Łupież biały – jak leczyć i pozbyć się białego łupieżu?

Łupież biały – jak leczyć i pozbyć się białego łupieżu?

Spis treści

Przyczyny łupieżu

Łupież powstaje w wyniku nadmiernego i zbyt szybkiego namnażania się komórek naskórka. Najczęstszą przyczyną wywołującą to schorzenie jest grzyb Pityrosporum ovale- te mikroorganizmy żyją na skórze każdego z nas, jednak nie u wszystkich rozwijają się na tyle, by powodować łupież.

Ponad to na rozwój łupieżu wpływa wzmożona aktywność gruczołów łojowych, prowadząca do łojotoku.

Zaostrzaniu objawów łupieżu dodatkowo sprzyja szereg różnych czynników zewnętrznych między innymi ogólne osłabienie organizmu, zaburzenia hormonalne, niewłaściwa pielęgnacja, czyli nadmiar środków do stylizacji, oraz rzadkie mycie włosów i niedokładne spłukiwanie szamponu.

Łupież pojawia się często także u osób przemęczonych, zestresowanych i źle się odżywiających – najbardziej szkodzi spożywanie dużych ilości tłuszczów nasyconych oraz cukru. Łupież łupieżowi nierówny, więc aby wiedzieć, z czym mamy do czynienia, zapraszam do lektury krótkiej charakterystyki poszczególnych z nich

Rodzaje łupieżu

Łupież suchy

– o łupieżu suchym mówimy wtedy, kiedy z głowy sypia białe, suche płatki widoczne często na ciemnym ubraniu. Czasem towarzyszy mu swędzenie skóry głowy i wzmożone wypadanie włosów. Może prowadzić do łupieżu tłustego.

Łupież tłusty

– charakteryzuje się większymi, tłustymi płatami o żółtym zabarwieniu. Nie leczony powodujące trwałe łysienie. Łupież i łojotok zmniejszają się w miarę postępującego łysienia. Leczenie łupieżu tłustego jest bardziej skomplikowane niż się nam wydaje.

Przede wszystkim wymaga konsultacji ze specjalistą, który przepisze maść zawierającą substancje czynne, o działaniu przeciwłojotokowym. Kuracja wymaga stosowania szamponów przeciwłupieżowych – i to zarówno wtedy, gdy łupież występuję, jak i profilaktycznie, raz na jakiś czas, po ustąpieniu objawów.

Dodatkowo należy uzupełnić dietę witaminami z grupy B oraz E i A.

Łupież pstry

– występuje głównie w obrębie klatki piersiowej, karku i pleców, objawia się brunatnymi lub różowymi plamami na skórze. Plamy przybierają nieregularne kształty o powierzchni około 3 – 4 mm, które z czasem zlewają się z sobą w całość. Leczenie polega na stosowaniu środka przeciwgrzybiczego z imidazolem.

Łupież rumienowy

– schorzenie to atakuje głównie mężczyzn. Ma łagodny przebieg, a rozpoznać go można po ciemno-czerwonych lub brunatnych plamach na udach i w okolicy moszny.

Łupież biały – ta odmiana występuje głównie u dzieci i ludzi młodych. Rozpoznamy go po białych , swędzących plamach w okolicach twarzy i kończyn.

Czy łupieżem można się zarazić?

Tak, ponieważ grzybice są chorobami zakaźnymi, a w powstawaniu łupieżu ważną rolę odgrywa wyżej wspomniany grzyb drożdżopodobny .Może on także wywoływać i nasilać objawy łojotokowego i atopowego zapalenia skóry. Najczęściej zarazić się można drogą pośrednią, przez wspólne używanie grzebieni, szczotek do włosów, nakryć głowy czy spaniu na jednej poduszce.

Walka z łupieżem bywa trudna, dlatego, że schorzenie to ma skłonność do nawrotów, zwłaszcza u pacjentów, które stosują kurację przeciwłupieżową tylko do czasu ustąpienia objawów. Tymczasem ważne jest prowadzenie leczenia ściśle według zaleceń specjalisty. Postawienie diagnozy rozpoczyna się od konsultacji oraz szczegółowego badania, po którym następuje dobór odpowiednich środków.

Do leczenia łagodnych postaci łupieżu używane są szampony, lotiony oraz emulsje o działaniu przeciwłupieżowym, zawierające substancje aktywne takie jak pirytonian magnezu,kwas salicylowy, siarczek selenu, klimbazol czy cynk.

Jak pozbyć się łupieżu?

Łuszczenie się naskórka jest charakterystyczne dla wielu osób. Pojawienie się płatów suchej białej skóry widocznych na ciemnych ubraniach powinno jednak zaniepokoić.

W ciągu życia można mieć do czynienia z chorobą, która doprowadza do powstania białych, tłustych lub różowych zmian naskórka (zwanych również wykwitami Gilberta).

Często występującą przypadłością jest również łupież pstry, który wymaga leczenia.

Objawy łupieżu

W przypadku typu suchego skóra łuszczy się i pozostawia białe płatki, do pozbycia się których wystarczy szampon lub zastosowanie domowej metody, polegającej na użyciu olejku rycynowego.

Przy typie tłustym na głowie mogą pojawić się plamy doprowadzające do łysienia. W przypadku odmiany różowej Gilberta wykwity pojawiają się na nogach. Łupież pstry to z kolei schorzenie, które rozwija się na klatce piersiowej.

Jak się pozbyć podobnych objawów?

W sytuacji, w której stan suchej skóry utrzymuje się przez dłuższy czas, można rozpocząć leczenie lub zainwestować w szampon przeciwłupieżowy, który przyspieszy pozbywanie się białych lub tłustych wykwitów. Pomocne okażą się także domowe sposoby na przesuszenie naskórka.

Inną odmianą schorzenia jest łupież różowy Gilberta. Łuszczący się naskórek doprowadza do powstawania plamek. Z reguły wystarczy zamaskować wykwity i pozwolić, by ta różowa odmiana choroby Gilberta zniknęła samoistnie. Można jedynie sięgnąć po domowe sposoby, by pozbyć się swędzenia oraz przesuszenia (na przykład przetrzeć skórę mlekiem), a także wykorzystać szampony lecznicze.

Poważna choroba skóry

Bywają jednak sytuacje, że domowe sposoby i szampon nie wystarczą, a suche lub tłuste wykwity przenoszą się na pozostałe części ciała. Zapewne rozwija się łupież pstry. Czerwone plamy widoczne są w okolicy klatki piersiowej i pleców.

W tym przypadku konieczne jest podjęcie leczenia. Szampon na łupież pstry może nie wystarczyć. Domowe sposoby na białe lub tłuste wykwity skórne także okażą się zbędne.

Podobnie jak w przypadku typu różowego Gilberta pozostaje podjęcie leczenia i sięgnięcie po preparaty, mające na celu złagodzenie objawów pstrej odmiany schorzenia.

Łupież biały – jak leczyć i pozbyć się białego łupieżu?

Leczenie łupieżu

Owłosiona skóra głowy to szczególnie wrażliwe miejsce, które narażone jest na liczne bodźce czynniki zewnętrzne, które wpływają bezpośrednio na kondycję włosa i skóry. Nawet najdrobniejsze zachwianie równowagi w funkcjonowaniu jej mechanizmów są widoczne natychmiastowo i świadczą o patologii. Każdy symptom wymaga natychmiastowej interwencji w postaci całościowego, wnikliwego badania.

Łupież to jedno z najczęściej spotykanych schorzeń w gabinecie trychologicznym. Jest niebolesnym, nie zaraźliwym zjawiskiem o przewlekłym i sezonowym przebiegu.

Metody leczenia

Szybka interwencja w przypadku zauważenia czy zdiagozowania łupieżu jest konieczna nie tylko ze względów estetycznych ale w celu niedopuszczenia do trwałego łysienia. Metody leczenia łupieżu przede wszystkim opierają się na leczeniu miejscowym, czyli stosowaniu specjalistycznych preparatów jak lotiony, szampony, emulsje, ekstrakty

Jakie działanie powinny wykazywać preparaty w leczeniu łupieżu?

  • keratolityczne
  • cytostatyczne
  • przeciwgrzybicze
  • odbudowujące naturalną barierę ochronną

Leczenie łupieżu zwykłego – krok po kroku

Leczenie łupieżu suchego powinno opierać się na stosowaniu bardzo łagodnych preparatów, którym celem będzie naprawienie uszkodzonej bariery ochronnej naskórka. Należy usunąć nieprawidłowości w jej przepuszczalności, zwiększyć ilość lipidów z zachowaniem ich unikalnego i naturalnego składu.

Składniki aktywne zawarte w preparatach nie mogą być drażniące dla skóry. Agresywne środki myjące znajdujące się w większości szamponów są wręcz zakazane, gdyż zaostrzają i potęgują istniejący już łupież.

Bardzo ważne jest aspekt odżywiania, należy dokładnie przeanalizować dietę i włączyć brakujące składniki.

Właściwa dieta powinna skupić się na:

  • ograniczenie spożywania produktów małowartościowych, przetworzonych
  • produkty bogate w witaminę F, B6, A (wątróbka, kiełki pszenicy, jaja kurze, kapusta)
  • mikroelementy jak wapń, magnez, fosfor i potas
  • produkty bogate w kwasy omega – 3 jak awokado, ryby, oleje, słonecznik, siemię lniane
  • wypijanie większej ilości wody

Kolejne ważne aspekty w leczeniu łupieżu to:

  • unikanie stresu, używek
  • aktywność fizyczna

Kuracja domowa

Bez właściwej pielęgnacji skóry opartej na preparatach z unikalnymi recepturami ciężko mówić o uzdrowieniu skóry głowy. Na rynku specjalistyczne preparaty do problematyki skóry głowy nie są powszechne, przez co, wydawałoby się banalne do leczenia schorzenia, ciągną się miesiącami.

Przed procesem mycia wskazane jest zastosowanie pre-szamponu, serum, czy emulsję które pełni funkcje ochronne, nawilżające i przygotowuje skórę głowy do procesu mycia i rozmiękcza łuskę.

Z pewnością należy myć skórę głowy tylko wtedy kiedy tego wymaga, nie za często i nie za rzadko. Jeśli trzeba codziennie, to tylko szamponem do tego przeznaczonym z dużą ilością olejków, ekstraktów roślinnych. Skórę głowy powinniśmy myć dwukrotnie, podczas drugiego mycia z pozostawieniem na ok 2 – 3 minuty i obficie spłukać wodą.

Po osuszeniu skóry głowy i włosów aplikujemy lotion, który wykazuje działanie kompatybilne z produktami wcześniej używanymi. Przywraca właściwy płaszcz hydrolipidowy skóry, pH, zapobiega nawrotom łupieżu. Pozostawiamy go bez spłukiwania. Pamiętajmy o tym, żeby nie nakładać na skórę głowy masek, odżywek, ani żadnych produktów do stylizacji.

Są to preparaty przeznaczone jedynie na włosy.

Efekt kuracji jest widoczny po jednorazowym zastosowaniu preparatów. Przynosi ulgę i komfort. Nie należy jednak poprzestać na jednorazowej aplikacji. Kuracja powinna trwać około 3 miesiące, z odstawieniem wszystkich innych preparatów wcześniej używanych aby nie zakłócać procesu naprawy skóry.

Posiadacz skóry z łupieżem suchym powinien zawsze zwracać uwagę na stosowane preparaty, zawsze mieć pod ręką ten profesjonalny, aby w razie potrzeby szybko i skutecznie rozprawić się z łupieżem suchym.

Profesjonalne zabiegi trychologiczne

Celem szybszego usunięcia łupieżu suchego i naprawienia bariery ochronnej skóry jest przeprowadzenie serii zabiegów w gabinecie trychologicznym.

Poza leczniczym charakterem zabiegi są świetną formą aromaterapii ze względu na zawartości wysokiej jakości olejków eterycznych zazwyczaj pozyskiwanych z upraw organicznych.

Połączone są z masażem relaksacyjnym, który koi zakończenia nerwowe co w połączeniu z zapachem wprawia w błogi relaks. Zabiegi trwają zazwyczaj 30 – 60 minut. Można przeprowadzać je raz w tygodniu lub co dwa tygodnie, zazwyczaj w serii 6 – 10 zabiegów.

Zabiegi przeprowadzane w gabinecie różnią się w zależności od intensywności problemu oraz oczekiwań czy upodobań pacjenta.

Można przeprowadzać je z myciem skóry głowy lub bez, z wykorzystaniem aparatury, jak np. technologia infuzji tlenowej, lub bez. Wszystkie formy są skuteczne.

Podczas obrazowego badania skóry głowy oraz obejrzenia jej pod trychoskopem specjalista dobiera najlepszą, która z metod będzie najlepsza.

Efekty są widoczne po pierwszym zabiegu. Po wykonaniu serii zabiegów zalecane są zabiegi przypominające raz na 2 – 3 miesiące.

Aby efekty leczenia łupieżu suchego były jak najlepsze kuracja w gabinecie musi był połączona z profesjonalnymi preparatami do stosowania w domu.

Leczenie łupieżu tłustego – krok po kroku

Leczenie łupieżu tłustego ma charakter miejscowy i powinno opierać się stosowaniu preparatów keratolitycznych, cytostatycznych, przeciwgrzybiczych.

Składniki o działaniu keratolitycznym powinny wyeliminować zalegający na skórze głowy naskórek (kwas salicylowy, siarka, mocznik), cytostatycznym o działaniu antyproliferacyjnym i regulującym proces regeneracji naskórka, a przeciwgrzybicze jak siarczek selenu, pirytionian cynku hamująco na rozwój bakterii i grzybów.

Leczenie ogólne jest zarezerwowane jedynie dla ciężkich postaci łupieżu tłustego. Bardzo ważna jest szybka ingerencja ponieważ łupież tłusty predystynuje do łojotokowego zapalenia skóry oraz trwałego łysienia.

Podobnie jak w przypadku łupieżu suchego bardzo ważnym aspektem jest dieta, która powinna zawierać produkty bogate w witaminę F, B6, A (wątróbka, kiełki pszenicy, jaja kurze, kapusta), mikroelementy jak wapń, magnez, fosfor i potas, cynk. Unikanie stresu, używek, częsta aktywność fizyczna odgrywają również ważną rolę.

Leia também:  Como Saber Onde Esta Alguem Pelo Celular?

Kuracja domowa

Bez dobrania odpowiednich preparatów do stosowania w domu szanse na usunięcie problemu są bliskie zeru. Należy postępować według schematu: oczyszczanie – wstępne usunięcie łuski, mycie skóry głowy – szamponem, aktywizacja – działanie zapobiegające nawrotom.

Do etapu pierwszego – oczyszczania należy użyć albo lotionu na bazie kwasu salicylowego, mlekowego i azelainowego o płynnej formule lub serum, emulsję zawierającą olejki i ekstrakty eteryczne. Dwa podejścia spowodują skuteczne usunięcie łuski, co umożliwi przejście do dalszych etapów postępowania z łupieżem tłustym.

Skórę głowy myjemy wtedy kiedy tego wymaga, codziennie lub co drugi dzień. Skórę głowy powinniśmy myć dwukrotnie, delikatnie masując. Podczas drugiego mycia z pozostawieniem szamponu na około 2 – 3 minuty i obfitym spłukaniem wodą.

Po osuszeniu skóry głowy wmasowujemy lotion, ampułkę bez spłukiwania, które będą zapobiegać nawrotom łupieżu, działać przeciwświądowo, przeciwgrzybiczo i przeciwbakteryjnie.

Już po pierwszym użyciu tłusta łuska zostaje w dużym stopniu usunięta, co poprawia walory estetyczne i hamuje proces łysienia. Kuracja domowa powinna trwać do 3 miesięcy.

Profesjonalne zabiegi trychologiczne

Profesjonalne zabiegi trychologiczne na łupież tłusty są praktycznie takie same jak w przypadku łupieżu tłustego. Różnią się wykorzystywanymi preparatami, ponieważ mają zupełnie inne składniki aktywne.

Czas leczenia

Kuracja domowa wraz z profesjonalną w gabinecie trychologicznym trwa zazwyczaj około 1 – 3 miesięcy. Jest to uzależnione od skali problemu.

Efekt leczenia

Efekty są widoczne natychmiastowo już po jednorazowym zabiegu lub zastosowaniu w domu, natomiast proces naprawy skóry trwa dłużej w związku z czym ostateczne efekty widać po zakończonej 1 – 3 miesięcznej kuracji.
Skóra głowy jest porządnie nawilżona, pozbawiona łuski, ma właściwy płaszcz hydrolipidowy i barierę ochronną, nie swędzi, ma wyregulowaną pracę gruczołów łojowych, nie jest podrażniona.

Czy łupież powraca

Zarówno łupież zwykły jak łupież tłusty mogą powrócić gdy pacjent powróci do dawnych nawyków lub zaistnieją czynniki sprzyjające. Dlatego warto zapoznać się z tym schorzeniem, zrozumieć go i wdrożyć właściwe nawyki, dzięki którym prawdopodobieństwo nawrotu będzie minimalne.

Co może spowodować łupież nieleczony

Jeśli zaniedbamy kwestię usunięcia łupieżu może się on przerodzić w znacznie poważniejsze schorzenia. W przypadku łupieżu tłustego w łojotokowe zapalenie skóry. Zarówno łupież tłusty jak łojotokowe zapalenie skóry prowadzą do trwałego wyłysienia.

Nie zaprzestanie agresywnemu działaniu w przypadku łupieżu zwykłego może nadal potęgować
uszkodzenie bariery ochronnej, do praktycznie całkowitego jej usunięcia.

Jeśli pozbędziemy się tego co ochrania nasze wnętrze, wszelkie zanieczyszczenia i mikroorganizmy mają ułatwioną drogę przenikania, co powoduje podrażnienia, wypryski, alergie.

Włosy stają się suche, łamliwe oraz może dojść do wzmożonego wypadania.

Znalezienie sposobu na łupież pomaga wielu osobom poczuć się lepiej. Problem ten może powodować niską samoocenę. Wiele osób czuje się nieatrakcyjnymi i zakłopotanymi. Trycholog zaoferuje rozwiązania, które pomogą Ci czuć się i wyglądać lepiej.

Jeśli chciałbyś poznać właściwą metodę leczenia Twojego łupieżu poniżej możesz dokonać rezerwacji dofinansowanego badania trychologicznego u specjalisty od włosów w całej Polsce.

Rezerwacja finansowanej wizyty u Trychologa

Do końca października badanie skóry głowy finansowane z programu Zdrowe Włosy

lub sprawdź nasze zabiegi na łupież Sprawdź >>

Łupież – przyczyny, rodzaje, profilaktyka

Główną przyczyną powstawania łupieżu jest nadmierny rozrost grzyba Malassezia (głównie M. restricta i M. globosa). Jest to drobnoustrój naturalnie występujący na naszej skórze głowy, jednak w pewnych warunkach może wystąpić jego zbyt duże namnażanie.

Zaburzenia pH skóry głowy i jej podrażnienie to idealne warunki do wzrostu tego grzyba. Przyczyną tych zakłóceń w prawidłowym funkcjonowaniu skóry głowy mogą być zaburzenia hormonalne, immunologiczne, nieprawidłowa dieta czy stres. Do powstawania łupieżu może przyczynić się także niewłaściwa pielęgnacja skóry głowy.

Najczęściej popełniane błędy to np.:

  • nadużywanie kosmetyków do stylizacji oraz farb do włosów
  • przegrzewanie skóry głowy suszarką
  • zbyt rzadkie mycie włosów
  • niedokładne spłukiwanie szamponu czy odżywki.

Stosowane w leczeniu łupieżu

Powstawanie łupieżu może też być uzależnione od miejsc, w których mieszkamy lub pracujemy. Długie przebywanie w suchym i zimnym miejscu może też nasilać dolegliwości. Dodatkowo, pojawieniu się łupieżu sprzyja łuszczyca, atopowe zapalenie skóry i łojotokowe zapalenie skóry. Objawy tej choroby są różne i na ich podstawie diagnozuje się rodzaj łupieżu. Wyróżniamy 4 rodzaje:

  • łupież suchy – widoczne są bardzo małe, białe łuski, które wyglądają jak proszek wysypany na włosach. Skóra głowy jest wówczas mocno przesuszona. W cięższych przypadkach obserwujemy nawarstwienie złuszczającego się naskórka, który ma postać strupów przylegających do skóry głowy.
  • łupież tłusty – występuje nadmierny łojotok, powstają żółte strupy, stan zapalny i uporczywy świąd.
  • łupież pstry – odmiana łupieżu, która z reguły nie występuje na głowie lecz na tułowiu. Objawia się powstawaniem dobrze odgraniczonych, nieregularnych, żółtobrunatnych plam na skórze. Skóra jest szorstka i swędzi. Nieleczony łupież pstry może powodować nieestetyczne przebarwienia.
  • łupież różowy Giberta – również nie występuje na głowie. Pierwszym objawem jest powstanie tzw. blaszki macierzystej na klatce piersiowej. Jest to okrągła, różowa plamka, która swędzi i łuszczy się na brzegach. Po pewnym czasie powstają kolejne. Co ciekawe, choroba mija samoistnie po maksymalnie dwóch miesiącach.

Łupież – leczenie

Najskuteczniejsza w leczeniu łupieżu jest terapia miejscowa. W tym przypadku stosuje się trzy główne grupy preparatów:

  • preparaty grzybobójcze – są najskuteczniejsze i najczęściej polecane, bo zwalczają przyczynę łupieżu, a nie tylko objawy. Przeważnie występują w postaci szamponów, ale istnieją też emulsje na skórę głowy. Najpopularniejszą substancją w takich preparatach jest ketokonazol, jednak można też spotkać m.in. klimbazol, pirokton olaminy, cyklopiroks. Szampon tego typu należy używać 2-3 razy w tygodniu, przez okres 4 tygodni. Po aplikacji na mokre włosy nie należy go od razu spłukiwać, tylko poczekać kilka minut, aby mógł zadziałać. Po tym czasie preparat trzeba dokładnie spłukać. Jeśli po przejściu pełnej kuracji objawy łupieżu są nadal widoczne, należy skonsultować się z lekarzem.
  • preparaty przeciwłojotokowe– ograniczają ilość sebum (niektóre nawet je absorbują) wytwarzanego przez gruczoły łojowe. Szampony z tej grupy często zawierają substancje łagodzące, które zmniejszają świąd. Można je stosować do codziennej pielęgnacji skóry głowy.
  • preparaty keratolityczne– pomagają pozbyć się nadmiaru złuszczonego naskórka. Zawierają substancje wspomagające złuszczanie (np. kwas salicylowy, zmikronizowana siarka). Do stosowania 3 razy w tygodniu.

Istnieją na rynku preparaty złożone będące kombinacją tych trzech wariantów.

Dzięki temu wspomagają usuwać złuszczony naskórek, regulują sebum i jednocześnie działają przeciwgrzybiczo, a dodatkowo zawierają środki myjące.

Oprócz terapii aptecznych, mamy do wyboru też kilka domowych sposobów na łupież, które mogą okazać się skuteczne, zwłaszcza w łagodniejszych formach schorzenia. Należą do nich:

  • masaż ciepłą (nie gorącą!) oliwą z oliwek: wykonujemy go przez około 10 minut, a następnie spłukujemy delikatnym szamponem do codziennej pielęgnacji. Zabieg możemy wykonywać dwa razy w tygodniu. Zamiast oliwy z oliwek, możemy użyć olejków eterycznych, np. cytrynowego, lawendowego czy rozmarynowego.
  • płukanki na włosy, np. z tymianku, mięty, melisy, pokrzywy: dwie saszetki zaparzamy przez 15 minut pod przykryciem. Ostudzony napar aplikujemy na wcześniej umytą skórę głowy i nie spłukujemy.
  • wystawianie włosów na działanie światła słonecznego, co działa przeciwzapalnie.

Łupież biały – jak leczyć i pozbyć się białego łupieżu?

Łupież – profilaktyka

Po wyleczeniu często dochodzi do nawrotów łupieżu. Aby tego uniknąć, warto zastosować kilka działań profilaktycznych. Są nimi:

  • regularne mycie włosów,
  • częste szczotkowanie (delikatną szczotką),
  • rzadsze używanie kosmetyków do stylizacji i suszarki,
  • masaż skóry głowy (nawet bez użycia olejków),
  • ekspozycja na słońce,
  • unikanie stresu,
  • właściwa dieta: bogata w witaminy z grupy B, witaminy A i E oraz cynk, żelazo, wapń, magnez, fosfor i potas.

Łupież to częsta i uprzykrzająca życie choroba skóry, która najczęściej ustępuje po leczeniu miejscowym. Pamiętajmy jednak, żeby w razie braku efektów po miesiącu kuracji zgłosić się do lekarza. Nieleczony lub nieustępujący łupież może mieć liczne konsekwencje, z wyłysieniem włącznie.

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Łupież łojotokowy

Łupież łojotokowy jest to drobnopłatowe złuszczanie skóry gładkiej lub owłosionej skóry głowy z mniej (łupież zwykły) lub bardziej (łupież tłusty) nasilonym łojotokiem.

W powstawaniu łupieżu istotną rolę odgrywa grzyb drożdżopodobny – Pityrosporum ovale (inaczej Malassezia furfur), który może także nasilać objawy łojotokowego zapalenia skóry.

Do innych czynników powodujących wystąpienie łupieżu zalicza się: zaburzenia hormonalne, niewłaściwą pielęgnację włosów i skóry głowy, nadmierne nasłonecznienie, zanieczyszczenia powietrza, zaburzenia immunologiczne, stres.

Jak często występuje?

Łupież zwykły (suchy) jest częstym schorzeniem owłosionej skóry głowy. Występuje zazwyczaj u osób rasy białej, rzadko u rasy czarnej. Największe rozpowszechnienie u obojga płci występuje w wieku 10-20 lat, w okresie dojrzewania – około 50%. Łupież zwykły jest częstszy u chłopców i mężczyzn, wraz z wiekiem może się przekształcić w łupież tłusty lub utrzymywać się przez całe życie.

Jak się objawia?

Łupież zwykły (zwany suchym albo białym) obejmuje zazwyczaj owłosioną skórę głowy, może także dotyczyć brwi, pach, brody i wzgórka łonowego.

Włosy stają się bardziej suche i łamliwe, nie stwierdza się ich zwiększonego wypadania.

W skórze łupież zwykły występuje w postaci białych, dobrze odgraniczonych ognisk, najczęściej umiejscowionych na twarzy i kończynach. Zmiany te są częstsze u dzieci.

W miarę nasilania się łojotoku łupież zwykły może się przekształcić w łupież tłusty, w którym występują uwarstwione żółte strupy i objawy stanu zapalnego, powodujące trwałe łysienie.
Łupież i łojotok zmniejszają się w miarę postępującego łysienia.

Co robić w razie wystąpienia objawów?

W przypadku zaobserwowania drobnopłatowego złuszczania naskórka na skórze głowy należy w pierwszej kolejności zamienić środki kosmetyczne dotychczas stosowane na delikatne szampony, emulsje, kremy przeznaczone do pielęgnacji skóry z objawami łupieżu. Kosmetyki te najlepiej nabywać w aptece.

Leia também:  Como Deixar Ir Alguem Que Amamos?

Ponadto wysoką skutecznością w leczeniu łupieżu charakteryzuje się szampon z ketokonazolem dostępny w aptekach bez recepty w saszetkach oraz w małych pojemnikach.

W przypadku braku efektu po zmianie dotychczasowej pielęgnacji włosów i zastosowaniu szamponu z ketokonazolem pacjent powinien się zgłosić do dermatologa w celu podjęcia odpowiedniego leczenia.

Jak lekarz ustala diagnozę?

Lekarz ustala diagnozę na podstawie obrazu klinicznego – stwierdzenia drobnopłatowego złuszczania naskórka w obrębie owłosionej skóry głowy lub skóry gładkiej innych okolic (twarz, tułów) z towarzyszącym mniej lub bardziej nasilonym łojotokiem.

W celu wykluczenia zakażenia grzybiczego (z wyłączeniem Pityrosporum ovale – grzyba, który jest najczęstszą przyczyną łupieżu) można wykonać badanie mykologiczne.

Jednak ze względu na bardzo charakterystyczny obraz kliniczny badanie to w tej chorobie wykonuje się rzadko.

Jakie są sposoby leczenia?

Leczenie łupieżu najlepiej rozpocząć od zahamowania wzrostu grzyba Pityrosporum ovale, eliminacji łojotoku i przywrócenia równowagi fizjologicznej skóry. Zastosowanie mają preparaty:

  • przeciwłojotokowe
  • grzybobójcze
  • złuszczające
  • keratolityczne (usuwające warstwę rogową naskórka).

Łupież zwykły wymaga kremów nawilżających lub oliwy z 3% kwasem salicylowym oraz delikatnych szamponów. W przypadku łupieżu tłustego należy stosować kremy i płyny zawierające leki przeciwgrzybicze z grupy pochodnych imidazolu.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie?

Stosując odpowiednie leczenie i właściwą pielęgnację skóry głowy i włosów, uzyskuje się całkowite wyleczenie, aczkolwiek u niektórych osób istnieje skłonność osobnicza do nawracania łupieżu.

Co trzeba zrobić po zakończeniu leczenia?

Po zakończeniu leczenia należy stosować profilaktykę przeciwłupieżową, czyli używać odpowiednich szamponów, emulsji, kremów, odżywek zmniejszających łojotok.

Zaleca się również stosowanie środków (kosmetyków, suplementów diety) bogatych w minerały i witaminy, które właściwie odżywiają skórę i włosy.

W przypadku zaburzeń hormonalnych zaleca się podjęcie odpowiedniego leczenia hormonalnego.

Co robić, by uniknąć zachorowania?

W celu uniknięcia zachorowania należy w sposób właściwy pielęgnować włosy i skórę głowy, unikać sytuacji stresowych oraz stosować dietę bogatą w witaminy i minerały.

Jak leczyć łupież pstry? – Czytelnia apteki Cefarm24

Choroba zwana z łaciny pityriasis versicolor to inaczej różowe bądź beżowe plamy na skórze – głównie występuje na klatce piersiowej, szyi, pachwinach oraz plecach. Najbardziej widoczne są po gorącej kąpieli oraz podczas opalania, kiedy w przeciwieństwie do skóry zdrowej nie zmieniają swojego koloru. U niektórych chorych plamy powodują swąd, ale nie jest to regułą.

Łupież pstry wywołują drożdżopodobne grzyby, które naturalnie występują na powierzchni naszej skóry. Nie jest do końca jasne, dlaczego grzyby z grupy Malassezia zaczynają się rozmnażać bez kontroli, ale wskazano czynniki, które mogą sprzyjać temu procesowi.

Choroba częściej dotyka w gorącym, wilgotnym klimacie oraz dotyczy młodych ludzi, będących najczęściej po dojrzewaniu płciowym. Ponadto atakuje, gdy poziom odporności człowieka jest niższy, niż zwykle. Tendencję wykazuje również cera tłusta oraz nadmiernie potliwa.

Łupież pstry nie należy bagatelizować, gdyż rozrost plam może objąć większą powierzchnię ciała.

Diagnoza i leczenie

Oceną, czy występuje łupież pstry, powinien zająć się lekarz dermatolog. Może on, poza wizualną oceną plam, wykonać test lampą Wooda. Polega on na sprawdzeniu, czy plamy pod wpływem promieniowania nadfioletowego nie reagują fluorescencją, czyli zmianą koloru na jaskrawy. Pod lampą Wooda łupież pstry daje żółtozielone, słabe światło.

Jego leczenie, w zależności od stadium choroby i jej rozległości, może być jedno- lub dwufazowe. W przypadku początków łupieżu lekarz może zalecić kremy przeciwgrzybiczne dostępne bez recepty (np. Clotrimazolum, Miconal czy Lamisilatt).

Najskuteczniejsze są preparaty oparte na kwasie salicylowym, ketokonazolu oraz innych azoli (związków azotu), ale stosowane tylko przez krótki czas – do dwóch tygodni. Dodatkowo lekarz może przepisać tabletki przeciwgrzybicze. Przebyta kuracja nie gwarantuje jednak tego, iż łupież pstry nie wróci.

W takich wypadkach trzeba stosować ścisłe zasady higieny osobistej, unikać np. basenów czy solarium, skąd można znów „złapać” ów łupież.

Łupież pstry a bielactwo – jak je odróżnić?

Często zdarza się, iż w początkowej fazie łupież pstry i bielactwo bardzo trudno od siebie odróżnić, zwłaszcza kiedy białe plamy występują na skórze po opalaniu. Pochodzenia obu chorób jest jednak zupełnie inne. Bielactwo – tzn.

te nabyte – może zaatakować organizm człowieka w każdym wieku, może się do niego przyczynić np. silny stres. Ponadto, plamy powstałe w trakcie bielactwa nie łuszczą naskórka i powstają w wyniku braku pigmentu, a nie grzybopodobnych drożdży.

Bielactwo do tego zdecydowanie trudniej wyleczyć. Więcej o bielactwie przeczytasz z naszego wcześniejszego artykułu. Łupież pstry myli się także czasami z łojotokowym zapaleniem skóry oraz różowym łupieżem Gilberta.

Przyczyny tych chorób są jednak inne, a objawy podobne do pityriasis versicolor występują chwilowo.

Jak pozbyć się łupieżu i łuszczenia się skóry głowy?

Propozycje kuracji

Łupież, który może być lekki, umiarkowany lub ciężki, jest bardzo często spotykany i dotyka zarówno kobiety, jak i mężczyzn.

Może pojawić się w każdej chwili, przy wszystkich typach włosów i skóry głowy.

Przyczyną tego nadmiernego łuszczenia się skóry głowy jest kolonizacja drożdży (= grzybów) lub uwarunkowania genetyczne ujawniające się poprzez czynniki środowiskowe.

Łupież jest wywoływany przez nadmierny namnażanie flory patogennej z rodziny Malassezia, należącej do grzybów.  Zjawisko to pociąga za sobą zbyt szybkie odnawianie się komórek naskórka, gromadzących się na skórze głowy, tworząc sporej wielkości łuski, które odczepiają się, lub łuski przylegające, o tłustym wyglądzie i barwie szaro-żółtej.

Wyróżnia się łuski suche i tłuste, ich wygląd może dawać wskazówki co do typu zaburzenia.

  • W przypadku umiarkowanego łupieżu łuski są cienkie, suche, szare lub białawe i nie przylegają do skóry głowy, spadają na ramiona.
  • Swędzenie często towarzyszy łuskom grubym, tłustym i żółtawym, przylegającym do skóry głowy. Odpowiadają one lżejszej formie łojotokowego zapalenia skóry. Skóra głowy jest wtedy często podrażniona i różowa.
  • Płytki łusek suche i białawe, którym towarzyszą zaczerwienia, są charakterystyczną cechą łuszczycy.

W tym przypadku obserwuje się najczęściej również swędzenie. W przypadku wątpliwości i ciężkiego łupieżu należy skonsultować się z lekarzem dermatologiem.

Łuszczyca charakteryzuje się poważnymi stanami łuskowymi z miejscami suchymi.

Objawiają się one mniej lub bardziej obszernymi płytkami, dobrze rozgraniczonymi, – szczególnie na pograniczu skóry głowy, zaokrąglonymi lub owalnymi, z zaczerwienieniami i łuskami.

Mają różne rozmiary, mogą nawet tworzyć „kask” pokrywający całość skóry głowy. Łuski są biało-srebrzyste, zwarte, suche i szczególnie przylegające. 

Towarzyszy im na ogół intensywne swędzenie. 

Uwarunkowania genetyczne, stres, niektóre infekcje (otolaryngologiczne i dentystyczne) oraz zażywanie niektórych leków (lit, leki przeciwmalaryczne, beta-adrenolityczne) są przyczyną pojawiania się poważnych stanów łuskowych z miejscami suchymi. 

Wynikają one z połączenia 3 zjawisk:

Nadmierny rozrost komórek naskórka Nadmierny rozrost komórek naskórka objawiający się sporym pogrubieniem skóry na płytkach łączących zaczerwienienia i łuski.
Zaburzenie różnicowania
Zaburzenie różnicowania, tzn. regeneracji komórek naskórka. Proces ten, trwający zwykle ok.

30 dni, jest zmniejszony do mniej niż tygodnia (3 do 6 dni). Następują problemy w różnicowaniu keratynocytów – zachowują swój rdzeń aż do warstwy rogowej.
Reakcja zapalna
Reakcja zapalna w skórze właściwej.

Poważne stany łuskowe wraz z suchymi strefami ewoluują następującymi po sobie fazami nawrotów i remisji.

Stany łuskowe mogą być powiązane z dwoma patologiami – łojotokowym zapaleniem skóry (ŁZS) i łuszczycą. 

 W przypadku łojotokowego zapalenia skóry pochodzenie łusek jest identyczne jak pochodzenie łupieżu (mnożenie grzybów Malassezia), z większymi objawami klinicznymi.

W przypadku łuszczycy nie mamy do czynienia z kolonizacją grzyba, chodzi o całkowicie odmienną patologię, związaną z uwarunkowaniami genetycznymi ujawnionymi przez czynniki środowiskowe.

HIGIENA PRZY UMIARKOWANYM ŁUPIEŻU HIGIENA PRZY POWAŻNYCH I PRZEWLEKŁYCH STANACH ŁUSKOWYCH HIGIENA PRZY CIĘŻKIM ŁUPIEŻU Z INTENSYWNYM ŚWIĄDEM

  • Łupież i łuszcząca się skóra głowy

    patent DSactiv™

    Szampon działający na przyczynę uporczywego łupieżu

  • Każdy rodzaj włosów

    NOn-DEtergence

    Delikatny szampon do częstego mycia włosów

    Dla całej rodziny (z wyłączeniem wcześniaków)

  • Łupież i łuszcząca się skóra głowy

    Dermatologiczna formuła

    Szampon przeciwłupieżowy o działaniu złuszczającym, przeciwzapalnym i przeciwświądowym

  • Łupież i łuszcząca się skóra głowy

    Dermatologiczna formuła

    Łagodząca emulsja przeciwświądowa eliminująca łuski i zapobiegająca nawrotom suchego łupieżu

    Łupież biały – przyczyny, objawy, leczenie. Łupież biały a bielactwo

    Łupież biały to dość często występująca choroba skóry, która wbrew pozorom nie występuję w skalpie, ale na ciele. Często pojawia się u dzieci tuż po urodzeniu i z wiekiem ulega remisji. Bywa jednak, że choroba nasila się lub pojawia w późniejszym wieku, także u osób dorosłych. Na czym polega łupież biały i jak wygląda jego leczenie?

    1. Czym jest łupież biały?

    Łupież biały (pityriasis alba) jest chorobą skóry gładkiej, która występuje bardzo często u dzieci lub niemowlaków. Bardzo rzadko dotyka osoby dorosłe.

    Chorobę charakteryzuje obecność kilku lub kilkunastu dobrze odgraniczonych od siebie, odbarwionych ognisk. Pojawiają się one głównie na twarzy i kończynach, szczególnie na policzkach, dłoniach i ramionach.

    Częściej dotyczy osób o ciemnej lub oliwkowej karnacji – u osób bardziej bladych również może wystąpić, jednak zmiany są wtedy mniejsze i znacznie mniej widoczne.

    W przeciwieństwie do zwykłego łupieżu, który rozwija się na owłosionej skórze, najczęściej na głowie, łupież biały dotyka skóry gładkiej, czyli pozbawionej owłosienia.

    Na chorobę częściej narażeni są chłopcy i młodzi mężczyźni. Łupież biały często pojawia się u dzieci tuż po urodzeniu. Z czasem objawy znikają, a leczenie nie jest konieczne lub wymaga niewielkich środków.

    1.1. Łupież biały a bielactwo

    Łupież biały charakteryzuje się obecnością białych plam na skórze. Można je łatwo pomylić z bielactwem. Nie jest to jednak ta sama choroba i bardzo ważne jest postawienie odpowiedniej diagnozy przed rozpoczęciem leczenia.

    Przyczyną bielactwa jest nieodpowiednia ilość barwnika w skórze. To choroba postępująca, która objawia się coraz większymi, zazwyczaj symetrycznymi plamami na skórze.

    Jest to choroba o podłożu autoimmunologicznym, a jej przyczyna nie jest do końca znana.

    W przypadku łupieżu białego dochodzi jedynie do niewystarczającej produkcji melaniny w skórze, a choroba nie jest wywołana autoagresją organizmu.

    Leia também:  Como Saber O Que O Meu Seguro Cobre?

    2. Przyczyny

    Przyczyny wystąpienia nie są do końca znane. Najczęściej wskazuje się na zaburzenia syntezy melaniny. Niektórzy są zdania, że atopowe zapalenie skóry może być czynnikiem sprzyjającym rozwojowi choroby. Objawy choroby bardzo często pojawiają się pop długotrwałej ekspozycji na słońce lub po wizytach w solarium. Łupież biały nie ma podłoża genetycznego.

    3. Objawy łupieżu białego

    Łupież biały charakteryzuje się obecnością niewielkich, białych zmian. Pojawiają się one przede wszystkim na twarzy, dłoniach i ramionach. Zmianom tym czasem towarzyszy wysypka – to niewielki stan zapalny. Skóra w miejscu objętym chorobą może być zaczerwieniona, może także pojawić się świąd.

    Odbarwiona skóra nie opala się, a podczas kontaktu z promieniami UV (ze słońca lub solarium) staje się mocno zaczerwieniona. Jest także sucha i może się łuszczyć. Czasem można w miejscu odbarwienia można zauważyć charakterystyczne, drobne grudki, które powstają na skutek rogowacenia ujść mieszków włosowych.

    3.1. Czy łupież biały jest zaraźliwy?

    Nie, łupież biały jest chorobą skóry, która nie może przenieść się na inny organizm. Jej przyczyna leży w zaburzeniach syntezy melaniny, a nie w infekcji grzybiczej czy bakteryjnej. Nie da się więc zarazić łupieżem białym.

    4. Jak leczyć łupież biały?

    Łupież biały leczy się objawowo, ale podstawą jest postawienie odpowiedniej diagnozy. Aby rozpoznać łupież biały, najpierw konieczne jest wykluczenie takich chorób, jak:

    • bielactwo
    • łupież pstry
    • pseudobielactwo chemiczne
    • zespół Waardenburga
    • liszaj twardzinowy

    Czasem konieczne jest wykonanie biopsji odbarwionej skóry, aby rozróżnić łupież biały od bielactwa. W pierwszym przypadku badanie wykaże zmniejszoną ilość barwnika w skórze, w drugim – jego brak.

    W leczeniu stosuje się miejscowo glikokortykosteroidy, które działają przeciwzapalnie. Alternatywą jest stosowanie maści z inhibitorami kalcuneuryny – ten składnik działa podobnie, ale może być stosowany długotrwale. Pacjentom zaleca się także stosowanie kosmetyków hipoalergicznych, przeznaczonych do pielęgnacji skóry atopowej.

    Czasem przepisuje się także leki przeciwgrzybicze, preparaty zawierające kwas salicylowy, irytonian sodu lub ketokonazol. Dodatkowo pacjent musi codziennie pielęgnować skórę w domu, a przed ekspozycją na słońce zabezpieczać odbarwione miejsca kremem z wysokim filtrem SPF. Warto także stosować złuszczające, delikatne peelingi, aby wyrównać lekko koloryt skóry.

    Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki.

    Łupież biały – przyczyny, leczenie, domowe sposoby

    Łupież biały to choroba skóry, która bardzo często mylona jest z atopowym zapaleniem skóry lub bielactwem. Charakteryzuje się pojawieniem białych zmian skórnych, które mogą się łuszczyć i swędzieć. Sprawdźcie, jak pozbyć się białego łupieżu z pomocą leczenia dermatologicznego i domowych sposobów.

    Łupież biały wymaga specjalistycznego leczenia dermatologicznego opartego na lekach przeciwgrzybiczych, a niekiedy również antybiotykach. Niezwykle ważna jest także domowa pielęgnacja, przy tej chorobie musimy ostrożnie dobierać kosmetyki pielęgnacyjne i chronić skórę przed promieniami UV.

    Łupież biały – przyczyny

    Niestety, przyczyna powstawania tej choroby skóry jest nieznana. Podejrzewa się, że powodem mogą być zaburzenia syntezy melaniny. Pojawienie się łupieżu białego często jest ściśle związane z atopowym zapaleniem skóry i często jest uznawane za jeden z objawów AZS. 

    Objawy łupieżu białego

    Łupież biały bardzo często mylony jest z bielactwem lub łupieżem pstrym, gdyż objawy tych chorób skóry są niezwykle podobne. Przy łupieżu białym mamy do czynienia z białymi zmiany skórnymi, przede wszystkim pojawiającymi się na rękach, ramionach, dłoniach i policzkach. Warto wiedzieć, że:

    • zmiany są suche i łuszczą się,
    • na twarzy mogą się pojawić małe białe grudki,
    • czasami może pojawić się świąd,
    • zmiany te czerwienią się pod wpływem promieniowania UV, ale są odporne na opalanie.

    Objawy często pojawiają się lub nasilają się po ekspozycji na słońce czy wizycie w solarium.

    Niestety zmiany są na tyle podobne do zmian przy innych chorobach skóry, że koniecznie należy wykonać szereg badań, które dokładnie zdiagnozują problem. Podstawowa diagnostyka to badanie podmiotowe i przedmiotowe i analiza zmian w specjalnej lampie.

    Następnie przeprowadzane są badania diagnozy różnicowej, ze szczególnym uwzględnieniem bielactwa. W tym celu wykonujemy biopsję – jeśli ilość barwnika jest mocno zmniejszona, jest to łupież biały, w przypadku całkowitego braku barwnika bielactwo.

    Leczenie łupieżu białego

    Odpowiednie leczenie w przypadku łupieżu białego dobiera nam dermatolog.Najczęściej są to leki przeciwgrzybicze, które zawierają takie składniki jak:

    • kwas salicylowy,
    • irytonian cynku,
    • siarczek selenu,
    • ketokonazol,
    • pochodne imidazolowe.

    Stężenie składników leczniczych może być różne i zależne jest od stanu skóry oraz wielkości zmian skórnych. Niekiedy niezbędne jest wprowadzenie równocześnie antybiotyków doustnych.

    Domowe sposoby na łupież biały

    Przy leczeniu łupieżu białego bardzo ważna jest również odpowiednia pielęgnacja skóry. Wybieramy tutaj bardzo łagodne kosmetyki, przeznaczone do skóry atopowej i hipoalergiczne bez sztucznych barwników i substancji zapachowych. Bardzo ważne jest stosowanie kosmetyków z emolientami i mocznikiem, podobnie jak w przypadku AZS.

    Zalecane jest również stosowanie peelingów, które złuszczą martwy naskórek i zniwelują różnice w kolorycie skóry. Odpowiedni dobór kosmetyku powinien być oparty o zalecenia lekarza! Źle dobrany peeling może bowiem negatywnie wpłynąć na stan naszej cery.

    Bardzo ważną kwestią jest również ochrona przeciw promieniowaniu UV. Promienie słoneczne podrażniają zmiany skórne, sprawiają, że zaczynają się czerwienić, łuszczyć i swędzieć. Dlatego właśnie przed każdą ekspozycją na słońce należy nałożyć grubszą warstwę kremu ochronnego z wysokim SPF. Zabronione jest również używanie solarium!

    Łupież biały – czy jest zaraźliwy? Przyczyny i leczenie

    Łupież biały to choroba skóry objawiającą się obecnością na skórze słabo odgraniczonych, niewielkich plam w kolorze białym. Dermatoza występuje głównie u dzieci. Jakie ma przyczyny? Jak można ją leczyć?

    źródło:123RF

    Łupież powszechnie jest kojarzony z drobnopłatkowym złuszczaniem się owłosionej skóry głowy. W dermatologii wyróżnia się jednak trzy podstawowe rodzaje łupieżu:

    • zwykły (pityriasis simplex seborrhoica capillitii),
    • tłusty (pityriasis seborrhoica),
    • biały (pityriasis alba).

    Występujący na owłosionej skórze głowy jest nazywany łupieżem zwykłym. Łupież biały dotyka skóry gładkiej i charakteryzuje się występowaniem białych, słabo odgraniczonych zmian barwnikowych. Natomiast łupież tłusty charakteryzuje się występowaniem żółtych, uwarstwionych strupów, a ponadto nadmiernym wydzielaniem łoju. Zmiany występują głównie na głowie i twarzy.

    Przyczyny łupieżu białego nie są do końca znane. Wskazuje się jednak, że za rozwojem choroby stoją zaburzenia syntezy melaniny [Rycroft, Robertson, Wakelin].

    Podstawowym objawem łupieżu białego jest obecność na skórze słabo odgraniczonych, niewielkich plam w kolorze białym. Zmianom skórnym często towarzyszy niewielki stan zapalny o charakterze wyprysku, a zatem przebiegający z zaczerwieniem, świądem i złuszczaniem się naskórka. 

    Jeżeli chodzi o lokalizację, plamy występują głównie na twarzy, ale mogą też pojawiać się w innych miejscach na ciele – głównie na ramionach i dłoniach. Natomiast łupież biały na plecach czy głowie pojawia się bardzo rzadko. 

    Co bardzo istotne, ten rodzaj dermatozy najczęściej dotyka osoby o ciemniejszej karnacji. Ze względu na kolor zmian jest także bardziej widoczny na ciemniejszej skórze [Rycroft, Robertson, Wakelin].

    Leczenie łupieżu białego

    Leczenie łupieżu białego polega głównie na łagodzeniu objawów. Lekarze zazwyczaj przepisują pacjentom miejscowe glikokortykosteroidy, które wykazują działanie przeciwzapalne.

     Maść na łupież biały może także zawierać inhibitory kalcyneuryny, które działają podobnie do kortykosteroidów, ale możne je stosować długotrwale.

    Glikokortykosteroidy przy długim stosowaniu mogą skutkować powstaniem zmian barwnikowych oraz trwałym rozszerzeniem naczyń krwionośnych. 

    Dodatkowo pacjentom zalecana jest pielęgnacja skóry emolientami, czyli preparatami kosmetycznymi, które zawierają mieszaninę tłuszczów, wchodzących w skład warstwy rogowej naskórka. Do takich tłuszczów należą ceramidy, wolne kwasy tłuszczowe czy cholesterol. Systematyczne stosowanie emolientów zmniejsza stan zapalny skóry, a dodatkowo nawilża ją oraz redukuje świąd. 

    Co bardzo istotne, łupież biały występuje u dzieci. Schorzenie bardzo rzadko obserwuje się u dorosłych. Zwykle pierwsze zmiany skórne pojawiają się tuż po narodzinach i stopniowo ustępują. Zazwyczaj w okresie dojrzewania dochodzi do remisji choroby. 

    Mimo, że przyczyny łupieżu nie są znane, to fakt, że zmiany występują głównie u dzieci sprawia, że najbardziej prawdopodobna jest proweniencja genetyczna.  

    Łupież biały u dzieci bardzo często współwystępuje z atopowym zapaleniem skóry (AZS) – chorobą nieuleczalną, przebiegającą z okresami remisji. AZS ma złożoną patogenezę.

    Schorzenie rozwija się prawdopodobnie na podłożu czynników genetycznych przy współdziałaniu czynników środowiskowych. Choroba manifestuje się swędzącymi, łuszczącymi się zmianami skórnymi.

    Pierwsze objawy pojawiają się u dzieci do 5. roku życia. 

    Czy łupież biały jest zaraźliwy?

    Wiele osób zastanawia się, czy łupież biały jest zaraźliwy. Odpowiedź brzmi: nie. Białym łupieżem nie można się zarazić, podobnie jak zwykłym i tłustym.

    Warto jednak zaznaczyć, że niektóre osoby cierpią na powierzchowne grzybicze zakażenie skóry, wywołane grzybem drożdżopodobnym z gatunku Malassezia (najczęściej Malassezia furfur), które określa się mianem łupieżu pstrego

    Choroba objawia się występowaniem na skórze dobrze odgraniczonych plam w kolorze brązowym i żółtym. Zmiany najczęściej obserwuje się na karku, plecach i klatce piersiowej. Co istotne, grzyby wytwarzają kwas azelainowy, który przyczynia się do zablokowania syntezy melaniny. W efekcie objawem schorzenia mogą być zmiany podobne do tych, które występują w łupieżu białym. 

    Łupieżem pstrym można się zarazić, gdyż jest zakażeniem grzybicznym. Należy jednak zaznaczyć, że choroba jest zakaźna głównie dla dzieci oraz osób o obniżonej odporności. 

    Łupież biały a bielactwo

    Białe, słabo odgraniczone i złuszczające się plamy, będące podstawowym objawem łupieżu białego zalicza się do hipomelanoz (zmian spowodowanych niedoborem barwnika w skórze), podobnie jak bielactwo.

    Bielactwo jest postępującym odbarwieniem skóry i włosów, spowodowanym brakiem melanocytów, czyli komórek pigmentowych, które wytwarzają melaninę. Przyczyna bielactwa nie jest do końca znana. Uważa się, że schorzenie ma podłoże autoimmunologiczne.

    Bielactwo objawia się występowaniem dobrze odgraniczonych, kredowobiałych i zwykle symetrycznych plam na powierzchniach wyprostnych ciała oraz na twarzy, zwłaszcza w okolicy ust.

    Lokalizacja zmian sprawia, że można pomylić łupież biały z bielactwem.

    Czytaj też:

    Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?

    Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

    Seja o primeiro a comentar

    Faça um comentário

    Seu e-mail não será publicado.


    *