Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Objawami dyskopatii lędźwiowej są bóle kręgosłupa lędźwiowego i rwa kulszowa. Operację kręgosłupa lędźwiowego wykonuje się w ostateczności, gdyż najczęściej skuteczne jest nowoczesne leczenie bezoperacyjne oparte o zastrzyki nadtwardówkowe, ćwiczenia i rehabilitację.

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Co to jest dyskopatia lędźwiowa?

Dyskopatia kręgosłupa lędźwiowego to schorzenie dysku lędźwiowego, czyli krążka międzykręgowego. Dyski to sprężyste, okrągłe struktury znajdujące się miedzy kręgami.

Każdy z nich składa się z pierścienia włóknistego, który opasuje znajdujące się w środku jądro miażdżyste.  Zdrowe jądro miażdżyste jest bardzo dobrze uwodnione. Wraz z upływem czasu dyski mogą ulegać zwyrodnieniu, czyli degeneracji.

Zmiany degeneracyjne krążków międzykręgowych powodują osłabienie pierścienia włóknistego, odwodnienie (dehydratację) oraz zmniejszenie wysokości dysków.

Kręgosłup lędźwiowy

Odcinek lędźwiowy kręgosłupa jest położony na wysokości brzucha. Na dole sąsiaduje z kością krzyżową, a na górze z kręgami piersiowymi.

Ze względu na niskie położenie to właśnie dyski lędźwiowe dźwigają największy ciężar. Kręgosłup lędźwiowy jest bardzo ruchomy co dodatkowo sprzyja uszkodzeniom dysków. Ból może pochodzić z wielu źródeł.

Obok dyskopatii częstą  przyczyną bólu jest choroba zwyrodnieniowa stawów kręgosłupa.

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Pęknięcie pierścienia włóknistego

Uszkodzenie krążka międzykręgowego w odcinku lędźwiowym często zaczyna się od pęknięcia pierścienia włóknistego. Czasami powoduje to ból kręgosłupa lędźwiowego.

Mimo gojenia, w miejscu pęknięcia dysk będzie zawsze słabszy i podatny na dalsze urazy. Pęknięcie jest dobrze widoczne w rezonansie kręgosłupa lędźwiowego.

W obrazach T2 zależnych widzimy ją jako jasną szczelinę lub kropkę.

Wypuklina krążka międzykręgowego

Wypuklina krążka międzykręgowego to częsta postać dyskopatii lędźwiowej. Wypuklina, czyli szerokie uwypuklenie tarczy międzykręgowej powstaje na skutek uszkodzenia pierścienia włóknistego. Dysk lędźwiowy wybrzusza się i może modelować lub uciskać worek worek oponowy lub tzw. korzonki nerwowe czyli korzenie rdzeniowe w zachyłkach bocznych.

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Przepuklina kręgosłupa lędźwiowego

Przepuklina, czyli tak zwane wypadnięcie dysku lędźwiowego ma miejsce, kiedy jądro miażdżyste zostaje wyciśnięte na zewnątrz. Przepuklina często mocno uciska na worek oponowy oraz korzenie nerwowe. Ze względu na kształt przepuklinę nazywamy protruzją lub ekstruzją.

Jądro miażdżyste może się zupełnie oddzielić też od dysku. Takie zjawisko nazywamy sekwestracją krążka międzykręgowego. Taki sekwestr dysku lędźwiowego często przemieszcza się w dół.

Przepuklina najczęściej powstaje pomiędzy kręgami lędźwiowymi L5 S1 lub L4 L5.

Wielopoziomowa dyskopatia lędźwiowa

Schorzenie może dotyczyć jedynie jednego dysku, ale dwupoziomowa dyskopatia jest również częsta. Z biegiem czasu coraz więcej kręgów ulega uszkodzeniu i dehydratacji (odwonieniu), co może prowadzić do wielopoziomowej dyskopatii lędźwiowej. Chore dyski nie zawsze bolą, ale utrata ich wysokości i sprężystości nasila zwyrodnienie kręgosłupa.

Dyskopatia lędźwiowa – objawy

Ból pleców

Pierwszym objawem dyskopatii lędźwiowej jest najczęściej ból pleców na dole. Z reguły pojawia się nagle przy podnoszeniu przedmiotów bez zachowania odpowiedniej techniki. Może też pojawić się przy sięganiu po coś z samochodu lub przy szybkim schyleniu się.

Przy wypadaniu dysku często odczuwa się ostry ból kręgosłupa lędźwiowego przypominający silne ukłucie w plecach. Niektórzy odczuwają wtedy pieczenie lub strzał w dole pleców. Ból może być tak silny, że zmusza do uklęknięcia lub położenia się. Część chorych zostaje zablokowana w pochyleniu.

Ten rodzaj bólu najczęściej mija, ale w rzadkich przypadkach ból dyskogenny utrwala się i wymaga specjalistycznego leczenia.

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Skrzywienie kręgosłupa lędźwiowego

Z reguły pojawia się silny skurcz mięśni przykręgosłupowych, który może skrzywić kręgosłup. Tułów wykrzywia się wtedy w odwrotną do bólu stronę.

Nie jest to trwała skolioza lędźwiowa i zwykle przechodzi po wyleczeniu stanu zapalnego. Niektórzy spędzają w tej pozycji kilka dni, ale u niektórych skrzywienie utrwala się i pozostaje na długie lata.

Zależy to od wielkości przepukliny lędźwiowej oraz skuteczności stosowanego leczenia.

Spłycenie lordozy lędźwiowej

Lordoza lędźwiowa to naturalne wygięcie kręgosłupa do przodu. Dyskopatia często powoduje silne napięcie mięśni przykręgosłupowych, które mogą powodować spłycenie lub nawet zniesienie lordozy lędźwiowej.

Dół pleców staje się wtedy płaski, sztywny i spięty. Po wyleczeniu ostrego zapalenia w rwie kulszowej lub udowej mięśnie rozluźniają się i lordoza się normalizuje.

W przewlekłej dyskopatii zniesienie lub spłycenie lordozy lędźwiowej może pozostać na stałe.

Objawy neurologiczne w dyskopatii lędźwiowej

Czasami masywna przepuklina lędźwiowa bardzo mocno uciska korzenie rdzeniowe i worek oponowy. Odcina to lub znacznie pogarsza ukrwienie nerwów, co może prowadzić do ich trwałego uszkodzenia.

Jeżeli ucisk na korzenie lędźwiowe nie zostanie szybko odbarczony, może dojść do trwałego kalectwa.

Jeżeli pojawią się następujące objawy neurologiczne, nie wolno czekać, należy wtedy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

  • osłabienie siły nóg, nie wynikające z bólu, ale z osłabienia lub paraliżu mięśni
  • drętwa noga – zaburzenia czucia w nodze lub pośladku
  • zaburzenia w kontrolowaniu oddawania moczu i stolca (nie chodzi tutaj o zwykłe zaparcie)

Bóle nóg od kręgosłupa

Ból lędźwiowy może z czasem zmniejszyć się lub ustąpić, ale w ciągu godzin lub dni zaczyna się pojawiać ból promieniujący do pośladka i nogi. Jest on znacznie bardziej uciążliwy od bólu lędźwi. Ma charakter rwący, palący lub podobny do uczucia prądu elektrycznego w nodze. Są to tak zwane objawy korzeniowe. Dokładny obszar bólu zależy od poziomu dyskopatii lędźwiowej.

Dyskopatia L5 S1 i L4 L5 daje objawy rwy kulszowej, czyli ból promieniujący wzdłuż przebiegu nerwu kulszowego. Zaczyna on się w pośladku, promieniuje przez tył lub bok uda do łydki i stopy. Dyskopatia L3 L4 lub L1 L2, L2 L3 może powodować zarówno objawy rwy kulszowej jak i  rwy udowej.

Ból promieniuje wtedy wzdłuż nerwu udowego do przedniej części uda, kolana oraz wewnętrznej strony łydki.

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Dyskopatia lędźwiowa – przyczyny

Większość przyczyn dyskopatii lędźwiowej ma związek z nieprawidłowym obciążaniem kręgosłupa lędźwiowego. Najczęstsze przyczyny to:

  • schylanie się lub podnoszenie przedmiotów ze skrętem tułowia i na prostych nogach
  • skoki spadochronowe (szczególnie w wojsku i służbach specjalnych)
  • wypadki komunikacyjne
  • upadki z wysokości
  • nagła zmiana masy ciała: przytycie lub gwałtowne schudnięcie
  • wzmożona aktywność fizyczna (długie wędrówki z plecakiem, długodystansowe bieganie)
  • wady kręgosłupa lędźwiowego: skolioza (skrzywienie kręgosłupa)
  • siedząca praca (kierowcy, pracownicy biurowi)
  • wibracje (kierowcy)
  • ciąża
  • wady postawy

Dyskopatia lędźwiowa – badania

Doświadczony lekarz od kręgosłupa jest w stanie z dużym prawdopodobieństwem prawidłowo rozpoznać choroby kręgosłupa lędźwiowego. W wielu przypadkach objawy nie są typowy i mogą przypominać ból biodra i inne schorzenia.

Dlatego przy podejrzeniu rwy udowej lub udowej dobrze jest wykonać badania. Najważniejszy z nich jest rezonans magnetyczny kręgosłupa lędźwiowego, który bardzo dokładnie pokazuje dyski, przepukliny, wypukliny oraz nerwy. Jeżeli istnieją przeciwwskazania.

, do wykonania rezonansu, tomografia komputerowa również dostarcza wielu potrzebnych informacji.

Dyskopatia lędźwiowa – leczenie

Leczenie dyskopatii lędźwiowej zależy od jej umiejscowienia w kręgosłupie i jej ciężkości.

Lekka rwa udowa lub kulszowa przejdzie po podaniu przeciwzapalnych tabletek lub zastrzyków, natomiast większe przepukliny lędźwiowe przestają dawać objawy dopiero po zastrzyku nadtwardówkowym lub operacji. Wielu zastanawia się jaki lekarz leczy rwę kulszową lub udową.

Jeżeli wystąpią ostre objawy neurologiczne należy zgłosić się do szpitala. W innym przypadku należy zwrócić się do lekarza kręgosłupa, który wie jak leczyć dyskopatię lędźwiową w sposób bezoperacyjny.

Bezoperacyjne leczenie dyskopatii lędźwiowej – zastrzyki nadtwardówkowe

Powodem silnego bólu rwy kulszowej lub udowej w dyskopatii jest przepuklina uciskająca korzenie nerwowe w kręgosłupie oraz powodująca ich zapalenie. Ucisk może odcinać dopływ krwi do nerwu i hamować dopływ pożywienia, tlenu i witamin. Jeżeli ucisk jest znaczny i trwa długo, część nerwu może obumrzeć.

Leia também:  Como É Que As Moscas Se Reproduzem?

Dlatego w najcięższych przypadkach przebiegających z ostrymi objawami neurologicznymi stosuje się odbarczenie operacyjne. Na szczęście w ogromnej większości przypadków przepuklinę można wyleczyć bezoperacyjnie.  Taką terapią jest skuteczny zastrzyk nadtwardówkowego, który jest podawany do źródła bólu, w miejscu ucisku nerwu.

Wygasza on zapalenie, zmniejsza obrzęk i poprawia krążenie. Przepuklina może wtedy zacząć się wchłaniać.

W niektórych przypadkach w okolicę korzeni rdzeniowych podaje się również składniki odżywcze dla nerwów oraz witaminy.

Takie skuteczne leczenie dyskopatii lędźwiowej wymaga użycia specjalistycznego sprzętu monitorującego pozycję igły w kręgosłupie.

Bezoperacyjne leczenie przepukliny kręgosłupa zastrzykami nadtwardówkowymi pomogło wielu cierpiącym pacjentom i ma bardzo dobrą opinię.

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Rehabilitacja kręgosłupa lędźwiowego

Rehabilitacja kręgosłupa lędźwiowego działa najlepiej dopiero po wygaszeniu ostrego zapalenia w kręgosłupie. Na rehabilitację składa się wiele metod leczenia rwy kulszowej. Rehabilitacja dyskopatii nie tylko leczy objawy, ale poprzez korekcję wad postawy oraz wzmacnianie mięśni pomaga zapobiegać nawrotom.

Ćwiczenia na kręgosłup lędźwiowy

W internecie można znaleźć wiele rysunków, zdjęć lub filmów z ćwiczeniami na ból kręgosłupa lędźwiowego i na rwę kulszową. Wiele z zaleceń wzajemnie się wyklucza. Niektórzy zalecają leczenie poprzez przeprosty, inni poprzez zgięcia kręgosłupa.

Należy pamiętać, że przyczyny bólu lędźwi i bólu nóg od kręgosłupa są różne i dlatego stosuje się na nie różne ćwiczenia. Przeprosty w ćwiczeniach McKenziego będą pomagały tylko części pacjentów. Pozostali będą wymagali innego rodzaju gimnastyki.

Jedynie doświadczony terapeuta i lekarz orientuje się jakie ćwiczenia należy stosować w każdym przypadku i czego nie wolno robić przy dyskopatii lędźwiowej.

Terapia manualna kręgosłupa lędźwiowego

Leczenie kręgosłupa lędźwiowego za pomocą specjalnych technik terapii manualnej może zmniejszyć objawy oraz może pomagać w zapobieganiu nawrotom. W leczeniu dyskopatii stosuje się masaż, który zmniejsza objawy i rozluźnia mięśnie.

Dyskopatia lędźwiowa – jak spać?

Pozycja, w której należy spać zależy od rodzaju dyskopatii. Generalnie należy poszukać pozycji, w jakiej odczuwa się najmniej bólu. Preferowane są twardsze materace. Najczęściej najłatwiej jest spać z dyskopatią w następujących pozycjach:

  • spanie na plecach z poduszką pod kolanami i łydkami
  • spanie na boku z poduszką między nogami
  • spanie na brzuchu

Operacja kręgosłupa lędźwiowego

Operację kręgosłupa stosuje się w najcięższych przypadkach dyskopatii lędźwiowej, kiedy inne, mniej inwazyjne i bezpieczniejsze metody leczenia nie mają szansy skutecznie pomóc.

Operuje się z reguły bardzo duże przepukliny silnie uciskające worek oponowy oraz korzenie rdzeniowe powodując ostre objawy neurologiczne takie jak paraliż. Często wykonywaną operacją przepukliny kręgosłupa jest discektomia lędźwiowa.

Mniej inwazyjną alternatywą jest mikrodiscektomia lędźwiowa. W niektórych sytuacjach wszczepia się implant dysku lędźwiowego.

W części operacji dyskopatii stosuje się stabilizację kręgosłupa lędźwiowego. Stabilizację stosuje się szczególnie w przypadku niestabilności i kręgozmyku.

Życie po operacji kręgosłupa lędźwiowego

Są różne rodzaje dyskopatii lędźwiowej i różne metody operacyjne. Przed zabiegiem należy spytać chirurga jakie są szanse na powrót do pracy i sportu oraz jakie ryzyko  operacja ze sobą niesie.

Rekonwalescencja po operacji polega na odpowiednio dobranej rehabilitacji.

Należy bezwzględnie stosować się do zaleceń na temat tego kiedy można siadać i chodzić i czego nie wolno robić po operacji kręgosłupa lędźwiowego.

Najczęściej wyniki interwencji chirurgicznej są dobre, jednak czasem pojawiają się komplikacje. Należą do nich zrosty po operacji kręgosłupa lędźwiowego, które powodują nieznośny i trudny do wyleczenia przewlekły ból pooperacyjny (ang. failed back syndrome). Dlatego należy pamiętać, że operacja to ostateczność.

Polecam! Z pomocą Pana Andrzeja, bez operacji, wygrałem z rwą kulszową.

Opublikowany przez Norbert Mariański Poniedziałek, 21 sierpnia 2017

Lordoza lędźwiowa – jak ją skorygować i leczyć?

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Zmiana postawy ciała, ból pleców i sztywność stawów biodrowych to jedynie część objawów, jakie mogą występować przy lordozie lędźwiowej. Dobór metod korekcji jest uzależniony od rodzaju dysfunkcji (lordoza spłycona pogłębiona, zniesiona) i stopnia jej zaawansowania. Kluczowa jest odpowiednio dobrana rehabilitacja. Ćwiczenia połączone z zabiegami fizykoterapeutycznymi mogą przynieść znaczną ulgę w dolegliwościach i poprawić nieprawidłowe ustawienie kręgów. 

Co to jest lordoza lędźwiowa? 

Kręgosłup człowieka posiada naturalne krzywizny, które ułatwiają utrzymanie wyprostowanej postawy ciała, wykonywanie ruchów tułowia oraz poruszanie kończynami we wszystkich płaszczyznach. Dodatkowo pełnią one funkcję amortyzującą. 

W odcinku krzyżowym i piersiowym kręgosłup wygięty jest do tyłu, co określa się mianem kifozy fizjologicznej. W odcinku lędźwiowym i szyjnym kręgosłup wygina się ku przodowi – jest to lordoza fizjologiczna

Na skutek działania różnych czynników może dojść do zmian w zakresie stopnia wygięcia kręgosłupa lędźwiowego (prawidłowo powinno ono mieścić się w przedziale 28-46 stopni, zależnie m.in. od wieku czy rozstawienia miednicy) i rozwoju lordozy patologicznej

Diagnozuje następujące rodzaje patologicznej lordozy lędźwiowej: 

  • lordoza lędźwiowa spłycona (hipolordoza), 
  • pogłębiona lordoza lędźwiowa (hiperlordoza),
  • zniesiona lordoza lędźwiowa (dyslordoza lędźwiowa). 

Doświadczony fizjoterapeuta bez trudu jest w stanie rozpoznać rodzaj zaburzenia, nawet bez wykonywania specjalistycznych badań. 

Nadmierna lordoza lędźwiowa – przyczyny 

Lordoza lędźwiowa może być wadą wrodzoną, jednak często rozwija się na skutek oddziaływania takich czynników, jak:

  • przyjmowanie nieprawidłowej postawy ciała, 
  • otyłość, 
  • brak aktywności fizycznej, 
  • urazy okolicy kręgosłupa, 
  • wpływ innych wad postawy, np. kifozy pogłębionej, 
  • niektóre choroby (np. osteoporoza, kręgozmyk, rwa kulszowa, zapalenie krążków międzykręgowych). 

Spłycenie lordozy lędźwiowej – objawy 

Spłycona lordoza kręgosłupa oznacza nienaturalne zmniejszenie wysklepienia kręgosłupa. Lordoza jest nadal zauważalna, ale kąt skrzywienia ulega wyraźnemu zmniejszeniu. U osób z hipolordozą miednica pochylona jest ku tyłowi, co daje efekt „chowania się” pośladków. 

Sprawdź również: Przepuklina kręgosłupa – jakie są jej objawy i czy jest groźna?

Samo spłycenie lordozy zwykle nie powoduje bólu, jednak na skutek zmiany ustawienia miednicy mogą pojawić się dolegliwości w obrębie okolicznych mięśni. Ból daje się odczuć przy zmianie pozycji czy przy wysiłku.

Początkowo jest nagły, krótkotrwały i ostry, po kilku tygodniach staje się przewlekły, nasilając się po przebudzeniu lub wieczorem, po całodziennej aktywności.

Dodatkowo mogą wystąpić mrowienia i drętwienia kończyn oraz pośladków, problemy z działaniem pęcherza moczowego czy zaburzenia funkcjonowania jelit. 

Pogłębienie lordozy lędźwiowej – objawy 

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Prawidłowe zdiagnozowanie skrzywienia kręgosłupa pomaga przy odpowiednim doborze leczenia

Nadmierna lordoza lędźwiowa to jedna z najczęściej występujących wad postawy, która rozwija się w efekcie zaburzenia równowagi mięśniowej. U pacjentów z tym zaburzeniem kręgosłup ponad pośladkami tworzy charakterystyczny łuk przypominający kształtem literę „C”. Miednica jest pochylona do przodu, a brzuch i pośladki – wypięte. 

Przy pogłębionej lordozie lędźwiowej istnieje ryzyko rozwoju innych wad – pleców wklęsłych lub pleców wklęsło-wypukłych. W tym przypadku typowy jest ból kręgosłupa na dole, bolesność i sztywność stawów biodrowych, mrowienie kończyn, a także problemy z wypróżnianiem. 

Zniesienie lordozy lędźwiowej – objawy 

O zniesieniu lordozy w odcinku lędźwiowym mówimy, kiedy dojdzie do zaawansowanego wypłaszczenia łuku kręgosłupa.

Jego fragment rozciągający się pomiędzy kością krzyżową a dolną krawędzią żeber jest niemal zupełnie płaski, przez co nie jest w stanie prawidłowo znosić obciążeń.

Wiąże się to z występowaniem podobnych objawów, jak w przypadku innych typów lordoz (m.in. bólu pleców czy sztywności w stawach), a także zwiększeniem podatności kręgosłupa na urazy. 

Przeczytaj również: Drętwienie palców u rąk – jak temu zapobiegać?

Leczenie lordozy lędźwiowej 

Korygowanie lordozy lędźwiowej jest konieczne, nawet jeśli nie daje ona wyraźnych objawów.

Zaniedbanie terapii z czasem spowoduje pogorszenie jakości życia – utrzymywanie nieprawidłowej postawy ciała zwiększa ryzyko wystąpienia zmian zwyrodnieniowych czy rozwoju nieprawidłowości w obrębie narządów wewnętrznych. Sposób leczenia zależy od rodzaju i stopnia zaawansowania zmian chorobowych. 

W pierwszej kolejności pacjentom zaleca się wykonywanie odpowiednio dobranych ćwiczeń korekcyjnych. Ich celem jest rozciągnięcie i wzmocnienie mięśni oraz korygowanie postawy ciała.

Początkowo ćwiczenia na lordozę lędźwiową wykonuje się pod okiem fizjoterapeuty, z czasem można robić je samodzielnie w domu. Nie warto szukać pomysłów na własną rękę.

Fizjoterapeuta po zapoznaniu się z naszym stanem doradzi, jakich ćwiczeń należy w naszym przypadku unikać (może to być np. bieganie), a jakie przyniosą poprawę. 

Ważną rolę odgrywają zabiegi fizykoterapeutyczne. Stosuje się m.in.: ultradźwięki, hydroterapię, prądy interferencyjne oraz terapię prądami TENS.  

Leia também:  Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Przy nasilonych dolegliwościach zaleca się stosowanie środków przeciwbólowych. Ważne jest ponadto obniżenie masy ciała oraz dbanie o regularną aktywność ruchową

W najbardziej zaawansowanych przypadkach może być konieczne wykonanie operacji. 

Gorset ortopedyczny na lordozę lędźwiową 

Proces wyrównania lordozy lędźwiowej bywa bardziej efektywny przy zastosowaniu gorsetu ortopedycznego.

Odpowiednio dobrany może zahamować postęp zmian, wspomóc korygowanie nieprawidłowego ułożenia kręgów oraz zmniejszyć ucisk powstający w miejscu skrzywienia. Jednocześnie sprzyja on przywróceniu właściwej struktury mięśniowej.

Gorset ortopedyczny po wstępnej fazie przyzwyczajania nosi się najczęściej przez większą część doby (z przerwami na czynności higieniczne i rehabilitację). 

Używanie gorsetu medycznego powinno być praktykowane wyłączne z wyraźnych wskazań lekarza. Specjalista decyduje też o tym, jaki rodzaj zaopatrzenia powinniśmy wybrać oraz jak długo go stosować. 

Ortezy dostępne w naszym sklepie internetowym: Orteza kręgosłupa Lumbo Direxa, Rehband 7792 – Gorset lędźwiowo-krzyżowy Power Line, Gorset piersiowo-lędźwiowo Carezza High.

Lordoza lędźwiowa – zachowana i spłycona, objawy i ćwiczenia

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Fot: CLIPAREA.com / fotolia.com

Lordoza lędźwiowa jest naturalnym wygięciem kręgosłupa w stronę brzuszną. Pogłębienie lordozy nazywane jest hiperlordozą lędźwiową i powoduje uwypuklenie brzucha. Lordoza zniesiona lub spłycona sprawia, że kręgosłup jest płaski i bardzo podatny na przeciążenia.

Ludzki kręgosłup jest naturalnie krzywy, dzięki czemu możliwe jest utrzymanie postawy wyprostowanej i unoszenie głowy. Wygięcie do przodu nazywane jest lordozą, a wygięcie do tyłu – kifozą. Istnieją dwie lordozy – szyjna i lędźwiowa oraz dwie kifozy – krzyżowa i piersiowa.

Wady lordozy lędźwiowej to pogłębienie, spłycenie lub zniesienie. Lordoza lędźwiowa spłycona powoduje zmniejszenie naturalnych krzywizn kręgosłupa, przez co jest on bardziej podatny na ból i przeciążenia.

W przypadku zniesienia lordozy lędźwiowej kręgosłup jest zupełnie wyprostowany w odcinku lędźwiowym, co znacznie zwiększa podatność na urazy.

Przyczyny zniesienia, spłycenia i pogłębienia lordozy lędźwiowej

Do spłycenia fizjologicznej lordozy lędźwiowej dochodzi w wyniku rozwoju chorób zwyrodnieniowych kręgosłupa. Problem ten jest rzadziej spotykany niż pogłębienie fizjologicznej lordozy lędźwiowej. Przyczyną zniesienie lordozy lędźwiowej może być przyjmowanie nieprawidłowej pozycji w trakcie siedzenia.

Bardzo często powstaje ona w wyniku nadmiernego przeciążania kręgosłupa poprzez odchylenie do tył miednicy. Problem ten pojawia się wskutek nieprawidłowej pozycji siedzącej.

Przyczyną mogą być także urazy mechaniczne, stan zapalny oraz zaburzenia odcinka piersiowego, powodujące znoszenie lordozy na odcinku lędźwiowym.

Zobacz także: Zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego – objawy, przyczyny, leczenie, zapobieganie, ćwiczenia, zwyrodnienie a bóle i zawroty głowy

Nadmierna lordoza lędźwiowa, czyli lordoza pogłębiona, może być efektem innych wad postawy, np. pogłębionej kifozy, a także urazów, takich jak zwichnięcie biodra.

Schorzenie może wynikać również z innych schorzeń reumatologicznych i zwyrodnieniowych lub stanowić powikłanie gruźlicy. Wada często związana jest z rwą kulszową oraz zwyrodnieniem krążków międzykręgowych.

Przyczyną może być także ciąża, zwłaszcza mnoga, oraz nadmiar tkanki tłuszczowej na brzuchu.

Objawy pogłębionej i spłyconej lordozy lędźwiowej

Zniesienie lordozy lędźwiowej objawia się przede wszystkim bólem kręgosłupa, który staje się podatny na wszelkie przeciążenia., zanika naturalne wygięcie kręgosłupa w odcinku lędźwiowym.

Hiperlordoza lędźwiowa powoduje nienaturalne, łukowate wygięcie kręgosłupa w stronę brzuszną. Plecy są wklęsłe, przez co z boku sylwetka przybiera kształt litery C. Schorzeniu towarzyszą dolegliwości bólowe, kurcze mięśniowe, mrowienie, a niekiedy nawet drętwienie dolnych kończyn. Przy dużej wadzie mogą pojawić się zaburzenia w oddawaniu moczu i stolca.

Lordoza lędźwiowa – ćwiczenia korekcyjne

Zniesioną lordozę lędźwiową oraz pogłębioną lordozę lędźwiową można skutecznie leczyć za pomocą ćwiczeń. Podstawowe ćwiczenia polegają na znalezieniu prawidłowego ustawienia miednicy i utrwaleniu prawidłowej postawy. W tym celu należy:

  • ustawić stopy równoległe do siebie, na szerokość kolców biodrowych,
  • równomiernie rozłożyć ciężar ciała (nie przenosić go na zewnętrzne, wewnętrzne krawędzie stóp ani na pięty),
  • lekko napiąć brzuch,
  • utrzymać proste plecy ze ściągniętymi łopatkami i barkami opuszczonymi w dół.

W takiej pozycji należy poruszać biodrami do przodu i do tyłu, stopniowo zmniejszając zakres ruchu do momentu, gdy kość łonowa i kolce biodrowe będą na tej samej płaszczyźnie.

W takiej pozycji należy siedzieć, chodzić, a także ćwiczyć, ponieważ zapewnia ona zrównoważone spięcie mięśni stabilizujących oraz odpowiednią podstawę dla kręgosłupa.

Początkowo może to być trudne, ale z czasem stanie się naturalne.

Ćwiczenia w spłyceniu lordozy lędźwiowej wymagają rozluźnienia przykurczonych mięśni, czyli mięśni brzucha, biodrowo-lędźwiowych oraz grupy mięśni kulszowo-goleniowych. Wzmocnione muszą być prostowniki grzbietów i pośladków. Odpowiednie ćwiczenia powinny być skonsultowane z terapeutą, który najpierw musi ustalić przyczynę wady.

W przypadku lordozy pogłębionej konieczne jest stosowanie ćwiczeń pozwalających na rozluźnienie mięśnia prostownika grzbietu odcinka lędźwiowego prostego uda, czworobocznego lędźwi i biodrowo-lędźwiowego. Wzmacniać należy mięśnie brzucha, mięśnie pośladkowe wielkie oraz mięśnie kulszowo-goleniowe. Dobór ćwiczeń należy pozostawić lekarzowi. Zalecane aktywności fizyczne to przede wszystkim pływanie i joga.

Leczenie pogłębionej i spłyconej lordozy lędźwiowej

Lordoza lędźwiowa zachowana nie wymaga specjalnego leczenia. Najlepszym sposobem na wyrównanie lordozy lędźwiowej są ćwiczenia korekcyjne, a w razie potrzeby także rehabilitacja.

Bardzo ważne jest określenie przyczyn schorzenia, ponieważ tylko wtedy lekarz może zaordynować leczenie, np. w gruźlicy.

Leczenie spłyconej i pogłębionej lordozy lędźwiowej wymaga nie tylko wykonywania ćwiczeń i utrwalenia prawidłowej postawy ciała, ale także stosowania odpowiednich materacy i poduszek do spania. W trudniejszych przypadkach może być konieczne noszenie gorsetu ortopedycznego.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Plecy wklęsłe

Pozostajemy w tematyce wad postawy i kolejny raz decydujemy się zaprezentować problem, który może dotyczyć każdego bez względu na wiek.

Plecy wklęsłe, bo o nich mowa w niniejszym artykule, obok hiperkifozy piersiowej (pleców okrągłych) i bocznych skrzywień kręgosłupa (skolioz) stanowią jedną z najczęściej odnotowywanych nieprawidłowości w sylwetce. Czym się charakteryzują i po jakich objawach można je rozpoznać?

Mianem pleców wklęsłych określa się patologiczne i przesadne pogłębienie lordozy odcinka lędźwiowego – jednej z fizjologicznych krzywizn kręgosłupa – która w naturalnych i prawidłowych warunkach jest wygięta dobrzusznie (tj. w kierunku przednim).

Nieprawidłowości występujące w tej wadzie postawy charakteryzują się nadmiernym wygięciem kręgosłupa lędźwiowego, co powoduje charakterystyczne wklęsłe wgłębienie na tej wysokości. Jednym z głównych znaków rozpoznawczych pleców wklęsłych jest obecność tzw.

przodującego brzucha (odznaczającego się wyraźnym i zauważalnym wypięciem w przód) oraz uwypuklonych pośladków.

Występowanie hiperlordozy odcinka lędźwiowego może mieć rozmaite przyczyny. Rozwój pleców wklęsłych podobnie jak w przypadku innych wad postawy jest w większości przypadków brakiem przestrzegania zasad zachowania prawidłowej postawy ciała, co może być wynikiem m.

in. źle zaadaptowanego miejsca do pracy biurowej (np. niewłaściwie dostosowanego krzesła do biurka), nieprawidłowej ergonomii (np. podnoszenie czegoś z ziemi na prostych nogach zamiast kucnięcia) bądź niewłaściwej techniki treningowej (np. w trakcie wykonywania ćwiczeń siłowych).

Oprócz tego równie istotne znacznie odgrywają:

  • Otyłość brzuszna
  • Wrodzone wady strukturalne kręgosłupa
  • Rozmaite choroby układu kostno-mięśniowego
  • Zbyt długie spędzanie czasu w pozycji siedzącej
  • Niski poziom aktywności fizycznej lub jej całkowity brak

Nietrudno domyślić się, że flagowym symptomem wskazującym na obecność pleców wklęsłych jest zauważalnie pogłębiona lordoza odcinka lędźwiowego.

Efektem tego zaburzenia jest nadmierne przodopochylenie miednicy, patologiczne wypięcie brzucha w przód (wcześniej wspomniany brzuch przodujący) oraz wyraźne uwypuklenie mięśni pośladkowych.

Szczególnie ważnym objawem jest przodopochylenie – ograniczenie ruchomości odcinka lędźwiowego może powodować rozwój sztywności i dolegliwości bólowych w obrębie połączeń stawowych (tj. stawów biodrowych i krzyżowo-biodrowych).

Skutkiem takich nieprawidłowości może być zaburzenie pracy narządów wewnętrznych w postaci upośledzonej perystaltyki jelit, niewłaściwego funkcjonowania pęcherza moczowego czy mniej lub bardziej uciążliwych problemów menstruacyjnych u kobiet.

Głównymi następstwami wady postawy o charakterze pleców wklęsłych są ograniczenia i zaburzenia prawidłowej funkcjonalności mięśni. Nadmiernemu osłabieniu i rozciągnięciu ulegają mięśnie brzucha, pośladków oraz tylna grupa mięśni uda czyli kulszowo-goleniowe.

Leia também:  O Que É O Netflix E Como Funciona?

Inne mięśnie zostają przesadnie napięte i wyraźnie skrócone. Do nich zaliczamy czworoboczny lędźwi, lędźwiową część prostownika grzbietu, biodrowo-lędźwiowy oraz prosty uda.

Warto też wspomnieć, że patologiczne zwiększenie lordozy powoduje pojawienie się dolegliwości bólowych w obrębie mięśni przykręgosłupowych odcinka lędźwiowego.

Lordoza lędźwiowa – przyczyny, objawy, leczenie, fizjoterapia i ćwiczenia

Niektórzy pacjenci borykają się z występowaniem dwóch popularnych wad postawy płaszczyzny czołowej. Połączenie hiperkifozy piersiowej z hiperlordozą lędźwiową określa się mianem pleców okrągło-wklęsłych.

Obecność tak dużej ilości nieprawidłowości w zakresie napięcia i funkcjonalności mięśni odcinków piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa skutkuje znacznym upośledzeniem w zakresie wykonywania czynności dnia codziennego – postępowanie korekcyjne w przypadku większej ilości wad postawy wymaga od fizjoterapeutów dużego zaangażowania oraz kompleksowego podejścia, co pozwoli na wielopoziomowe radzenie sobie z występującymi ograniczeniami.

Głównym sposobem walki z wadami postawy i ich niekorzystnymi następstwami jest szeroko rozumiana gimnastyka korekcyjna, którą realizuje się w ramach kompleksowego postępowania rehabilitacyjnego.

Terapeuci mają za zadanie przywrócić pacjentowi prawidłowe warunki anatomiczno-funkcjonalne, co jest możliwe poprzez wzmacnianie osłabionych grup mięśniowych i pozbycie się przesadnego napięcia ze współtowarzyszącymi dolegliwościami bólowymi.

Fizjoterapia powinna być również ukierunkowana na reedukację posturalną pacjenta, która polega na ponownym nauczeniu samokontroli utrzymania prawidłowej postawy ciała i samodzielnej korekcji występujących asymetrii bądź innych nieprawidłowości.

Najlepszym sposobem jest do tego wykorzystanie lustra, które pozwoli na ocenę liniowości struktur i zachowania optymalnej wartości krzywizn.

Duże dolegliwości bólowe i przesadne napięcie mięśni może jednak wymagać dodatkowego wsparcia. Bolesne ograniczenia zakresu ruchu warto eliminować poprzez wprowadzenie zabiegów z zakresu fizykoterapii – w tym celu bardzo dobrze sprawdzi się leczenie w formie elektroterapii (np.

prądami typu TENS), ciepłych okładów lub naświetlania.

Wartościową formą uzupełnienia całej procedury rehabilitacyjnej będzie włączenie metody dynamicznego plastrowania (kinesiotapingu), co pozwoli na usprawnienie ruchomości stawowej i łatwiejsze wyrównanie zaburzonego tonusu mięśniowego.

Jeśli powyższy problem dotyczy także Ciebie, skontaktuj się z nami! Centrum rehabilitacji i terapii Open Medical tworzą wysoko wyspecjalizowani lekarze, którzy nie tylko posiadają ogromną wiedzę i lata doświadczenia, a także dbają o ciepłą atmosferę. Dołącz do grona zadowolonych pacjentów Open Medical i zacznij żyć pełnią życia!

Co to jest lordoza? Ćwiczenia na różne rodzaje tej choroby

Lordoza to naturalna, łukowata krzywizna kręgosłupa ze szczytem skierowanym w stronę brzuszną w odcinku szyjnym i lędźwiowym. Hiperlordoza lub spłycona lordoza oznacza odchylenie od normy wymagające leczenia. Ćwiczenia na lordozę stanowią dominującą metodę walki ze zniekształceniem aparatu ruchu.

Pogłębiona lub zniesiona lordoza szyjna i lędźwiowa wywołuje szereg dokuczliwych objawów. Stanowi również przyczynę niepoprawnie wyglądającej sylwetki i może zakłócać pracę narządów wewnętrznych. Pod wpływem rehabilitacji ruchowej patologiczne odkształcenia zostają wyrównane do odpowiedniego zakrzywienia, a przykre dolegliwości neurologiczne i somatyczne ustępują.

Co to jest lordoza?

Lordoza to paraboliczny, łukowaty układ kręgosłupa ze szczytem skierowanym w stronę brzuszną, fizjologicznie występujący w odcinku szyjnym i lędźwiowym, którego funkcją jest utrzymanie pionowej postawy, równoważenie środka ciężkości całej sylwetki oraz znoszenie i rozkładanie na obręcze kończyn przeciążeń fizycznych. Krzywizna tego typu stopniowo kształtuje się z chwilą nabycia zdolności podnoszenia i utrzymywania w pionie głowy oraz raczkowania, siadania i w końcu chodzenia. U dzieci lordoza w segmencie szyjnym intensywnie rozwija się od 6. miesiąc życia, z kolei lordoza lędźwiowa – kilka miesięcy później. 

Naturalna lordoza pod wpływem różnorodnych czynników wrodzonych i nabytych może ulec pogłębieniu bądź spłyceniu, a wszelkie odchylenia od normy w konstrukcji kręgosłupa wymagają leczenia. Ćwiczenia na lordozę stanowią dominującą metodę walki ze zniekształceniem aparatu ruchu.

Pod wpływem rehabilitacji ruchowej patologiczne odkształcenia zostają zmniejszone, a przykre dolegliwości pojawiające się w przebiegu deformacji ustępują. Najbardziej podatne na wpływ ćwiczeń są dzieci ze względu na elastyczny układ ruchu.

Natomiast nadmierna lub wyprostowana lordoza u dorosłych jest bardziej odporna na gimnastykę korekcyjną, ale i tu odpowiednia gimnastyka sprzyja łagodzeniu dokuczliwych objawów i uzyskaniu ogólnego odprężenia fizycznego.

Gimnastyka tego typu polecana jest także w ramach profilaktyki u osób z prawidłowo rozwiniętym aparatem ruchu.

Lordoza kręgosłupa – rodzaje

W zależności od głębokości lordozy wyróżnia się jej kilka rodzajów.

Najczęściej diagnozowana jest hiperlordoza dolnego odcinka kręgosłupa, czyli pogłębiona lordoza lędźwiowa, choć można również doświadczyć odwrotnej postaci, czyli spłycenia lordozy lędźwiowej.

Z kolei w górnym odcinku aparatu ruchu nierzadko klientów gabinetów fizjoterapeutycznych obciąża nadmierna lordoza oraz zniesiona lordoza szyjna, tzw. wypłaszczenie. Każdy z przypadków charakteryzuje się typowymi charakterystycznymi objawami. 

W sytuacji podejrzenia u siebie lub dziecka patologicznej lordozy należy zgłosić się do lekarza, który opracuje odpowiednią ścieżkę leczenia.

Ćwiczenia korekcyjne, ukierunkowane na wypracowanie optymalnego kształtu kręgosłupa i zapobieganie nawrotów deformacji, można również ustalić ze specjalistą w formie zdalnej konsultacji medycznej za pomocą videorozmowy.

Regularne spotkania z lekarzem w przychodni internetowej zapewniają stałą opiekę medyczną, komfortowy sposób komunikacji i możliwość dostosowania wizyty do dogodnej dla siebie pory dnia i nocy, bez wychodzenia z domu.

Zobacz także:  Leczenie skoliozy – jakie są przyczyny i objawy?

Lordoza – ćwiczenia

Ćwiczenia na lordozę powinny być wykonywane regularnie z maksymalnym zaangażowaniem w jakość wyprowadzania i kończenia każdego ruchu. 

Przykładowym ćwiczeniem na zniesienie fizjologicznej lordozy szyjnej jest tzw. koci grzbiet, czyli ćwiczenie wykonywane w klęku podpartym, w którym należy wykonać wygięcie kręgosłupa w górę ze schowaniem głowy między ramiona, a następnie wygięcie kręgosłupa w dół ze skłonem głowy w tył.

Nadmierną lordozę szyjną również można spłycić, stosując ustalony ze specjalistą zestaw ćwiczeń. Podstawowy zakres ruchów jest prosty i nie wymaga zastosowania dodatkowych przyrządów.

Wystarczy stanąć pod ścianą, ręce ułożyć w pozycji „skrzydełek” (zgięte w łokciach, po obu stronach tułowia z dłońmi skierowanymi przed siebie).

Głowa musi cały czas dotykać ściany i w tej pozycji następuje cofanie brody, utrzymanie napięcia mięśni przez około 15 s i rozluźnienie.

Kolejna propozycja to stanie przodem do narożnika ściany, ręce odwiedzione, zgięte w łokciach do kąta prostego i oparte o ścianę na przedramionach. Następnie wykonujemy pochylenie tułowia do przodu, utrzymujemy napięcie przez około 15 s i wracamy do pozycji wyjściowej.

Zobacz także:  Ból pleców – jakie może oznaczać choroby? 

Hiperlordoza lędźwiowa także zacznie ustępować pod wpływem ćwiczeń, które można wykonać np. na sali gimnastycznej. Jednym z nich jest zwis tyłem na drabince z jednoczesnym przyciąganiem kolan do brzucha.

Druga propozycja nie wymaga dodatkowych przyrządów.

Wystarczy położyć się na plecach i w tej pozycji maksymalnie głęboko wciągać pępek z jednoczesnym napięciem mięśni brzucha, ale bez angażowania innych partii ciała.

Lordoza lędźwiowa spłycona lub zniesiona pogłębi się na skutek ćwiczeń, które można samodzielnie wykonać w domu. Jedną z propozycji jest leżenie tyłem z nogami zgiętymi w kolanach i unoszenie możliwie wysoko miednicy bez odrywania łopatek i stóp od ziemi. Po każdym ruchu następuje powrót do pozycji wyjściowej i rozluźnienie.

Drugie ćwiczenie wymaga ułożenia się na ziemi przodem z rękoma odwiedzionymi, prostymi w łokciach i głową opartą czołem o np. matę. W tej pozycji wykonujemy naprzemienne unoszenie prostych w kolanach nóg i powrót do pozycji wyjściowej.

Powyższe ćwiczenia prezentują zaledwie kilka przykładowych ruchów. Przed podjęciem samodzielnej gimnastyki korekcyjnej zawsze warto skonsultować się ze specjalistą, który nie tylko dobierze odpowiedni zestaw ćwiczeń, ale również wytłumaczy prawidłową technikę ich wykonywania.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*