Zwichnięcie stawu łokciowego – objawy, leczenie, rehabilitacja, powikłania

Zwichnięcie stawu łokciowego – objawy, leczenie, rehabilitacja, powikłania 31 października 2019OrtezyOrtopedia

Na uraz ręki, taki jak zwichnięcie, złamanie lub skręcenie jest narażony każdy z nas, bez względu na wiek, płeć lub inne, indywidualne cechy. Uszkodzenie kończyny górnej może przytrafić się podczas uprawiania sportu, ale i także podczas wykonywania prostych, codziennych czynności. Jeśli już spotka Cię tak przykra sytuacja, powinieneś wiedzieć co robić, aby czas w którym masz niesprawną rękę był jak najmniej uciążliwy, a powrót do sprawności jak najszybszy.

Uraz ręki – typy

Podstawowymi typami urazów ręki są skręcenia, zwichnięcia i złamania. Warto wiedzieć czym one się od siebie różnią.

Zwichnięcie stawu łokciowego – objawy, leczenie, rehabilitacja, powikłania

Uraz ręki może być mniej lub bardziej poważny. Odpowiednie rozpoznanie pozwala na skuteczne leczenie.

Skręcenie powstaje na skutek gwałtownego i nienaturalnego ruchu stawu. Skręcenie może, ale nie musi być lekką kontuzją. Jeśli jest ono połączone z naderwaniem torebek i więzadeł stawowych, może okazać się ono znacznie groźniejsze, niż można by było przypuszczać. W wyniku skręcenia pojawia się ból, obrzęk, a możliwość ruchu jest znacznie ograniczona.

Zwichnięciem nazywamy zmianę położenia kości w stawie. Ból jest tutaj zwykle większy niż w przypadku skręcenia. Podczas zwichnięcia występuje także większy obrzęk i zwykle pojawia się spory krwiak.

Jeśli chodzi o kończynę górną to zwichnięcie może mieć miejsce w nadgarstku, stawie łokciowym czy też barkowym. Tego typu urazy dotyczą głównie osób uprawiających sport.

Ale nie tylko – każdy z nas, podczas wykonywania codziennych czynności może być narażony na zwichnięcia zarówno stawu nadgarstkowego, jak i łokciowego czy też barkowego.

Złamanie kończyny to termin, który jest zrozumiały dla większości z nas. Jest to pęknięcie kości – może ono pojawić się właściwie w każdym jej miejscu. Złamania dzieli się na dwa podstawowe typy. Złamanie zamknięte występuje kiedy skóra pozostaje nienaruszona.

W przypadku złamania otwartego sytuacja staje się znacznie poważniejsza. Kość rozrywa skórę, przez co istnieje duże ryzyko zakażenia. Zwykle też niezbędne jest szycie powstałej rany. Złamaniu towarzyszy silny ból i obrzęk. W przypadku złamań otwartych występuję również krwawienie.

Złamania mogą być bardzo różne, zatem czas i proces leczenia to bardzo indywidualna kwestia. Podstawowy podział złamań wyróżnia złamania proste, powikłane i wieloodłamowe. Ze złamaniem prostym mamy do czynienia kiedy dochodzi tylko do uszkodzenia samej kości.

Złamanie powikłane to takie, w którym oprócz uszkodzenia kości, zostają także zniszczone inne tkanki – np. nerwy, naczynia krwionośne. Złamanie wieloodłamowe jest dość groźne – kość pęka na wiele części, przez co znacznie trudniej o jej poprawne zrośnięcie się.

Oczywiście czas leczenia takiego złamania również jest znacznie dłuższy, a sam proces zdecydowanie bardziej uciążliwy.

Co zrobić gdy wystąpi uraz ręki?

Przede wszystkim, nie należy go lekceważyć. Liczenie na to, że „samo przejdzie” może okazać się bardzo zgubne i bolesne w skutkach. W przypadku każdego urazu ręki najlepszym rozwiązaniem jest konsultacja z lekarzem.

W przypadku skręcenia konsultacja ze specjalistą nie jest konieczna, jednak jest ona zalecana. Możliwe, że niezbędne będzie wykonanie zdjęcia rentgenowskiego.

W sytuacji zwichnięcia lub złamania konsultacja z lekarzem jest obowiązkowa. Rezygnacja z niej może narazić Cię na większy ból i pogłębienie kontuzji.

Czy wiesz, jak dochodzi do złamania Collesa i jakie ma objawy?

Złamanie, zwichnięcie, skręcenie – jak przebiega leczenie?

Tak jak wcześniej wspominaliśmy, urazów ręki nie należy ignorować. Lekarz, w zależności od typu urazów, może zalecić różny sposób leczenia. Zwykle polega on na stabilizacji chorej kończyny, a w późniejszym czasie jej rehabilitacji.

W przypadku złamania nadgarstka istnieje kilka rozwiązań. Jeśli uraz nie jest zbyt silny, najczęściej wykonuje się nastawienie odłamów w znieczuleniu miejscowym. W przypadku bardziej skomplikowanych złamań niezbędny może okazać się zabieg chirurgiczny.

Po nastawieniu lub zabiegu operacyjnym niezbędne będzie usztywnienie kończyny. W przypadku poważniejszych schorzeń, takich jak złamania, początkowo zwykle usztywnia się rękę z zastosowaniem gipsu. Nie jest to najbardziej komfortowe rozwiązanie, jednak w początkowej fazie leczenia często jest ono niezbędne.

W późniejszym etapie możliwe jest zastosowanie ortezy lub stabilizatora. Stosowanie takiego usztywnienia jest zdecydowanie wygodniejsze. Podczas korzystania z ortezy łatwiej utrzymać higienę kończyny, a ręka mniej się poci.

Obserwowanie zmian pojawiających się na ręce również jest łatwiejsze, kiedy korzysta się z ortezy, a nie gipsu, który zakrywa całą kończynę.

Zwichnięcie, w wyniku którego niezbędna będzie operacja, wymaga podobnych czynności w procesie leczenia, jak w przypadku złamania. Oczywiście w celu uzyskania precyzyjnych zaleceń niezbędna jest konsultacja ze specjalistą – lekarzem ortopedą lub fizjoterapeutą.

Skręcenie jest zwykle mniej poważne, zatem i leczenie przebiega w inny, zdecydowanie „przyjemniejszy” sposób. Przy skręceniach nie stosuje się usztywnienia z gipsu. W celu stabilizacji wykorzystuje się ortezę.

Zakup ortezy – gdzie szukać rady i jaki stabilizator wybrać?

Zwichnięcie stawu łokciowego – objawy, leczenie, rehabilitacja, powikłania

Odpowiednia stabilizacja pozwoli na szybki powrót do pełnej sprawności.

Przed zakupem ortezy polecamy Ci kontakt ze specjalistą. Samodzielny dobór stabilizatora może nie tylko nie pomóc, ale i także pogłębić uraz ręki. Obecnie na rynku dostępne są bardzo różne typy ortez i opasek usztywniających, co również nie ułatwia dokonania wyboru.

Wybór ortezy zależy po pierwsze od tego, jaka część ręki uległa uszkodzeniu. Inny typ ortez stosuje się do stawu nadgarstkowego, czy też stawu łokciowego, a jeszcze inny w przypadku urazu stawu barkowego.

Decyzję dotyczącą korzystania z ortezy lub zamiany gipsu na stabilizator powinien podjąć specjalista – zwykle jest to ortopeda lub fizjoterapeuta. Lekarze lub osoby spoza branży medycznej często nie znajdą tego typu produktów.

Dlatego też w kwestii wyboru ortezy (np. pod względem marki, modelu czy też materiału z którego jest ona wykonana) radą mogą i powinni służyć sprzedawcy w sklepach ze sprzętem medycznym.

Dlatego tak ważne jest, żeby właśnie w wyspecjalizowanych sklepach dokonywać zakupu wszelkich produktów medycznych, w tym także ortez.

Czy wiesz, jak działają i jakie są rodzaje stabilizatorów nadgarstka?

Jak powinna przebiegać rehabilitacja po urazie ręki?

Rehabilitację powinien zlecić lekarz. Odbywa się ona zwykle w szpitalu pod okiem ortopedy lub fizjoterapeuty. Tam otrzymasz także wskazówki dotyczące tego, jak możesz samodzielnie ćwiczyć w domu i stopniowo powracać do sprawności sprzed kontuzji.

Aby rehabilitacja przebiegała sprawniej, postaraj się znaleźć choć kilka minut dziennie na wykonywanie prostych ćwiczeń w domu – oczywiście po wcześniejszej konsultacji z lekarzem.

Możesz do tego wykorzystać specjalne piłeczki o różnym rozmiarze i stopniu twardości, które ściska się w dłoni, elastyczny wałek do ćwiczenia dłoni rąk i ramion czy też ściskacz do rąk.

Są to produkty stosunkowo niedrogie, a mogące znacznie pomóc i przyspieszyć proces usprawnienia chorej kończyny. Je również można zakupić w sklepie medycznym i właśnie tam polecamy Ci się udać.

Leia também:  Wady anatomiczne pochwy i macicy

Reaguj natychmiast i ciesz się szybkim powrotem do pełnej sprawności

Nieleczony uraz ręki, nawet ten niegroźny, może w przyszłości przyczynić się do poważniejszych uszkodzeń kończyny. Niesprawna i unieruchomiona ręka z pewnością utrudnia życie i wykonywanie codziennych, nawet najprostszych czynności. Spraw, aby proces leczenia oraz rehabilitacji przebiegał sprawnie i jak najmniej uciążliwie.

Gdy tylko doznasz urazu niezwłocznie zgłoś się do lekarza. W nagłym i groźnym przypadku (jak np. złamanie ręki) konieczne może być wezwanie karetki. Nie lekceważ żadnego urazu – bez względu na to czy wygląda on groźnie czy też wydaje Ci się dość błahy.

Pozory mogą mylić i tylko specjalista jest w stanie określić na ile poważne jest dane schorzenie.

Pozdrawiamy
Zespół BRANDvital

Rehabilitacja stawu łokciowego

Staw łokciowy to staw złożony, zawiasowo-obrotowy, dwuosiowy. Łączy kość ramieniową z kośćmi przedramienia. Umożliwia zginanie kończyny górnej człowieka oraz ruch obrotowy przedramienia. Tworzą go trzy pary powierzchni stawowych otoczone wspólną torebką stawową i wzmocnione więzadłami.

Powierzchnie stawowe:

Część ramienno-łokciowa to staw zawiasowy. Utworzona jest przez powierzchnię wcięcia bloczkowego kości łokciowej i powierzchnię bloczka kości ramieniowej.

Część ramienno-promieniowa to staw kulisty tworzony przez główkę kości ramieniowej i dołek stawowy kości promieniowej – jest to tzw. staw promieniowo-łokciowy dalszy.

Obie powierzchnie pod względem funkcjonalnym tworzą całość i umożliwiają zginanie i prostowanie kończyny.

Część promieniowo-łokciowa (zwana stawem promieniowo-łokciowym bliższym) jest stawem obrotowym tworzonym przez obwód stawowy głowy kości promieniowej oraz powierzchnię wcięcia promieniowego kości łokciowej. Funkcjonuje niezależnie od dwóch poprzednich powierzchni i umożliwia nawracanie i odwracanie przedramienia.

Torebka stawowa osłania staw od środowiska zewnętrznego, stabilizuje go w pozycjach skrajnych a także wytwarza maź stawową. W częściach bocznych jest gruba i włóknista zaś w części przedniej i tylnej cienka i luźna. Dzięki temu możemy swobodnie zginać rękę przy jednoczesnej stabilizacji bocznej.

Zwichnięcie stawu łokciowego – objawy, leczenie, rehabilitacja, powikłania

Ze stawem łokciowym współpracuje kilka grup mięśni odpowiedzialnych za ruch kończyny górnej. Tzw.

grupa przednia to mięśnie zginające staw, tylna odpowiada za prostowanie, boczna to grupa mięśni prostujących palce i nadgarstek a przyśrodkowa je zginająca.

Aparat mięśniowy łokcia tworzą także grupy mięśni odpowiedzialne z ruchy pronacyjne (nawracające) i supinacyjne (odwracanie) przedramienia poniżej stawu łokciowego.

Patologie i urazy okolicy stawu łokciowego

Wszelkie patologie występujące w okolicy stawu łokciowego podzielić możemy, ze względu na przyczynę ich zaistnienia, na urazowe i nieurazowe.

Do pierwszej grupy zaliczamy wszelkie zwichnięcia i złamania, uszkodzenia tkanek miękkich jak torebka czy więzadła, zapalenie pourazowe torebki stawowej oraz powstawanie tak zwanych wolnych ciał.

Złamania i zwichnięcia prowadzą często do powikłań wywołujących ograniczenie ruchomości stawu oraz jego zwłóknienia (artrofibroza). O ile przy ograniczenie ruchomości wystarczająca będzie właściwie prowadzona rehabilitacja, to artofibroza wymaga już niestety interwencji chirurgicznej.

Przy leczeniu i rehabilitacji powikłań pourazowych bardzo ważne jest rozpoznanie właściwej przyczyny dolegliwości gdyż różne z nich mogą dawać podobne objawy. Przykładem może być częściowe uszkodzenie więzadeł przyśrodkowych dające objawy podobne jak przy tzw. łokciu tenisisty.

Z kolei ciała wolne to złuszczone w wyniku urazu fragmenty kości bądź chrząstek pozostające w przestrzeni stawowej, blokujące się między powierzchniami stawowymi i wywołujące dotkliwy ból i zablokowanie ruchu stawu.

Do grupy patologi nieurazowych zaliczamy wszelkie zmiany zachodzące na skutek długotrwałych obciążeń elementów stawu i związanych z nimi podrażnieniami i mikrourazami.

To między innymi zapalenia kaletek i fałdów maziowych, tendinopatie i neuropatie kompresyjne oraz choroby zwyrodnieniowe stawu.

Te ostatnie polegają na zmianach degeneracyjnych powierzchni stawowych oraz oklejających je tkanek i mogą mieć zarówno charakter pierwotny jak też być wynikiem doznanego urazu.

Przykładami tendiopatii (schorzeń ścięgien) a dokładnie enzeopatii – zapaleń przyczepów ścięgien są łokieć tenisisty i łokieć golfisty.

Łokieć tenisisty

Łokieć tenisisty to zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramieniowej, miejsca przyczepów mięśni prostowników nadgarstka do kości ramieniowej. Powodem są mikrourazy przyczepów powstające podczas codziennego nadużywania a przez to przeciążania mięśni prostujących nadgarstek i palce w stronę grzbietową ręki.

Objawem jest kłujący ból po zewnętrznej stronie stawu łokciowego, często promieniujący w dół przedramienia, nasilający się przy obracaniu przedramienia i prostowaniu ręki w łokciu pod obciążeniem. Zwiększenie bólu następuje również przy prostowaniu nadgarstka i palców.

Wbrew nazwie, łokieć tenisisty to nie jedynie przypadłość dotykająca zawodników uprawiających ten sport.

Ponieważ jest to zespół przeciążeniowy, narażone na niego są wszystkie osoby systematycznie nadwyrężające mięśnie przedramienia, przede wszystkim prostowniki nadgarstka, wykonujące powtarzalne ruchy nadgarstka i przedramienia pod obciążeniem.

Dotyka zarówno osoby stale podnoszące jedną ręką znaczne ciężary jak i piszących intensywnie długopisem czy na klawiaturze komputera. Cierpią na niego dentyści, hydraulicy, stolarze, rzeźbiarze i przedstawiciele innych zawodów nadużywający i przeciążający w sposób ciągły, z racji swych obowiązków, mięśnie przedramienia.

Łokieć golfisty

Zespół przeciążeniowy zwany łokciem golfisty to, z kolei, zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego kości ramieniowej. Stan zapalny wywołują mikrourazy przyczepów mięśni zginających powstałe przy często powtarzanych zbyt gwałtownych ruchach związanych ze zginaniem przedramienia, nadgarstka i palców. Jak przy uderzeniu w golfie – stąd nazwa.

Objawem jest ból w wewnętrznej części łokcia częstokroć promieniujący wzdłuż wewnętrznej strony przedramienia a także sztywność, osłabienie i słabość palców, nadgarstka i dłoni. Łokciowi golfisty towarzyszy także często drętwienie i mrowienie palców.
Tak, jak już wspomnieliśmy, łokieć golfisty to przypadłość nie tylko osób uprawiających golf.

Dotyka także sportowców prowadzących niewłaściwie trening siłowy, uprawiających sporty rzutowe i z użyciem rakiet, łucznictwo i wiele innych. Także narażone na ten zespół są wszystkie osoby niezwiązane ze sportem, które, np. na skutek obowiązków zawodowych, wykonują wielokrotnie czynności związane z energicznym zginaniem łokcia pod obciążeniem.

Powtarzane codziennie przez dłuższy okres mogą doprowadzić do enzeopatii zginaczy i wystąpienia łokcia golfisty.

Niepoddany właściwej terapii łokieć golfisty prowadzi do występowania przewlekłych zespołów bólowych, ograniczenia zakresu ruchów w obrębie przedramienia, nadgarstka i dłoni oraz stałego, trwałego przykurczu – zgięcia w stawie łokciowym.

Zespół Sudecka

Przyczyny powstawania Zespołu Sudecka nie są dokładnie zbadane. Przypuszcza się, że może być spowodowany nieprawidłową aktywnością nerwów współczulnych unerwiających uszkodzoną część ciała.

Jako ortopedzi, mówi dr Andrzej Warzocha z Rehasport, z Zespołem Sudecka najczęściej spotykamy się w wyniku urazu, a na drugim miejscu po przebytym zabiegu chirurgicznym.

Najczęściej są to pacjenci po urazach nadgarstka lub po skręceniach stawu skokowego i złamaniach kostek.

Choroba dotyczy najczęściej stawu skokowego oraz ręki i nadgarstka, zwłaszcza po złamaniach, stłuczeniach lub skręceniach stawu. Zespół Sudecka najczęściej występuje u osób 30-50 lat. Statystycznie częściej dotyczy kobiet, szczególnie ze złamaniem kości promieniowej. Wśród czynników zwiększających prawdopodobieństwo wystąpienia Zespołu Sudecka są:

  • zabiegi chirurgiczne
  • zbyt ciasno założony opatrunek gipsowy
  • choroba niedokrwienna
  • zaburzenia hormonalne
  • zapalenia skórne
  • zaburzenia psychiczne
  • palenie papierosów
Leia também:  Como apagar a pasta windows.old: 10 passos (com imagens)

Zwichnięcie stawu łokciowego – objawy, leczenie, rehabilitacja, powikłania

Objawy Kompleksowego Zespołu Bólu Regionalnego występują najczęściej ok. 3-4 tygodni od pojawienia się czynnika sprawczego.

Pierwsze objawy to silny, piekący ból, obrzęk tkanek miękkich, przebarwienie skórne w odcieniu ciemnoczerwonym lub fioletowym, skóra sucha i cienka, a w dalszym etapie, ograniczenie ruchomości w stawie, stopniowy zanik mięśni i odwapnienie kości.

Warto podkreślić, że objawy Zespołu Sudecka są nieproporcjonalne do urazu. Są znacznie większe, niewspółmierne do urazu. Nawet jeśli mamy do czynienia ze złamaniem kości promieniowej, objawy są przy tym zdecydowanie mocniej nasilone niż przy zwykłym złamaniu.

Rozpoznanie Zespołu Sudecka, wyjaśnia dr Andrzej Warzocha, jest rozpoznaniem z wykluczenia, czyli rozpoznajemy ten zespół, gdy wykluczymy wszystkie inne bardziej prawdopodobne przyczyny, takie jak: ciasny opatrunek gipsowy, infekcja – jeśli był zabieg chirurgiczny, zmiany niedokrwienne np. kończyny.

Rozpoznanie Zespołu Sudecka odbywa się na podstawie objawów zgłaszanych przez pacjenta i objawów stwierdzanych przez lekarza.

Do tych objawów należy: ból samoistny lub zaburzenia czucia jak pieczenie, mrowienie, hiperalgezja czyli nadmierne odczuwanie bólu, zmiany skórne – zmiany zabarwienia lub zmiany potliwości, obrzęk.

Rozpoznanie Zespołu Sudecka najczęściej nie wymaga wykonywania dodatkowych badań, ponieważ zostały one już wcześniej zrobione, aby wykluczyć inne choroby (robiliśmy badania krwi, zmieniliśmy opatrunek gipsowy, mierzyliśmy temperaturę, badaliśmy tętno aby zobaczyć jakie jest ukrwienie).

Leczenie Zespołu Sudecka, mówi dr Andrzej Warzocha z Rehasport, zawsze polega na leczeniu tych najbardziej nasilonych objawów. Mam tu na myśli leczenie bólu przewlekłego, plus leczenie dodatkowych objawów, takich, jak obrzęk.

Każdy stopień Zespołu Sudecka ma swoje charakterystyczne dolegliwości. W pierwszym okresie jest to głównie ból i obrzęk. W drugim okresie mogą wystąpić zaburzenia czuciowo-ruchowe (lub naczyniowo-ruchowe) i nadpotliwość.

W trzecim, tym najcięższym okresie, mogą pozostać ślady pod postacią zaburzeń czucia lub zaników mięśniowych i przykurczów w stawach.

Najważniejsze jest skuteczne leczenie bólu. Tutaj wskazana jest pomoc anestezjologa z poradni leczenia bólu. Stosowane są leki takie, jakie są stosowane przy leczeniu bólu przewlekłego np. leki z grupy leków przeciwpadaczkowych. Druga rzecz to fizjoterapia. W pierwszym okresie nie stosuje się agresywnej fizjoterapii.

Jest to bardziej fizjoterapia przeciwbólowa, ponieważ uważa się, że w tym okresie agresywna kinezyterapia może przynieść nasilenie objawów. Dopiero gdy chory przechodzi z tego pierwszego okresu w drugi, uważa się, że można więcej pracować nad tkankami miękkimi i nad ruchomością stawów.

Oczywiście, gdy mamy chorego, który zgłosił się już w trzecim stadium, to mamy do czynienia z intensywniejszą fizjoterapią, bo z reguły występują już duże przykurcze.

Trzeba podkreślić, że przy leczeniu Zespołu Sudecka mamy do czynienia z leczeniem w zespołach interdyscyplinarnych.

Jeśli mamy pacjenta z Zespołem Sudecka związanego ze schorzeniem ortopedycznym czyli po urazie lub po zabiegu operacyjnym, to w tym zespole jest ortopeda, specjalista od leczenia bólu przewlekłego – najczęściej anestezjolog, fizjoterapeuta oraz psycholog.

Ten ostatni jest z dwóch powodów: po pierwsze pacjent z Zespołem Sudecka wymaga terapii, ponieważ ból przewlekły jest taką dolegliwością, która wymaga wsparcia, a po drugie, często okazuje się, że problemy osobowościowe pacjenta sprzed urazu wpłynęły na to, że wstąpił Zespół Sudecka.

Pierwszy i drugi okres Zespołu Sudecka może minąć bez śladu, trzeci okres najczęściej zostawia już jakiś ślad.

Profilaktyka w Zespole Sudecka pacjentów leczonych ortopedycznie (po urazach lub zabiegach chirurgicznych) ma przede wszystkim na celu szybkie uruchamianie kończyny, szybką mobilizację stawów, skracanie okresu unieruchomienia, stosowanie wygodnych, nie uciskających opatrunków gipsowych, skuteczne leczenie bólu, czyli nie doprowadzanie do sytuacji, gdy pacjent odczuwa znaczne dolegliwości bólowe. Ważne jest wychwycenie pacjentów, którzy mogą zdradzać objawy dopiero zaczynającego się Zespołu Sudecka.

Jeśli chory ma w wywiadzie lekarskim informację, że leczył się z powodu depresji, to z pewnością jest bardziej narażony na Zespół Sudecka. Wymaga większej uwagi. Kolejną informacją jest wywiad dotyczący samego schorzenia.

Jeśli pacjent zgłasza, że na przykład  złamanie kostek podudzia było już nastawiane dwukrotnie, to jest to sygnał, że mamy do czynienia z chorym o podwyższonym ryzyku.

Jeśli staw był unieruchomiony dłużej niż uważamy to za zasadne, to również jest to sytuacja o podwyższonym ryzyku wystąpienia Zespołu Sudecka.

Rehasport, to klinika ortopedyczna, której jakość opieki potwierdzona jest certyfikatem FIFA Medical Center of Exellence.

Dzięki doświadczeniu specjalistów oraz wypracowaniu unikalnych metod leczenia, w fachowy sposób prowadzimy Pacjentów po urazach, wypadkach, chorobach zwyrodnieniowych, wadach postawy i wielu innych.

Ścisła komunikacja lekarza, fizjoterapeuty i zespołów diagnostycznych pozwala na postawienie precyzyjnej diagnozy oraz kompleksową opiekę.

  • Sprawdź listę specjalistów w wybranej placówce:
  • Poznań        Szpital w Poznaniu        Gdańsk        Konin
  • Teraz jesteśmy także w Warszawie!
  • Ortopeda Warszawa        Fizjoterapia Warszawa        Rehabilitacja Warszawa

Zwichnięcie łokcia – jakie kroki podjąć w przypadku urazu?

Jeżeli po upadku na rękę czujesz uciążliwy ból, a twój łokieć jest mocno opuchnięty, najprawdopodobniej doszło do zwichnięcia. W tej sytuacji nie należy zwlekać z wizytą u lekarza, który zabezpieczy uraz i wskaże dalszą drogę leczenia.

Ból łokcia może świadczyć też o złamaniu jednej z kości ramienia, czy o urazie naczynia krwionośnego lub nerwu. Odpowiednia diagnoza nie jest jednak możliwa bez wykonania potrzebnych i szczegółowych badań. Sytuację musi ocenić specjalista.

Jak zostało już wspomniane, jedną z najczęstszych przyczyn zwichnięć łokcia są niefortunne upadki. To też kontuzja typowa dla sportowców, którzy często właśnie łokciem próbują zamortyzować upadek. Jest to również uraz powszechny wśród osób starszych. Zwichnięcie może być też następstwem np. wypadku samochodowego. Jak rozpoznać, że mamy do czynienia z tego typu urazem?

Leia também:  Dlaczego wysoki i podwyższony cholesterol jest groźny dla zdrowia?

Najczęstsze objawy zwichnięcia łokcia

Do pierwszym symptomów zaliczamy:

  • silny ból w łokciu
  • utrudnienia w poruszaniu ręką
  • brak czucia w dłoni
  • opuchliznę

Zwichnięciu towarzyszy często uszkodzenie naczyń krwionośnych, a także nerwów. Poszkodowany nie jest w stanie samodzielnie ocenić, czy doszło do zwichnięcia, czy może do złamania łokcia. Niezbędna jest tu wizyta u lekarza i wykonanie kilku badań.

Leczenie i pierwsza pomoc w przypadku zwichnięcia łokcia

Tak jak w przypadku każdego zwichnięcia, istotna jest szybkość reakcji, odpowiednia diagnoza oraz opieka medyczna. Jeszcze przed wizytą u specjalisty można zastosować okład z lodu, który uśmierzy ból. Krótkotrwałym, ale przynoszącym ulgę rozwiązaniem, będzie też podanie leków przeciwbólowych.

Lekarz sprawdzi puls oraz oceni, czy nie doszło do zablokowania przepływu krwi. Specjalista zbada też ruchomość palców oraz nadgarstka. Żeby określić, czy doszło do złamania lub zwichnięcia, niezbędne będzie wykonanie badania rentgenowskiego. Jeżeli istnieje podejrzenie uszkodzenia naczynia krwionośnego, konieczne jest przeprowadzenie arteriografii.

Jednym z kolejnych kroków będzie nastawienie łokcia. Rozwiązanie nie należy do przyjemnych, ale pozwala na szybkie „naprawienie” sytuacji. Konieczne będzie także ułożenie ręki w temblaku.

Pamiętajmy, że chwilowa ulga, spowodowana lodowym okładem lub działaniem środków przeciwbólowych nie jest dobrym wyjściem z sytuacji. Dopiero diagnoza lekarza i badania pozwolą określić, czy nie doszło do zmian wewnętrznych.

Należy pamiętać, że zwichnięcia łokcia należą do schorzeń nawykowych, tzn. lubią się powtarzać. Lekarze potwierdzają, że przyczyną takiego stanu rzeczy może być źle leczony uraz łokcia z przeszłości. To nie powinno pozostawiać wątpliwości, że odpowiednie i sprawne działanie oraz właściwa pomoc lekarska mogą być kluczowe dla dalszych skutków oraz uniknięcia powikłań.

fizjoterapia, rehabilitacja, fizykoterapia, masaż w Krakowie

Częstość powikłań towarzyszących złamaniom stawu łokciowego jest większa niż w przypadku złamań w obrębie innych stawów. Dlatego ważne jest, by złamania takie były szybko rozpoznane i poddane wczesnej i intensywnej terapii.

W przypadku złamań stabilnych, gdzie powierzchnia stawowa lub korowa kość wykazuje mniej niż 2 mm pionowego lub poziomego przemieszczenia, złamanie uznaje się za stabilne i można je leczyć zachowawczo.

Najczęstszym powikłaniem złamań stawu łokciowego jest…

czytaj więcej »

Zespół tylnego uwięźnięcia to prawdopodobnie najczęstsza przyczyna wywołująca ból w tylnej części stawu łokciowego. Pojawia się on w dwóch sytuacjach.

U młodych sportowców występuję jako „zespół przeciążenia spowodowany koślawym przeprostem”.

Powtarzające się przeciążenia związane z nadmiernym przeprostem w warunkach wykoślawienia stawu łokciowego skutkują uwięźnięciem tylno-przyśrodkowej krawędzi wyrostka łokciowego w dole łokciowym, przez co…

czytaj więcej »

Zapalenie kaletki maziowej wyrostka łokciowego może wystąpić po jednorazowym urazie lub w skutek powtarzających się urazów, takich jak upadki na twardą powierzchnię uszkadzające tylna powierzchnię stawu łokciowego.

Występuję również u osób, które długotrwale opierają łokieć o na twardej powierzchni. Schorzenie to jest znane jako „łokieć studenta”. Kaletka wyrostka łokciowego jest kaletką podskórną, która pod wpływem przeciążenia może.

..

czytaj więcej »

Uwięźnięcie nerwu międzykostnego tylnego jest określane jako zespół cieśni nerwu promieniowego . Na poziomie stawu ramienno-promieniowego nerw promieniowy dzieli się na gałąź powierzchniową i nerw międzykostny tylny.

Nerw międzykostny tylny (z ang. Posteriori interosseous nerve, PIN) biegnie dystalnie od przyczepu od przyczepu początkowego mięśnia prostownika promieniowego nadgarstka krótkiego i wnika do arkady Frohsa.

Przed wejściem do arkady Frohsa oddaje gałęzie do…

czytaj więcej »

Zwichnięcie stawu łokciowego stanowi 10-25% wszystkich uszkodzeń łokcia.

Złamania towarzyszące zwichnięciom łokcia najczęściej dotyczą głowy kości promieniowej, wyrostka łokciowego, wyrostka dziobiastego kości łokciowej i są określane jako zwichnięcie złożone (powikłane).

W niektórych przypadkach przy zwichnięciu stawu łokciowego dochodzi do uszkodzenia nerwu łokciowego. Do najczęstszych następstw, powikłań tylnego zwichnięcia łokcia należy niewielka ale trwała utrata końcowej fazy…

czytaj więcej »

Zapalenie nadkłykcia bocznego – łokieć tenisisty – jest to przewlekły zespół bólowy zlokalizowany w miejscu przyczepu ścięgien mięśni prostowników nadgarstka w okolicy nadkłykcia bocznego kości ramiennej.

Entezopatia mięśni prostowników nadgarstka cechuje się charakterystycznymi objawami klinicznymi. Siła chwytu oraz możliwości tolerancji obciążenia szczególnie przy wyproście w stawie łokciowym jest znacznie ograniczona.

Pacjent…

czytaj więcej »

Zapalenie nadkłykcia przyśrodkowego – łokieć golfisty – spowodowany jest zmianą chorobową, która obejmuje zlokalizowane na tym nadkłykciu przyczepy bliższe mięśnia nawrotnego obłego i promieniowego zginacza nadgarstka.

Mogą jednak temu towarzyszyć zmiany w miejscu zlokalizowanych w okolicy łokcia przyczepów bliższych łokciowego zginacza nadgarstka i mięśnia dłoniowego długiego.

Jest to przyśrodkowy odpowiednik zmian, które występują w częściej…

czytaj więcej »

Nerw łokciowy przebija się przez przegrodę międzymięśniową w przyśrodkowej części ramienia, a następnie przechodzi pod głową przyśrodkową mięśnia trójgłowego ramienia, układając się w bruździe nerwu łokciowego pomiędzy wyrostkiem łokciowym a nadkłykciem przyśrodkowym. Następnie między ramienną i łokciową głową mięśnia zginacza łokciowego nadgarstka przechodzi na przedramię.   Uwięźnięcie nerwu łokciowego może wystąpić w wyniku połączenia każdego z czterech wymienionych…

czytaj więcej »

Grupę objawów wynikających z ucisku nerwu pośrodkowego w okolicy łokcia i przedramienia określa się jako zespół mięśnia nawrotnego obłego lub zespół pronatorów .

Pierwsza nazwa jest nieco myląca, gdyż odnosi się jedynie do kompresji na poziomie w/w mięśnia. Dziś wiemy, że tych miejsc jest więcej.

  Pierwszym miejscem, gdzie może dojść do potencjalnego ucisku, jest okolica nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej gdzie u części społeczeństwa…

czytaj więcej »

Przyśrodkowe więzadło poboczne (MCL – medial collateral ligament) znajduje się po przyśrodkowej stronie stawu łokciowego.

Przyśrodkowe więzadło poboczne (MCL) składa się z dwóch pęczków, przedniego i tylnego, pełniących bardzo ważną rolę stabilizacyjną. Pęczki te napinają się naprzemiennie podczas zginania i prostowania stawu łokciowego.

    Uszkodzenie przyśrodkowego więzadła pobocznego może wystąpić w wyniku ostrego urazu, a także na skutek…

czytaj więcej »

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*