Syndrom miesiąca miodowego – jakie są objawy i przyczyny choroby miesiąca miodowego?

Z danych statystycznych wynika, że ponad połowa kobiet choć raz w życiu cierpi na zakażenie układu moczowego (ZUM), a aż 10% pań dotyka ta przypadłość przynajmniej raz w roku. Schorzenia nie wolno lekceważyć, gdyż nieleczone może prowadzić do poważnego uszkodzenia układu moczowego, włącznie z przewlekłymi chorobami nerek czy urosepsą (ogólnoustrojowe zakażenie bakteryjne).

Syndrom miesiąca miodowego – jakie są objawy i przyczyny choroby miesiąca miodowego?

Objawy ZUM są wyjątkowo nieznośne, jednym z pierwszych jest: silne parcie na mocz i potrzeba częstego oddawania go, pieczenie i ból podczas mikcji, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego. Wśród objawów wymienia się tez: uczucie rozbicia, podwyższoną temperaturę ciała, brak apetytu, może wystąpić krwiomocz.

ZUM to typowa choroba kobiet i dziewcząt. Związane jest to z różnicami w budowie anatomicznej miedzy płciami. U kobiet cewka moczowa jest krótka (średnio ok.

3-5cm u kobiet, zaś u mężczyzn 15-20cm) i umiejscowiona blisko odbytu, stad może dochodzić do obiektywnie łatwego przeniesienia bakterii w obręb cewki i do dalszego stanu zapalnego np. pęcherza moczowego.

W zdecydowanej większość przypadków głównym winowajcą jest bakteria Escherichia coli, czyli pałeczka okrężnicy  wchodząca w skład fizjologicznej flory bakteryjnej jelita grubego i odbytu człowieka.

Syndrom miesiąca miodowego – jakie są objawy i przyczyny choroby miesiąca miodowego?

Definicja higieny głosi, iż jest to dziedzina nauki związana z utrzymaniem zdrowia, to przede wszystkim profilaktyka w celu zapobiegania chorobom. Mycie rąk to jedna z najważniejszych metod!

Więcej

Historia szczepień to ciekawy rozdział we współczesnej medycynie. Jak powstała pierwsza szczepionka?

Więcej

Dysbioza to zaburzenie składu ilościowego i jakościowego mikroorganizmów w przewodzie pokarmowym. Zrozumienie jak powstaje i i jak jej uniknąć, staje się tak samo przydatne jak znajomość tabliczki mnożenia.

Więcej

Nauka kształtowania smaków zaczyna się już w życiu płodowym. Gdy matka ma bogatą, różnorodną odżywczo dietę, dziecko zdobywa już wtedy umiejętność odróżniania nowych dla siebie bodźców smakowych.

Więcej

Błony śluzowe to ogromna fabryka odporności, wspomagana przez cały system mechanizmów, interakcji i różnorodnych bakterii.

Więcej

Syndrom miesiąca miodowego, czyli kobiece problemy po bardzo dzikim seksie

Nigdy nie zapomnę moich pierwszych wspólnych nocy z Drwalem. Po cudownym, delikatnym i niemal wymarzonym pierwszym razie – a także kilku innych razach mających charakter subtelnego odkrywania naszych ciał, potrzeb i temperamentów, przyszła pora na serię prawdziwej dewastacji.

Kochaliśmy się niemal do kompletnego wycieńczenia organizmów, a gdy nie mieliśmy rady na więcej, lizaliśmy wzajemnie nasze… rany 😉 Z jednej strony marzyła nam się jakaś bardziej cywilizowana forma miłości – wspólne oglądanie filmów, czułe przytulanki na dobranoc i tak dalej, z drugiej – te kilkudniowe dewastacje działały na nas jak kosmiczny zastrzyk energii.

W końcu poszliśmy na pewien kompromis i kochaliśmy się w trakcie filmowych seansów, przytulanki wplatając pomiędzy kolejne akty namiętności.

Stan ostrego wycieńczenia seksem trwa u nas od kilku lat, w trakcie których zdobyłam jedną nową przyjaciółkę – moją ginekolog. O ile bowiem wcześniej widywała mnie dwa razy w roku, o tyle w czasach Drwala wpadałam do niej niemal co tydzień. Nie, nie na plotki! Na leczenie obolałej cipki 😉

Syndrom miesiąca miodowego – jakie są objawy i przyczyny choroby miesiąca miodowego?

I tak dochodzimy do tematu dzisiejszego odcinka, nazywanego syndromem miesiąca miodowego.

Jeśli kiedykolwiek zdarzyło Ci się zaszaleć w sypialni (lub poza nią), a następnego dnia mieć objawy typowe dla zapalenia pęcherza, to prawdopodobnie był to właśnie syndrom miesiąca miodowego.

Ból, pieczenie, czasem też swędzenie w okolicy ujścia cewki moczowej – czyli w centralnym niemal miejscu cipki, do tego wrażenie, co pięć minut musisz biec do toalety, choć przed chwilą sikałaś i i tak nic byś nie wycisnęła, ból przy samym sikaniu albo nawet krew w moczu – to właśnie kobieca cena za intensywny, pełen pasji seks.

Jakie są przyczyny?

Proste i dość logiczne. Tak się niefortunnie składa, że nie dość, że my, kobiety, musimy męczyć się z okresem, a potem ewentualnie rodzić dzieci, to jeszcze mamy nieciekawie rozłożone narządy w tamtej okolicy.

Łechtaczka, cewka moczowa, wejście do samej cipki, tyłek – to wszystko jest tak blisko siebie, że bakterie swobodnie przenoszą się z miejsca na miejsce. A wiecie same jak jest w seksie – wystarczy ostro kochać się od tyłu, by jednym ruchem poprzenosić co tylko się da.

Co się potem nacierpimy, to wiemy tylko my 😉

Wykluczam tu oczywiście sytuacje, w których zapalenie układu moczowego nie wiąże się z seksem tylko na przykład popularnym przewianiem lub czymś znacznie poważniejszym, ale wierzę, że jesteśmy tu na tyle dorośli, bym nie musiała tego tłumaczyć.

Jak sobie radzić?

Jako że potencjalna infekcja nie powstrzymała mnie nigdy przed pasjonującą dewastacją z Drwalem, znalazłam kilka środków, które pomagają na tę nieco smutną dolegliwość. Podzielę się oczywiście, bo zawsze lepiej wiedzieć, niż cierpieć w ukryciu 🙂

Syndrom miesiąca miodowego – jakie są objawy i przyczyny choroby miesiąca miodowego?

Przede wszystkim pamiętaj o dwóch najważniejszych rzeczach: piciu dużej ilości wody i sikaniu po seksie. Problematyczne jest zwłaszcza to drugie, bo wiem, że niektórym z was się nie chce zwyczajnie zwlec z łóżka do łazienki, a inne wstydzą się swoich facetów.

Dziewczyny, nie ma czego się wstydzić! Ja choćbym była niemal martwa, to po ostrym seksie doczołguję się do toalety, bo wolę się doczołgać niż na drugi dzień cierpieć. I nie ma, że Ci się nie chce – napij się wody i idź.

Dzięki temu oczyścisz okolicę z niechcianych bakterii.

Co poza tym? Pij sok z żurawiny albo czarnej porzeczki, używaj płynów do higieny intymnej (a nie zapachowego żelu!) i nie wstydź się mówić o tym, że masz problem. Jeśli zauważyłaś, że po seksie masz powracające problemy z pęcherzem, to powiedz o tym swojemu lekarzowi – może zapisze Cię na dodatkowe badania, może da właściwe leki, a na pewno pomoże Ci skrócić te kobiece męczarnie.

Od siebie dodam jeszcze, że jak na kobietę uzależnioną od regularnych bezsennych nocy z Drwalem przystało, zawsze staram się brać prysznic przed seksem albo przynajmniej przetrzeć chusteczkami nawilżanymi – i mieć przy sobie dobry lubrykant.

Jeśli kochasz się z facetem więcej niż jeden raz i w dodatku robisz to z pasją dzikiej kocicy, to w końcu po prostu nabawisz się bolących otarć – i one będą Cię piekły tak samo, jak biedna, mała, chora cewka.

Dlatego użyj lubrykantu zanim jeszcze zrobisz się zmęczona i sucha, tu nie ma się czego wstydzić, w końcu seks ma być dla przyjemnością, a nie drogą przez mękę. A w razie wątpliwości pomyśl, że my też tak robimy – inaczej już dawno umarlibyśmy pewnie oboje 😉

Syndrom miesiąca miodowego

Syndrom miesiąca miodowego to nieco ładniejsze określenie na ZUM, czyli zakażenie układu moczowego. Wbrew pozorom nie pojawia się ono tylko wśród młodych par, które dużo ze sobą współżyją. Ten problem może dotyczyć większości kobiet, niezależnie od wieku. Warto wiedzieć, co wywołuje ZUM i jak mu skutecznie zapobiegać.

Czym jest syndrom miesiąca miodowego?

Zakażenie układu moczowego dotyczy głównie aktywnych seksualnie kobiet. Rzadziej przydarza się mężczyznom oraz dziewczynkom w okresie dojrzewania. Nazwa “syndrom miesiąca miodowego” odnosi się do okresu w związku lub małżeństwie, gdy dochodzi do większej ilości zbliżeń – wtedy właśnie najczęściej pojawia się ZUM.

Stan ten zazwyczaj powodują bakterie – najpopularniejszą z nich jest Escherichia coli, czyli pałeczka okrężnicy, która odpowiada za około 80% zakażeń u dorosłych. Natomiast w przypadku bakterii Staphylococcus saprophyticus, mimo że dotyczy to tylko 5-10% przypadków, zakażenie jest nieco bardziej niebezpieczne. Najrzadziej przyczyną w tym wypadku są zakażenia wirusowe bądź grzybicze.

Najczęstszym objawem ZUM jest pieczenie podczas oddawania moczu. Zazwyczaj odczuwane jest parcie na pęcherz, ale wizyty w toalecie są raczej skąpe lub bezowocne. Ponadto może pojawić się ból w dole brzucha lub pleców, a czasem nawet gorączka, nudności i brak apetytu.

Przyczyny zapalenia układu moczowego

ZUM jest drugim najczęstszym powodem wizyt u lekarza, zaraz po infekcjach dróg oddechowych. Kobiety najczęściej borykają się z tym problemem z prostej przyczyny – mianowicie za wszystko odpowiada anatomia.

Cewka moczowa jest u nas krótka i znajduje się bardzo blisko wejścia do pochwy oraz odbytu. Seks dodatkowo sprzyja przenoszeniu bakterii w okolicach intymnych, więc jeżeli stosunki są częste, łatwiej o zakażenie.

Środowisko pochwy ma odczyn kwaśny i zawiera dużo dobrych bakterii mających chronić ją przed intruzami z zewnątrz. Tymczasem układ moczowy jest jałowy, a więc ma zupełnie inne pH.

Dodatkowo, podczas seksu pojawiają się płyny ustrojowe partnerów i bakterie z miejsca, w którym akurat się znajdujemy. To mieszanka, która nie powinna mieć kontaktu z cewką moczową.

Dlatego właśnie trzeba zachować odpowiednie środki higieny i ostrożności, aby oszczędzić sobie problemów związanych z ZUM.

Jak zapobiegać i leczyć ZUM?

Zacznijmy od tego, że lepiej zapobiegać niż leczyć – jak w przypadku wielu innych chorób. Najważniejsza jest odpowiednia higiena, a jedną z podstawowych jej zasad jest oddawanie moczu po każdym stosunku. To pozwala oczyścić cewkę moczową i pozbyć się szkodliwych bakterii.

Warto również myć miejsca intymne odpowiednim, delikatnym płynem o odpowiednim pH. Pozwoli to odbudowywać naturalną florę bakteryjną. Jeżeli problem z ZUM występuje często, dobrym pomysłem może być noszenie przewiewnych ubrań z naturalnych materiałów zamiast obcisłych spodni i majtek wykonanych z tkanin nieprzepuszczających powietrza.

Jeżeli zakażenie się pojawi, kluczowa jest szybka reakcja. Lekkie stany zapalne bez problemu można wyleczyć lekami bez recepty zawierającymi furazydynę. W przypadku pogorszenia, konieczna będzie wizyta u ginekologa lub urologa oraz zażywanie leków na receptę.

Naturalny lubrykant na syndrom miesiąca miodowego?

Suchość pochwy również może przyczyniać się do częstszych zakażeń dróg moczowych. Rozwiązaniem są oczywiście lubrykanty. Te z naturalnymi składami nie tylko świetnie działają, ale są również wsparciem dla flory bakteryjnej okolic intymnych. Brak podrażnień podczas stosunków seksualnych to dużo wyższy komfort, a także świetna profilaktyka ZUM.

Skład i właściwości naturalnego kremu intymnego

Pamiętajmy, że rodzajów lubrykantów jest naprawdę sporo. Nie każdy będzie dobry dla naszej skóry i okolic intymnych. Co więcej, niektóre nie nadają się do używania z prezerwatywami czy gadżetami erotycznymi.

Przede wszystkim, wiele żeli intymnych dostępnych w sklepach i w sieci zawiera alergeny, silikony, SLSy i SLESy, PEGi, detergenty, hormony i sztuczne dodatki zapachowe lub smakowe. Takie substancje zdecydowanie nie powinny mieć kontaktu z pochwą ani jej okolicami. Zamiast zapewniać komfort i bezpieczeństwo, będą one wywoływać dodatkowe podrażnienia i szkodzić florze bakteryjnej.

Naturalny lubrykant zapewnia komfort podczas seksu, nawet jeżeli dokucza nam suchość pochwy. Nawilżenie, odpowiedni poślizg, ochrona przed otarciami – dzięki takiemu produktowi seks zawsze jest przyjemny, a my możemy w całości skupić się na doznaniach i robić dokładnie to, na co mamy ochotę.

Jaki żel intymny wybrać?

Lubrykant WIMIN nie zawiera żadnych wspomnianych substancji szkodliwych – natomiast ma w sobie moc naturalnych składników, które sprawiają, że seks staje się jeszcze lepszy. To produkt na bazie wody, dlatego bez problemu można go używać z prezerwatywami i gadżetami erotycznymi.

Leia também:  Rak prostaty – leczenie hormonalne – skutki uboczne

Kwas cytrynowy wspiera naturalne pH miejsc intymnych, fenyloetanol i glikol kaprylowy działają jak emolient, hydroksyetyloceluloza nawilża, a gliceryna roślinna daje poślizg i zapewnia ochronną powłokę, która niweluje suchość pochwy.

To produkt bezpieczny dla skóry i flory bakteryjnej naszego ciała.

Dzięki swojemu naturalnemu składowi oraz świetnym właściwościom, lubrykant można wykorzystywać na wszelkie możliwe sposoby – również do seksu analnego i w każdej sytuacji, w której potrzebne jest dodatkowe nawilżenie.

Jego bezpieczeństwo sprawia, że może być używany w każdym miejscu na ciele. To produkt, który znajdzie zastosowanie w każdej sypialni, niezależnie od preferencji.

Lubrykant WIMIN sprawia, że seks staje się jeszcze lepszy!

  • Syndrom miesiąca miodowego – jakie są objawy i przyczyny choroby miesiąca miodowego? 55,00 zł

Choroba nowożeńców – co pomoże na zapalenie pęcherza?

Choroba nowożeńców, zapalenie pęcherza miodowego miesiąca czy – najprościej – zapalenie pęcherza moczowego to częsta dolegliwość układu moczowego, szczególnie u kobiet. Jakie są najczęstsze objawy zakażenia układu moczowego (ZUM)? Jak sobie radzić z tą nieprzyjemną dolegliwością? Podpowiadamy.

Rozwój zakażenia układu moczowego wiąże się z obecnością bakterii w drogach moczowych (za zdecydowaną większość przypadków odpowiedzialne są pałeczki okrężnicy Escherichia coli).

Ich namnażanie się powoduje powstanie stanu zapalnego, co objawia się bólem i pieczeniem w okolicy cewki moczowej. Pierwsze symptomy zapalenia pęcherza wydają się niegroźne, to jedynie lekkie pieczenie przy oddawaniu moczu.

Objawy jednak szybko nasilają się, pojawia się coraz częstsza potrzeba skorzystania z toalety, której każdorazowo towarzyszy coraz silniejszy ból.

Już przy pierwszych sygnałach należy rozpocząć leczenie, ponieważ nieleczone zapalenie pęcherza moczowego nie tylko potrafi skutecznie uprzykrzyć życie, ale także doprowadzić do nawracających stanów zapalnych nerek lub narządów rodnych. To typowo kobieca przypadłość, co wynika z budowy anatomicznej – związane jest to z krótką cewką moczową oraz z bliskim sąsiedztwem z pochwą i odbytem.

Co powoduje zapalenie pęcherza moczowego?

Bakterie, które fizjologicznie zamieszkują organizm, w swoim naturalnym środowisku są niegroźne, jednak gdy zostaną przeniesione do jałowego układu moczowego, mogą wywołać stan zapalny.

Jeśli drobnoustroje, które naturalnie bytują w układzie pokarmowym lub płciowym, zostaną przeniesione w okolice cewki moczowej, wówczas wnikają do niej i migrują do pęcherza, gdzie przylegają do ścian. Skutkuje to pojawieniem się stanu zapalnego.

I jeśli w tym momencie nie zostanie rozpoczęte leczenie, wówczas bakterie wędrują dalej do nerek, wywołując poważniejsze schorzenia.

Skąd biorą się drobnoustroje w cewce moczowej? Jakie są główne przyczyny zapalenia układu moczowego?

Częste stosunki płciowe sprzyjają infekcjom dróg moczowych, szczególnie z nowym partnerem. Szacuje się, że aktywność seksualna jest odpowiedzialna za 80-90% przypadków zapalenia pęcherza moczowego, szczególnie u młodych kobiet – stąd wzięło się określenie tej dolegliwości jako „choroba nowożeńców”.

Używanie prezerwatyw ze spermicydami i antykoncepcji dopochwowej. Niewłaściwa higiena okolic intymnych. Infekcje pochwy i sromu zaburzają ochronne działanie naturalnej mikroflory bakteryjnej, co zwiększa podatność na stany zapalne dróg moczowych. Wady anatomiczne dróg moczowych.

Do chorób sprzyjających rozwojowi zakażenia dróg moczowych zalicza się cukrzycę, otyłość oraz przewlekłe stosowanie cewników.

„Nie siadaj na ziemi, bo dostaniesz wilka!” – to stwierdzenie pamięta z dzieciństwa chyba każdy z nas. A co ono tak naprawdę oznacza? Siedzenie na zimnej powierzchni powoduje osłabienie układu odpornościowego, co zwiększa podatność na infekcje, w tym te związane z układem moczowym. Częste siadanie na ziemi może powodować nawracające infekcje i przewlekłe stany zapalne pęcherza moczowego.

Zapalenie pęcherza moczowego – jak leczyć?

Już pierwsze objawy zapalenia dróg moczowych są dosyć charakterystyczne: częste parcie na mocz, bolesne oddawanie niewielkiej jego ilości, pieczenie i swędzenie w okolicach cewki moczowej, podwyższona temperatura, ogólne rozbicie, osłabienie, bóle mięśniowe. I jeśli je u siebie zaobserwujemy, warto od razu zacząć działać. Szybkie rozpoczęcie leczenia pozwoli zapobiec rozprzestrzenieniu się infekcji. Kurację warto zacząć od domowych metod – szybko wdrożone pozwalają skutecznie zapobiec rozwojowi choroby.

Picie dużej ilości płynów, najlepiej ciepłej wody z dodatkiem soku z cytryny, czarnej porzeczki, granatu lub jeżyn. Kwaśne płyny wypłukują bakterie, osłabiają ich przyczepność do ścian pęcherza moczowego.

Przy zapaleniu pęcherza moczowego świetnie sprawdza się żurawina i to pod każdą postacią – soku, tabletek czy syropu. Jej wysoka zawartość witaminy C skutecznie hamuje namnażanie się bakterii i ułatwia ich usuwanie z pęcherza.

Picie herbat ziołowych – najłatwiej sięgnąć po gotowe mieszanki ziołowe do zaparzania o działaniu moczopędnym (np. napary z pokrzywy, mniszka lekarskiego lub bratka.

Leki i suplementy dostępne bez recepty – tu też warto sięgać przede wszystkim po te oparte na wyciągach z żurawiny lub po preparaty ziołowe (np. Urosept).

Odpoczynek, wygrzanie organizmu – kilka dni przerwy, najlepiej w łóżku z termoforem lub poduszką elektryczną pomogą zwalczyć zapalenie pęcherza. Nasiadówki w naparach z rumianku, krwawnika i szałwii, trwające ok. 15 minut, w ciepłej kąpieli dobrze rozgrzewają okolice dróg moczowych i łagodzą pieczenie. Ograniczenie aktywności seksualnej – przynajmniej na czas leczenia i najlepiej na pewien czas po ustaniu objawów.

W sytuacji, jeśli po 2-3 dniach domowej kuracji objawy nie ustąpią, wówczas warto wybrać się do lekarza, który zleci badania i wskaże właściwą kurację. Kobiety w ciąży powinny niezwłocznie udać się do lekarza już przy pojawieniu się pierwszych objawów!

Infekcje dróg moczowych. Choroba miesiąca miodowego i inne..

Na potrzeby niniejszego artykułu zostaniemy przy stwierdzeniu, że zakażenia układu moczowego (ZUM) przydarzają się głównie płci piękne. Wszystko to jest niestety sprawką anatomii. Krótka cewka moczowa oraz mała odległość między odbytem a ujściem cewki ułatwiają drobnoustrojom przedostawanie się do pęcherza.

Drogi moczowe – skąd infekcje?

W prawidłowych warunkach, u zdrowego człowieka, drogi moczowe powyżej zwieracza pęcherza moczowego są jałowe. Wniknięcie do nich drobnoustrojów staje się przyczyną stanu zapalnego. Jak to się dzieje? Bardzo prosto. Zazwyczaj wstępująco, czyli właśnie przez cewkę, poprzez niewłaściwą higienę, zakażony ręcznik i tym podobne.

Kolejną okazją dla zarazków do przedostania się w miejsce, gdzie ich być nie powinno, jest aktywność seksualna. Bardzo często czynnikiem chorobotwórczym są tutaj bakterie fizjologicznie bytujące w jelicie. Zakażenie układu moczowego przybiera przeważnie postać zapalenia pęcherza moczowego.

Infekcja ta, choć towarzyszą jej dość nieprzyjemne objawy, jest niegroźna i stosunkowo łatwo uleczalna. Znacznie poważniejszy przypadek stanowi wniknięcie zarazków do jednej lub obydwu nerek, co powoduje odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zdarza się, iż mimo obecności w moczu bakterii nie dochodzi do rozwinięcia się stanu zapalnego.

Zakażenie przebiega wtedy bezobjawowo i zwykle nie wymaga leczenia.

Przyczyny infekcji dróg moczowych

Wszystkiemu winna jest pałeczka okrężnicy (Escherichia coli), nazywana potocznie pałeczką kałową. Fizjologiczne miejsce jej bytowania to jelito grube, stąd obie nazwy.

Zakażenia z udziałem Escherichia coli stanowią około 90% przypadków (tu też źródła nie są zgodne, niektóre mówią o 70%). Za pozostałe 10% odpowiadają inne drobnoustroje, takie jak chlamydie, grzyby, wirusy oraz dwoinka rzeżączki.

Patogeny te przenoszone są zwykle drogą płciową. Przyczyną ZUM mogą być również nieprawidłowości w obrębie dróg moczowych, najczęściej utrudniony odpływu moczu z nerki (zazwyczaj powodem jest kamica nerkowa) lub pęcherza (np.

u mężczyzn z przerostem gruczołu krokowego, czyli prostaty). Zalegający mocz tworzy doskonałe środowisko do namnażania się bakterii, które jednocześnie nie są wymywane ze jego strumieniem.

Dowiedz się więcej na temat badania na obecność chlamydii.

Komu grożą infekcje dróg moczowych         

Jak już wspomniano, na infekcje dróg moczowych znacznie częściej zapadają kobiety.

Poza budową anatomiczną i aktywnością seksualną przyczynia się do tego antykoncepcja, a uściślając, środki plemnikobójcze, zwłaszcza w połączeniu z krążkiem dopochwowym.

Niestety, stany zapalne układu moczowego u kobiet (zwykle zapalenie pęcherza, potocznie nazywane chorobą miesiąca miodowego) mają charakter nawracający.

Szczególnie podatne na ZUM są kobiety w ciąży. Ciąża i okres połogu oznaczają zmiany w układzie hormonalnym, czego rezultatem jest zmniejszone napięcie mięśni pęcherza i moczowodów. Dodatkowo u ciężarnych powiększająca się macica uciska na pęcherz. Wszystko to podnosi ryzyko infekcji dróg moczowych.

Również wiek nie jest sprzymierzeńcem kobiet w zachowaniu zdrowia układu moczowego. Wraz z menopauzą pojawiają się zmiany hormonalne, powodujące między innymi suchość miejsc intymnych, które przez to łatwiej ulegają podrażnieniom.

U osób w podeszłym wieku obserwuje się trudności w utrzymaniu higieny osobistej oraz nadużywanie środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych.

Wszystkie wymienione tu czynniki osłabiają mechanizmy obronne organizmu i mogą prowadzić do uszkodzenia nerek.

Zapalenie pęcherza a seks

Hej, czy Wy też miewacie takie momenty, że dziwicie się, jak mogłyście_mogliście przeżyć tyle lat, ile macie, i nie wiedzieć o jakiejś – jak się okazuje – oczywistości, podczas gdy niemal wszyscy o niej wiedzą? Ja na przykład dopiero miesiąc temu dowiedziałam się o powiązaniach bujnego życia seksualnego z zapaleniem pęcherza. Postanowiłam natychmiast podzielić się tym ze światem! Bo być może jest jeszcze ktoś, kto nie ma o tym pojęcia. Jest taki ktoś… prawda?

Zapalenie pęcherza po stosunku

Na początku myślałam, że to jakieś nowe doniesienia naukowe. Gdy zaczęłam pobieżnie zgłębiać temat, okazało się, że w Internecie aż roi się od artykułów na temat zapalenia pęcherza moczowego „od nadmiaru seksu”.

Najbardziej rozśmieszyła mnie wzmianka o tym, że zapalenie pęcherza nazywa się również syndromem lub chorobą miesiąca miodowego (że niby nigdy człowiek tak nie kopuluje, jak wtedy, hmm…).

Nie chciałabym trafić do lekarza, który użyłby akurat tego określenia dla mojego chorego pęcherza! I choć przyczyny zapalenia mogą być różne, faktem jest, że ta dolegliwość występuje głównie u osób aktywnych seksualnie.

Zapalenie pęcherza po stosunku to nie mit

Pominę tłumaczenie, czym jest aktywne życie seksualne, ale za to napiszę, czym jest zapalenie pęcherza moczowego.

To choroba powszechnie występująca, określana zwykle jako bakteryjny stan zapalny dróg moczowych, pojawiający się częściej u osób z macicami niż u osób z penisami.

Wiąże się to z budową anatomiczną oraz lokalizacją cewki moczowej (osoby z macicami mają nawet pięciokrotnie krótszą cewkę moczową, ponadto znajduje się ona blisko odbytu, co ułatwia zakażenie bakteriami).

Ściślej mówiąc, zapalenie pęcherza głównie powoduje bakteria (zazwyczaj E. coli), jednak istnieją też niebakteryjne odmiany zapalenia pęcherza, na przykład wywołane przez wirusy HSV1 czy HSV2, a także bakterie Chlamydia lub grzyby.

Zapalenia pęcherza nie można mylić z zapaleniem cewki moczowej (choć obydwie choroby dotyczą układu moczowego). To drugie najczęściej stanowi wynik choroby przenoszonej drogą płciową. Zapalenie cewki moczowej jest stanem zapalnym błony śluzowej cewki moczowej, wynikającym z zakażenia różnymi drobnoustrojami.

Leia também:  Como Fazer Com Que O Pc Iniciar Mais Rapido?

Więcej o chorobach wenerycznych przeczytasz w artykule napisanym przez naszą zaprzyjaźnioną ginekolożkę: O chorobach przenoszonych drogą płciową.

Nawracające zapalenie pęcherza – kto jest na celowniku?

Na nawracające zapalenie pęcherza moczowego narażone są osoby z macicami między 15. a 34. rokiem życia, najczęściej te aktywne seksualnie, gdyż współżycie sprzyja zakażeniom cewki moczowej. Jeśli na śluzówce pojawiają się otarcia, to już prosta droga do infekcji dróg moczowych. W grupie ryzyka znajdują się również osoby w ciąży oraz po menopauzie.

Objawy zapalenia pęcherza moczowego

Czujesz pieczenie cewki moczowej oraz parcie na pęcherz. Biegniesz do łazienki. Ból w trakcie oddawania moczu. Sik – przerwa (ból pęcherza). Sik – przerwa (ból pęcherza). Tak mniej więcej wygląda zapalenie pęcherza. Oddawanie moczu przebiega partiami i jest naprawdę nieprzyjemne. A gdy już skończysz się załatwiać i umyjesz ręce, znowu czujesz potrzebę oddania moczu.

To najczęściej spotykane objawy zapalenia pęcherza. Do tego dochodzi ból podbrzusza, uczucie niedostatecznie opróżnionego pęcherza tuż po oddaniu moczu oraz ogólne złe samopoczucie.

Diagnostyka

Aby zdiagnozować zapalenie pęcherza, lekarz zleca morfologię krwi, badanie ogólne moczu lub wykonanie posiewu moczu z antybiogramem. W ten sposób potwierdza się obecność bakterii, podwyższone wartości leukocytów, wzrost wskaźników stanu zapalnego. Niekiedy stwierdza się również krew w moczu.

Badania wykonuje się w przypadkach:

  • gdy antybiotykoterapia jest nieskuteczna,
  • gdy istnieje podejrzenie powikłanego ZUM (zakażenia układu moczowego),
  • gdy ZUM wystąpiło w czasie poniżej miesiąca od poprzedniego epizodu.

Powikłane ZUM:

  • występuje u osób z penisami,
  • ma miejsce w przypadku zaburzeń anatomicznych/czynnościowych układu moczowego u osób z macicami (czyli takich jak kamica moczowa lub cukrzyca),
  • to także zakażenie układu moczowego wywołane drobnoustrojami nietypowymi.

Nawrót ZUM oznacza pojawienie się objawów po mniej niż 2 tygodniach od poprzedniego leczenia i powoduje go ten sam drobnoustrój.

Reinfekcja (ponowne ZUM) to objawy występujące po ponad 2 tygodniach, nawet jeżeli wywołuje go ten sam drobnoustrój.

Profilaktyka

Ok, króliczki. To co robimy po seksie?

Nie, nie wtulamy się w poduchę z zamiarem zaśnięcia! Kicamy do łazienki na siku oraz mycie NIE TYLKO RĄK.

A poza tym…?

Poza tym pamiętamy o profilaktyce w ciągu dnia, nie tylko po stosunku.

Zapalenie pęcherza moczowego najlepiej ugasić wodą, dlatego pijemy duże ilości płynów, oddajemy mocz, gdy tylko poczujemy potrzebę (nie zaraz, za chwilę czy jak się skończy odcinek).

Chodzi tu o częste wypłukiwanie czynników chorobotwórczych z dróg moczowych. Krótko mówiąc: w pełnym pęcherzu moczowym namnażają się bakterie.

Dobrym pomysłem jest też wypijanie szklanki wody tuż przed stosunkiem płciowym. Prezerwatywa, żel i szklanka wody nie brzmią jak zestaw idealny na wieczór, ale specjaliści zgodnie twierdzą, że zarówno nawilżenie od zewnątrz (zmniejszanie ryzyka otarć), jak i nawodnienie od wewnątrz (prowokowanie do częstego oddawania moczu) mają znaczenie w zapobieganiu infekcjom układu moczowego.

Co jeszcze? Dbamy o higienę osobistą (mycie codziennie i nie ma przebacz) oraz przestrzeganie zasad podcierania się. A raczej zasadY, bo istnieje tylko jedna. Kto jest w teamie OD PRZODU DO TYŁU, ręka w górę! Czemu to ważne? Bo zapobiega przemieszczaniu bakterii z okolic odbytu w okolicę ujścia cewki moczowej.

Przeczytaj też nasz artykuł o higienie intymnej po stosunku.

Jak leczyć zapalenie pęcherza?

Najczęściej w przypadku ostrego zapalenia pęcherza stosuje się antybiotyki, natomiast w lżejszych stanach rekomenduje się tak zwane chemioterapeutyki (dostępne bezrecepty) – w tym przypadku na przykład furaginę (Furaginum). Furagina hamuje syntezę białek i niszczy DNA bakterii, w efekcie ograniczając ich namnażanie się. Istotne jest, by przyjmować ją nawet po ustąpieniu objawów.

Nawracające infekcje dróg moczowych (w tym nawracające zapalenie pęcherza) to choroby bardzo dokuczliwe, trudne do „wyciszenia”. Niezależnie od sposobu leczenia warto pamiętać o profilaktyce, czyli przestrzeganiu wyżej wymienionych zasad, z naciskiem na przyjmowanie dużej ilości płynów.

Wielu specjalistów rekomenduje domowe sposoby jako uzupełnienie antybiotykoterapii, na przykład napoje wzbogacone w witaminę C dzięki owocom: żurawinie, granatowi, jeżynom, czarnej porzeczce czy cytrynie. Co ciekawe, udowodniono, że sok z żurawin hamuje przyleganie bakterii do błony śluzowej dróg moczowych.

Wyciąg z owoców żurawiny można również przyjmować w formie tabletek. Istnieją także mieszanki ziół, pomocne w przypadku chorób nerek i układu moczowego – działają moczopędnie, wspomagają leczenie, ale nie powinny być środkiem zastępczym dla środków farmakologicznych.

Wszystkie dolegliwości należy konsultować z lekarzem prowadzącym, który podpowie, jak najlepiej leczyć zapalenie pęcherza.

W przypadku osób po menopauzie często stosuje się dopochwowe stosowanie estrogenów. Pomagają one przywrócić prawidłową florę bakteryjną, co hamuje rozwój bakterii odpowiedzialnych za zakażenia układu moczowego.

Co w przypadku zapalenia spowodowanego aktywnością seksualną?

W tym przypadku lekarz może zalecić przyjmowanie profilaktycznej pojedynczej dawki antybiotyku po stosunku płciowym.

Czy można nabyć odporność?

Ostatnią ciekawostką, na którą się natknęłam, jest tak zwana immunoprofilaktyka w postaci preparatu (nazywanego szczepionką) zwiększającego odporność na zakażenia bakteriami wywołującymi typowo zapalenie pęcherza. Preparaty te stosuje się tylko na zlecenie i pod ścisłą kontrolą lekarza.

Badania kliniczne potwierdzają skuteczność środków mających w składzie ekstrakt z bakterii Escherichia coli.

Czy można uprawiać seks podczas infekcji pęcherza moczowego?

Jeśli dopadło Was zapalenie pęcherza (po stosunku czy bez), ale nadal macie ochotę wykorzystać w pełni Wasz miesiąc miodowy (powstrzymajcie mnie od tych żartów!), musicie przestrzegać pewnych zasad.

Przede wszystkim: siku i prysznic przed współżyciem (nie zaczynajcie akcji, gdy pęcherz jest pełny). Następnie prezerwatywa. W grze wstępnej staramy się nie podrażniać cewki moczowej (zatem lepiej darować sobie stymulację łechtaczki).

Po stosunku znowu prysznic (w trakcie kąpieli łatwiej o zakażenie okolic intymnych bakteriami z okolic odbytu, i nie tylko) oraz picie dużej ilości płynów.

Oczywiście niektórzy specjaliści zalecają całkowitą wstrzemięźliwość seksualną, aż objawy całkowicie ustąpią. Wydaje się to całkiem rozsądne (w obawie przed pogorszeniem sytuacji), ale jeżeli ktoś mimo wszystko decyduje się na igraszki, lepiej robić to z głową (i pustym pęcherzem).

Zapalenie pęcherza – jak się chronić?

Jak to mówią: lepiej zapobiegać niż leczyć. Jestem prawie pewna, że ten, kto wymyślił to sformułowanie, miał na myśli właśnie nawracające zapalenie pęcherza.

Kto doświadczył go przynajmniej raz, ten wie, o czym mowa – ciągłe pieczenie cewki moczowej czy ból przy oddawaniu moczu to nie są dolegliwości, które da się zignorować.

Z kolei zapobieganie nie wymaga wyrzeczeń czy ogromnych rewolucji we własnych nawykach, a zaledwie zapamiętania kilku podstawowych zasad.

Chcesz być zdrowa_y? Rób siku, gdy potrzebujesz, myj się, nawadniaj organizm, nie przesadzaj z cukrem (który stanowi pożywkę dla bakterii) i alkoholem (odwadnia organizm). Po stosunku obowiązkowo zrób siku i umyj okolice intymne. Podcieraj się od przodu do tyłu. Tak niewiele trzeba, by uchronić się od problemów. Choroba jasna!

Nawracające zakażenia układu moczowego – jak rozpoznać i leczyć?

Problem nawracających zakażeń układu moczowego dotyczy wielu kobiet, zwłaszcza młodych i aktywnych seksualnie. Ma to związek ze zwiększeniem ryzyka przenoszenia patogennych drobnoustrojów w okolice cewki moczowej. Najważniejszą formą profilaktyki jest utrzymywanie odpowiedniej higieny.

Nawrót zakażenia układu moczowego a reinfekcja

Pojęcie nawrotu zakażenia układu moczowego w rozumieniu kobiet i lekarzy jest nieco odmienne. Dla pacjentki najczęściej oznacza to kilkukrotny powrót takich samych objawów infekcji dróg moczowych w różnych odstępach czasu.

Dla lekarzy nawrót zakażenia układu moczowego to wystąpienie ponownie objawów infekcji wskutek przetrwania w drogach moczowych patogenów z poprzedniego zakażenia. Mówiąc krótko, do nawrotu dochodzi w ciągu dwóch tygodni od zakończenia leczenia poprzedniej infekcji i jest on wywołany tym samym patogenem [1].

To, co dla pacjentki jest nawrotem, dla lekarza jest ponownym zakażeniem układu moczowego, czyli tzw. reinfekcją. Jej objawy pojawiają się po ponad dwóch tygodniach od wyleczenia poprzedniego zakażenia i mogą być wywołane tym samym lub innym drobnoustrojem [1].

Nawracające zakażenia układu moczowego to nic innego jak ciągłe, ponowne infekcje dróg moczowych. Definiuje się je, jako co najmniej trzy infekcje w ciągu roku lub dwie w ciągu pół roku [4].

Z czego wynika problem nawracających zakażeń układu moczowego?

Wskutek uwarunkowań anatomicznych, kobiety są predysponowane do występowania zakażeń układu moczowego.

Patogenne drobnoustroje z jelita grubego, mogą łatwo przemieszczać się z odbytu w okolice cewki moczowej, ze względu na ich bliskie położenie.

Dodatkowo cewka moczowa żeńska jest krótka, co ułatwia bakteriom, wirusom czy grzybom wstępowanie do pęcherza moczowego i wywoływanie tam stanu zapalnego [1] [2].

Najważniejszym czynnikiem sprzyjającym nawracającym infekcjom dróg moczowych jest aktywność seksualna. Członek partnera ułatwia przenoszenie się patogenów w okolice cewki moczowej. Nie bez powodu istnieje tzw.

syndrom miodowego miesiąca, czyli występowanie zakażeń układu moczowego i infekcji intymnych wskutek zwiększonej aktywności seksualnej.

Tak samo, wszelkie zabawki erotyczne są również doskonałym transmiterem dla patogenów [1] [2].

Infekcjom układu moczowego sprzyja także stosowanie różnych form antykoncepcji. Tabletki antykoncepcyjne zmieniają skład wydzieliny pochwowej, która trafia również w okolice cewki moczowej i może sprzyjać rozmnażaniu się patogenów. Inną formą antykoncepcji, która szczególnie naraża na infekcje, są krążki dopochwowe lub globulki, zawierające spermicydy, czyli środki plemnikobójcze [3] [5].

Leczenie nawracających zakażeń układu moczowego

W leczeniu nawracających zakażeń układu moczowego stosuje się takie same środki jak w zwykłym, jednorazowym epizodzie infekcji. Lekami pierwszego rzutu są furazydyna (dostępna w Polsce , kotrimoksazol czy trimetoprim.

Stosuje się je jednak nieco dłużej, bo przez około 7 do 14 dni. Warto jednak wykonać posiew moczu, aby sprawdzić, czy za zakażenia nie jest odpowiedzialny nietypowy, patogenny drobnoustrój.

W większość przypadków okazuje się jednak, że są to typowe patogeny z bakterią Escherichia coli na czele [1] [3].

Jeśli pacjentka łączy występowanie objawów z okresami zwiększonej aktywności seksualnej lub w sytuacjach, gdy lekarz nie podejrzewa, aby nawracające infekcje były efektem wad anatomicznych lub chorób ogólnoustrojowych, nie ma konieczności wykonywania dodatkowych badań laboratoryjnych czy obrazowych [1] [2].

W przypadku kobiet cierpiących z powodu nawracających infekcji dróg moczowych kluczowe jest utrzymywanie odpowiedniej higieny zarówno codziennej, jak i związanej z aktywnością seksualną, aby zapobiegać ponownym zakażeniom.

Niezwykle istotne jest także właściwe nawadnianie (co najmniej 1,5 l płynów na dobę), aby utrzymać odpowiednią częstotliwość oddawania moczu, co ma na celu bieżące wypłukiwanie drobnoustrojów z dróg moczowych.

Pacjentka może także stosować preparaty żurawinowe lub częste, małe dawki witaminy C, aby zakwaszać mocz, co utrudnia rozwój patogenom [1].

[1] Pod red. Gajewski P., Interna Szczeklika – podręcznik chorób wewnętrznych, wyd. Medycyna Praktyczna, Kraków, 2012

[2] http://nefrologia.mp.pl/choroby/chorobyudoroslych/51947,zakazenie-ukladu-moczowego

[3] Chung A et al., Bacterial cystitis in women, Aust Fam Physician. 2010 May;39(5):295-8

[4] Sen A., Recurrent cystitis in non-pregnant women, BMJ Clin Evid. 2008 Jul 17;200

Leia também:  Como Dar Antibiotico Para Bebe Que Vomita?

[5] Pod red. Bręborowicz G.H., Położnictwo i ginekologia, wyd. PZWL, Warszawa 2016

Ostre zapalenie pęcherza: objawy, diagnoza, leczenie (+ profilaktyka)

  • Ból podczas oddawania moczu, ciągłe parcie na pęcherz, a niekiedy nawet krwiomocz.
  • To najczęstsze objawy ostrego zapalenia pęcherza.
  • Dotyka ono co roku ponad 150 milionów osób na całym świecie.
  • Chociaż zapalenie pęcherza dotyka najczęściej kobiet w ciąży i po menopauzie, to schorzenie dotyczy także mężczyzn i młodych kobiet.
  • Co ważne: w grupie ryzyka są też kobiety przyjmujące antykoncepcję hormonalną.
  • Samo ostre zapalenie pęcherza to choroba uciążliwa i uchodzi za wstydliwą.
  • Jedno jest jednak pewne: nie należy go bagatelizować.
  • W tym artykule przeczytasz o objawach ostrego zapalenia pęcherza moczowego, głównych przyczynach, sposobach leczenia oraz możliwych powikłaniach.
  • Spis treści:
  • Czym jest ostre zapalenie pęcherza i co powoduje tę chorobęRodzaje zapalenia pęcherzaObjawy ostrego zapalenia pęcherzaMożliwe powikłaniaDo jakiego lekarza się zgłosićLeczenie zapalenia pęcherza (leki z receptą i bez recepty)Domowe sposoby na zapalenie pęcherzaProfilaktyka (co robić, żeby nie zachorować)

Nie tylko „choroba miesiąca miodowego”: kluczowe informacje (powody, grupy ryzyka)

Ostre zapalenie pęcherza zalicza się do zakażeń układu moczowego (w skrócie ZUM).

Schorzenie to ma symbol N30.0 (według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych).

  1. Występuje ono najczęściej u kobiet, w szczególności aktywnych seksualnie (może się pojawić po stosunku).
  2. Szacuje się, że nawet 80% przypadków zapalenia pęcherza u kobiet przed menopauzą jest powiązanych z tą aktywnością.
  3. Wynika to z budowy układu płciowo-moczowego kobiet (bliskość ujścia cewki moczowej i odbytu – za zapalenie pęcherza odpowiadają bakterie pochodzące z jelita).
  4. Między innymi stąd wzięła się potoczna nazwa tego zakażenia („choroba miesiąca miodowego”).
  5. Warto dodać, że (według szacunków) zapalenie pęcherza przeszło raz w życiu od 20 do 50% kobiet.

Co ciekawe – ostre zapalenie pęcherza dotyka też mężczyzn, zwłaszcza tych po okresie andropauzy (czyli po 50. roku życia).

W przypadku pojawienia się objawów dojrzali panowie powinni jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.

Za ostre zapalenie pęcherza odpowiadają najczęściej:

  • pałeczki okrężnicy (Escherichia coli), występujące w okolicach odbytu;
  • inne bakterie jelitowe (np.: Staphylococcus, Enterococcus);
  • rzadziej – infekcje wirusowe i grzybiczne.

Wśród innych drobnoustrojów, które mogą doprowadzić do tej choroby trzeba wymienić:

  • dwoinki rzeżączki;
  • chlamydie
  • mikoplazmy.
  • Mogą one również doprowadzić do stanów zapalnych cewki moczowej.
  • Innymi słowy – ostre zapalenie pęcherza mogą powodować również drobnoustroje przenoszone drogą płciową.
  • Leczenie zapalenia pęcherza – bez powikłań i przy odpowiednio dobranych lekach – trwa do 10 (najczęściej od 3 do 5) dni.
  • W przypadku nawracających infekcji czas leczenia może się wydłużyć do 14 dni.

Różne rodzaje zapalenia pęcherza

Podobnie jak w przypadku innych chorób, również zapalenie pęcherza ma wiele odmian. Każda z nich ma inną klasyfikację oraz charakteryzuje się nieco innym przebiegiem choroby.

  1. Do grupy chorób związanych z zapaleniem pęcherza (N30) zalicza się:
  2. Mówiąc o infekcjach pęcherza i układu moczowego warto wspomnieć też o bezobjawowej bakteriurii.
  3. Jest to najłagodniejsza kliniczna forma zakażenia układu moczowego.
  4. Może rozwijać się ona bezobjawowo, jednak wymaga ona szczególnej uwagi – nie tylko podczas leczenia ale również na etapie diagnozowania.  

Kiedy pojawia się ból przy oddawaniu moczu: objawy ostrego zapalenia pęcherza

Wśród objawów ostrego zapalenia pęcherza należy wymienić:

  • częste oddawanie moczu (tak zwany częstomocz), najczęściej w niewielkich ilościach;
  • ciągłe parcie na pęcherz, nawet po oddaniu moczu;
  • nieprzyjemny zapach moczu;
  • ciemna barwa i niska przejrzystość moczu;
  • ból w okolicach pęcherza (lub okolicy nadłonowej) pod koniec oddawania moczu;
  • pieczenie i palenie w cewce moczowej;
  • krwiomocz (czyli krew obecna w moczu);
  • bóle w okolicy lędźwiowej;
  • podwyższona temperatura ciała (stany podgorączkowe lub gorączka);
  • osłabienie, zmniejszenie apetytu i drażliwość
  • u dzieci – mogą pojawić się przypadkowe moczenie w ciągu dnia i wymioty.
  • Te objawy pozwalają stwierdzić, że z pęcherzem jest jakiś problem i warto skonsultować się z lekarzem.
  • Nie tylko dlatego, że każdy z tych objawów jest uciążliwy i może znacznie obniżyć komfort życia.
  • Dla szybkiego wyleczenia choroby ważne są również szybka diagnoza oraz podjęcie leczenia.
  • I chociaż ostre zapalenie pęcherza nie ma poważnego przebiegu – wbrew nazwie – to warto jak najszybciej się z nim policzyć.
  • Przymiotnika „ostre” używa się by odróżnić ten rodzaj choroby od bezobjawowych i nawracających form zapalenia pęcherza.
  • Co ciekawe, to schorzenie określa się też jako „przeziębienie pęcherza”.
  • Wynika to z osłabienia organizmu przy przeziębieniu lub przemarznięciu, a co za tym idzie – bakterie mogą łatwiej zakazić pęcherz.

Możliwe powikłania i nietypowy przebieg choroby

  1. Ostre zapalenie pęcherza może rozwinąć się w ostre odmieniczkowe zapalenie nerek.
  2. Charakteryzuje się ono silnymi bólami w okolicach lędźwiowych i gorączką.

  3. Innym powikłaniem jest zapalenie dróg moczowych –  wymaga ono dłuższego i bardziej skomplikowanego leczenia.
  4. Wszystkie powikłania mogą mieć negatywny wpływ na jakość życia, więc należy jak najszybciej rozpocząć leczenie.

  5. Wczesna diagnoza i przyjęcie odpowiednich leków nie tylko pomoże wrócić do zdrowia, ale też przywrócić komfort życia.

Nie ma czego się wstydzić: do jakiego lekarza z ostrym zapaleniem pęcherza?

Lekarzem zajmującym się chorobami nerek i układu moczowego jest urolog.

Nie zmienia to faktu, że w przypadku pojawienia się objawów ostrego zapalenia pęcherza (parcia na mocz, bólu podczas jego oddawania, itp.) należy w pierwszej kolejności skontaktować się z lekarzem rodzinnym (pierwszego kontaktu).

  • Na podstawie wywiadu oraz objawów oceni problem i będzie w stanie rozpocząć leczenie.
  • Najczęściej występującym rodzajem zapalenia pęcherza jest to powodowane przez bakterie.
  • Oznacza to konieczność rozpoczęcia antybiotykoterapii, którą rozpocząć można po otrzymaniu recepty.
  • Dla wielu osób wizyta u lekarza z zapaleniem pęcherza może być wstydliwa lub mogą nie mieć czasu.
  • Zawsze można skorzystać z konsultacji lekarskich on-line.

Ważne: jeśli objawy zapalenia pęcherza pojawiają się u kobiet w ciąży lub mężczyzn po 50. roku życia należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem i rozpocząć leczenie.

Na powikłania po ostrym zapaleniu pęcherza narażone są w szczególności osoby starsze i dzieci.

Głównym powodem jest możliwość przeoczenia choroby lub pomylenia z innym schorzeniem.

Leczenie (czyli leki na receptę i bez recepty)

  1. Jak wspomniałem – ostre zapalenie pęcherza nie jest chorobą groźną, jednak dosyć uciążliwą.
  2. Dodatkowo należy jak najszybciej rozpocząć leczenie ze względu na możliwe powikłania.

  3. Leczenie tej choroby polega najczęściej na przyjmowaniu antybiotyków i chemioterapeutyków (wynika to z bakteryjnego charakteru większości infekcji pęcherza).
  4. Najczęściej przepisywane antybiotyki (dostępne na receptę) na zapalenie pęcherza to:
  • amoksycylina: jest to półsyntetyczna penicylina. Jest stosowana na ostre zapalenie pęcherza jak również w przypadku odmiedniczkowego zapalenia nerek czy bezobjawowego bakteriomoczu. Jest to antybiotyk o bardzo szerokim zastosowaniu – pomaga również w zwalczaniu bakterii odpornych na inne antybiotyki;
  • fosfomycyna: to syntetyczny lek przeciwbakteryjny (pochodna kwasu fosfonowego). Ta substancja aktywna często jest łączona w lekach z trometamolem (substancją zwiększającą rozpuszczalność). W Polsce dostępne są leki zawierające fosfomycynę takie jak Symural 3g lub Monural 3g;
  • efaleksyna: to półsyntetyczny antybiotyk z grupy cefalosporyn. Ponieważ wykazuje dużą skuteczność przeciw pałeczkom okrężnicy, przepisywany jest na większość zakażeń układu moczowego, w tym na ostre zapalenie pęcherza.
  • Co ważne – należy przyjąć zawsze cała dawkę antybiotyku, nawet po pozornym wyzdrowieniu (zwłaszcza, że poprawa samopoczucia pojawia się szybko po przyjęciu pierwszej dawki).
  • W innym razie bakterie mogą się uodpornić na ten konkretny antybiotyk, a sama choroba może powrócić.
  • Drugą grupą środków stosowanych na ostre zapalenie pęcherza są chemioterapeutyki (czyli leki dostępne bez recepty).
  • Mają one silne działanie bakteriobójcze, zbliżone do antybiotyków.
  • Wśród nich należy wymienić popularne leki bez recepty (zawierające substancje z grupy chemioterapeutyków) na bazie furaginy, cyprofloksacyny i nitroksolina.
  • Pomagają one łagodzić objawy oraz przyśpieszyć proces leczenia.
  • Jeśli zapaleniu pęcherza towarzyszy gorączka lub silne bóle lekarz może zalecić przyjmowanie środków przeciwbólowych i przeciwgorączkowych.
  • Sam proces leczenia ostrego zapalenia pęcherza moczowego trwa do około 10 dni (najczęściej od 3 do 5).
  • Po zakończeniu leczenia lekarz może polecić wykonanie kontrolnego badania moczu – w celu określenia skuteczności terapii.

Domowe sposoby na zapalenie pęcherza: pomocne i przynoszące ulgę

  1. Nie brakuje domowych sposobów na zapalenie pęcherza.
  2. Chociaż przekazywane są one z pokolenia na pokolenie, to często nie zastąpią konsultacji lekarskiej lub przyjęcia leków – nawet bez recepty.

  3. Oczywiście – wiele z tych sposobów pomaga znacznie łagodzić przebieg choroby i przynieść ulgę zarówno przed wizytą u lekarza jak i w trakcie leczenia.
  4. Warto wymienić następujące:
  • picie dużej ilości płynów (pomaga wypłukać z pęcherza bakterie – min. 1,5 litra dziennie);
  • przyjmowanie preparatów na bazie żurawiny (również jedzenie owoców i picie soku) – działają one moczopędnie, co dodatkowo pomaga oczyszczać organizm; substancje zawarte w żurawinie blokują przyleganie pałeczek okrężnicy do błony śluzowej dróg moczowych;
  • ciepłe okłady na brzuch – pomagają rozluźnić mięśnie i zmniejszyć odczucie dyskomfortu (termofor lub koc elektryczny);
  • gorąca kąpiel – podobnie jak termofor, pomaga w łagodzeniu objawów;
  • dbanie o higienę intymną;
  • nasiadówki z ziół o działaniu antyseptycznym, np.: rumianek, skrzyp polny czy szałwię;
  • do czasu zakończenia leczenia – wstrzymanie aktywności seksualnej.

Jest również wiele „babcinych sposobów” na ostre zapalenie pęcherza: płukanek, itp. Więcej na temat domowych sposobów na zapalenie pęcherza, nie tylko ostre.

Żeby znowu nie zachorować (profilaktyka zapalenia pęcherza)

  • Ostre zapalenie pęcherza jest jedną z chorób, której można zapobiegać dzięki higienie – nie tylko intymnej, ale też życia.
  • Oznacza to, że dbanie o to, żeby nie zachorować ponownie na zapalenie pęcherza może mieć też bardzo pozytywny wpływ na samopoczucie.
  • Wśród rzecz, które warto robić, żeby uniknąć zachorowania (też ponownego) warto wymienić:
  • picie dużych ilości płynów (minimum to zalecane dla dorosłego człowieka min. 1,5 litra dziennie);
  • warto wzbogacić dietę o produkty bogate w witaminę C (cytrusy, żurawinę, itp.) – pomaga ona w zakwaszeniu moczu, dzięki czemu blokuje rozwój bakterii odpowiedzialnych za zapalenie pęcherza;
  • dbanie o higienę intymną;
  • regularne oddawanie moczu – również przed snem i po seksie;
  • wycieranie okolic krocza od przodu do tyłu, również po myciu – pomaga to zapobiec przemieszczaniu się bakterii z okolic odbytu w kierunku ujścia cewki moczowej;
  • noszenie wygodnej, nieobcisłej bielizny i odzieży (z naturalnych materiałów).
  1. Niekiedy profilaktykę można rozszerzyć o korzystanie z różnych preparatów i leków (część z nich powinna być wypisana przez lekarza).
  2. Wśród nich warto wymienić preparaty z estrogenem (dla kobiet po menopauzie) czy preparaty dopochwowe z bakteriami kwasu mlekowego.
  3. Potrzebujesz konsultacji związanej ze zdrowiem Twojego układu moczowego?
  4. Możesz ją zacząć bez wychodzenia z domu w przychodni online Dimedic.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*