Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?

„Zaburzenie statyki narządów miednicy mniejszej u kobiet – nazywane jest potocznie obniżeniem lub wypadaniem macicy i polega na wpuklaniu się jednego lub więcej narządów miednicy do pochwy lub ich wypadaniu. Do wypadania dochodzi, gdy mięśnie, ścięgna i więzadła (aparat podtrzymujący narządy miednicy) utrzymujące te organy w prawidłowej pozycji ulegają osłabieniu.”

Pessary na obiżanie i wypadanie narządów rodnych
Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?

Obniżenie lub wypadanie macicy u tej grupy kobiet jest spowodowane niedoborem hormonów – ich brak zmniejsza jędrność i elastyczność tkanek (osłabienie struktur dna miednicy). Częstość występowania w tej grupie podwaja się z każdą dekadą życia.

Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?

Ciąża i poród prowadzą do osłabienia pochwy i jej podparcia. Dodatkowo może się do tego przyczyniać także wysoka waga urodzeniowa noworodków – powyżej 4 kg. Obniżenie narządów miednicy mniejszej występuje nawet u 50% kobiet, które rodziły.

Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?

Dzieje się tak dlatego, że podczas dźwigania zwiększa się nacisk na narządy miednicy mniejszej. Gdy kobieta pracuje w taki sposób przez znaczną część swojego życia, osłabieniu ulega aparat podtrzymujący narządy miednicy, a w konsekwencji prowadzi to do obniżenia lub wypadania macicy.

Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?

Choroby te powodują zwiększony nacisk na narządy rodne i osłabiają struktury podtrzymujące je. Wśród nich wyróżnić można przewlekły kaszel, przewlekłe zaparcia.

Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?

Otyłość i nadwaga również przyczynia się do osłabienia aparatu podtrzymującego narządy miednicy, gdyż nieustannie wywierany jest nacisk na te strefy kobiecego ciała.

Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?

  • nietrzymanie moczu
  • zwiększona częstość oddawania moczu
  • parcie na mocz
  • uczucie niekompletnego wypróżnienia
  • nieprawidłowy strumień moczu
  • uczucie pełności w kroczu
  • uczucie parcia
  • uczucie ciężkości
  • obserwacja „czegoś” wysuwającego się z pochwy
  • nietrzymanie gazów
  • nietrzymanie stolca
  • uczucie niekompletnego wypróżnienia
  • konieczność silnego parcia podczas defekacji
  • stosunki płciowe stają się bolesne lub niemożliwe
  • obniżenie poczucia własnej wartości

Rozwiąż test i sprawdź, czy wypadanie macicy może dotyczyć Ciebie

Wypadanie macicy – objawy i leczenie

Wypadanie macicy i pochwy – jakie są przyczyny i leczenie?
fot. fot. Adobe Stock, nakedcm

Zdrowie kobiety zależy od właściwego funkcjonowania wielu skomplikowanych mechanizmów.

Jednym z nich jest utrzymanie odpowiedniego położenia macicy, największego narządu wśród układu rozrodczego, nad pochwą, w miednicy mniejszej.

Jeśli równowaga ta wymyka się spod kontroli, może dojść do wypadania macicy. Na szczęście medycyna dysponuje zabiegami, które pomagają odzyskać odpowiednią anatomię.

Spis treści:

Jak wygląda wypadanie macicy?

Wypadanie narządu rodnego polega na przemieszczaniu się macicy w dół w kanale rodnym z miednicy mniejszej do pochwy. Macica w normalnych warunkach jest przytrzymywana na swoim miejscu przez mięśnie, więzadła i inne tkanki. Gdy ulegają one osłabieniu, dochodzi do obniżenia się narządów.

Chociaż wypadanie macicy nie jest stanem zagrażającym życiu, to jednak prowadzi do pogorszenia jakości życia, problemów z wypróżnianiem i oddawaniem moczu oraz dysfunkcji seksualnej.

Wypadanie macicy – objawy

Najbardziej charakterystyczne objawy wypadania macicy to odczuwanie przez kobietę pełności i ucisku w krocz oraz zauważenie wysuwającego się z pochwy narządu lub wybrzuszenie w okolicy pochwy. Symptomy są silniejsze, gdy wypadanie narządu rodnego jest bardziej nasilone. Kobieta z wypadaniem macicy może skarżyć się również na: 

  • nietrzymanie moczu,
  • parcie na mocz,
  • częste oddawanie moczu,
  • konieczność wprowadzenia wypadającego narządu z powrotem po to, by oddać mocz,
  • konieczność zmiany pozycji ciała, by oddać mocz do końca,
  • nietypowy strumień moczu,
  • nietrzymanie stolca i gazów,
  • konieczność odprowadzenia narządu w celu skończenia wypróżniania,
  • ból podczas stosunku (dyspareunia),
  • problemy w relacjach seksualnych.

Objawy wypadania macicy lub jej obniżenia nie są specyficzne, co oznacza, że większość z nich może wskazywać też na inne problemy zdrowotne.

Wypadanie macicy – przyczyny

Wypadanie macicy zazwyczaj dotyczy kobiet, które przynajmniej raz w życiu rodziły siłami natury. Procesy starzenia się i niedobór estrogenów po menopauzie powodują zaburzenia statyki.

Przewlekły kaszel (np. przy POChP) zwiększający ciśnienie w jamie brzusznej i otyłość mogą pogarszać stan, podobnie jak przewlekłe zaparcia.

Podobny wpływ mogą mieć choroby tkanki łącznej.

Leczenie wypadania macicy

Leczenie wypadania macicy nie jest konieczne, jeśli objawy są znośne. Zazwyczaj kobiety zgłaszają się do lekarza wtedy, gdy macica znajduje się już w przedsionku pochwy. Co można zrobić? Wypadanie macicy leczy się zarówno metodami nieoperacyjnymi (zachowawczymi), jak i operacyjnymi. 

Mniej inwazyjną procedurą w przypadku wypadania macicy jest założenie tzw. pessara, czyli urządzenia w kształcie obwarzanka, które zakładane jest na szyjkę macicy i pomaga utrzymać strukturę narządów we właściwym kształcie. Pessar może jednak powodować podrażnienie pochwy lub nawet stan zapalny w jej obrębie. 

W leczeniu zachowawczym wypadania macicy stosuje się również fizjoterapię, czyli ćwiczenia mięśni dna miednicy. Rehabilitacja jest skuteczna w mniej nasilonych przypadkach. 

Operacja w przypadku wypadania macicy może być przeprowadzona przez pochwę lub przez jamę brzuszną. Jej celem jest przywrócenie właściwej anatomii w obrębie dna miednicy.

Można to osiągnąć na różne sposoby, m.in.: podwieszenie macicy przy pomocy protezy do więzadeł krzyżowo-kolcowych.

Są to wytrzymałe, a jednocześnie dostępne zabiegowo struktury, które spełniają świetnie swoją funkcję.

Również inne możliwości są brane pod uwagę. Niekiedy konieczne jest usunięcie macicy, czyli tzw. histerektomia, a następnie podwiązanie kikuta pochwy do więzadeł. Medycyna poszukuje jednak rozwiązań jak najmniej inwazyjnych i jednocześnie jak najbardziej skutecznych. 

Operacja jest odpowiednim rozwiązaniem wówczas, gdy ryzyko z nią związane jest mniejsze niż korzyści oczekiwane. Konkretny typ zabiegu jest dostosowywany w oparciu o stopień zaburzeń, plany macierzyńskie, potrzebę przywrócenia anatomii.  

Domowe sposoby na wypadanie macicy

Wypadanie macicy powinno być leczone pod kontrolą lekarza. Jednak kobieta może metodami domowymi łagodzić dolegliwości związane z obniżeniem narządów rodnych. Do naturalnych sposobów na wypadanie macicy zalicza się:

  • ćwiczenia mięśni Kegla,
  • dieta zapobiegająca zaparciom i wzdęciom, zatem bogata w błonnik oraz wodę,
  • unikanie dźwigania,
  • leczenie kaszlu,
  • obniżenie masy ciała w przypadku nadwagi,
  • unikanie pochylania się w trakcie wypróżniania.

Są to sposoby doraźne, wspomagające przy mniej nasilonych objawach. W zaawansowanych przypadkach konieczne jest leczenie specjalistyczne. 

Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 25.01.2012.

Czytaj także:Histeroskopia diagnostyczna i operacyjna: przebieg badania, wskazania do wziernikowania macicyNietrzymanie moczu – objawy, przyczyny i leczeniePrzeziębiony pęcherz – przyczyny, objawy, leczeniePolip macicy – objawy, przyczyny, leczenieTorbiele na jajniku – czym są i jak się je leczy?

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Wypadanie macicy – jakie są objawy i sposoby leczenia?

Wypadanie macicy to inaczej zaburzenie statyki narządu rodnego, obniżenie poniżej jego prawidłowego usytuowania. To jedna z najczęstszych przyczyn ingerencji w zakresie chirurgii ginekologicznej. Objawy tego schorzenia dotyczą kobiet po porodzie, ale także dużej grupy pań po okresie przekwitania.

Więzadła, tkanka łączna i mięśnie dna miednicy odpowiadają za utrzymanie macicy w fizjologicznym położeniu. Jeżeli tkanki te zostaną osłabione lub uszkodzone, macica może przemieszczać się w kierunku pochwy.

Typowe objawy wypadnięcia macicy obejmują:

Jakie są przyczyny wypadania macicy?

Jako najczęstszą przyczynę wypadania macicy wskazuje się poród, zwłaszcza drogami natury. Ważnym czynnikiem ryzyka jest otyłość. Wspomniane struktury mięśniowe mogą ponadto ulec osłabieniu w wyniku wysiłku fizycznego o znacznym nasileniu, dźwigania ciężkich przedmiotów.

Dno miednicy i powiązane z nim więzadła wspierające mogą być osłabione lub uszkodzone przez wiele różnych czynników. Najważniejsze z nich to:

  • ciąża, zwłaszcza w przypadku wielu dzieci, na przykład bliźniąt lub trojaczków,
  • poród drogami natury, zwłaszcza jeśli dziecko było duże lub poród był szybki bądź jeśli faza parcia trwała długo,
  • otyłość,
  • znaczny wysiłek w czasie defekacji, przewlekłe zaparcia,
  • niski poziom estrogenów (wynik przemian hormonalnych, które mają swój początek w okresie menopauzy),
  • uporczywy i długotrwały, ciężki kaszel powiązany z chorobami takimi jak przewlekłe zapalenie oskrzeli lub astma,
  • mięśniaki macicy,
  • guzy miednicy.
Leia também:  Como Saber Que Bloquearam Meu Numero?

Jakie są stadia wypadnięcia macicy?

Wypadnięcie macicy jest opisywane w stadiach, określających jak daleko macica przemieściła się w kierunku pochwy. W większości przypadków inne organy miednicy mniejszej (takie jak pęcherz i jelito) również mogą przemieszczać się w tym kierunku. W wynikach badań obrazowych jajniki obserwuje się niżej niż w fizjologicznym ułożeniu. Wyróżnia się cztery stadia wypadnięcia macicy:

  • stadium I – macica znajduje się w górnej części pochwy,
  • stadium II – macica wysunęła się prawie do ujścia pochwy,
  • stadium III – macica wystaje z pochwy,
  • stadium IV – macica całkowicie wypada z pochwy.

Jak leczyć wypadanie macicy?

Leczenie wypadania macicy obejmuje sposoby chirurgiczne i niechirurgiczne, wybór metody będzie zależał od ogólnego stanu zdrowia pacjentki, tego jak ciężki jest przypadek. Wybór metody leczenia powinien uwzględnić to, czy pacjenta jest w wieku rozrodczym, czy planuje kolejną ciążę.

Jakie są wskazania do plastyki pochwy?

Ćwiczenie mięśni dna miednicy

Ćwiczenia mięśni dna miednicy należą do tak zwanego leczenia zachowawczego. Mogą pomóc zwłaszcza w przypadku stadium I i II wypadnięcia macicy, ale muszą być wykonywane poprawnie i wystarczająco długo.

Regularne wykonywanie ćwiczeń należy traktować jako terapię uzupełniającą wykonywaną samodzielnie w domu, po uprzednim instruktażu ze strony lekarza lub fizjoterapeuty.

Stosowanie ćwiczeń powinno przebiegać wraz z innymi formami leczenia.

Ćwiczenia można wykonywać na leżąco, siedząco lub stojąco. Idealne byłoby wykonywanie 5 lub 6 sesji dziennie. Na późniejszym etapie leczenia wystarczą 3 sesje dziennie. Główną uwagę należy skupić na mięśniach dna miednicy. Przed podjęciem aktywności ważne jest rozluźnienie mięśni brzucha, pośladków i nóg. Stanowczo przeciwwskazane jest parcie i długotrwałe wstrzymywanie oddechu.

Istotą najprostszych ćwiczeń jest próba zaciśnięcia i podniesienia cewki moczowej, pochwy i odbytu. Stan napięcia należy utrzymać przez około 3 sekundy, następnie całkowicie się rozluźnić.

Kolejne ćwiczenia polegają na utrzymaniu napięcia przez czas dwukrotnie dłuższy – 6 sekund. By efekt był odczuwalny, ćwiczenie trzeba powtórzyć 10 razy.

Po każdym powtórzeniu wskazane jest rozluźnienie trwające przynajmniej 5 sekund.

Ćwiczenia wykonywane są prawidłowo, jeżeli w czasie ich wykonywania odczuwane jest przyjemne uczucie lekkiego ściskania w dole brzucha. Należy pamiętać o ściskaniu i podnoszeniu mięśni za każdym razem w czasie wysiłku lub kaszlu.

Pessarium – bezpieczny sposób na wypadanie macicy

Pessar (określany także jako pessarium) to mały krążek, z reguły wykonany z silikonu. Swoim kształtem przypomina pierścień. W przebiegu leczenia wypadania macicy należy go umieścić w pochwie. Za utrzymanie krążka w jednym miejscu bez przemieszczania odpowiadają mięśnie dna miednicy.

Istnieją różne kształty i rozmiary pessarów, które mogą zostać przepisane i dopasowane przez doświadczonego w stosowaniu tej formy leczenia lekarza ginekologa. Pacjentka może samodzielnie aplikować i wyjmować pessar. W przypadku stosowania tej formy terapii konieczne są regularne badania kontrolne u ginekologa.

Pessarium może być efektywnym sposobem na zmniejszenie symptomów wypadnięcia, ale nie będzie ono odpowiednie dla wszystkich. Wraz z ćwiczeniami mięśni dna miednicy pessarium może zapewnić niechirurgiczne rozwiązanie problemu wypadnięcia macicy.

Leczenie operacyjne

W umiarkowanych i ciężkich przypadkach wypadanie macicy może wymagać interwencji chirurgicznej.

W przypadku zastosowania chirurgii laparoskopowej instrumentarium wprowadzane jest przez pępek, co oszczędza pacjentkom powstanie blizn.

W trakcie zabiegu chirurg dokonuje repozycji i ponownie przymocowuje macicę do wiązadeł w swym prawidłowym położeniu. Operacja może również zostać przeprowadzona przy pomocy klasycznego cięcia.

Bibliografia:

  1. Rechberger T., Uroginekologia praktyczna, Wydanie 1. Wydawnictwo Folium, Lublin 2007.
  2. Rechberger T., Nietrzymanie moczu i zaburzenia statyki dna miednicy u kobiet, Wydanie 1. Wydawnictwo Termedia, Poznań 2009.

Jak oceniasz artykuł?

Średnia: 4 (1) Zostaw swoją ocenę.

Dziękujemy!

Wypadanie macicy, czyli obniżenie narządów rodnych: objawy, przyczyny, leczenie

Wypadanie macicy to skutek osłabionych, rozciągniętych mięśni miednicy. Nie u wszystkich kobiet mięśnie tak samo reagują na wysiłek – to jednak sprawa osobnicza, genetyczna. Mięśnie, podobnie jak skóra “rozchodzą się” w każdej ciąży, a tylko czasem nie chcą wrócić do właściwej sprawności.

Oczywiście, ciało po porodzie już nigdy nie jest takie samo, ale nie musi stanowić problemu. Swoistą zapowiedzią jest rozejście mięśnia prostego brzucha. Kobiety, które mają z nim problem, często doświadczają innych dolegliwości poporodowych, jak nietrzymanie moczu czy właśnie: wypadanie macicy.

Oprócz kwestii porodowych za czynniki sprzyjające wypadaniu macicy uznaje się:

  • niedobór estrogenów w okresie menopauzy,
  • ciężka praca fizyczna, wymagająca podnoszenia ciężarów,
  • “męskie” sporty, związane z dźwiganiem,
  • przyczyny genetyczne, w tym wrodzone zaburzenia metabolizmu kolagenu.

To nie jest tak, że macica od razu wydostaje się na zewnątrz, chociaż w skrajnych wypadkach jest to możliwe. W bardzo zaawansowanym stadium dochodzi również do tzw. wynicowania pochwy, czyli jej “wywinięcia się” na drugą stronę.

Kiedy zatem można podejrzewać, że wypadanie macicy to nasz problem? Główne objawy to:

  1. ból w dole brzucha i okolicy krzyżowej,
  2. ciągłe wrażenie ucisku w pochwie,
  3. nieuzasadnione parcie na mocz lub problemy z oddawaniem moczu,
  4. zaparcia, zapalenie hemoroidów, trudności z oddawaniem stolca,
  5. częste stany zapalne i nawracające infekcje dróg moczowych.

Z wypadaniem macicy zwykle chodzą w parze inne problemy związane z osłabioną mięśniówką podbrzusza, okolic odbytu, pochwy.

Należą do nich uchyłki pęcherza i jelita grubego, czyli wpuklenia do światła pochwy tylnej ściany pęcherza i/lub przedniej ściany odbytnicy.

W uchyłku pęcherza moczowego może zalegać mocz, co sprzyja zakażeniom dróg moczowych. Uchyłek odbytu daje uczucie parcia na stolec i może powodować trudności w jego oddawaniu.

Sprężyste, sprawne mięśnie krocza i dna miednicy pozwalają to nie tylko szansa na zdrowie, ale również udane życie seksualne. Słynne mięśnie Kegla naprawdę zasługują na twoją uwagę i wysiłek.

Nie potrzebujesz czasu, specjalnego stroju czy wyprawy do siłowni. Ćwiczyć możesz wszędzie – dyskretnie i skutecznie. O które mięśnie tak dokładnie chodzi? Spróbuj zatrzymać strumień moczu, poczujesz, które mięśnie pracują. I nimi się zajmij, ale następnym razem już nie podczas mikcji, bo zatrzymywanie moczu jest niezdrowe.

Jeżeli podejrzewasz, że już coś niedobrego dzieje się z twoją macicą, odwiedź ginekologa. Nim choroba się rozwinie, można ją leczyć bez operacji i skupić się jedynie na wzmocnieniu mięśni miednicy.

Ćwiczenia warto wtedy wykonywać z użyciem specjalnych stożków dopochwowych, których rozmiar pomoże ustalić ginekolog. Pierwsze realne efekty daje regularny, codzienny trening przez kwartał.

Uwaga: zalecane 50-100 powtórzeń zaciskania i rozluźniania mięśni.

Jeśli lekarz podejrzewa, że przyczyną problemów z macicą jest niedobór estrogenu, co dotyczy kobiet dojrzałych, może przepisać ten hormon w formie tabletek lub leków o działaniu miejscowym (kremów, żelu). Leki doustne mają szersze działanie, mogą zwalczyć wiele nieprzyjemnych objawów menopauzy.

Nasilone obniżenie narządów rodnych, objawiające się choćby nietrzymaniem moczu, uchyłkami, jest wskazaniem do operacji. Do niedawna operacyjne leczenie obniżonych narządów polegało najczęściej na histerektomii, czyli usunięciu macicy. Efekt był jednak bardzo niezadowalający, bo proces się nie zatrzymywał, a obniżała się pochwa.

Obecnie popularne są tzw. operacje unoszące, w czasie których używa się specjalnej siatki z polipropylenu. Siatka zastępuje zniszczone więzadła i przyczepy mięśni znajdujących się w miednicy mniejszej, ponieważ wrasta w tkanki.

Leia também:  Como Fazer Quando A Comida Fica Salgada?

Biomateriał, z którego została wykonana, jest obojętny dla organizmu. Metodę tę można stosować nawet wtedy, gdy już doszło do wypadnięcia macicy. Siatka unosi wszystkie narządy i można je umieścić we właściwym, naturalnym położeniu.

Inne metody to podwieszenie szczytu pochwy do brzusznej powierzchni kości krzyżowej czy wprowadzenie polipropylenowej taśmy w kształcie odwróconej litery U. Taśma odtwarza funkcję uszkodzonych więzadeł krzyżowo-macicznych.

Zwykle już po dobie pacjentki wstają z łóżka, ale powrót do formy (w tym zagojenie rany pooperacyjnej) może zająć kilka tygodni. Wymagany jest też w tym czasie oszczędzający tryb życia.

Niestety, wszystkie operacje są zawsze obciążone pewnym ryzykiem powikłań, dlatego wciąż pracuje się nad nowymi metodami i udoskonalaniem obecnych. Zabiegi są refundowane przez NFZ.

Obniżenie macicy

Obniżenie macicy jest dosyć częstym patologicznym objawem stwierdzanym u kobiet powyżej 30 roku życia. Wbrew pozorom coraz więcej młodych kobiet podczas badania ginekologicznego dowiaduje się o tej zmianie w obrębie macicy.

Stopień wypadania i towarzyszące temu subiektywne dolegliwości nie zawsze są proporcjonalne.

Mniej lub bardziej wyraźne objawy obniżenia narządu rodnego stwierdza się u prawie wszystkich kobiet, które rodziły, przy czym nie powoduje to u nich znacznego dyskomfortu, przynajmniej w młodym wieku.

1. Dlaczego macica obniża się?

Stopień obniżenia macicy nasila się u większości kobiet wraz z upływem lat. Związane jest to z zaburzoną równowagą między siłami, gwarantującymi prawidłowe położenie macicy. Czynniki etiologiczne, przyczyniające się do zachwiania równowagi mogą być związane m.in. z osłabieniem aparatu wieszadłowego macicy lub/i działaniem sił przemieszczających macicę.

Co to jest obniżenie macicy? Jest to zmiana położenia macicy poniżej pewnej umownej linii wyznaczanej położeniem kolców kulszowych. Kobieta sama nie jest w stanie tego określić.

Odczuwa jednak pewien dyskomfort i dolegliwości z tym związane, takie jak: bóle w podbrzuszu i okolicy krzyża, zaburzenia mikcji i defekacji.

Nie łączy tego z obniżeniem macicy, choć kiedy wystąpią te uciążliwe dolegliwości, macica zaczyna wysuwać się już do przedsionka pochwy.

Przyczyny zaburzenia równowagi w obrębie narządu rodnego to: praca fizyczna, zwłaszcza dźwiganie, praca w pozycji stojącej, przewlekłe zaparcia, przewlekłe choroby układu oddechowego, takie jak choćby kaszel, uszkodzenie aparatu podporowego i wieszadłowego (najczęstsza przyczyna to porody, zwłaszcza te z tzw. ochroną krocza, także operacje ginekologiczne i nie tylko), uszkodzenia nerwów miednicznych i sromowych (poród pochwowy dużego dziecka).

Obniżenie macicy ma związek również ze zmianami w strukturze tkanki łącznej i skóry, które zachodzą w organizmie kobiety w okresie okołomenopauzalnym. Chodzi tu o zmniejszenie kolagenu typu I, a zwiększenie kolagenu typu III.

Z powodu niedoboru żeńskich hormonów w skórze coraz mniej jest dobroczynnego kolagenu. Efektem tego jest wiotkość tkanki łącznej, przez co nie podtrzymuje ona już tak silnie aparatu więzadłowego, na którym umocowana jest macica. Skutkuje to jej obniżeniem.

Niestety coraz częściej na obniżanie się macicy uskarżają się kobiety w wieku rozrodczym. To prawdopodobne, że macica może się u nich obniżyć na skutek uszkodzenia aparatu więzadłowego, w czasie porodu.

Na przykład w sytuacji, kiedy dziecko było wyjątkowo duże albo poród był zbyt długi i ciężki, w stosunku do możliwości fizjologicznych rodzącej. Istotną przyczyną obniżania macicy u niektórych kobiet mogą być wrodzone nieprawidłowości w obrębie struktury kolagenu.

2. Leczenie obniżonej macicy

Kobiety cierpiące na postępujące obniżenie macicy zauważają u siebie charakterystyczne objawy: specyficzny nacisk ku dołowi, różnego rodzaju bóle okolicy krzyżowej, które promieniują w kierunku pachwin, a także uciążliwe uczucie przepełnienia układu moczowo-płciowego, kłopoty z wypróżnianiem i niekontrolowanym oddawaniem gazów.

Drobna zmiana położenia macicy, zwłaszcza we wczesnym stadium zaawansowania, bywa nieodczuwalna. Z chwilą, kiedy szyjka macicy zaczyna wysuwać się do przedsionka pochwy, a to utrudnia w pewnym stopniu poruszanie się, zmiana jest nie tylko zauważalna ale i niepokoi wiele kobiet.

Warto skonsultować stopień obniżenia macicy z lekarzem, ponieważ bywają sytuacje skrajne, kiedy dochodzi do wypadnięcia macicy. Ostatecznym etapem obniżenia macicy jest niewątpliwie jej wypadanie poza szparę sromową. Dość przykra i uciążliwa dla kobiet sytuacja charakteryzuje się wypadaniem częściowym.

Wówczas pewna część macicy przemieszczona jest przed srom. Drugi rodzaj to wypadanie całkowite, wówczas dochodzi do wynicowania pochwy na zewnątrz, przed wargami sromowymi. Dokładniej stopień wypadania określa skala POP-Q. Jest to pięciostopniowa klasyfikacja, w której określamy 6 punktów anatomicznych, jednak najważniejszym, stałym punktem odniesienia jest płaszczyzna błony dziewiczej.

W zależności od stopnia obniżenia się narządu rodnego, lekarz zleca indywidualnie leki doustne lub dopochwowe globulki. Może także zaaplikować kremy zawierające żeńskie hormony estrogeny, dzięki którym zwiększa się produkcja dobroczynnego kolagenu w skórze.

Na obniżanie się macicy na wczesnym etapie zaleca się także odpowiednie ćwiczenia krocza, które mają za zadanie wzmocnić mięśnie dna miednicy (szczególnie mięsień łonowo-guziczny). Mięśnie dna miednicy nazywane są przez specjalistów mięśniami Kegla.

Można je ćwiczyć w różny sposób, zarówno za pomocą specjalnych kulek, jak i podczas normalnych ćwiczeń. Podczas kiedy kobieta porusza się w trakcie codziennych czynności, kulka zmienia swoje położenie.

Kobieta, chcąc utrzymać kulki na swoim miejscu, napina mięśnie krocza, stymulując ścianki pochwy, które reagują skurczem. W miarę regularnych ćwiczeń pochwa zwęża się, wobec czego lekarz dobiera kobiecie kulki o mniejszym rozmiarze.

Oczywiście w niektórych przypadkach ostatecznym rozwiązaniem są zabiegi operacyjnie podnoszące macicę. Wykonuje się je przez pochwę, brzuch lub laparoskopowo. Wśród kilku metod operacyjnych jedna z nich polega na tym, że dno macicy przywiesza się do powłok brzusznych (za pomocą specjalnych taśm).

Można także przymocować macicę do kręgosłupa lub podciągnąć ją poprzez skrócenie jej więzadeł wieszadłowych.

Lekarz, zanim przeprowadzi którykolwiek z tych zabiegów, powinien przeprowadzić wywiad, a także skrupulatne badanie fizykalne (wraz z oceną punktów anatomicznych).

Jego zadaniem jest także poinformowanie pacjentki, że decydując się na którykolwiek z zabiegów, aktywność seksualna może być w pewnym stopniu ograniczona.

Ponadto skuteczność zabiegów podnoszących macicę nie zawsze jest trwała. Choć początkowo kobieta odczuwa znaczną poprawę, po pewnym jednak czasie macica może ponownie obniżyć się. U kobiet w okresie okołomenopauzalnym lub/i które nie planują więcej dzieci, w przypadku nieskuteczności pierwszej operacji można zaproponować całkowite usunięcie macicy.

Obniżenie macicy wymaga leczenia tylko wtedy, gdy występują dolegliwości. Całkowite wypadanie macicy natomiast powinno być leczone zawsze. U starszych kobiet, które już nie współżyją, możemy zaproponować plastyczny zabieg prawie całkowitego zamknięcia pochwy, ewentualnie pochwowe wycięcie macicy z następową plastyką tylnej ściany pochwy.

Więcej na ten temat przeczytasz w artykule: Macica po porodzie – skurcze połogowe, kiedy do lekarza?

Skuteczny sposób na wypadanie macicy

Problem z wypadaniem lub obniżeniem narządów rodnych dotyka szerokiej grupy kobiet w różnym wieku. Na schorzenie narażone są zarówno panie, które urodziły duże dziecko (powyżej 4 kg) lub często rodziły, jak i kobiety w okresie menopauzy, które mają zmniejszoną jędrność i elastyczność tkanek wskutek niedoboru estrogenów.

Więcej aktualnych informacji znajdziesz na stronie głównej GazetaSenior.pl

Wypadanie macicy spowodowane jest osłabieniem mięśni miednicy i może objawiać się bólem podbrzusza oraz krzyżowej części kręgosłupa, nietrzymaniem moczu czy dyskomfortem podczas współżycia. Problem z czasem narasta i prowadzi do zaparć, hemoroidów, powracających zakażeń dróg moczowych.

Wypadanie macicy – przyczyny

U każdej młodej kobiety dzięki wydzielanym przez organizm hormonom, struktura mięśni dna miednicy jest silna, elastyczna.

Leia também:  Como Saber Que Tipo De Memoria Ram Tenho?

Jednak w wieku okołomenopauzalnym, gdy ograniczony zostaje poziom hormonów w organizmie, osłabieniu ulegają mięśnie podpierające miednicę.

Słabe, mało elastyczne struktury nie są w stanie podtrzymywać macicy oraz innych narządów (jak cewka moczowa, czy odbytnica). To wszystko skutkuje ich wpuklaniem się do pochwy.

Wśród przyczyn wypadania narządów rodnych wymienia się, oprócz menopauzy i przebytych porodów, także prace fizyczne związane z dźwiganiem, wykonywane przez większą część życia. Oprócz tego przyczyną zaburzenia może być otyłość oraz predyspozycje dziedziczne.

 Przeczytaj również: Domowe testy diagnostyczne. Jak to działa? Gdzie kupisz bez recepty?

Objawy obniżenia i wypadania narządów rodnych

W jaki sposób zatem rozpoznać wypadnie lub obniżenie narządów rodnych? W zależności od stopnia zaawansowania zaburzenia może ono przybierać różne objawy.

Mogą to być objawy ze strony układu moczowego (nietrzymanie moczu, zwiększona częstość oddawania moczu), objawy pochwowe (uczucie pełności w kroczu, uczucie parcia), objawy ze strony układu pokarmowego (nietrzymanie gazów, stolca) oraz objawy seksualne (obniżone poczucie własnej wartości, bolesne stosunki płciowe).

Występowanie którejkolwiek grupy objawów jest sygnałem do wizyty u lekarza ginekologa i poinformowania go o niepokojących symptomach. Im wcześniej zdiagnozowane zostanie zaburzenie, tym mniej inwazyjnej metody leczenia będzie wymagało.

Leczenie wypadania macicy

Jedną z takich skutecznych i mało inwazyjnych metod leczenia wypadania macicy jest pessaroterapia. Polega ona na stosowaniu przez pacjentkę krążka w celu podparcia obniżonych narządów i uniesienia ich do naturalnego umiejscowienia.

Pessar może być wykonany z różnych materiałów, jednak warto rozważyć giętki winyl, który nie wchłania zapachu i nie wchodzi w reakcje chemiczne z naturalnym środowiskiem pochwy. Doboru odpowiedniego rozmiaru pessara dokonuje lekarz na podstawie badania szerokości pochwy.

Pacjentka podczas pierwszej wizyty uzyskuje także wskazówki dotyczące samodzielnego wyjmowania i ponownego zakładania pessara oraz sposobów dbania o higienę.

Pessaroterapia to metoda łatwa w stosowaniu dla pacjentki. Co istotne, odpowiednio dobrany rozmiar i kształt pessara powinien przynieść ulgę praktycznie od razu po założeniu. Ponadto metoda jest mało kosztowna i nie wymaga od pacjentki dużego zaangażowania i codziennego pamiętania.

Szczegółowe informacje na temat zaburzenia, metod leczenia i pessaroterapii dostępne tutaj: www.pessar.pl

Zapisz się do Newslettera Gazety Senior, a otrzymasz na swój adres e-mailowy zbiór najciekawszych artykułów publikowanych w serwisie GazetaSenior.pl Zapisz się do Newslettera

Może Cię zainteresować:

Testy diagnostyczne – profilaktyka w domowym zaciszu seniora

Magnetoterapia w domu? Dziś to możliwe. Poznaj przenośne urządzenie do domowego użytku.

Obniżenie lub wypadanie pochwy

Obniżenie pochwy lub wręcz jej wypadanie to jeden z objawów zaburzeń położenia narządu rodnego. 

Następuje w wyniku osłabienia mięśni podtrzymujących pochwę, odbytnicę i pęcherz moczowy. Najczęściej dolegliwość ta spotyka Kobiety, które rodziły drogą naturalną.

Innymi przyczynami obniżenia lub wypadania pochwy mogą być otyłość, zaparcia oraz ciężka praca fizyczna. Dysfunkcja ta związana jest również ze starzeniem się organizmu i pojawieniem się zespołu rozluźnienia pochwy.

Wówczas, na skutek mniejszej produkcji kolagenu i elastyny, zmniejsza się napięcie mięśni, osłabieniu ulega również tkanka łączna. 

W wyniku obniżenia lub wypadania pochwy Kobieta odczuwa znaczny dyskomfort podczas codziennego funkcjonowania, pogarsza się również jakość i satysfakcja z życia seksualnego. 

Wykorzystywane metody leczenia

Leczenie obniżenia lub wypadania pochwy uzależnione jest od stopnia zaawansowania zmian. Badanie określające stan jej położenia wykonuje się przez pochwę. Robione jest również badanie USG. Po ich wykonaniu i wywiadzie z Pacjentką, lekarz stawia diagnozę oraz zaleca dalsze postępowanie.

W przypadku nieznacznego obniżenia pochwy (POPQ 1) w Intima Clinic zalecamy nieinwazyjne, w pełni regeneracyjne formy leczenia. Należą do nich zabiegi HIFU.

To skoncentrowane ultradźwięki o wysokim natężeniu, w wyniku których obkurczają się więzadła i powięź oraz tworzą się nowe włókna kolagenowe w tkankach łącznych.

To z kolei poprawia napięcie mięśni i więzadeł odpowiedzialnych za utrzymywanie pochwy we właściwej pozycji.

W przypadku bardziej zaawansowanych zmian i zerwania więzadeł, wykonujemy zabieg laparoskopowego podwieszenia pochwy lub odtworzenia więzadeł odpowiadających za prawidłową statykę narządu rodnego za pomocą taśm. Można wykonać wówczas również tzw. plastykę przedniej lub tylnej ściany pochwy (w zależności od tego, która z nich się wybrzusza). 

Czasami wspomagająco wykorzystujemy Pessar (kostka z tworzywa silikonowego), który lekarz dobiera rozmiarowo i odpowiednio układa w pochwie.

Ma to za zadanie podtrzymywanie macicy, pęcherza moczowego i samej pochwy na swoim miejscu, zapobiegając ich obniżaniu podczas aktywności fizycznej lub kaszlu. Pessary zapobiegają również gubieniu moczu i są często stosowane przy wysiłkowym nietrzymaniu moczu.

Regularnie zakładany i wyjmowany na noc Pessar nie powoduje żadnych powikłań i jest neutralny dla organizmu, trzeba jednak odpowiednio dbać o jego higienę i wymieniać go co ok. 12 miesięcy.

U Pacjentek z problemem obniżenia pochwy pomocniczo i zapobiegawczo zalecamy stosowanie fizjoterapii. Lekarz lub fizjoterapeuta instruują, jak prawidłowo ćwiczyć mięśnie dna miednicy.

Metoda HIFU również wykonywana jest za pomocą specjalnej głowicy, która wprowadzana jest do pochwy. Następnie lekarz zaczyna emitować impulsy o wybranej mocy i naświetla nimi całą tkankę.

Zabieg jest mało bolesny i nie uszkadza zewnętrzach części śluzówki pochwy, a także nie wymaga rekonwalescencji. Przeprowadzany jest w warunkach gabinetu zabiegowego. Jest to metoda małoinwazyjna.

Pacjentka może powrócić do codziennej rutyny bezpośrednio po zabiegu.

Zabieg plastyki przedniej lub tylnej ściany pochwy polega na wycięciu nadmiaru tkanki i wzmocnieniu struktur powięziowych podśluzówkowych, co zapobiega dalszemu obniżaniu narządu rodnego lub wypadaniu pochwy. Zabieg jest wykonywany przezpochwowo w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym. Do całkowitej aktywności ruchowej pacjentka powraca po kilku dniach, zaś do aktywności seksualnej po 6-8 tygodniach.

  • Zabieg laparoskopowego podwieszenia pochwy wykonuje się następującymi sposobami:
  • kolposakropeksja –  czyli laparoskopowe podwieszenie  pochwy do kości krzyżowej; 
  • cerwikosakropeksja – czyli  laparoskopowe podwieszenie szyjki macicy;
  • hysterosakropeksja (HySa)  – czyli laparoskopowe podwieszenie macicy;
  • kolposuspensja sposobem Burcha – polegająca na podwieszeniu pochwy do więzadeł w okolicy spojenia łonowego.

Wskazaniami do leczenia obniżenia lub wypadania pochwy są:

  • odczuwalny ucisk i ból w pochwie albo w dole brzucha;
  • uczucie ciągnięcia w pochwie;
  • uczucie „obcego ciała” lub niedomknięcia w pochwie;
  • dyskomfort podczas chodzenia i siadania;
  • częste infekcje intymne;
  • spadek satysfakcji seksualnej.

Przeciwwskazania do zabiegu

Przeciwwskazaniami do zabiegów HIFU są:

  • infekcje intymne;
  • miesiączka;
  • stany pooperacyjne okolicy pochwy i pęcherza moczowego.

Przeciwwskazaniami do zabiegów operacyjnych są:

  • infekcje intymne;
  • miesiączka;
  • zaburzenia krzepnięcia krwi;
  • cukrzyca.

Zalecenia przed zabiegiem

W pierwszej kolejności należy umówić się na konsultację, podczas której lekarz przeprowadza dokładny wywiad i badanie ginekologiczne, a także zleca i omawia wyniki badań. Następnie określa dobierany indywidualnie do każdej Pacjentki plan terapii. 

Przed ustaleniem terminu zabiegów, należy wyleczyć ewentualne infekcje oraz pamiętać, że miesiączka nie może wystąpić w ciągu 3 dni od wykonania zabiegu.

Poza tym wymagany jest aktualny wymaz z pochwy z antybiogramem oraz wszelkie inne badania przedoperacyjne.

  1. Zalecenia po zabiegach nieinwazyjnych:
  2. Po zabiegu przez okres 5 dni nie należy współżyć.
  3. Nie należy stosować przez okres 6 tygodni NLPZ oraz leków przeciwhistaminowych (antyalergicznych).
  4. Nie zaleca się korzystania z basenów oraz zażywana kąpieli w wannie i jacuzzi.
  5. Przez okres 30 dni należy stosować:
  • globulki dopochwowe – z kwasem hialuronowym;
  • kolagen apteczny;
  • kolagen naturalny w diecie.

Zaleca się stosowanie leków zaordynowanych przez lekarza.

Zalecenia po operacji:

  • w okresie pooperacyjnym wskazane jest unikanie wysiłku fizycznego, dźwigania ciężarów, intensywnego uprawiania sportu przez co najmniej 2 miesiące;
  • miejsce operowane goi się ok. 6 tygodni i w tym czasie należy powstrzymać się od współżycia, aby rana po zabiegu mogła się ostatecznie wygoić;
  • nie zaleca się korzystania z basenów oraz zażywana kąpieli w wannie i jacuzzi;
  • przez okres 30 dni należy:
    • stosować globulki dopochwowe – z kwasem hialuronowym i probiotykami;
    • opróżniać pęcherz moczowy w ciągu dnia maksymalnie co 3 godziny;
  • zaleca się stosowanie leków zaordynowanych przez lekarza do wizyty kontrolnej, która powinna się odbyć ok. 14 dni od zabiegu.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*