Czym się różni depresja od nerwicy?

Nawet specjaliści psychiatrzy miewają problemy z odpowiednim zdiagnozowaniem danego pacjenta. Wynika to z tego, że jedna osoba może mieć objawy wskazujące na różne zaburzenia ze strony psychicznej.

Ktoś, kto ma obniżony nastrój, może mieć także lęki, a takie objawy są charakterystyczne zarówno dla nerwicy depresyjnej, jak i depresji nerwicowej.

Czym jest nerwica depresyjna, jakie są jej objawy i czym się różni od depresji nerwicowej?

Czym jest nerwica depresyjna?

Nerwica depresyjna zwana jest inaczej dystymią. Jest to schorzenie, które charakteryzuje się głównie obniżonym znacznie nastrojem, który utrzymuje się bardzo długo, nawet przez długie lata. Osoby dotknięte tym zaburzeniem potrafią normalnie funkcjonować, ale nie wiedzą dlaczego mają tak obniżony nastrój.

W Polsce nerwica depresyjna występuje rzadziej niż w innych krajach, a nieco częściej u kobiet. Dotyka częściej osób, u których w rodzinie występowała lub występuje depresja. Chorzy postrzegani są przez innych jako ponuracy, smutasy, pesymiści, malkontenci, marudy i ludzie niezadowoleni z życia.

Przy nerwicy depresyjnej mogą występować również inne problemy zdrowotne, takie jak niepokój czy nadużywanie używek, a szczególnie alkoholu. Sporo chorych doświadcza także ciężkiej depresji. Dystymia może także powodować nieuzasadnione napady lęków, a także strach o własne życie i zagubienie w otaczającym świecie.

Czym się różni depresja od nerwicy?

Nerwica depresyjna – przyczyny

Przyczyny dystymii są trudne do jednoznacznego określenia. Zaliczane są do nich zwykle czynniki środowiskowe, genetyczne czy biologiczne. Czynniki biologiczne i genetyczne to te, które się dziedziczy, a mianowicie zaburzenia budowy i funkcjonowania układu nerwowego.

Ponadto jeśli ktoś w rodzinie, zwłaszcza któryś z rodziców chorował na jakieś zaburzenia lękowe, prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest dużo większe. Biologiczne podłoże polega na wystąpieniu zaburzeń w układzie neuroprzekaźników układu nerwowego. Nerwica depresyjna może wystąpić, gdy zaburzona zostanie praca neurotransmiterów.

Do czynników środowiskowych zaliczają się wszelkie traumatyczne i trudne sytuacje i wydarzenia, szczególnie z dzieciństwa. Nerwicę depresyjną mogą także spowodować poważne choroby somatyczne czy też zaburzenia w układzie hormonalnym.

Starsze osoby mogą doświadczyć neurastemii w związku z samotnością czy nieradzeniem sobie z codziennością, chociażby z powodu coraz większych problemów zdrowotnych fizycznych.

Nerwica depresyjna – objawy

U chorych na nerwicę depresyjną mogą przede wszystkim występować następujące objawy:

  • nieuzasadnione lęki,
  • zmienność, obniżenie nastroju,
  • drażliwość, rozdrażnienie, nerwowość,
  • poczucie braku sensu życia, beznadziei,
  • problemy ze snem (z zaśnięciem lub długością snu),
  • brak energii, ciągłe zmęczenie,
  • obniżenie samooceny,
  • obniżenie koncentracji,
  • problemy z apetytem.

W przebiegu choroby mogą pojawić się także niewyjaśnione objawy somatyczne, takie jak bóle głowy, brzucha, zaburzenia rytmu serca, bóle kręgosłupa, stawów i wiele innych dolegliwości. Inne objawy, jakie jeszcze mogą towarzyszyć nerwicy depresyjnej, to niechęć do rozmów i przebywania z ludźmi, poczucie pustki, nudy czy napięcia psychicznego.

Zdarza się nierzadko, że osoby chore potrafią zaniedbać codzienne czynności, czyli higienę osobistą, sprzątanie w domu czy różne sprawy. Choroba prowadzi do poczucia bezsilności i wyczerpania wynikającego z nieradzenia sobie z problemami przez co przypomina depresję.

Nerwica depresyjna może również rozwinąć się na tle innych schorzeń, na przykład borderline, narcyzmu czy osobowości zależnej lub unikającej.

Depresja nerwicowa u dzieci i młodzieży

Dystymia u dzieci i młodzieży diagnozowana jest, gdy spadek nastroju trwa przynajmniej rok i manifestuje się także agresją czy złością.

U dzieci i młodzieży obserwuje się także okresy lepszego samopoczucia, jednak przeważa u nich apatia, przygnębienie, niechęć czy zmęczenie.

Rodzice i nauczyciele w szkołach zwykle postrzegają te objawy jako lenistwo dziecka bądź bunt związany z dojrzewaniem. W tej grupie wiekowej wyróżnia się cztery rodzaje dystymii:

  • Rezygnacyjna – chory zauważa rozbieżność między nim prawdziwym a idealnym. Ma poczucie braku chęci do życia, beznadziei. Może tu dochodzić do myśli i prób samobójczych.
  • Buntownicza – chory przejawia gwałtowne reakcje na sytuacje i zdarzenia, ma wybuchy złości czy nawet ataki agresji.
  • Apatyczna – chory unika kontaktów z rówieśnikami, wycofuje się, opuszcza się w nauce.
  • Labilna – chory ma częste zmiany nastroju, zmienia się jego nastawienie do otoczenia i całego świata, a okresy buntowania się przeplatają się z czasem, kiedy zachowuje się normalnie. Częste okresy remisji choroby sprawiają, że jest bardzo trudna do zdiagnozowania.

Diagnoza i leczenie dzieci z dystymią przebiega w podobny sposób jak u dorosłych poprzez łączenie farmakoterapii z psychoterapią. Ważne jest jednak, aby wykluczyć ewentualne choroby somatyczne oraz aby w terapii uczestniczyli również rodzice dziecka. Muszą oni także nauczyć się postępowania i pracy z dzieckiem, zrozumieć jego problemy i okazywać mu to zrozumienie i wsparcie.

Nerwica depresyjna – diagnoza i leczenie

Diagnozując nerwicę depresyjną, specjalista zwraca głównie uwagę na to, ile czasu trwają objawy.

Diagnoza może zostać postawiona w momencie, gdy trwają one bez przerwy od przynajmniej dwóch lat, a w tym czasie remisja (brak objawów) występuje nie dłużej niż przez dwa miesiące.

Aby zdiagnozować nerwicę depresyjną, muszą też występować u pacjenta co najmniej dwa spośród wymienionych wyżej objawów. Należy też przeprowadzić badania w celu wykluczenia chorób mogących wywoływać objawy somatyczne, z którymi zmaga się pacjent.

Czym się różni depresja od nerwicy?

Leczenie nerwicy depresyjnej jest konieczne, mimo że nie jest ona aż tak silna jak typowa depresja. Może jednak utrudnić choremu funkcjonowanie i życie zawodowe oraz codzienne. Chorzy na nerwicę depresyjną są także znacznie bardziej podatni na wystąpienie depresji.

W leczeniu nerwicy depresyjnej największą rolę odgrywa, jak w każdym przypadku nerwicy, psychoterapia poznawczo – behawioralna, której zadaniem jest uświadomienie choremu przyczyn jego problemów i nauczenie się przez niego radzenia sobie z nimi.

Jednak psychoterapia w nerwicy depresyjnej jest znacznie trudniejsza niż w innych rodzajach nerwicy, ponieważ objawy są znacznie bardziej nasilone i uporczywe.

W ciężkich przypadkach dystymii stosuje się także leczenie farmakologiczne. Chory otrzymuje antydepresanty lub leki przeciwlękowe z rodzaju benzodiazepin lub preparaty na bazie SSRI. Leki pozwalają złagodzić objawy i wspomagają leczenie terapeutyczne.

Działają jednak dopiero po dłuższym czasie zażywania. Należy zażywać je przez kilka do nawet kilkunastu miesięcy.

Ponadto chory powinien postawić na zmianę stylu życia, wysypiać się, nauczyć się cieszyć z życia, prowadzić aktywność fizyczną oraz stosować techniki relaksacyjne.

Nerwica depresyjna a depresja nerwicowa

Nazwy tych schorzeń brzmią podobnie i same schorzenia są posobne i niełatwe do odróżnienia. Nawet specjaliści czasami mają problemy. Jednak jest między nimi kilka podstawowych różnic, zarówno w przyczynach, objawach, jak i leczeniu.

Podstawową przyczyną depresji nerwicowej są zaburzenia w działaniu układu nerwowego, natomiast nerwicy depresyjnej nadmiar stresu i przykre, traumatyczne wydarzenia, również z dzieciństwa. Objawy obu schorzeń są raczej podobne, ale różnica tkwi w tym, że przy depresji nerwicowej są one dużo bardziej nasilone.

W depresji nerwicowej obserwuje się stale obniżony nastrój, brak uczucia szczęścia, radości, zaburzenia snu, apetytu, kłopoty z podejmowaniem decyzji, poczucie bezsensu czy obniżenie koncentracji uwagi i zaburzenia pamięci.

Mogą pojawić się nawet myśli samobójcze, ale rzadziej i nie tak intensywne, jak w normalnej depresji. Natomiast w nerwicy depresyjnej podstawowym objawem jest, jak wspomniane zostało wyżej, nieuzasadnione poczucie lęku i nieadekwatne reakcje na różne sytuacje.

Oba schorzenia wymagają leczenia, gdyż potrafią skutecznie utrudnić funkcjonowanie i normalne życie. Ich leczenie jednak także nieco się różni. W przypadku nerwicy depresyjnej, najczęściej stosowaną metodą leczenia jest psychoterapia, natomiast w depresji nerwicowej częściej stosuje się leczenie farmakologiczne.

Nierzadko obie metody stosowane są łącznie, jednak duże znaczenie ma to, która metoda zostanie wdrożona jako pierwsza i podstawowa.

Nerwica depresyjna a depresja nerwicowa – czym się różnią?

Czym się różni depresja od nerwicy?

Nerwica depresyjna i depresja nerwicowa to dwa różne schorzenia, które są częstym problemem w dzisiejszym świecie. Mają one bardzo podobne objawy, dlatego pewien problem może stanowić rozróżnienie wskazanych chorób. Dlatego dzisiaj napiszemy więcej na temat występujących pomiędzy nimi różnic.

Depresja nerwicowa, czyli dystymia

Depresja nerwicowa nazywana jest inaczej dystymią. Stanowi ona odmianę przewlekłej depresji, gdzie choremu dodatkowo towarzyszy duży lęk. Ciężko jest doszukiwać się jej przyczyn, ponieważ może ich być naprawdę dużo.

Często wiąże się zarówno z wszelkiego rodzaju zaburzeniami pracy układu hormonalnego, towarzyszy innym chorobom psychicznym, a także duży wpływ mogą mieć na jej rozwój różnego rodzaju, ciężkie  wydarzenia z naszego życia.

Zasadniczo wśród osób, które zmagają się z dystymią stwierdza się mniejszą produkcję serotoniny lub też noradrenaliny, a także problemy związane z układem neuroprzekaźników.

Jakie jeszcze są objawy depresji nerwicowej, poza często nieuzasadnionym odczuwaniem lęku wielu sytuacjach? Jest to duże zmęczenie, wahania nastrojów, kłopoty ze snem, poczucie bezsensu życia, unikanie  wszelkich spotkań z innymi ludźmi. Warto jest dodać, że w przypadku depresji nerwicowej, zazwyczaj poczucie pustki czy bezsensu nie jest aż tak głębokie, jak w przypadku klasycznej depresji. Zasadniczo wskazaną chorobę diagnozuje się w przypadku utrzymywania się wskazanego stanu przez minimum 2 lata.

Leia também:  Como Saber Qual O Regime De Casamento?

Czym jest nerwica depresyjna?

Nerwica depresyjna jest z kolei kwalifikowana jako zaburzenie lękowe, któremu towarzyszą stany depresyjne.

Głównym uczuciem, które jest praktycznie nieodzowne wśród osób zmagającym się ze wskazaną chorobą jest ciągłe poczucie niepokoju, które bardzo często nie ma racjonalnych podstaw, lecz jednocześnie chory nie może się go pozbyć.

Dodatkowo pojawiają się stany depresyjne, związane z chociażby z mocnymi spadkami nastroju, problemami z koncentracją. Charakterystycznymi dla wskazanej jednostki chorobowej są także różne fobie czy nadmierne skupianie się na swojej sytuacji zdrowotnej, co prowadzić może nawet do hipochondrii.

Warto też wspomnieć też o objawach fizycznych, takich jak drżenie rąk, nawracające bóle brzucha i głowy, a także boleści w okolicach klatki piersiowej. Na rozwój wskazanej choroby oddziaływać mogą zarówno czynniki genetyczne jak i środowiskowe. Pewne predyspozycje do zapadnięcia na daną chorobę mają też osoby wykazujące poszczególne cechy osobowości.

Jak dbać o zdrowie psychiczne?

Koniecznie musimy pamiętać, że dbałość o nasze zdrowe psychiczne, jest równie istotne jak samopoczucie fizyczne, dlatego gdy zaczniemy zauważać u siebie nawracające, niepokojące objawy koniecznie należy udać się do specjalisty! Każdy przypadek rozważany jest w sposób indywidualny, nie ma jednej drogi leczenia, która w stu procentach sprawdzi się w wszystkich. Zasadniczo bardzo istotne będzie zarówno w przypadku nerwicy i depresji wdrożenie psychoterapii. W zależności od rozwoju choroby wybierana jest przez lekarzy też farmakoterapia – szczególnie jednak stawia się na nią w przypadku depresji.

Podkreślmy, że wizyta u psychologa nie jest niczym wstydliwym. Choroby psychiczne również należy leczyć, dlatego pamiętajmy, aby o siebie dbać!

cze 12, 2021borbis

Dla mediów

Depresja to zaburzenie afektywne, które najczęściej objawia się poczuciem smutku, obniżonym nastrojem, brakiem chęci do działania oraz negatywnym postrzeganiem rzeczywistości. Na depresję cierpi coraz więcej z nas – to zaburzenie dotyka i dzieci i dorosłych i seniorów. Depresję można leczyć!

Z okazji Ogólnopolskiego Dnia Walki z Depresję zapraszamy do lektury wywiadu na temat depresji. W roku 2016 z powodu depresji (epizodu depresyjnego i nawracających zaburzeń depresyjnych) w poradniach psychologicznych, psychiatrycznych i na oddziałach psychiatrycznych leczyło się 18 151 pacjentów

Przeczytaj rozmowę z dr. n.med. Piotrem Wierzbińskim, psychiatrą

Panie doktorze, jakie są pierwsze objawy depresji?

Zwykle jest tak, że to nie jest tylko obniżenie nastroju, o którym wszyscy mówią. Do objawów dołącza się spadek energii, zwiększona męczliwość, stajemy się apatyczni, mało rzeczy nas cieszy, pojawiają się zaburzenia snu.

Jak rano wstajemy, to pojawia się u nas lęk. To jest taki lęk – my [lekarze] określamy to ‘lękiem wolnopłynącym’. Nie wiemy skąd on jest, ale jest.

Jest to podstawowy poziom lęku, który jakby przez to, że my go mamy, to boimy się tego dnia.

W depresji tak jest, ze ludzie walczą o każdy dzień. Czują się zmęczeni. Łatwo myślą o sobie w sposób negatywny. Dołączają się też inne objawy, takie jak zaburzenia apetytu, chory może przestać jeść, gorzej pamięta, nie może się koncentrować, trudno mu podejmować jakiekolwiek decyzje.

Taki zbiór objawów, o których przed chwilą powiedziałem, jeśli trwa powyżej dwóch tygodni i jest również zauważalny przez innych, powinien nas skłonić do podjęcia jakiś kroków, powinniśmy coś zrobić, czyli najpewniej skonsultować się ze specjalistą w tym zakresie.

Do jakiego lekarza i kiedy powinniśmy się udać? Czy zacząć od lekarza pierwszego kontaktu, czy od razu powinniśmy pójść do psychiatry, do którego nie jest wymagane skierowanie?

Lekarz pierwszego kontaktu jest sobie w stanie poradzić z rozpoznaniem depresji i paradoksalnie wielu lekarzy dobrze sobie radzi, zwłaszcza jeśli epizody depresji są cięższe, bardziej nasilone. Lekarze znają bardzo dobrze tych pacjentów, to są pacjenci wieloletni i lekarz zwykle zauważa, że cos się dzieje z tym pacjentem.

Problemem jest to, jak przekazać pacjentowi, żeby może skonsultował się u psychiatry, żeby to nie było dla pacjenta stygmatyzujące. Zwykle też lekarz pierwszego kontaktu jest w stanie zaproponować pacjentowi w pierwszym rzucie terapię przeciwdepresyjną. Jeśli to się okaże nieskuteczne, wtedy będzie kierował do psychiatry.

Kiedy od razu pójść do psychiatry? Wtedy, kiedy u pacjenta pojawiają się myśli samobójcze. Wtedy kiedy pacjent jest w bardzo głębokim obniżeniu nastroju.

Wtedy kiedy jest zahamowanie psychoruchowe, czyli pacjent w zasadzie jest w bardzo trudnym kontakcie. Wtedy trzeba pacjenta skonsultować u psychiatry. Można pójść do poradni zdrowia psychicznego bez skierowania.

Czy też w stanach nagłych można zgłosić się do izby przyjęć szpitala psychiatrycznego, tam też nie potrzeba skierowania.

Czy to znaczy, że te wszystkie formy leczenia, czyli wizyta u lekarza psychiatry, wizyta w izbie przyjęć, to są te formy leczenia, które są finansowane przez Narodowy Fundusz zdrowia? Jednym słowem czy można leczyć depresję bezpłatnie?

Można leczyć bezpłatnie, można leczyć depresję zarówno w poradni, jak i w szpitalach i na oddziałach dziennych. Mamy wiele form opieki, czy to ambulatoryjnej, czy stacjonarnej. Tam pacjent znajdzie pomoc.

Depresja różni się w zależności od wieku. Różnią się jej objawy, nasilenia, to w jaki sposób przebiega. Powiedzmy trochę o depresji osób starszych. Jak wygląda depresja u osoby starszej, czy można ją przegapić lub pomylić z innymi typowymi dla seniorów objawami, np. otępieniem, chorobą Alzheimera?

U osób starszych depresja jest dość częstym zaburzeniem. Ona ma trochę inny przebieg, ponieważ osoby starsze rzadziej będą wykazywały tak skrajne obniżenie nastroju. Zwykle jest tak, że stają się bardziej apatyczni, nie maja sił, pojawiają się zaburzenia koncentracji uwagi i pamięci.

Wiele prac naukowych mówi o tym, że depresja może wyprzedzać na wiele lat rozwój zaburzeń otępiennych czy też zespołu otępiennego. I zwykle depresję u osób starszych trzeba skonsultować u psychiatry. On wtedy jest w stanie wypowiedzieć się na temat rokowań i podjąć właściwe leczenie.

Jak wygląda depresja u dzieci? Jak małe dziecko może zachorować na depresję? Co przede wszystkim powinno zwrócić uwagę rodziców?

Depresja może wystąpić u dzieci. Zawsze do każdego dziecka należy podchodzić indywidualnie i interpretować go w kontekście konkretnej sytuacji.

Najczęściej powinna nas zaniepokoić izolacja dziecka, spadek nastroju, apatia, spadek napędu, zamykanie się w pokoju, wycofanie się z kontaktów. Zwykle wtedy powinniśmy porozmawiać z dzieckiem.

Zapytać co się nie dzieje? Czy jest wszystko dobrze? Spojrzeć na sytuacje szkolną dziecka, na sytuację rodzinną, ponieważ sytuacje zewnętrzne mają bardzo duży wpływ na to co się dzieje z psychiką młodego człowieka.

Czy osoby z depresja mogą normalnie funkcjonować w otoczeniu? Czy są to osoby, które przebywają tylko w domu, leczą się, biorą leki, chodzą na psychoterapię? Czy są to osoby, które mogą normalnie pracować, normalnie przebywać wśród nas?

Zanim rozpoznajemy depresję, to wiele osób walczy już z depresją. Chodzi do pracy i pozornie wszystko jest dobrze, ale każdy dzień jest dla nich walką. Natomiast jak wracają z pracy, kiedy opada ten stres, spada z nich ciężar, to zaczynają się problemy. Chorzy boja się nocy, bo nie mogą zasnąć.

I każdy następny dzień również staje się dla nich grą pozorów. Ktoś bliski zwykle mówi mu: Ty coś ze sobą zrób, bo coś jest z Tobą nie tak! Musisz coś ze sobą zrobić, bo nie jesteś taki, jak byłeś kiedyś.

My [lekarze] często pytamy osoby bliskie dla pacjenta: Jak Pani widzi męża? Jak Pani widzi brata? Jak siostra ostatnio się zachowuje?

Bardzo często jest tak, że takie osoby chodzą do pracy, ale jakość tej pracy jest dużo gorsza, decyzyjność spada, efektywność jest dużo mniejsza.

Na jakiego rodzaju leczenie mogą liczyć te osoby, które już trafią do właściwych placówek czy to do oddziału dziennego, czy do lekarza psychiatry lub psychologa? Czy depresję leczy się tylko lekami, czy Fundusz proponuje inne rodzaje terapii, np. psychoterapię, terapię grupową?

Oprócz farmakoterapii, która w ciężkich epizodach jest podstawą, w łagodniejszych można stosować oddziaływania psychoterapeutyczne.

Można stosować w trakcie leczenia formy dziennej opieki, terapię grupową, spotkania z rodzinami, wsparcie psychoedukacyjne, które jest również bardzo ważne.

Wsparcie psychoedukacyjne jest po to, aby chory nauczył się rozpoznawać, kiedy się zaczyna zły stan, żeby bliscy nauczyli się rozpoznawać, że cos jest nie tak. Ma to o tyle znaczenie, że jeżeli już mamy do czynienia z pierwszym epizodem, to zawsze może zdarzyć się kolejny.

Ryzyko nawrotu po pierwszym epizodzie w ciągu sześciu miesięcy określamy mniej więcej na 30%, czyli trzech na dziesięciu pacjentów po sześciu miesiącach od leczenia może mieć nawrót dolegliwości. Siłą terapii i psychoedukacji jest to, że chory będzie umiał rozpoznać, ze coś się z nim dzieje.

W łódzkim oddziale mieliśmy 11 tysięcy pacjentów, którzy mieli epizod depresyjny. Kolejnych 9 tysięcy to byli pacjenci, którzy leczyli przewlekłą depresję. To znaczy, że ci pacjenci będą leczyli się przez dłuższy czas?

Leia também:  Como Saber Os Carros Que Estão No Meu Nome?

Tak, 11 tysięcy określiliśmy jako pierwsze zgłoszenie, czyli pacjenci z nowo rozpoznanym epizodem depresyjnym.

To jak rozwinie się choroba możemy przewidzieć po objawach w trakcie pierwszego epizodu. Nie zapominajmy o tym, że Ci którzy mają kolejne nawroty epizodów depresji, czyli chorują już na nawracające zaburzenia depresyjne z każdym epizodem mają większe ryzyko, że kolejny epizod znowu wystąpi. Tacy pacjenci muszą podjąć leczenie długotrwające.

Czy depresję da się wyleczyć? Czy pacjenci odczuwają, że choroba jest już za nimi?

Depresję da się wyleczyć. Mamy nowoczesne leki mające coraz mniej działań niepożądanych. To już nie jest tak jak było kiedyś, że leki stygmatyzowały i było widać, że ktoś się leczy.

Nowoczesne leki nie mają działań niepożądanych zauważalnych dla innych. I mamy psychoterapię. Najskuteczniejszą formą opieki jest połączenie psychoterapii i farmakoterapii.

Mówimy tez o terapii sekwencyjnej, czyli w ciężkich epizodach stosujemy farmakoterapię, a kiedy nastąpi poprawa włączamy psychoterapię. Tak zestawiona terapia naprawdę pomaga, jest duży odsetek remisji. Mówimy o remisji wtedy, kiedy pacjent nie ma objawów choroby. Natomiast nie zapominajmy, ze dla pacjenta epizod jest zawsze stresującym czynnikiem i zawsze będzie o nim pamiętał.

To jest też dla chorego czynnik motywujący do leczenia. Pacjent źle wspomina okres obniżonego nastroju i to dodatkowo może go motywowania do poddania się leczeniu.

Czy w przypadku depresji można mówić o profilaktyce, tzn. o higienie życia psychicznego?

Tu dotykamy problemu współczesnego modelu życia, który zmienia się na przestrzeni lat. Eksploatujemy się bardzo, mało śpimy, jest presja, nacisk na efektywność. To powoduje, że nie mamy dla siebie tyle czasu, ile kiedyś. To powoduje, że więzi międzyludzkie są słabsze. To powoduje, że w rodzinach mniej się rozmawia, mniej uwagi poświęca na rzeczy, na które kiedyś mieliśmy więcej czasu.

Jakbyśmy mieli skupić się na sobie, to ustalenie właściwego dla nas modelu życia z odpowiednią ilością snu, z posiadaniem czasu dla siebie i dla rodziny, pielęgnowanie własnego hobby, pasji czy też zwracając uwagę na przerwy, urlopy, żeby odpoczywać TO jest dla nas bardzo ważne. I sport, wysiłek fizyczny.

Ja jestem gorącym zwolennikiem wysiłku fizycznego, ponieważ sport działa przeciwdepresyjnie.

Czy możemy dać na koniec trochę nadziei, i chorym na depresję, i tym którzy są zmęczeni zapracowani?

Oczywiście, że tak. Depresję trzeba leczyć, ale można ja WYLECZYĆ. Można wyleczyć epizod i nie mieć nawrotów.

Niemniej jednak, my jako ludzie obracający się w konkretnych uwarunkowaniach, zawsze powinniśmy mieć na uwadze, że ktoś z naszych bliskich może mieć taką chorobę i powinniśmy zwracać na to uwagę.

Osoby wspierające pacjenta pełnią w terapii bardzo ważna rolę. Często lekarze opierają się na rodzinie, która pomaga w leczeniu depresji. Pamiętajmy, depresję można wyleczyć!

Posłuchaj wywiadu z dr. n.med. Piotrem Wierzbińskim, psychiatrą

Przyciski odtwarzacza:

Depresja czy nerwica – jaka jest różnica?

Zaburzenia depresyjne, zaburzenia nerwicowe – często dziś słyszy się taką diagnozę. Czy kiedykolwiek zastanawialiście się jaka jest między nimi różnica? Jeśli cierpi się z powodu jednego, to czy drugie się wyklucza? Czy rozróżnienie między nimi jest w ogóle istotne?
Może zacznę od krótkiego opisu.

Nerwica to inaczej zaburzenia lękowe, jak sama nazwa wskazuje, dominującym uczuciem jest tutaj lęk. Może on pojawić się w różnych, często neutralnych sytuacjach.

Takich jak na przykład przebywanie w zamkniętych lub otwartych przestrzeniach, spotkania z ludźmi, prowadzenie samochodu. Można bać się zwierząt (pająków, psów, węży…), brudu, czy bakterii.

Taki rodzaj lęku nazywa się fobią i dla wielu z nas jest to pierwsze skojarzenie, gdy pomyślimy „nerwica”.

Jednak lęk może przybrać także formę mniej określoną. Nie powstaje w konkretnych sytuacjach, ale pojawia się tak jakby znikąd. Jeśli nagle i z wielką siłą, to jest to tzw.

atak paniki, osoba ma wtedy uczucie utraty kontroli, może bać się, że zemdleje lub umrze. Może odczuwać zawroty głowy, bezdech, zaburzenia równowagi.

Uczucie lęku może też mieć umiarkowane nasilenie i towarzyszyć osobie przez dłuższy czas, hamując aktywność i powoli wysysając energię.

Lęk może być też ukryty, tzn. osoba nie przeżywa go świadomie, ale pojawiają się inne jego oznaki, np. somatyczne (ból brzucha, drętwienie kończyn, zaburzenia akcji serca i inne).

Lęk jest także podłożem zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, gdzie osoba czuje się zmuszona do wykonywania określonych czynności (np.

mycia rąk, liczenia) lub czuje się dręczona przez niechciane myśli i obrazy, często o tematyce agresywnej, drastycznej, dotyczącej siebie lub bliskich.

Co w takim razie z depresją? Jeśli w nerwicy dominującym uczuciem jest lęk, to w depresji jest nim smutek. Osoba odczuwa głębokie przygnębienie, towarzyszy jej uczucie beznadziejności, negatywnie ocenia siebie oraz swoją przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.

Traci zainteresowanie aktywnościami, którymi dotąd się cieszyła, odczuwa brak fizycznej i psychicznej energii, towarzyszy jej ciągłe zmęczenie, zmiany apetytu i różne dolegliwości somatyczne.

Osoba cierpiąca na depresję może z pozoru normalnie funkcjonować, zmuszać się do wykonywania codziennych czynności i ukrywać swoje samopoczucie przed innymi.

Zdarza się jednak, że depresja jest tak silna, że uniemożliwia normalne życie i nawet najprostsze czynności, takie jak wstanie z łóżka czy przygotowanie posiłku stają się nie do wykonania. W depresji mogą pojawić się myśli samobójcze.

Nerwica – lęk, depresja – smutek, łatwe, intuicyjne rozróżnienie, niestety, jak to w życiu bywa, nic nie jest tak proste i często te zaburzenia łączą się ze sobą i przeplatają. W depresji bardzo często występuje także lęk, najczęściej w postaci lęku uogólnionego.

Jest to pewnego rodzaju napięcie, które towarzyszy jednostce przez większość czasu. Natomiast osoby cierpiące na nerwicę niezwykle często doświadczają również stanów depresyjnych.

Jeśli lęk tak zdominuje ich życie, że stanie się rodzajem więzienia, mogą popaść w stan bezradności i beznadziejności, tracąc nadzieję na zmiany w swoim życiu.

Może więc rozróżnienie między nerwicą a depresją nie jest aż takie ważne? W psychoterapii, która w obu przypadkach jest skuteczną formą leczenia, istotna jest dobra diagnoza początkowa. Kładzie się nacisk na nieco inne kwestie w zależności od tego czy jest to terapia nerwicy czy terapia depresji.

W ostatecznym rozrachunku jednak to osobowość człowieka leczymy. Niezależnie od tego, jakie objawy wysuwają się na pierwszy plan, mają one zawsze jakieś głębsze podłoże w indywidualnej historii człowieka, jego relacjach i jego sposobie przeżywania. I tego właśnie szukamy w dobrej psychoterapii.

Tylko zmiany na tym głębszym poziomie mogą przynieść trwałą poprawę jakości życia.

Nerwica – jakie są jej objawy i rodzaje? Jak wygląda leczenie?

Nerwica to potoczna nazwa szerokiej grupy zaburzeń lękowych. Obecnie zmaga się z nimi około 8 milionów Polaków, przy czym dotykają one najczęściej osoby pomiędzy 25. a 45. rokiem życia. Symptomy nerwicy dotyczą wielu układów ludzkiego ciała i mogą mylnie sugerować choroby somatyczne. Najczęstszą postacią nerwicy jest nerwica lękowa.

Nerwica to poważny typ zaburzenia, którego nie wolno lekceważyć. Jej przyczyną są silne przeżycia, urazy psychiczne, stres, przemęczenie. W przypadku pojawienia się jej symptomów warto udać się do psychiatry, psychoterapeuty bądź do psychologa klinicznego. Ze względu na to, że wpływa ona zarówno na życie prywatne, jak i zawodowe, dobrze jest to zrobić jak najszybciej.

Nerwica natręctw – objawy

Nerwica natręctw to inna nazwa zaburzenia obsesyjno-kompulsywnego. Zmaga się z nią około 2-3 proc. populacji. Na nerwicę tego typu składają się, jak sama nazwa wskazuje, obsesje oraz kompulsje:

  • obsesje – to natrętne myśli, wyobrażenia i idee, które nie chcą jej opuścić umysłu,
  • kompulsje – powtarzające się czynności, których celem jest wyciszenie lęku (np. ciągłe mycie rąk), czasami mają one formę rytuałów.
Leia também:  Como Ver Quem Me Segue Instagram?

Obsesje często dotyczą:

  • wątpliwości („czy wyłączyłem gaz?”),
  • braku czystości („dotknąłem klamki i się ubrudziłem”),
  • agresji („boję się kogoś skrzywdzić”),
  • potrzeby symetrii („moje ubrania powinny leżeć równo”).

Kompulsje z kolei wiążą się najczęściej z:

  • myciem,
  • liczeniem,
  • sprawdzaniem,
  • koniecznością bycia utwierdzanym w jakimś przekonaniu.

Obsesje wiążą się bezpośrednio z dużym niepokojem i często „zmuszają” do wykonania określonej kompulsji. Jeśli nie przynosi ona ulgi, powtarza się ją, np. wielokrotnie myje się ręce w pewien charakterystyczny sposób.

Leczenie nerwicy natręctw

Osobom z nerwicą natręctw pomagają środki farmakologiczne, które działają uspokajająco i przeciwlękowo.

Lekarze przepisują im czasem również leki nasenne, ponieważ niektóre objawy nasilają się w nocy. Zaleca się również psychoterapię, szczególnie polecana jest tutaj terapia behawioralna lub poznawczo–behawioralna.

W niektórych, trudnych przypadkach warto się zgłosić do ośrodka leczenia nerwic.

Nerwica wegetatywna

Nerwica wegetatywna (somatyczna) to zaburzenie na tle nerwowym, która jest najtrudniejsze do leczenia spośród wszystkich nerwic.

Zazwyczaj osoby cierpiące na to schorzenie późno trafiają do lekarza, lecząc się wcześniej u wielu innych specjalistów. Przyczyną choroby jest nadmierna pobudliwość nerwowa. Do nerwicy wegetatywnej zalicza się m.in.

nerwicę serca i nerwicę żołądka, które szczegółowo omówione są w kolejnych podrozdziałach.

Nerwica wegetatywna – objawy

Najczęstsze objawy nerwicy wegetatywnej to:

  • silne bóle brzucha,
  • duży ucisk w klatce piersiowej,
  • kołatanie serca,
  • drętwienie palców i kończyn,
  • nadmierna potliwość,
  • suchość w ustach,
  • czerwienienie się,
  • zawroty głowy,
  • duszność mogąca doprowadzić do poważnych zaburzeń oddychania,
  • zaburzenia nastroju (lęki, drażliwość, pobudzenie, agresja).

Nasilenie objawów nerwicy somatycznej może być bardzo duże. Symptomy mogą wystąpić również m.in. ze strony układu pokarmowego, sercowego, oddechowego oraz kostnego.

Leczenie nerwicy wegetatywnej

Nasilenie objawów może sugerować poważne problemy ze zdrowiem, dlatego chory zazwyczaj poszukuje pomocy specjalistów zajmujących się konkretnymi narządami.

Kolejne wizyty u lekarzy nie pomagają w postawieniu diagnozy – wyniki dodatkowych badań wskazują, że osoba cierpiąca na to zaburzenie jest całkowicie zdrowa.

Dopiero po wykluczeniu wszystkich przyczyn pacjent kierowany jest do psychiatry, neurologa lub psychologa w celu wdrożenia leczenia ukierunkowanego na to zaburzenie.

Jak walczyć z nerwicą wegetatywną? Najczęściej stosuje się farmakoterapię.

Rekomenduje się tutaj  środki na bazie preparatów ziołowych, o działaniu uspokajającym, czasem przepisuje się również antydepresanty.

W przypadku tej nerwicy pomagają selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, które nie mają skutków ubocznych. Zalecana jest również psychoterapia, która pomaga walczyć z lękiem i stresem.

Nerwica serca to potoczne pojęcie, które stosowane jest m.in. przez lekarzy oraz psychologów i psychoterapeutów. Określa ono szereg dolegliwości ze strony układu sercowo-naczyniowego, ale także pokarmowego i oddechowego.

Objawy nerwicy serca

Najczęstsze objawy tego rodzaju nerwicy to:

  • ból w klatce piersiowej (ucisk i kłucie),
  • uczucie duszności,
  • kołatanie serca,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • ból w okolicach serca,
  • szybkie męczenie się,
  • drżenie ciała,
  • nadmierna potliwość,
  • biegunki,
  • zgaga i niestrawność,
  • burczenie i uczucie przelewania w brzuchu.

Inne objawy nerwicy serca to:

  • problemy ze snem,
  • złe samopoczucie,
  • zaburzenia koncentracji,
  • drażliwość.

Objawy te nasilają się w wyniku napięcia emocjonalnego. Są ściśle związane ze stanem psychicznym chorego i całkowicie od niego zależne.

Należy zaznaczyć, że ból w klatce piersiowej, charakterystyczny dla nerwicy serca jest powierzchowny. Nie ma on charakteru uszkadzającego serce.

Zaburzenie to często mylone jest z chorobą wieńcową lub nawet z zawałem serca. Nie oznacza to jednak, że należy go lekceważyć.

Nerwica serca – leczenie

Nieleczona nerwica nieraz prowadzi do izolacji, niskiego poczucia własnej wartości, braku radości z życia. W skrajnych przypadkach może się kończyć samobójstwem, dlatego – jeśli pojawiają się jakiekolwiek jej objawy – koniecznie trzeba skonsultować się z lekarzem.

Do weryfikacji nerwicy serca służą badania, mające na celu wykluczenie innych chorób, które mogłyby źle wpływać na pracę serca. Istotne jest to, że objawom nerwicy serca nie towarzyszą zmiany w EKG.

Jak leczyć nerwicę serca? Bardzo ważną rolę odgrywa tu psychoterapia, podczas której pacjenci mogą się np. uczyć się ćwiczeń relaksacyjnych.

Istotna jest również zmiana stylu życia: unikanie sytuacji stresowych, regularny odpoczynek oraz aktywność fizyczna. Czasem stosuje się również środki uspokajające i przeciwlękowe.

Niektórzy pacjenci przyjmują też preparaty ziołowe w formie tabletek, naparów czy też herbatek. Pomocna bywa lawenda, melisa, mięta, jak również rumianek.

Nerwica żołądka

Czasem nerwica objawia się dolegliwościami ze strony układu pokarmowego. Nerwica żołądka przypomina często chorobę wrzodową, ma jednak źródło w problemach psychicznych.

Nerwica żołądka – objawy

Do objawów nerwicy żołądka należą:

  • nudności i wymioty,
  • uczucie ściskania w brzuchu,
  • biegunka,
  • zaparcia,
  • bóle brzucha,
  • wzdęcia i gazy,
  • burczenie w brzuchu,
  • uczucie przelewania,
  • zgaga i niestrawność,
  • brak apetytu,
  • spadek masy ciała,
  • osłabienie.

Symptomy te zazwyczaj pojawiają się w okresie nasilonego stresu.

Leczenie nerwicy żołądka

Aby zdiagnozować nerwicę żołądka, w pierwszej kolejności należy wykluczyć inne przyczyny objawów – lekarz pierwszego kontaktu prawdopodobnie zleci badania laboratoryjne, USG jamy brzucha, może także poprosić o wykonanie gastroskopii. Dopiero po wykluczeniu chorób przewodu pokarmowego lekarz może zasugerować związek objawów ze sferą psychiczną i zalecić konsultację z psychologiem.

Aby złagodzić dolegliwości bólowe, konieczne są leki na nerwicę żołądka. Ich dobór zależy bezpośrednio od tego, w jaki sposób nerwica się objawia. Inne środki dostaniemy, gdy pojawiają się gazy i wzdęcia, inne na biegunkę, jeszcze inne – na zaparcia.

Zdarza się, że konieczne są również leki psychotropowe, które posiadają właściwości uspokajające i przeciwlękowe. Należą do nich m.in. pochodne benzodiazepiny i hydroksyzyna. W niektórych przypadkach lekarz zaleca antydepresanty, w tym inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny.

Nerwica lękowa to określenie, które najczęściej stosowane jest w związku z uogólnionymi zaburzeniami lękowymi. Charakterystycznym objawem nerwicy lękowej jest odczuwanie lęku przed różnymi osobami, sytuacjami, stanami, których nie można jednoznacznie określić. Niektórzy odczuwają również lęk przed różnymi przedmiotami lub zwierzętami.

Nerwica lękowa – objawy

Objawy tego rodzaju nerwicy można podzielić na fizyczne (somatyczne) oraz psychiczne. Objawy fizyczne nerwicy są zazwyczaj widoczne na pierwszy rzut oka, nasilają się szczególnie, gdy osoba jest ich nieświadoma. Objawy psychiczne nerwicy są trudniej uchwytne, obejmują sferę poznawczą oraz emocjonalną człowieka.

Objawy somatyczne nerwicy lękowej to:

  • bóle głowy,
  • bóle brzucha,
  • uczucie ściskania w żołądku,
  • mdłości, wymioty,
  • kołatanie serca,
  • ból, kłucie i gniecenie w klatce piersiowej,
  • drżenie rąk i nóg,
  • nadmierna potliwość,
  • zaburzenia równowagi,
  • zawroty głowy,
  • mroczki przed oczami.

Objawy dotyczące sfery psychicznej są szczególnie zauważalne zwłaszcza w silnej nerwicy. Należą do nich m.in.:

  • niepokój i strach,
  • problemy z pamięcią, które mogą przybierać postać amnezji,
  • problemy z koncentracją,
  • poczucie zagrożenia,
  • poczucie bycia na skraju, na krawędzi,
  • zaburzenia nastroju,
  • obniżenie nastroju,
  • roztargnienie,
  • niecierpliwość,
  • przygnębienie,
  • napady paniki w nieoczekiwanych momentach.

Leczenie nerwicy lękowej

W przypadku nerwicy lękowej zaleca się, przede wszystkim, psychoterapię. Pomaga ona w rozpoznawaniu bodźców, które wywołują lęk oraz wypracowaniu mechanizmu, który pomoże pacjentowi z nimi sobie radzić. W przypadku silnej nerwicy lękowej, która nie pozwala normalnie na co dzień funkcjonować, zaleca się leczenie psychiatryczne oraz przyjmowanie antydepresantów.

Nerwica neurasteniczna

Nerwica neurasteniczna dotyka osoby narażone na długotrwały stres. System nerwowy pacjenta nie jest w stanie przyjmować kolejnych niechcianych bodźców. Zwykle powodami neurastenii są problemy rodzinne lub zawodowe.

Objawy nerwicy neurastenicznej

Najbardziej charakterystycznymi symptomami są:

  • uczucie przewlekłego zmęczenia,
  • widoczne obniżenie sprawności,
  • nadwrażliwość na różne bodźce (np. światło, tłok),
  • huśtawki nastrojów (zdarzają się ataki paniki i wybuchy złości),
  • nadmierny autokrytycyzm,
  • drażliwość,
  • niskie libido,
  • bóle głowy,
  • bóle w obrębie klatki piersiowej,
  • problemy z koncentracją,
  • biegunki i zaparcia,
  • problemy z regularnym wypróżnianiem.

Nerwica neurasteniczna – leczenie

Jak radzić sobie z nerwicą neurasteniczną? Ważne jest, aby narażona na czynniki stresogenne osoba zmieniła swój tryb życia.

Jeśli przyczyną problemów jest zbyt obciążająca praca, warto rozważyć dłuższy urlop, aby podreperować swoje zdrowie i odpocząć od codziennych wyzwań.

Osobie z neurastenią może przydać się również psychoterapia, a konkretnie – terapia poznawczo-behawioralna. Konieczne może się okazać również leczenie farmakologiczne oraz stosowanie środków antydepresyjnych lub wyciszających.

Źródła:

  1. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC1009503/
  2. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4360292/
  3. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/1488473/
  4. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/12755326/
  5. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/22117491/

Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*