Rak prostaty – leczenie hormonalne – skutki uboczne

Gruczoł krokowy (stercz) jest narządem wielkości kasztana, położonym w miednicy, poniżej pęcherza moczowego. Przez jego miąższ przebiega część sterczowa cewki moczowej. Tylna część stercza przylega bezpośrednio do odbytnicy. Nowotwory złośliwe (rak) rozwijają się przede wszystkim w obwodowej części gruczołu.

Rak gruczołu krokowego jest w Polsce drugim co do częstości występowania (po raku płuca) nowotworem u mężczyzn.

W Stanach Zjednoczonych jest to obecnie najczęstszy nowotwór u mężczyzn; jego częstość prawie dwukrotnie przewyższa zachorowalność na raka płuca, ale współczynniki zachorowalności od około 15 lat utrzymują się na stałym poziomie, a umieralność obniżyła się w tym okresie o około 40%.

Rak prostaty – leczenie hormonalne – skutki uboczne

Czynniki ryzyka

Ryzyko raka gruczołu krokowego wzrasta z wiekiem. Nowotwór ten bardzo rzadko ujawnia się przed 50. rokiem życia, a ponad połowa chorych w momencie rozpoznania ma co najmniej 70 lat.

Jednocześnie w bardzo wielu przypadkach badania sekcyjne osób zmarłych z innych powodów pozwalają na ujawnienie bezobjawowych ognisk raka w gruczole krokowym. Szacuje się, że pomiędzy 60. a 70. rokiem życia dotyczy to około połowy mężczyzn.

W większości przypadków nowotwór ten nigdy nie ujawnia się jako postać dająca objawy, może jednak w wielu wypadkach zostać wykryty poprzez oznaczanie stężenia swoistego antygenu sterczowego (PSA) i biopsję gruczołu (pobranie igłą wycinka).

Tak więc, częstość wykrywania raka gruczołu krokowego jest pochodną rzeczywistej częstości jego występowania oraz intensywności badań mających prowadzić do wczesnego wykrycia tego nowotworu. Zjawisko to dobrze ilustruje przebieg krzywej przedstawiającej współczynniki zachorowalności na raka stercza w kolejnych latach w Stanach Zjednoczonych.

We wczesnych latach 90. zanotowano tam znaczny wzrost liczby wykrytych zachorowań na raka stercza, związany z wprowadzeniem badań PSA. W kolejnych latach wartość współczynnika zachorowalności uległa obniżeniu i od tego czasu utrzymuje się na prawie stałym poziomie, około dwukrotnie wyższym niż przed wprowadzeniem oznaczania stężenia PSA.

Oznacza to, że po wprowadzeniu badań PSA początkowo wykryto dużą liczbę „obecnych” w populacji (prawdopodobnie od wielu lat) raków, a w kolejnych latach wykrywano tylko „nowe” przypadki; podwojenie liczby zachorowań w porównaniu do epoki sprzed badań PSA jest związane z dodatkowym wykrywaniem przypadków bezobjawowych, objawiających się jedynie wzrostem stężenia PSA.

  • Czynniki związane z podwyższonym ryzykiem rozwoju raka stercza to:
  • ● obciążenie rodzinne (rak stercza w rodzinie),
  • ● rasa czarna,
  • ● otyłość i dieta wysokotłuszczowa,
  • ● narażenie na androgeny (męskie hormony płciowe).

Objawy, wczesne wykrywanie

Obecnie większość raków gruczołu krokowego wykrywana jest w stadium bezobjawowym – chorzy są diagnozowani w związku ze stwierdzeniem podwyższenia stężenia PSA lub trafiają do urologa z powodu objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego. W przypadku rozwoju nowotworu w centralnej części gruczołu mogą, podobnie jak w przeroście, wystąpić dolegliwości związane z oddawaniem moczu, takie jak trudności w opróżnieniu pęcherza czy częstomocz.

Nowotwory zaawansowane miejscowo mogą wywoływać objawy związane z zajęciem sąsiednich narządów, takie jak bóle podbrzusza czy zaburzenia oddawania moczu i stolca. Zajęcie węzłów chłonnych może prowadzić do (zwykle jednostronnego) obrzęku kończyny dolnej i/lub genitaliów.

Około 5-10% raków stercza wykrywanych jest w stadium zaawansowanym.

Ponieważ nowotwór ten początkowo powoduje głównie przerzuty do kości, pierwszym objawem w tej grupie chorych są zwykle dolegliwości ze strony układu kostnego: ból, ucisk innych wrażliwych struktur, rzadziej złamania wywołane przez przerzuty. W odróżnieniu od większości nowotworów w raku stercza typowe są przerzuty osteosklerotyczne (osteoblastyczne – zwiększające gęstość tkanki kostnej w obrębie przerzutu).

Wczesne wykrywanie raka gruczołu krokowego opiera się na oznaczaniu stężenia PSA.

Zasadność prowadzenia takich badań budzi jednak liczne wątpliwości ze względu na brak jednoznacznie potwierdzonego wpływu na obniżenie ryzyka zgonu z powodu raka stercza, a przede wszystkim – w związku z „niepotrzebnym” wykrywaniem raków nieistotnych klinicznie, tzn.

takich, które nigdy nie stałyby się przyczyną powikłań lub zgonu. W dużym, obejmującym ponad 160 tysięcy mężczyzn badaniu z losowym doborem uczestników wykazano, że aby uniknąć jednego zgonu z powodu raka gruczołu krokowego konieczne jest przebadanie ponad tysiąca mężczyzn i dodatkowe wykrycie 37 raków.

Jednocześnie nie udało się potwierdzić wpływu badań przesiewowych na całkowite ryzyko zgonu. Aktualne rekomendacje większości towarzystw naukowych nie zalecają rutynowego stosowania masowych badań przesiewowych w kierunku raka stercza, wskazane jest jednak informowanie mężczyzn o możliwości oznaczenia stężenia PSA.

Stadia zaawansowania

Zaawansowanie raka gruczołu krokowego, podobnie jak w przypadku większości nowotworów litych, określa się w skali TNM, gdzie poszczególne oznaczenia określają zaawansowanie guza pierwotnego (T), obecność i rozległość przerzutów węzłowych (N) oraz obecność przerzutów odległych (M).

Tab. 1: Uproszczona klasyfikacja TNM raka gruczołu krokowego z roku 2009

Ocena zaawansowania raka gruczołu krokowego jest oparta na badaniu lekarskim i badaniach obrazowych. U chorych po radykalnym zabiegu operacyjnym możliwe jest określenie patologicznego stopnia zaawansowania (za pomocą badania mikroskopowego) i określa się go wówczas jako pTNM.

Typy morfologiczne

Najczęstszym nowotworem złośliwym stercza jest rak gruczołowy (adenocarcinoma), zwykle wywodzący się z nabłonka obwodowej części gruczołu. Inne, rzadsze nowotwory to rak z nabłonka przejściowego (urotelialny), guzy neuroendokrynne (z komórek wydzielających hormony i neuroprzekaźniki) oraz mięsaki i chłoniaki.

Złośliwość mikroskopową raka gruczołowego określa się w skali Gleasona. Opiera się ona na ocenie złośliwości poszczególnych obszarów guza w skali od 1 (najmniej złośliwy) do 5 (najbardziej złośliwy). Wynik w skali Gleasona (GS) jest sumą dwóch najczęściej występujących, określonych w ten sposób stopni złośliwości.

Wynik ≤5 oznacza nowotwór dobrze zróżnicowany (łagodniejszy), 6-7 to nowotwór średnio zróżnicowany, a 8-10 oznacza guzy o najwyższym stopniu złośliwości. Przy określaniu wyniku w skali Gleasona istotne jest również określenie, który element jest dominujący; GS „4 + 3” nie jest równoważny „3 + 4”.

Rak naciekający (mogący dać przerzuty) może być poprzedzony lub współistnieć ze zmianami przedrakowymi.

Diagnostyka

● Pierwszym badaniem zwykle wykonywanym u mężczyzn z podejrzeniem raka stercza jest badanie palcem przez odbytnicę (łacińskie per rectum). Pozwala ono na ocenę przylegającej do przedniej ściany odbytnicy tylnej części gruczołu, w której umiejscawia się większość raków. Badanie umożliwia wykrycie zmian o objętości powyżej 0,2 ml.

Swoisty antygen sterczowy (PSA) jest wytwarzanym przez komórki stercza i wydzielanym do światła przewodów białkiem, które jest odpowiedzialne za utrzymanie nasienia w płynnej postaci. Komórki nowotworów stercza uwalniają większe ilości PSA do krwiobiegu, niż prawidłowe komórki stercza,.

Prawidłowe stężenie PSA w surowicy krwi wynosi od 0 do ok. 4 ng/ml. Wzrost stężenia PSA nasuwa podejrzenie raka, jednak blisko 25% mężczyzn z podwyższonym stężeniem PSA nie ma raka, a blisko 20% chorych na raka stercza ma prawidłowe stężenie PSA w surowicy.

Podwyższone stężenie PSA może też być związane z łagodnymi schorzeniami, takimi jak zapalenie i łagodny przerost gruczołu krokowego oraz zabiegami w okolicy stercza, takimi jak cewnikowanie pęcherza moczowego, ultrasonografia przezodbytnicza, biopsja gruczołu, cystoskopia i przezcewkowe zabiegi endoskopowe.

Przejściowy wzrost stężenia PSA w surowicy wywołuje też wytrysk nasienia – dlatego zaleca się pobieranie krwi celem oznaczenia PSA po dwudniowej wstrzemięźliwości płciowej.

Wartości PSA powyżej górnej granicy lub nieprawidłowy wynik badania per rectum są wskazaniem do poszerzenia diagnostyki.

Wartość diagnostyczną PSA można zwiększyć poprzez zastosowanie wartości pochodnych, takich jak PSA należne dla wieku, gęstość PSA (stężenie PSA na jednostkę objętości gruczołu), szybkość narastania PSA, czas podwojenia PSA oraz stosunek stężenia frakcji wolnej do całkowitego stężenia PSA (wyższy udział frakcji wolnej PSA jest związany z niższym prawdopodobieństwem nowotworu złośliwego).

● Najczęściej wykonywanym badaniem obrazowym gruczołu krokowego jest ultrasonografia przezodbytnicza (TRUS). Jest to metoda stosunkowo nieinwazyjna, tania i łatwo dostępna, ale jej wartość w wykrywaniu raka i określeniu stopnia zaawansowania jest ograniczona. Ponadto – podobnie jak inne badania ultrasonograficzne – jest subiektywna i zależna od doświadczenia badającego.

Większą wartość diagnostyczną badanie to wykazuje w wykrywaniu przejścia raka przez torebkę gruczołu i/lub zajęcia pęcherzyków nasiennych. Dodatkowo TRUS pozwala na precyzyjny pomiar objętości stercza oraz jest stosowana jako pomoc przy diagnostycznym nakłuciu igłą zmienionych tkanek (biopsji).

● Najbardziej czułym badaniem obrazowym gruczołu krokowego jest rezonans magnetyczny. Optymalne obrazowanie stercza jest możliwe przy zastosowaniu cewki doodbytniczej aparatu o indukcji pola magnetycznego 1,5 tesli (T) lub przy użyciu cewek zewnętrznych aparatu 3T.

Tomografia komputerowa ma bardzo niewielkie znaczenie w ocenie miejscowego zaawansowania raka gruczołu krokowego. Może ona być pomocna w wykrywaniu przerzutów do węzłów chłonnych i przerzutów odległych.

Scyntygrafia układu kostnego jest często wykonywana u chorych na raka gruczołu krokowego ze względu na dużą skłonność tego nowotworu do przerzutowania do układu kostnego.

Jest to badanie o stosunkowo wysokiej czułości, ale mało specyficzne dla raka; oprócz przerzutów nowotworów złośliwych wykrywa ono procesy zapalne i pourazowe oraz zmiany zwyrodnieniowe.

Jest wskazane u chorych z grupy wysokiego ryzyka oraz w przypadku dolegliwości sugerujących obecność przerzutów do kości; u pozostałych chorych badanie to nie jest uzasadnione. U chorych na wczesnego raka stercza, ze stężeniem PSA

Hormonoterapia

Tylko w 2015 roku w Polsce postawiono 163 281 nowych rozpoznań chorób nowotworowych. To liczba porównywalna z liczbą wszystkich mieszkańców Bielska-Białej czy Bytomia. Na szczęście wielu osobom udaje się wygrać walkę z chorobą nowotworową – to między innymi zasługa wysokospecjalistycznej, skutecznej terapii, do której należy hormonoterapia.

Hormonoterapia nowotworów

Większość chorych kojarzy leczenie onkologiczne z zabiegami chirurgicznymi lub chemioterapią. Warto jednak pamiętać, że to nie jedyne dostępne sposoby terapii. Mamy do dyspozycji jeszcze inne metody – na przykład hormonoterapię.

Nie jest to jednak sposób leczenia, który będzie dedykowany wszystkim schorzeniom, bowiem ma zastosowanie głównie w leczeniu tak zwanych nowotworów hormonozależnych. To duże ograniczenie.

Jest to jednak terapia, którą stosuje się w leczeniu najczęstszych chorób onkologicznych u obu płci – zaliczamy do nich nowotwory piersi, gruczołu krokowego, raka trzonu macicy czy też raka tarczycy.

Hormonoterapia jest jednym z rodzajów terapii systemowej – obok chemioterapii czy też terapii biologicznej. Terapia hormonalna w chorobie nowotworowej całkowicie różni się od innych sposobów leczenia systemowego.

Często dłuższy jest okres odpowiedzi organizmu na leczenie (w porównaniu do leczenia cytotoksycznego), ale z kolei czas działania – efektywność – jest dłuższy. Dodatkowo hormonoterapia jest mniej toksyczna w porównaniu do klasycznego leczenia cytotoksycznego. U niektórych chorych stosuje się tego typu leczenie przed operacją chirurgiczną (hormonoterapia neoadiuwantowa).

Leia também:  Nao Trates Com Prioridade Quem Te Trata Como Opçao?

Leczenie raka hormonami

Czy to właściwe stwierdzenie? W niektórych sytuacjach możemy tak powiedzieć, jednak nie zawsze to określenie jest poprawne. Dokładną odpowiedzią na to pytanie powinno być omówienie zasady działania hormonoterapii. Wyróżniamy działanie ablacyjne oraz addytywne.

Jak łatwo się domyślić, to dwa zupełnie przeciwstawne mechanizmy. Ideą ablacji jest eliminacja lub zmniejszenie funkcjonowania konkretnego hormonu. Przeciwnie, mechanizm addytywny (addycja) polega na zwiększeniu stężenia konkretnego hormonu.

Można więc śmiało powiedzieć, że hormonoterapia to „miejsce”, w którym spotyka się onkologia i endokrynologia w służbie leczenia nowotworów.

Terapia hormonalna w leczeniu raka

Skoro znane są już ogólne mechanizmy działania hormonoterapii, to warto wspomnieć również o grupach leków, które mają zastosowanie właśnie w tym sposobie leczenia. Leków jest wiele, jednak każdy z nich należy do konkretnej grupy farmakologicznej, która ma inny sposób działania – niektóre z nich działają typowo przeciwnowotworowo, a inne stosuje się także w leczeniu objawowym.

Należą do nich na przykład glikokortykosteroidy (GKS), które mają szerokie zastosowanie w medycynie – również w onkologii. Działają przeciwobrzękowo, przeciwzapalnie, przeciwgorączkowo, przeciwuczuleniowo, a także stosuje się je w zespole wyniszczenia nowotworowego (kacheksja).

Z uwagi na to jak często wykorzystywane są pewne grupy leków warto wspomnieć o antyestrogenach, które mają zastosowanie u chorych na raka piersi (z obecnymi receptorami estrogenowymi i/lub progesteronowymi). To bardzo częste schorzenie, obejmujące ponad 20 procent schorzeń onkologicznych wśród kobiet – niestety z roku na rok ilość zachorowań drastycznie wzrasta.

Lekiem należącym do tej grupy jest tamoksifen, który ma szerokie zastosowanie – również jako leczenie uzupełniające. Nie jest to jednak lek idealny, bowiem podczas jego stosowania mogą pojawiać się poważne efekty uboczne. Jednym z nich jest przerost endometrium (inaczej: błona śluzowa macicy), co u części kobiet może spowodować wzrost ryzyka rozwoju raka trzonu macicy.

Między innymi z tego powodu w trakcie leczenia (a także po leczeniu) tamoksyfenem konieczna jest okresowa (najlepiej co 6 miesięcy) kontrola u lekarza ginekologa. Kolejną grupą leków stosowaną w leczeniu nowotworów hormonozależnych są inhibitory aromatazy, które hamują enzym odpowiedzialny za przekształcanie androgenów w estrogeny.

To leki, które podaje się jako leczenie uzupełniające, w zaawansowanej chorobie nowotworowej, a także u kobiet chorych na raka piersi w okresie pomenopauzalnym. Nieco inny efekt działania wykazują analogi gonadoliberyn (kolejna grupa leków stosowanych w hormonoterapii). Środki te wiążą się z odpowiednimi receptorami w obrębie przysadki.

W wyniku ich działania dochodzi do zahamowania wytwarzania FSH (hormon folikulotropowy) i LH (hormon luteinizujący), w efekcie czego dochodzi do farmakologicznej kastracji. Środki tego typu stosuje się również u chorych na raka piersi oraz u mężczyzn zmagających się z rakiem prostaty.

Warto jednak pamiętać, że to nie jedyna grupa leków stosowana właśnie w tej chorobie – używane są również antyandrogeny. Na uwagę zasługują także progestageny, które znajdują swoje zastosowanie w terapii raka trzonu macicy oraz w wyniszczeniu chorobą nowotworową (kacheksja). Oprócz wspomnianych grup leków w hormonoterapii zastosowanie mają także antagoniści gonadoliberyny oraz tyroksyna.

Hormonoterapia – skutki uboczne

Jak wspomniano wcześniej, hormonoterapia nie jest równie toksyczna jak chemioterapia, co nie oznacza, że nie jest pozbawiona działań niepożądanych. Należy pamiętać, że każdy pacjent cechuje się inną wrażliwością na konkretne leczenie i nie zawsze muszą występować poważne skutki uboczne.

Jak wcześniej wspomniano w przypadku niektórych leków stosowanych w leczeniu nowotworu piersi istnieje zwiększone ryzyko zachorowania na raka trzonu macicy.

Pozostałe skutki uboczne hormonoterapii obejmują między innymi wzrost ryzyka rozwoju choroby zakrzepowo zatorowej, zespołu metabolicznego, zaburzeń widzenia, czy też ogólne powodujące obniżenie jakości życia, jak osteoporoza, zaburzenia libido czy też problemy z płodnością. U niektórych pacjentów może pojawić się również zmiana wyglądu.

Warto jednak pamiętać, że nie wszystkie skutki uboczne muszą pojawić się u konkretnego pacjenta. Decyzja o włączeniu hormonoterapii do walki z chorobą onkologiczną jest podejmowana w oparciu o wynik badania histopatologicznego zmiany podejrzanej o charakter nowotworowy.

Hormonoterapia raka – leczenie hormonalne nowotworów

Hormonoterapia raka jest farmakologiczną metodą leczenia nowotworów, jednak w odróżnieniu od chemioterapii jest niskotoksyczna i daje mniej efektów niepożądanych (ubocznych). Hormonoterapia wpływa hamująco na wzrost nowotworów hormonozależnych, które w tej sytuacji mogą wzrastać lub rozwijać się wolniej.

Hormony docierają do komórek docelowych drogą krwi, a receptory tych komórek wiążą swoiście odpowiednie hormony, które je aktywują (agoniści) lub blokują (antagoniści).

Podawanie hormonów w odpowiednim momencie pobudza, uniemożliwia lub osłabia podział komórek nowotworowych.

Leczenie hormonalne stosowane jest w przypadku rak piersi, gruczołu krokowego (rak prostaty), nowotworów tarczycy, raka jajnika, raka trzonu macicy oraz niektórych nowotworów kości.

Dawniej hormonoterapię nowotworów stosowano głównie w leczeniu paliatywnym, obecnie hormony podaje się również we wczesnych stadiach choroby jako leczenie przeciwnowotworowe, leczenie mające na celu zmniejszenie skutków nieprawidłowego wydzielania hormonów oraz leczenie wspomagające, stosowane w celu złagodzenia objawów nowotworu.

Hormonoterapia nowotworu

Choć czas jaki upływa od chwili rozpoczęcia leczenia hormonami do momentu uzyskania obiektywnej odpowiedzi jest dłuższy, niż w przypadku stosowania leków cytostatycznych, to czas trwania samej odpowiedzi na leczenie jest za to nieco dłuższy niż w przypadku stosowania cytostatyków (klasycznej chemioterapii).

Co ważne, chorzy którzy pozytywnie odpowiedzą na hormonoterapię pierwszego rzutu mają szansę na powodzenie kolejnego etapu leczenia hormonami, w przypadku dalszego postępu choroby nowotworowej. Hormonoterapia raka jest mniej toksyczna niż chemioterapia i daje mniej skutków ubocznych leczenia – tym samym lepiej spełnia warunki leczenia paliatywnego.

Działania niepożądane hormonoterapii zależą od rodzaju podawanych leków. Najczęstsze z nich to choroba zakrzepowa naczyń, nudności i wymioty, zwroty głowy, uderzenia gorąca, potliwość, senność i zaburzenia libido. Większość objawów ustępuje po zakończeniu leczenia hormonami.

Koszt leków hormonalnych jest znacznie niższy aniżeli leków cytostatycznych. W przypadku stosowania hormonoterapii, należy zwrócić uwagę na schorzenia internistyczne współistniejące z chorobą nowotworową.

Dotyczy to głównie cukrzycy, niewydolności układu krążenia, chorób z niewydolnością nerek.

Również leki stosowane w chorobach reumatycznych (pochodne kortyzonu) mogą zwiększyć reakcję organizmu pacjenta na onkologiczne leczenie hormonalne.

Jak działa hormonoterapia raka?

Typowa hormonoterapia nowotworów wykorzystuje jeden z dwóch zasadniczych sposobów oddziaływania:

1. Ablacja – wyeliminowanie lub ograniczenie działania danego hormonu. Polega na usunięciu chirurgicznym lub napromienianiu gruczołu produkującego hormony, które sprzyjają rozwojowi nowotworu np.

usunięcie jajników u chorych na raka piersi lub usunięcie jąder u chorych na raka gruczołu krokowego, stosowanie analogów gonadoliberyny, inhibitorów aromatazy, antyestrogenów i antyandrogenów.

Najczęściej jest to proces nieodwracalny.

2. Addycja (terapia addytywna) – polega na podawaniu hormonów, które hamują rozwój nowotworów; zwiększenie stężenia określonego hormonu np. glikokortykosteroidy, progestageny.

Leki hormonalne w onkologii

  • Antyestrogeny – ich podstawowy mechanizm działania to antagonizm w stosunku do receptora estrogenowego. Najważniejszym lekiem jest tamoksifen, który ponadto hamuje m.in. aktywność niektórych polipeptydowych czynników wzrostu i konwersję estronu do estradiolu. Hormonoterapia raka za pomocą tamoksyfenu stosowana jest u chorych na raka piersi z obecnością receptorów estrogenowych i/lub progesteronowych, zarówno przed menopauzą, jak i po niej, w leczeniu zaawansowanego raka oraz w leczeniu uzupełniającym.
  • Inhibitory aromatazy – leki z tej grupy hamują aktywność aromatazy, enzymu przekształcającego androgeny w estrogeny. Konwersja ta, będąca głównym źródłem estrogenów u kobiet po menopauzie, dokonuje się w tkance tłuszczowej, nadnerczach (rak nadnercza), wątrobie, mięśniach i komórkach samego guza. Inhibitory aromatazy podaje się chorym na raka piersi po menopauzie (lub kastracji). Wskazaniem do ich stosowania jest choroba zaawansowana, a także, u niektórych chorych, leczenie uzupełniające.
  • Analogi gonadoliberyny np. goserelina – leki te wiążą się z receptorami w przednim płacie przysadki i po krótkotrwałym okresie pobudzenia hamują wytwarzanie hormonu luteinizującego i hormonu folikulotropowego FSH, co powoduje farmakologiczną kastrację. Hormonoterapia raka tego typu stosowana jest u chorych na raka piersi przed menopauzą oraz u chorych na raka gruczołu krokowego.
  • Antagoniści gonadoliberyny (degareliks) – blokują receptory w przednim płacie przysadki, natychmiastowo hamując wytwarzanie LH i FSH. Są stosowane u chorych na raka prostaty.
  • Antyandrogeny (flutamid, bikalutamid) – są antagonistami receptora androgenowego, blokują wiązanie receptorów z dihydrotestosteronem. Ten rodzaj hormonoterapii stosuje się u chorych na raka gruczoły krokowego.
  • Progestageny (octan megesgtrolu, medroksyprogesteron) – mechanizm działania jest złożony, leki te m.in. regulują procesy transkrypcji różnych genów oraz zmniejszają syntezę receptorów estrogenowych. Wskazaniem do stosowania leczenia hormonami za pomocą progestagenów jest rak trzonu macicy oraz kacheksja.
  • Hormonoterapia raka za pomocą glikokortykosteroidów – po połączeniu się z e swoistymi receptorem jądrowym regulują one proces translacji i transkrypcji kwasów nukleinowych. Ponadto działają cytotoksycznie na limfocyty. Stosuje się je m.in. u chorych na chłoniaki, szpiczaka i niektóre białaczki. Stosowane w leczeniu objawowym np. zespół ciasnoty śródczaszkowej.
  • Tyroksyna – podawana jest chorym na raka tarczycy po leczeniu operacyjnym lub radiojodem w celu supresji hormonu tyreotropowego (TSH).

Hormonoterapia raka – leczenie hormonalne nowotworów złośliwych, bibliografia

Pod red. R. Kordka, Onkologia, Podręcznik dla studentów i lekarzy, Gdańsk 2013
M. Pawlicki, J. Legutko, Zarys diagnostyki nowotworów złośliwych oraz opieki w trakcie i po leczeniu onkologicznym, Kraków 2013.
R. Pazdur, L.D. Wagman, K. Camphausen, W. Hoskins, Nowotwory złośliwe, tom I , Lublin 2012.

Leczenie raka prostaty | EIEM – Europejski Instytut Ekspertyz Medycznych

Spis treści: Leczenie raka prostaty

Leia também:  Como Saber Que O Bebe Tem Fome?

7. Radioterapia w przypadku raka prostaty

Radioterapia w celu wyleczenia raka prostaty
Radioterapia wykorzystuje promienie o wysokiej energii, aby zniszczyć komórki rakowe. Jeśli nowotwór nie rozprzestrzenił się, pacjent może poddać się radioterapii w celu wyleczenia.

Radioterapia w celu wyleczenia raka prostaty może być radioterapią zewnętrzną przeprowadzaną za pomocą maszyny do radioterapii.

Może to być również radioterapia wewnętrzna, zwana brachyterapią, gdzie wykorzystuje się niewielkie, promieniotwórcze metalowe „igły”, które są wprowadzane i pozostawiane w gruczole krokowym.

Radioterapia w przypadku rozprzestrzenionego raka prostaty
Radioterapia może być wykorzystana w leczeniu raka prostaty, który już się rozprzestrzenił, na przykład do kości. To może pomóc spowolnić wzrost nowotworu w miejscu leczenia i złagodzić objawy.

Niekiedy lekarze poddają leczeniu cały organizm używając radioterapii wewnętrznej, aby pomóc opanować ból kości. Pacjent dostaje zastrzyk z substancją promieniotwórczą (na przykład z izotopem radu 223 lub izotopem strontu 89). Płyn promieniotwórczy krąży w całym organizmie i trafia do komórek rakowych w kościach. Zadaniem płynu jest zniszczenie komórek rakowych.

Radioterapia zewnętrzna w przypadku raka prostaty
Tego rodzaju leczenie wykorzystuje promienie o wysokiej energii, aby zniszczyć komórki rakowe, ale tylko w obszarze gruczołu krokowego.

Leczenie to można przeprowadzić tylko wtedy, gdy rak prostaty jest zlokalizowany tylko w prostacie lub jedynie przedostał się przez ścianę torebki otaczającej prostatę.

Jeśli rozprzestrzenił się choć trochę dalej, ten rodzaj leczenia raczej nie będzie skuteczny.

Jak przebiega leczenie?
Zazwyczaj jest to seria codziennych kuracji, trwających od 6 do 7 tygodni. W tym czasie pacjent pojawia się w szpitalu na oddziale radioterapii codziennie, od poniedziałku do piątku. Leczenie trwa po kilka minut dziennie.

Brachyterapia (radioterapia wewnętrzna) w przypadku raka prostaty
Radioterapia wewnętrzna, zwana jest również brachyterapią. Jest to kuracja mająca na celu wyleczenie wczesnego raka prostaty. Istnieją dwa rodzaje radioterapii wewnętrznej wykorzystywane w leczeniu raka prostaty.

W przypadku implantacji „igieł” w ramach brachyterapii, lekarz za pomocą cienkiej igły umieszcza przez odbyt niewielkie źródła promieniotwórcze wewnątrz gruczołu krokowego.

Źródła te zostają wewnątrz i emitują dawkę promieniowania przez kilka miesięcy. To jest tak zwana brachyterapia „niskodawkowa”. Promieniowanie nie rozprzestrzenia się znacząco na obszarze organizmu.

Tkanki otaczające prostatę otrzymują znacznie mniejsze dawki promieniowania niż sam gruczoł.

W przypadku „wysokodawkowej” brachyterapii, lekarz umieszcza rurki, przez obszar skóry za jądrami, i kieruje je do wewnątrz prostaty.

Cienkie rurki zawierają źródło promieniotwórcze, które emituje dawkę promieniowania do gruczołu prostaty. Gdy odpowiednia dawka zostaje osiągnięta, lekarz usuwa rurki. Po tym zabiegu nie ma promieniowania w obszarze prostaty.

Pacjent może być poddany brachyterapii „wysokodawkowej” wraz z kuracją radioterapii zewnętrznej.

Brachyterapia wewnętrzna w przypadku raka prostaty oznacza jedną sesję planowania i jedną sesję leczenia.

Skutki uboczne radioterapii w przypadku raka prostaty
Skutki uboczne radioterapii w przypadku raka prostaty mogą być krótkotrwałe lub długotrwałe.

Krótkotrwałe skutki uboczne
Krótkotrwałe skutku uboczne pojawiają się już w trakcie kuracji i zanikają wkrótce po jej zakończeniu. Skutki są inne dla radioterapii zewnętrznej i wewnętrznej (brachyterapii).

Skutki uboczne radioterapii zewnętrznej to między innymi biegunka, częste parcie na mocz spowodowane zapaleniem pęcherza, ból przy oddawaniu moczu oraz bolesność skóry w miejscu leczenia.

W przypadku radioterapii wewnętrznej, skutki uboczne wymienione powyżej występują rzadziej. Jednakże może pojawić się trudność w oddawaniu moczu lub niemożność oddania moczu w ogóle, lecz nie zdarza się to często. W sytuacji, gdy pacjent nie może oddać moczu, zostanie mu założony cewnik odprowadzający mocz z pęcherza. Te skutki uboczne zwykle znikają w ciągu kilku tygodni.

Długotrwałe skutki uboczne
Długotrwałe skutki uboczne mogą pojawić się kilka miesięcy lub lat po leczeniu. Mogą stopniowo zanikać lub pozostać na stałe. Lekarz nie jest w stanie przewidzieć czy pacjent będzie miał długotrwałe skutki uboczne. Najczęstszym długoterminowym skutkiem ubocznym jest uczucie ucisku w odbycie zwane zapaleniem odbytnicy.

Około 7 na 10 mężczyzn (70%) nie będzie miało erekcji po leczeniu raka prostaty radioterapią. Ten skutek uboczny występuje dużo rzadziej przy radioterapii wewnętrznej (brachyterapii) i jest częstszy u starszych mężczyzn.

Zwężenie przewodu biegnącego od pęcherza do penisa (cewka moczowa) może spowodować trudności w oddawaniu moczu. To jest najczęściej spotykany skutek uboczny radioterapii wewnętrznej.

Radioterapia w przypadku rozprzestrzenionego raka prostaty
Radioterapia może pomóc w złagodzeniu objawów raka prostaty, który już się rozprzestrzenił. Jest szczególnie przydatna w kontrolowaniu bólu kości. Radioterapia wykorzystywana do łagodzenia objawów jest nazywana radioterapią paliatywną.

Radioterapia zewnętrzna
W przypadku radioterapii zewnętrznej, pacjent może mieć kurację jednorazową lub kilka kuracji dzień po dniu. Terapia jest bezbolesna i zajmuje kilka minut każdego dnia. W ciągu około 3 tygodni terapia zaczyna działać.

Zazwyczaj pojawia się niewiele skutków ubocznych. Główne skutki uboczne to uczucie zmęczenia i bolesność skóry w miejscu naświetlania. Inne skutki są zależne od miejsca naświetlania.

Pacjent może odczuwać nudności, jeśli naświetlana jest okolica brzucha – jeśli leczenie jest skierowane na żebra lub kręgosłup.

Jeśli naświetlany jest duży obszar, pacjent może mieć nieprawidłowe wyniki krwi i być bardziej podatny na infekcje.

Radioterapia wewnętrzna
Radioterapia wewnętrzna w przypadku raka prostaty, który już się rozprzestrzenił, wykorzystuje wstrzyknięcie do krwiobiegu promieniotwórczego izotopu radu lub strontu. Rad i stront zazwyczaj kumulują się w kościach, w związku z tym emitują promieniowanie prosto do komórek rakowych. Emisja promieniowania trwa przez kilka dni.

Dawka promieniowania jest bardzo niska. To oznacza, że jest to zupełnie bezpieczne dla osób przebywających w twoim otoczeniu. Terapia może sprawić, że guz w kości zmaleje, a ból zostanie uśmierzony.

Aby tak się stało upływa zazwyczaj około 3 tygodnie. Ta terapia może również opóźnić rozwój nowych guzów w kościach. Efekt złagodzenia bólu zazwyczaj trwa przez kilka miesięcy.

Jeśli ból powróci, pacjent może jeszcze raz przystąpić do terapii.

O co zapytać lekarza odnośnie radioterapii w przypadku raka prostaty?

  • Dlaczego radioterapia jest dla mnie zalecana?
  • Jaki rodzaj radioterapii jest zalecany?
  • Czy powinienem mieć radioterapię zewnętrzną czy wewnętrzną?
  • Czy radioterapia ze zmienną siłą i kształtem wiązki (IMRT – z ang. Intensity-Modulation Radiation Therapy – terapia z modulacją intensywności wiązki) w zależności od nowotworu jest dla mnie odpowiednia?
  • Słyszałem, o rodzaju radioterapii, który wykorzystuje prześwietlenia w celu sprawdzenia umiejscowienia nowotworu podczas leczenia. Czy taka terapia będzie odpowiednia dla mnie?
  • Jaki jest cel mojej kuracji?
  • Czy kuracja wyleczy mnie z raka?
  • Czy są jakieś inne kuracje, które mogę podjąć zamiast radioterapii?
  • Czy powinienem mieć terapię hormonalną wraz z radioterapią?
  • Jak długo zajmie kuracja?
  • Czy jest dostępny transport do i ze szpitala?
  • Czy mogę otrzymać pomoc w związku z opłatami za dojazdy?
  • Czy radioterapia jest bolesna?
  • Jakie są krótkotrwałe i długotrwałe skutki uboczne?
  • Czy jest coś, co powinienem przygotować przed leczeniem?
  • Czy mogę otrzymać informacje n na temat moich terapii na piśmie?
  • Czy terapia wpłynie na mój pęcherz i jelita, a jeśli tak to czy skutki uboczne ustąpią?
  • Jakie jest prawdopodobieństwo, że problemy z pęcherzem i jelitami utrzymają się?
  • Jak wysokie jest ryzyko utrzymania się na stałe problemów z erekcją po leczeniu?

8. Terapia hormonalna w przypadku raka prostaty

Nowotwór gruczołu krokowego jest zależny od męskiego hormonu płciowego – testosteronu- który odpowiada za rozwój raka. Terapia hormonalna obniża poziom testosteronu w organizmie.

To, jak i kiedy będzie przeprowadzona terapia hormonalna, zależy od stadium i stopnia złośliwości nowotworu. Twój lekarz może zasugerować tylko terapię hormonalną, jeśli nowotwór rozprzestrzenił się do innej części organizmu.

Również może ona zostać zaproponowana w przypadku, gdy nowotwór przedostał się zbyt daleko za prostatę w celu podniesienia szans na powodzenie operacji lub radioterapii.

Jeśli pacjent będzie miał kurację mającą na celu wyleczenie nowotworu, ale istnieje wysokie ryzyko nawrotu raka, może mieć zaleconą terapię hormonalną wraz z innymi kuracjami.

Istnieją różne rodzaje leków stosowanych w terapii hormonalnej, są to między innymi:

  • Tabletki o działaniu antyandrogennym
  • Zastrzyki lub implanty z blokerami hormonu luteinizującego (LH)
  • Hormony blokujące wydzielanie gonadotropin (GnRH)
  • Blokery cytochromu P-17

Pacjent może przyjmować antyandrogeny i blokery LH oddzielnie albo w leczeniu skojarzonym. Połączenie obu rodzajów leków jest zwane CAB (z ang. complete androgene blockade) – całkowitą blokadą androgenową lub MAB (z ang. maximum androgen blockade) – maksymalną blokadą androgenową.

Terapia hormonalna może być stosowana, jako kuracja ciągła lub okresowa – z kilkoma miesiącami terapii, po których następuje przerwa, następnie kolejna terapia i tak dalej. Terapia okresowa powoduje skutki uboczne w zredukowanej ilości, ale niestety nie pozwala kontrolować nowotworu na dłuższą metę.

W przypadku raka prostaty, który już się rozprzestrzenił, terapia hormonalna może sprawić, że objawy całkowicie zanikną. Może również pozwolić na kontrolowanie raka przez kilka lat. Wtedy nowotwór zazwyczaj przestaje reagować na terapię hormonalną i znowu zaczyna się rozwijać. Lekarze nazywają to hormonoodpornym rakiem prostaty. W tym wypadku są różne inne opcje leczenia.

Skutki uboczne terapii hormonalnej w przypadku raka prostaty
Terapia hormonalna w przypadku raka prostaty może powodować skutki uboczne. Skutki te mogą się różnić w zależności od rodzaju terapii hormonalnej. Mogą być następujące:

Problemy z erekcją (impotencja)

Około połowa mężczyzn przyjmujących terapię hormonalną w tabletkach zauważa, że nie mogą osiągnąć erekcji. Wszyscy mężczyźni przyjmujący zastrzyki (np. goserelinę lub Zoladex) będą mieli problemy z erekcją. Dzieje się tak, dlatego, że leki powodują zaprzestanie produkcji testosteronu.

Uderzenia gorąca i poty

Niektórzy mężczyźni skarżą się na uderzenia gorąca i poty. Te skutki uboczne stopniowo zanikają, jednakże mogą utrzymywać się przez czas terapii hormonalnej. Twój lekarz może przepisać środki łagodzące te skutki uboczne.

Uczucie zmęczenia i osłabienia

Leia também:  Como Saber Quanto Vou Pagar De Luz?

Pacjent może czuć się bardzo zmęczony podczas terapii hormonalnej. Regularne i spokojne ćwiczenia fizyczne powinny pomóc w tej sytuacji.

Tkliwość piersi

Twoje piersi mogą być opuchnięte i bolesne w dotyku. Tabletki Tamoxifem pomagają zwalczyć ten skutek uboczny, jak również dawka radioterapii na obszarze piersi przed rozpoczęciem kuracji.

Ból spowodowany zaostrzeniem się objawów nowotworu

Ból spowodowany zaostrzeniem się objawów nowotworu prostaty może się pogorszyć w momencie rozpoczęcia terapii hormonalnej. Lekarz może przepisać inną terapię hormonalną, aby zapobiec zaostrzeniu objawów nowotworu, które powoduje ból w kościach. Jeśli ból utrzymuje się, lekarz przepisze leki zwane bifosfonianami.

Potencjalne długotrwałe skutki uboczne
Długotrwałe skutki uboczne leczenia mogą sprawić, że przytyjesz.

Możesz mieć również kłopoty z zapamiętywaniem lub stać się bardziej emocjonalny. Długotrwałe leczenie wystawia mężczyzn na nieco wyższe ryzyko problemów takich jak złamania kości.

Istnieją dowody na to, że jeśli jesteś powyżej 65. roku życia, ryzyko ataku serca może wzrosnąć.

O co zapytać lekarza odnośnie terapii hormonalnej w przypadku raka prostaty?

  • Dlaczego zalecana jest dla mnie terapia hormonalna?
  • Jaki jest cel tej kuracji?
  • Jakiego rodzaju hormony są proponowane?
  • Czy będę miał zastrzyki czy tabletki?
  • Jak długo potrwa terapia hormonalna?
  • Jak często będę musiał pojawiać się w szpitalu podczas leczenia?
  • Czy stracę popęd seksualny lub będę mieć problemy z erekcją, czy to będzie stała zmiana?
  • Jakie inne skutki uboczne mogą wystąpić?
  • Jak długo będą one trwały?
  • Czy jest coś, co mogę zrobić aby złagodzić skutki uboczne?
  • Czy są inne opcje leczenia w moim przypadku?
  • Jak powinienem przygotować się do kuracji?

9. Chemioterapia w przypadku raka prostaty

Chemioterapia oznacza wykorzystanie leków, które niszczą komórki rakowe. Jest również wykorzystywana w leczeniu raka prostaty, który rozprzestrzenił się do innych części organizmu. Do chemioterapii w tym przypadku może być wykorzystane wiele leków, między innymi:

  • Docetaxel
  • Mitozantrone
  • Epirubicin
  • Paclitaxel
  • Estramustyna

Docetaxel jest najbardziej popularnym lekiem. W Wielkiej Brytanii jest przeznaczony do leczenia raka prostaty, który nie reaguje na terapię hormonalną lub stał się hormonoodporny.

Jest stosowany tylko u pacjentów, którzy mają odpowiednio dobry stan zdrowia, aby podjąć takie leczenie. Wszystkie leki wykorzystywane w chemioterapii maja skutki uboczne.

Skutki te muszą być zrównoważone z potencjalnymi korzyściami płynącymi z kuracji podczas okresu kontrolowania nowotworu.

Wiele testów klinicznych bada wykorzystanie chemioterapii w leczeniu raka prostaty.

Jeśli przyjmujesz jakiekolwiek suplementy diety lub leki ziołowe, poinformuj o tym lekarza. Niektóre suplementy mogą mieć interakcje z chemioterapią i tym samym działać szkodliwie.

O co zapytać lekarza odnośnie chemioterapii w przypadku raka prostaty?

  • Czy chemioterapia mi pomoże?
  • Jaki jest cel kuracji?
  • Jakie są inne możliwości leczenia?
  • Jak długo potrwa kuracja chemioterapią?
  • Jak często będę musiał pojawiać się w szpitalu?
  • Czy powinienem przygotować się do kuracji w szczególny sposób?
  • Jakie są krótkotrwałe i długotrwałe skutki uboczne?
  • Jak długo będą trwać?
  • Czy jest jakiś telefon zaufania, pod który mogę zadzwonić, jeśli mnie coś zaniepokoi?

 „Cancer Research UK, www.cancerresearchuk.org/prod_consump/groups/cr_common/@cah/@gen/documents/generalcontent/treating-prostate-cancer.pdf, Maj 2015″

Rak stercza

Rak gruczołu krokowego (rak stercza, rak prostaty) jest, po raku skóry, najczęściej występującym nowotworem złośliwym u mężczyzn. Ryzyko zachorowania na raka stercza jest różne w różnych grupach etnicznych. Ryzyko jest wyższe, jeśli w rodzinie występowały przypadki tego nowotworu i rośnie wraz z wiekiem mężczyzny. Ponad 70% przypadków raka stercza dotyczy mężczyzn po 65.

roku życia.Gruczoł krokowy (stercz, prostata) jest niewielkim narządem o kształcie orzecha włoskiego, który otacza górną część cewki moczowej mężczyzny. Jego płynna wydzielina wchodzi w skład nasienia. Rak, który rozwija się w gruczole krokowym, może nie przekraczać granic tego narządu przez wiele lat i nie wywoływać dostrzegalnych objawów.

Łagodny rozrost gruczołu krokowego to nienowotworowe powiększenie tego narządu. Rozrost nie prowadzi do raka stercza, ale obie choroby mogą współwystępować. Lekarz musi stwierdzić, czy dolegliwości pacjenta spowodowane są przez łagodny rozrost, raka gruczołu krokowego, czy przez inną nienowotworową chorobę.

Jeśli rak jest niewielki, ograniczony do gruczołu krokowego i rośnie powoli, może nigdy nie spowodować poważnych zaburzeń zdrowia pacjenta. Potwierdzeniem tego jest fakt, że u wielu mężczyzn, którzy zmarli z powodów innych niż rak stercza, podczas sekcji stwierdza się w gruczole obecność ognisk nowotworowych, które nie dawały żadnych objawów za życia pacjenta.

W takich przypadkach leczenie może być dla pacjenta bardziej uciążliwe niż sam rak, ponieważ skutki uboczne terapii obejmują niekiedy impotencję i nietrzymanie moczu.

W niektórych przypadkach rak prostaty jest jednak agresywny, rośnie szybko i nacieka narządy miednicy, a następnie daje przerzuty odległe, głównie do kośćca.

Niektóre wolno rosnące raki po pewnym czasie stają się na tyle duże i uciążliwe, że wymagają interwencji medycznej.

Postępowanie obejmuje: wykrycie raka stercza, ocenę szybkości jego rozwoju, a następnie decyzję, wypracowaną wspólnie z pacjentem, jakie leczenie podjąć i kiedy je rozpocząć

Rak stercza w większości przypadków rozwija się powoli, a objawy pojawiają się dopiero wtedy, kiedy guz jest na tyle duży, że uciska cewkę moczową.

Może to objawiać się częstym oddawaniem moczu (szczególnie w nocy), słabym lub przerywanym strumieniem moczu, bólem lub pieczeniem w czasie oddawania moczu i ejakulacji, obecnością ropy lub krwi w moczu albo nasieniu oraz dyskomfortem w okolicy krzyżowo-lędźwiowej, miednicy lub w górnej części ud.

Wiele z tych objawów może jednak towarzyszyć innym chorobom, takim jak łagodny rozrost gruczołu krokowego, zakażenie układu moczowego, ostre zapalenie gruczołu krokowego lub choroby przenoszone drogą płciową.

Złotym standardem w rozpoznawaniu raka gruczołu krokowego jest biopsja prostaty, podczas której pobiera się niewielkie próbki tkanki narządu, a następnie ocenia je pod mikroskopem, poszukując nieprawidłowych komórek.

Jeśli biopsja potwierdzi rozpoznanie raka, jej wyniki wraz z badaniami obrazowymi, np. USG, pozwolą ocenić stopień zaawansowania (jak bardzo rak się rozprzestrzenił) i histopatologiczny stopień złośliwości (jak bardzo patologiczny wygląd mają komórki).

Im bardziej zmienione komórki, tym bardziej prawdopodobne, że rak jest agresywny.

Podstawowe badania pomagające ocenić, czy istnieje konieczność wykonania biopsji to oznaczenie całkowitego stężenia PSA (antygenu sterczowego, ang. prostate specific antigen) we krwi i badanie przezodbytnicze (per rectum).

Badanie per rectum jest badaniem lekarskim, polegającym na bezpośredniej ocenie wielkości gruczołu krokowego przez lekarza. Badanie to lekarz wykonuje w rękawiczce i z użyciem środka nawilżającego, poprzez odbytnicę pacjenta.

  • BADANIA LABORATORYJNE
  • Badania laboratoryjne mają na celu wykrycie zagrożenia raka stercza u mężczyzn (zarówno bez objawów, jak i z objawami sugerującymi raka stercza), wykluczenie innych chorób, które mogą powodować lub zaostrzać objawy oraz ocenę skuteczności leczenia raka i wykrycie wznowy.
  • Badania obejmują:
  • oznaczenie PSA – wykonywane w ramach badań przesiewowych i w ocenie przebiegu raka stercza. PSA jest badaniem dobrym, ale nie idealnym. Podwyższone stężenie PSA wiąże się ze zwiększonym ryzykiem raka, ale występuje też w łagodnym rozroście prostaty, w zapaleniu stercza, w zakażeniach i w różnych przejściowych stanach. Około 2/3 mężczyzn z podwyższonym PSA nie ma raka stercza, a około 20- 30 % chorych na raka stercza ma prawidłowy poziom PSA. W ocenie wyniku lekarz bierze pod uwagę zarówno poziom PSA we krwi, jak i objętość gruczołu krokowego. (Omówienie innych oznaczeń PSA, np. wolnego PSA i cPSA znajduje się w artykule poświęconym badaniu PSA.)
  • badanie ogólne moczu – badanie przesiewowe w kierunku chorób nerek
  • posiew moczu – w razie objawów zapalenia układu moczowego
  • mocznik i kreatynina – badania krwi, służące do oceny czynności nerek.

Poza badaniami laboratoryjnymi wykonuje się:

  • USG – przezodbytnicze badanie ultrasonograficzne pomaga ocenić rozmiar prostaty i wykonać celowaną biopsję narządu
  • CT (tomografia komputerowa) – służy do oceny zaawansowania raka
  • MRI (rezonans magnetyczny) – służy do oceny zaawansowania raka
  • scyntygrafię kości – wykonuje się czasem, aby wykryć przerzuty do kości
  • pozytronową tomografię emisyjną – wykonuje się czasem, aby ocenić zaawansowanie raka z przerzutami

Znając stopień zaawansowania i stopień złośliwości raka, lekarz może, w porozumieniu z pacjentem, wybrać najlepszy sposób leczenia.

Jeśli rak pozostaje w obrębie gruczołu krokowego, nie powoduje objawów lub objawy te są niewielkie i rozwija się powoli, lekarz i pacjent mogą zdecydować się na regularną ocenę rozwoju choroby bez podjęcia natychmiastowego leczenia.

Taką strategię nazywa się “czujnym oczekiwaniem”, może to być najlepsze rozwiązanie dla pacjenta przez wiele lat.U pacjentów wymagających interwencji medycznej zwykle wykorzystuje się leczenie operacyjne, radioterapię i terapię hormonalną.

Leczenie chirurgiczne, jeśli jest wskazane, może polegać na usunięciu całego guza lub, w zaawansowanych przypadkach, może mieć na celu ułatwienie oddawania moczu. Kriochirurgia, jedna z nowszych technik, polega na zamrożeniu i zniszczeniu zajętych tkanek ciekłym azotem.

Radioterapia może polegać na naświetlaniu okolicy prostaty “z zewnątrz” albo na wszczepieniu lub wstrzyknięciu radioaktywnych substancji do stercza. Radioterapię można łączyć z leczeniem hormonalnym, aby zmniejszyć dolegliwości bólowe.Leczenie hormonalne najczęściej stosuje się w raku stercza z przerzutami odległymi.

W tym stopniu zaawansowania nie prowadzi ono do wyleczenia, ale może zmniejszyć guzy, ograniczyć objawy i przedłużyć życie pacjenta. Leczenie hormonalne wykorzystuje się też w mniej zaawansowanych fazach choroby, albo razem z radioterapią, albo w celu zmniejszenia guza przed zabiegiem chirurgicznym.

W raku stercza rzadko stosuje się chemioterapię, ale można ją stosować w zaawansowanych przypadkach, jeśli terapia hormonalna nie jest skuteczna.Efekty niepożądane zależą od sposobu leczenia raka stercza, mogą być niewielkie, i mogą obejmować: uczucie zmęczenia, wypadanie włosów, nietrzymanie moczu i zaburzenia erekcji. U mężczyzn leczonych hormonalnie, z niskim poziomem testosteronu, występuję zwiększone ryzyko osteoporozy.Metody wykrywania i leczenia raka stercza są wciąż ulepszane, a rekomendacje dotyczące leczenia stale zmieniają się

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*