Łysienie bliznowaciejące – przyczyny, objawy, leczenie

  • 1. Przyczyny
  • 2. Objawy
  • 3. Badania
  • 4. Leczenie
  • 5. Domowe metody

Łysienie bliznowaciejące to nieczęsto występująca choroba, jednocześnie jest niełatwa w leczeniu. Prowadzi do trwałej utraty włosów.

Jest diagnozowana u osób, u których uszkodzeniu ulegają mieszki włosowe, a zdrowa tkanka w okolicy skóry głowy zastąpiona jest tkanką bliznowaciejącą.

Przyczyny łysienia bliznowaciejącego

Przyczyny łysienia bliznowaciejącego
Pierwotne Mieszki włosowe niszczy specyficzny dla nich stan zapalny Choroby autoimmunologiczneChoroby genetyczne
Wtórne Zniszczenie mieszka włosowego to skutek uboczny procesu ogólnie uszkadzającego skórę Infekcje

  • Poparzenia
  • Nowotwory
  • Napromieniowanie
  • Powikłanie po infekcji

Łysienie bliznowaciejące pojawia się, gdy dochodzi do trwałego uszkodzenia mieszków włosowych. W efekcie włosy nie są w stanie rosnąć, co wiąże się z permanentną ich utratą. W przypadku łysienia bliznowaciejącego nie można wskazać jednej grupy przyczyn. Takich czynników może być bardzo wiele.

Czynniki genetyczne

Uważa się, że ten typ łysienia w dużym stopniu jest uwarunkowany genetycznie.

Choroba ta może być dziedziczona, gdy pojawia się na przykład w wyniku nieprawidłowego rozwoju skóry, wrodzonego ogniskowego niedorozwoju chrząstek, wrodzonego niedorozwoju skóry, nietrzymania barwnika, choroby Choroba Dariera, pęcherzowego oddzielania się naskórka, Zespółu KID, Goltza oraz Genodermatozy (tzw. rybia łuska). Są to bardzo poważne wady genetyczne. Mniej dotkliwymi przyczynami genetycznymi są: naczyniaki jamiste, znamiona łojowe oraz znamiona naskórkowe.

Czynniki infekcyjne

U części pacjentów łysienie bliznowaciejące pojawia się jako powikłanie po miejscowej infekcji bakteryjnej (np. w wyniku przebiegu półpaśca). W tym wypadku to właśnie infekcja bakteryjna zapoczątkowuje stan zapalny, zajmujący mieszki włosowe. Komórki układu odpornościowego wytwarzają substancje, które mają zwalczać infekcję.

Niestety, efektem ich działania jest uszkodzenie również zdrowych tkanek, co obserwujemy jako powstanie blizny. Na obszarze objętym zbliznowaceniem nie może już dojść do ponownego wzrostu włosów.

Łysienie bliznowaciejące obejmuje w zasadzie całą grupę różnych chorób, powodujących trwałą utratę włosów i powstawanie blizn. Diagnozuje się je zaledwie u 7% tracących włosy pacjentów. Jest to więc choroba rzadka i stosunkowo niedawno opisana – około 20 lat temu.

Przed wykryciem łysienia bliznowaciejącego pacjenci często skarżą się na ból, pieczenie i swędzenie skóry pod włosami, a ich dyskomfort nasila się podczas dotykania głowy i czesania włosów.

Sposób leczenia zależy od przyczyny, dlatego bardzo ważna jest tu szybka i trafna diagnoza specjalisty – mówi Justyna Masal-Ochotny, kosmetolog Clinica Cosmetologica

Z bliznowaceniem tkanki w okolicach głowy wiążą się również różnego rodzaju uszkodzenia mechaniczne. W wyniku powstania rany, oparzenia, odmrożenia lub innego urazu dochodzi do powstania blizny, która zajmuje również mieszki włosowe, uniemożliwiając wzrost włosów.

Choroby autoimmunologiczne

W niektórych przypadkach proces zapalny, powodujący bliznowacenie tkanki, jest wynikiem zaburzeń o podłożu autoimmunologicznym. W przypadku chorób autoimmunologicznych układ odpornościowy uważa zdrowe tkanki organizmu za obce lub uszkodzone. Wówczas atakuje je i niszczy.

Objawy łysienia bliznowaciejącego

Łysienie bliznowate pojawia się częściej u kobiet niż u mężczyzn. W większości przypadków u osób w wieku pomiędzy 30. a 50. lat. Pierwsze zmiany pojawiają się w okolicy ciemieniowej.

Łysienie czołowe bliznowaciejące jest bardzo rzadkie. Z czasem ognisko chorobowe się rozszerza. W obszarze chorobowym skóra jest cienka, błyszcząca, niewidoczne są mieszki włosowe.

Pojawiają się pojedyncze kępki włosów.

Badania

Łysienie bliznowaciejące – przyczyny, objawy, leczenieChcąc jednoznacznie zdiagnozować łysienie bliznowaciejące, niezbędna jest profesjonalna diagnostyka. Podstawowymi badaniami jest Trichoskopia oraz Trichogram, które umożliwiają dokładną analizę skóry głowy oraz włosów wraz z cebulkami. Pozwalają one na stwierdzenie obecności tkanki bliznowatej w obszarze chorobowym, a także stwierdzenie utraty mieszków włosowych.

Dodatkowo pacjent może zostać poproszony o wykonanie badań krwi, które pozwalają upewnić się co do przyczyny pojawienia się tego typu łysienia. Chodzi przede wszystkim o wykluczenie zakażeń bakteryjnych, grzybicznych, ale też chorób o podłożu autoimmunologicznym.

Leczenie

W przypadku łysienia bliznowaciejącego, które jest bardzo trudne w leczeniu, najlepsze efekty uzyskuje się podczas specjalistycznych zabiegów trychologicznych takich, jak:

  • Karboksyterapia Reology2: to zabieg polegający na podaniu śródskórnie lub podskórnie dwutlenku węgla. W efekcie rozszerzają się naczynka krwionośne i pojawiają nowe,
  • mezoterapia: to pojęcie odnoszące się do grupy zabiegów, polegających na podaniu bezpośrednio do skóry odpowiednich substancji odżywczych. Wykonuje się mezoterapię igłową, mikroigłową oraz bezigłową. W przypadku mezoterapii igłowej koktajl odżywczy podany zostaje za pomocą kaniuli. Mezoterapię mikroigłową wykonuje się za pomocą urządzenia Dermapen/Mezopen, którego głowica pokryta jest niewielkimi igłami. Do mezoterapii bezigłowej wykorzystuje się Dermojet. Podczas wszystkich wspomnianych zabiegów najczęściej podaje się kortykosteroid – Triamcinolone acetonide (Kenalog) lub osocze bogatopłytkowe, pobrane wcześniej od pacjenta,
  • Dr.CYJ Hair Filler: to wyjątkowy preparat, będący mieszanką siedmiu peptydów oraz kwasu hialuronowego. Podaje się go iniekcyjnie,
  • Kriomasaż Cryo-S: to nowoczesne zabiegi wykorzystujące właściwości mrożenia. Taki efekt osiągany jest poprzez podanie podtlenku azotu. W efekcie pobudza się odnowę biologiczną,
  • terapia UVA/UVB/PUVA: to rozwiązanie wykorzystywane przede wszystkim u osób z łysieniem plackowatym, choć nie tylko. Podczas zabiegów skórę głowy naświetla się promieniami UV.

Domowe metody

W przypadku łysienia bliznowaciejącego domowe sposoby nie są skuteczne.

Samodzielnie, bez profesjonalnej kuracji prowadzonej przez specjalistę, nie jesteśmy w stanie pobudzić wzrostu włosów – mieszki włosowe są zniszczone.

Co ważne, nawet leki stosowane zarówno doustnie, jak i miejscowo, nie są wystarczająco efektywne. To właśnie nowoczesne zabiegi trychologiczne dają największą szansę na całkowite wyzdrowienie.

Podsumowanie

Łysienie bliznowaciejące jest bardzo trudne w leczeniu. Jednakże jest ono możliwe. Warunek? Trzeba działać profesjonalnie i zdecydowanie. W przypadku podejrzenia wystąpienia tego problemu należy natychmiast skonsultować się z kosmetologiem trychologiem lub dermatologiem trychologiem.

FAQ

1. Czy łysienie bliznowaciejące da się powstrzymać?

Sposób leczenie łysienia bliznowaciejącego zależy od jego przyczyny, dlatego najistotniejsze jest uzyskanie poprawnej diagnozy, Rozwój choroby można zahamować farmakoterapią, ale w ten sposób nie spowodujemy, że włosy odrosną.

Wypadanie włosów zatrzymają zabiegi trychologiczne.

Farmakoterapia wyciszy towarzyszące wypadaniu włosów inne nieprzyjemne objawy choroby, takie jak ból, świąd, pieczenie, a także zatrzyma infekcję i wyciszy chorobę immunologiczną, gdy to ta jest przyczyną łysienia bliznowaciejącego.

2. Czy łysienie bliznowaciejące leczy się przeszczepem włosów?

Leczenie chirurgiczne – przeszczep mieszków włosowych, jest możliwy wyłącznie, gdy choroba jest w remisji, zmiany są utrwalone, nie ma stanu zapalnego i nie pojawiają się nowe zmiany przynajmniej od roku do dwóch. W innym przypadku przeszczep nie ma sensu, ponieważ choroba rozwinie się na przeszczepionej skórze.

3. Czy są nieinwazyjne formy leczenia bliznowaciejącego?

Tak, z łysieniem bliznowaciejącym skutecznie radzą sobie zabiegi trychologiczne: mezoterapia, karboksyterapia, kriomasaż i mezterapia. Omówiono je pokrótce wyżej.

Łysienie bliznowaciejące – przyczyny, objawy, leczenie

Bibliografia:

1. Rakowska A., Slowinska M., Kowalska-Oledzka E., Warszawik O., Czuwara J., Olszewska M., et al.: Trichoscopy of cicatricial alopecia. J Drugs Dermatol, 2012 2. Rakowska A., Slowinska M., Kowalska-Oledzka E., Olszewska M., Rudnicka L.: Dermoscopy in female androgenic alopecia: method standardization and diagnostic criteria.

Int J Trichology, 2009 3. Wiedemeyer K., Schill W.B., Löser C.: Diseases on hair follicles leading to hair loss part II: scarring alopecias. Skinmed, 2004 4. Sperling F.C.: Classification of hair disease. [w:] An atlas of hair pathology with clinical correlations. L.C. Sperling (red.).

The Parthenon Publishing Group, London, 2003

5. Tosti A.: Dermoscopy of hair and scalp disorders. Informa Healthcare, London, 2007

Łysienie bliznowaciejące – objawy, przyczyny, leczenie, zabiegi

Nazwa łysienie bliznowaciejące obejmuje grupę chorób, które powodują trwałą utratę włosów i powstawanie blizn. Jest to rzadkie schorzenie, diagnozowane u zaledwie 7% tracących włosy pacjentów, którzy zgłosili się do dermatologa.

Choroba nie jest zakaźna i może wystąpić u zdrowych osób w każdym wieku, zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Wśród pacjentów przeważają jednak kobiety w wieku okołomenopauzalnym. Pierwszy raz choroba ta została opisana niedawno, bo zaledwie 20 lat temu.

Głównym objawem łysienia bliznowaciejącego jest pojawienie się na owłosionej skórze głowy pozbawionych włosów zmian pokrytych przypominającą bliznę skórą. Zmiany na ogół występują w okolicy czołowo-skroniowej i układają się w półkolisty kształt.

W mniej licznych przypadkach wykwity obserwowane są na innych obszarach skóry głowy, na twarzy (obejmując brwi i rzęsy), a nawet na innych niż głowa częściach ciała, na przykład pod pachami.

Przebieg choroby zazwyczaj jest powolny, lecz u pacjentów, u których zmiany pojawiły się na obszarach innych niż owłosiona skóra głowy, łysienie może postępować bardziej gwałtownie.

Leia também:  Como Parar A Menstruação Que Ja Desceu?

Pacjenci skarżą się na pewne objawy przed utratą włosów – mówią o bólu, pieczeniu czy swędzeniu skóry głowy. Dyskomfort zazwyczaj zwiększa się przy dotykaniu włosów. Jednak może być też tak, że żaden z tych poprzedzających chorobę symptomów nie wystąpi.

Łysienie bliznowaciejące dzieli się na pierwotne i wtórne, w zależności od przyczyny. Postać pierwotna występuje, gdy mieszki włosowe są niszczone przez specyficzny dla nich stan zapalny.

Natomiast w postaci wtórnej zniszczenie mieszka włosowego jest jedynie skutkiem ubocznym niezwiązanego z nimi procesu ogólnie uszkadzającego skórę, na przykład infekcji, poparzenia, nowotworu czy napromieniowania.

Zidentyfikowanych zostało wiele schorzeń, które mogą wywołać pierwotną postać łysienia bliznowaciejącego.

Jeśli ta postać łysienia występuje u osoby młodej, może wskazywać na obecność choroby autoimmunologicznej, czyli takiej, w której układ odpornościowy zaczyna atakować zdrowe tkanki własnego organizmu.

Istnieje wiele tego typu schorzeń, które mogą wywołać łysienie bliznowaciejące, między innymi: choroba Dariera, pęcherzowe oddzielanie naskórka, wrodzony niedorozwój skóry, ogniskowy niedorozwój chrząstek. Choroby te mają podłoże genetyczne i mogą współwystępować z innymi wadami rozwojowymi.

Jednakże łysienie bliznowaciejące mogą powodować też inne choroby autoimmunologiczne, które również są w pewnym stopniu warunkowane genetycznie, ale ich dokładnych przyczyn nie udało się jeszcze ustalić. Są to: sarkoidoza, liszaj twardzinowy i zanikowy, toczeń rumieniowaty, twardzina.

Istnieje również wiele czynników, które mogą spowodować zachorowanie na wtórną postać łysienia bliznowaciejącego. Może ono pojawić się jako powikłanie po przebytej infekcji  – grzybiczej, bakteryjnej, wirusowej czy pierwotniaczej.

Infekcja występująca miejscowo prowadzi do stanu zapalnego skóry obejmującego mieszki włosowe.  Doprowadzić do tego mogą choroby takie jak półpasiec i czyrak.  Wtedy układ odpornościowy, zwalczając infekcję, może uszkodzić zdrowe tkanki skóry i doprowadzić do bliznowacenia.

Ten proces jest nieodwracalny – mieszki nie mogą się już zregenerować, a włosy odrosnąć. Tak samo dzieje się, gdy blizna powstanie na skutek działania czynnika fizycznego, takiego jak poważne poparzenie (II i III stopień), oparzenie chemiczne, porażenie prądem, uraz mechaniczny.

Proces powstawania blizny nie różni się oczywiście w przypadku skóry głowy i reszty ciała, jednak blizna na głowie jest bardziej widoczna ze względu na porost włosów na otaczającej skórze. Spowodować łysienie bliznowaciejące może również nowotwór z przerzutem na skórę głowy.

Do powstania blizn przyczyniają się naczyniaki krwionośne, raki kolczystokomórkowe i nabłoniaki podstawnokomórkowe.

Osoby, które podejrzewają u siebie łysienie bliznowaciejące, powinny jak najszybciej udać się do dermatologa. Lekarz może zdiagnozować chorobę na podstawie oceny wyglądu skóry, a także specjalistycznych badań.

Przeprowadzone zostanie badanie dermatoskopowe, podczas którego lekarz ogląda zmiany przez urządzenie powiększające – dermatoskop.

Pozwala to określić, czy na obszarze zmiany nie ma mieszków włosowych, co jest charakterystyczne dla łysienia bliznowaciejącego, a także sprawdzić, czy obecne są stany zapalne i zrogowacenia.

Ponadto wykonuje się badanie histologiczne, czyli biopsję – badanie wycinka fragmentu skóry pod mikroskopem. Bez przeprowadzenia tego badania nie można mieć pewności, czy rzeczywiście mamy do czynienia z łysieniem bliznowaciejącym. Lekarz może również zlecić inne badania, na przykład badania krwi, które mają na celu zidentyfikowanie przyczyny choroby.

Sposób leczenie łysienia bliznowaciejącego zależy od jego przyczyny, dlatego najistotniejsze jest uzyskanie poprawnej diagnozy, a następnie podjęcie leczenia.

Nie warto próbować domowych sposobów czy alternatywnych terapii, gdyż nie przyniosą one żadnej poprawy! Zahamowanie rozwoju choroby jest możliwe wyłącznie pod warunkiem zastosowania odpowiedniego leczenie farmakologiczne.

Nie może ono spowodować odrośnięcia włosów, gdyż zniszczenie mieszków włosowych jest nieodwracalne. Może jednak załagodzić inne uciążliwe objawy, takie jak ból czy świąd, co jest niezwykle istotne ze względu na jakość życia pacjentów.

W przypadkach, gdy chorobę spowodowała infekcja, farmakoterapia (przy użyciu na przykład środka przeciwgrzybiczego czy antybiotyku) jest niezbędna i pozwala na powstrzymanie dalszej utraty włosów.

Natomiast jeśli przyczyną łysienia jest choroba autoimmunologiczna, zażywanie leków na tę chorobę (immunomodulujących czy przeciwzapalnych) przyniesie poprawę nie tylko ogólnego stanu zdrowia, ale i może pozwolić kontrolować łysienie. Niestety, po okresie wyciszenia zdarzają się nawroty choroby. W takim wypadku trzeba powtórzyć leczenie farmakologiczne.

Poza uciążliwymi objawami takimi jak ból, większość pacjentów odczuwa jednak dyskomfort psychiczny i brak pewności siebie związany z samą utratą włosów. Wówczas warto rozważyć leczenie chirurgiczne, które w przypadku łysienia bliznowaciejącego przynosi najlepsze efekty.

Polega ono na przeszczepieniu płatu owłosionej skóry lub samych zdrowych zespołów mieszków włosowych. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym.

Jednakże taką operacja jest użyteczna tylko w przypadku, gdy rozmiar zmian jest stabilny i nadmierne wypadanie włosów zostało zahamowane na okres od roku do dwóch.

W przeciwnym razie z wysokim prawdopodobieństwem choroba rozwinie się na przeszczepionej tkance i dojdzie do ponownej utraty włosów na tym obszarze. W celu określenia, czy choroba jest aktywna, okresowo wykonuje się i porównuje fotografie skóry głowy. Brak widocznych stanów zapalnych nie oznacza, że choroba została zahamowana.

Istnieją również nieoperacyjne metody przywrócenia wzrostu włosów na obszarach dotkniętych chorobą. Jednym ze stosowanych zabiegów jest mezoterapia, która polega na dostarczeniu do skóry substancji odżywczych i regenerujących, które wzmacniają cebulki włosowe.

Przy użyciu bardzo cienkiej igły skórę głowy nastrzykuje się  odpowiednio dobranymi dla danego pacjenta preparatami hamującymi wypadanie włosów, redukującymi stany zapalne i przedłużającymi fazę wzrostu włosa. Zależnie od rodzaju użytej substancji konieczne może być powtarzanie zabiegu.

Na ogół w skład preparatów wchodzą witaminy, minerały, aminokwasy czy kwas hialuronowy, ale wykonuje się też zabiegi osoczem bogatopłytkowym pozyskiwanym z krwi pacjenta. Mezoterapia na ogół nie jest bolesna, choć u wrażliwych pacjentów stosuje się miejscowe znieczulenie (na przykład przez nałożenie maści).

Do leczenia wykorzystuje się również kriomasaż, czyli zabieg wykorzystujący działanie zimna na mieszki włosowe. Skórę chłodzi się podtlenkiem azotu, co pozwala na pobudzenie wzrostu włosów i powstrzymanie ich wypadania. Inną metodą jest naświetlanie promieniami UVA/UVB.

Przed zabiegiem pacjentowi podaje się lek uwrażliwiający na światło. Taki lek może być podany doustnie lub jako środek miejscowy. Następnie w sposób bezbolesny wykonuje się naświetlanie skóry ściśle określoną dawką promieniowania. By zabieg ten był skuteczny, trzeba go powtarzać. Pomocna może okazać się karboksyterapia.

Zabieg w tej technice polega na wstrzykiwaniu pod skórę dwutlenku węgla przy pomocy cienkiej igły. Powoduje to powstanie kwasu węglowego i zakwaszenie skóry, które z kolei poprawia krążenie krwi  i zwiększa dopływ składników odżywczych, co przekłada się na wzmocnienie mieszków włosowych.

Łysienie bliznowaciejące to choroba skomplikowana w leczeniu i obniżająca komfort życia pacjentów.

Jednak skonsultowanie się ze specjalistą, rozpoznanie źródeł problemu i dobranie odpowiedniego leczenia farmakologicznego, a także poddanie się skutecznym, nowoczesnym zabiegom trychologicznych pozwala skutecznie sobie z nią poradzić.

Wczesne rozpoznanie choroby i natychmiastowe rozpoczęcie właściwie dobranej terapii daje szansę na powstrzymanie procesu wypadania włosów i zachowanie jak największej ilości nieuszkodzonych mieszków włosowych.

Łysienie bliznowaciejące: przyczyny, objawy, leczenie

Łysienie bliznowaciejące to grupa chorób, w których dochodzi do nieodwracalnej utraty włosów na skutek zastąpienia mieszków włosowych przez tkankę łączną włóknistą i zeszkliwiały kolagen. Jakie są przyczyny i objawy łysienia bliznowaciejącego? Jak przebiega leczenie?

Łysienie bliznowaciejące jest stosunkowo “młodą chorobą”, opisaną zaledwie dwadzieścia lat temu. Od tamtej pory opisano tak wiele przypadków tego typu łysienia, że niektórzy uważają łysienie bliznowaciejące za jeden z najczęstszych powodów zgłaszania się chorych z powodu utraty włosów.

Łysienie bliznowaciejące przez niektórych jest uznawane za rzadki wariant innej choroby dermatologicznej, jaką jest liszaj płaski mieszkowy. Łysienie bliznowaciejące przeważnie występuje u kobiet w wieku pomenopauzalnym, jednakże obserwuje się wzrastającą częstość występowania u obu płci w każdym wieku.

Łysienie bliznowaciejące: przyczyny i patogeneza

Łysienie bliznowaciejące może być pierwotne lub wtórne.

Pierwotne łysienie bliznowaciejące jest wówczas, gdy choroba od razu atakuje mieszki włosowe, natomiast wtórne łysienie bliznowaciejące to takie, gdzie do utraty włosów dochodzi w wyniku innych procesów chorobowych, które toczą się w skórze właściwej i wskutek tego uszkadzają mieszki włosowe. Do takich chorób należą między innymi infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze.

Patogeneza łysienia bliznowaciejącego nie została do końca poznana. Uważa się jednak, że kluczową rolę w zachorowaniu odgrywają między innymi czynniki autoimmunologiczne, za czym przemawia współwystępowanie łysienia bliznowaciejącego wraz z innymi chorobami na tym tle.

Leia também:  Como Mostrar Que Dois Triangulos Sao Semelhantes?

Mowa tu na przykład o toczniu rumieniowatym, twardzinie skóry lub liszaju płaskim.

Fakt, że jest to choroba spotykana szczególnie u kobiet w wieku pomenopauzalnym przemawia za tym, że czynniki hormonalne również muszą odgrywać tutaj znaczącą rolę, jednak nie udało się do tej pory tego udowodnić.

Do czynników, które mogą wywoływać łysienie bliznowaciejące możemy zaliczyć urazy, na przykład oparzenia termiczne, chemiczne, odmrożenia, napromienianie.

Przez niektórych autorów łysienie bliznowaciejące jest ściśle wiązane z niektórymi wadami rozwojowymi, wśród których możemy wymienić rozszczep kręgosłupa, wodogłowie czy wady serca.

Wykazano, że występują pewne predyspozycje rodzinne do zachorowania na łysienie bliznowaciejące, jednak dotychczasowe badania nie wskazują na żaden mechanizm ani określony gen, który może być związany z tą chorobą.

  • Co powoduje, że łysienie bliznowaciejące jest procesem trwałym i nieodwracalnym?

Należy przypomnieć tutaj budowę mieszka włosowego. Mieszek włosowy jest wąskim “kanałem”, w którym powstaje i rośnie włos. Na dnie mieszka włosowego znajduje się opuszka, w której zaczyna się wzrost włosa. Nieco wyżej znajduje się przewężenie, które stopniowo się rozszerza tworząc lejek.

Na poziomie przewężenia znajduje się struktura nazywana wybrzuszeniem, a w niej komórki macierzyste, które poprzez liczne podziały i różnicowanie się umożliwiają regenerację włosa w kolejnych cyklach wzrostu. W innych typach łysienia procesy zapalne “atakują” przede wszystkim opuszkę włosa, w wyniku czego włos wypada.

W łysieniu bliznowaciejącym jednak naciek komórek zapalnych obejmuje również pozostałe struktury mieszka, także wybrzuszenie. Zniszczenie komórek macierzystych, które się w nim znajdują powodują nieodwracalną utratę możliwości regeneracji i wzrostu włosa.

Zarówno to jak i proces włóknienia, który atakuje mieszek włosowy powodują trwałą utratę owłosienia.

Łysienie bliznowaciejący: objawy i przebieg

Częstymi objawami zgłaszanymi przez pacjentów są:

  • uczucie pieczenia i swędzenia skóry głowy
  • ból odczuwany podczas dotykania włosów (tak zwana trichodynia)

We wczesnej fazie występują charakterystyczne zmiany rumieniowe i rogowacenie, które są zlokalizowana okołomieszkowo.

W obszarach, w którym pojawiają się takie zmiany zapalne dochodzi jednoczasowo do utraty włosów, będących w różnej fazie wzrostu.

Choroba obejmuje przede wszystkim okolice czołowo-skroniowe, rzadziej towarzyszą jej zmiany za uszami a także o lokalizacji ciemieniowo-potylicznej.

W około 80 procentach przypadków łysienie bliznowaciejące dotyczy również brwi, a w niecałych 20 procentach – rzęs.

Szacuje się, że u co czwartej osoby dochodzi do utraty włosów w innych okolicach ciała niż głowa, rzadko może obejmować całe ciało. Łysienie bliznowaciejące jest przewlekłą chorobą, a jego rokowanie jest ciężkie do oceny. Najczęściej utrata włosów przebiega dosyć powoli. Rzadziej choroba przebiega bardziej agresywnie, piorunująco, i wtedy głównie obejmuje wiele okolic ciała.

Rozpoznanie łysienia bliznowaciejącego

Kluczową rolę w diagnostyce łysienia bliznowaciejącego odgrywa badanie podmiotowe i przedmiotowe pacjenta. Podczas badania lekarz powinien ocenić wygląd miejsc, z których wypadają włosy.

Pomocne może być w tym wypadku użycie dermatoskopu. Dla łysienia bliznowaciejącego charakterystyczny będzie brak widocznych ujść mieszków włosowych w wyniku ich zarośnięcia (bliznowacenie), może pojawić się także rumień i nadmierne rogowacenie. Zachowanie ujść mieszków włosowych przemawia raczej za łysieniem o charakterze niebliznowaciejącym, na przykład za łysieniem plackowatym.

Ostatecznie “zdanie” w rozpoznaniu łysienia bliznowaciejącego ma badanie histologiczne. W tym celu wykonuje się biopsję fragmentu skóry, najlepiej takiego, który wykazuje wyraźne cechy zapalenia. Badanie może potwierdzić zanik i bliznowacenie mieszków włosowych oraz ujawni proces zapalny, który toczy się w głębszych warstwach.

Łysienie bliznowaciejące: diagnostyka różnicowa

Łysienie bliznowaciejące powinno być różnicowane w pierwszej kolejności z łysieniem typu androgenowego, które również często pojawia się u kobiet w okresie pomenopauzalnym w wyniku zmian hormonalnych. W łysieniu androgenowym jednak w badaniu dermatoskopem można uwidocznić ujścia mieszków włosowych, a także obszary meszku włosowego.

Łysienie z pociągania jest chorobą, w której włóknienie mieszków włosowych następuje na skutek urazu mechanicznego (pociągania włosów) a nie procesu zapalnego.

Nie widzimy tutaj również zmian rumieniowych oraz nadmiernego rogowacenie okołomieszkowego.

W diagnostyce różnicowej łysienia bliznowaciejącego powinno się także uwzględnić łysienie plackowate, które również może mieć związek z procesami autoimmunologicznymi, jednak nie objawia się ono włóknieniem mieszków włosowych.

Leczenie łysienie bliznowaciejącego

Jeśli mieszki włosowe zostaną zastąpione przez tkankę włóknistą, utrata włosów jest nieodwracalna i nie ma szans na ich ponowny wzrost.

Czasem choroba ulega samoograniczeniu i wypadanie włosów zostaje zahamowane, jednakże najczęściej ulega ona stopniowej progresji.

Wczesne wdrożenie leczenia może zatrzymać proces łysienia i “uratować” mieszki włosowe, które jeszcze nie zostały objęte procesem włóknienia. Niestety nie określono schematów leczenia łysienia bliznowaciejącego, których skuteczność byłaby w 100% potwierdzona, ale skojarzone leczenia kilkoma preparatami w różnej postaci może dać zadowalające efekty.

Jednym ze sposobów terapii jest stosowanie glikokortykosteroidów w postaci maści, żelów czy liotonów.

Czasem stosuje się także zastrzyki miejscowe z użyciem tych leków, gdy proces chorobowy obejmuje niewielki fragment skóry, jednak może to prowadzić do atrofii skóry w miejscu iniekcji.

Leczenie miejscowe jednak nie cieszy się dobrymi wyniki terapeutycznymi i najczęściej jest stosowane pomocniczo w skojarzeniu z leczeniem systemowym. Do leków stosowanych doustnie możemy zaliczyć:

  • glikokortykosteroidy – nawet krótki kurs terapeutyczny daje dobre wyniki leczenia przeciwzapalnego, jednak przy dłuższym stosowaniu należy liczyć się z możliwością wystąpienia licznych działań ubocznych;
  • tetracykliny – antybiotyki te są uznaną grupą leków w leczeniu przeciwzapalnym, mają niewiele działań niepożądanych, nie wymagają intensywnego monitorowania i mogą być bez obaw stosowane nawet przez ponad 6 miesięcy;
  • hydroksychlorochina – jest lekiem przeciwmalarycznym, lecz może być przydatna w terapii łysienia bliznowaciejącego, należy jednak kontrolować czynność wątroby oraz wykonywać regularne badanie wzroku, gdyż może ona mieć szkodliwy wpływ na oba te aspekty;
  • mykofenolan mofetylu – jest silnym lekiem immunosupresyjnym, stosowanym do osłabienia odporności pacjenta. Wykazuje się dużą skutecznością, jednak należy uważać na jakiekolwiek infekcje w czasie terapii, a także liczyć się z takimi działaniami niepożądanymi jak nudności, wymioty czy biegunka. Konieczne są także regularne badania kontrolne krwi;
  • inhibitory 5-alfa-reduktazy – te leki antyandrogenne nie są przypisane do leczenia łysienia bliznowaciejącego, jednak są stosowane w innych jego typach, więc niektórzy lekarze przy braku innych opcji terapeutycznych posiłkują się tymi preparatami, czasem osiągając widoczny efekt terapeutyczny.

W niektórych przypadkach można rozważyć przeszczep skóry owłosionej czy bezpośrednią transplantację włosów, jednak nie u wszystkich pacjentów jest to możliwe. Takie rozwiązanie można brać pod uwagę tylko w przypadku, gdy choroba przez dłuższy czas jest stabilna i dobrze kontrolowana. Należy jednak wiedzieć, że nie wykazano zadowalających efektów tego typu terapii.

Jak radzić sobie z łysieniem bliznowaciejącym?

Leczenie farmakologiczne to postępowanie, które zawsze należy wdrożyć, jeśli nie jest na to za późno. Jest ono możliwe we wczesnych etapach choroby, gdy będzie ona rozpoznana jeszcze zanim zaatakuje duże obszary skóry.

Obecnie prawie wszystkie salony kosmetyczne mają w swojej ofercie zabiegi mające na celu odtworzenie utraconych brwi czy rzęs. Może się to wiązać z wysokim kosztem, jednak dla niektórych kobiet odzyskanie pewności siebie jest warte każdej ceny.

Co jednak zrobić, gdy utrata włosów jest już nieodwracalna? Nie trzeba nikogo przekonywać o tym, że trwała utrata włosów, zwłaszcza u kobiet jest przykrym doświadczeniem. Menopauza jest ciężkim okresem dla każdej z nich, a jeśli dodatkowo towarzyszy jej łysienie, może stać się przyczyną znacznego pogorszenia nastroju.

Na szczęście obecnie istnieje wiele metod zamaskowania łysienia, które chociaż w jakimś stopniu mogą pomóc chorej (bo mowa tu głównie o kobietach) uporać się z tym doświadczeniem.

Jest wiele sklepów, fundacji czy stron internetowych, na których można dostać peruki wykonywane z naturalnych włosów. Są one wykonane tak precyzyjnie, że niczego nieświadoma osoba nie pomyśli o tym, że mogą być to “sztuczne” włosy.

Dla pacjentów przekonanie się do peruk może być początkowo dosyć kłopotliwe, ale z czasem większość osób jest bardzo zadowolona z takiego rozwiązania.

Łysienie bliznowaciejące

Łysienie bliznowaciejące to rodzaj łysienia prowadzący do trwałej i nieodwracalnej utraty włosów. Klasyfikacja opiera się na obrazie klinicznym i wyniku badania histopatologicznego.

Klasyfikacja łysienia bliznowaciejącego jest dyskusyjna.

Do przyczyn łysienia bliznowaciejącego zalicza się zaburzenia genetyczne (choroba Dariera, rogowacenie mieszkowe wyłysiające, wrodzone pęcherzowe oddzielanie się naskórka, rybia łuska, chondrodysplazja punktowa, nietrzymanie barwnika), czynniki fizyczne (promieniowanie jonizujące, urazy termiczne, uszkodzenia chemiczne, uszkodzenia mechaniczne), guzy (przerzuty różnych nowotworów złośliwych, rak podstawnokomórkowy i kolczystokomórkowy skóry, guzy przydatków, naczyniaki, chłoniaki nacieki limfocytarne), choroby zakaźne (czyrak i czyraczność, trąd, kiła trzeciorzędowa, Perifolliculitis abscendens, zakażenia dermatofitami, półpasiec) i inne czynniki (toczeń rumieniowaty, skrobiawica, pemfigoid bliznowaciejący, krostowica eozynofilowa, choroba przeszczep przeciw biorcy, liszaj twardzinowy i zanikowy, liszaj płaski, sarkoidoza, twardzina ograniczona i łupież azbestowy). Teorii dotyczących etiologii pierwotnego łysienia bliznowaciejącego jest wiele.

Leia também:  Como É Que Os Jovens Vivem E Sentem A Religião?

Jak często wystęuje łysienie bliznowaciejące?

Łysienie bliznowaciejące nie jest częstą jednostką chorobową. Niestety w niektórych przypadkach zmiany są nieprawidłowo diagnozowane i błędnie leczone.

Jakie są objawy łysienia bliznowaciejącego?

Łysienie rzekomoplackowate (pseudopelade) występuje przede wszystkim u kobiet pomiędzy 30. a 50. rokiem życia. Najczęściej lokalizuje się w okolicy ciemieniowej i nie daje objawów podmiotowych.

Ogniska szerzą się powoli, a skóra w ich obrębie staje się błyszcząca, ścieńczała, bez widocznych mieszków włosowych i cech stanu zapalnego. Można zaobserwować pojedyncze kępki włosów, układające się w tzw. objaw pędzla.

W klasyfikacji europejskiej do łysienia bliznowaciejącego zalicza się również łysienie zanikowe, w którym czynnikiem uszkadzającym jest odczyn zapalny. W nomenklaturze amerykańskiej rozpoznanie pseudopelade ustala się po wykluczeniu wszystkich innych chorób.

Nie wiadomo jednak, czy jest to odrębna jednostka chorobowa, czy też stadium końcowe innych dermatoz.

Co robić w przypadku pojawienia się zmian wskazujących na łysienie bliznowaciejące?

W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na łysienie bliznowaciejące należy zgłosić się do dermatologa.

W jaki sposób lekarz rozpoznaje łysienie bliznowaciejące?

Lekarz rozpoznanie łysienie bliznowaciejące na podstawie badania histopatologicznego. W tym celu należy pobrać w znieczuleniu miejscowym fragment tkanki skórnej.

Jakie są metody leczenia łysienia bliznowaciejącego?

Leczenie pseudopelade z reguły nie przynosi zadowalających wyników. Terapia farmakologiczna łysienia bliznowaciejącego polega na zahamowaniu postępu zmian i w miarę możliwości usunięciu przyczyny ich występowania.

Zniszczenie mieszków włosowych jest procesem nieodwracalnym. W ramach terapii ogólnej podejmowano próby leczenia lekami przeciwmalarycznymi, izoniazydem, dapsonem i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Najlepsze efekty obserwuje się po steroidowej terapii doustnej.

Ponadto skuteczne mogą być miejscowe glikokortykosteroidy o dużej sile działania. Można również ostrzykiwać miejsca zajęte chorobowo silnymi glikokortykosteroidami.

W leczeniu łysienia bliznowaciejącego wykorzystuje się również zabiegi chirurgiczne, które polegają na usunięciu zbliznowaciałej tkanki i przeszczepianiu płata skóry owłosionej lub włosów.

Co zrobić, by zmniejszyć ryzyko zachorowania na łysienie bliznowaciejące?

Ze względu na patomechanizm łysienia bliznowaciejącego trudno podjąć działania, które miałyby na celu zmniejszenie ryzyka rozwoju tej choroby.

Należy pamiętać, że skóra owłosiona głowy jest częstą lokalizacją przerzutów, zwłaszcza raka piersi. Nacieki z komórek nowotworowych mogą uszkodzić mieszki włosowe i doprowadzić do wyłysienia. Każde świeże ognisko łysienia na szczycie guzka lub guza należy zbadać za pomocą biopsji, aby wykluczyć tę ewentualność.

NA CZYM POLEGA ŁYSIENIE BLIZNOWACIEJĄCE?

Łysienie bliznowaciejące zalicza się do grupy chorób, w których dochodzi do nieodwracalnej utraty włosów na skutek zastąpienia mieszków włosowych przez tkankę łączną.

Łysienie bliznowaciejące to rodzaj łysienia prowadzący do trwałej i nieodwracalnej utraty włosów. To nie często występująca choroba, nie jest ona również łatwa w leczeniu.

Diagnozowana głównie u osób z większą podatnością na występowanie uszkodzeń mieszków włosowych.

Przyczyny łysienia bliznowaciejącego

Łysienie bliznowaciejące pojawia się, gdy dochodzi do trwałego uszkodzenia mieszków włosowych. W efekcie włosy nie są w stanie rosnąć, co wiąże się z ich permanentną utratą.

W przypadku łysienia bliznowaciejącego nie można wskazać jednej grupy przyczyn. Takich czynników może być bardzo wiele.

Uważa się jednak, że kluczową rolę w zachorowaniu odgrywają między innymi czynniki autoimmunologiczne, za czym przemawia współwystępowanie łysienia bliznowaciejącego wraz z innymi chorobami na tym tle.

Do przyczyn łysienia bliznowaciejącego zalicza się zaburzenia genetyczne, min.:

  • rogowacenie mieszkowe wyłysiające,
  • rybia łuska,
  • czynniki fizyczne (promieniowanie jonizujące, urazy termiczne, uszkodzenia chemiczne, uszkodzenia mechaniczne),
  • guzy (przerzuty różnych nowotworów złośliwych, naczyniaki, chłoniaki, nacieki limfocytarne),
  • choroby zakaźne (czyrak, trąd, kiła),
  • inne czynniki (toczeń rumieniowaty, liszaj twardzinowy, liszaj płaski, łupież azbestowy)

Objawy łysienia bliznowaciejącego

Łysienie rzekomoplackowate występuje przede wszystkim u kobiet między 30 a 50 rokiem życia. Najczęściej lokalizuje się w okolicy ciemieniowej i nie daje objawów podmiotowych. We wczesnej fazie występują charakterystyczne zmiany rumieniowe i rogowacenie, które są zlokalizowane okołomieszkowo.

W obszarach, w których pojawiają się takie zmiany zapalne dochodzi do utraty włosów, bez względu na fazę wzrostu . Choroba atakuje przede wszystkim okolice czołowo-skroniowe. Ogniska szerzą się powoli, a skóra w ich obrębie staje się błyszcząca, ścieńczała, bez widocznych mieszków włosowych i cech stanu zapalnego.

Można zaobserwować pojedyncze kępki włosów, układające się w tzw. objaw pędzla.

Rozpoznanie łysienia bliznowaciejącego – jakie badania stosować?

Chcąc jednoznacznie zdiagnozować łysienie bliznowaciejące, niezbędna jest profesjonalna diagnostyka.

Podstawowymi badaniami jest trichoscopia oraz trichogram, które umożliwiają dokładną analizę skóry głowy oraz włosów wraz z cebulkami.

Pozwalają one na stwierdzenie obecności tkanki bliznowatej w obszarze chorobowym, oraz stwierdzenie utraty mieszków włosowych. Rozpoznanie łysienia bliznowaciejącego następuje również na podstawie badania histopatologicznego.

Metody leczenia łysienia bliznowaciejącego

Leczenie łysienia bliznowaciejącego nie przynosi zadawalających wyników. Jeżeli mieszki włosowe zostaną zastąpione przez tkankę włóknistą, utrata włosów jest nieodwracalna i nie ma szans na ponowny wzrost włosa.

Wczesne wdrożenie leczenia może zatrzymać proces łysienia i uratować mieszki włosowe, które jeszcze nie zostały objęte procesem włóknienia. Niestety nie określono schematów leczenia bliznowaciejącego, których skuteczność byłaby w 100 % potwierdzona, ale skojarzenie leczenia kilkoma preparatami w różnej postaci może dać zadawalające efekty.

Terapia farmakologiczna łysienia bliznowaciejącego polega na zahamowaniu postępu zmian i w miarę możliwości usunięciu przyczyny ich występowania.

W leczeniu łysienia bliznowaciejącego wykorzystuje się również zabiegi chirurgiczne, które polegają na usunięciu zbliznowaciałej tkanki i przeszczepieniu płata skóry owłosionej lub włosów.

W przypadku występowania mieszków włosowych można zastosować: mezoterapię, mezoterapię Dr Cyj, terapię lampami LED.

Oczywiście, jak w każdym przypadku program leczenia jest opracowany po dokonaniu pełnej diagnostyki, którą możesz wykonać za pomocą specjalistów z kliniki MD MEDMIX.

Wróć do poprzedniego artykułu: Atopowe zapalenie skóry głowy – leczenie.

Łysienie bliznowaciejące – przyczyny, objawy, zabiegi, leczenie

Łysienie bliznowaciejące to rzadko występujący rodzaj łysienia, zaliczany do zaburzeń rozwojowych trwałych – nabytych lub wrodzonych.

Stan chorobowy łysienia bliznowaciejącego może występować w otoczeniu zespołów innych wad wrodzonych.

Dla choroby charakterystyczne są zaburzenia niszczące torebki włosowe, które prowadzą do zastąpienia ich tkanką bliznowatą przy jednoczesnej trwałej utracie owłosienia.   

Łysienie bliznowaciejące – przyczyny

Łysienie bliznowaciejące może stanowić wadę wrodzoną lub nabytą, często powiązaną z innym stanem chorobowym lub przebytymi urazami. Do łysienia bliznowaciejącego mogą doprowadzić m. in. oparzenia ogniem i środkami chemicznymi, skaleczenia lub otarcia naskórka, napromieniowanie lub odmrożenie.

Łysienie bliznowaciejące bardzo często wiąże się z różnymi stanami chorobowymi np. infekcjami (bakteryjnymi, wirusowymi i grzybiczymi), toczniem rumieniowatym czy liszajem płaskim. Łysienie bliznowaciejące to także jeden z charakterystycznych objawów chorób związanych z wadami rozwojowymi np.

wodogłowiem, rozszczepem kręgosłupa, zajęczą wargą.

Łysienie bliznowaciejące – objawy

Charakterystycznym objawem łysienia bliznowaciejącego jest zastąpienie mieszków włosowych przez tkankę łączną włóknistą oraz zeszkliwiały kolagen. Towarzyszy temu zazwyczaj także dokuczliwe uczucie swędzenia, pieczenia, bólu i nadwrażliwości skóry. Mogą pojawić się także krosty, obrzęki, blizny zanikowe lub przerostowe.

W początkowej fazie łysienie bliznowaciejące nie różni się znacząco od innych rodzajów łysienia – proces łysienia rozpoczyna pojawienie się małych, łysych placków, które z czasem się powiększają.

Proces trwałej utraty włosów jest natomiast kwestią bardzo indywidualną – u niektórych osób jest bardzo gwałtowny, podczas gdy u innych powolny i stopniowy.

Łysienie bliznowaciejące – leczenie

Leczenie łysienia bliznowaciejącego jest procesem skomplikowanym, ponieważ utrata włosów jest nieodwracalnym objawem tej choroby. W początkowym etapie leczenia wymagana jest wizyta u trychologa oraz wykonanie niezbędnych badań klinicznych, dermatoskopowych i histologicznych.

Następnie stosuje się leczenie miejscowe i ogólne, mające na celu zatrzymanie postępu schorzenia. Najczęściej jednak lekarze proponują przeprowadzenie chirurgicznego zabiegu transplantacji włosów.

Przeszczep włosów to w tym przypadku jedyny możliwy sposób na przywrócenie pacjentowi utraconego owłosienia.

 Polecane zabiegi leczenia łysienia bliznowaciejącego:

KarboksyterapiaMezoterapia igłowa

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*