Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy

Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy

SPIS TREŚCI

Grypa jelitowa (nieżyt żołądkowo-jelitowy) ma podłoże wirusowe, najczęściej spowodowane rotawirusem (szczególnie u dzieci do 2. roku życia), u osób dorosłych i dzieci norowirusami i/lub adenowirusami.

Najczęstszymi objawami są biegunka (ostra, wodnista), wymioty, towarzysząca gorączka, ogólne osłabienie, spadek apetytu. Niekiedy objawy te poprzedzone są typowymi dla przeziębienia katarem czy kaszlem.

Jak zarażamy się grypą żołądkową? Najczęściej drogą pokarmową lub kropelkową – dlatego wysoce istotne jest częste mycie rąk.

Podczas grypy jelitowej może dochodzić do znacznej utraty wody i elektrolitów, co jest niebezpieczne dla dzieci i osób starszych m.in. ze względu na ryzyko odwodnienia.

Grypie jelitowej mogą towarzyszyć takie objawy jak nudności, skurcze żołądka i/lub jelit, bóle brzucha, uczucie wzdęcia. Ostra biegunka zakaźna ma zwykle wodnisty charakter, nie występuje krew w stolcu. Okres wylęgania rotawirusa sięga 1-3 dni, a biegunka trwa zwykle od 2 do 4 dni.

Należy pamiętać, że w przypadku grypy jelitowej zalecane jest częste mycie rąk ze względu na możliwość przenoszenia rotawirusa.

Wiele osób zastanawia się “co stosować na grypę żołądkową?” Z racji złożoności objawów nie ma jednego leku na grypę jelitową. Leczenie jelitówki opiera się na łagodzeniu poszczególnych objawów, brak jest leczenia przyczynowego.

Zastosowanie znalazły tutaj leki przeciwbiegunkowe, elektrolity (dla utrzymania równowagi wodno-mineralnej organizmu), probiotyki (dla uzupełnienia flory bakteryjnej, częściowo łagodzące objawy biegunki) i środki łagodzące wymioty i nudności oraz leki obniżające gorączkę.

W aptece dostępne są różne leki przeciwbiegunkowe. Można wyróżnić leki, tabletki i kapsułki na bazie loperamidu, smekty i drożdży. Inny produkt to chociażby węgiel leczniczy. Przykłady innych leków na biegunkę towarzyszącą jelitówce:

  • Stoperan kapsułki,
  • Smecta saszetki.

Jednym z częściej stosowanych leków na biegunkę jest loperamid, który stosuje się u dzieci powyżej 6. roku życia. Może być stosowany w ostrej i przewlekłej biegunce, również pochodzenia infekcyjnego. Loperamid spowalnia pasaż jelitowy, dzięki czemu łagodzi objawy biegunki.

Innym przedstawicielem jest węgiel aktywny (aktywowany), który jest środkiem mało selektywnym – posiada zdolność wiązania (adsorpcji) na swojej powierzchni wody, bakterii, wirusów, ale również leków.

Osoby stosujące leki przewlekle powinny zachować 3-4 godzinny odstęp czasu pomiędzy lekami stosowanymi regularnie a węglem. Niezachowanie tego odstępu może powodować osłabienie działania leków stosowanych doustnie.

Często stosowanym środkiem w biegunkach jest smektyn – dostępny w postaci saszetek. Jego stosowanie może skrócić czas trwania biegunki zwykle o jedną dobę. Smektyn dostępny jest jako lek OTC, może być stosowany u małych dzieci. W zależności od wieku stosuje się 1-3 saszetki na dobę.

Dla chorób infekcyjnych z towarzyszącą dużą utratą płynów istotne jest wsparcie równowagi wodno-elektrolitowej organizmu. Podczas intensywnych biegunek, wymiotów istnieje większa szansa odwodnienia. Towarzyszyć temu może uczucie osłabienia, zawroty głowy. Niedostateczne nawodnienie jest szczególnie groźne u dzieci i osób starszych.

  • Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy
  • Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy
  • Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy
  • Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy

Niezależnie od etiologii wymiotów i biegunki należy pamiętać o właściwym spożyciu wody w ciągu dnia.

W grypie jelitowej istotne jest stosowanie ORS, czyli doustnej terapii nawadniającej, która polega się podaniu odpowiedniego roztworu glukozy i elektrolitów o odpowiednim stężeniu.

Standardowy roztwór wg przepisu WHO zawiera 75 mmol/l glukozy, 75 mmol/l sodu, 20 mmol/l potasu, 65 mmol/l chlorku, 10 mmol/l cytrynianu w izotonicznym roztworze. Elektrolity łagodzące biegunkę powinny mieć poziom osmolalności do 245 mm/l.

Warto pamiętać, że środki nawadniające jak roztwór elektrolitów stosuje się partami, w niewielkich ilościach.

Nagłe i duże spożycie może nasilić biegunkę czy wywołać wymioty – przewód pokarmowy nie będzie w stanie przyjąć tak dużej porcji.

 Obecnie w aptece dostępnych jest wiele elektrolitów, najczęściej w saszetkach. Posiadają owocowy smak, dzięki czemu są chętniej spożywane przez dzieci.

Niezależnie od przyczyny, biegunka wymaga uzupełnienia dobrych bakterii jelitowych. W jelitówce dochodzi do naruszenia równowagi flory jelitowej. Istotne jest zatem uzupełnienie jej niedoborów, szczególnie, że niektóre szczepy posiadają istotną zdolność do skrócenia czasu trwania biegunki.

Wśród probiotycznych szczepów wymienia się jeden z najbardziej znanych i przebadanych szczepów Lactobacillus rhamnosus GG. Uzupełnieniem obok probiotyków są drożdże, które w Polsce zarejestrowane są m.in. jako lek bez recepty (np. Enterol kapsułki i saszetki).

Wykazują działanie łagodzące biegunkę.

  • Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy
  • Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy

Grypie jelitowej towarzyszy najczęściej gorączka, dlatego osoby chorujące na jelitówkę stosują leki przeciwgorączkowe. Zwykle są to paracetamol lub ibuprofen. W zależności od wieku pacjenta stosuje się syropy przeciwgorączkowe, tabletki na gorączkę czy saszetki do rozpuszczenia.

Należy pamiętać, że wymioty są częstym objawem jelitówki, dlatego część osób wymaga podania środka przeciwymiotnego. Wśród łagodnych preparatów na wymioty wymienia się herbatkę imbirową, którą stosują m.in. kobiety w okresie ciąży podczas porannych mdłości.

Obecnie dostępny jest również sproszkowany imbir w kapsułkach, który łagodzi uczucie nudności towarzyszące wymiotom. Niektóre osoby decydują się na podanie tabletek z dimenhydrynatem, które wykazują działanie przeciwwymiotyne stosowane m.in. w chorobie lokomocyjnej.

Należy wziąć pod uwagę, że lek ten może wywoływać senność.

Pomocne w jelitówce są również ziołowe herbatki jak napar z bzu, lipy, które wykazują działanie napotne. Łagodząco można stosować ziołowe napary i herbatki ziołowe na brzuch, które zmniejszą nieprzyjemne objawy ze strony przewodu pokarmowego jak wzdęcia, skurcze czy ból.

Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy

W grypie jelitowej zaleca się lekkostrawną, nieobciążającą żołądka i jelit dietę. Składa się ona z ryżowych kleików, lekko rozgotowanego ryżu, które są dobrze tolerowane w nieżytach przewodu pokarmowego. Uzupełnieniem może być gotowana marchewka czy gotowe kleiki ryżowo-marchewkowe.

Co można jeść przy jelitówce? Suche, lekkostrawne pieczywo, sucharki. Gdy objawy nieco zelżą na sile niektóre osoby stosują delikatny rosół (bulion), a ok. 3 dnia można rozważyć jedzenie gotowanego mięsa.

Podczas grypy jelitowej należy omijać ostrych przypraw czy strączkowych potraw. Można pokusić się o zrobienie domowych elektrolitów na bazie soli kuchennej, miodu i wody. Uzupełnieniem elektrolitów mogą być również słodzone soki na bazie cukru.

Leia também:  Como Saber O Que Quero Ser No Futuro?

Pomocne mogą okazać się również herbaty, preparaty borówki czarnej o zapierających właściwościach.

Nieswoiste zapalenie jelit – objawy, leczenie | Synexus

Nieżyt jelit – nieżyt żołądkowo-jelitowy

Przewlekły ból brzucha to najbardziej uciążliwy z objawów towarzyszących osobom chorującym na nieswoiste zapalenie jelit. Przyczyny bólu brzucha to aktywne zapalenie, owrzodzenia, zwężenie jelita, przetoki lub ropnie. Ból występuje zazwyczaj w momentach zaostrzenia choroby, jednak w okresie remisji również mogą pojawić się bóle, wynikające m.in. z powstawania blizn w przewodzie pokarmowym. Dlatego oprócz stosowania leków hamujących stan zapalny, w leczeniu nieswoistego zapalenia jelit konieczne jest też stosowanie środków i terapii uśmierzających ból. Jak radzić sobie z bólem, gdy chorujemy na nieswoiste zapalenie jelit?

Nieswoiste zapalenie jelit – czym jest?

Nieswoiste zapalenie jelit (NZJ) nie jest jednym schorzeniem, a grupą przewlekłych chorób zapalnych o podłożu autoimmunologicznym występujących w obrębie przewodu pokarmowego, głównie jelita grubego lub cienkiego. Do najczęstszych zalicza się chorobę Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

Nieswoiste zapalenie jelit przebiega z okresami zaostrzeń i remisji. Nieswoiste choroby zapalne jelit charakteryzują się nawracającymi zmianami zapalnymi i owrzodzeniami ścian przewodu pokarmowego. Bezpośrednie przyczyny tych schorzeń nie są znane.

Uważa się jednak, że największy wpływ mają czynniki genetyczne, zaburzenia funkcjonowania układu odpornościowego oraz czynniki środowiskowe (nieprawidłowa dieta, palenie papierosów, przewlekły stres). Ze względu na niejasne przyczyny tych chorób, nie ma też skutecznego sposobu ich leczenia.

Terapie, które są stosowane, mają głównie na celu łagodzenie objawów i jak najdłuższe utrzymanie choroby w remisji.

Nieswoiste zapalenie jelit – objawy

Najczęstsze objawy nieswoistego zapalenia jelit:

  • bóle brzucha,
  • biegunka,
  • krwawienia z odbytnicy,
  • brak apetytu,
  • ubytek masy ciała.

Podobne symptomy ma nieswoiste zapalenie jelit u dzieci. Objawy te mogą jednak występować też przy innych dolegliwościach przewodu pokarmowego.

W takich schorzeniach, jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego, kluczowe jest to, że charakteryzują się przewlekłym nieswoistym zapaleniem jelit. Objawy są nasilone i nawracające.

Jak upewnić się, czy chorujemy na nieswoiste zapalenie jelit? Diagnostyka opiera się na badaniach:

  • endoskopowych – gastroskopia oraz kolonoskopia,
  • histopatologicznych,
  • obrazowych – obecnie najbardziej preferowany przez lekarzy jest rezonans magnetyczny (stosowany w nieswoistym zapaleniu jelit u dzieci i dorosłych) lub tomografia komputerowa (niezalecana u dzieci).

Nieswoiste zapalenie jelit – leczenie

Dolegliwości bólowe w nieswoistym zapaleniu jelit występują w okresach zaostrzenia choroby, aby jak najszybciej złagodzić ból, przede wszystkim stosuje się odpowiednie leki, które wyciszają stan zapalny i przyśpieszają remisję.

Leki na nieswoiste zapalenie jelit stosowane najczęściej to: mesalazyna, glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne i biologiczne. Równie ważne jest jednoczesne stosowanie diety łatwostrawnej.

W niektórych przypadkach w leczeniu stosuje się też psychoterapię oraz leki przeciwdepresyjne i przeciwdrgawkowe.

Leki rozkurczowe

Leki rozkurczowe, czyli tzw. spazmolityki, mają na celu hamowanie perystaltyki jelit. Należą do nich takie farmaceutyki, jak: drotaweryna, buscopan, mebeweryna.

Niekontrolowane stosowanie może mieć działanie niekorzystne, ponieważ nadmierne spowolnienie perystaltyki jelit w ostrych rzutach choroby może doprowadzić do poważnych powikłań, np.

, toksycznego rozdęcia jelita we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Leki z grupy NLPZ są często stosowane w łagodzeniu bólów jelitowych i dolegliwości pozajelitowych w przebiegu nieswoistego zapalenia jelit.

Nie zaleca się jednak ich częstego stosowania, ponieważ mogą mieć niekorzystny wpływ na proces leczenia.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne skutecznie redukują ból, ale udowodniono, że ich nadużywanie może powodować zaostrzenie i zwiększenie aktywności choroby.

Opioidy

Jak wynika z doniesień literaturowych, wielu pacjentów chorujących na nieswoiste zapalenie jelit otrzymuje przeciwbólowe leki opioidowe – około 5-13% chorych leczonych ambulatoryjnie oraz około 70% pacjentów hospitalizowanych.

Należy dążyć do jak najrzadszego przyjmowania leków opioidowych jako środków do łagodzenia bólu w nieswoistym zapaleniu jelit.

Ich przyjmowanie niesie ze sobą ryzyko uzależnienia oraz może powodować skutki uboczne: nudności, wymioty, zaburzenia motoryki, zaparcia, niedrożność jelit.

Leki przeciwdepresyjne

Przeciwbólowe działanie leków przeciwdepresyjnych w łagodzeniu bólu w nieswoistym zapaleniu jelit polega przede wszystkim na modulowaniu dysfunkcji psychologicznych, które zwiększają percepcję bólu. Leki te podawane są w znacznie niższych dawkach niż w depresji.

Skutecznie zmniejszają odczuwanie bólu występującego w obrębie układu pokarmowego.

Wśród leków przeciwdepresyjnych używanych w nieswoistym zapaleniu jelit, szczególne zastosowanie mają trójcykliczne antydepresanty (TCA), takie jak amitryptylina, imipramina i desipramina – mają najlepiej udokumentowane działanie przeciwbólowe i potencjalne działanie przeciwzapalne.

Terapie psychologiczne

Wpływ czynników emocjonalnych na odczuwanie bólu znany jest w psychologii i medycynie od dawna. Ma to związek z udziałem ośrodkowego układu nerwowego w odczuwaniu bólu i jego modulacji. Dlatego coraz częściej u osób z nieswoistym zapaleniem jelit, które cierpią na przewlekłe dolegliwości bólowe, stosuje się interwencje psychologiczne, takie jak:

  • terapia kognitywno-behawioralna,
  • psychoterapia psychodynamiczna,
  • techniki relaksacyjne,
  • techniki radzenia sobie ze stresem,
  • hipnoterapia.

Dietoterapia

Bardzo ważna w leczeniu jest też właściwa dieta – nieswoiste zapalenie jelit to przede wszystkim choroba układu pokarmowego, więc nie jest możliwe jej skuteczne leczenie przy nieodpowiednim odżywianiu.

Czym powinna charakteryzować się właściwa dietoterapia u osób chorujących na nieswoiste zapalenie jelit? Dieta w okresach zaostrzenia choroby powinna być przede wszystkim lekkostrawna, pozbawiona produktów wzdymających, gazotwórczych, pobudzających perystaltykę jelit i nierozpuszczalnych frakcji błonnika.

W okresach remisji choroby, gdy ból nie występuje lub występuje bardzo rzadko i nie jest bardzo dokuczliwy, warto zastosować dietę przeciwzapalną – bogatą w kwasy tłuszczowe omega-3, antyoksydanty oraz probiotyki.

Zmagasz się z chorobą Leśniowskiego-Crohna lub cierpisz na wrzodziejące zapalenie jelita grubego? Już dziś możesz skorzystać z bezpłatnej konsultacji lekarskiej w wybranych placówkach Synexus. 

lek. Michał Dąbrowski

Źródła:

Radwan P., Leczenie bólów brzucha w nieswoistych chorobach zapalnych jelit. Gastroenterologia Kliniczna 2016, tom 8, nr 4, 113–118.

https://forumpediatrii.pl/artykul/praktyczne-spojrzenie-na-nieswoiste-zapalenia-jelit-u-dzieci

Postępowanie w przypadku ostrych nieżytów żołądkowo-jelitowych

  • Lekarz Bartłomiej Powrózek.
  • Centrum Medyczne Fundamenti.
  • Postępowanie w przypadku ostrych nieżytów żołądkowo-jelitowych (biegunkach i wymiotach).

W codziennej praktyce Podstawowej Opieki Zdrowotnej, jednym z najczęstszych powodów zgłaszania się do lekarza, przez rodziców z dziećmi, tuż za infekcjami dróg oddechowych, są infekcje związane z objawami ze strony przewodu pokarmowego.

Leia também:  Paises Que Tem Ingles Como Lingua Oficial 94?

Szacuje się, że niemal każde dziecko do ukończenia 3 roku życia choruje na ostry nieżyt żołądkowo-jelitowy. Większa częstość dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego u młodych pacjentów spowodowana jest niedojrzałością ich jelit, kiedy to mechanizmy obronne dziecka działają nie wystarczająco.

W tym wczesnym okresie życia nie ma jeszcze w pełni rozwiniętych mechanizmów zapewniających utrzymanie organizmu w dobrej kondycji, mimo objawów chorobowych. Najmłodsze dzieci szybko prezentują objawy odwodnienia, nawet przy stosunkowo małej ilości wymiotów i oddawanych stolców.

Dlatego też, dzieci wieku do lat 3 zawsze wymagają pilniejszej uwagi rodziców i opiekunów, ale zwłaszcza w przypadku infekcji narażających organizm na odwodnienie, które może być niebezpieczne dla zdrowia i życia małego pacjenta. Dzieci poniżej 3 roku życia, u których występują objawy ze strony przewodu pokarmowego szybciej też kwalifikują się do hospitalizacji.

Objawy – Jak ocenić zagrożenie

Podstawowym kryterium decydującym o charakterze podejmowanego leczenia jest stopień odwodnienia dziecka. Stopień ten oceniamy w oparciu o wiele podstawowych aspektów fizjologicznych, które po wcześniejszym przygotowaniu jest w stanie ocenić każdy rodzic. Aspekty, które należy wziąć pod uwagę to mi.

:  masa ciała, stan ogólny dziecka,  pragnienie, przyspieszona częstość bicia serca, oczy, łzy, błony śluzowe jamy ustnej, powrót włośniczkowy (wybarwienie się skóry na różowo po 5 sekundowym punktowym ucisku – np. na mostku, lub ponowne wybarwienie się płytki paznokcia na różowo po 5 sekundowym ucisku.

Prawidłowo wybarwienie na różowo następuje poniżej 2 sekund), rozprostowywanie się fałdu skórnego na brzuchu, ocieplenie rąk i nóg, czy objętość oddawanego moczu (Tab. 1.)

Tabela 1 – objawy odwodnienia
Ocena w stopniach I II III
Odwodnienie Brak lub lekkie Umiarkowane Ciężkie
Ubytek masy ciała 10%
Stan ogólny Dobry, dziecko przytomne Prawidłowy, dziecko osłabione, drażliwe Dziecko apatyczne, senne
Pragnienie Pije normalnie, może odmawiać przyjmowania płynów Spragnione pije łapczywie Pije słabo, niezdolne do picia
Częstość bicia serca Prawidłowa Prawidłowa lub zwiększona Bardzo przyśpieszone bicie serca
Tętno obwodowe Prawidłowe Prawidłowe lub słabo napięte Słabo napięte, nitkowate, nie wyczuwalne
Oddech Prawidłowy Prawidłowy lub przyspieszony Przyśpieszony pogłębiony
Oczy Prawidłowe Nieznacznie zapadnięte Znacznie zapadnięte
Łzy Obecne Mało Nieobecne
Jama ustna i język Wilgotne Ciągnące Suche
Fałd skórny Rozprostowuje się natychmiastowo Rozprostowuje się < 2 s Rozprostowuje się > 2 s
Powrót kapilarny Natychmiastowy Do 2 s Powyżej > 2 s lub nieobecny
Dłonie i stop Ciepłe Chłodne Zimne, marmurkowate lub sine
Oddawanie moczu Prawidłowe lub zmniejszone Zmniejszone Minimalne lub brak.

Mnogość objawów i cech związanych z odwodnieniem może stwarzać problem dla oceny stopnia nawodnienia, a w konsekwencji do podejmowania decyzji co robić i jakie działania podjąć odnośnie dziecka.

Dlatego w ocenie pomocna może być kliniczna skala odwodnienia – Children Dehydratation Scale (CDS); ze wskazaniem czterech najbardziej przydatnych cechy w ocenie stopnia odwodnienia. Jest to: stan ogólny, ocena oczu, błon śluzowych oraz łez, oceniana w skali 0-2.

(Tab. 2.) Tu również – doskonałym obserwatorem może być opiekun dziecka.

Tabela 2 – Kliniczna skala odwodnienia
Ocena 1 3
Stan ogólny Prawidłowy Dziecko spragnione, niespokojne lub senne ale drażliwe przy kontakcie Dziecko senne, wiotkie, skóra zimna blada, spocona
Oczy Prawidłowe Nieznacznie zapadnięte Znacznie zapadnięte
Błony śluzowe Wilgotne Klejące Suche
Łzy Normalna objętość Zmniejszona objętość Brak

Oceniając dziecko w CDS mamy już podstawowe informacje odnośnie stopnia odwodnienia. Dzieci, które oceniamy na niski stopnień odwodnienia nie wymagają większej interwencji medycznych i mogą z powodzeniem być leczone w domu.

W przypadku dzieci z odwodnieniem o średnim stopniu , decyzje odnośnie dalszego postępowania wymagają konsultacji lekarskiej, oceny szans na powodzenie nawodnienia doustnego i stopnia ryzyka dalszego odwadniania się pacjenta. Wszystkie dzieci, u których występuje ciężki stopnień odwodnienia wymagają hospitalizacji.

Jednorazowa ocena dziecka jest niewystarczająca i złudna dlatego, najważniejsze jest monitorowanie cech w czasie i reagowanie na zmiany stanu dziecka i jego stopnia odwodnienia.

Kolejnym aspektem, który może wpłynąć na decyzję odnośnie postępowania z pacjentami pediatrycznymi jest intensywność wymiotów, czy biegunki, a także charakter oddawanych stolców.

Intensywne wymioty uniemożliwiają skuteczne nawodnienie doustne, które to jest podstawową metodą leczenia infekcji przewodu pokarmowego, natomiast nasilona biegunka (>8 stolców/dobę), bądź stolce z domieszką krwi czy z obfitą ilością śluzu mogą przemawiać o bakteryjnej przyczynie choroby, a nawet o tym, że choroba przybiera postać uogólnioną i może dotyczyć całego organizmu, nie tylko przewodu pokarmowego. W takich przypadkach pomimo dobrego stanu dziecka, konieczna może być hospitalizacja, pomimo braku objawów istotnego stopnia odwodnienia.

Decyzję o konieczności leczenia szpitalnego lub domowego podejmuje lekarz w oparciu o charakter infekcji, jej przebieg, oraz wszystkie aspekty odnośnie stanu dziecka uwzględnione w Tab 1 i 2. W przypadku, gdy rodzice zauważą, któryś z objawów alarmujących, sugerujących ciężkie odwodnienie, powinni sami jak najszybciej skontaktować się ze szpitalem.

Leczenie

Zgodnie z obowiązującymi zaleceniami, podstawą leczenia nieżytu żołądkowo-jelitowego jest  uzupełnianie płynów w formie do ustnej lub dożylnej. Dobowe zapotrzebowania płynowe wraz ze stratami wynikającymi z choroby wylicza się przy pomocy prostych wskazówek zawartych poniżej. Tak wyliczona objętość, stanowi bazę do zaplanowania podawania płynów.

Tabela 3. Ocena zapotrzebowania pływowego.
Masa ciała objętość Wymioty Stolce
1-10kg 100ml/kg m.c. 1 5ml/kg m.c. 1 5ml/kg m.c.
10-20kg 50ml/kg m.c.
>20kg 20ml/kg m.c.

Sposoby leczenia domowego

Większość infekcji przewodu pokarmowego ma charakter łagodny i nie wymaga hospitalizacji. W leczeniu stosuje się leki i preparaty dostępne bez recepty. Najbardziej efektywnymi preparatami do nawadniania są doustne płyny nawadniające (DPN).

Obecnie dostępny jest szereg preparatów, o różnym składzie, a także i smaku. Podstawą postępowania w leczeniu ostrej biegunki jest stosowanie preparatów o zmniejszonej osmolarności, a decydującym aspektem w doborze preapartau powinien być smak akceptowany przez młodych pacjentów. Wszystkie DPN-y są słone, co wpływa bezpośrednio na ich skuteczność.

Leia também:  Como Uma Pessoa Se Sente Quando Esta Apaixonada?

Stopień nasolenia preparatu nie powinien być bardziej intensywny od stopnia nasolenia ludzkich łez. Większa słoność może zwiększyć intensywność wymiotów.

  Należy pamiętać, iż stosowanie słonych płynów (zwłaszcza w przypadku pacjentów cierpiących w pierwszej fazie nieżytu żołądkowo-jelitowego na wymioty),może przyczynić się wręcz do nasilenia dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.

Preparaty zapierające.

Ostra krótko trwająca infekcja przewodu pokarmowego (czyli trwająca mniej niż 7 dni), nie wymaga podawania leków zapierających, czy zmniejszających motorykę przewodu pokarmowego. Nierzadko w momencie podawania samych leków zapierających przy jednoczesnym braku spożywania jakichkolwiek pokarmów po okresie biegunowym młodzi pacjenci mogą cierpieć na zaparcia.

Dieta w trakcie biegunki

W pierwszym okresie nieżytu żołądkowego, z towarzyszącymi wymiotami najważniejszym aspektem jest uzupełnienie traconych płynów.

Jednak po około 3-4 godzinach od wymiotów można wprowadzać dietę opartą na gotowanej, czy nawet rozgotowanej skrobi (ryż, makaron, ziemniaki) i kaszach, wzbogaconą o produkty z białej mąki (krakersy, sucharki, biszkopty) czy mąki kukurydzianej (chrupki), ponadto dozwolone są banany, jogurt, zupy, gotowane mięso i warzywa. Dzieci powinny jeść pokarmy, na które mają ochotę.

Unikamy jednak potraw ciężkostrawnych, smażonych, tłustych. Najkorzystniejsze jest częste podawanie posiłku o małej czy bardzo małej objętości. Gdy stolce są już uformowane a częstość rytmu wypróżnień powróciła do stanu sprzed choroby należy powrócić do normalnej diety.

  Zgodnie z wytycznymi ESPGHAN/ESPID u dzieci chorych na ostrą biegunkę należy kontynuować karmienie piersią przez cały czas trwania terapii nawadniającej. ESPGHAN nie rekomenduje rozcieńczania mleka lub stosowania preparatów mlekozastępczych, a dieta ubogo- lub bez laktozowa  nie jest zalecana w warunkach domowych, choć taką dietę można   rozważać u dzieci

Wirusowy nieżyt żołądka i jelit u dzieci (Viral Gastroenteritis in Children)

Wirusowy nieżyt żołądka i jelit (viral gastroenteritis) często nazywany jest “grypą żołądkową (“stomach flu”). Ale nie ma on nic wspólnego z grypą (flu/influenza). Jest to podrażnienie (irritation) żołądka i jelit spowodowany infekcją (infection) wirusem.

Większosć dzieci z wirusowym nieżytem żołądka i jelit (viral gastroenteritis) zdrowieje w kilka dni bez interwencji medycznej.

Ponieważ dziecko z nieżytem żołądka i jelit (gastroenteritis) może mieć problemy z kontrolowaniem wypróżnień, jest ono narażone na ryzyko odwodnienia (dehydration), i z tego względu trzeba zwracać na nie baczną uwagę.

Objawy wirusowego nieżytu żołądka i jelit (Viral Gastroenteritis)

Objawy nieżytu żołądka i jelit (gastroenteritis) obejmują biegunkę (diarrhea) (wodnisty stolec), czemu towarzyszą nudności (nausea) i wymioty (vomiting). Dziecko może mieć skurcze (cramps) lub bóle (pain) w okolicy żołądka. Może także wystąpić gorączka (fever) lub ból głowy (headache). Objawy utrzymują się przez około2 dni, ale czasami może upłynąć nawet 10 dni, zanim ustąpią.

Jak rozprzestrzenia się wirusowy nieżyt żołądka i jelit (viral gastroenteritis)?

Wirusowy nieżyt żołądka i jelit (viral gastroenteritis) jest wysoce zaraźliwy. Wirusy powodujące infekcję (infection) przenoszone są często z osoby na osobę przez nieumyte ręce. Dzieci mogą złapać wirusa przy posiłkach, przez sztućce lub zabawki.

Osoby z infekcją (infection) mogą rozprzestrzeniać chorobę nawet wtedy, gdy się czują lepiej. Niektóre osoby mogą być zarażone (infected), ale w ogóle nie mieć objawów choroby.

Z tego względu ogniska nieżytu żołądka i jelit (gastroenteritis) są powszechnie obecne w instytucjach opiekuńczych dla dzieci i innych lokalizacjach grupowych.

Leczenie (treatment)

Większość przypadków wirusowego nieżytu żołądka i jelit (viral gastroenteritis) ustępuje bez leczenia (treatment). (Antybiotyki (antibiotics) NIE są skuteczne w przypadkach infekcji wirusowych (viral infections)). Celem leczenia (treatment) jest zapewnienie dziecku komfortu i zapobieżenie odwodnieniu (dehydration). Pomocne mogą być poniższe wskazówki:

  • Zapewnić dziecku dużo odpoczynku.
  • Aby zapobiec odwodnieniu (dehydration):
    • Podawać dziecku dużo płynów, takich jak woda lub bulion. Mozna także podawać dziecku doustny płyn nawadniający (oral rehydration solution) jak np. Pedialyte, który można nabyć w sklepach spożywczych i aptekach. Na początku dziecko powinno pić płyn małymi łyczkami, by uniknąć nudności (nausea).
    • Nie podawać dziecku napojów z dużą ilością cukru, ponieważ mogą spowodować nasilenie biegunki (diarrhea). Nie podawać również napojów dla sportowców, jak np, Gatorade, które nie posiadają odpowiednich proporcji wody, cukru i minerałów, i mogą spowodować nasilenie objawów.
  • Gdy dziecko jest już w stanie jeść:

    • Podawać mu potrawy, które je zazwyczaj.
    • Zapytać lekarza, czy są jakieś produkty, których dziecko powinno unikać w okresie rekonwalescencji z nieżytu żołądka i jelit (gastroenteritis).

Zapobieganie wirusowemu nieżytowi żołądka i jelit (viral gastroenteritis)

Przestrzeganie poniższych zaleceń zmniejszy prawdopodobieństwo złapania przez Państwa lub dziecko, czy rozprzestrzeniania wirusowego nieżytu żołądka i jelit (viral gastroenteritis):

  • Myć często ręce wodą z mydłem, szczególnie po skorzystaniu z toalety, przewijaniu dziecka oraz przed przygotowywaniem, podawaniem lub jedzeniem posiłków.
  • Dopilnować, by dziecko często myło ręce.
  • Miejsce przygotowywania posiłków utrzymywać w czystości.
  • Bezzwłocznie prać zabrudzone ubrania.
  • Stosować pieluszki z wodoodporną powłoką zewnętrzną lub zakładać plastikowe majtki.
  • Zapobiegać kontaktom dziecka z zarażonymi osobami.
  • Dziecko chore powinno zostać w domu i nie być posyłane do placówki opiekuńczej.
  • Zapytać świadczeniodawcę, czy dziecko nie powinno otrzymać szczepionki przeciw rotawirusom (rotavirus vaccine). Szczepionka ta (vaccine) chroni niemowlęta i małe dzieci przed infekcją rotawirusową (rotavirus infection), która jest jedną z przyczyn wirusowego nieżytu żołądka i jelit (viral gastroenteritis).
  • Ma gorączkę 100.4°F (38°C) lub wyższą.
  • Ma wymioty (vomiting) i biegunkę (diarrhea) przez okres dłuższy niż 6 godzin.
  • Ma krwawą biegunkę (bloody diarrhea).
  • Jest osowiałe (lethargic).
  • Ma ostry ból żołądka (severe stomach pain).
  • Wszystkie płyny przez nie “przelatują”.
  • Wykazuje objawy odwodnienia (dehydration), jak ciemny mocz lub mała ilość moczu (dark or very little urine), nadmierne pragnienie (excessive thirst), suchośc ust (dry mouth), lub zawroty głowy (dizziness).

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*