Wrzód odbytu – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Co robić, jeśli zaobserwujemy krew w stolcu, ból w czasie wypróżniania lub gdy pojawi się ropa z odbytu? Niekoniecznie są to objawy hemoroidów. Objawy te mogą oznaczać wiele groźnych i mniej groźnych chorób. Krew czy ropa z odbytu nie zawsze oznacza raka odbytu.

Może się okazać, że jest to mniej groźne i rzadko występujące schorzenie, jak wrzody z odbytu. Dowiedz się, jak leczyć owrzodzenie odbytu i jak wyglądają hemoroidy odbytu i wrzody odbytu. Doradzimy, kiedy udać się do lekarza i do jakiego oraz jak stosować leczenie domowe.

Jeśli szukasz więcej porad, sprawdź także zebrane w tym miejscu artykuły o zdrowiu.

Wrzód odbytu – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Wrzód w okolicy odbytu

Wrzody odbytu to choroba o nieznanym pochodzeniu, która występuje dość rzadko. Jej objawem jest pojedyncze lub mnogie owrzodzenie odbytu. Nie ma miarodajnych danych, jak wielu ludzi cierpi na wrzody odbytu, gdyż choroba ta w wielu przypadkach przebiega bezobjawowo.

Przyczyna owrzodzenia odbytu nie jest znana. Podejrzewa się jednak, że do choroby dochodzi w skutek problemów z wypróżnianiem. Silne i nieskuteczne parcie powoduje uszkodzenia i miejscowe niedokrwienie ściany odbytu, które może doprowadzić do powstania wrzodów.

Ropień okołoodbytniczy często nie daje żadnych objawów. Czasami pojawiają się takie objawy, jak:

  • krwawienie z odbytu,
  • obecność śluzu w stolcu,
  • ból w okolicy odbytu lub podbrzusza,
  • uczucie niepełnego oddawania stolca,
  • nietrzymanie stolca,
  • zaparcia,
  • może pojawić się również gorączka i dreszcze.

Wrzody odbytu dają podobne objawy jak objawy hemoroidów. Chorzy często wstydzą się dolegliwości i sięgają po leki bez recepty na objawy hemoroidów, które w tym przypadku są zupełnie nieskutecznie i nie zmniejszają bólu.

Choroby w okolicy odbytu należą do wstydliwych, dlatego chorzy zwlekają z udaniem się do lekarza. Niestety, jeśli wrzód nie jest leczony lub nie został skutecznie wyleczony, może pojawić się ropa z odbytu.

Oznacza to pojawienie się przetoki odbytu, przez którą przedostaje się ropa z odbytu. Przetoce towarzyszy ból w czasie oddawania stolca, zmiany skórne, podrażnienia oraz obecność guzka.

Sprawdź także ten artykuł o domowych sposobach na hemoroidy.

Owrzodzenie i niepokojące objawy

Krwawienie z odbytu może być objawem wielu chorób, także raka. Dlatego też koniecznie jest zgłoszenie się do lekarza, który postawi prawidłową diagnozę.

Nawracające i trudno gojące się owrzodzenie może być objawem raka odbytu.

Ponadto wrzód w okolicy odbytu może być objawem choroby Leśniowskiego-Crohna, białaczki lub innych chorób immunologicznych, a także zakażenia wirusem opryszczki.

Podobną chorobą jest szczelina, czyli owrzodzenie odbytu, które stanowi liniowe pęknięcie błony śluzowej odbytu. Objawem tej choroby jest ból w czasie wypróżniania oraz czerwona krew na papierze toaletowym. Leczenie szczeliny polega na stosowaniu maści, które w większości przypadków powodują całkowite wyleczenie szczeliny.

Jaki lekarz leczy hemoroidy i wrzody odbytu? Jeśli mamy problemy z wypróżnieniem, zaparciami, świądem lub bólem w okolicy odbytu czy pojawia się ropa z odbytu lub krew w stolcu, udajemy się do proktologa. Proktolog leczy takie choroby, jak: hemoroidy, ropień okołoodbytniczy, szczelina odbytu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Aby postawić właściwą diagnozę, stosuje się endoskopię, ultrasonografię, zaś często konieczna jest diagnostyka specjalistyczna (manometria anorektalna, defekografia). Objawy mogą oznaczać problemy jelita grubego.

Owrzodzenie odbytu – leczenie

Czyrak odbytu goi się trudno. Podstawą leczenia wrzodów odbytu jest uregulowanie wypróżniania, aby uniknąć silnego parcia. W tym celu konieczna jest zmiana diety i wprowadzenie do diety dużo błonnika, który zmniejsza zaparcia.

Ponadto stosuje się odpowiednią rehabilitację, która pomaga pacjentowi wypróżniać się bez nadmiernego parcia. Pacjentom zaleca się również podjęcie aktywności fizycznej, gdyż siedzący tryb życia sprzyja zaparciom.

Dopiero po wyregulowaniu wypróżnień czyrak odbytu zaczyna się goić

Niekiedy stosuje się wlewki, które działają miejscowo gojąco. W rzadkich przypadkach wrzód w okolicy odbytu należy usunąć przy pomocy elektrokoagulacji, lasera lub wycięcia chirurgicznego. Warto sprawdzić, czy problem nie dotyczy także jelita grubego.

Wrzody odbytu – czy leczenie domowe jest skuteczne

Czy wrzody odbytu można leczyć samodzielnie? Leczenie domowe wrzodów odbytu polega głównie na wykonywaniu nasiadówek, które łagodzą podrażnienia odbytu. Stosuje się tu zioła o działaniu łagodzącym, ściągającym i przeciwbakteryjnym. Możemy stosować takie zioła jak rumianek, nagietek, kora dębowa. Herbatki ziołowe na przykład z kruszyną lub z senesem pomogą złagodzić zaparcia.

Ponadto leczenie domowe powinno opierać się na wzmożonej higienie. Po wypróżnieniu należy umyć się wodą, aby nie dopuścić do zakażenia. Leczenie domowe wrzodów odbytu może stanowić tylko terapię wspomagającą, oprócz leczenia u lekarza.

Mimo że wrzód w okolicy odbytu goi się samoistnie po uregulowaniu wypróżniania i zwalczaniu zaparć, nie można ograniczyć się do leczenia domowego. Konieczna jest wizyta u lekarza, gdyż problem może nawracać. Ponadto podobne objawy mają znacznie groźniejsze schorzenia jak rak odbytu. Dlatego też konieczne jest badanie lekarskie i wykrycie problemu.

W przypadku braku poprawy lub pogorszenia się stanu zdrowia, koniecznie wybierz się jak najszybciej do lekarza! Powyższe porady są tradycyjnymi, domowymi metodami leczenia, a nie popartą badaniami naukowymi wiedzą medyczną. Stosowanie ich nie może być zatem alternatywą dla skorzystania ze standardowych usług medycznych i konsultacji lekarskich!

Ropień – przyczyny, objawy, leczenie

Ropień charakteryzuje się występowaniem ogniska zapalnego w przestrzeni tkankowej. 

Jest wypełniony treścią ropną, czyli gęstą, mętną wydzieliną, często o nieprzyjemnym zapachu. Wydzielina ta powstaje w wyniku rozpadu i upłynnienia obumarłych tkanek. W jej skład wchodzą komórki bakteryjne oraz komórki układu odpornościowego. 

Patogenami odpowiedzialnymi za powstanie ropnia są gronkowce i drobnoustroje beztlenowe, niekiedy również grzyby. Ropień może być spowodowany obecnością ciała obcego, np. drzazgi czy opiłka metalu.

Może mieć też związek z wykonywanymi iniekcjami domięśniowymi lub dożylnymi. Ropień stanowi swego rodzaju zabezpieczenie – reakcję obronną organizmu przed rozprzestrzenianiem się czynnika zapalnego.

Stosowane w uszkodzeniach skóry

Do grupy osób szczególnie narażonych na pojawienie się ropnia umiejscowionego powierzchownie zaliczani są:

  • chorzy przewlekle, leczeni glikokortykosteroidami, 
  • cukrzycy, 
  • pacjenci onkologiczni,
  • osoby z poparzeniami.

Do grupy ryzyka należą zatem wszyscy ci, u których bariera skórna jest osłabiona. 

Ropień nie ogranicza się jedynie do występowania w formie skórnej. Często mamy do czynienia także z ropniem:

  • zęba,
  • kości,
  • odbytu,
  • okołomigdałkowym,
  • mózgu,
  • wątroby,
  • oczodołu.

Wrzód odbytu – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Ropień – objawy 

Objawy towarzyszące występowaniu ropnia to:

  • miejscowo podniesiona temperatura wokół zmiany,
  • zaczerwienienie i uwypuklenie,
  • bolesność,
  • chełbotanie, czyli przemieszczanie się płynu, wyczuwalne przy dotyku.

Pojawienie się ostrego bólu, gorączki czy dreszczy wymaga pilnej konsultacji lekarskiej.

Ropień – diagnostyka i leczenie

Ropnie skórne nie stanowią problemu diagnostycznego, ponieważ są widoczne gołym okiem. W przypadku zmian znajdujących się w głębiej położonych tkankach, w których dużo później pojawiają się niepokojące objawy, konieczne jest wykonanie badania USG. Niekiedy przeprowadza się także tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.

Podstawowym sposobem leczenia ropnia jest chirurgiczne nacięcie zmiany chorobowej w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Zabieg ten stosuje się w celu usunięcia wydzieliny, a następnie wypłukania, odkażenia i zabezpieczenia powstałej jamy. 

Drugim rodzajem interwencji jest nacięcie zainfekowanego miejsca, a następnie założenie drenów, które umożliwią samoistne wypłynięcie ropy. W późniejszym etapie jamę należy przepłukać, a następnie zabezpieczyć.  Wskazane jest także pobranie materiału do badania w celu określenia patogenu odpowiedzialnego za wywołanie stanu zapalnego i wykonanie antybiogramu.

W ciężkich przypadkach oraz u osób z obniżoną odpornością konieczne jest zastosowanie antybiotyku jako uzupełnienie kuracji oraz w celu zapobieżenia rozprzestrzenienia się zakażenia.

Najczęstszym wyborem lekarzy, w zależności od rodzaju patogenu, jest cefalosporyna 3 lub 4 generacji, klindamycyna, wankomycyna lub metronidazol w monoterapii lub terapii skojarzonej. Gdy czynnikiem chorobotwórczym jest grzyb z rodzaju Candida sp.

, rekomendowane jest podawanie amfoterycyny B z flucytozyną.

Aby zapobiec pojawieniu się ropnia, należy przestrzegać zasad higieny osobistej. Unikajmy również sytuacji, w których może dojść do uszkodzenia skóry, np. w wyniku wbicia drzazgi, a w kwestii przyjmowanych iniekcji polegajmy na doświadczonych i przeszkolonych do tego osobach. Obserwujmy swoje ciało i nie bagatelizujmy niepokojących objawów.

Leia também:  Kardiowersja – wskazania, jak wygląda, przebieg, powikłania, skuteczność

Źródła:

  • Stasiak M., Lasek J., Witkowski Z., Marks W., Gołąbek K., Zakażenia skóry i tkanek miękkich – złożony i aktualny problem diagnostyczny i terapeutyczny lekarza każdej specjalności medycznej, Via Medica, Forum Medycyny Rodzinnej 2012,
  • prof. dr hab. n. med Jaskólski D., Sympozjum “Ropnie i ropniaki w neurochirurgii”, Katedra i Klinika Chirurgii Urazowej Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Czyrak odbytu – przyczyny, objawy, diagnostyka i leczenie

Czyrak odbytu to dotkliwie bolesny wrzód, którego pojawienie się często utrudnia codzienne funkcjonowanie. Zmianie chorobowej towarzyszy obrzęk, zaczerwienienie i czop ropny. Czynnikiem etiologicznym są bakterie. Jak sobie z nim radzić? Co warto wiedzieć?

1. Co to jest czyrak odbytu?

Czyrak odbytu, ropień odbytu czy ropień okołoodbytniczy to dotkliwie bolesna zmiana, które często uniemożliwia siedzenie oraz wypróżnianie, ale i inne prozaiczne czynności. Ta zamknięta przestrzeń, zawierająca ropę i bakterie, zlokalizowana jest w tkankach miękkich w pobliżu odbytu i odbytnicy.

Ropień odbytu ma postać guzka o podstawie zapalnej, który jest wypełniony ropą. Przeważnie ma postać dużej, czerwonej krosty z bolesnym środkiem. Jak powstaje? Najpierw pojawia się czerwone, napięte stwardnienie, które następnie przekształca się w krostę. Na czerwonej, obrzękłej i zaognionej podstawie wykształca się czop ropny lub ropno-krwisty.

Wyróżnia się:

  • ropień powierzchowny,
  • ropień międyzwieraczowy,
  • kulszowo-odbytniczy,
  • miedniczno-odbytniczy.

2. Przyczyny czyraka odbytu

Jak powstaje czyrak odbytu? Przyczyną jest namnażanie bakterii i zablokowanie ujść gruczołów okołoodbytowych oraz gromadzenia śluzu. Za pojawienie się bolesnego guzka najczęściej odpowiadają gronkowce (Staphylococcus), (paciorkowce](https://portal.abczdrowie.pl/paciorkowiec) (Streptococcus) i pałeczki jelitowe (Escherichia coli).

Ropień odbytu powstaje najczęściej w wyniku infekcji, która szerzy się od strony:

  • skóry, wówczas dominuje flora występująca na skórze (gronkowce i paciorkowce).
  • krypt i gruczołów odbytowych bądź tkanek położonych w miednicy małej w okolicy okołoodbytniczej, wówczas dominuje flora typowa dla jelita grubego (głównie E. coli i bakterie beztlenowe).

Częstemu powstawaniu czyraków odbytu sprzyjają:

  • choroby zapalne jelit, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna,
  • stany upośledzenia odporności, w tym AIDS, zakażenie HIV lub leczenie immunosupresyjne,
  • choroby przewlekłe, takie jak cukrzyca,
  • choroby nowotworowe,
  • przebywanie w złych warunkach higienicznych.

3. Objawy ropnia odbytu

Czyrak odbytu wywołuje wiele objawów, zarówno miejscowych, jak i ogólnych. Wiele zależy od lokalizacji patologicznej zmiany.

Generalnie im bardziej na zewnątrz odbytu lokalizuje się ropień, tym bardziej nasilone są dolegliwości miejscowe, a mniej ogólne.

W sytuacji, gdy czyrak umiejscowiony jest głębiej w kanale odbytnicy, może pojawić się wyłącznie gorączka czy ropna wydzielina.

Gdy dokucz czyrak odbytu, pojawia się obrzęk odbytu, zaczerwienienie i dolegliwości bólowe w miejscu powstania ropnia, które nasilają się zwłaszcza podczas siedzenia oraz oddawania stolca. Dokuczliwy jest zwłaszcza ból odbytu podczas wypróżniania. Widoczna jest także wydzielina: żółta, ropna, często cuchnąca.

Pojawieniu się wrzodu odbytu może towarzyszyć podwyższona temperatura ciała, stałe odczuwanie parcia na stolec dreszcze, ogólne uczucie rozbicia, dyskomfort i wrażenie pulsowania w okolicy odbytu.

4. Diagnostyka i leczenie

Najczęściej rozpoznanie czyraka odbytu nie nastręcza lekarzowi trudności. Diagnostyka rzadko wymaga wykonania USG przez odbyt lub badania per rectum. Najczęściej wystarczą obserwacje dotyczące objawów zmiany chorobowej.

Ważna jest diagnostyka różnicowa, ponieważ ropień odbytu może przypominać ropień gruczołu Bartholina, torbiel włosową czy lub zapalenie gruczołów potowych.

Czyrak odbytu powinien sam pęknąć, pozbywając się wydzieliny. W domu można robić okłady z roztworu preparatu odkażającego. Po wypłynięciu zawartości czopa ranę trzeba odkażać spirytusem salicylowym oraz nałożyć opatrunek z maści z dodatkiem antybiotyku.

Jeśli dolegliwości są silne, objawy niepokojące bądź ropień długo nie pęka samoistnie, należy pokazać go lekarzowi. Jeśli zmiana jest jedna, możliwe jest miejscowe leczenie antybiotykiem, a także nacięcie i drenaż ropnia.

W celu złagodzenia dokuczliwych dolegliwości stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe oraz antybiotyk. Warto również stosować leczenie domowe. Ulgę przynoszą na przykład nasiadówki.

5. Powikłania

Czyraki odbytu trzeba leczyć, ponieważ zlekceważenie problemu może prowadzić do powikłań.

Najczęstsze to nawrót ropnia i wytworzenie się przetoki okołoodbytniczej, czyli kanału łączącego światło odbytnicy ze skórą, niewydolność mięśnia zwieracza odbytu czy zespół Fourniera, czyli martwica okolicznych tkanek.

Aby do tego nie doszło, ważna jest szybka diagnoza, prawidłowo przeprowadzony zabieg chirurgiczny oraz odpowiednia higiena stosowana po zdrenowaniu jamy ropnia.

Drenażu nie wolno przeprowadzać samodzielnie, ponieważ może to skutkować rozprzestrzenienie się bakterii na inne części ciała, co utrudnia leczenie, a i może być niebezpieczne dla zdrowia i życia.

Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza.

Ropień odbytu – przyczyny i leczenie ALFA-LEK

Ropień odbytu to zamknięta przestrzeń z treścią ropną o podłożu bakteryjnym pojawiająca się w okolicy okołoodbytniczej.

Ze względu na umiejscowienie względem zwieraczy odbytu, wyróżnić można ropnie: powierzchowne, między – zwieraczowe, kulszowo – odbytnicze, miedniczo – odbytnicze.

Przyczyną powstania ropnia odbytu są zakażenia paciorkowcami lub gronkowcem, czasami także chorobotwórczymi grzybami. Wywołują one stan zapalny gruczołów przy odbytowych, a bezpośrednią konsekwencją zapalenia jest właśnie ropień (lub przetoka).

Do tych infekcji może dojść podczas seksu analnego, ostrych biegunek, zaparć.

Istnieją też inne przyczyny powstawania ropni odbytu, niezwiązane z zapaleniem gruczołów i są to: rak odbytu i odbytnicy, choroba Leśniowskiego i Crohna, zapalenie uchyłków jelita grubego, gruźlica, białaczka, chłoniak, ziarniniak weneryczny.

Ropień odbytu objawia się dość ostrym przebiegiem i silnymi dolegliwościami, takimi jak: bardzo silny ból o stałym charakterze w okolicy odbytu, parcie na stolec, dreszcze i gorączka z ogólnym osłabieniem, obrzęk i zaczerwienienie skóry pod ropniem, niekiedy wydalanie ropnej wydzieliny wraz ze stolcem – w przypadku, gdy głębiej umiejscowiony ropień samoistnie się drenuje. Objawy nasilają się podczas zmiany pozycji ciała (siadanie, wstawanie), wypróżniania, gwałtownych ruchów, dotyku chorego miejsca.

Aby postawić diagnozę, lekarz proktolog przeprowadza najpierw badanie fizykalne, a następnie anoskopię (badanie wziernikiem doodbytniczym) albo sigmoidoskopię (badanie giętkim endoskopem umożliwiające ocenę końcowego odcinka jelita grubego). Czasami, żeby dokładniej zlokalizować ropnie, wykonuje się badania obrazowe: endosonografię wewnątrzodbytniczą albo rezonans magnetyczny.

Leczenie ropni uzależnione jest od ich położenia, zaawansowania i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Ropnie powierzchowne nacinane są w znieczuleniu miejscowym. W przypadku ropni bardzo dużych niezbędny jest zabieg chirurgiczny.

Następnie w zależności od tego, czy występują choroby towarzyszące, stosuje się odpowiednią antybiotykoterapię. Gdy ropień już zostanie usunięty lub ustąpi samoistnie, wtedy pacjentowi zaleca się nasiadówki ziołowe albo z użyciem specjalnych środków odkażających.

Uzupełnieniem kuracji są leki przeciwbólowe / przeciwzapalne i wprowadzenie delikatnej diety mającej za zadanie ułatwić prawidłowe wypróżnianie.

  • proktolog
  • chirurg
  • dietetyk

POWRÓT

Tagi:

ropień odbytu, zakażenie paciorkowcem, zakażenie gronkowcem, infekcja odbytu

*Wszystkie artykuły medyczne prezentowane na stronie są zgodne z wiedzą medyczną, ale żaden nie może być traktowany jako diagnoza lekarska, lecz wyłącznie jako materiał edukacyjny. W przypadku zaobserwowania u siebie niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem.

Hemoroidy – przyczyny powstawania, objawy i sposoby leczenia bolesnych żylaków odbytu

Hemoroidy to jedna z najbardziej krępujących chorób, która zyskała już miano choroby cywilizacyjnej. Jest bolesna, utrudnia normalne funkcjonowanie i daje się we znaki nawet podczas tak podstawowych czynności jak wypróżnianie czy siedzenie na krześle. Czym jest choroba hemoroidalna, jakie są jej przyczyny, objawy i sposoby jej leczenia?

Czym są hemoroidy?

Hemoroidy, nazywane także guzkami krwawniczymi, to struktury naczyniowe położone w kanale odbytu. Są to tkanki ułatwiające kontrolę oddawania stolca, naturalnie występujące w organizmie człowieka. Potocznie „hemoroidy” to także choroba hemoroidalna, nazywana również żylakami odbytu.

Jest to schorzenie, z którym zmaga się już co drugi Polak, w tym także wiele kobiet w ciąży. Hemoroidy są kłopotliwe i bolesne, ale można je leczyć prostymi metodami, dlatego nie warto odkładać wizyty u proktologa, który postawi odpowiednią diagnozę i podpowie, w jaki sposób można sobie pomóc.

Leia também:  Como Ter A Certeza Que Ele Está Interessado?

Objawy hemoroidów – uważaj na świąd i krwawienie

Jednym z pierwszych sygnałów rozwoju choroby hemoroidalnej jest świąd odbytu.

Jest to objaw, który wielu z nas bagatelizuje, co opóźnia prawidłowe rozpoznanie choroby i przyczynia się do dalszego rozwoju tej dolegliwości.

Nieprzyjemnemu swędzeniu może towarzyszyć uszkodzenie skóry i śluzówki, będące wynikiem drapania, ale także sączenie się wydzieliny, która sprzyja powstawaniu stanów zapalnych odbytu.

Kolejnym objawem hemoroidów jest uczucie niepełnego wypróżnienia, a także niewielkie krwawienia z odbytu, widoczne m.in. na papierze toaletowym. Z dalszym rozwojem schorzenia może dojść do wypadania guzka. W najbardziej zaawansowanym stadium choroby hemoroidalnej żylaki pozostają na zewnątrz odbytu i konieczne jest ich operacyjne usunięcie.

Przyczyny hemoroidów – siedzący tryb życia i nieprawidłowa dieta?

  • Nie jest znana jednoznaczna przyczyna choroby hemoroidalnej. Mimo to lekarze wymieniają kilka prawdopodobnych powodów rozwoju tego schorzenia:
  • – zaburzenie rytmu wypróżnień,
  • – brak aktywności lub niewielka aktywność fizyczna,
  • – nieprawidłowa dieta o niskiej zawartości błonnika,

– zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej (spowodowanej m.in. przedłużonym parciem lub ciążą) oraz obciążeniami genetycznymi.

Kto jest szczególnie narażony na rozwój choroby hemoroidalnej?

Lekarze zauważyli, że jednym z głównych czynników przyczyniających się do powstawania żylaków odbytu jest siedzący tryb życia. Z powodu choroby hemoroidalnej cierpią m.in. osoby pracujące przy komputerze, jeżdżące konno, kierowcy, kolarze.

Hemoroidy rozwijają się u osób w każdym wieku, choć ze względu na mniejsze napięcie mięśniowe w okolicy odbytu choroba ta dotyka częściej osoby starsze. W grupie zwiększonego ryzyka są także osoby otyłe, osoby, które przechodziły operacje okolic krocza i odbytu, osoby uprawiające seks analny, a także kobiety, które urodziły kilkoro dzieci.

Jak wygląda badanie diagnozujące hemoroidy?

Wiele osób bagatelizuje pierwsze objawy żylaków odbytu, ponieważ wstydzą się wizyty u lekarza i badania intymnych części ciała. Jest to duży błąd! Leczenie hemoroidów może być łatwe i stosunkowo szybkie, ale tylko wtedy, gdy choroba zostanie zdiagnozowana na wczesnym etapie rozwoju.

Aby wyleczyć hemoroidy, udaj się do lekarza pierwszego kontaktu, który da Ci skierowanie do specjalisty lub wybierz się bezpośrednio do proktologa, czyli lekarza zajmującego się schorzeniami odbytu i odbytnicy.

Do prawidłowej diagnozy wystarczą często bardzo proste i bezbolesne badania – wywiad z pacjentem, badanie wyglądu okolic odbytu oraz badanie palcem (per rectum).

Do podstawowych badań należy także anoskopia, czyli badanie polegające na oglądzie końcowego odcinka odbytnicy za pomocą specjalnego wziernika.

Jak leczy się hemoroidy?

Sposób leczenia hemoroidów zależy przede wszystkim od tego, jak zaawansowana jest choroba. Punktem wspólnym każdej terapii jest odpowiednia dieta.

Osobom cierpiącym na żylaki odbytu zaleca się przyjmowanie 2 – 2,5 litrów płynu dziennie oraz spożywanie bogatych w warzywa i owoce posiłków.

Dieta o dużej zawartości błonnika ułatwia wypróżnianie, dzięki czemu choroba hemoroidalna staje się mniej uciążliwa.

Do podstawowych leków wykorzystywanych w leczeniu hemoroidów (bez względu na stadium rozwoju choroby) są tabletki, maści oraz czopki na hemoroidy.

Tabletki mają za zadanie przeciwdziałać zapaleniom i opóźniać rozwój żylaków, z kolei maści (np. Posterisan lub Procto-Glyvenol) , żele oraz czopki (np. Hemorol lub Unigel Procto) zmniejszają świąd i obrzęki towarzyszące tej chorobie.

Takie leki tworzone są czasem z naturalnych substancji, takich jak pączki topoli, kłącza krwawnika czy wyciąg z kasztanowca, ale częściej zawierają substancje chemiczne, tworzone przez farmaceutów w warunkach laboratoryjnych.

Wśród domowych sposobów na leczenie hemoroidów warto wymienić ciepłe kąpiele, kąpiele-nasiadówki z dodatkiem rumianku oraz wspomniana wcześniej dietę wysokobłonnikową. Warto jednak zaznaczyć, że w późnym stadium choroby konieczne jest operacyjne usunięcie żylaków.

Krwawienie z odbytu – GASTROMED Toruńskie Centrum Gastrologii, gastroskopia kolonoskopia w znieczuleniu

Pojawienie się krwawienia z odbytu zawsze wydaje się być alarmujące. Czasami jest zupełnie niespodziewane.

Jednak niewielkie krwawienie nie zawsze jest niebezpieczne, szczególnie, jeśli towarzyszy występowaniu hemoroidów.

Jeśli wydalamy znaczną ilość krwi z odbytu lub jeśli ta krew pojawia się wraz z innymi objawami, powinno się to skonsultować z  gastroenterologiem – może to być oznaką raka jelita grubego.

Objawy krwawienia z odbytu

Niewielkie krwawienie z odbytu to sytuacja kiedy zauważamy jasnoczerwoną krew w stolcu, na papierze toaletowym lub na muszli toaletowej. Możemy, ale nie musimy, jednocześnie odczuwać ból. Jeśli ból się pojawia, może on być łagodny, jak w przypadku hemoroidów, lub ostry, jak w przypadku szczelin odbytu.

Jeśli stolec pokryty jest śluzem, może to być oznaka zapalenia odbytnicy. Zapalenie błony śluzowej odbytu może sprawić, że czujemy, że musimy skorzystać z toalety nawet, jeśli właśnie się wypróżniliśmy. Zaburzenie to może również powodować, że będziemy czuć ten przymus często.

Jeśli stolec jest czarny, smolisty lub bordowy, powinieneś natychmiast skontaktować się z lekarzem, który cię przebada. Krwawienie z odbytu, niezależnie od tego jak niewielkie, może być oznaką nowotworu okrężnicy, który może być leczony jeśli jest wcześnie wykryty.

Przyczyny krwawienia z odbytu

Istnieje kilka mniej poważnych przyczyn niewielkiego krwawienia z odbytu, takich jak hemoroidy. Krwawienie to może czasami oznaczać inne zaburzenia stanu zdrowia, takie jak obecność szczelin odbytnicy lub polipów. Rak okrężnicy może wywołać znaczny wypływ krwi z odbytu.

   Hemoroidy

Hemoroidy to naczynia krwionośne zaraz pod powierzchnią skóry, które ulegają zapaleniu lub opuchnięciu.

Mogą one pojawić się na skórze wokół odbytu (hemoroidy zewnętrzne) lub wewnątrz odbytnicy (hemoroidy wewnętrzne). Same w sobie wrażliwe, krwawią, jeśli są podrażnione.

Jeśli cierpisz na hemoroidy i zauważysz jasnoczerwoną krew, to na ogół nie ma się czym martwić. Wśród częstych przyczyn hemoroidów znajdują się:

  • zbyt długie siedzenie na toalecie
  • wysiłek podczas wypróżniania się
  • starzenie się
  • przewlekłe biegunki lub zatwardzenia
  • ciąża
  • otyłość
  • dieta o niskiej zawartości błonnika

      Polipy jelita grubego

Polipy okrężnicy lub odbytu są łagodnymi naroślami wewnątrz błony śluzowej okrężnicy lub odbytnicy. Niektóre z nich mogą powodować niewielkie krwawienie. Polipy są zwykle wynikiem nieprawidłowego rozrostu komórek.

Chociaż znakomita większość polipów nie prowadzi do powstania nowotworów, niektóre mają ten właśnie efekt jeśli są pozostawione bez leczenia. Ważne jest więc ich usunięcie. Dlatego też wszystkie towarzystwa naukowe zalecają regularne kolonoskopie dla osób powyżej 50-ego roku życia.

Jeżeli w twojej najbliższej rodzinie występowały rak jelita grubego lub polipy, regularne badania kolonoskopowe  należy rozpocząć wiele lat wcześniej.

      Wrzody odbytnicy

Zespół samotnego wrzodu odbytnicy jest rzadkim stanem chorobowym wywoływanym przez długotrwałe zatwardzenie lub przewlekły wysiłek podczas wypróżniania się. Wrzody tworzą się w postaci otwartych podrażnień lub ranek w wyściółce odbytnicy spowodowanych bakteriami lub niektórymi lekami. Zaburzenie to zwykle prowadzi do niewielkiego krwawienia.

      Zapalenie odbytnicy

Zapalenie odbytnicy jest stanem chorobowym, który pojawia się, gdy błona śluzowa odbytnicy ulega zapaleniu. Schorzenie to może być bolesne. Wśród przyczyn znajdziemy:

  • infekcje
  • niektóre lekarstwa
  • przebytą radioterapię chorób nowotworowych
  • niektóre formy nieswoistych zapaleń jelit (IBD)

   Szczeliny odbytu

Pęknięcia w błonie śluzowej odbytu są zwane szczelinami odbytu. Najczęściej pojawiają się one po długotrwałych zaparciach, wydalaniu twardych stolców, biegunkach lub zapaleniach. Szczeliny odbytu mogą powodować ból w trakcie lub bezpośrednio po wypróżnieniach.

   Rak okrężnicy

Jedną z głównych przyczyn śmierci wywołanych czynnikami nowotworowymi jest rak okrężnicy – części jelita grubego. Dzięki temu, że rozwija się powoli, może być skutecznie leczony jeśli jest wcześnie wykryty.

W większości przypadków rak okrężnicy pochodzi od polipów jelita grubego. Odkrycie polipów w trakcie kolonoskopii i usunięcie ich redukuje ryzyko powstania nowotworu.

Rak odbytu jest rzadziej spotykany, ale również jest wyleczalny, jeśli jest wcześnie zdiagnozowany.

Diagnozowanie krwawienia z odbytu

Podczas badania lekarz specjalista ma kilka opcji znalezienia źródła krwawienia z odbytu – może:

  • przyjrzeć się samemu odbytowi
  • wyczuć nieprawidłowości wewnątrz odbytu palcem w rękawiczce i przy użyciu leku znieczulającego
  • przeprowadzić kolonoskopię
  • zlecić elastyczną sigmoidoskopię
  • użyć rektoskopu (krótkiej tuby ze źródłem światła)
Leia também:  Como Aproveitar Um Bolo Que Saiu Mal?

Leczenie krwawienia z odbytu

Chociaż jest kilka sposobów leczenia hemoroidów, lekarz specjalista może zalecić koagulację podczerwienią jako definitywny sposób pozbycia się uporczywych hemoroidów.

Ta najnowocześniejsza, minimalnie inwazyjna, ambulatoryjna metoda wykorzystuje światło podczerwone do tego, żeby małe, krwawiące, wewnętrzne hemoroidy stwardniały i obkurczyły się. Proces ten może również zapobiec powstawaniu hemoroidów w przyszłości.

Inne metody leczenia hemoroidów to między innymi używanie kremów o działaniu miejscowym, zakładanie gumowych opasek, skleroterapia i operacja chirurgiczna.

Pozostałe schorzenia wymagają innych rodzajów leczenia. Polipy znalezione w okrężnicy są usuwane podczas kolonoskopii. Leczenie wrzodów odbytu polega na przyjmowaniu suplementów błonnika, żeby ulżyć zaparciom. Jeśli wrzody nie reagują lub są w zaawansowanym stadium, może być potrzebna ingerencja chirurgiczna.

Leczenie zapalenia odbytu jest uzależnione od jego przyczyny. Większość szczelin odbytu może być zaleczonych kremami o działaniu miejscowym, ciepłymi kąpielami lub zmiękczaczami stolca. Na oporne szczeliny lekarz specjalista może zapisać lekarstwo na rozluźnienie mięśni zwieraczy. Operacja chirurgiczna to rzadko wybierana opcja.

WAŻNE: Informacje tu zawarte stanowią jedynie wskazówki, a nie porady medyczne. Prosimy skonsultować się z odpowiednim lekarzem odnośnie swojego stanu zdrowia, gdyż tylko wykwalifikowany i doświadczony specjalista może dokonać trafnej diagnozy i zalecić odpowiednie leczenie.

Ropień odbytu – objawy i leczenie. Co na pęknięcie?

Ropień odbytu jest dolegliwością, która często występuje m.in. w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna. Jak rozpoznać objawy? Jakie wykonać badania? Na czym polega leczenie? Dlaczego niezbędna jest natychmiastowa interwencja chirurgiczna?

Źródło: 123RF

Ropień odbytu (nazywany też okołoodbytniczym), definiowany jest jako ostry stan zapalny tkanek miękkich tej części ciała, w następstwie którego dochodzi do wytworzenia zamkniętych przestrzeni, wypełnionych ropną treścią. W zależności od lokalizacji wyróżnia się:

  • ropień okołoodbytowy (łac. abscessus perianalis), umiejscowiony w bezpośrednim sąsiedztwie dolnych partii kanału odbytu. Pojawia się między zwieraczem wewnętrznym i zewnętrznym i dochodzi aż do skóry;
  • ropień międzyzwieraczowy (intersphinteric abscessus), ulokowany w podobnym miejscu, lecz nie obejmujący skóry;
  • ropień kulszowo – odbytniczy (abscessus ischiorectalis), przebijający mięsień zwieracza zewnętrznego, jedno- lub dwustronnie;
  • ropień nadźwigaczowy (supralevator abscessus), umiejscowiony nad mięśniem dźwigaczem.

Ropień odbytu często jest traktowany jako stosunkowo niegroźny. Tymczasem aż w 40 proc. przypadków może stanowić zalążek niebezpiecznej i przewlekłej przetoki (otwarty kanał między odbytem, a powierzchnią skóry).

Inne możliwe konsekwencje, to uszkodzenie zwieraczy, martwica tkanek krocza, a w skrajnych przypadkach nawet potencjalnie śmiertelna sepsa (M. Kołodziejczak, P. Ciesielski, Ropień odbytu…). Dlatego dolegliwość ta wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej. Wskazane jest też poddanie się szczegółowym badaniom w celu określenia przyczyn wystąpienia ropnia.

Przyczyny ropnia odbytu są bardzo zróżnicowane. Najczęściej dolegliwość ta jest następstwem infekcji rozwijającej się od strony tzw. gruczołów Hermana, znajdujących ujście w kryptach odbytu. Bakteryjne zakażenie gruczołów prowadzi do ich zatkania, a następnie gromadzenia się wydzieliny zamkniętej w coraz większym i coraz bardziej bolesnym guzku.

Choroba może mieć charakter izolowany, ale często współwystępuje lub jest następstwem innych schorzeń. Powstawaniu ropni okołoodbytniczych sprzyjają stany zapalne jelit. Wymienić w tym kontekście można przede wszystkim takie problemy zdrowotne, jak:

  • choroba Leśniowskiego Crohna,
  • wrzodziejące zapalenie jelita.

Rzadziej przyczyną ropnia są takie czynniki, jak:

  • zaleganie ciała obcego w dolnej części układu trawiennego,
  • bezpośredni uraz lub powikłanie po operacji odbytu,
  • choroba nowotworowa,
  • upośledzenie odporności,
  • gruźlica, promienica, cukrzyca.

Jakie daje objawy ropień odbytu?

Objawy ropnia odbytu w dużej mierze zależą od jego lokalizacji. Płytko położone guzki manifestują się poprzez:

  • dokuczliwy ból,
  • widoczne uwypuklenie,
  • obrzęk, zaczerwienienie,
  • stwardnienie skóry i tkanki podskórnej,
  • miejscowe podwyższenie ciepłoty ciała.

Ropnie głębokie, oprócz silnego bólu, dostarczają dodatkowo takich symptomów, jak:

  • gorączka lub stan podgorączkowy,
  • osłabienie, złe samopoczucie,
  • uczucie parcia, rozpychania w głębi kanału odbytnicy.

Ropień odbytu i przetoka to częste objawy choroby Leśniowskiego-Crohna (ChL-C).

Jest to groźne, przewlekłe schorzenie, obejmujące najczęściej dolny odcinek jelita cienkiego oraz fragmenty jelita grubego, rzadziej inne fragmenty przewodu pokarmowego.

Oprócz wyżej wymienionych symptomów, manifestuje się też poprzez ból brzucha, biegunki, krew w stolcu, spadek masy ciała.

Przyczyny tej dolegliwości do dziś nie zostały jednoznacznie określone. Podejrzewa się jedynie, ż może ona mieć związek m.in. z mutacjami genetycznymi, aktywnością niektórych bakterii czy poszerzeniem połączeń między komórkami wchodzącymi w skład błon śluzowych jelita.

W związku z niepewną etiologią i patogenezą, leczenie w dużej mierze sprowadza się do łagodzenia objawów oraz prowokowania remisji choroby. Celem jest niedopuszczenie do stanu, w którym niezbędna będzie interwencja chirurgiczna. Nie wynaleziono natomiast jak dotąd skutecznych metod leczenia przyczynowego choroby Leśniowskiego-Crohna.

Leczenie ropnia odbytu

Leczenie ropnia odbytu ma charakter interwencyjny i chirurgiczny. Zaleca się, aby natychmiast po rozpoznaniu, pacjent trafił na salę zabiegową. Ropień jest nacinany, a następnie drenowany.

Jeśli guzek ma postać okołoodbytową, zabieg wykonuje się ambulatoryjnie, w znieczuleniu miejscowym. W przypadku pozostałych typów ropnia, zazwyczaj niezbędne jest skorzystanie z sali operacyjnej i zastosowanie znieczulenia ogólnego.

W zależności od lokalizacji, drenaż odbywa się przez skórę lub przez odbyt/odbytnicę. Konieczne może być rozcięcie mięśnia zwieracza.

Dodatkowo pacjent może otrzymać antybiotyk, jest to wskazane w przypadku występowania określonych okoliczności dodatkowych, takich jak przyjmowanie leków immunosupresyjnych (obniżających odporność), cukrzyca czy rozległy cellulit.

Co na pęknięcie ropnia okołoodbytniczego?

Możliwe jest, że ropień pęknie samoistnie. Jeśli ropna treść wydostanie się na zewnątrz, a stan zapalny ulegnie wyciszeniu i problem nie będzie nawracać, wystarczy odpowiednia pielęgnacja newralgicznego miejsca z użyciem środków antyseptycznych oraz plastrów opatrunkowych.

Tak czy inaczej należy jednak bezzwłocznie zasięgnąć porady lekarskiej. Możliwe jest również to, że pęknięcie ropnia okołoodbytniczego w istocie związane jest z wytworzeniem przetoki.

Jest ona uznawana za przewlekłą kontynuację stanu ostrego, jakim jest ropień. W tej sytuacji kanał odbytu/odbytnicy znajduje bezpośrednie połączenie z powierzchnią ciała.

Schorzenie to również wymaga interwencji chirurgicznej.

Jakie badania wykonać na ropień w odbycie?

W przypadku ropni okołoodbytowych, położonych płytko i widocznych z zewnątrz, szybkie rozpoznanie dla doświadczonego proktologa lub chirurga nie nastręcza większych trudności. Oceny dokonuje się wówczas na podstawie standardowego badania palcem oraz obserwacji naocznej.

Jednak diagnostyka głębszych ropni kulszowo-odbytniczych czy nadźwigaczowych może wymagać wykonania badań dodatkowych, takich jak USG odbytu i odbytnicy (tzw. transrektalne) czy tomografia komputerowa miednicy.

W takim przypadku warto też potwierdzić lub wykluczyć ewentualne schorzenia, które mogą być przyczyną ropnia, jak choćby choroba Leśniowskiego-Crohna. Podstawą w tym przypadku jest endoskopia (kolonoskopia) z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego.

Jeśli nie pozwala ono na precyzyjną ocenę stanu przewodu trawiennego, wykonać można też badanie radiologiczne, na przykład tzw. pasaż jelita cienkiego, będący klasycznym prześwietleniem rentgenowskim.

Alternatywną dla niego są tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny. Dodatkowo wykonuje się testy laboratoryjne z krwi, określając takie parametry, jak:

  • Białko C-reaktywne (CPR)
  • Odczyn Biernackiego (OB)

Ponadto badanie serologiczne określa profil przeciwciał nazwanych ASCA i pANCA, których układ może być typowy dla choroby Leśniowskiego-Crohna. Przydatnych informacji dostarcza również analiza kału (oznaczanie markerów takich, jak m.in. kalprotektyna, laktoferyna, lizozym).

Ponieważ choroba Leśniowskiego-Crohna przebiega w cyklu powtarzających się zaostrzeń i remisji, do oceny stanu pacjenta oraz skuteczności leczenia wykorzystywany jest tzw. wskaźnik aktywności (Crohn’s Disease Activity Index), który uwzględnia dane dotyczące ilości luźnych stolców, bólu brzucha czy ogólnego samopoczucia.

Czytaj też:

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*