że w przyszłości powróci.

Ciemieniuchę można leczyć za pomocą specjalnego szamponu do mycia włosów. Zaleca się także stosowanie oliwki na skórę głowy oraz czesanie włosów po rozmiękczeniu złuszczonego naskórka. Niekiedy dermatolog zaleca używanie preparatu wydawanego na receptę.

Ciemieniucha zazwyczaj znika samoistnie w ciągu 6-12 miesięcy.

Zapalenie łojotokowe skóry lub złuszczenie łuszczycowate i wyprysk łojotokowy

Prosimy o zapoznanie się z informacją dotyczącą przetwarzania danych osobowych w Serwisie.

Klikając na przycisk „Przejdź do serwisu” lub zamykając to okno za pomocą przycisku „x” wyrażasz zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych w taki sposób, jak zostało to opisane poniżej. Dlatego prosimy, zanim przejdziesz do Serwisu, zapoznaj się z tą informacją i dokonaj świadomego wyboru.

Na co wyrażasz zgodę?

Na tej stronie używamy plików cookies (tzw. „ciasteczka”) w celach statystycznych, do zapewnienia bezpieczeństwa w ramach Serwisu, ulepszenia naszych usług, zapamiętania wybranych przez Ciebie preferencji ustawień, aby ułatwić Tobie korzystanie ze strony.

Przez korzystanie z naszego Serwisu, bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki internetowej dotyczących automatycznej obsługi plików cookies, wyrażasz zgodę na ich przechowywanie w pamięci Twojego urządzenia w celach wskazanych poniżej.

W takim przypadku niniejsza witryna zainstaluje ciasteczka niezwłocznie po jej załadowaniu. Pamiętaj, że w każdym czasie sam możesz zarządzać plikami cookies i cofnąć zgodę na ich przechowywanie w Twoim urządzeniu.

Więcej informacji na temat plików cookies, zasad przetwarzania danych osobowych oraz ich zakresu przeczytasz w naszej Polityce prywatności.

Do zapisywania ścieżek interakcji z naszym Serwisem używamy narzędzia Smartlook, dostarczanego przez Smartlook Lidicka 2030/20, 602 00 Brno, Republika Czeska. Jest to narzędzie, które zapisuje aktywność Użytkowników w naszym Serwisie i umożliwia odtwarzanie ich zachowań podczas sesji dzięki nagrywaniu.

Zbierane przez nie dane analizują nasi programiści w celu polepszania jakości świadczonych przez nas usług, dostosowania Serwisu do potrzeb Użytkowników, w tym do sprawdzania błędów i rozwiązywania problemów technicznych.

Przez narzędzie Smartlook zbierane są informacje o aktywności Użytkowników w naszym Serwisie, to jest data i czas odwiedzin, otwierane podstrony i liczba kliknięć.

Nie chcesz być nagrywany przez Smartlook, pamiętaj, możesz nie wyrażać zgody na monitorowanie, a wcześniej wyrażoną w każdej chwili odwołać na stronie https://www.smartlook.com/opt-out lub https://medicalprogress.pl/polityka-prywatnosci. Wyrazić zgodę na monitorowanie Twojej aktywności na stronie przez Smartlook, odmówić jej wyrażenia oraz cofnąć wcześniej wyrażoną zgodę możesz także w Ustawieniach.

Co zyskujesz?

Lepsza jakość strony. Pokazujemy Ci treści lepszej jakości, a dzięki zebranym danym możemy cały czas je doskonalić.

Twoje dane są u nas bezpieczne. Zgodę na przetwarzanie danych możesz wycofać w każdej chwili. Więcej przeczytasz w Polityce prywatności.

Kto jest administratorem Twoich danych osobowych i jakich danych dotyczy przetwarzanie?

Administratorem Twoich danych osobowych w związku z korzystaniem z Serwisu jesteśmy my, tj. Medical Progress Robert Weber z siedzibą we Wrocławiu pod adresem: aleja Kasztanowa 3a-5, 53-125 Wrocław (Medical Progress).

Do przetwarzania wykorzystywane mogą być w szczególności następujące dane: Twój adres IP, typ przeglądarki, typ systemu operacyjnego, data i czas korzystania z Serwisu, liczba połączeń, otwierane podstrony Serwisu, liczba kliknięć, a także inne informacje o sposobie korzystania ze stron internetowych Serwisu uzyskiwane na podstawie plików cookies i aplikacji Smartlook. Więcej informacji na temat zakresu przetwarzanych danych znajdziesz w naszej Polityce prywatności.

Jaki jest cel przetwarzania Twoich danych?

Twoje dane uzyskane w naszym Serwisie za pomocą plików cookies będziemy przetwarzać w celu: umożliwienia korzystania z Serwisu, podniesienia jakości świadczonych przez nas usług i ich dostosowania do potrzeb Użytkowników, zbierania informacji o sposobie korzystania z Serwisu, personalizacji interfejsu Użytkownika, sprawdzania błędów i rozwiązywania problemów technicznych, zapewnienia bezpieczeństwa, np. do wykrywania nadużyć w zakresie uwierzytelniania w ramach Serwisu, a także w celach statystycznych, marketingu bezpośredniego własnych produktów lub usług oraz dochodzenia naszych roszczeń i obrony naszych praw [dowiedz się więcej] (podstawa: nasz prawnie uzasadniony interes).

Dane uzyskane w naszym Serwisie za pomocą aplikacji Smartlook będziemy przetwarzać w celu podniesienia jakości świadczonych usług, dostosowania Serwisu do potrzeb Użytkowników, sprawdzania błędów i rozwiązywania problemów technicznych [dowiedz się więcej] (podstawa: Twoja zgoda). Możesz zarządzać swoją zgodą, w tym ją cofnąć na stronie https://www.smartlook.com/opt-out lub https://medicalprogress.pl/polityka-prywatnosci. Szczegóły dotyczące wyrażenia zgody i jej odwołania, a także niewyrażenia zgody znajdziesz w Ustawieniach.

  • W przypadku niektórych naszych usług podstawą przetwarzania Twoich danych osobowych może być zgoda, o czym zawsze zostaniesz poinformowany.
  • Szczegółowe informacje dotyczące zasad przetwarzania przez nas danych osobowych osób fizycznych korzystających z Serwisu znajdziesz w Polityce prywatności.
  • Jakie są Twoje prawa związane z przetwarzaniem danych osobowych?
  • Przysługuje Ci prawo dostępu do Twoich danych oraz prawo żądania ich sprostowania, usunięcia, przenoszenia lub ograniczenia ich przetwarzania.

W zakresie, w jakim podstawą przetwarzania Twoich danych osobowych jest przesłanka prawnie uzasadnionego interesu administratora, przysługuje Ci prawo wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania Twoich danych osobowych. W szczególności przysługuje Ci prawo sprzeciwu wobec przetwarzania danych na potrzeby marketingu bezpośredniego.

W zakresie, w jakim podstawą przetwarzania Twoich danych osobowych jest zgoda, masz prawo wycofania zgody. Wycofanie zgody nie ma wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej wycofaniem.

  1. Przysługuje Ci również prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego zajmującego się ochroną danych osobowych, którym jest Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.
  2. Więcej informacji o prawach związanych z przetwarzaniem Twoich danych osobowych w Serwisie znajdziesz w Polityce prywatności.
  3. Z kim możesz się skontaktować, aby uzyskać więcej informacji o przetwarzaniu danych osobowych przez Medical Progress?

Jeśli masz pytania związane z przetwarzaniem Twoich danych osobowych w Serwisie, możesz skontaktować się z nami drogą mailową na adres: [email protected]

Jak walczyć z lojotokowym zapaleniem skóry głowy i twarzy?

Łojotokowe zapalenie skóry znane jest również pod określeniem wyprysku łojotokowego. Jest to choroba, która charakteryzuje się łuszczeniem skóry między twarzy oraz głowy. Zdarza się jednak, że dotyka inne partie ciała.

Problem ten przede wszystkim dotyka osoby w wieku dojrzewania, jednakże pojawia się niejednokrotnie również i u dorosłych, a także niemowląt.

Przyczyny oraz objawy łojotokowego zapalenia skóry są różne, dlatego warto je poznać, by jak najszybciej – w razie konieczności – zareagować.

Czym jest łojotokowe zapalenie skóry głowy i twarzy?

Łojotokowe zapalenie skóry, czyli wyprysk łojotokowy, to przewlekła i nawracająca choroba skóry. Polega ona głównie na stanie zapalnym skóry, który prowadzi do nadmiernego złuszczania się naskórka.

Skóra łojotokowa to inaczej skóra tłusta – problemy mają z nią przede wszystkim osoby z nadczynnymi gruczołami łojowymi. Łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą sezonową, co oznacza, że pojawia się w określonych momentach, porach roku.

Zwykle jej nasilenie datuje się na jesień oraz zimę. Najczęściej można wówczas zaobserwować na głowie albo twarzy suchość, zaczerwienienie oraz grube, tłuste łuski w kolorze żółtym albo białym. W szczególności widoczne są wokół linii włosów oraz za uszami.

Często łojotokowe zapalenie skóry przypomina łuszczycę lub też choroby skóry powodowane przez zbyt aktywny układ odpornościowy.

Warto dodać, że łojotokowe zapalenie skóry nie jest zaraźliwe. Nie jest to również alergia, jednak niektóre mogą naśladować objawy ŁZS.

Wśród nich wymienić można chociażby reakcję alergiczną na nadmiarową ilość droższy o nazwie Malassezia.

Są to drożdżaki naturalnie bytujące na skórze głowy i ma je każdy, jednak zbyt duża ich ilość powoduje, że układ odpornościowy zaczyna się buntować i reagować zbyt przesadnie. W efekcie prowadzi to do reakcji zapalnej.

Istotne jest również to, że łojotokowe zapalenie skóry może wiązać się – choć nie jest to pewne – z zaburzeniami neurologicznymi, na przykład uszkodzeniem mózgu, epilepsją albo chorobą Parkinsona. Są jednak także inne czynniki wywołujące tę chorobę.

Łojotokowe zapalenie skóry głowy w okresie dojrzewania

Rzadko kiedy zdarza się, aby przed okresem pokwitania pojawiało się łojotokowe zapalenie skóry. Jeśli jednak, to sprawia sporo problemów, dlatego warto nie ignorować tej choroby. W okresie dojrzewania mocno rośnie aktywność gruczołów łojowych skóry.

Właśnie wtedy produkcja sebum, czyli tłuszczu będącego jednym ze składników płaszcza lipidowego skóry, osiąga wówczas najwyższy poziom, tak zwany szczyt. Oznacza to, że jego ilość jest tak ogromną, że skóra reaguje na różne sposoby. Pojawia się między innymi podrażnienie, czyli nadmierne złuszczanie się naskórka.

W przypadku jednak, kiedy łojotokowe zapalenie skóry występuje na głowie, wówczas włosy na owłosionych częściach ciała (w tym oczywiście na wspomnianej głowie) mocno przerzedzają się.

Powodem tego jest zarówno ilość łoju, jak również jego skład. Ciało w okresie dojrzewania bowiem zmienia się z powodu hormonów. Wpływa to też na skład produkowanego sebum, w którym zwiększa się znacząco zawartość trójglicerydów. Równocześnie maleje ilość kwasów tłuszczowych oraz estrów.

Łojotokowe zapalenie skóry głowy w okresie niemowlęcym

Zdarza się, że łojotokowe zapalenie skóry dopada także dzieci w wieku niemowlęcym, czyli w wieku poniżej trzech miesięcy. Zwykle objawy ustępują w wieku około sześciu do dwunastu miesięcy. ŁZS zwykle objawia się w postaci rumieniowo-złuszczających plam. Mogą być one również pokryte tłustą łuską w kolorze żółtym.

Co istotne, mogą się one pojawiać w okolicach owłosionej głowy albo na innych partiach, w tym – głównie – na twarzy. Na głowie dominuje łuszczenie się skóry, pojawiają się łuski białe albo żółte, które tworzą tak zwaną ciemieniuchę.  Może ona koncentrować się za uszami oraz w pachwinach, pod brwiami, na nosie i pod pachami.

Na twarzy łojotokowe zapalenie skóry atakuje policzki i brwi, a także uszy i fałdy skórne, w tym szuję, zgięcia kończyn albo doły pachowe.

Istotne jest to, że ciemieniucha nie jest specjalnie szkodliwa. Nie wywołuje żadnego zagrożenia dla zdrowie niemowląt. Co ciekawe, niektórzy lekarze uważają, że jej występowanie jest naturalne.

Objawy łojotokowego zapalenia skóry

Łojotokowe zapalenie skóry objawia się przede wszystkim jako delikatny rumień, któremu towarzyszy złuszczanie się na skórka. Często proces ten może być dość uciążliwy i silny. Łuski stają się tłuste i mają barwę białą albo żółtą. Co istotne, w niektórych przypadkach można zaobserwować tworzenie się dość nieestetycznych strupków.

Zmiany mogą pojawiać się na samym początku w okolicach owłosionej skóry głowy. Włosy stają się zbite i splątane, a także przerzedzone.

Najczęściej etap ten przechodzi w kolejny – rumień i złuszczająca się skóra przechodzi na nieowłosione partie ciała, w tym na czoło wzdłuż linii włosów, w okolicach brwi, za uszami i w fałdach nosowo-wargowych. Oprócz tego, niektóry pacjenci zmagają się z wykwitami wzdłuż kręgosłupa.

Jest to tak zwana rynna łojotokowa i w okolicach mostka, na udach i klatce piersiowej oraz policzkach lub górnej wardze. W niektórych przypadkach łojotokowe zapalenie skóry prowadzi do zapalenia brzegów powiek.

Przyczyny pojawienia się łojotokowego zapalenia skóry

Główną przyczyną pojawienia się łojotokowego zapalenia skóry jest oczywiście wzmożona aktywność gruczołów łojowych, a także nieprawidłowy skład produkowanego łoju.

Istotne jest jednak to, że nie jest to w pełni udowodnione – takie zdanie ma większość specjalistów, ale jednoznacznych dowodów brak. Niektórzy uważają, że łojotokowe zapalenie skóry jest związane z zaburzeniami pracy układu odpornościowego.

Potwierdza to między innymi fakt, że ŁZS zaobserwowano u osób z obniżoną odpornością.

Do przyczyn zalicza się między innymi nieodpowiednią dietę, nieprawidłową higienę osobistą, zanieczyszczenie środowiska, brak niedostatecznej ilości światła słonecznego, zaburzenia hormonalne oraz stres. Te powody przyczyniają się do nasilenia się objawów łojotokowego zapalenia skóry.

Oprócz tego, jako przyczyny występowania ŁZS, wymienia się między innymi choroby nowotworowe, alkoholizm, infekcje wirusem HIV, zaburzenia psychiczne, w tym depresja oraz stosowanie leków psychotropowoych, otyłość, ekstremalne warunki pogodowe, zmiany zachodzący w barierze ochronnej skóry, choroby neurologiczne, w tym jamistość rdzenia, porażenie nerwu VII, udar oraz choroba Parkinsona.

Jak leczyć łojotokowe zapalenie skóry? Różne metody leczenia

Łojotokowe zapalenie skóry to problem, który wymaga specjalistycznego leczenia. Jest to problem raczej terapeutyczny, w związku z czym zależy on od kilku czynników – między innymi od wieku pacjenta, lokalizacji zmian oraz stopnia nasilenia procesu chorobowego.

Niezbędne jest wprowadzenie leczenie zarówno miejscowego, jak i leczenia ogólnego.

Druga z opcji jest przede wszystkim stosowana u pacjentów, u których zmiany skórne są niezwykle uciążliwe i nasilone, a ponadto nie reagują one na dotychczasowe leczenie miejscowe właśnie. Powodem leczenia ogólnego są też usilne nawroty.

W przypadku osób dorosłych stosuje się leki doustne, takie jak na przykład retinoidy, pochodne imidazolowe, antybiotyki, a nawet – w szczególnych przypadkach – sterydy.

Specjaliści nie ukrywają, że zarówno łojotokowe zapalenie skóry, jak i łupież to choroby skóry, które są niezwykle trudne w wyleczeniu. Wszystko dlatego, że posiadają nawrotowy i przewlekły charakter. Ich leczenie może trwać nawet latami, a poprawy bywają niejednokrotnie jedynie przejściowe.

Bardzo często lekarz zleca również zmianę diety. W takim wypadku warto unikać potraw przyczyniających się do wydzielania łoju, czyli tłustych i smażonych dań oraz słodyczy. Niektóre źródła mówią również o tym, że na wystąpienie ŁZS ma wpływ niedobór cynku, witaminy B oraz wolnych kwasów tłuszczowych. Nie zostało to jednak jednoznacznie udowodnione.

W niektórych przypadkach w walce z łojotokowym zapaleniem skóry głowy mogą pomóc specjalne środki, na przykład maści na odżywienie skóry, które posiadają w swoim składzie witaminy A i D3 oraz specjalny płyny, które dodaje się do kąpieli. Niektórzy stosują również szampony przeciwłupieżowe z siarką, smołą węglową, dziegciem, ketokonazolem albo kwasem salicylowym w swoim składzie.

Co zrobić, kiedy wystąpią objawy łojotokowego zapalenia skóry?

Jeśli na naszym ciele pojawią się objawy łojotokowego zapalenia skóry lub podobne mu rumieńce i łuszczenie się skóry, nie warto czekać ani ignorować problemu.

Należy jak najszybciej udać się do specjalisty, do lekarza rodzinnego albo dermatologa. Wprowadzi on niezbędne leczenie oraz zleci wykonanie specjalistycznych badań i testów.

Dzięki temu, pacjent będzie wiedział, jaka choroba mu dolega i czy faktycznie jest to wspomniane łojotokowe zapalenie skóry.

Diagnozowanie łojotokowego zapalenia skóry

Nie każdy ma świadomość, że łojotokowe zapalenie skóry jest chorobą, która daje podobne objawy do co najmniej kilku innych. Często jest mylona między innymi z grzybicą, łuszczycą, łupieżem różowym albo chorobami mającymi podłoże alergiczne.

ŁZS to choroba, która polega między innymi na nadmiernym złuszczaniu się naskórka, w związku z czym objawy mogą być podobne do innych chorób.

Aby zatem zdiagnozować źródło kłopotów, należy przeprowadzić specjalistyczne badania oraz testy, które zleci lekarz.

Kto najczęściej choruje na łojotokowe zapalenie skóry?

Według specjalistów, łojotokowe zapalenie skóry dotyczy od jednego do pięciu procent populacji na całym świecie. Zdecydowanie częściej chorują mężczyźni w stosunku do kobiet. Najwięcej zachorowań wymienia się w grupie wekowej od 18. do 40. roku życia.

Oprócz tego, chorobę tę zaobserwowano u osób, które chorują między innymi na cukrzycę, epilepsję, trądzik, zespół Downa, łuszczycę, chorobę Parkinsona, wirusowe zapalenie wątroby, zawały serca, udary, porażenie nerwu twarzowego, wirusowe zapalenie trzustki oraz zakażenie wirusem HIV.

Wpływ na rozwój ŁZS mogą mieć też przyjmowane leki, w tym niektóre leki psychotropowe.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*