Jak sobie radzić z bólem stawów – leki, ćwiczenia, fizjoterapia, rehabilitacja

Zabieg, w którym wszczepiana jest endoproteza kolana, wykorzystywany jest nie tylko wtedy, gdy naturalne struktury stawu kolanowego zużywają się wraz z wiekiem, ale również, gdy ulegną zniszczeniu w wyniku urazu. Niestety budowa stawu kolanowego temu sprzyja.

Kolano to największy staw w ludzkim organizmie, który łączy udo z podudziem. Pełni bardzo ważną funkcję, utrzymując ciężar całego ciała i stabilizując postawę, a także odpowiadając za ruch podczas wykonywania codziennych aktywności życiowych, czy uprawiania sportu.

Kolano jest stawem złożonym – zawiasowo obrotowym, na który składa się dużo różnych elementów m.in.: kości, łąkotki i więzadła, a całość otoczona jest torebką stawową.

W wyniku zwyrodnienia stawu kolanowego, o czym już wspominaliśmy, dochodzi do osłabienia struktur w kolanie i uszkodzenia chrząstki stawowej.

Endoproteza stawu kolanowego jest implantem wykonanym z przyjaznych dla organizmu biomateriałów, które są wszczepiane w miejsce zniszczonych tkanek stawowych. Wymiana stawu kolanowego odbywa się w przebiegu operacji zwanej endoprotezoplastyką.

Zastosowanie implantu ma na celu wypełnienie brakujących ubytków w powierzchni stawowej. W zależności od wielkości ubytków w chrząstce, wymiana zniszczonych elementów stawu jest całkowita lub połowicza.

Efektem jest przywrócenie prawidłowej funkcjonalności stawu kolanowego i zadbanie o właściwy poziom stabilizacji podczas poruszania się. Proteza kolana niestety nie jest wieczna.

Przewiduje się, że endoproteza kolana powinna służyć pacjentowi przez co najmniej 15 do 20 lat, natomiast jej rzeczywiste zużycie zależy od wielu czynników, jak: masa ciała, budowa anatomiczna pacjenta i użytkowania kończyny.

Kiedy konieczny jest zabieg endoprotezoplastyki kolana?

Różne choroby kolan, w tym zwyrodnienie stawu kolanowego, możemy leczyć w sposób nieinwazyjny, aby uniknąć operacji. Ortopeda może podać: blokadę dostawową (steryd z lekiem przeciwbólowym), osocze bogatopłytkowe (PRP), preparat Orthokine, kwas hialuronowy lub popularną glukozaminę i siarczan chondroityny.

Należy jednak pamiętać, że podane powyżej metody nie leczą w sposób bezpośredni przyczyny schorzenia, a spowalniają jego postęp.

W bardziej zaawansowanych przypadkach to endoprotezoplastyka stawu kolanowego czyli wymiana stawu kolanowego staje się rozwiązaniem dającym pacjentowi nadzieję na normalnie funkcjonowanie. Choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego jest schorzeniem o etiologii wieloczynnikowej.

Istnieją jednak różne okoliczności stanowiące czynniki sprzyjające jej powstawaniu jak np.: styl życia lub pracy (długotrwałe przebywanie w pozycji stojącej z dużym obciążaniem nóg) lub przebyte urazy kończyn dolnych, czy uwarunkowane genetycznie zaburzenia osi kończyny.

Jak sobie radzić z bólem stawów – leki, ćwiczenia, fizjoterapia, rehabilitacja

Kiedy chrząstka stawowa, która amortyzuje staw zapewniając mu gładkie powierzchnie do przemieszczania się kości udowej i piszczelowej w trakcie ruchu, ulega degradacji lub całkowicie się zużywa, kości zaczynają ocierają się o siebie bezpośrednio, stając się szorstkie i chropowate.

Wywołuje to proces zapalny, generujący ból i sztywność kolana i utrudniający chodzenie. Natomiast implanty stosowane do wymiany stawu kolanowego są gładkie.

Moment, w którym lekarz podejmuje decyzję, że endoproteza kolana w celu leczenia zapalenia stawu kolanowego jest konieczna, zależy od wielu czynników, w tym od: stanu w jakim jest kolano, wieku pacjenta i poziomu jego aktywności.

Najczęstsze objawy zwyrodnienia stawu kolanowego:

  • ból kolana występujący najczęściej w trakcie ruchu,
  • utrudnione chodzenie po schodach związane z nasileniem dolegliwości bólowych,
  • trudności z pełnym wyprostowaniem lub zgięciem nogi w wyniku ograniczonego zakresu ruchu w stawie,
  • sztywność stawu pojawiająca się najczęściej rano po wstaniu z łóżka lub po okresach bezruchu np. przy wstawaniu z krzesła,
  • charakterystyczne trzeszczenie wynikające z tarcia powierzchni stawowych,
  • pojawienie się narośli kostnych (osteofitów) na powietrzni stawowej.

Różne rodzaje endoprotez stawu kolanowego

Endoproteza stawu kolanowego w zastosowaniu operacyjnym dostępna jest obecnie ponad 150 wzorach. Rodzaj implantu zależy od wielu czynników m.in. od tego z jakim problemem w kolanie się borykamy, a także od: wieku, masy ciała, ogólnego stanu zdrowia i poziomu aktywności.

Główne elementy implantu wykonane są ze stopów metali (kobalt/chrom) lub stopów metalowo-ceramicznych (utleniony cyrkon) i mocnych elementów z tworzywa sztucznego (polietylen).

W całkowitej wymianie stawu kolanowego, jednym z najczęściej stosowanych implantów jest endoproteza kolana z tylną stabilizacją. W tym projekcie więzadła krzyżowe są usuwane, a część implantu je zastępuje.

Innym często stosowanym implantem jest endoproteza kolana z zachowanym więzadłem krzyżowym. Należy jednak pamiętać, że dobór typu endoprotezy dla pacjenta jest sprawą indywidualną i decyzja należy tutaj do lekarza.

W większość przypadków zastosowana endoproteza kolana jest z wkładem piszczelowym umocowanym na stałe. Oznacza to, że polietylen komponentu piszczelowego jest przymocowany do metalowego implantu, a element udowy ślizga się po tej miękkiej powierzchni.

W przypadku gdy endoproteza stawu kolanowego jest z ruchomym wkładem, wkładka polietylenowa może minimalnie przemieszczać się wewnątrz metalowej powierzchni piszczelowej. Ma to na celu umożliwienie pacjentom uzyskanie większej ruchomości w stawie kolanowym.

Leia também:  Como É Que Os Dinossauros Morreram?

Jeśli chodzi o mocowanie implantów to mamy trzy rodzaje: cementowe (wykorzystuje szybko utwardzający cement kostny), bezcementowe (polega na wrastaniu nowej tkanki kostnej w powierzchnię implantu) oraz hybrydowe (element udowy wstawia się bez cementu, a elementy piszczelowe i rzepkowe wprowadza się z cementem).

Jak sobie radzić z bólem stawów – leki, ćwiczenia, fizjoterapia, rehabilitacja

Na czym polega zabieg endoprotezoplastyki stawu kolanowego?

Endoprotezoplastyka stawu kolanowego dzieli się na dwa typy: całkowitą, w której cały staw zostaje zastąpiony sztuczną powierzchnią i częściową, w której wymieniony jest tylko jeden uszkodzony element kolana.

W przypadku całkowitej wymiany stawu kolanowego, która z tych dwóch procedur jest bardziej powszechna, uszkodzona kość i chrząstka stawowa są odcinane i zastępowane sztucznymi implantami, które są dostosowywane do indywidualnych potrzeb w celu zapewnienia maksymalnej kompatybilności.

Przed rozpoczęciem zabiegu endoprotezy stawu kolanowego pacjent zostanie poddany znieczuleniu ogólnemu (podczas operacji jest nieprzytomny) lub znieczuleniu miejscowemu (czasowa blokada nerwów blokująca odczuwanie bólu w operowanym obszarze).

Endoprotezoplastyka stawu kolanowego rozpoczyna się od wykonania przez ortopedę nacięcia na kolanie i przesunięcia rzepki na bok aby dojść do wnętrza stawu. Następnie usuwane są dwie łąkotki oraz więzadło krzyżowe przednie (ACL).

W zależności od rodzaju protezy więzadło krzyżowe tylne (PCL) zostaje zachowane lub usunięte. W głównej fazie operacji usuwa się bliższą część kości piszczelowej, dalszy odcinek kości udowej oraz chrząstkę, która bardzo często ma małe charakterystyczne w chorobie zwyrodnieniowej stawów narośla kostne.

Następnie kość udowa i kość piszczelowa są pokrywane metalowymi implantami, odtwarzające nowe powierzchnie stawowe. Jeśli u pacjenta degradacji uległa również rzepka, to jej powierzchnię zastąpić można implantem z polietylenu (jednak stosuje się to rzadko). Koniec zabiegu to zszycie warstwowe rany.

Operacja całkowitej wymiany stawu kolanowego na ogół trwa około 90-120 minut. Większość pacjentów pozostaje w szpitalu około tygodnia.

Czy endoprotezoplastyka stawu kolanowego niesie za sobą jakieś powikłania?

Powikłania po endoprotezoplastyce kolana są zjawiskiem stosunkowo rzadkim, ale z racji na rozległość samej operacji mogą wiązać się z poważnymi konsekwencjami, jak: zakrzepica żył głębokich (powstaje w wyniku braku ruchu w okresie okołooperacyjnym), uszkodzenia naczyń krwionośnych w czasie operacji, zatorowość płucna.

Z zabiegiem wiąże się również ryzyko zakażenia miejsca poddawanego operacji i bakteryjne infekcje ogólnoustrojowe. By uniknąć rozwoju infekcji, przez krótki okres po zabiegu pacjentowi podaje się antybiotyk. Przy dużej infekcji zachodzi konieczność ponownego zabiegu. Operacja stawu kolanowego wykonywana jest jeszcze raz z oczyszczeniem rany i wymianą implantu.

Jak w każdej interwencji chirurgicznej, w trakcie zabiegu może dojść również do uszkodzenia naczyń lub nerwów otaczających staw, co dla pacjenta również może być dotkliwe. W wielu przypadkach po operacji towarzyszą mniejsze lub większe zespoły bólowe, lub obrzękowe.

Do bardziej odległych problemów związanych ze zużyciem implantu można dodać powikłania mechaniczne, jak obluzowanie endoprotezy stawu kolanowego i jej przemieszczenie. Ryzyko uszkodzenia stawu jest wyższe, gdy staw jest intensywnie obciążany zwiększoną aktywnością lub nadmierną masą ciała.

Z większością wymienionych wyżej powikłań można sobie poradzić przez wdrożenie odpowiedniej do problemu procedury, zarówno operacyjnej (np. jeśli dojdzie do złamania kości w bezpośrednim sąsiedztwie endoprotezy), jak i zachowawczej (np. leczenie zakrzepicy poprzez podawanie leków rozrzedzających krew).

Jak długo trwa rehabilitacja po endoprotezie kolana?

Na to pytanie odpowiada mgr Marta Rzewuska – fizjoterapeutka Rehasport w Gdańsku. W pierwszych tygodniach intensywnej rehabilitacji skupiamy się na redukcji bólu i obrzęku, przywróceniu pełnego zakresu ruchu, a także na odbudowie siły mięśniowej.

Konieczne jest poruszanie się przy pomocy dwóch kul łokciowych – ten okres wynosi od czterech do sześciu tygodni, a decyduje o tym lekarz prowadzący. Po odstawieniu kul, samodzielnie można prowadzić samochód. Początkowo fizjoterapia realizowana jest przy użyciu automatycznych szyn CPM i ćwiczeń biernych.

Proste aktywności pozwalają na wstępne przygotowanie operowanego stawu kolanowego do dalszej rehabilitacji.

Rehabilitacja pooperacyjna endoprotezy kolana ukierunkowana jest na odbudowę siły mięśniowej i mobilności struktur, które są bezpośrednio związane z funkcjonalnością stawu kolanowego. Należy pamiętać o pozycjach odciążających operowany staw (np. leżenie i siedzenie).

Kolejny etap, to pierwsze treningi chodu wraz z chodzeniem po schodach, pod ścisłą kontrolą fizjoterapeuty. Bardzo ważne jest wprowadzenie ćwiczeń sensomotorycznych, które wspomagają odbudowę czucia powierzchownego i głębokiego obszaru zabiegowego, a co za tym idzie, szybszy powrót prawidłowej funkcji nerwowo-mięśniowej.

Rehabilitacja po endoprotezie kolana, z biegiem czasu fizjoterapeuta zaczyna zwiększać poziom trudności i złożoności realizowanych ćwiczeń. Ćwiczenia wzmacniające mogą być stopniowo wykonywane w pozycjach stojących, uzupełnione o jazdę na rowerze stacjonarnym.

Należy pamiętać, że operacja endoprotezy stawu kolanowego to dopiero połowa sukcesu, a o ostatecznym powodzeniu zadecyduje proces rehabilitacji. Zdaniem specjalistów rehabilitacja po endoprotezie kolana trwa około pół roku. Ten okres może ulec zmianie i jest zawsze dostosowywany przez lekarza i fizjoterapeutę indywidualnie do pacjenta.

Warto zadbać o powyższe aspekty, gdyż odpowiednio prowadzona rehabilitacja po zabiegu jest niezbędna do odzyskania sprawności.

Leia também:  Como Saber O Tarifario Que Tenho Meo?

Ramowy program rehabilitacji-endoproteza kolana

Jak sobie radzić z bólem stawów – leki, ćwiczenia, fizjoterapia, rehabilitacja

Na pierwszej rehabilitacji pooperacyjnej pojawisz się w Rehasport 14 dni od zabiegu, zaraz po wizycie kontrolnej u lekarza. W pierwszych tygodniach intensywnej rehabilitacji będziemy się skupiać na redukcji bólu oraz obrzęku, przywróceniu pełnego zakresu ruchu, a także odbudowie siły mięśniowej. Początkowo będziesz poruszał się o dwóch kulach – ten okres wynosi od czterech do sześciu tygodni. Także po czterech tygodniach będziesz zdolny do prowadzenia pojazdu. Pierwszy etap rehabilitacji zakończy Biomechaniczna Ocena Funkcjonalna (BOF), którą wykonamy w szesnastym tygodniu po zabiegu. Od jej wyniku uzależnione będzie włączenie do Twojego programu rehabilitacji ćwiczeń dynamicznych. W kolejnych tygodniach ilość spotkań z fizjoterapeutą ulegnie zmniejszeniu na rzecz samodzielnego wykonywania zadanych ćwiczeń. W tym czasie rekomendujemy regularne spotkania z trenerem przygotowania motorycznego Rehasport. 24 tygodnie po operacji wykonamy kolejną Biomechaniczną Ocenę Funkcjonalną. Uzyskanie dobrych wyników pozwoli Tobie bezpiecznie wrócić do uprawiania sportu z pełnym obciążeniem i tym samym Twój program rehabilitacji dobiegnie końca.

Reumatoidalne zapalenie stawów | Rehabilitacja mobilemed.pl

Jak sobie radzić z bólem stawów – leki, ćwiczenia, fizjoterapia, rehabilitacja

Reumatoidalne zapalenie stawów to bardzo często występująca przewlekła choroba reumatyczna. Jej przyczyny nie są dokładnie znane, ale pewne jest, że na jej rozwój i przebieg mają wpływ czynniki genetyczne, środowiskowe i immunologiczne. Chorzy cierpiący na tę dolegliwość borykają się najczęściej z symetrycznym zapaleniem stawów, a także zmianami dotyczącymi organów wewnętrznych np. płuc, nerek i serca. Niestety RZS zgodnie z obecnym stanem wiedzy medycznej nie da się wyleczyć, a jedynie spowolnić postęp. Choroba ta przebiega z naprzemiennymi okresami zaostrzeń i remisji. Dla reumatyków najważniejsze jest spowolnienie progresji choroby oraz ograniczenie do minimum negatywnych konsekwencji jej ataków. W tym artykule podpowiemy, jak na co dzień radzić sobie z reumatoidalnym zapaleniem stawów.

Umów się na zabiegi fizkoterapeutyczne, a ból i stan zapalny znikną! MobileMed.pl +48 544 44 00 00, +48 604 999 555 http://www.mobilemed.pl/kontakt-mobilemed

Reumatoidalne zapalenie stawów – współpraca z reumatologiem

Aby skutecznie walczyć z objawami RZS konieczne jest poddanie się specjalistycznemu leczeniu. Reumatolog po wykonaniu niezbędnych badań, postawieniu diagnozy, ordynuje odpowiednie leczenie i kontroluje przebieg choroby. Najczęściej występujące objawy reumatoidalnego zapalenia stawów to:

  •  sztywność poranna,
  •  występowanie symetrycznych zmian zapalnych stawów, najczęściej w obrębie dłoni i stóp,
  •  utrzymujące się przez kilka tygodni obrzęki stawów,
  •  obecność czynnika reumatoidalnego we krwi,
  •  występowanie guzów podskórnych.

Jak sobie radzić z bólem stawów – leki, ćwiczenia, fizjoterapia, rehabilitacja

Aby zminimalizować dolegliwości, lekarz może zalecić przyjmowanie kilku rodzajów leków oraz stosowanie różnych form rehabilitacji. W przypadku bardzo zaawansowanych zmian oraz bólu opornego na farmakoterapię zdarza się, że wykonywane są także specyficzne operacje u chorych z RZS.

Reumatoidalne zapalenie stawów – rehabilitacja

Wprowadzenie ćwiczeń oraz fizykoterapii spowalnia rozwój RZS oraz poprawia sprawność ruchową pacjentów. Zwłaszcza w początkowej fazie bardzo ważne jest, aby wykonywać ćwiczenia pod okiem profesjonalisty.

Dzięki kontroli fizjoterapeuty aktywność będzie prowadzona z optymalnym obciążeniem oraz częstotliwością, a także stopniem trudności. Te czynniki przyczynią się do podniesienia bezpieczeństwa ćwiczeń oraz ich skuteczności. Poza regularnym udziałem w sesjach z fizjoterapeutą, ważna jest także codzienna aktywność.

Chorzy na RZS powinni wykonywać odpowiednio dobrane ćwiczenia ogólnousprawniające, rozciągające oraz rozluźniające.

Dzięki kinezyterapii, czyli leczeniu ruchem, zmniejsza się ryzyko powstawania trwałych zniekształceń i przykurczów. Warto zauważyć, że aktywność fizyczna wpływa pozytywnie nie tylko na stan ciała, ale także poprawia samopoczucie.

Poprawę stanu zdrowia przyniosą także profesjonalne zabiegi fizykoterapeutyczne. Mamy tutaj do wyboru zarówno elektroterapię, laseroterapię, jak i sonoforezę. Dzięki wykorzystaniu tych metod można zmniejszyć stan zapalny oraz bolesność zaatakowanych stawów.

Niektóre z tych zabiegów pomogą też obniżyć napięcie mięśni, co ułatwi i zwiększy efektywność wykonywanych ćwiczeń. Świetne efekty przeciwbólowe daje wykorzystanie działania na organizm różnych temperatur. W okresach remisji zaleca się stosowanie naprzemiennie ciepłych i zimnych natrysków.

Natomiast w fazie zaostrzenia ulgę przyniesie stosowanie chłodnych okładów na zajętych stawach, a także wizyty w kriokomorze.

Skontaktuj się z naszym fizjoterapeutą i dowiedz się jak ćwiczyć! MobileMed.pl +48 544 44 00 00, +48 604 999 555 http://www.mobilemed.pl/kontakt-mobilemed/

Reumatoidalne zapalenie stawów – zaopatrzenie ortopedyczne

Wielu chorych na reumatoidalne zapalenie stawów chętnie korzysta z różnego rodzaju sprzętu ortopedycznego. W początkowej fazie choroby przydatne bywają różnego rodzaju ortezy. Dzięki laskom, kulom i chodzikom łatwiej jest poruszać się osobom, u których choroba jest już bardziej zaawansowana.

Leia também:  Como É Que Nos Conhecemos A Nós Próprios?

Warto wiedzieć, że dostępnych w sprzedaży jest też wiele narzędzi, które pomagają w codziennych czynnościach, takich jak: jedzenie, zakładanie skarpet i butów, zapinanie guzików, czy otwieranie słoików.

Dla wygody i bezpieczeństwa warto też zainwestować w siedzisko do wanny lub prysznica, uchylne, a nie odkręcane krany, nakładkę podwyższającą toaletę, czy maty antypoślizgowe.

Co jeszcze może pomóc? Przeczytaj nasz artykuł o termoterapii: 

Termoterapia w walce z bólem? Podpowiadamy jak z niej korzystać!

Autorem tekstu jest fizjoterapeuta Paweł Jasiński. Absolwent Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Obecnie student 1 roku studiów magisterskich na kierunku Zdrowie Publiczne.

Od lat związany z Akademickim Związkiem Sportowym.

Na co dzień pracuje z pacjentami ze schorzeniami kardiologicznymi, ortopedycznymi, sportowcami, pacjentami w starszym wieku i zajmuje się ergonomią pracy.

Przykurcz mięśni – przyczyny, diagnoza, leczenie

Przykurcz mięśni związany jest z zaburzeniem równowagi między grupami mięśni w obrębie danej części ciała oraz z brakiem możliwości całkowitego rozciągania się danego mięśnia.

Jest to stan patologiczny, który powoduje ból i utrudnia codzienne funkcjonowanie. Bez odpowiedniej rehabilitacji przykurcz mięśni zwykle się pogłębia, dlatego jest to stan, którego nie należy lekceważyć.

Autor: Justyna Krawaczyńska

Do prawidłowego funkcjonowania  układu mięśniowego, a co za tym idzie, do sprawnego poruszania się i wykonywania czynności, potrzebna jest prawidłowa praca mięśni antagonistów, czyli mięśni które przeciwdziałają sobie. Ich napięcie jest równoważone, ponieważ działają niejako „w parach”.

Osłabienie jednego z nich powoduje zwiększone napięcie drugiego. Efektem tego jest nadmierne rozciągnięcie mięśnia i jego jeszcze większe osłabianie.

Dodatkowo w obrębie więzadeł, ścięgien i torebek stawowych tkanki miękkie obkurczają się, utrwalając przez to przykurcz.

Na skutek długotrwałego przykurczu mięśni człowiek traci pełen zakres ruchu w stawach. Postępująca przy tym degeneracja stawów, dodatkowo zmniejsza jego ruchomość. Wszystko to daje odczucia dyskomfortu i bólu, z którym niejednokrotnie zmagają się osoby z przykurczem mięśni.

Przykurcze mięśni przyczyny

Przykurcz mięśni ma wiele przyczyn. Należy pamiętać, że przypadłość ta może dotyczyć także osób zdrowych, jako następstwo braku ćwiczeń rozciągających, a także osób w podeszłym wieku, jako następstwo „spokojniejszego” trybu życia i obecności chorób ogólnoustrojowych. My zajmiemy się jednak przyczynami przykurczy w ujęciu patologicznym. Należą do nich:

  • porażenia lub uszkodzenia nerwów
  • długotrwałe unieruchomienie oraz brak ruchu (również u osób niepełnosprawnych poruszających się na wózku inwalidzkim)
  • schorzenia tj.: dystrofia mięśniowa, reumatoidalne zapalenie stawów, nowotwory
  • obecność krwiaków, obrzęków, zrostów i blizn
  • unieruchomienie określonej części ciała w opatrunku gipsowym
  • urazy, które powodują uszkodzenie włókien mięśniowych

Przykurcze mięśni objawy

Do alarmujących objawów zaliczamy:

  • utrzymujący się ból w zmienionej chorobowo części ciała
  • stopniowe ograniczenie ruchomości stawu
  • poranna sztywność
  • utrata niektórych funkcji, które są uznawane za podstawowe, np. prawidłowa praca kończyn
  • stan zapalny w obrębie chorej okolicy

Należy pamiętać, że każde niepokojące nas dolegliwości powinny być skonsultowane z lekarzem lub fizjoterapeutą, który na wizycie wykona testy diagnostyczne w celu wykrycia przyczyny dolegliwości lub podpowie jak postępować, aby opóźnić przykurcze.

Ważną informacją przy rozpoznaniu przykurczu, jest fakt, iż nie zawsze jest on widoczny na „pierwszy rzut oka” pacjent przy niewielkich dolegliwościach potrafi bardzo sprawnie kompensować niedogodności. Poleca się zatem patrzeć na chorego kompleksowo. Kompensacja polega na tym, że pacjent przy wystąpieniu np.

przykurczu w obrębie kręgosłupa może ograniczać ruchy sięgania po przedmioty czy też mieć trudności z wykonywaniem podstawowych czynności; a np. przy przykurczach stopy może wykazywać nieprawidłowości w obrębie kręgosłupa.

Pamiętajmy zatem zasadę: Im wcześniej zostanie rozpoznana choroba, tym krótsza będzie rehabilitacja i szybszy powrót do formy.

Przykurcze mięśni rehabilitacja

Rehabilitacja w przypadku przykurczy mięśniowych odgrywa znaczącą rolę. Ćwiczenia i zabiegi z zakresu fizjoterapii pozwalają zwiększyć ruchomość stawów i elastyczność mięśni.

Kluczowy jest tutaj stretching, czyli rozciąganie – przeprowadzone oczywiście pod okiem profesjonalisty. Nawet jeśli nie da się odwrócić uszkodzeń, to za pomocą właściwych ćwiczeń czy poprzez przyjmowanie odpowiedniej pozycji, można znacznie zwiększyć zakres ruchu.

Każdą rehabilitację powinno zacząć się od zabiegów fizykalnych o działaniu rozgrzewającym (naświetlania, kąpiele wirowe itp.), dzięki czemu ćwiczona okolica będzie rozluźniona i łatwiej podda się terapii.

Na koniec, dla utrwalenia efektów rehabilitacji, powinno zastosować się kinesiotaping lub zaopatrzenie ortopedyczne, które utrzymają wypracowany zakres ruchu i nie pozwolą do powrotu przykurczu.

Sprawdź ofertę Ortopedio.pl >> Rotory rehabilitacyjne

O autorze: Fizjoterapeuta z doświadczeniem w branży produktów ortopedycznych i rehabilitacyjnych. Prywatnie pasjonatka zdrowego odżywiania i aktywności fizycznej.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*