Ból przy oddawaniu stolca – jakie są przyczyny bólu przy wypróżnianiu?

Dr n.med. Marcin Tchórzewski Ból odbytu – czyli ból zlokalizowany w odbycie lub jego sąsiedztwie jest dość powszechną dolegliwością. W kanale odbytu błona śluzowa jelita grubego przechodzi w skórę.

Błona śluzowa okrężnicy jest niewrażliwa na ból ale ostatnia część kanału odbytu jest wyściełana skórą. Skóra ta jest gęsto unerwiona i bardzo wrażliwa na bodźce bólowe. Większość przyczyn występowania bólu to stany niezłośliwe, niezwiązane z chorobą nowotworową.

Sporadycznie zdarza się, że jest objawem raka – więcej o raku jelita grubego na stronie www.rakjelita.pl.

Zapraszamy także do zapoznania się z pełną infografiką w temacie kolonoskopii oraz przygotowania się do badania na stronie www.rakjelita.pl/znalezienie-pomocy.html z podziałem na 3 tematy:

Ból przy oddawaniu stolca – jakie są przyczyny bólu przy wypróżnianiu? Ból przy oddawaniu stolca – jakie są przyczyny bólu przy wypróżnianiu? Ból przy oddawaniu stolca – jakie są przyczyny bólu przy wypróżnianiu?

Sam ból może mieć charakter ostry lub przewlekły a dolegliwości są bardzo dotkliwe ze względu na bogate unerwienie czuciowe. Wiele czynników wywołujących ból powoduje również krwawienie z odbytnicy. Przyczyny dolegliwości bólowych mogą być z reguły łatwo rozpoznane i leczone prostymi metodami. Występuje jednak grupa dolegliwości, których przyczyny nie są do końca poznane, mają złożony charakter a ich leczenie bywa bardzo trudne. Są to tak zwane samoistne dolegliwości bólowe odbytu i odbytnicy.

Przyczyny bólu w odbytnicy

Najczęściej uważa się, że główną przyczyną bólu są hemoroidy, szczególnie w stanie zapalnym.

Ból w odbytnicy może być również spowodowany:

  • szczeliną odbytu, niewielką raną odbytu. Ból ma charakter ostry a towarzyszyć mu może skurcz mięśni aparatu zwieraczowego co dodatkowo go nasila oraz przedłuża czas jego trwania
  • ropniem, zakażeniem bakteryjnym. Dodatkowymi objawami są najczęściej gorączka i nocne poty. Ból ma charakter stały i może się nasilać z czasem
  • zakażeniem grzybicze, które powoduje przedłużające sie dolegliwości bólowe o nieco mniejszym nasileniu
  • guzem, czasami nowotworowmy, który powoduje narastające w czasie dolegliwości bólowe
  • skurczem mięśni miednicy, powodującym nagły ból, który jednak szybko samoistnie ustępuje
  • przetoką okołoodbytniczą, która jest nienaturalnym połączeniem kanału odbytu ze skórą dookoła. Ból pojawia się w momencie jej zatkania i powstania ropnia
  • wrzód odbytnicy
  • choroby przenoszone drogą płciową zlokalizowane w okolicy odbytu: rzeżączka, Chlamydia lub opryszczka
  • problemy dermatologiczne ze skóra okolicy odbytu: łuszczyca, stany zapalne, mogą powodować dodatkowo świąd lub uczucie palenia
  1. Musimy równiez pamietać o grupie schorzen niezwiązanych bezpośrednio z odbytem a które powodować mogą dolegliwości bólowe
  2. przyczyny związane ze zmianą topografii miednicy (niecałkowite wypadanie odbytu lub odbytnicy, skręcenie jajnika, szczelina odbytu, wypadanie krocza, przebyte operacje w obrębie miednicy)
  3. przyczyny ortopedyczne (uraz kości guzicznej, zmiany w rdzeniu na skutek zwyrodnienia odcinka lędźwiowo-krzyżowego, guzy wywodzące się z kości)
  4. przyczyny neurologiczne (stwardnienie rozsiane, zwyrodniające zapalenie nerwów obwodowych)

Kiedy pojawia się ból odbytnicy?

  • Dolegliwości bólowe najczęściej pojawiają się podczas wypróżnienia, w takiej sytuacji przyczyną jest najprawdopodobniej szczelina lub rana kanału odbytu. Ból mija kiedy kończy się akt defekacji.
  • wysięk w okolicy odbytu razem z bólem tej okolicy ma prawdopodobnie podłoże infekcji grzybiczej
  • jeżeli ma charakter stały, niezależny od oddawania stolca najprawdopodobniej jest spowodowany ropniem lub zakażeniem, czasem zakrzepniętym hemoroidem lub guzem
  • nasilający się w czasie świadczyć może o zakrzepniętym hemoroidzie, zakażeniu lub guzie
  • ostry i intensywny, uniemożliwiający siedzenie występuje na podłożu ropnia, skurczu mięśniowego lub guza.

Lokalizacja bólu

  • ból, który można zlokalizować do określonego miejsca kanału odbytu jest najczęściej spowodowany szczeliną odbytu. Może występować również niewielki guzek
  • ból, któremu u towarzyszy obrzęk i zaczerwienienie jest spowodowany ropniem lub innym stanem infekcyjnym. Często wyczuwalny jest również guz.
  • twardy bolesny guzek z dolegliwościami bólowymi, który pojawia się nagle jest najprawdopodobniej zakrzepniętym hemoroidem.
  • bolesny guzek, który sie powiększa w długim okresie czasu może być nowotworem
  • ból skóry okolicy odbytu może być spowodowany urazem, infekcją grzybiczą lub nadmiernym dbaniem o higienę tej okolicy

Ból odbytu, który nie ustępuje w ciągu 24-48 godzin po zastosowaniu prostych środków musi być skonsultowany przez lekarza. Przewlekające się dolegliwości bólowe, które nasilają się w czasie mogą świadczyć o poważnej chorobie i wymagają bezwzględnej konsultacji specjalisty. Krwawienie, które towarzyszy dolegliwościom bólowym jest najczęściej spowodowane szczeliną odbytu. Zakrzepnięte hemoroidy również mogą dawać podobne dolegliwości. Krwawienie i ból, które nie są związane z oddawaniem stolca prawdopodobnie wynikają z infekcji grzybiczej.

Sposoby łagodzenia bólu

Bardzo istotne jest stosowanie bogatobłonnikowej diety oraz przyjmowanie dużej ilości płynów (ok. 2 l na dobę). Spożywanie posiłków zawierających 25-30 gramów błonnika łagodzi dolegliwości bólowe. Należy unikać urazów okolicy odbytu, nie używać mydła do mycia tej okolicy a także unikać drapania.Należy dbać o to by okolica odbytu nie była wilgotna, nie powinno używać się maści i kremów które nie są przepisane przez lekarza.

Samoistne zespoły bólowe odbytu i odbytnicy

Samoistne zespoły bólowe odbytu i odbytnicy są grupą dolegliwości połączonych z uczuciem dyskomfortu w okolicy odbytu i nierzadko zaburzeniami oddawania stolca pod postacią zaparć lub częstego parcia na stolec.

Częstość występowania poszczególnych zespołów bólowych jest trudna do ustalenia, ponieważ tylko część pacjentów ze znacznie nasilonymi dolegliwościami zgłasza się z tego powodu do lekarza-specjalisty. Samoistne zespoły bólowe są około dwukrotnie częściej rozpoznawane u kobiet. Wiek chorych waha się od 10 do 60 lat, najwięcej przypadków występuje w przedziale wiekowym 20-45 lat.

W ostatnich latach częstość rozpoznawania tych schorzeń znacznie wzrosła. Jeden z najważniejszych i zarazem najtrudniejszych problemów związanych z samoistnymi zespołami bólowymi odbytnicy to postawienie przez lekarza właściwego rozpoznania. Przed postawieniem diagnozy należy wykluczyć wszystkie inne możliwe przyczyny dolegliwości.

Samoistne przewlekłe zespoły bólowe odbytnicy pozostają jednostkami trudnymi zarówno w diagnostyce, jak i leczeniu. Przy diagnozowaniu samoistnych zespołów bólowych szczególnie należy podkreślić, że rozpoznanie takie można postawić dopiero po bardzo wnikliwej analizie klinicznej i wykluczeniu innych przyczyn dolegliwości, zwłaszcza chorób nowotworowych.

Pacjenci powinni obowiązkowo mieć wykonane: anoskopię, rektoskopię, USG przezodbytnicze, zdjęcie RTG badanej okolicy, a w przypadkach wątpliwych tomografie komputerową lub rezonans magnetyczny. Zespoły bólowe odbytnicy często stanowią dla pacjentów problem wstydliwy. Niekiedy zgłoszenie się do lekarza-specjalisty poprzedzone jest wieloletnimi dolegliwościami.

Chociaż przewlekłe zespoły bólowe odbytu i odbytnicy nie stanowią zagrożenia dla życia pacjentów, upośledzają w znacznym stopniu komfort ich życia i sprawność fizyczną. Często bóle są tak silne, że uniemożliwiają prowadzenie normalnego życia. Do samoistnych zespołów bólowych odbytnicy należą:

  • Zespół dźwigaczy odbytu
  • Kokcygodynie
  • Napadowe bóle odbytu

Zespół dźwigaczy odbytu, najczęściej dotyczy kobiet. Zespół objawia się bólem, dużym napięciem i uczuciem dyskomfortu w okolicy odbytu, krzyża i kości guzicznej, charakterystyczne jest uczucie rozpierania. Niekiedy ból obejmuje także pośladki oraz uda i jest głównym powodem zgłoszenia się do lekarza. Dla tego zespołu charakterystyczny jest ból przewlekły i nasilający się w pozycji siedzącej. Ponadto mogą występować zaparcia oraz czynnościowe nietrzymanie stolca. Dolegliwości w zespole dźwigaczy odbytu powstają w wyniku skurczu mięśnia dźwigacza odbytu; nieznane pozostają czynniki wywołujące jego skurcz. U wielu pacjentów nasilenie dolegliwości występuje w sytuacjach stresowych. Czynnikami usposabiającymi są: siedzący tryb życia, częsta i długotrwała jazda samochodem, przebyte urazy, przebyte operacje w obrębie miednicy. Leczenie tego zespołu przysparza wielu trudności. Jednym ze sposobów jest stymulacja elektrogalwaniczna mięśni dźwigaczy odbytu prądem o wysokim napięciu; oprócz tego stosuje się środki przeciwbólowe, gimnastykę mięśni miednicy oraz masaże.

Kokcygodynią określa się zespół bólowy występujący w okolicy kości ogonowej. Bóle mają charakter przewlekły, występują w pozycji stojącej lub siedzącej. Często są skojarzone z rwa kulszową. Ponad trzy czwarte pacjentów to kobiety w wieku pomiędzy 20-45 rokiem życia.

W większości przypadków objawy kokcygodynii są wynikiem pourazowego uszkodzenia kości ogonowej (w tym po urazie porodowym). Samoistna kokcygodynia bywa uważana za chorobę psychosomatyczną, często występuje u pacjentów z depresją. U wielu chorych stwierdza się nadmierna ruchomość kości ogonowej, zwichnięcie lub nadmierny rozwój jej tkanki chrzęstno-kostnej.

Czynnikami usposabiającymi do tych zmian jest siedzący tryb życia. Leczenie kokcygodynii może być zachowawcze lub operacyjne.

Leczenie zachowawcze ma charakter kompleksowy, częściowo empiryczny i obejmuje: leżenie, fizykoterapię (ćwiczenia, masaże kości ogonowej i mięśni miednicy), stosowanie środków zmiękczających stolec, stosowanie czopków przeciwbólowych, blokady okolicy kości krzyżowej i ogonowej. U pacjentów z depresją ustąpienie objawów kokcygodynii obserwowano po zastosowaniu optymalnych leków antydepresyjnych.

Napadowy ból odbytu charakteryzuje się epizodami nagłego ostrego bólu w okolicy odbytu, trwającego od kilku sekund do kilku minut, częściej pojawiającymi się w nocy. Ulgę w bólu przynosi często zgięcie kończyn w stawach biodrowych.

Leia também:  Como Fuder Com Esposa Quando Ela Esta Dormindo?

Epizody powtarzają się w nierównych odstępach czasowych, przerwy pomiędzy atakami mogą wynosić od kilku godzin do kilku miesięcy. Pacjenci z napadowym bólem odbytu zazwyczaj nie maja zaburzeń czynnościowych jelit, chociaż istnieje grupa chorych, u których występują zaparcia.

Zespół dotyczy 8-14% populacji i częściej występuje u mężczyzn, zgłasza we wczesnej młodości i ustępuje samoistnie w średnim wieku. Etiologia zespołu pozostaje nieznana. Czynnikiem usposabiającym do wystąpienia bólu jest stres.

Leczenie napadowych bólów odbytu jest na ogół empiryczne, objawowe, z reguły zachowawcze.

Rak Jelita Grubego – więcej o raku jelita grubego na stronie www.rakjelita.pl.

Ból przy oddawaniu stolca – jakie są przyczyny bólu przy wypróżnianiu?

Zaparcia – przyczyny, objawy, leczenie

Zaparcie to zbyt długie przebywanie pokarmu w przewodzie pokarmowym lub niemożność wydalenia stolca z jego końcowego odcinka.

Problem z wypróżnianiem występuje dwukrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. U osób z prawidłowo działającym przewodem pokarmowym normą są 1-2 wypróżnienia dziennie.

O zaparciu mówimy wówczas, gdy spełnione zostanie przynajmniej jedno z poniższych kryteriów:

  • wypróżnienie następuje rzadziej niż 3 razy w tygodniu,
  • stolec ma wzmożoną konsystencję,
  • następuje niepełne wypróżnienie,
  • narzekamy na bolesne parcie.

O spowolnionym pasażu jelitowym możemy mówić również wtedy, gdy między dwoma kolejnymi wypróżnieniami mija więcej niż 72 godziny. Pamiętajmy jednak, że jest to kwestia indywidualna, zależna od wielu czynników, m.in. diety.

Jeśli taka sytuacja występuje sporadycznie, nie ma powodu do obaw. Niejednokrotnie stres czy zmiana diety wywołują chwilowe zaparcia.

Przyczyn tej dolegliwości powinno się doszukiwać w momencie, gdy problem się powtarza lub przechodzi w stan przewlekły.

Przyczyny zaparć

Najczęściej mówimy o tzw. zaparciu idiopatycznym (czynnościowym).

Zaparcie czynnościowe wynika ze zwolnienia pasażu (przechodzenie treści) przez jelito grube na całej jego długości lub w jego części lub z dysfunkcji odruchu odbytniczo-odbytowego.

Oznacza to, że nie dochodzi do rozluźnienia zwieracza odbytu mimo parcia na stolec. Wypróżnianiu towarzyszy ból. Dolegliwość ta może mieć podłoże psychiczne. Zaburzenia pracy układu pokarmowego mogą powodować:

  • stres,
  • życie w biegu,
  • czynniki społeczne,
  • czynniki cywilizacyjne.

Szybkie tempo życia prowadzi do całkowitej zmiany rytmu dobowy jelit. Ciągła rezygnacja ze śniadania na rzecz dużego posiłku wieczorem lub celowe hamowanie odruchu defekacji mogą prowadzić do powstania problemu z wypróżnianiem. Ten typ zaparć często występuje u osób, które prowadzą siedzący tryb życia.

Drugi typ zaparć występuje u osób starszych. W podeszłym wieku może dochodzić do sytuacji, w której znika parcie na stolec. Przyczyną jest zmniejszenie wrażliwości odbytnicy na pobudzanie odpowiednich receptorów.

Trzeci typ wywołany jest chorobami systemowymi lub nowotworowymi. Zaparcia mogą pojawić się jako objaw następujących zaburzeń:

  • guzów w jelicie lub w jego obrębie, zwężających jego światło,
  • cukrzycy,
  • niskiego poziomu potasu,
  • zbyt wysokiego stężenia wapnia,
  • mocznicy,
  • schorzeń endokrynologicznych (niedoczynność tarczycy lub przysadki mózgowej, nadczynność przytarczyc),
  • schorzeń neurologicznych (stwardnienie rozsiane, neuropatie, choroby naczyniowe mózgu, choroba Parkinsona),
  • twardziny układowej,
  • depresji,
  • hemoroidów.

Ponadto, problemy z oddawaniem stolca mogą być skutkiem ubocznym przyjmowania leków. Niektóre preparaty mogą wywoływać tę nieprzyjemną dolegliwość. Mowa o:

  • środkach znieczulających,
  • lekach przeciwbólowych,
  • lekach przeciwdepresyjnych,
  • lekach przeciwdrgawkowych,
  • lekach przeciwparkinsonowskich,
  • preparatach żelaza, wapnia, glinu,
  • opioidach,
  • lekach przeciwnadciśnieniowych (beta-blokery, sartany, diuretyki, blokery kanału wapniowego),
  • doustnych środkach antykoncepcyjnych.

Zaparcia – objawy towarzyszące

Pamiętaj! Zatrzymanie stolca to nie jedyny objaw zaparcia.

Dolegliwości tej towarzyszą również inne symptomy:

  • brak apetytu,
  • mdłości,
  • wzdęcia,
  • wydalanie twardego kału,
  • ból przy defekacji,
  • odbijanie,
  • uczucie pełności spowodowane gazami zalegającymi w jelicie,
  • utrata masy ciała,
  • gorączka,
  • bóle brzucha (zwłaszcza nocą),
  • zawroty głowy.

Ból przy oddawaniu stolca – jakie są przyczyny bólu przy wypróżnianiu?

Zaparcia – leczenie

Przewlekłe zaparcia to problem, który powinien nas skłonić do wizyty u lekarza, który jest w stanie poznać przyczynę problemu, zlecając odpowiednie badania. Niestety wciąż niewiele osób decyduje się na takie rozwiązanie. Aby otrzymać doraźną pomoc, warto wprowadzić kilka zmian w swoim trybie życia, które mogą doprowadzić do unormowania pracy przewodu pokarmowego:

  • regularne jedzenie – najlepiej 5 posiłków dziennie (nigdy nie pomijajmy śniadania),
  • picie dużej ilości płynów – odpowiednia ilość to 2,5-3 l na dobę,
  • wprowadzenie aktywności fizycznej – nawet codzienny spacer może poprawić funkcjonowanie układu pokarmowego,
  • zmiana diety – wprowadzenie produktów bogatych w błonnik,
  • próby codziennego wypróżniania się o stałej porze – może to pomóc w przywróceniu rytmu dobowego jelit.

Czasami zastosowanie powyższych zasad wystarcza i daje szybkie i trwałe efekty. Niekiedy jednak pacjenci zmuszeni są do skorzystania ze środków farmakologicznych. Środkami bez recepty, które możemy zastosować, są:

  • środki osmotyczne (laktuloza, preparaty magnezowe, fosforany),
  • środki poślizgowe (olej parafinowy),
  • środki stymulujące perystaltykę jelit (bisakodyl),
  • ziołowe środki przeczyszczające: aloes, kora kruszyny, liść senesu.

Należy pamiętać, że długotrwałe przyjmowanie powyższych preparatów może prowadzić do rozleniwienia układu pokarmowego. Tworzy to mechanizm błędnego koła – pacjent przyjmuje coraz większe ilości preparatów przeczyszczających, a problem zaparć nie znika. Dlatego warto znaleźć przyczynę problemu, a nie tylko przeciwdziałać jego objawom.

Zaparcia są powszechną dolegliwością. Niejednokrotnie są objawem choroby, ale mogą również wynikać z nieodpowiednich przyzwyczajeń. W walce z przewlekłym zatrzymaniem stolca w pierwszej kolejności powinniśmy zasięgnąć porady lekarskiej. Warto również dokonać zmian w trybie życia – to na pewno nie zaszkodzi, może jedynie pomóc w walce z zaparciami.

                                                  

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

OptiFibre

Ból przy oddawaniu stolca – jakie są przyczyny bólu przy wypróżnianiu?

Oprócz tego, że są istotnym źródłem dyskomfortu trawiennego, zarówno przewlekłe, jak i sporadyczne zaparcia mogą powodować bóle brzucha, pleców, a nawet głowy. Jak rozpoznać ból związany z zaparciami? Co można zrobić, aby go złagodzić?

Zaparcia: jakie są cechy charakterystyczne?

Zaparcia to zaburzenia czynności jelit, które definiuje się przede wszystkim jako niewystarczającą ilość wypróżnień. Ponieważ stolec pozostaje w jelitach zbyt długo, staje się suchy i twardy, co utrudnia lub nawet powoduje ból podczas wypróżniania.

Możemy mówić o zaparciach, gdy stolec jest oddawany mniej niż trzy razy w tygodniu. Zaparcie jest uważane za „ciężkie”, gdy stolec oddawany jest raz w tygodniu. Konsystencja stolca jest również ważną częścią diagnozy zaparć.

Możesz codziennie oddawać stolec i nadal mieć zaparcia, jeśli wypróżnianie jest bolesne.

Zaparcia: jakiego rodzaju bólu doświadczają ludzie?

Oprócz klasycznych objawów, które w większości przypadków wywołują zaparcia (wzdęcia, gazy itp.), mogą być one także przyczyną innego rodzaju bólu: • Ból brzucha: może być mniej lub bardziej intensywny w zależności od ciężkości schorzenia i ilości zalegającego kału.

Zwykle ból jest zlokalizowany w dole biodrowym i może promieniować do wszystkich części jamy brzusznej. Uważaj, aby nie pomylić tego z bólem w nadbrzuszu związanym ze stresem. • Ból krzyża: w dłuższej perspektywie nagromadzenie stolca w okrężnicy powoduje nadmierny nacisk na kręgi lędźwiowe.

Ten szczególny ból wydaje się być odporny na środki przeciwbólowe. Może się nawet pogarszać przez konieczność oddania stolca. • Ból miednicy: zaparcia dotykają głównie kobiet. W związku z tym to właśnie one cierpią głównie z powodu tego typu bólu, zlokalizowanego w dolnej części brzucha.

• Ból odbytu: można go wytłumaczyć nadmierną aktywnością zwieraczy odbytu, tworzeniem się zmian chorobowych podczas oddawania twardego stolca oraz rozwojem hemoroidów.

• Bóle głowy: zaparcia i ogólnie zaburzenia pasażu jelitowego mogą również powodować bóle głowy.

Zaparcia: jakie środki przeciwbólowe można stosować?

Aby złagodzić te różne rodzaje bólu, musisz wyeliminować ich przyczynę. Aby przezwyciężyć zaparcia, jednym ze sposobów jest zmiana diety. Jeśli nie stwierdzono oczywistej przyczyny medycznej lub chorobowej, spowolnienie pracy jelitowej ma zwykle charakter czynnościowy.

Aby przywrócić działanie perystaltyczne do naturalnego stanu, konieczna jest analiza diety. Za zaparcia często odpowiada zbyt niskie spożycie błonnika. Możesz zwiększyć spożycie błonnika dzięki OptiFibre®.

Jako produkt w 100% pochodzenia roślinnego jest naturalnie skutecznym rozwiązaniem, które w stopniowy sposób poprawia pasaż jelitowy.

OptiFibre® to żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. Do postępowania dietetycznego u pacjentów z zaburzeniami funkcjonowania jelita grubego w celu ułatwienia wydalania resztek pokarmowych w zaparciach. Stosować pod kontrolą lekarza.

Leia também:  Como Contar As Luas Para Saber Quando O Bebe Vai Nascer?

Szczelina odbytu – PlusMed Szczecin Gabinety Lekarskie

Szczelina odbytu to mała rana najczęściej o charakterze rozdarcia znajdująca się w kanale odbytu. Pęknięcie to powoduje silny ból i krwawienia świeżą krwią podczas oddawania stolca. W trakcie oraz po wypróżnieniu pacjentowi doskwierają silne dolegliwości bólowe, które mogą utrzymywać się do kilku godzin.

Szczelina, mimo że sprawia pacjentowi duże dolegliwości, zwykle nie jest stanem poważnym. Zachorowanie na tę chorobę zdarza się w każdym wieku i często występuje u ludzi, u których występują zaparcia.

Z reguły szczelina ostra leczy się samoistnie w ciągu czterech do sześciu tygodni. Jednak jeśli objawy utrzymują się powyżej 8 tygodni, a sama szczelina jest widoczna, to jest ona uważana za przewlekłą.

Szczelinę leczy się etapowo, zaczynając od leczenia zachowawczego polegającego na przyjmowaniu leków, kontroli diety oraz współpracy z lekarzem. Jednak jeśli leczenie to nie jest skuteczne, a zdarza się to w około 30-40% pacjentów, konieczne jest leczenie zabiegowe, do operacji włącznie.

Jeśli szczelina ostra nie ulegnie wygojeniu, to przechodzi w postać przewlekłą, która jest trudniejsza do wyleczenia. Jednym z jej objawów jest pojawienie się guzków wartowniczych. Brak postępu gojenia powinien skłonić Cię do poszukiwania innych przyczyn powstawania szczeliny, a tu niezbędny jest kontakt z lekarzem.

Jakie są objawy szczeliny odbytu?

  • Widoczna rana w okolicy odbytu w kształcie łzy.
  • Widoczne zgrubienie w okolicy rany w formie naddatku skórnego.
  • Ostry rozrywający ból podczas wypróżnienia.
  • Krwawienie z odbytu w formie śladów świeżej krwi na papierze.
  • Świąd i pieczenie w okolicy odbytu.

Wystąpienie jednego z tych objawów może świadczyć o wystąpieniu szczeliny i powinno być przesłanką do zgłoszenia się do proktologa.

Jakie są przyczyny wystąpienia szczeliny odbytu?

Szczelina odbytu występuje najczęściej wskutek uszkodzenia mechanicznego tkanek okolicy odbytu. Może być to spowodowane twardymi stolcami, ale również przewlekłymi biegunkami.

Do przyczyn powstania szczeliny odbytu zalicza się:

  • nieswoiste zapalenie jelit (IBD),
  • urazy podczas porodu lub wypróżnień,
  • miejscowe niedokrwienie tkanek okolicy odbytu,
  • nadmiernie napięcie lub spastyczność mięśni zwieraczy odbytu.

Do innych rzadkich przyczyn występowania szczeliny można zaliczyć:

  • opryszczkę,
  • raka odbytu,
  • gruźlicę,
  • HIV,
  • kiłę.

Jakie grupy pacjentów są narażone na wystąpienie szczeliny odbytu?

  • Niemowlęta – szczeliny odbytu są powszechne w okresie niemowlęcym.
  • Ludzie w podeszłym wieku, u których związane są one z przewlekłymi zaparciami oraz niedokrwieniem tkanek.
  • Kobiety, u których wystąpiły urazy okołoporodowe.
  • Pacjenci chorzy na nieswoiste zapalenia jelit (IBD) – w tej grupie dużą rolę odgrywają destrukcyjne procesy zapalne, które skutkują większą podatnością tkanek na uszkodzenie.

Jednak spośród wszystkich przyczyn, to mechaniczne uszkodzenia okolicy odbytu związane ze zbyt zwartą konsystencją stolca, są najczęstszym powodem pojawienia się szczeliny odbytu.

Jak rozpoznaje się szczelinę odbytu?

Szczelinę odbytu rozpoznaje się na podstawie badania lekarskiego. Badanie obejmuje badanie per rectum, czyli badanie palcem przez odbyt.

Badanie to może zostać uzupełnione badaniem anoskopowym, czyli założeniem do odbytu specjalnej rurki umożliwiającej wzrokową ocenę kanału odbytu. Pozwala to uwidocznić ranę w kanale odbytu w formie łzy oraz wykluczyć inne przyczyny dolegliwości okolicy odbytu, takie jak hemoroidy.

Jeżeli badanie to nie okaże się wystarczające do postawienia rozpoznania możliwe jest skierowanie pacjenta na dalsze badania w tym endoskopowe.

Jak leczy się szczelinę odbytu?

Większość szczelin goi się samoistnie lub po modyfikacji stylu życia.

W przypadku wystąpienia tej choroby, zawsze warto:

  • zastosować preparaty zmiękczające stolec,
  • pić duże ilości wody,
  • wprowadzić do diety suplementy błonnikowe oraz surowe warzywa i owoce,
  • można zastosować ciepłą kąpiel, która działa przeciwbólowo, ponieważ zmniejsza napięcie mięśni zwieracza.

W przypadku braku poprawy należy zgłosić się do specjalisty, jakim jest proktolog. Lekarz ten może przepisać leki wspomagające leczenie szczeliny jako pierwszy etap leczenia chirurgicznego. W leczeniu stosowane są maści nitroglicerynowe oraz wykonano z antagonistów kanałów wapniowych.

Czasami, w celu zmniejszenia miejscowego zapalenia, konieczne jest zastosowanie maści sterydowych. Należy jednak pamiętać, że takie leczenie powinno być stosowane jedynie pod opieką lekarza.

Kolejną metodą leczenia szczeliny odbytu jest ostrzyknięcie zwieracza odbytu toksyną botulinową (Botox). Zabieg ten robimy celu zmniejszenia napięcia zwieracza, zmniejszenia dolegliwości bólowych oraz poprawy ukrwienia tkanek, co sprzyja gojeniu szczeliny.

Jeśli po wyczerpaniu możliwych zachowawczych sposobów leczenia, brak jest poprawy, pacjenci kwalifikowani są do leczenia operacyjnego, czyli do wycięcia szczeliny, najczęściej z nacięciem zwieracza ograniczającym jego napięcie. Nawet leczenie operacyjne wiąże się ze skutecznością rzędu 90%.

Jak można zapobiec powstaniu szczeliny odbytu?

Szczelinie odbytu nie zawsze można zapobiec, ale możesz zmniejszyć ryzyko jej uzyskania, stosując następujące środki zapobiegawcze:

  • utrzymywanie suchej powierzchni odbytu,
  • łagodne oczyszczanie okolicy odbytu łagodnym mydłem i ciepłą wodą,
  • picie dużej ilości płynów, jedzenie pokarmów włóknistych i regularne ćwiczenia w celu uniknięcia zaparć,
  • natychmiastowe leczenie biegunki,
  • u niemowląt – częste zmienianie pieluszek.

Żylaki odbytu potrafią być dokuczliwe i trudne do leczenia

Żylaki odbytu – Hemoroidy – objawy, diagnoza oraz leczenie

Czym są hemoroidy – żylaki odbytu?

Hemoroidy, nazywane także guzkami krwawniczymi, to struktury naczyniowe położone w kanale odbytu. Są to tkanki ułatwiające kontrolę oddawania stolca, naturalnie występujące w organizmie człowieka. Potocznie „hemoroidy” to także choroba hemoroidalna, nazywana również żylakami odbytu.

Jest to schorzenie, z którym zmagają się ludzie w różnym wieku, jednakże najbardziej narażone są osoby po pięćdziesiątym roku życia oraz kobiety w ciąży, gdzie problem ten dotyka co drugiego Polaka.

Hemoroidy są kłopotliwe i bolesne, ale można je leczyć prostymi metodami, dlatego nie warto odkładać wizyty u proktologa, który postawi odpowiednią diagnozę i podpowie, w jaki sposób można sobie pomóc.

Przyczyny powstawania hemoroidów nie są do końca znane, przyjmuje się jednak, że najczęstszymi powodami są:

  • • częste zaparcia i parcie na stolec wymagające dużego wysiłku,
  • • biegunki,
  • • stosowanie środków przeczyszczających,
  • • siedzący tryb życia,
  • • praca w pozycji na „kucki”,
  • • ciąża,
  • • kaszel, kichanie, wymioty oraz długie wstrzymywanie oddechu,
  • • dieta uboga w błonnik,
  • • dziedziczność,
  • • marskość wątroby,
  • • wysoki poziom cholesterolu.

Żylaki odbytu – hemoroidy – objawy

Najczęstszym objawem skłaniającym pacjentów do udania się do lekarza jest pojawienie się krwawienia z odbytu. W zaawansowanych stadiach pojawia się silny ból i wysuwanie się guzków krwawniczych na zewnątrz podczas oddawania stolca.

  1. W początkowym stadium obserwujemy łagodne objawy hemoroidów, które są mało uciążliwe, takie jak:
  2. • pieczenie i świąd,
  3. • ból towarzyszący wypróżnianiu,
  4. • zwiększona ilość śluzu,
  5. • uczucie niepełnego wypróżnienia.

Leczenie choroby hemoroidalnej

Leczenie choroby hemoroidalnej zaczyna się od postępowania zachowawczego.

Pierwszym krokiem jest wprowadzenie diety bogatej w błonnik i płyny. Ma to na celu rozluźnienie stolca, a tym samym ułatwienie wypróżnienia i zminimalizowanie mechanicznego podrażnienia guzków hemoroidalnych, a tym samym ograniczenia bólu i dyskomfortu.

Zalecenia dietetyczne i higieniczne są tak samo ważne jak leczenie farmakologiczne i zabiegowe, dlatego nie mogą zostać pominięte podczas terapii.

Warto również wiedzieć, że długotrwałe stosowanie preparatów na hemoroidy dostępnych bez recepty, w przypadku braku wcześniejszej konsultacji u lekarza specjalisty, może opóźnić postawienie prawidłowej diagnozy i wdrożenie skutecznego leczenia.

Regularne stosowanie się do wyżej wymienionych zaleceń skutkuje bardzo często ustąpieniem dolegliwości.

W przypadku braku poprawy lekarz kwalifikuje pacjenta do leczenia zabiegowego

Do najskuteczniejszych metod takiego leczenia zaliczamy:

  • gumkowanie, ligacja hemoroidów, czyli zabieg Barrona, polegający na założeniu u podstawy guzka gumowej podwiązki, która powoduje zatrzymanie dopływu krwi, a w konsekwencji obumarcie struktury i jej samoistne odpadnięcie.
  • skleroterapia – polegająca na wstrzyknięciu bezpośrednio do guza substancji powodującej zakrzep naczynia i stopniowy zanik guzka.
  • Metoda Hemoron, oparta jest na małoinwazyjnym i prostym sposobie aplikacji prądu jednofazowego, generowanego przez źródło o niskim napięciu, na naczynia doprowadzające do splotów hemoroidalnych.

Metoda Hemoron jest uznawana za jedną z najlepszych metod usuwania hemoroidów, przede wszystkim dlatego że pozwala na bezbolesne, bezpieczne i skuteczne leczenie choroby hemoroidalnej. Metodzie towarzyszy poprawa jakości życia pacjentów – również dlatego, że pacjenci niemal bezpośrednio po zabiegu mogą wrócić do wykonywania swoich codziennych czynności bez odczuwania dyskomfortu.

Leia também:  Direitos Humanos O Que São E Como Surgiram?

Małoinwazyjny charakter metody pozwala również na leczenie pacjentów, u których zastosowanie innych, radykalniejszych metod z różnych względów nie jest możliwe.

Ambulatoryjny i bezbolesny charakter metody pozwala także na przełamanie bariery strachu, dzięki czemu możliwe jest przebadanie większej liczby osób z dolegliwościami proktologicznymi, co zwiększa szansę wczesnej diagnozy raka odbytu.

Żylaki odbytu

Hemoroidy to przykra dolegliwość, która prowadzi do krwawienia z odbytu, bólu i świądu. Skutecznym sposobem na pozbycie się żylaków odbytu są zabiegi medycyny estetycznej – Hemoron i laserowe usuwanie hemoroidów. Są one doskonałą alternatywą do zabiegów chirurgicznych, są bezbolesne i małoinwazyjne. Poznajmy ich przebieg oraz korzyści dla zdrowia pacjenta.

Żylaki odbytu czym są?

Hemoroidy (żylaki odbytu) niosą ze sobą nieprzyjemne i uciążliwe objawy. Wywołują one ból, krwawienie czy świąd. W skrajnych przypadkach dochodzi do mechanicznego uszkodzenia i przewlekłego uszkodzenia błony śluzowej, co prowadzi do bolesnego owrzodzenia.

Najskuteczniejszym sposobem na pozbycie się hemoroidów jest leczenie w gabinecie medycyny estetycznej, w którym dostępne są zabiegi pomagające na hemoroidy. Wyróżniamy I, II, III i IV stopień zaawansowania żylaków odbytu.

Bardziej zaawansowane stadium żylaków można leczyć operacyjnie lub za pośrednictwem zabiegu hemoronu i laserowego usuwania hemoroidów.

Hemoron – zabieg

Hemoron to rodzaj aparatu, bazującego na diatermii jednobiegunowej niskonapięciowej.

Zabieg prowadzi do przywrócenia naturalnej wielkości hemoroidów poprzez zmniejszenie napływu krwi, obkurczenia, zbliznowacenia, a następnie zwłóknienia hemoroidów.

Zabieg jest bezinwazyjny i jest doskonałą alternatywą do zabiegów chirurgicznych. Zabieg polega na umieszczaniu elektrod aparatu na śluzówkach hemoroidów.

Przez elektrody przepływa prąd o niskim napięciu, co ma korzystny wpływ na ich leczenie. Zabieg jest krótki i trwa od 20 do 30 minut. Do zabiegu należy się dobrze przygotować.

Zalecana jest głodówka od południa poprzedzającego zabieg lub doodbytnicze podanie czopków glicerynowych na 2 godziny przed zabiegiem. Zabieg jest bezpieczny i jest uważany za najmniej inwazyjną metodę usuwania hemoroidów.

Po zabiegu można od razu wrócić do codziennej aktywności. Należy jedynie wystrzegać się alkoholu i wysiłku fizycznego.

Po zabiegu pacjent może odczuwać niewielki ból czy krwawienie, czasem nawet dolegliwości sprzed zabiegu. Jednak działanie zabiegu eliminuje negatywne objawy, prowadząc do całkowitego ustąpienia dolegliwości.  

Laserowe usuwanie hemoroidów

Zabieg cechuje się wysoką skutecznością i krótką rekonwalescencją, po której można wrócić do normalnego życia. Laserowe usuwanie hemoroidów nie jest bolesne, przez co coraz częściej wybierają go pacjenci medycyny estetycznej.

Przed zabiegiem odbywa się konsultacja lekarska, która pozwala określić czy istnieją potencjalne przeciwwskazania do zabiegu. Zabieg wykonywany jest bez znieczulenia.

Jeśli pacjent jest nadwrażliwy na ból można użyć znieczulenia w formie kremu znieczulającego.

Lekarz przykłada głowicę urządzenia kierując wiązkę lasera w stronę naczyń krwionośnych, które są usuwane za pomocą lasera.  Na drodze zabiegu hemoroidy ulegają zblednięciu, a potem całkowicie znikają. Efektem ubocznym zabiegu jest pojawienie się obrzęków i rumienia, które szybko ustępują.  

Ból brzucha i krew z odbytu – przyczyny, leczenie

Krew z odbytu to stosunkowo częsty problem, który pojawia się zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn. Krwawienie z odbytu zazwyczaj zauważane jest po oddaniu stolca, w którym obecna jest świeża krew lub krwisty śluz w kale. Występujące krwawienie może mieć różne podłoże.

Najczęściej związane jest z pojawieniem się żylaków odbytu (hemoroidów), ale może również świadczyć o znacznie poważniejszej chorobie, jaką jest rak odbytu. Z tego powodu krwawienie z odbytu zawsze stanowi niepokojący sygnał, który wymaga konsultacji lekarskiej.

Jakie zatem są potencjalne przyczyny bólu brzucha i krwawienia z odbytu? O czym mogą świadczyć krwawe stolce?

Objawy krwawienia z odbytu

Krwawienie i ból z odbytu stanowi niepokojący symptom, którego charakterystycznym objawem jest obecność świeżej krwi bądź jej skrzepów w kale. Pacjenci zazwyczaj krew zauważają na papierze toaletowym przy podcieraniu lub na bieliźnie, która pojawia się po oddaniu stolca. Wskazuje to zazwyczaj na krwawienie z dolnego odcinka przewodu pokarmowego.

Istotne jest jednak określenie, czy występujące krwawienie z odbytnicy to świeża, czy zmieszana z kałem krew, a może widoczna jest jedynie na papierze toaletowym. Ma to duże znaczenie dla wstępnego rozpoznania podłoża problemu, gdyż pozwala określić czy do krwawienia doszło w jelicie grubym, czy w odbytnicy.

Dla ustalenia diagnozy niezwykle ważne są również objawy towarzyszące. 

Przyczyny krwawienia z odbytu i bólu brzucha

Krwawienie z odbytu zaliczane jest do tzw. objawów alarmujących, które wymaga natychmiastowej diagnozy. Intensywność i dynamika krwawienia może być zróżnicowana. Krew w kale może pojawiać się w śladowych ilościach i przybierać formę plamienia bądź może dochodzić do obfitego krwawienia z odbytu, a nawet krwotoków.

  • Krwawienie z odbytu może mieć wiele przyczyn, wśród nich należy wymienić:
  • • hemoroidy, określane jako żylaki odbytu, w tym przypadku krew pojawia się przy oddawaniu stolca i może świadczyć o krwawiących hemoroidach (ich pęknięciu),
  • • stany zapalne jelita grubego, w tym wrzodziejące zapalenie jelita grubego lub choroba Leśniowskiego-Crohna,
  • • infekcje przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie,
  • • szczelinę odbytu, dla której charakterystyczny jest towarzyszący ból po oddaniu stolca,
  • • uchyłki jelita grubego,
  • • polipy jelita grubego, nierzadko objawem towarzyszącym jest kurczliwy ból w dole brzucha,
  • • urazy,

• zmiany nowotworowe odbytu, które najczęściej pojawiają się po 50. roku życia, krwawienie z odbytu zazwyczaj występuje na zaawansowanym etapie choroby.

Krew z odbytu może być również objawem rzadszych chorób, takich jak: endometrioza, angiodysplazja jelit czy wrzód samoistny odbytnicy. Warto wskazać, że bardzo często krwawieniu towarzyszy ból brzucha.

  1. Krwawienie z dolnego odcinka przewodu pokarmowego, często określane jako krwawienie z odbytu, jest objawem, który pojawia się przy wielu chorobach. Często współwystępuje z innymi symptomami, zazwyczaj objawem towarzyszącym jest:
  2. • ból brzucha, który pojawia się najczęściej,
  3. • ból samoistny w okolicy odbytu, 
  4. • ból podczas defekacji (wypróżnienia), 
  5. • zmiana rytmu wypróżnień (zaparcia lub biegunka),
  6. • parcie na stolec,
  7. • nagła utrata masy ciała,
  8. • śluz z krwią,
  9. • gorączka.
  10. Krwawienie z odbytu może być objawem izolowanym, niemniej jednak może mieć charakter uprzedni przed wystąpieniem innych dolegliwości.

Ból brzucha i krew z odbytu to objawy, które mogą świadczyć o różnych schorzeniach jelita grubego, w tym również odbytnicy i odbytu.

W sytuacji, kiedy stolec jest czarny, smolisty, przyczyną krwawienia oraz występującego ból brzucha mogą być wrzody żołądka, krwotoczne zapalenie żołądka lub żylaki przełyku. Krew wchodząc w reakcję chemiczną z sokiem żołądkowym, staje się bardzo ciemna.

Należy jednak wskazać, że ustalenie jednoznacznej przyczyny bólu brzucha i krwawienia z odbytu przy oddawaniu stolca wymaga konsultacji lekarskiej i często wiąże się z koniecznością wykonania dodatkowych badań – laboratoryjnych i obrazowych (USG jamy brzusznej i/lub badań endoskopowych – kolonoskopii). W czasie wizyty proktolog przeprowadza szczegółowy wywiad lekarski, którego celem jest ustalenie, czy:

  • • krew z odbytu jest świeża, czy ciemna,
  • • w kale widoczne są skrzepy krwi,
  • • w kale widoczne są śladowe ilości krwi czy występują krwotoki,
  • • w kale widoczny jest krwisty śluz,
  • • oddawaniu stolca towarzyszy ból odbytu,
  • • występują zaparcia czy biegunka.

Niezwykle ważne jest, by pacjent podczas wizyty u lekarza zgłosił dodatkowe objawy, takie jak: ból brzucha, biegunka, zmiana rytmu wypróżnień, nudności i wymioty, gorączka, czy spadek masy ciała.

Wszystkie objawy pozwalają na diagnozę schorzenia i wdrożenie właściwego leczenia.

Warto podkreślić, że nie należy bagatelizować krwi pojawiającej się na papierze toaletowym czy na bieliźnie, gdyż może ona świadczyć o nowotworze jelita grubego.

Hemoroidy leczy się zachowawczo, podając środki stosowane miejscowo. Leczenie operacyjne wdrażane jest niezwykle rzadko w sytuacji zaawansowanej choroby hemoroidalnej.

Krwawienie z uchyłków zazwyczaj stanowi problem okresowy i nie wymaga leczenia, choć w niektórych sytuacjach może okazać się konieczna operacja. Z kolei w przypadku chorób zapalnych wdrażane jest swoiste leczenie farmakologiczne.

Polipy, najczęściej gruczolaki będące łagodnymi nowotworami, mogą być leczone endoskopowo, natomiast rak jelita grubego bezwzględnie wymaga leczenia operacyjnego.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*