Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

fot. Adobe Stock

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

fot. Adobe Stock

To choroba podobna do endometriozy, powodująca bolesne miesiączki, kłopoty z zajściem w ciążę i jej utrzymaniem. Wymaga leczenia. Opisujemy, co zrobić, aby jej nie przegapić.

Spis treści:

Co to jest adenomioza

Adenomioza to nazwa ognisk endometriozy, znajdujących się wewnątrz błony mięśniowej trzonu macicy. Może występować w obrębie narządów płciowych oraz poza nimi, np. w okolicach pęcherza moczowego lub jelit.

Wyróżniamy adenomiozę:

  • macicy – trzonu macicy, szyjki, cieśni macicy,
  • jajowodów,
  • pochwy,
  • pęcherza moczowego,
  • moczowodów,
  • jelita cienkiego,
  • jelita grubego.

Objawy adenomiozy

Bardzo często schorzenie rozwija się przez wiele lat, nie dając żadnych konkretnych objawów.

Wśród tych najczęstszych wymienia się:

  • nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych, bez związku z miesiączką,
  • obfite, bolesne, przedłużające się nawet do 14 dni miesiączki,
  • ból w okolicy macicy,
  • ból podbrzusza,
  • silny PMS,
  • ból w trakcie stosunków seksualnych,
  • osłabienie organizmu (związane z utratą krwi, a w konsekwencji z jego niedokrwistością).

Adenomioza – przyczyny

Nie wiadomo dokładnie, jakie są przyczyny powstawania schorzenia, ale są one wieloczynnikowe.

Wśród nich wymienia się:

  • uraz i rozwijający się stan zapalny w efekcie czego dochodzi do wrastania gruczołów błony śluzowej macicy w struktury mięśnia macicy (np. po cesarskim cięciu, wyłyżeczkowaniu macicy, wielokrotnych poronieniach),
  • procesy zapalne w organizmie,
  • czynniki hormonalne – duże stężenie prolaktyny, FSH, LH oraz estrogenów,
  • osłabienie układu immunologicznego.

Adenomioza – diagnoza

Można ją zdiagnozować poprzez:

  • badania wewnętrzne u lekarza ginekologa (wyczuwalna twarda, powiększona macica),
  • badanie USG – pokaże ogniska adenomiozy w postaci niejednolitego obrazu trzonu macicy,
  • rezonans magnetyczny,
  • antygen CA 125,
  • badanie histopatologiczne po pobraniu próbki tkanek w trakcie zabiegu histeroskopii.

Leczenie adenomiozy

Dolegliwość dotyka przede wszystkim panie w wieku 35-50 lat. Jeżeli kobieta jest w wieku rozrodczym i ma zamiar zajść w ciążę, stosuje się zachowawcze leczenie w postaci wyłuszczenia zmiany.

W przypadku starszych kobiet rozwiązaniem problemu jest zabieg histerektomii, dokonywany za pomocą laparoskopowej metody usuwania macicy.

Niekiedy dodaje się leczenie hormonalne w celu wytworzenie farmakologicznej menopauzy.

Ciąża a adenomioza

Kobieta z adenomiozą objęta opieką ginekologiczną, ma szansę donosić ciążę i urodzić zdrowe dziecko. Schorzenie najczęściej stwierdzane jest u kobiet, które już rodziły. Dużo rzadziej diagnozowane jest u młodych kobiet planujących ciążę.

Adenomioza nie stanowi przeciwwskazania do kolejnego zajścia w ciążę. Może jednak zakłócić przebieg ciąży, zwłaszcza wtedy, gdy jej ogniska są rozległe.

Zdarza się, że wskutek ograniczenia rozciągliwości błony mięśniowej, którego przyczyną są właśnie rozlane zmiany chorobowe, dochodzi do poronienia lub przedwczesnego porodu. 

Zobacz też:

  • Bezpłodność i niepłodność – czym się różnią?

   

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

 
Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

 
Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza: siostrzana choroba endometriozy. Objawy, diagnostyka, leczenie

Adenomiozę, bo to o niej będzie dzisiejszy artykuł, nazywano kiedyś endometriozą wewnętrzną. Dziś już wiemy, że adenomioza i endometrioza to dwie odrębne jednostki chorobowe, które dają inne rokowania i inaczej są leczone.

Jeśli chcesz poznać więcej szczegółów na temat adenomiozy, przeczytaj ten artykuł.

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Choroba ta znana jest od przeszło 100 lat. Mimo to wciąż nie udało się ustalić, co ją powoduje. Adenomiozę, bo to o niej będzie dzisiejszy artykuł, nazywano kiedyś endometriozą wewnętrzną.

Dziś już wiemy, że adenomioza i endometrioza to dwie odrębne jednostki chorobowe, które dają inne rokowania i inaczej są leczone.

Jeśli chcesz poznać więcej szczegółów na temat adenomiozy, koniecznie przeczytaj ten artykuł. 

Adenomioza – czym jest i kto na nią choruje? 

Na wstępie od razu należy powiedzieć, że pomiędzy adenomiozą a endometriozą nie można postawić znaku równości. Adenomioza jest pochodną endometriozy i może, ale nie musi z nią współwystępować.

W przebiegu adenomiozy komórki endometrium, czyli komórki wyścielające wnętrze macicy, przedostają się w głąb mięśnia macicy, tworząc w nim różnego rodzaju patologiczne zmiany – guzy, blizny i przestrzenie płynowe.

Innymi słowy, endometrium wrasta w mięsień macicy i uszkadza go. 

Ponieważ adenomioza jest chorobą hormonozależną, determinowaną przez estrogeny, cierpią na nią przede wszystkim kobiety w wieku rozrodczym, zwłaszcza po 34. roku życia. U nastolatek rzadko kiedy diagnozuje się klasyczną postać choroby.

Z kolei u kobiet po menopauzie ogniska adenomiozy naturalnie zanikają, ponieważ jajniki nie produkują już determinujących je hormonów. Nie oznacza to jednak, że w obu tych grupach adenomioza nie występuje. Choroba rozwija się u ok. 60% kobiet po menopauzie długotrwale stosujących tamoksifen – lek hormonalny wykorzystywany m.in.

w leczeniu raka piersi. Przypuszcza się, że związek ten uaktywnia obecne już wcześniej w ciele kobiety zmiany endometrialne.  

U młodych kobiet najczęściej mamy do czynienia z torbielowatą adenomiozą macicy, czyli specyficzną odmianą adenomiozy, w której zmiany endometrialne mają właśnie charakter torbieli.

Mogą mieć one różne wymiary (od kilku milimetrów do nawet kilkunastu centymetrów) i umiejscawiać się w różnych częściach macicy.

Ich wnętrze najczęściej wypełnia materiał krwiotwórczy oraz komórki układu odpornościowego – makrofagi. 

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza to choroba o niejasnej przyczynie 

Choć na temat jej patogenezy istnieje już kilka hipotez. Jedna z nich mówi, że komórki endometrium mogą wrastać w mięsień macicy na skutek przebytych zabiegów i operacji, np. łyżeczkowania macicy czy cięcia cesarskiego.

Inna, że może to być efekt dużej liczby porodów, poronień samoistnych oraz indukowanych. Przypuszcza się, że swój udział w rozwoju adenomiozy mają także czynniki immunologiczne, hormonalne, genetyczne i środowiskowe (np.

palenie tytoniu). 

Bolesne i obfite miesiączki – najczęstsze objawy adenomiozy 

Do najczęstszych objawów adenomiozy zaliczamy obfite i bardzo bolesne miesiączki. Początkowo ból występuje jedynie w trakcie krwawienia, później staje się bólem przewlekłym i towarzyszy kobiecie podczas całego cyklu.

Ból może promieniować także do innych części ciała, w tym pleców czy kończyn dolnych. U kobiet chorujących na adeniomiozę częściej występuje także niepłodność oraz takie powikłania ciąży jak poronienia czy porody przedwczesne.

 

Ten artykuł może Cię zainteresować: Bolesne miesiączki 

Adenomioza a niepłodność 

Adenomioza może powodować niepłodność, gdyż utrudnia implantacje zarodka w macicy. Ponadto w przebiegu choroby dochodzi do zaburzeń funkcjonowania tzw.

strefy przejściowej (junctional zone, JZ) w błonie mięśniowej macicy, co z kolei spowalnia transport nasienia, a później także zarodka. Kobiety chorujące na adenomiozę statystycznie częściej w porównaniu z kobietami chorymi na endometriozę doświadczają poronień.

Dzieje się tak prawdopodobnie z powodu zaburzonego krążenia w naczyniach krwionośnych wspomnianej strefy przejściowej. 

Czy lekarz zobaczy adenomiozę na USG? 

Tak. Macica dotknięta adenomiozą jest zwykle dość widocznie powiększona – całościowo lub tylko w obrębie tylnej ściany.

W obrazie przezpochwowego USG da się zaobserwować również charakterystyczną asymetrię, powstałą na skutek obecność wspomnianych wcześniej guzów.

Poza ultrasonografią w diagnostyce adenomiozy stosuje się także rezonans magnetyczny (MRI), czyli technikę obrazowania tkanek i narządów przy pomocy pola magnetycznego. 

Jak wygląda leczenie adenomiozy? 

Adenomiozę leczy się obecnie wieloma metodami. Wybór metody zależy m.in. od tego, czy pacjentka planuje w przyszłości zostać mamą czy też nie. Jeśli nie, lekarz zaproponuje  całkowite usuniecie macicy (tradycyjnie lub laparoskopowo). Taka operacja, choć radykalna, przynosi trwałą ulgę w bólu.

Kobietom w wieku rozrodczym, które chciałyby zachować płodność, w pierwszej kolejności proponuje się leczenie hormonalne, najczęściej są to leki z grupy agonistów GnRH o przedłużonym działaniu.

Preparaty hormonalne stosowane w leczeniu adenomiozy mogą mieć postać doustnych tabletek lub implantów wszczepianych do jamy macicy, które w sposób ciągły uwalniają hormon, uśmierzając dolegliwości bólowe. 

Czytaj też: Operacyjne leczenie niepłodności u kobiet

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie Cierpisz z powodu obfitych i bolesnych miesiączek? To może być adenomioza! Nie czekaj, już dziś umów się do poradni ginekologiczno-położniczej Gyncentrum i rozpocznij diagnostykę. Zadzwoń: 32 506 57 77 Napisz: [email protected]

Adenomioza – zła siostra endometriozy | Plodnosc.pl

Czym jest adenomioza i czym różni się od endometriozy?

Adenomioza to tak zwana endometrioza mięśnia macicy. Sama endometrioza jest chorobą polegającą na występowaniu endometrium, czyli tkanki wyściełającej jamę macicy – poza jamą macicy.

Typowymi miejscami jej występowania jest otrzewna, jajnik i mięsień macicy. Andenomioza zaś jest chorobą kobiet, które już rodziły – 80 procent przypadków adenomiozy dotyczy kobiet między 40. a 50. rokiem życia, a 20 procent – przed 40. rokiem życia.

Współistnieje ona z endometriozą miednicy mniejszej w 60 do 90 procent przypadków.

Jakie są objawy adenomiozy?

Endometrium położone w macicy (eutopowe) oraz poza macicą (ektopowe) reaguje podobnie na cykl hormonalny – w czasie miesiączki dochodzi do krwawienia.

O ile krwawienie z jamy macicy to miesiączka, o tyle krwawienie z ognisk endometrium poza macicą wiąże się z bólem, stanem zapalnym i powstawaniem zrostów.

W przypadku adenomiozy, czyli endometrium „wbudowanego” w mięsień macicy – dochodzi do formowania guzów macicy podobnych nieco do mięśniaków.

W jaki sposób diagnozuje się ademomiozę? Czy widać ją na USG?

Obecność adenomiozy można podejrzewać na podstawie charakterystycznego obrazu USG. W przebiegu tej choroby w USG obserwuje się dysproporcję grubości ścian macicy (jedna z nich jest znacznie grubsza), przy znacznym unaczynieniu zajętej przez adenomiozę ściany.

Adenomioza może też przybierać postać guzków macicy podobnych do mięśniaków. Dokładniejszą ocenę zapewnia rezonans magnetyczny, szczególnie w zakresie różnicowania ognisk adenomiozy od mięśniaków.

Diagnozę można potwierdzić po operacyjnym wycięciu ognisk adenomiozy i zbadaniu usuniętych tkanek pod mikroskopem.

Czy można ją wyleczyć farmakologicznie?

Obecnie jedynym dostępnym lekiem ukierunkowanym na leczenie endometriozy, w tym adenomiozy, jest dienogest. Ulgę w objawach adenomiozy mogą też przynieść dwuskładnikowe leki antykoncepcyjne czy pochodne progesteronu.

Obecnie trwają badania nad nowymi grupami leków, które mogą być bardziej skuteczne – są to dustne leki z grupy antagonistów GnRH, jednak wprowadzone do użycia będą dopiero za kilka lat.

Z doraźnych leków najczęściej stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, takie jak paracetamol czy ketoprofen.

W jaki sposób adenomioza może wpływać na problemy z zajściem w ciążę?

Obecność adenomiozy zmniejsza szanse na uzyskanie ciąży, działając na szereg aspektów rozrodu. Podejrzewa się, że zmiany tego typu zmniejszają receptywność endometrium, czyli zdolności do zapewnienia odpowiednich warunków implantującemu się zarodkowi.

Jakie są szanse na zajście w ciążę naturalnie przy adenomiozie?

Niestety, ale nie ma dokładnych statystyk w tej kwestii z uwagi na mnogość form adenomiozy, która może być w postaci rozlanej – czyli tej zwiększającej grubość całej ściany macicy, czy ogniskowej – podobnej do mięśniaków, oraz występować w różnych lokalizacjach w macicy, czy wreszcie współistnieć z endometriozą Na pewno szanse na naturalną ciążę są zmniejszone w porównaniu do kobiet zdrowych. W doświadczeniach na zwierzętach obecność adenomiozy wiązała się z około 20-krotnym zmniejszeniem szans na ciążę.

A czy adenomioza może być przyczyną niepłodności wtórnej?

Tak jak już wspominałem, schorzenie to dotyczy głównie kobiet, które już rodziły, będących w grupie wiekowej od 35. do 50. roku życia, więc tak – u takich kobiet może pojawić się niepłodność wtórna.

Leia também:  Como Adicionar Mais Que Uma Foto Na Historia Do Instagram?

Przy jakiej postaci adenomiozy wskazane są metody zapłodnienia pozaustrojowego – inseminacja i in vitro?

Zaawansowanie adenomiozy klasyfikowane jest opisowo, w zależności od jej rodzaju – rozlana, ogniskowa, torbielowata, i położenia w macicy.

Nie mają tu zastosowania typowe stopnie zaawansowania jak w endometriozie (stopnie ASRM), jednak w innych klasyfikacjach adenomioza traktowana jest na równi z zaawansowaną endometriozą III stopnia. Dobranie metody leczenia niepłodności zależy od sytuacji danej pary.

Z uwagi na fakt częstego współistnienia adenomiozy z dość zaawansowaną endometriozą, zwykle najskuteczniejszym leczeniem w tej sytuacji jest leczenie z zapłodnieniem pozaustrojowym – właśnie in vitro.

A czy adenomioza może być przyczyną problemów z implantacją zarodka podczas in vitro lub inseminacji? Czy wpływa na poronienia?

Adenomioza najprawdopodobniej zmniejsza szanse na naturalne zapłodnienie, zmniejsza również szanse na powodzenie leczenia in vitro. Z uwagi na fakt, że kobietom z adenomiozą dość trudno jest zajść w ciążę, nie obserwuje się raczej nawracających poronień, jednak jak najbardziej obecność adenomiozy zwiększa ryzyko utraty ciąży.

Czy chorobie tej mogą towarzyszyć inne problemy zdrowotne? Czy ma wpływ na zaburzenia innych układów, np. hormonalnego?

Adenomiozie zwykle nie towarzyszą inne zaburzenia hormonalne, jednak wiedząc, że jest ona jedną z form zaawansowanej endometriozy, należy się również liczyć z obecnością objawowych ognisk endometriozy w miednicy mniejszej czy nawet w jelitach czy przeponie. Diagnostykę prowadzi się adekwatnie do obserwowanych objawów.

Czy test receptywności endometrium może pomóc zajść w ciążę kobietom mającym adenomiozę?

Receptywność endometrium to zdolność do zapewnienia odpowiednich warunków do zakończonej sukcesem implantacji zarodka. Zależy ona od szeregu czynników hormonalnych i od współistniejących schorzeń.

Wysiłek diagnostyczny obecnie ukierunkowany jest na diagnozowanie momentu maksymalnej receptywności macicy – czyli wykrywanie tzw. okna implantacyjnego – czyli czasu maksymalnej receptywności.

Wiadomo, że u kobiet z endometriozą i adenomiozą okno to może być przesunięte. Szczegółowa ocena optymalnego czasu na transfer zarodka może być przeprowadzona poprzez wykonanie testów genetycznych receptywności endometrium.

Takim testem jest dostępny tylko w OVIklinice i centrum leczenia niepłodności Angelius w Katowicach test BeReady.

Czy adenomioza może nawracać? Czy może być wskazaniem do usunięcia macicy?

Tak, adenomioza to choroba nawracająca. I definitywnie leczy się ją dopiero usuwając macicę, co można zastosować u kobiet, które już zakończyły swoje plany rozrodcze, u których nie udało się opanować farmakologicznie objawów adenomiozy.

Takie postępowanie zwykle jest skuteczne i nie wiąże się z nawrotami dolegliwości.

U kobiet starających się o ciążę próbujemy jednak jak najszybciej do tej ciąży doprowadzić, a potem – w zależności od sytuacji klinicznej – podejmuje się wspólnie z pacjentką decyzję, co dalej.

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Dr hab. n. med. Piotr Pierzyński – specjalista ginekologii i położnictwa oraz specjalista rozrodczości i endokrynologii ginekologicznej, posiada certyfikację British Fertility Society z zakresu medycyny rozrodu. Autor poradnika dla pacjentów „Zajść w Ciążę”. Współzałożyciel kliniki OVIklinika w Warszawie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

20 września 2021 | 4 minuty czytania

W skrócie Adenomioza jest odmianą endometriozy, zlokalizowaną w mięśniu macicy.

Jest to schorzenie, które może powodować ból, zaburzenia miesiączkowe, a także znacznie wpływać na płodność kobiet, utrudniając zajście w ciążę oraz zwiększając ryzyko jej utraty.

Ważne jest zatem, aby możliwie wcześnie zdiagnozować chorobę, co pozwoli zastosować odpowiednie metody leczenia. W dużym stopniu terapia zależy od stopnia zaawansowania adenomiozy oraz dolegliwości odczuwanych przez kobietę.

Endometrioza to choroba nazywana inaczej wędrującą śluzówką macicy. Charakteryzuje się występowaniem komórek błony śluzowej macicy (endometrium) poza jej właściwą lokalizacją, czyli wnętrzem macicy. Mogą one pojawiać się na narządach rozrodczych, jak i innych organach. Adenomioza jest natomiast podtypem endometriozy.

Polega na tym, że błona śluzowa macicy, czyli tkanka endometrium, wszczepia się w głąb struktury mięśnia macicy (miometrium). Nazywana jest również endometriozą ściany macicy. Te dwa schorzenia – endometrioza i adenomioza – mogą występować razem, ale można je zaobserwować także osobno.

Typową cechą choroby jest przerwanie granicy między endometrium a miometrium.

Rozróżnia się adenomiozę:

  • ogniskową, gdzie wyodrębnione jest ognisko choroby,
  • rozsianą, która obejmuje większą powierzchnię miometrium, zwiększając grubość ściany macicy,
  • polipowatą,
  • wewnątrzszyjkową, czyli zlokalizowana na szyjce macicy,
  • zaotrzewnową.

Choroba zazwyczaj dotyka kobiety w przedziale od 40 do 50 lat, jednak istnieją przypadki, kiedy pojawia się również u znacznie młodszych pacjentek.

Adenomioza – przyczyny powstawania

Przyczyny adenomiozy nie są do końca znane. Przypuszcza się, że może być spowodowana przez przebyte urazy macicy, które pojawiły się podczas porodu, cesarskiego cięcia, czy nawet po przejściu zabiegów takich jak np. łyżeczkowanie macicy. Oprócz tego przyczyną mogą być też czynniki hormonalne, genetyczne oraz immunologiczne.

Adenomioza objawy

Adenomioza może rozwijać się w organizmie kobiety bezobjawowo, utrudniając tym samym jej wczesne wykrycie. Pojawienie się pewnych sygnałów powinno zachęcić do bardziej szczegółowej diagnostyki w tym kierunku.

– Do częstych objawów adenomiozy, tak jak i w przypadku klasycznej endometriozy, należy zwiększenie krwawień i pojawienie się dolegliwości bólowych w trakcie miesiączki, tutaj mocno umiejscowionych w obrębie miednicy mniejszej.

Bardzo często adenomioza przyczynia się również do spadku płodności, utrudniając zarodkowi wszczepienie się w błonę śluzową macicy i prawidłowe wzrastanie – wyjaśnia dr n. med. Olaf Lindert, specjalista ds. leczenia niepłodności z Kliniki Bocian w Katowicach.

Do najczęstszych objawów adenomiozy, które mogą wystąpić należą:

  • ból w podbrzuszu,
  • plamienie między miesiączkami,
  • zwiększenie obfitości krwawień,
  • wydłużenie czasu trwania menstruacji,
  • bolesne współżycie płciowe,
  • bolesne oddawanie moczu z krwią,
  • niepłodność.

Adenomioza diagnostyka

Stosuje się kilka metod do diagnostyki adenomiozy. Zalicza się do nich:

  • USG transwaginalne – jest stosowane we wczesnym etapie choroby. Pozwala na bliższą obserwację budowy macicy oraz ewentualne wykrycie jej nieprawidłowości.
  • Rezonans magnetyczny – stosowany w przypadku bardziej szczegółowej oceny zmian. Metoda może pomóc w ustaleniu diagnozy przedoperacyjnej.
  • Histeroskopia – endoskopowa metoda diagnostyczno-terapeutyczna, która pomaga określić na jakim etapie znajdują się zmiany we wnętrzu jamy macicy lub ewentualnie je usunąć, a także pobrać materiał do badania histopatologicznego.

Adenomioza leczenie

Przede wszystkim ważne jest, by kobieta ze zdiagnozowaną adenomiozą pozostawała pod stałą opieką lekarza ginekologa. Choroby tej nie da się w pełni wyleczyć, ale można zapobiegać jej nieprzyjemnym objawom. Leczenie adenomiozy zależy w dużym stopniu od jej zaawansowania, a także od tego, jaki cel ma prowadzona terapia.

Pacjentkom, które chcą zachować płodność i są w wieku rozrodczym, zalecane jest leczenie farmakologiczne poprzez terapię hormonalną, zarówno za pomocą doustnych środków antykoncepcyjnych, wkładek wewnątrzmacicznych, leków progesteronowych.

Mają one za zadanie zmniejszyć dolegliwości bólowe, jak również nieprawidłowe krwawienia miesięczne Stosowane mogą być także niesterydowe leki przeciwzapalne. W przypadku większych ognisk może być wskazana operacja laparoskopowa, która pozwoli usunąć zmiany. Najbardziej radykalnym działaniem jest natomiast histerektomia, czyli operacyjne usunięcie macicy.

Może być zastosowana w przypadku kobiet w okresie pomenopauzalnym, które zrealizowały swoje plany o macierzyństwie, ale objawy adenomiozy wciąż się utrzymują, a leczenie zachowawcze okazało się nieskuteczne.

Adenomioza a ciąża

Podobnie jak w przypadku endometriozy gruczoły adenomiotyczne wytwarzają związki prozapalne, które dostają się do jamy macicy i jajowodów. Może to znacznie utrudnić transport plemników do komórki jajowej oraz cały proces zapłodnienia.

Pojawiające się zmiany mogą zmniejszać zdolność macicy do stworzenia odpowiednich warunków dla zagnieżdżenia się i rozwoju zarodka. Dolegliwość nie wyklucza zajścia w ciążę metodą naturalną, choć może to być w takiej sytuacji znacznie trudniejsze w porównaniu do zdrowych kobiet.

Niejednokrotnie, przy zaawansowanej endometriozie i adenomiozie, wskazane jest zastosowanie in vitro.

– Przy adenomiozie procedura in vitro jak najbardziej może się udać, choć należy wziąć również pod uwagę, że choroba ta nieco zmniejsza szanse powodzenia zapłodnienia pozaustrojowego. Oczywiście każdy przypadek należy traktować indywidualnie.

Wiele zależy także od stopnia nasilenia zmian, od czasu ich trwania i tak naprawdę też od wieku pacjentki. Dużo wyższą skuteczność zapłodnień uzyskuje się u młodszych kobiet. Ma to związek nie tylko z samą chorobą, ale i jakością komórki jajowej – wyjaśnia dr n. med.

 Olaf Lindert z Kliniki Bocian w Katowicach.

Kobiety bezskutecznie starające się o dziecko, zmagające się z endometriozą lub adenomiozą, mogą znaleźć pomoc u specjalistów kliniki leczenia niepłodności Bocian. Doświadczeni lekarze wiedzą, jak należy diagnozować chorobę, a także jakie metody leczenia zastosować, by zwiększyć szansę kobiety na zajście w ciążę i urodzenie dziecka.

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

Ekspert: dr n. med. Olaf Lindert, ginekolog-położnik, specjalista ds. leczenia niepłodności z Kliniki Bocian w Katowicach

Biografia

Ekspert Kliniki Bocian: dr n. med. Olaf Lindert,specjalista ds. leczenia niepłodności z Kliniki Bocian w Katowicach

Adenomioza – diagnostyka i aktualne sposoby leczenia

Adenomioza – przyczyny, objawy, leczenie

prof. dr hab. n. med. Marian Gabryś

  • Adenomioza jako specyficzna forma endometriozy. Etiopatogeneza i obraz histopatologiczny tego schorzenia błony mięśniowej macicy
  • Badanie USG – podstawowe narzędzie diagnostyczne w rozpoznawaniu adenomiozy
  • Leczenie zachowawcze czy postępowanie chirurgiczne? Przegląd metod terapeutycznych u pacjentek z adenomiozą

Pacjentki gabinetów ginekologicznych skarżą się często na: nadmierne krwawienia miesiączkowe, nieprawidłowe krwawienia maciczne, dolegliwości bólowe związane ze współżyciem czy fazą cyklu miesiączkowego. Wśród przyczyn tych dolegliwości pojawia się schorzenie będące specyficzną formą endometriozy – adenomioza.

Współcześnie uważa się tę chorobę za odrębną jednostkę nozologiczną. Podstawowe objawy z zakresu schorzeń kobiecego narządu płciowego dotyczą przede wszystkim bólu zlokalizowanego w obrębie tego narządu i nieprawidłowych krwawień.

Wielotorowość etiopatogenetyczna (od polimorfizmów genowych do koncepcji autoimmunologicznych) oraz wielopostaciowość przebiegu chorobowego adenomiozy sprawiają, że rzetelne jej rozpoznanie jest trudne.

Symptomatologia adenomiozy mieści się w zakresie wyżej wspomnianych objawów, współistniejąc z wieloma innymi schorzeniami macicy czy też chorobami innych narządów miednicy mniejszej.

Dlatego adenomiozę ujęto wśród przyczyn dolegliwości określanych mianem nieprawidłowych krwawień macicznych (AUB – abnormal uterine bleeding) oraz zespołu objawów opisywanych jako: dysmenorrhoea, bolesne współżycie płciowe (dyspareunia), niepłodność, a także wśród schorzeń ujętych w klasyfikacji PALM-COEIN (akronim utworzony od słów: polyp – polip; adenomyosis – adenomioza; leiomyoma – mięśniak; malignancy and hyperplasia – nowotwory i rozrost endometrium; coagulopathy – koagulopatia [zaburzenia krzepnięcia]; ovulatory dysfunction – zaburzenia owulacji; endometrial – zaburzenia endometrium; iatrogenic – przyczyny jatrogenne; not yet classified – zaburzenia niesklasyfikowane) opracowanej przez Fédération Internationale de Gynécologie et d'Obstétrique (FIGO). Mnogość wyżej wymienionych schorzeń wymagających diagnostyki różnicowej sprawia, że rozpoznanie adenomiozy jest trudne, biorąc pod uwagę, że 1/3 przypadków może być asymptomatyczna. Jednak wśród objawów tej choroby na pierwszy plan wysuwają się nieprawidłowe krwawienia maciczne i dolegliwości bólowe miednicy mniejszej1,2.

We współczesnym ujęciu adenomioza jest pochodną endometriozy, stanowi jednak odrębną jednostkę chorobową. Wynika to m.in. z faktów o charakterze epidemiologicznym – obserwuje się zarówno chore, u których endometrioza i adenomioza współistnieją ze sobą, jak i pacjentki, u których występuje albo jedno, albo drugie schorzenie.

Leia também:  Como Saber Qual O Meu Tipo De Sangue?

Istnieje znamienna korelacja występowania adenomiozy z wiekiem, rodnością i liczbą zabiegów traumatyzujących macicę, a zwłaszcza jej wnętrze (abrazje). Wszystko to sprawia, że kobiety w wieku prokreacyjnym stanowią grupę najbardziej poszkodowanych w następstwie rozwoju adenomiozy.

Związek z rodnością stał się powodem powstania jednej z teorii patogenetycznych adenomiozy.

 W myśl tej koncepcji rozwój adenomiozy można powiązać z poporodowymi zmianami zapalnymi w doczesnowo zmienionej błonie śluzowej macicy, co mogłoby prowadzić do wnikania elementów endometrialnych między włókna błony mięśniowej połogowej macicy straumatyzowane przebytym porodem.

Podstawą rozpoznania adenomiozy pozostaje – jak we wszystkich zmianach patomorfologicznych – badanie drobnowidowe.

Współcześnie podstawę diagnostyki wstępnej stanowią nieinwazyjne metody wizualizacyjne, przede wszystkim badania ultrasonograficzne 2D i 3D z szerokim uwzględnieniem technik oceny przepływu krwi w naczyniach krwionośnych badanego narządu.

Diagnostykę można poszerzyć dodatkowo o obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI – magnetic resonance imaging), stanowiące równocześnie podstawę nowej klasyfikacji anatomicznej macicy. Zasadnicze sposoby terapii adenomiozy obejmują:

  • leczenie zachowawcze – nastawione na postępowanie farmakologiczne, którego celem jest zatrzymanie procesów progresji ektopowych ognisk elementów endometrialnych
  • leczenie radykalne – polegające na zabiegowym usunięciu ognisk adenomiozy.

Żadnej z tych dróg nie można przyznać pierwszeństwa wyboru, żadna z nich nie jest leczeniem zdecydowanie zalecanym. Istotą leczenia pacjentek z adenomiozą jest indywidualizacja postępowania, w której opinia chorej ma zasadnicze znaczenie w wyborze możliwości terapeutycznych.

Etiopatogeneza i diagnostyka adenomiozy

Termin „adenomioza” został po raz pierwszy zastosowany w piśmiennictwie medycznym przez Oskara Frankla z Wiednia. Opublikował on w periodyku amerykańskich ginekologów i położników „American Journal of Obstetrics and Gynecology” artykuł pod znamiennym tytułem „Adenomyosis uteri”.

Już w pierwszych słowach tekstu wyjaśnił istotę tego schorzenia w następujący sposób: „The penetration of uterine mucosa both of the glandular epithelium and its surrounding stroma, into the myometrium, is an observation so frequently made that its detailed description can be omitted”3.

Wyraźnie podkreślił znamiennie dużą częstość występowania tego schorzenia w obserwacjach anatomopatologicznych.

Adenomiozę czy – używając ogólniejszego określenia – endometriozę odkrył już w 1860 roku Karl von Rokitansky, który nazwał rozpoznanie obecności gruczołów błony śluzowej macicy w obrębie błony mięśniowej macicy cystosarcoma adenoids uterinum.

Istotą współczesnego spojrzenia na to schorzenie, mającego swe ogólnoustrojowe implikacje, jest drobiazgowa analiza bliskiego kontaktu dwóch niezwykle zróżnicowanych morfologicznie i czynnościowo tkanek: błony śluzowej macicy i jej błony mięśniowej.

Adenomioza jest zatem definiowana jako niezłośliwe schorzenie błony mięśniowej macicy, rozpoznawane częściej w preparatach pooperacyjnych macicy niż przyżyciowo.

Zdaniem Pöder4 nawet w 70% pooperacyjnych preparatów pobranych z operowanej macicy patolog rozpoznaje adenomiozę (dawny polski termin to „gruczolistość wewnętrzna macicy”).

Techniki wizualizacyjne pozwalają stosunkowo łatwo na wysunięcie podejrzenia adenomiozy i wyodrębnienie różnych jej postaci fenotypowych: rozsianej i ogniskowej.

 O ile rozpoznanie histologiczne nie stanowi problemu, o tyle powtarzalność oceny obrazowej wyżej wymienionymi technikami wizualizacyjnymi prowadzi – w badaniach różnych ośrodków – do rozbieżności diagnostycznych. Stąd zdaniem Chaprona i wsp.5 diagnoza winna być stawiana w sposób integracyjny, łączący czynniki ryzyka, spektrum objawów klinicznych, wyniki badania klinicznego i badań obrazowych, co stwarza rzetelną podstawę do ustalenia wiarygodnego rozpoznania adenomiozy5.

Obraz histopatologiczny adenomiozy składa się z dwóch zasadniczych części:

  • składowej endometrialnej, tj. obecności w obrazie gruczołów i podścieliska o cechach eutopowego endometrium
  • składowej mięśniowej, tj. włókien mięśni gładkich.

Składowe te oddziałują na siebie, a tkanka nabłonkowa (gruczoły) i tkanka łączna (siateczkowa) błony śluzowej wnikają między wiązki gładkich włókien mięśniowych narządów miednicy, przede wszystkim macicy, a zwłaszcza jej trzonu.

Między warstwą podstawną endometrium a błoną mięśniową (miometrium) nie stwierdza się granicy anatomicznej, a gruczoły i podścielisko wykazują charakterystyczne inwaginacje.

Można z powodzeniem postawić tezę o istnieniu raczej bariery immunologicznej niż anatomicznej między endometrium a miometrium, która wskutek różnych czynników (głównie związanych z czynnościami prokreacyjnymi) ulega dezintegracji i istotnemu zaburzeniu czynnościowemu.

Nasuwa się wniosek, że intensywne działania rozrodcze mogą stanowić czynnik ryzyka adenomiozy. Reasumując, niezbędnym kryterium rozpoznania adenomiozy jest występowanie komponenty mięśniowej obok komponenty endometrialnej.

Błona mięśniowa macicy to z perspektywy ginekologa praktyka jednorodna struktura złożona z wiązek mięśni gładkich. Prawidłowe anatomiczne ujęcie budowy miometrium daje pogłębiony obraz złożoności tej struktury. Obraz ten uzupełnia morfologia błony mięśniowej macicy w MRI.

Adenomioza ma swój punkt uchwytu na granicy błony mięśniowej z błoną śluzową macicy bądź struktur anatomicznych narządu płciowego o zbliżonej do niej budowie. Błona mięśniowa macicy ma zróżnicowaną grubość i składa się według danych anatomicznych z czterech warstw6.

 W trzonie macicy i jej dnie błona mięśniowa jest bardzo obfita, co oznacza, że ta jej część jest gruba i zbita (zwarta). W okolicy ujść jajowodowych warstwa błony mięśniowej staje się cieńsza. W trzonie macicy można wyróżnić cztery warstwy: podśluzową, naczyniową, nadnaczyniową i podsurowiczą.

Warstwy podśluzowej nie odgranicza od błony śluzowej typowa dla innych narządów blaszka podstawna błony śluzowej. Z tą pierwszą warstwą błony mięśniowej, zbudowaną z podłużnych i skośnych włókien mięśniowych gładkich, kontaktuje się bezpośrednio tkanka podścieliskowa (stroma) błony śluzowej macicy.

 W części śródściennej jajowodów ta pierwsza warstwa mięśniowa tworzy warstwę okrężną. Miometrium, składające się z tkanki mięśniowej gładkiej i wmieszanych w nią wiązek luźnej tkanki łącznej, stanowi również obszar zawierający różnego kalibru naczynia krwionośne, limfatyczne i – co oczywiste – liczne zakończenia nerwowe i nerwy.

Kolejną warstwą – przesuwając się w kierunku zewnętrznym macicy – jest zatem warstwa naczyniowa, zawierająca liczne naczynia krwionośne, podobnie jak i odpowiednią liczbę włókien mięśniowych gładkich przebiegających wzdłuż osi długiej macicy. Po niej następuje kolejna warstwa mięśniowa z przeważającym okrężnym przebiegiem włókien mięśniowych, nazywana również nadnaczyniową.

Ostatnią (czwartą warstwą), poprzedzającą błonę surowiczą, jest warstwa włókien mięśniowych podłużnych, określana mianem podsurowiczej. Włókna mięśniowe dwóch zewnętrznych warstw błony mięśniowej – nadnaczyniowej i podsurowiczej – zbliżają się do siebie w okolicy rogów macicy, przechodząc w sposób ciągły w błonę mięśniową jajowodów.

Podobnie włókna mięśniowe gładkie miometrium przechodzą w obręb więzadeł kotwiczących macicę wśród struktur wewnętrznego narządu płciowego, a co za tym idzie – w strukturach anatomicznych miednicy mniejszej, tj. więzadeł szerokich, obłych, własnych jajnika i krzyżowo-macicznych.

Warto zwrócić uwagę na zmianę składu i przebiegu włókien strukturalnych macicy w okolicy jej cieśni, gdzie włókna mięśniowe gładkie mieszają się ze zbitymi warstwami nieregularnie przebiegającej tkanki łącznej, opartej głównie na włóknach kolagenu i elastyny, tworząc w dalszym przebiegu ku dołowi macicy jej szyjkę, która jest zbudowana głównie z włókien tkanki łącznej (udział włókien mięśniowych w strukturze szyjki wynosi 10%). Ta zdecydowana przewaga włókien tkanki łącznej odróżnia szyjkę macicy od cieśni, gdzie jeszcze wyraźnie przeważa tkanka mięśniowa. Po bokach macicy znajduje się wiązka podłużnych włókien mięśniowych gładkich, które tworzą w warstwie podśluzowej błony mięśniowej – tej położonej najgłębiej – pas tkanki mięśniowej, przebiegający od okolicy rogu macicy – poniżej miejsca odejścia jajowodu – do wysokości szyjki. Włókna tego pasa różnią się strukturalnie od typowego obrazu włókien błony mięśniowej gładkiej macicy z innych miejsc miometrium. Uważa się, że mogą one stanowić ścieżki szybkiej aktywacji czynności skurczowej macicy, koordynujące czynność skurczową ściany mięśniowej macicy6. Czynność ta charakteryzuje się dużym stopniem skomplikowania zarówno w trakcie ciąży, jak i w kolejnych fazach cyklu płciowego.

Nowy obraz anatomiczny macicy uzyskuje się za pomocą obrazowania tego narządu metodą magnetycznego rezonansu jądrowego4,6,7.

 W badaniu tym – we wzmocnieniu T2 – macica charakteryzuje się strefowością budowy: między strefą endometrium a strefą miometrium znajduje się strefa połączeniowa (junctional zone), charakteryzująca się mniejszą aktywnością sygnału wobec sąsiadujących z nią stref.

Przyjmuje się, że strefa połączeniowa odpowiada wewnętrznej części błony mięśniowej, stanowiąc ograniczenie błony śluzowej od strony warstw mięśniowych. Strefa ta cechuje się istotną właściwością zachowywania stałej grubości i aktywności sygnału pomiarowego podczas poszczególnych faz cyklu miesięcznego.

Grubość (szerokość) tej strefy wynosi około 5 mm. Zarówno grubość, jak i intensywność sygnału obu stref macicy sąsiadujących ze strefą połączeniową są zmienne w zależności od faz cyklu miesięcznego, z ich wzrostem w fazie wydzielniczej cyklu miesięcznego.

 W MRI wyróżniono strefę połączeniową jako całkiem nowy komponent miometrium. Strefa ta – idąc w kierunku omacicza – sąsiaduje ze strefą zewnętrznego wobec niej tzw. eksternalnego miometrium. Strefy te różnią się nie tylko pod względem anatomicznym, lecz także czynnościowym.

Zależność rozumienia patogenezy adenomiozy od poznania – odkrytej dzięki MRI – struktury pogranicza endometrium i miometrium przedstawiają drobiazgowo Tanos i wsp.7: „Po raz pierwszy strefa połączeniowa została opisana w 1983 roku, niedługo po wprowadzeniu MRI do badań medycznych, jako opaska niskiej gęstości na pograniczu endometrium i miometrium.

Wykazano związki pogrubienia tej warstwy ze schorzeniami macicy i stanem hormonalnym chorych, jednak korelacja z obrazem histologicznym nadal budzi wątpliwości. W badaniu mikroskopowym strefę połączeniową opisuje się jako warstwę wiązek mięśni gładkich z niewielką ilością macierzy pozakomórkowej między nimi i dookoła nich.

Obserwuje się również powiększenie jąder komórkowych oraz wzrost ich liczby”.

Strefa połączeniowa powoduje czynność skurczową nieciężarnej macicy. W fazie proliferacyjnej cyklu miesiączkowego charakteryzuje się ona wsteczną czynnością skurczową – od szyjki do dna macicy, co ma istotny wpływ na ewentualny transport plemników.

 Z kolei w fazie sekrecyjnej kierunek skurczów jest odwrotny – przebiega od dna macicy do szyjki. To przyczynia się do zatrzymywania zbędnego już w tej fazie cyklu ruchu plemników ku jajowodom, co przyczynia się równocześnie do utrzymania komfortu wczesnej ciąży7.

Zarówno ciąża w wyniku implantacji, jak i adenomioza w następstwie inwazji fragmentów endometrium zmieniają stosunki morfologiczno-fizjologiczne strefy połączeniowej.

Zaobserwowano, że pogrubienie tej warstwy w obrazie MRI jest złym prognostykiem implantacji zarodka w procedurach wspomaganego rozrodu.

Jedna z nowszych hipotez zakłada, że pozostałości resztek przewodów Müllera, z których ta warstwa bierze swój początek, stanowią prapoczątek rozwojowy endometriozy na etapie organogenezy. Makroskopowo strefa połączeniowa jawi się jako gęsta wiązka mięśni gładkich, które przebiegają podłużnie, równolegle do endometrium.

Wyraźne, ostre przejście jest widoczne między strefą połączeniową endometrium (JZE – junctional zone endometrium; to pełna współczesna nazwa tej warstwy) a endometrium, jednak przejście od JZE do właściwego miometrium nie jest już tak przejrzyste.

Trójkolorowe barwienie histologiczne skrawka macicy i zastosowanie skaningowego mikroskopu elektronowego pozwalają uwidocznić, że JZE składa się z dwóch części: wewnętrznej warstwy zbitej (compact) i zewnętrznej warstwy przejściowej, która pozostaje częścią właściwego miometrium.

Wewnętrzna warstwa zbita przebiega wzdłuż endometrium, a poniżej tej przestrzeni wiązki mięśni gładkich zaczynają przejawiać luźną aranżację strukturalną, która staje się stopniowo regionem przejściowym JZE.

Wiązki mięśni gładkich w obrębie przestrzeni przejściowej strefy połączeniowej są oddzielone od siebie strefami międzykomórkowymi o dużej zawartości włókien kolagenowych.

Leia também:  Como Desfazer Um Feitiço Que Fizeram Pra Mim?

Miocyty strefy połączeniowej różnią się od miocytów zewnętrznego do niej miometrium – charakteryzują się większą proporcją przestrzeni jądrowej i macierzy pozakomórkowej, co powoduje, że są one luźniej upakowane. Poza tym zróżnicowaniem – widocznym w mikroskopie elektronowym skaningowym – inne badania histologiczne nie uwidoczniają JZE prawdopodobnie z powodu zniszczenia tej strefy, jakiemu ulega ona podczas typowej preparatyki histologicznej, stąd też możliwa jest jej wizualizacja in vivo ale nie in vitro7.

Adenomioza – przyczyny, objawy, wykrywanie, leczenie, szanse na zajście w ciążę

Adenomioza – co to jest?

Adenomioza to choroba, która przez wiele lat utożsamiana była z endometriozą. Istotą endometriozy jest obecność tkanki wyściełającej macicę (endometrium) w nieprawidłowych lokalizacjach.

Endometrium jest tkanką hormonalnie czynną i podlega cyklicznemu złuszczaniu w czasie menstruacji.

Na skutek wieloletnich badań oraz obserwacji klinicznych zdecydowano o zmianie dotychczasowej klasyfikacji endometriozy.

Istniejący wcześniej podział na endometriozę zewnętrzną (w której ogniska patologicznego endometrium lokalizują się w tkankach narządów płciowych poza mięśniówką macicy) oraz endometriozę wewnętrzną (w której endometrium nieprawidłowo zagnieżdża się w błonie mięśniowej macicy – myometrium), został zniesiony. Endometrioza wewnętrzna została wyodrębniona jako oddzielna jednostka chorobowa – adenomioza.

Jakie są rodzaje adenomiozy?

Ze względu na miejsce występowania w narządach płciowych ognisk endometrium, wyróżniamy cztery rodzaje adenomiozy:

  • adenomioza macicy (charakteryzują ją największe rozmiary gruczolaków – adenomyoma),
  • adenomioza jajowodów,
  • adenomioza pochwy,
  • adenomioza przymacicznego układu łącznotkankowo-mięśniowego.

Adenomioza najczęściej dotyka kobiet w wieku 40–50 lat, choć zachorowania zdarzają się również w młodszych i starszych grupach wiekowych.

Jej dokładna przyczyna nie została poznana, podłoża choroby upatruje się jednak w nieprawidłowym przeniknięciu warstwy podstawnej endometrium w głąb mięśnia macicy. Dlaczego tak się dzieje, wciąż pozostaje niewyjaśnioną kwestią.

Znane są natomiast czynniki ryzyka, które mogą ułatwić przenikanie endometrium na skutek zaburzenia fizjologicznych barier występujących w mięśniu macicy. Do czynników takich zalicza się:

  • zabieg w obrębie mięśnia macicy, głównie stan po łyżeczkowaniu,
  • przebyte zabiegi terminacji ciąży,
  • przebyte porody drogą cięcia cesarskiego lub trudne porody siłami natury.

Prawdopodobny udział w rozwijaniu się ognisk adenomiozy mają również nieprawidłowości powstałe w okresie embrionalnym (zarodkowym) oraz zaburzenia hormonalne (głównie w zakresie stężenia prolaktyny, FSH, LH czy estradiolu)

Adenomioza – objawy – czy boli?

Jednym z najbardziej typowych objawów adenomiozy jest ból w obrębie miednicy, pojawiający się szczególnie w czasie menstruacji lub trwający przez cały cykl.

Ból może być tak silny, że wyłącza kobietę z codziennej aktywności i obowiązków nawet na kilka dni.

Następstwem przewlekłych dolegliwości bólowych oraz lęku przed nadchodzącym bólem, może być znaczne obniżenie nastroju, a nawet rozwój zaburzeń depresyjnych.

Kolejnym objawem adenomiozy są nieprawidłowe krwawienia. Mogą one występować w postaci wydłużonych oraz obfitych miesiączek (nawet do 14 dni) bądź krwawień nieregularnych.

Krwawieniom z dróg rodnych towarzyszą zazwyczaj skurczowe bóle podbrzusza, we krwi bywają obecne skrzepy. Nadmierna utrata krwi może prowadzić do anemii, objawiającej się m.in.

uczuciem zmęczenia i bladością skóry. 

Przebieg adenomiozy jest zmienny indywidualnie , a choroba może mieć różna oblicza. Zdarza się, że adenomioza przebiega bez żadnych objawów i kobieta nie jest świadoma problemu. 

 Jak wykryć adenomiozę?

Jednym z pierwszych objawów, jaki często niepokoi lekarza ginekologa badającego pacjentkę z adenomiozą jest powiększenie macicy w okresie okołomestruacyjnym połączone z jej wzmożoną spoistością oraz bolesnością w czasie badania. Powiększona macica może, lecz nie musi być zaobserwowana w czasie badania. Bardzo istotne znaczenie ma wywiad zebrany z chorą, dotyczący czasu trwania, charakteru oraz nasilenia dolegliwości.

W następnej kolejności wykonywane jest badanie ultrasonograficzne, gdzie obserwowane jest myometrium niejednorodne, często z wyraźnymi ogniskami adenomiozy.

W razie wątpliwości diagnostycznych zlecane jest badanie rezonansu magnetycznego, gdzie różnice między tkanką patologiczną a zdrową są wyraźnie zaznaczone.

Pewne rozpoznanie możliwe jest jedynie dzięki ocenie histopatologicznej tkanki macicy.

Jak leczyć adenomiozę?

Leczenie adenomiozy zależne jest od wielu czynników, wśród których najważniejsze to wiek pacjentki oraz jej plany prokreacyjne. We wczesnej fazie choroby stosowana bywa ablacja polegająca na zniszczeniu patologicznych ognisk endometrium.

U kobiet nieplanujących zajścia w kolejną ciążę podejmuje się próby leczenia farmakologicznego, które hamują funkcje endometrium.

Dieta czy leczenie andenomiozy ziołami, które czasami jest polecane przez medycyną alternatywną, nie znajdują uzasadnienia naukowego w terapii choroby.

Istnieje wiele metod łagodzenia dolegliwości wynikających z choroby, jednak ostateczną i najskuteczniejszą metodą leczenia adenomiozy pozostaje usunięcie macicy (histerektomia).

Z uwagi na radykalny charakter zabiegu, operację proponuje się tylko kobietom, u których nie działają metody farmakologiczne, a nasilone dolegliwości bólowe utrudniają lub wręcz uniemożliwiają codzienne funkcjonowanie.

Adenomioza a ciąża

Adenomioza może utrudniać zajście w ciążę, ale nie uniemożliwia go. Choroba zwykle dotyka kobiet, które już rodziły, rzadziej pacjentek młodszych. Adenomioza nie stanowi przeciwwskazania do kolejnego zajścia w ciążę. Schorzenie może jednak znacznie zakłócić przebieg ciąży, zwłaszcza wtedy, gdy jej ogniska są rozległe i głęboko naciekające.

Zdarza się, że wskutek ograniczenia rozciągliwości błony mięśniowej, którego przyczyną są właśnie rozlane zmiany chorobowe, dochodzi do poronienia lub przedwczesnego porodu. Kobieta z adenomiozą objęta opieką ginekologiczną, ma szansę donosić ciążę i urodzić zdrowe dziecko.

Czym jest adenomioza? – Klinika Leczenia Endometriozy we Wrocławiu

Adenomioza to pojęcie, które stosuje się do określania ognisk endometrialnych znajdujących się wewnątrz błony mięśniowej macicy, czyli myometrium. Jest to typ endometriozy, który najczęściej dotyka kobiety pomiędzy 40. a 50. rokiem życia. Choroba może przebiegać bezobjawowo lub być przyczyną krwawień z dróg rodnych.

Tak samo jak w przypadku endometriozy przyczyny występowania dolegliwości nie są do końca znane, w związku z tym leczenie adenomiozy macicy polega najczęściej na łagodzeniu bólu i eliminacji objawów.

W przypadku zaawansowanego stadium schorzenia najlepszym rozwiązaniem, okazuje się ingerencja chirurgiczna oraz usunięcie ognisk chorobowych z obrębu macicy i dróg rodnych Pacjentki.

Adenomioza – co to jest i jakie są prawdopodobne przyczyny powstawania choroby? Teorii tłumaczących powstawanie ognisk endometrialnych w obrębie błony mięśniowej macicy jest kilka.

Najpopularniejsza z nich mówi, że adenomioza macicy może być następstwem urazu i rozwijającego się w niej stanu zapalnego. W takim przypadku dochodzi do uszkodzenia bariery między myometrium a endometrium, dzięki temu może dojść do wszczepiania się gruczołów w mięśniówkę macicy.

Jako prawdopodobne przyczyny przerwania osłony między tkankami macicy podaje się m.in. poród przez cesarskie cięcie czy łyżeczkowanie macicy.

Adenomioza – objawy Symptomy choroby bywają bardzo różne. Część Pacjentek nie odczuwa żadnych dolegliwości bólowych w trakcie cyklu miesięcznego, inne natomiast skarżą się na ból w podbrzuszu czy częste plamienia pomiędzy miesiączkami.

Dodatkowo, u kobiet chorych, może dojść do wydłużenia czasu trwania menstruacji – w niektórych przypadkach nawet do 14 dni. Nierzadko dochodzi również zwiększenia obfitości krwawień. To wszystko skutkuje niedokrwistością, a także ogólnym osłabieniem organizmu.

Warto też wiedzieć, że najczęściej adenomioza macicy zmniejsza się wraz z wiekiem Pacjentki, a w niektórych przypadkach ustępuje zupełnie.

Adenomioza a ciąża Adenomioza macicy nie jest równoznaczna z niepłodnością. Jednak należy pamiętać, że choroba sama w sobie może utrudniać zajście w ciążę, a także komplikować jej przebieg. Tę dolegliwość lekarze stwierdzają najczęściej u kobiet, które już rodziły.

Dodatkowo istnieje związek pomiędzy ilością porodów, a pojawieniem się objawów adenomiozy. Adenomioza – leczenie Pacjentki cierpiące na adenomiozę powinny być pod stałą kontrolą lekarską.

Wrocławskie centrum leczenia endometriozy powstałe w Medicus Clinic oferuje kompleksową i specjalistyczną opiekę medyczną nad kobietami cierpiącymi z powodu przerostu i przemieszczania się tkanek endometrium.

Dzięki nowocześnie wyposażonym salom zabiegowym możliwe jest przeprowadzenie, między innymi metodą laparoskopową, zabiegów chirurgicznych mających na celu usunięcie ognisk choroby.

W przypadku rozległych zmian może być wskazane całkowite wycięcie macicy, jednak tę metodę stosuje się jedynie u starszych Pacjentek, które w przyszłości nie planują powiększania rodziny.

Dodatkowo w centrum leczenia endometriozy Pacjentki mogą liczyć na wsparcie dietetyka klinicznego, którzy zaproponują sposób żywienia wspomagający leczenie, a także lekarzy, którzy dobiorą odpowiednią terapię farmakologiczną, łagodzącą odczuwanie bólu. Adenomioza oraz endometrioza ze względu na nieznaną etymologię powstawania są chorobami nieuleczalnymi. Ich terapia polega na łagodzeniu objawów i/lub usuwaniu rozległych zmian powodujących dyskomfort w codziennym życiu. W związku z tym, niezwykle ważny jest stały kontakt z lekarzem ginekologiem oraz innymi specjalistami, których zadaniem będzie opieka nad Pacjentką przez całe jej życie lub do momentu rzadkiego, samoistnego ustąpienia choroby.

Adenomioza – charakterystyka choroby, przyczyny i objawy

Choroba głównie dotyka kobiety w wieku od 40 do 50 lat, chociaż zdarza się także  u kobiet w innym wieku.

Przez wiele lat uważana była za rodzaj endometriozy, jednak obecnie uważa się ją za odrębną jednostkę chorobową, chociaż z pewnością jest jej pochodną.

Różnica między obiema chorobami polega na tym, że w przypadku adenomiozy narośla i guzki tworzą się w błonie mięśniowej, w przy endometriozie poza nią. Ponadto choroby mają różne przyczyny i objawy, inne też są metody leczenia.

Na temat przyczyn adenomiozy istnieją różne opinie. Lekarze uważają, że przyczyną adenomiozy mogą być urazy mechaniczne powstałe w wyniku wielokrotnych porodów, wielokrotnych poronień, ostrego łyżeczkowania jamy macicy. Choroba może się rozwinąć także w wyniku procesów zapalnych w organizmie, zmian hormonalnych, osłabieniu układu immunologicznego.

Ze względu na miejsce występowania choroby, lekarze wyróżniają następujące rodzaje choroby:

adenomiozy występujące na narządach płciowych

  • adenomioza macicy (trzonu macicy, szyjki, cieśni macicy)
  • adenomioza jajowodów
  • adenomioza pochwy (sklepienia pochwy, ściany pochwy)
  • adenomioza przymacicznego układu łącznotkankowo-mięśniowego

adenomiozy występujące poza narządami płciowymi

  • adenomioza pęcherza moczowego
  • adenomioza moczowodów
  • adenomioza jelita cienkiego
  • adenomioza jelita grubego
  • zaburzenia miesiączkowania, polegające albo na obfitym krwawieniu, albo na znacznym wydłużeniu czasu krwawienia
  • silny ból w okolicy podbrzusza, występujący przed miesiączką albo w trakcie miesiączkowania
  • dyskomfort i ból podczas stosunków seksualnych
  • powiększenie macicy
  • trudności w zajściu w ciążę
  • bolesne oddawanie moczu
  • bolesne oddawanie stolca

Jak każda choroba, tak i ta może mieć indywidualny przebieg i różnić się u każdego pacjenta. Ważne jest, aby nie lekceważyć objawów i możliwie wcześnie zgłosić się do lekarza ginekologa.

Lekarz przeprowadza badanie ginekologiczne, robi USG przezpochwowe, rezonans magnetyczny, a także badanie histopatologiczne oraz badania antygenu CA 125.

Leczenie adenomiozy jest trudne i zależy od poziomu zaawansowania choroby, a także od tego, czy kobieta planuje jeszcze zajść w ciążę. Chorobę można leczyć farmakologicznie, stosując terapię hormonalną. Zdarza się, niestety, że trzeba chirurgicznie usuwać zmiany lub nawet, w ostateczności, usunąć macicę.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*