Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie

Załóż konto aby odkryć pełnię możliwości portalu! Kciuk narciarza to uraz, którego można się nabawić nie tylko podczas uprawiania sportów zimowych, w tym jak sugeruje nazwa – narciarstwa, ale też w innych dyscyplinach. Szczególnie na tą kontuzję narażeni są bramkarze w grach zespołowych lub siatkarze.

Kciuk narciarza jest częściowym lub całkowitym zerwaniem więzadła pobocznego łokciowego (UCL) w stawie śródręczno-paliczkowym (MCP) w wyniku upadku na wyprostowany kciuk . Innym terminem używanym w tego typu urazie jest kciuk gajowego, który odnosi się bardziej do chronicznych, powtarzających się uszkodzeń UCL. Niestety ten z pozoru błahy uraz niewielkiej struktury stabilizującej kciuka może mieć duży wpływ w przyszłości na uprawianie sportu oraz jakość życia codziennego.

Mechanizm urazu kciuka narciarza

Staw śródręczno-paliczkowy kciuka jest wzmocniony strukturami tkanek miękkich, zapewniających stabilność statyczną i dynamiczną. Ważną rolę w tym układzie anatomicznym pełni więzadło poboczne łokciowe (UCL), które zapobiega podwichnięciu dłoniowemu paliczka bliższego i służy jako ograniczenie naprężenia koślawego przy zgięciu stawu śródręczno-paliczkowego.

Kciuk narciarza jest uszkodzeniem więzadła pobocznego łokciowego znajdującego się po stronie przyśrodkowej. Dużo rzadziej można spotkać się z uszkodzeniem więzadła pobocznego promieniowego (po stronie bocznej). Przy urazach o dużej sile może dojść do awulsji kostnej, czasami opisywanej jako złamanie podstawy paliczka, fragmentu do którego przyczepia się więzadło.

Do uszkodzenia więzadła dochodzi podczas urazu na nartach, gdy poszkodowany upada na wyciągniętej ręce trzymając kijek narciarski, co powoduje wymuszone odwodzenie i przeprost kciuka. Urazy więzadła pobocznego łokciowego kciuka są drugim najczęstszym urazem związanym z nartami.

Aczkolwiek pacjenci zgłaszający się do ortopedy, u których zdiagnozowano kciuk narciarza, właśnie po upadku na nartach, to zaledwie kilkanaście %. Znacznie częściej odnotowuje się ten uraz po upadku na rowerze MTB, gdzie kciuk może utknąć za kierownicą.

Podobny mechanizm urazu kciuka może wystąpić w grach zespołowych z użyciem piłki jak: w piłce nożnej, piłce ręcznej, siatkówce, a także rugby, czy też kija jak np. hokej.

Kciuk narciarza – objawy

  • ból u podstawy kciuka,
  • obrzęk kciuka i siniak,
  • zaczerwienie, zwiększone ucieplenie urażonej okolicy,
  • tkliwość podczas badania palpacyjnego (dotykiem),
  • osłabienie chwytu kciukiem i palcem wskazującym, (trudność w wykonaniu „o”, chwycie cylindrycznym),
  • niestabilność kciuka,
  • w zgięciu śródręczno-paliczkowym co najmniej 15 stopni większa wiotkość w porównaniu z kciukiem zdrowym,
  • ból kciuka nasilający się podczas ruchu,
  • uciążliwość w wykonywaniu czynności dnia codziennego np.: trzymanie długopisu, otworzenie drzwi za pomocą klucza, odkręcenie słoika.

Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie

Kciuk narciarza – diagnostyka

Podstawą leczenia kciuka narciarza jest odpowiednie badanie lekarskie i diagnostyka obrazowa jak zdjęcie RTG czy rezonans magnetyczny. Pomoże to w decyzji o podjęciu leczenia zachowawczego (unieruchomienia i usprawniania) lub leczenia operacyjnego. Chirurg ręki przeprowadzi wywiad i badanie podmiotowe.

Sprawdzi ruchomość stawu śródręczno-paliczkowego, bierny, czynny zakres ruchu kciuka w granicach dolegliwości bólowych oraz wykona specyficzne testy pomagające postawić diagnozę. Lekarz może zlecić badania dodatkowe. Zdjęcie RTG w dedykowanych projekcjach wykonujemy celem oceny struktur kostnych kciuka.

Wykluczenia złamania trzonu kości i ewentualnego stwierdzenia awulsyjnego uszkodzenia kości (złamania małego fragmentu podstawy kości).

Diagnozując kciuk narciarza, badanie USG umożliwia bezpośrednią wizualizację więzadła UCL i otaczających struktur miękkich.

W USG można stwierdzić uszkodzenie Stener’a, czyli przemieszenie uszkodzonego więzadła powyżej mięśnia przywodziciela kciuka, które jest wskazaniem do leczenia operacyjnego. W razie wątpliwości diagnostycznych można wykonać rezonans magnetyczny.

Badanie to jest droższe, ale umożliwia obiektywne uwidocznienie uszkodzonego więzadła i ewentualnych awulsji kostnych.

Klasyfikacja kciuka narciarza

Stopień I: łagodny uraz, możliwe częściowe uszkodzenie więzadła łokciowego, w badaniu kciuk stabilny, silny ból przy odwiedzeniu kciuka.

Stopień II: więzadło jest częściowo uszkodzone, silny ból przy odwiedzeniu kciuka, w badaniu niestabilność w porównaniu do strony przeciwnej, wyraźne ograniczenie niestabilności w odwiedzeniu.

Stopień III: uraz o dużej sile, całkowite uszkodzenie więzadła, w badaniu niestabilność, otwieranie się stawy śródręczno paliczkowego „brak uczucia końca odwiedzenia”.

Kciuk narciarza – leczenie

Kciuk narciarza – leczenie może być zachowawcze, jak i operacyjne, w zależności od stopnia uszkodzenia UCL (jak i RCL). Jeżeli uszkodzony fragment więzadła nie jest przemieszczony lub w przypadku częściowych uszkodzeń, jak awulsyjnych złamań bez przemieszczenia, wprowadza się leczenie zachowawcze.

Zalecane jest unieruchomienie w ortezie na kciuk przez okres 4-6 tygodni. Następnie rozpoczynany jest specjalistyczny program usprawniania pod kontrolą fizjoterapeuty. Powrót do pełnej aktywności oraz sportu jest możliwy po ok. 12-14 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, po odzyskaniu pełnej funkcji kciuka.

Wskazaniami do leczenia operacyjnego kciuka narciarza jest uszkodzenie wg Stenera, ostre uszkodzenie z otwarciem stawu > 35° oraz >20° odchylenia koślawo/szpotawego a MP oraz uszkodzenia przewlekłe dające dolegliwości bólowe.

Leczenie operacyjne polega na reinsercji (doszycie) uszkodzonego więzadła w miejsce przyczepu pierwotnego na kości przy użyciu szwu przezkostnego, kotwicy lub śruby. Zabieg powinien zostać przeprowadzony w ciągu około 2 tygodni od urazu.

Uszkodzenia przewlekłe i odroczone leczenia mogą wymagać rekonstrukcji więzadła przeszczepem ścięgna, artrodezą stawu śródreczno paliczkowego.

Kciuk narciarza – rehabilitacja

Po operacji stosowane jest unieruchomienie kciuka przez okres 4-6 tyg. następnie rozpoczynany jest specjalistyczny program usprawniania pod kontrolą fizjoterapeuty.

Unieruchomienie może być w łusce gipsowej lub ortezie dedykowanej na kciuk.

Rehabilitacja ukierunkowana jest na odbudowę utraconej siły mięśniowej, przeciwdziałanie sztywności stawowej i stopniowy powrót do pełnej funkcjonalności kciuka.

Przykładowe ćwiczenia wykorzystywane w rehabilitacji kciuka narciarza przygotowała fizjoterapeutka Rehasport Ewa Daszczuk.

Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie
Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie
Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie
Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie
Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie

Złamanie Collesa – przyczyny, objawy, leczenie, rehabilitacja

Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie

Złamanie Collesa, czyli złamanie nasady dalszej kości promieniowej należy do powszechnych urazów narządu ruchu, zwłaszcza u osób starszych. Przyczyną jest zwykle upadek na wyprostowaną rękę. Złamanie objawia się silnym bólem, obrzękiem i deformacją kończyny w okolicach nadgarstka. Aby uniknąć powikłań, należy pilnie zgłosić się do lekarza, który, po wykonaniu odpowiednich badań, zadecyduje o najlepszym sposobie leczenia.

Jak dochodzi do złamania Collesa?

Jak pokazują statystyki, na złamanie Collesa (ICD-10 S52.5), w największym stopniu narażone są kobiety po 65. roku życia. Specjaliści wiążą to ze zmianami osteoporotycznymi, które bardzo często występują u pań w tej grupie wiekowej. Osteoporoza przyczynia się do zmniejszenia gęstości kości, co skutkuje ich większą podatnością na uszkodzenia.

Nie oznacza to jednak, że problem nie dotyczy mężczyzn – odporność kości na przeciążenia spada wraz z wiekiem niezależnie od płci i chorób towarzyszących.

Sprawdź, kiedy warto skorzystać z szyny CPM na łokieć

Upadek na rękę – przyczyna złamania Collesa

Do złamania typu Collesa dochodzi najczęściej w czasie upadku na dłoniową część ręki (gdy podczas upadku ręka ustawiona jest odwrotnie, mamy do czynienia ze złamaniem Smitha).

Jeśli w czasie potknięcia bądź utraty równowagi upadniemy na wyprostowaną rękę ustawioną w zgięciu grzbietowym, istnieje duże ryzyko przerwania ciągłości kości w okolicach nadgarstka.

To właśnie na kość promieniową (czyli tą znajdującą się bliżej kciuka) oddziałują wówczas największe siły.

Złamanie kości promieniowej tego typu ze sporą częstotliwością diagnozuje się także u ludzi młodych. Nierzadkie są złamania Collesa u dzieci, u których kościec nie jest jeszcze w pełni rozwinięty. Dominującą przyczyną są wypadki komunikacyjne, urazy sportowe, a także upadki z dużej wysokości.

Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie

Złamanie Collesa z przemieszczeniem powoduje deformacje nadgarstka.

Objawy złamania typu Collesa

Do głównych objawów złamania nasady dalszej kości promieniowej należą:

  • silny ból i opuchlizna nadgarstka,
  • ograniczenie ruchomości ręki w stawie,
  • zaczerwienienie w okolicach stawu nadgarstkowego (pod skórą tworzy się krwiak);
  • zwiększenie ciepłoty uszkodzonego miejsca,
  • charakterystyczna deformacja nadgarstka – jeśli mamy do czynienia ze złamaniem z przemieszczeniem, na skutek przesunięcia odłamków kości nadgarstek nienaturalnie się wygina, przez co wyglądem przypomina wygięty uchwyt widelca; dłoń prostopadle wysuwa się względem pozostałej części kończyny.

Ostry ból w nadgarstku nasila się podczas próby poruszania palcami czy manewrowania dłonią, dlatego wykonywanie najprostszych czynności staje się utrudnione lub wręcz niemożliwe. Aby uniknąć groźnych powikłań, należy jak najszybciej skorzystać z pomocy lekarza.

Czy wiesz, co robić i jak leczyć uraz ręki? 

Jak leczyć złamanie nasady dalszej kości promieniowej Collesa?

Złamanie ręki typu Collesa wymaga jak najszybszego sprawdzenia funkcji naczyń krwionośnych i nerwów, a także skontrolowania drożności tętnicy promieniowej, która doprowadza krew do wszystkich elementów dłoni. Istnieje bowiem ryzyko wystąpienia groźnego w skutkach niedokrwienia.

Konieczne jest przeprowadzenie badania RTG ręki (często wykonuje się także zdjęcie zdrowej dłoni, by porównać obrazy). W bardziej skomplikowanych przypadkach, lekarz może zlecić tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny, które z dużą dokładnością pozwolą ocenić skalę urazu, m.in.

Leia também:  Como agir para acabar com a fome no mundo: 11 passos

 liczbę odłamków czy zakres przemieszczenia kości.

Należy pamiętać, że jedynie pełna diagnostyka pozwoli zdecydować, jak leczyć złamanie Collesa. 

Dowiedz się, czym jest łokieć tenisity i jakie ma objawy

Orteza przy złamaniu Collesa – jaka i jak długo?

Jeżeli mamy do czynienia ze złamaniem stabilnym (bez przemieszczenia), po repozycji, czyli nastawieniu ręki, zostaje ona unieruchomiona w opatrunku gipsowym lub sztywnej ortezie. Stabilizator nosi się przez około 6 tygodni, zdejmując go na czas ćwiczeń.

Rehabilitacja w tym czasie obejmuje m.in. ćwiczenia izometryczne palców oraz ćwiczenia czynne barków i łokci.

Rozpoczęcie fizjoterapii jeszcze w czasie unieruchomienia jest niezwykle ważne, ponieważ zmniejsza ryzyko zaawansowanego osłabienia siły mięśniowej oraz skraca czas rekonwalescencji.

Przy złamaniu Collesa orteza z usztywnieniem obejmuje nadgarstek i przedramię. Zapewnia odpowiednią stabilizację ręki, unieruchamiając staw promieniowo-nadgarstkowy. Specjalna szyna ułatwia prawidłowe dopasowanie ortezy, a elastyczna taśma stanowi dodatkowe wzmocnienie.

Poznaj najlepsze sposoby na stabilizację nadgarstka 

Operacja po złamaniu nasady dalszej kości promieniowej

Wieloodłamowe złamanie z przemieszczeniem wymaga interwencji chirurgicznej. Zabieg wykonywany jest także w sytuacji, kiedy poza złamaniem nasady dalszej kości promieniowej dochodzi do urazów towarzyszących, np.

 złamania kości nadgarstka. Operację można przeprowadzić dopiero po ustąpieniu obrzęku i stanu zapalnego. Najmniej inwazyjnym sposobem stabilizacji jest wykorzystanie tzw.

drutów Kirschnera, choć zastosowanie znajdują też specjalne płytki i śruby zespalające.

Po operacji konieczne jest uruchomienie ręki i rehabilitacja. Duże znaczenie dla szybszego usprawnienia kończyny mają zabiegi fizykoterapeutyczne, takie jak magnetoterapia, hydromasaże czy manualne masaże lecznicze. Zastosowanie znajduje także kinesiotaping.

Powikłania po złamaniu ręki typu Collesa

Zbyt późno lub niewłaściwie leczone złamanie Collesa niesie ryzyko wystąpienia groźnych powikłań, takich, jak:

  • uszkodzenie nerwów skutkujące zaburzeniami czucia, mrowieniem, drętwieniem, wrażeniem kłucia i pieczenia złamanej ręki,
  • problemy z prawidłowym zrostem kości skutkujące trwałymi deformacjami,
  • zwyrodnienia w obrębie stawu promieniowo-nadgarstkowego oraz promieniowo-łokciowego,
  • przykurcz Volkmanna (przykurcz niedokrwienny) powodujący szponowate ułożenie ręki, sztywność i zasinienie,
  • przewlekły ból ręki, nawet po zakończeniu leczenia.

Szczególnie ważne jest, by bezzwłocznie zgłosić się do lekarza, jeśli w czasie unieruchomienia ręki, zauważymy niepokojące objawy w postaci zasinienia czy znacznego bólu.

Po złamaniu nasady dalszej kości promieniowej można ubiegać się o odszkodowanie. Jego wysokość zależna jest m.in. od rodzaju doznanych obrażeń, wieku pacjenta czy stopnia doznanego uszczerbku.

Biblioteka Zdrowia

Za główną przyczynę powstania zespołu de Quervaina podaje się przede wszystkim sumowanie przeciążeń i mikrourazów ścięgien mięśni kciuka.

Wyjątkowo często zdarza się to u młodych matek podczas powtarzanych ruchów podnoszenia dzieci, które skutkuje w pierwszym etapie podrażnieniem i kolejno zapaleniem pochewkowym lub pochewkowo-ścięgnistym. Stąd potoczna nazwa choroby: bolący kciuk matki.

Często pierwsze objawy wywołują nieznaczny dyskomfort doprowadzając do zmian wtórnych troczka i jego zmian naprawczo-zapalnych, co objawia się jego pogrubieniem i włóknieniem.

W wyniku tego procesu dochodzi do zmniejszenia przestrzeni dla ścięgien objętych stanem zapalnym, co staje się przyczyną ich blokowania.

W związku z tym, iż dysfunkcja powstaje w mechanizmie chwytania przedmiotów z jednoczesnym odwiedzeniem ręki, jej występowanie jest częste u sportowców – tenisistów, golfistów, wędkarzy, jak również u pracowników manualnych.

Przyczyny powstania zespołu de Quervaina mogą mieć również podłoże reumatyczne. Możliwe jest rozwinięcie się dysfunkcji w wyniku urazu, złamania w obrębie nadgarstka czy w wyniku przebytych zabiegów operacyjnych w tym obszarze.

Obecnie bardzo często dysfunkcja pojawia się u coraz młodszych ludzi w związku z nadmiernym korzystaniem z urządzeń elektronicznych XXI wieku – np. telefonów komórkowych, tabletów, konsoli do gier itd.

Objawy zespołu de Quervaina

Ból pojawia się przeważnie po promieniowej stronie nadgarstka (po stronie kciuka) w przedramieniu, stawie promieniowo-nadgarstkowym oraz kciuku.

Czasami towarzyszy temu obrzęk tej okolicy i ocieplenie tkanek świadczące pośrednio o trwającym w tej okolicy stanie zapalnym. Nasilenie dolegliwości pojawia się podczas próby odwiedzenia kciuka oraz dołokciowym odchyleniu nadgarstka.

Charakterystycznym objawem jest również tkliwość dotykowa opisanej wyżej okolicy.

Rozpoznanie zespołu de Quervaina

Badanie funkcjonalne

Próba Finkelsteina należy do najbardziej wrażliwych testów funkcjonalnych stosowanych podczas diagnostyki zespoły de Quervaina. Polega ona na umieszczeniu kciuka w zaciśniętej pięści i kolejno odchyleniu nadgarstka w stronę łokciową. Ból w stawie nadgarstkowym oraz kciuka przemawia za stwierdzeniem stanu zapalnego pochewki ścięgnistej pierwszego przedziału prostowników nadgarstka.

Złamany kciuk – przyczyny, objawy, leczenie

Test Muckard polega na wykonaniu odwiedzenia dołokciowego przy wyprostowanych palcach i przywiedzionym kciuku. Za dodatni test uznaje się pojawienie się dolegliwości bólowych w obrębie wyrostka rylcowatego kości promieniowej.

Diagnostyka obrazowa

Podstawowym badaniem diagnostycznym choroby de Quervaina jest badanie USG.

W dwóch projekcjach: podłużnej i poprzecznej, ocenia się strukturę troczka, ścięgien oraz pochewek w celu wyeliminowania podejrzenia powstania przegrody pomiędzy mięśniem prostownikiem krótkim kciuka a mięśniem odwodzicielem długim kciuka.

Kolejno w badaniu dynamicznym ocenia się zachowanie wyżej wymienionych ścięgien względem troczka oraz jego strukturę i możliwości ślizgu struktur względem siebie.

Badaniem RTG natomiast obrazuje się zmiany w obrębie wyrostka rylcowatego kości promieniowej.

Leczenie zespołu de Quervaina

Leczenie zachowawcze

W postępowaniu zachowawczym stosuje się unieruchomienie na okres 2-3 tygodni celem zmniejszenia prowokacji bólowej w stawie. Odpowiednia orteza powinna obejmować zarówno kciuk, utrzymując go w lekkim odwiedzeniu, jak i nadgarstek, w ustawieniu wyprostnym.

W przypadku utrzymywania się dolegliwości bólowych wydłuża się odpowiednio czas noszenia ortezy i rozważa się alternatywne metody leczenia zachowawczego, jak wstrzyknięcie kortykosteroidów do pochewki ścięgnistej. Leczenie zespołu de Quervaina powinno być również wspomagane zabiegami z zakresu fizykoterapii, takimi jak np.

ultrafonoforeza, jonoforeza, krioterapia miejscowa, pole magnetyczne, celem zmniejszenia dolegliwości bólowych, ograniczenia obrzęku oraz redukcji stanu zapalnego.

Leczenie operacyjne

Leczenie operacyjne podejmuje się, gdy metody zachowawcze zawiodły lub nie osiągnięto oczekiwanych rezultatów. Celem tej metody jest uwolnienie uwięźniętych ścięgien poprzez nacięcie troczka. Długoterminowe wyniki pooperacyjne przeważnie są zakończone sukcesem. W bardzo niewielu przypadkach dochodzi do infekcji i podrażnienia nerwu promieniowego.

Powikłania zespołu de Quervaina

Powikłania po leczeniu operacyjnym zdarzają się bardzo rzadko, niemniej główne problemy dotyczą infekcji, podrażnienia nerwu promieniowego i bardzo rzadko trudności związanych z gojeniem się blizny pooperacyjnej.

Zalecane postępowanie w zespole de Quervaina

Postępowanie w leczeniu zachowawczym

W postępowaniu zachowawczym poza unieruchomieniem, fizykoterapią i farmakoterapią stosuje się również zabiegi z zakresu terapii tkanek miękkich, zabiegi z użyciem taśm kinesiotaping oraz w okresie zmniejszonych dolegliwości bólowych terapię manualną celem przywrócenia prawidłowej ruchomości w stawach kciuka i nadgarstka.

Postępowanie po zabiegu operacyjnym

Po zabiegu operacyjnym występuje konieczność noszenia ręki na szynie dostosowanej przed zabiegiem chirurgicznym. Do ok. 6 tygodni nie zezwala się na pełne korzystanie z kończyny i jej obciążanie, możliwe jest jedynie wykonywanie ćwiczeń oporowych zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego.

Kciuk narciarza

Po kolanie skoczka i łokciu tenisisty przyszedł czas na kolejny sportowy problem. Kciuk narciarza to kontuzja będąca nie tylko domeną zimowych sportowców, ale i bramkarzy w grach zespołowych.

Pozornie banalny problem uszkodzenia niewielkiej struktury może mieć spory wpływ na poziom mobilności i całkowitej sprawności.

W niniejszym tekście prezentujemy, na czym polega ten model urazu i w jaki sposób fizjoterapia może przyczynić się do przeciwdziałania jego następstwom.

Przyczyną omawianego problemu jest uszkodzenie więzadła łokciowego w stawie śródręczno-paliczkowym kciuka. Uraz w większości przypadków jest efektem działania sił zewnętrznych, a sam mechanizm kontuzji zwykle polega na nadmiernym obciążeniu kciuka poprzez odciągnięcie go od pozostałej części dłoni.

Wspomniane więzadło przyczynia się do zachowania prawidłowego ułożenia kciuka w trakcie wykonywania czynności kombinowanych (np. chwytanie, szczypanie). Co więcej, wraz z więzadłem promieniowym umożliwia kciukowi ochronę przed nadmierną szpotawością i koślawością.

Potocznie kontuzja określana jest mianem kciuka bramkarskiego lub narciarskiego. W rzeczywistości to całkiem popularny problem u zawodników innych dyscyplin.

Uraz więzadła śródręczno-paliczkowego kciuka jest także domeną pasjonatów trójboju siłowego, hokeistów, piłkarzy ręcznych, koszykarzy, a nawet kierowców rajdowych. Można więc przyjąć za dość powszechny model kontuzji wśród osób trenujących.

Głównym objawem kciuka narciarza są silne dolegliwości bólowe, które zlokalizowane są w miejscu powstałego urazu. Podstawa kciuka wraz z przestrzenią pomiędzy nim i palcem wskazującym jest objęta stopniowo narastającym obrzękiem. Model urazu zazwyczaj zwykle przypomina stłuczenie.

Obolałe miejsce odznacza się znacznym zasinieniem oraz wspomnianym spadkiem siły mięśniowej. Następstwem jest upośledzenie zdolności wykonywania ruchów chwytnych i szczypcowych, co może mieć przełożenie na utrudnienie wykonywania niektórych czynności dnia codziennego (np.

Leia também:  Spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła

trzymanie długopisu lub telefonu, odkręcenie słoika albo otworzenie drzwi za pomocą klucza). W dalszej perspektywie może dojść do całkowitego ograniczenia możliwości ruchowych z utrzymującym się stanem zapalnym.

Z czasem zasięg bólu ulega postępującemu powiększeniu i może zacząć obejmować sąsiednie struktury (np. nadgarstek).

Podstawą rozpoznania pacjenta jest oczywiście fachowa diagnostyka przeprowadzona przez lekarza lub fizjoterapeutę. Za punkt wyjścia powinno posłużyć zdjęcie RTG., które umożliwi kierunek dalszych badań manualnych i testów funkcjonalnych. Oprócz tego warto będzie zainteresować się ruchomością samego stawu śródręczno-paliczkowego kciuka.

Analiza jego funkcjonalności może umożliwić określenie stopnia uszkodzenia. Próba przesunięcia kciuka w kierunku dopromieniowym powinna być porównana ze zdrową stroną. Odchylenie rzędu 10 – 20 stopni wskazuje jedynie na częściowe zerwanie ciągłości więzadła. W przypadku większej wartości mówi się o zerwaniu całkowitym tzw.

uszkodzeniu Stenera.

Skrajne przypadki uszkodzeń stawu śródręczno-paliczkowego kciuka wymagają interwencji chirurgicznej, która polega na ponownym przytwierdzeniu więzadła w pierwotne miejsce lub połączeniu jego rozerwanych kikutów. Zabieg powinien zostać przeprowadzony w ciągu 2 tygodni po przebytym urazie.

Późniejszy czas może mieć istotne znaczenie w procesie pooperacyjnej regeneracji, a także dla efektów rehabilitacji. Fizjoterapia jest zazwyczaj wprowadzana po okresie 6 tygodni od zabiegu.

Przez cały ten czas kciuk pozostaje w unieruchomieniu, najczęściej w zabezpieczeniu łuską ortopedyczną (orteza kciuka).

Sama rehabilitacja ortopedyczna kciuka narciarza jest ukierunkowana na odbudowę utraconej siły i masy mięśniowej, przeciwdziałanie obecnej sztywności stawowej, a przede wszystkim odnowę pełnej funkcjonalności połączenia ruchowego.

Fundamentem są oczywiście ćwiczenia ruchowe, kształtowanie funkcji wymagających aktywności chwytnej i szczypcowej, które będą umożliwiały pacjentowi właściwe wykonywanie czynności dnia codziennego.

Dużą rolę odgrywają aktywności z piłeczkami sensomotorycznymi, dostarczającymi mięśniom dodatkowej ilości bodźców, które mają istotny wpływ na stopniowy powrót do pełnej funkcjonalności kciuka.

Uzupełnieniem aktywności ruchowych jest kinesiology taping mogący wspomagać staw w wykonywanych ćwiczeniach i ułatwiać proces odbudowy siły mięśniowej. Wspiera mikrokrążenie tkankowe, może być wykorzystany do ograniczenia narastającego obrzęku.

Odpowiednia aplikacja plastrów przyczynia się do redukcji odczuwanego bólu i nadaje stawom dynamiczną stabilizację. Dobrym dodatkiem do powyższej terapii są zabiegi z zakresu fizykoterapii.

Najczęściej wykorzystanym elementem jest elektrostymulacja (EMS) osłabionych mięśni, która jest polecana jako wstęp do właściwego treningu ruchowego. Podobnie jak w innych przypadkach, tak samo w sytuacji kciuka narciarza należy dbać o systematykę samodzielnej autoterapii.

Duże znaczenie w procesie rehabilitacji odgrywa zaangażowanie poszkodowanego. Odpowiednia motywacja i chęć pacjenta stanowi sporą część sukcesu wypracowanego wraz z fizjoterapeutą.

Jeśli problem kciuka narciarza dotyczy także Ciebie, skontaktuj się z nami telefonicznie pod numerem 12 342 81 80 bądź wyślij e-maila na adres [email protected]

Centrum rehabilitacji i terapii Open Medical tworzą wysoko wyspecjalizowani lekarze, którzy nie tylko posiadają ogromną wiedzę i lata doświadczenia, a także dbają o ciepłą atmosferę.

Dołącz do grona zadowolonych pacjentów Open Medical i zacznij żyć pełnią życia!

Kciuk narciarza (UCL) – przyczyny, objawy i sposoby leczenia

Uszkodzenie więzadła pobocznego odłokciowego kciuka, czyli tzw. kciuk narciarza to dysfunkcja, która wbrew pozorom może przydarzyć się każdemu, nie tylko miłośnikom zimowego szaleństwa na stoku. Ból i obrzęk to typowe objawy tego typu urazu. Jak leczyć kciuk narciarza? Czy, aby móc powrócić do zdrowia konieczny jest zabieg operacyjny?

Jakie są główne przyczyny kciuka narciarza?

Kciuk narciarza to jedna z najpopularniejszych kontuzji sportowych – obok łokcia tenisisty i kolana skoczka. Podstawowym czynnikiem sprawczym kciuka narciarza, określanego w przeszłości zamiennie kciukiem leśniczego jest uraz bezpośredni.

Do uszkodzenia więzadła pobocznego najczęściej dochodzi podczas jazdy na nartach, gdy narciarz upadając pociąga za kciuk paskiem kija narciarskiego. Oczywiście do urazu może dojść również podczas uprawiania innych dyscyplin sportowych np.

rugby lub piłki nożnej, hokeja, piłki ręcznej, koszykówki.

Jakie są typowe objawy kciuka narciarza?

Podstawowym symptomem kciuka narciarza jest silny ból po łokciowej stronie stawu śródręczno-paliczkowego kciuka, wybroczyny oraz obrzęk tej okolicy. Inne objawy kciuka narciarza to wrażliwość na dotyk.

W cięższych przypadkach, gdy więzadło zostaje nie tylko uszkodzone, a całkowicie zerwane, niemożliwe jest całkowite wyprostowanie kciuka. Pacjenci często mają też problemy z chwytaniem i trzymaniem przedmiotów.

Znaczne  upośledzenie możliwości wykonywania ruchów chwytnych oraz szczypcowych sprawia, że dla chorego wyzwanie stanowi z pozoru banalna czynność, jak trzymanie długopisu, czy przekręcenie klucza w drzwiach.

Jak leczyć kciuk narciarza i odzyskać zdrowie?

Podstawą rozpoznania kciuka narciarza jest odpowiednia diagnostyka. Zwykle lekarz wykonuje  zdjęcie RTG, aby wykluczyć ewentualne złamanie badanie ultrasonograficzne (USG), które jest pomocne w ocenie stanu więzadeł.

Jak zmniejszyć ból? Warto okładać obrzęknięte i obolałe miejsce lodem (łagodzi obrzęk, dolegliwości bólowe i wybroczyny) i stosować miejscowe leki w postaci maści lub plastrów o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym takimi, jak na przykład lecznicze plastry Itami z diklofenakiem.

Plastry charakteryzują się miejscowym działaniem – są dyskretne, wygodne w użyciu i nie ograniczają swobody ruchów, mimo ścisłego przylegania do skóry. Produkty te skutecznie uśmierzają odczuwanie bólu, przywracając choremu komfort i ułatwiając codzienne funkcjonowanie.

Warto podkreślić, że w przypadku kciuka narciarza stosuje się przede wszystkim leczenie zachowawcze. Najpierw należy zabezpieczyć staw śródręczno-paliczkowy za pomocą stabilizatora lub ortezy (kciuk zostaje unieruchomiony w lekkim zgięciu na okres 4-6 tygodni).

Aby przywrócić funkcje kciuka i wzmocnić tkanki miękkie, należy wdrożyć  ćwiczenia izometryczne, ćwiczenia precyzyjne oraz nakierowane na dynamiczną stabilizację.

W celu poprawy aktywności chwytnej i szczypcowej, warto wykonywać ćwiczenia z piłeczkami sensorycznymi, które dostarczają dodatkowych bodźców.

Powrót do zdrowia może przyspieszyć też plastrowanie dynamiczne (kinesiotaping), które może stanowić alternatywę dla ortezy – plastry wspierają proces gojenia i zabezpieczają chory staw. Uzupełnieniem kuracji leczniczej są też zabiegi z zakresu fizykoterapii, szczególne korzyści choremu może dać elektrostymulacja (EMS) i krioterapia. 

Niekiedy konieczne jest leczenie operacyjne. Zabieg chirurgiczny jest wskazany w przypadku dużej niestabilności stawu (

Leczenie urazów palców ręki | CENA: 500-5000 zł

Urazy palców prowadzą do upośledzenia funkcji manipulacyjnej ręki, co wiąże się z trudnością w pisaniu czy chwytaniu przedmiotów o różnej wielkości.

Nabyte wskutek różnych uszkodzeń deformacje palców nierzadko stanowią także problem estetyczny.

Jedynie prawidłowo zaplanowane leczenie może przywrócić wymaganą ruchomość w palcach i odpowiednią siłę chwytu potrzebną do odtworzenia funkcji ręki po urazie.

Palce ręki II-V składają się z trzech paliczków – bliższego, środkowego i dalszego, natomiast kciuk składa się tylko z dwóch paliczków. Paliczki bliższe połączone są z kośćmi śródręcza stawami śródręczno-paliczkowymi, a paliczki łączą się ze sobą stawami międzypaliczkowymi.

Do złamania palca dochodzi najczęściej w wyniku urazu bezpośredniego (przytrzaśnięcia drzwiami, uderzenia twardym przedmiotem lub podczas upadku na rękę). Złamany palec u ręki objawia się bólem, obrzękiem i niemożnością wykonania ruchu.

Spuchnięty palec nie zawsze oznacza jego złamanie – w przypadku uszkodzenia tkanek miękkich bez przerwania ciągłości kości rozpoznaje się stłuczenie.

Stłuczony palec może lekko boleć podczas wykonywania ruchów, ale zdjęcia rentgenowskie nie potwierdzają ani złamania ani zwichnięcia palca.

Długotrwałe unieruchomienie złamanego palca jest niewskazane ze względu na skłonność tkanek ręki do szybkiego procesu bliznowacenia ograniczającego ruchomość palca. W związku z tym bardzo istotne jest stabilne zespolenie odłamów umożliwiające wprowadzenie wczesnego ruchu palca w ograniczonym zakresie, by zapobiec jego usztywnieniu.

Wszystkie złamania niestabilne palca leczy się operacyjnie poprzez nastawienie metodą zamkniętą i gwoździowanie przezskórne lub poprzez nastawienie metodą otwartą i zespolenie wewnętrzne kości. Leczenia operacyjnego wymagają złamania:

  • wieloodłamowe,
  • spiralne z przemieszczeniem,
  • śródstawowe – obejmujące staw śródręczno-paliczkowy bliższy lub dalszy,
  • otwarte.

Niektóre rodzaje złamań stabilnych można leczyć zachowawczo poprzez unieruchomienie palca w pozycji neutralnej.

Znaczenie w wyborze pomiędzy metodą zachowawczą a operacyjną ma także miejsce złamania – złamania w miejscach o grubej warstwie korowej kości goją się wolno (nawet do 10-14 tygodni).

Aby uniknąć długotrwałego unieruchomienia złamanego palca, złamania w obrębie trzonu paliczka środkowego często leczy się operacyjnie.

Rehabilitacja powinna uwzględniać ruchy palca z ręczną stabilizacją miejsca złamania wykonywane już w pierwszych tygodniach po urazie. Po uzyskaniu pełnego zrostu kostnego wprowadza się ćwiczenia zwiększające siłę chwytną ręki.

Leia também:  Wodogłowie – przyczyny, objawy, diagnostyka, leczenie

Wybity palec

Wybity palec wiąże się ze zwichnięciem w określonym stawie palca. Zwichnięcie polega na całkowitym przemieszczeniu się powierzchni stawowych względem siebie.

Objawami wybitego palca jest ból i obrzęk w okolicy stawu, zniekształcenie jego obrysu, nienaturalne ustawienie palca i niemożność wykonania ruchu. Do zwichnięcia dochodzi najczęściej w obrębie stawu międzypaliczkowego bliższego.

Wybity palec wymaga diagnostyki oraz prawidłowego nastawienia przez lekarza ortopedę. Niewłaściwe leczenie uszkodzenia może prowadzić do trwałego zniekształcenia palca i ograniczenia ruchomości w stawie. Po nastawieniu palec unieruchamia się w pozycji neutralnej w specjalnej szynie.

Unieruchomienie ściąga się na czas ćwiczeń, które polegają na ruchach w przyległych nieuszkodzonych stawach. W 5-6 tygodniu włącza się ruch czynny w obrębie stawu, w którym nastąpiło zwichnięcie, a ortezę można zastąpić sztywnym plastrowaniem palca.

Kciuk narciarza

Określenie „kciuk narciarza” wprowadzono w 1973r., gdy narciarstwo przyczyniało się do częstych uszkodzeń kciuka wskutek ucisku kija narciarskiego lub upadku na odwiedziony kciuk. Istotą urazu jest uszkodzenie więzadła pobocznego łokciowego stawu śródręczno-paliczkowego kciuka (MCP, metacarpophalangeal joint).

Do objawów należy ból, obrzęk i krwiak stawu śródręczno-paliczkowego kciuka MCP od strony palca wskazującego. Dolegliwości nasilają się podczas próby chwytu dużego przedmiotu. W ramach diagnostyki lekarz ortopeda wykonuje próbę stresową więzadła, która polega na koślawieniu kciuka zgiętego do 30 stopni.

Całkowite zerwanie więzadła pobocznego łokciowego podejrzewa się przy promieniowym odwiedzeniu paliczka bliższego kciuka o min. 30-35 stopni. Częściowe uszkodzenie więzadła występuje, gdy nacisk w kierunku koślawości nie wywołuje wyraźnego odchylenia paliczka. Celem potwierdzenia diagnozy wykonuje się badanie USG palca.

Zdjęcia rentgenowskie pozwalają natomiast na wykluczenie złamań w obrębie palca.

Leczenie kciuka narciarza

Stabilne uszkodzenia kciuka narciarza (częściowe uszkodzenie więzadła pobocznego) leczy się zachowawczo. Postępowanie polega na unieruchomieniu stawu MCP kciuka w ortezie na około 4 tygodnie.

Po zdjęciu ortezy rozpoczyna się rehabilitacja, która uwzględnia ruchy kciuka z unikaniem jego koślawego ustawienia oraz mobilizację blizny więzadła. Po 6 tygodniach można rozpocząć ćwiczenia wzmacniające siłę chwytną ręki – pod warunkiem, że ćwiczeniom nie towarzyszy ból kciuka.

Celem uniknięcia ponownej kontuzji osoby uprawiające sporty kontaktowe powinny nosić ortezę kciuka minimum przez około 2 miesiące (orteza zakładana jest na czas treningów i zawodów).

W przypadku całkowitego zerwania więzadła i zaistnienia niestabilności kciuka konieczne jest przeprowadzenie zabiegu operacyjnego. Dokonuje się naprawy lub rekonstrukcji więzadła. Po zabiegu kciuk pozostaje unieruchomiony specjalną szyną.

Ćwiczenia zakresu ruchu włącza się w 6 tygodniu po zabiegu, a w 8 tygodniu ćwiczenia wzmacniające chwyt. Szyna może być zastąpiona ortezą kciuka, a następnie plastrowaniem chroniącym kciuk przed ruchem koślawienia.

Pełny powrót do aktywności jest możliwy w 3 miesiącu po zabiegu.

Uszkodzenia ścięgien palców

Uszkodzenia ścięgien zginających palec

Brzuśce mięśni odpowiedzialnych za zginanie palców II-V leżą na przedniej stronie przedramienia, przechodzą w cztery pojedyncze ścięgna przebiegające pod troczkiem zginaczy w kanale nadgarstka, a następnie kończą się na każdym z palców II-V:

  • Każde ze ścięgien mięśnia zginacza powierzchownego palców na wysokości paliczka bliższego rozdwaja się i przyczepia do bocznych powierzchni paliczka środkowego.
  • Każde ze ścięgien mięśnia zginacza głębokiego palców przechodzi przez „rozdwojenie” ścięgna zginacza powierzchownego palców i przyczepia się na podstawie paliczka dalszego.

Mięsień zginacz głęboki palców jest odpowiedzialny za zginanie nadgarstka i palców wraz ze stawami międzypaliczkowymi dalszymi, natomiast zginacz powierzchowny palców zgina nadgarstek oraz palce w stawach śródręczno-paliczkowych i międzypaliczkowych bliższych.

Uraz ścięgna jest najczęściej związany z bezpośrednim przecięciem palca ostrym przedmiotem lub może nastąpić w wyniku dużej siły działającej na pojedynczy palec pozostający w zgięciu. Specyficznym rodzajem kontuzji jest. „palec typu Jersey”, który polega na oderwaniu ścięgna zginacza głębokiego w pojedynczym palcu.

Do urazu często dochodzi, gdy sportowiec chwyta koszulkę przeciwnika – nagłe szarpnięcie powoduje wymuszony wyprost palca i oderwanie ścięgna zginacza od jego przyczepu. Objawami zerwania ścięgna zginacza głębokiego jest brak możliwości czynnego zgięcia paliczka dalszego.

Bliższy kikut ścięgna może ulec przemieszczeniu, w związku z czym wyróżnia się trzy typy uszkodzeń:

  1. Ścięgno cofa się aż do dłoni, co prowadzi do zaburzeń jego ukrwienia i szybkiej utraty elastyczności – operacyjne przytwierdzenie ścięgna do paliczka dalszego powinno nastąpić najszybciej jak to możliwe (maksymalnie do 10 dni po urazie),
  2. Ścięgno ulega cofnięciu, zatrzymując się w okolicy rozdwojenia ścięgna zginacza powierzchownego – ukrwienie jest zachowane, zabieg naprawczy może być w razie potrzeby odroczony (gdy np. zachodzi konieczność naprawy innych ważnych uszkodzeń w obrębie ręki),
  3. Ścięgno nie przemieszcza się lub cofa się nieznacznie – uszkodzenie polega najczęściej na oderwaniu fragmentu kostnego paliczka dalszego, który „stabilizuje” ścięgno, chroniąc przed nadmierną retrakcją. Uszkodzenie zaopatruje się, zespalając oderwany fragment z paliczkiem bliższym.

Bezpośrednie urazowe uszkodzenia ścięgien zginaczy (powierzchownego lub głębokiego) w obrębie palców lub dłoni są klasyfikowane według określonych stref. Wybór metody operacyjnej zależy od umiejscowienia przerwania ciągłości ścięgna oraz towarzyszących uszkodzeń tkanek miękkich w przypadku urazów zmiażdżeniowych ręki.

Ogólną zasadą leczenia jest wczesna naprawa uszkodzonego ścięgna, ponieważ odwlekanie tej procedury grozi trudnościami w odtworzeniu wymaganej długości ścięgna.

Zestarzałe uszkodzenia ścięgien wymagają usztywnienia stawu międzypaliczkowego lub wykonania wieloetapowej rekonstrukcji z użyciem tymczasowego silikonowego implantu ścięgna.

Postępowanie po zabiegach naprawczych lub rekonstrukcjach ścięgien zginaczy palców uwzględnia zastosowanie specjalnej szyny DBS (dorsal blocking splint) zakładanej na przedramię.

Szyna ustawia nadgarstek i stawy śródręczno-paliczkowe palców w zgięciu, dzięki czemu uzyskuje się zmniejszenie napięcia ścięgien zginaczy.

Stawy międzypaliczkowe pozostają wolne, dzięki czemu możliwe jest bierne zginanie i prostowanie palców pozostających na wyciągu (wyprost palców zachodzi do ograniczenia wyznaczonego przez szynę).

Wczesny ruch bierny palców umożliwia ślizg ścięgien zapobiegający zrostom, które stanowią najczęstsze powikłanie leczenia operacyjnego. Ruch czynny wprowadza się nie wcześniej niż w 5 tygodniu po zabiegu, a ćwiczenia oporowego chwytu w 8 tygodniu po operacji. Odtworzenie pełnej funkcji ręki następuje w 3 miesiącu pod warunkiem regularnego udziału pacjenta w rehabilitacji i stosowania się do zaleceń ortopedy i fizjoterapeuty.

Uszkodzenia ścięgien prostujących palec

Brzuśce głównych mięśni odpowiedzialnych za prostowanie palców II-V leżą na tylnej stronie przedramienia, ich ścięgna na poziomie nadgarstka biegną pod troczkiem prostowników, a następnie osiągają paliczki dalsze palców II-V (mięsień prostownik palców) lub paliczek dalszy II palca (mięsień prostownik wskaziciela).

Miejsca uszkodzeń ścięgien prostowników także dzieli się na strefy, od których zależy ogólne postępowanie i wybór metody operacyjnej.

Jednym z najczęstszych urazów jest uszkodzenie ścięgna prostownika w strefie 1. Ścięgno prostownika ulega oderwaniu od paliczka dalszego razem z fragmentem kostnym lub bez.

Typowym mechanizmem urazu jest nagłe wymuszone zgięcie czubka palca w wyniku uderzenia piłki w palec podczas próby jej złapania. Objawem kontuzji jest opuszczony lub zgięty paliczek dalszy palca – jest to tzw. deformacja palca młotkowatego.

Czynny wyprost palca jest wyraźnie utrudniony lub niemożliwy do wykonania.

Większość urazów przyczepu ścięgna prostownika leczy się zachowawczo poprzez noszenie plastikowego aparatu Stacka utrzymującego staw międzypaliczkowy dalszy w wyproście. Zadaniem pacjenta jest wykonywanie ruchów w pozostałych stawach palców, by uniknąć ich zesztywnienia.

Okres leczenia wynosi około 6 tygodni. Niektóre typy zerwania ścięgna z oderwaniem fragmentu kostnego i towarzyszącym podwichnięciem w stawie międzypaliczkowym dalszym leczy się operacyjnie.

Chirurg dokonuje anatomicznego nastawienia odłamów i wykonuje zespolenie za pomocą drutu Kirschnera.

Krótka relacja ze złożonej operacji jednego z naszych pacjentów

Rana pierwotnie zaopatrzona w warunkach w SOR – zespolenie prętami Kirschnera i częściowe szycie ścięgna. Na pierwszej wizycie po 10 dniach od urazu pacjent zdecydował się na stabilniejsze zespolenie kości na specjalnej płycie tytanowej i ponowne pełne zeszycie ścięgna zginacza długiego kciuka.

Niestabilne unieruchomienie prętami Kischnera

Wynik leczenia po dwóch miesiącach

Obraz zeszytego ścięgna z USG

Najczęściej zadawane pytania o urazy palców rąk:

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*