Zespół Conna (hiperaldosteronizm pierwotny)

Hiperaldosteronizm to zaburzenie, którego istotą jest zbyt wysoki poziom aldosteronu w organizmie. Aldosteron to hormon steroidowy wydzielany przez korę nadnerczy. Zwiększa zwrotne wchłanianie sodu i wody w nerkach, a nasila wydalanie jonów potasowych i wodorowych. Nadmiar aldosteronu prowadzi do rozwoju nadciśnienia tętniczego.

Zespół Conna (hiperaldosteronizm pierwotny)

Czym jest hiperaldosteronizm?

Hiperaldosteronizm pierwotny polega na nadmiernym wydzielaniu aldosteronu, które nie podlega mechanizmom regulującym jego wydzielanie w fizjologicznych warunkach (nie zależy od działania układu renina-angiotensyna-aldosteron, nie reaguje na objętość wewnątrznaczyniową, poziom potasu we krwi czy obciążenie sodem).

Hiperaldosteronizm wtórny jest natomiast efektem przewlekłego nadmiernego pobudzenia układu renina-angiotensyna-aldosteron, co stymuluje nadnercza do wzmożonego wydzielania aldosteronu. Hiperaldosteronizm jest w tym przypadku konsekwencją innych stanów patologicznych np.

marskości wątroby z wodobrzuszem czy niewydolności serca.

Diagnostyka hiperaldosteronizmu

Podejrzenie hiperaldosteronizmu bezwzględnie wymaga przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki przez lekarza. Badania w tym kierunku wykonuje się np. u pacjentów z ciężkim lub opornym na leczenie nadciśnieniem tętniczym. Podstawowe badania laboratoryjne obejmują pomiar stężenia potasu i sodu w surowicy krwi oraz poziom wydalania potasu wraz z moczem.

W bardziej zaawansowanych badaniach hormonalnych, ocenia się aktywność reninową osocza lub bezpośrednie stężenie reniny i stężenie aldosteronu w osoczu oraz wskaźnik aldosteronowo-reninowy.

Do innych badań specjalistycznej diagnostyki, należą pomiary aktywności reninowej osocza i stężenia aldosteronu we krwi w warunkach dynamicznych – po zastosowaniu diety bogatosodowej oraz ubogosodowej, w teście z kaptoprylem, w teście hamowania z 0,9% NaCl, po pionizacji poprzedzonej podaniem furosemidu i innych testach czynnościowych, mających za zadanie zahamować lub pobudzić wydzielanie reniny i aldosteronu.

Wszystkie powyższe badania wymagają stosownego przygotowania (np. odpowiedniej pory pobrania krwi, odstawienia niektórych leków, zastosowania się do konkretnych zaleceń) i muszą zostać zanalizowane przez lekarza. W dalszej diagnostyce konieczne może okazać się przeprowadzenie kolejnych badań (np. badań obrazowych, cewnikowania żył nadnerczowych i innych).

Hiperaldosteronizm – przyczyny

Do najczęstszych przyczyn hiperaldosteronizmu pierwotnego należy obustronny rozrost nadnerczy oraz gruczolaki wydzielające aldosteron, czyli tzw. zespół Conna. Znacznie rzadziej przyczyną hiperaldosteronizmu pierwotnego są: jednostronny rozrost nadnerczy, hiperaldosteronizm rodzinny, rak kory nadnerczy czy pozanadnerczowe guzy produkujące aldosteron (np. nowotwór jajnika).

Najczęstsze przyczyny wtórnego hiperaldosteronizmu obejmują: utratę sodu, hipowolemię, zażywanie leków przeczyszczających lub moczopędnych w dużych dawkach, marskość wątroby czy niewydolność serca.

Zespół Conna – objawy

Warto wiedzieć, że w wielu źródłach nazwa „zespół Conna” traktowana jest jako synonim hiperaldosteronimu pierwotnego. Część autorów podkreśla jednak, że zespół Conna obejmuje tylko jedną z najczęstszych przyczyn hiperaldosteronizmu pierwotnego – wspomniane wyżej gruczolaki nadnerczy wydzielające aldosteron.

Pierwotny hiperaldosteronizm objawia się przede wszystkim opornym na leczenie nadciśnieniem tętniczym.

Ciśnienie tętnicze u takich pacjentów często przyjmuje wartości >160/100 mm Hg lub nawet >180/110 mm Hg i mimo zastosowania kilku odpowiednio dobranych leków hipotensyjnych w prawidłowych dawkach, ciężko uzyskać optymalne wartości.

Nadciśnienie często nie daje żadnych uchwytnych objawów, ale mogą wystąpić bóle głowy, zaburzeniu snu czy łatwe męczenie się. Nadciśnieniu tętniczemu towarzyszą też czasem dodatkowe symptomy, np.

osłabienie mięśni, wielomocz i nadmierne pragnienie, mrowienia i kurcze mięśniowe czy inne objawy niedoboru potasu (hipokaliemii) i zasadowicy. Nadmierne ilości aldosteronu nie tylko prowadzą do rozwoju nadciśnienia tętniczego (które samo w sobie jest niebezpieczne i może skutkować rozwojem licznych powikłań narządowych) i hipokaliemii, ale wywierają również bezpośrednio negatywny wpływ na mięsień sercowy, naczynia krwionośne i nerki.

Jak odróżnić od siebie różne postaci hiperaldosteronizmu? Same objawy nie pozwalają na rozpoznanie konkretnej przyczyny. Niepokojące symptomy zawsze wymagają przeprowadzenia odpowiednich badań, dzięki którym lekarz będzie w stanie określić podłoże hiperaldosteronizmu i zalecić odpowiednie leczenie.

Leczenie hiperaldosteronizmu pierwotnego

Głównymi celami postępowania terapeutycznego są: optymalizacja ciśnienia tętniczego, wyrównanie poziomu potasu i wydzielania aldosteronu. W przypadku guza nadnerczy, leczenie polega na chirurgicznym usunięciu jednego nadnercza.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się blokery receptora mineralokortykosteroidowego (np.

spironolakton, eplerenon), inne diuretyki oszczędzające potas, inhibitory konwertazy angiotensyny, a w rodzinnym hiperaldosteronizmie typu I, także glikokortykosteroidy.

Bibliografia:

  • Interna Szczeklika, pod red. P. Gajewskiego, Medycyna Praktyczna, Kraków 2020

Zespół Conna (hiperaldosteronizm) – przyczyna wysokiego ciśnienia

Zespół Conna (hiperaldosteronizm pierwotny)

Fot: Traumbild / fotolia.com

Nadciśnienie tętnicze może wiązać się z szeregiem różnych jednostek chorobowych. Jednym z nich jest hiperaldosteronizm, znany szerzej jako zespół Conna. Za skomplikowaną nazwą kryje się poważna choroba, której należy zacząć w porę przeciwdziałać. W przeciwnym wypadku może dojść do szeregu powikłań.

Zespół Conna (hiperaldosteronizm pierwotny) to choroba endokrynologiczna, związana z nadmiernym i nieprawidłowym wydzielaniem aldosteronu w korze nadnerczy. Hormon ten jest odpowiedzialny za regulację gospodarki wodnej i mineralnej wewnątrz organizmu, wpływa także na pracę serca i nerek.

Hiperaldosteronizm a nadciśnienie

W obiegowej opinii nadciśnienie tętnicze związane jest przede wszystkim ze stylem życia i czynnikami genetycznymi.

Szczególnie narażone są na nie osoby stosujące niewłaściwą dietę, nieuprawiające sportu, prowadzące siedzący tryb życia i takie, w których rodzinie zdarzają się przypadki podobnych schorzeń.

To oczywiście prawda, ale współczesna medycyna pokazuje wyraźnie, że za nadciśnieniem tętniczym wielu chorych stoi inne schorzenie – hiperaldosteronizm pierwotny, nazywany także zespołem Conna.

Nadmiar aldosteronu doprowadza do zaburzenia gospodarki mineralnej – organizm wydala większe ilości potasu i magnezu, zatrzymuje jednak sód i wodę. W takiej sytuacji nadciśnienie tętnicze jest jednym z objawów zespołu Conna. Właśnie z tego względu niezwykle ważne jest właściwe zdiagnozowanie choroby oraz podjęcie odpowiedniego leczenia.

Zespół Conna – objawy

Zatrzymanie w organizmie sodu i niedobór potasu wiążą się nie tylko z podwyższeniem ciśnienia tętniczego. Doprowadzają także do szeregu objawów, które bardzo łatwo zaobserwować. W przypadku ich wystąpienia, warto zwrócić się do lekarza w celu podjęcia odpowiedniego leczenia. Są to:

Ignorowanie objawów choroby Conna prowadzi do bardzo poważnych konsekwencji – ucierpieć może nie tylko serce i układ krwionośny (hiperaldosteronizm doprowadza między innymi do powiększenia mięśnia sercowego, jego włóknienia oraz uszkodzenia nerek. Aldosteron sprzyja również stanom zapalnym i utrudnia przepływ naczyniowy. Może spowodować zawał mięśnia sercowego i udar mózgu.

Przyczyny hiperaldosteronizmu

Hiperaldosteronizm może mieć charakter pierwotny albo wtórny.

W pierwszym przypadku jest bezpośrednio związany z nadnerczami, w drugim – ma związek z innymi czynnikami, w tym z nadciśnieniem tętniczym, stosowaniem antykoncepcji hormonalnej, niewydolnością nerek, następstwami zawału serca czy zwężeniem tętnicy aortalnej.

Chorobą szczególnie zagrożone są osoby cierpiące na marskość wątroby oraz kobiety w ciąży. Większą uwagę powinny zachować także ci, których krewni chorowali na hiperaldosteronizm.

Za największą liczbę zachorowań (szacuje się, że dotyczy to nawet 60% chorych) odpowiada łagodny guz nadnerczy – gruczolak. Niewiele mniej przypadków hiperaldosteronizmu to efekt przerośniętej kory nadnerczy. Zespół Conna może być wywołany także przez aktywne hormonalnie nowotwory.

Diagnoza i leczenie

Po ustaleniu szeregu objawów charakterystycznych dla zespołu Conna lekarz zaleci nam wykonanie badań, które pomogą ustalić źródło problemu. Przede wszystkim będzie to badanie poziomu aldosteronu, potasu i sodu we krwi. Diagnozę może ułatwić także USG lub tomografia komputerowa (TK) jamy brzusznej – dzięki nim możliwe będzie ustalenie stanu nadnerczy.

Właściwe leczenie uzależnione jest od wybranego czynnika powodującego chorobę. W przypadku wykrycia guza nadnerczy zaleca się jego chirurgiczne usunięcie – gruczolak wykazuje bowiem aktywność hormonalną.

Sam hiperaldosteronizm leczy się farmakologicznie – w tym celu wykorzystuje się preparaty hamujące działanie aldosteronu – na przykład blokery receptora mineralokortykosteroidowego.

W zaburzeniach ciśnienia tętniczego zaleca się z kolei leki na jego obniżenie. Nie bez znaczenia pozostaje dieta. Należy wzbogacić ją o minerały, które ze względu na nadmiar aldosteronu są wypłukiwane z organizmu, i ograniczyć potrawy bogate w sód (np. sól).

W codziennym jadłospisie powinny znaleźć się więc: orzechy, gorzka czekolada, suszone owoce, świeże warzywa i owoce, nie ma w nim jednak miejsca na sól i żywność wysoko przetworzoną. Należy pamiętać o tym, że jedynie 60% przyswajanego każdego dnia sodu pochodzi bezpośrednio z soli kuchennej – reszta kryje się w potrawach.

Uważać należy na wody mineralne, które często zawierają ten pierwiastek. Jego znaczne ilości znajdują się także w wielu konserwantach wykorzystywanych w przemyśle spożywczym. Z tego względu najlepiej wykorzystywać wyłącznie produkty naturalne i przygotowywać posiłki samemu.

Leia também:  Plamy na twarzy – jakie są przyczyny zmian i przebarwień na twarzy?

Nie bez znaczenia pozostanie także kwestia aktywności fizycznej – to najlepszy sojusznik w walce z chorobami sercowymi i nadciśnieniem tętniczym.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Masz wysokie ciśnienie? Przyczyną może być choroba Connna

Zespół Conna, czyli hiperaldosteronizm pierwotny to hormonalnie uwarunkowane nadciśnienie tętnicze. Szacuje się, że hiperaldosteronizm pierwotny występuje u 5–10 proc.

wszystkich chorych na nadciśnienie tętnicze i nawet u 20 proc. chorych z nadciśnieniem tętniczym opornym na leczenie. Choroba ta jest wynikiem zaburzonego wydzielania aldosteronu przez korę nadnerczy.

Sprawdź, jakie są metody leczenia zespołu Conna.

Zespół Conna, nazywany również pierwotnym hiperaldosteronimem, to najczęstsza przyczyna wtórnego nadciśnienia tętniczego. 

Pierwotny hiperaldosteronizm, czyli zespół Conna, może wystąpić u osób w każdym wieku, ale najczęściej pojawia się między 30. a 50. rokiem życia, częściej u kobiet.

Zespół Conna (pierwotny hiperaldosteronizm): przyczyny

Zespół Conna cechuje się nadmiernym wydzielaniem aldosteronu przez korę nadnerczy, czyli zewnętrzną ich część.

Nadnercza to niewielkie narządy położone na górnych biegunach nerek (na górze nerek). Stanowią część układu gruczołów dokrewnych. Wytwarzają i uwalniają hormony, które regulują pracę całego organizmu.

Wytwarzany przez korę nadnerczy aldosteron wpływa w istotny sposób na objętość, ciśnienie krwi oraz równowagę elektrolitową. Wytwarzanie aldosteronu kontrolowane jest przez reninę, enzym produkowany w nerkach.

 Dlatego, gdy stężenie reniny wzrasta, na przykład z powodu niskiego ciśnienia krwi, obniżonego przepływu krwi przez nerki lub niedoboru sodu, wzrasta stężenie aldosteronu.

Natomiast spadek stężenia reniny skutkuje spadkiem stężenia aldosteronu.

Nadmierne wytwarzanie aldosteronu w przebiegu zespołu Conna może być spowodowane przez:

  • guzki nadnerczy,
  • przerost nadnerczy,
  • raka nadnerczy,
  • nadczynność idiopatyczną (konkretna przyczyna jest nieznana).

Pierwotny a wtórny hiperaldosteronizm

Jeśli zwiększenie wydzielania aldosteronu związane jest z nieprawidłowościami zlokalizowanymi w obrębie samych nadnerczy, nosi nazwę hiperaldosteronizmu pierwotnego. Natomiast, gdy nieprawidłowości powodujące zwiększenie stężenia aldosteronu występują poza nadnerczami, mówi się o hiperaldosteronizmie wtórnym.

Zespół Conna (pierwotny hiperaldosteronizm): objawy

  • W przypadku zespołu Conna dochodzi do zbyt dużego wydzielania aldosteronu, a duże stężenie tego hormonu powoduje wzrost ciśnienia tętniczego (nadciśnienie tętnicze), obniżenie stężenia potasu (hipokalemia), podwyższenie pH krwi (zasadowica).
  • Podwyższone stężenie aldosteronu może być również przyczyną poliurii (zwiększonego oddawania moczu), wzrostu pragnienia, osłabienia, przejściowego porażenia, bólów głowy, zaburzeń rytmu serca, skurczów mięśni i mrowienia skóry.
  • Rzadko nadmiar aldosteronu powoduje hipernatremię, czyli podwyższone stężenie sodu we krwi.

Warto wiedzieć, że podwyższone ciśnienie tętnicze zwiększa ryzyko udaru mózgu, zawału serca, niewydolności serca i niewydolności nerek. Dlatego nie wolno lekceważyć tego stanu.

Podwyższone ciśnienie tętnicze objawia się bólami głowy, zaburzeniami widzenia, bólami w klatce piersiowej.

Zespół Conna (pierwotny hiperaldosteronizm): diagnozowanie

Badania w kierunku zespołu Conna, czyli pierwotnego hiperaldosteronizmu wykonuje się w sytuacji, gdy u osoby z nadciśnieniem tętniczym występuje hipokalemia, czyli niskie stężenie potasu we krwi.

Zespół Conna podejrzewać można także u osoby z nadciśnieniem tętniczym opornym na leczenie.

Diagnozowanie zespołu Conna polega na pobraniu krwi i oznaczeniu stężenia potasu, aldosteronu i tzw. aktywności reninowej osocza (ARO; renina).

 U osób z pierwotnym hiperaldosteronizmem stwierdza się zwykle zmniejszone stężenie potasu we krwi, zwiększone stężenie aldosteronu, zmniejszoną aktywność reninową osocza i podwyższony wskaźnik aldosteronowo-reninowy (ARR), wynikający z ilorazu dwóch poprzednich wartości. 

W celu znalezienie przyczyny pierowtnego hiperaldosteronizmu przeprowadza się scyntygrafię nadnerczy i cewnikowanie żył nadnerczowych, a także badania hormonalne, tomografię komputerową lub rezonans nadnerczy.

Zespół Conna (pierwotny hiperaldosteronizm): leczenie

  1. Leczenie zespołu Conna nastawione jest na normalizację ciśnienia tętniczego, stężenia potasu w surowicy i wydzielania aldosteronu.
  2. Jeśli przyczyną pierwotnego hiperaldosteronizmu jest gruczolak, to leczeniem z wyboru jest leczenie operacyjne polegające na usunięciu guzka wydzielającego aldosteron.
  3. Leczenie farmakologiczne stosowane jest w przypadku przerostu kory nadnerczy, hiperaldosteronizmu rodzinnego lub przeciwwskazań do leczenia operacyjnego.
  4. Zaleca się także utrzymywanie prawidłowej masy ciała, wysiłek fizyczny i stosowanie diety z ograniczeniem soli.

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Zespół Conna

Inna nazwa: Pierwotny hiperaldosteronizm

  Zespołem Conna nazywamy pierwotny hiperaldosteronizm, który jest najczęstszą przyczyną wtórnego nadciśnienia tętniczego. Schorzenie to polega na nadmiernym wydzielaniu aldosteronu przez korę (zewnętrzną część) nadnerczy. Nadnercza są niewielkimi, trójkątnymi narządami, leżącymi na górnych biegunach nerek.

Stanowią część układu gruczołów dokrewnych, które wytwarzają i uwalniają hormony – substancje regulujące pracę wielu narządów w całym organizmie.Aldosteron (jeden z hormonów) odgrywa ważną rolę w utrzymaniu prawidłowej objętości i ciśnienia krwi oraz równowagi elektrolitowej. W prawidłowych warunkach jego wytwarzanie reguluje renina, enzym produkowany w nerkach.

Kiedy stężenie reniny wzrasta (z powodu niskiego ciśnienia krwi, obniżonego przepływu krwi przez nerki lub niedoboru sodu), wzrasta też stężenie aldosteronu; spadek stężenia reniny skutkuje spadkiem stężenia aldosteronu.

W przebiegu zespołu Conna nadmierne wytwarzanie aldosteronu może być spowodowane przez guzki nadnerczy (pojedyncze lub mnogie, zwykle łagodne), przerost gruczołów (ze zwiększoną liczbą komórek wytwarzających aldosteron), raka nadnerczy (rzadko) lub przyczyna może być nieznana (nadczynność idiopatyczna).

Niezależnie od przyczyny, nadmiar aldosteronu prowadzi do hipokalemii (obniżonego stężenia potasu), podwyższonego pH krwi (zasadowicy) i nadciśnienia tętniczego.

Nieco rzadziej podwyższone stężenie aldosteronu jest przyczyną poliurii (zwiększonego oddawania moczu), wzrostu pragnienia, osłabienia, przejściowego porażenia, bólów głowy, zaburzeń rytmu serca, skurczów mięśni i mrowienia skóry.

Bardzo rzadko nadmiar aldosteronu powoduje hipernatremię (podwyższone stężenie sodu we krwi).

Badania w kierunku pierwotnego hiperaldosteronizmu należy wykonać, jeśli u osoby z nadciśnieniem tętniczym występuje hipokalemia (niskie stężenie potasu we krwi).

Zespół Conna stanowi jedną z nielicznych potencjalnie wyleczalnych przyczyn nadciśnienia tętniczego, dlatego prawidłowe rozpoznawanie jest bardzo ważne.

Pierwotny hiperaldosteronizm może wystąpić u osób w każdym wieku, jednak najczęściej pojawia się między 30. a 50. rokiem życia i częściej występuje u kobiet.

Rozpoznanie choroby bywa trudne, ponieważ objawy mogą być zmienne, lub nie występować wcale. Zespół Conna podejrzewać można u osoby z nadciśnieniem tętniczym opornym na leczenie.

Wtórny hiperaldosteronizm, niezaliczany do zespołu Conna, jest wynikiem stanów prowadzących do wzrostu stężenia reniny, np. obniżonego przepływu krwi przez nerki, niskiego ciśnienia krwi lub niskiego stężenia sodu w moczu. Najczęściej przyczyną jest zwężenie naczyń krwionośnych zaopatrujących nerki (zwężenie tętnicy nerkowej). Inne przyczyny wtórnego hiperaldosteronizmu obejmują wrodzone wady serca, marskość wątroby, choroby nerek i zatrucie ciążowe.

W przebiegu zespołu Conna nadmierne wytwarzanie aldosteronu może być spowodowane przez guzki nadnerczy (pojedyncze lub mnogie, zwykle łagodne), przerost gruczołów (ze zwiększoną liczbą komórek wytwarzających aldosteron), raka nadnerczy (rzadko) lub przyczyna może być nieznana (nadczynność idiopatyczna).

Niezależnie od przyczyny, nadmiar aldosteronu prowadzi do hipokalemii (obniżonego stężenia potasu), podwyższonego pH krwi (zasadowicy) i nadciśnienia tętniczego.

Nieco rzadziej podwyższone stężenie aldosteronu jest przyczyną poliurii (zwiększonego oddawania moczu), wzrostu pragnienia, osłabienia, przejściowego porażenia, bólów głowy, zaburzeń rytmu serca, skurczów mięśni i mrowienia skóry.

Bardzo rzadko nadmiar aldosteronu powoduje hipernatremię (podwyższone stężenie sodu we krwi).

Badania w kierunku pierwotnego hiperaldosteronizmu należy wykonać, jeśli u osoby z nadciśnieniem tętniczym występuje hipokalemia (niskie stężenie potasu we krwi).

Zespół Conna stanowi jedną z nielicznych potencjalnie wyleczalnych przyczyn nadciśnienia tętniczego, dlatego prawidłowe rozpoznawanie jest bardzo ważne.

Pierwotny hiperaldosteronizm może wystąpić u osób w każdym wieku, jednak najczęściej pojawia się między 30. a 50. rokiem życia i częściej występuje u kobiet.

Rozpoznanie choroby bywa trudne, ponieważ objawy mogą być zmienne, lub nie występować wcale. Zespół Conna podejrzewać można u osoby z nadciśnieniem tętniczym opornym na leczenie.

Wtórny hiperaldosteronizm, niezaliczany do zespołu Conna, jest wynikiem stanów prowadzących do wzrostu stężenia reniny, np. obniżonego przepływu krwi przez nerki, niskiego ciśnienia krwi lub niskiego stężenia sodu w moczu. Najczęściej przyczyną jest zwężenie naczyń krwionośnych zaopatrujących nerki (zwężenie tętnicy nerkowej). Inne przyczyny wtórnego hiperaldosteronizmu obejmują wrodzone wady serca, marskość wątroby, choroby nerek i zatrucie ciążowe.

Leia também:  Obrzęk błony śluzowej nosa – jakie są sposoby na obrzęk nosa?

Celem badań w zespole Conna jest stwierdzenie pierwotnego hiperaldosteronizmu, zróżnicowanie pierwotnego i wtórnego zaburzenia oraz zidentyfikowanie chorych, którzy mogą odnieść korzyści z zabiegu chirurgicznego.

BADANIA LABORATORYJNE

W rozpoznawaniu pierwotnego hiperaldosteronizmu i w ocenie skuteczności leczenia, oprócz badania stężenia aldosteronu we krwi lub w moczu ze zbiórki dobowej, lekarze często zlecają oznaczenie reniny (aktywności reninowej osocza). Stosunek stężenia aldosteronu do reniny wykorzystuje się w badaniach przesiewowych w kierunku zespołu Conna.

Jeśli stężenie reniny jest niskie, a aldosteronu wysokie, wtedy współczynnik ten ma wysoką wartość, co świadczy o prawdopodobieństwie hiperaldosteronizmu pierwotnego.

W oparciu o wyniki wymienionych badań, lekarz może zlecić test hamowania wydzielania aldosteronu po podaniu soli lub kaptoprylu, aby sprawdzić, czy wydzielanie aldosteronu zmniejszy się.

Oznaczenie elektrolitów pozwala ocenić zaburzenia równowagi elektrolitowej -najczęściej obniżone jest stężenie potasu, a podwyższone chlorków i wodorowęglanów (dwutlenku węgla). W przypadku takich zaburzeń lekarz może podać spironolakton, lek hamujący działanie aldosteronu, aby ocenić, czy zaburzenia ustępują.

W przypadku nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych można wykonać tomografię komputerową (CT) nadnerczy w celu wykrycia guza.

Jest to trudne, ponieważ łagodne guzy nadnerczy występują często, zwłaszcza u osób starszych. Wiele z nich nie wytwarza aldosteronu, a wykrywa się je przypadkowo, podczas badań wykonywanych z innych wskazań.

Wykrycie przerostu nadnerczy również bywa trudne, ponieważ wielkość gruczołów może się różnić osobniczo.

W przypadku podejrzenia przerostu nadnerczy lub trudnego do umiejscowienia guza wytwarzającego aldosteron, można wykonać cewnikowanie żył nadnerczowych.

Próbki krwi pobiera się wtedy z żył drenujących każdy z gruczołów nadnerczowych i oznacza się w nich poziom aldosteronu (czasem oznacza się też kortyzol i oblicza stosunek aldosteronu do kortyzolu). Wyniki oznaczeń porównuje się dla obu nadnerczy.

Jeśli wyniki znacząco się różnią, guz prawdopodobnie obecny jest w nadnerczu, dla którego poziom aldosteronu jest wyższy.

INNE BADANIA

  • Pomiar ciśnienia tętniczego krwi – często jest pierwszą wskazówką pierwotnego hiperaldosteronizmu.
  • Tomografia komputerowa (CT) lub rezonans magnetyczny (MRI) – wykorzystywane są w celu wykrycia guzów nadnerczy.

Celem leczenia w zespole Conna jest obniżenie ciśnienia tętniczego do wartości zbliżonych do prawidłowych, obniżenie stężenia aldosteronu we krwi i wyrównanie zaburzeń równowagi elektrolitowej. Sposób leczenia zależy od przyczyny zwiększonego wydzielania aldosteronu.

Jeśli powodem jest pojedynczy łagodny guz nadnerczy, zajęty gruczoł można usunąć chirurgicznie. W wielu przypadkach takie leczenie powoduje ustąpienie nadciśnienia i innych objawów, czasem dla utrzymania prawidłowego ciśnienia tętniczego konieczne jest dalsze leczenie.

W przypadku guzów złośliwych (występujących rzadko) konieczna jest śródoperacyjna ocena narządów wokół zajętego nadnercza i czasem ich usunięcie.

Jeśli pierwotny hiperaldosteronizm jest idiopatyczny (nie można wykryć przyczyny) lub spowodowany przerostem obu nadnerczy, zabieg chirurgiczny raczej nie jest wskazany. W leczeniu stosuje się spironolakton (który hamuje działanie aldosteronu) i inne leki przeciw nadciśnieniu tętniczemu.

Dokładny schemat leczenia ustala lekarz, zwykle endokrynolog (specjalista zajmujący się układem gruczołów dokrewnych). W procesie leczenia hiperaldosteronizmu pierwotnego trzeba również uwzględnić inne schorzenia, m.in. nadciśnienie, choroby nerek, zastoinową niewydolność serca i inne.

Zespół Conna – objawy

Aldosteron to hormon sterydowy, który w nadmiarze prowadzi do zwiększenia stężenia sodu i wody w organizmie, co ma niekorzystny wpływ na naczynia krwionośne i prowadzi do nadciśnienia tętniczego.

Hormon ten wpływa także na zmniejszenie stężenia potasu we krwi poprzez nadmierne usuwanie go z moczem. Na tym nie koniec złych wiadomości.

Nadmiar aldosteronu, w połączeniu z obfitym soleniem potraw prowadzi do uszkodzenia mięśnia sercowego, niekorzystnej przebudowy naczyń krwionośnych oraz do niedokrwienia nerek.

Choroba ujawnia się najczęściej między 20. a 50. rokiem życia i ma związek z nadczynnością kory nadnerczy, które wytwarzają nadmierną ilość aldosteronu przy jednoczesnym zahamowaniu aktywności reninowej osocza.

U osób cierpiących na hiperaldosteronizm pierwotny może występować:

– Nadciśnienie tętnicze – często jest ono bardzo wysokie i oporne na leczenie farmakologiczne. Według statystyk medycznych u ok. 10 proc. osób z nadciśnieniem opornym na leczenie występuje zespół Conna.

– Niskie stężenie potasu we krwi (hipokaliemia), które jest następstwem wydalania potasu z moczem.- Wzrost pH krwi (to zasadowica metaboliczna) rozwijająca się wskutek utraty jonów wodorowych z moczem.- Osłabienie mięśni i zwiększenie ilości oddawanego moczu. Przyczyną tego jest to, że nerki nie wchłaniają wody z wytwarzanego moczu. Chory bardzo często oddaje mocz, a niedobór wody w organizmie uzupełnia pijąc znaczne ilości płynów (to polidypsja).

– Bolesne kurcze mięśni i parestezje, czyli uczucie mrowienia, cierpnięcia, które mają swe źródło w hipokaliemii i zasadowicy.

Hiperaldesteronizm pierwotny może występować rodzinnie. Pierwszym sygnałem do niepokoju powinno być wysokie ciśnienie tętnicze u młodych osób i u dzieci.

Hiperaldosteronizm wtórny może być efektem zatrucia ciążowego, chorób nerek (nefropatia, zespół nerczycowy, zwężenie tętnicy nerkowej), nadciśnienia, zażywania tabletek antykoncepcyjnych, utraty wody i elektrolitów, nadmiaru potasu, nadprodukcji hormonu adrenokortykotropowego (ACTH) i chorób wątroby.

Odmianą hiperaldosteronizmu wtórnego jest specyficzna marskość wątroby i jej bierne przekrwienie. Hiperaldosteronizm wtórny występuje częściej niż zespół Conna.

Przy hiperaldosteronizmie wtórnym występują podobne objawy, czyli nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie, nadmierne pragnienie i oddawanie dużych ilości moczu, osłabienie mięśniowe, bóle i zawroty głowy, obniżenie poziomu potasu i wzrost poziomu aldosteronu we krwi, zwiększone wydalanie aldosteronu z moczem.

Powodem nadmiernego wydzielania aldosteronu może być obustronny przerost kory nadnerczy (to ponad połowa przypadków zespołu Conna), do której dochodzi z nie poznanych jeszcze przyczyn. Innym powodem znacznego wydzielania hormonu może być gruczolak nadnercza, czyli nowotwór łagodny zlokalizowany w jednym nadnerczu.

Rodzinne występowanie hiperaldosteronizmu jest wywołane przez mutację w genie odpowiedzialnym za produkcję aldosteronu. Wadliwy gen jest przekazywany z pokolenia na pokolenie. Rzadko przyczyną choroby jest nowotwór złośliwy (rak kory nadnerczy), który sam produkuje aldosteron. Ale aldosteron może być wytwarzany także przez inny nowotwór złośliwy, który umiejscowiony jest poza nadnerczami.

Jeżeli pacjent zauważy u siebie objawy, które wcześniej przedstawiono, powinien iść do swojego lekarza i powiedzieć o nich. Lekarz zwykle kieruje chorego do endokrynologa. Po zebraniu dokładnego wywiadu lekarz kieruje pacjenta na badania laboratoryjne biochemiczne i hormonalne oraz na badania obrazowe.

Zarówno do badań laboratoryjnych, jak i hormonalnych pacjent musi być odpowiednio przygotowany. Szczegółowe informacje są mu podawane na kilka dni przed wykonaniem badań.

Badania obrazowe typu tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny czy scyntygrafia pozwalają ocenić budowę nadnerczy, wykryć guzy, które nie są widoczne w badaniu USG. Poza tym, gdy okaże się, że w nadnerczach jest guz można zaplanować operację.

Jeżeli badania wykażą obecność gruczolaka nadnercza, który wydziela aldosteron, leczeniem z wyboru jest operacja, polegająca na usunięciu nadnercza wraz z guzem. To adrenelektomią, którą najczęściej przeprowadza się metodą laparoskopową.

W niektórych przypadkach zabieg trzeba przeprowadzić techniką klasyczną (laparotomia), która polega na rozcięciu powłok ciała i usunięciu nadnercza. U 30 proc.

chorych po operacyjnym usunięciu całego nadnercza możliwe jest całkowite odstawienie leków hipotensyjnych (obniżających ciśnienie) ze względu na całkowitą stabilizację ciśnienia tętniczego.

Gdy dojdzie do obustronnego przerostu nadnerczy, a gruczolaka nie można usunąć operacyjnie, stosuje się leczenie farmakologiczne, które ma na celu unormowanie ciśnienia tętniczego i stężenia potasu we krwi.

Jeżeli przyczyną hiperaldosteronizmu jest rak nadnercza konieczne jest usunięcie guza i podawaniu chemioterapii.

Nikogo nie trzeba przekonywać, że styl życia ma wpływ nie tylko na nasze zdrowie, ale i na postępy leczenia wielu dolegliwości. W przypadku zespołu Conna ważne jest utrzymanie właściwej wagi. Wskaźnik BMI nie powinien przekraczać 25.

Równie istotne jest przestrzeganie diety, ograniczenie spożycia soli kuchennej, która sprzyja podwyższaniu ciśnienia tętniczego krwi. Unikać należy żywności konserwowanej, kiełbas, parówek, gotowych pasztetów, sosów, żółtych serów – wszystkich potraw, które zawierają dużo soli.

Zamiast solą jedzenie można doprawiać ziołami – majerankiem, tymiankiem, oregano i czosnkiem.

Dla zachowania sprawnego serca konieczna jest również codzienna porcja ruchu. Wysiłek fizyczny, nawet ten umiarkowany (np. spacer szybkim krokiem) sprzyja utrzymaniu właściwej masy ciała, odbudowuje sieć naczyń krwionośnych i sprzyja dobremu utlenowaniu krwi.

Leia também:  Metaliczny posmak w ustach

Nie trzeba chyba przypominać, że osoby mające problemy z układem krążenia nie powinny palić papierosów i nadużywać alkoholu. Warto też czarną herbatę zastąpić zieloną lub owocową oraz ograniczyć picie kawy.

  • zespół conna
  • problemy hormonalne
  • Czy senność po posiłku to objaw choroby? Czy senność może być objawem chorób? Czy warto wykonać badania kontrolne? Do jakiego specjalisty należy się udać? Jak należy poradzić sobie z problem ciągłej… Lek. Anna Mitschke
  • “Dzieci walczące o każdy oddech”. Lekarz z Łodzi: boję się Kilka dni temu pisaliśmy tym, jak w łódzkim szpitalu Centrum Zdrowia Matki Polki udało się lekarzom uratować pięcioletniego Mikołaja, który miał nikłe szanse na… Beata Michalik
  • Siedem objawów cichego zawału serca Pacjent łapie się za klatkę piersiową i z grymasem bólu na twarzy upada na podłogę. Tak często w filmach wygląda zawał serca. W rzeczywistości jednak nie każdy…
  • Zespół sawanta – tajemnica prawej półkuli Często nie potrafią czytać i liczyć, a ich iloraz inteligencji nie przekracza 70. Równocześnie znają na pamięć książki telefoniczne, potrafią zagrać ze słuchu… Marcin Łukasz Makowski
  • Niewinne objawy nowotworów To nieprawda, że rak na wczesnym etapie rozwoju nie daje żadnych objawów. Symptomy rozwoju chorób nowotworowych są zazwyczaj słabo nasilone i do złudzenia mogą…
  • Jego objawy wcale nie są oczywiste. To najczęściej diagnozowany męski nowotwór Rak prostaty to najczęściej diagnozowany nowotwór wśród mężczyzn. Czynnikami ryzyka są tu wiek czy genetyka. Ale również styl życia: ryzyko zachorowania zwiększa…
  • Uczulenie na nikiel – objawy, czynniki ryzyka, środki ostrożności Nikiel to srebrzystobiały metal, z którym mamy styczność praktycznie na co dzień, ponieważ często można występuje w wyrobach biżuteryjnych, ale także w…
  • Czym jest objaw zachodzącego słońca? Z czym wiąże się objaw zachodzącego słońca? Czy objaw ten wymaga konsultacji neurologicznej lub okulistycznej? Na czym dokładnie polega ten objaw? Czy wiąże się… Lek. Katarzyna Darecka
  • Wszy – objawy, leczenie i zapobiegania wszawicy u dzieci i dorosłych [WYJAŚNIAMY] Wszy są plagą szkół i przedszkoli. Mają tylko trzy milimetry długości i żywią się krwią. Nie skaczą i nie latają, ale w ciągu minuty pokonują 23 cm! Wszawica… Zuzanna Opolska
  • Prosty test krwi może wykryć 50 rodzajów raka, zanim ten da objawy. Szykuje się rewolucja Rak jest jedną z głównych przyczyn zgonów na świecie, a chorych z roku na rok przybywa. Możliwe jednak, że czeka nas rewolucja, a kluczem do niej jest szybkie i… Monika Mikołajska

Hiperaldosteronizm pierwotny u kota z nadciśnieniem tętniczym – opis przypadku

Dr n. wet. Magdalena Ostrzeszewicz1 Jakub Dubla2

Rozpoznanie przyczyny pierwotnej stanowi jedno z głównych wyzwań u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Jak się okazuje w świetle najnowszych doniesień, jedną z częstszych przyczyn nadciśnienia tętniczego jest podłoże endokrynologiczne w postaci hiperaldosteronizmu pierwotnego (primary hyperaldosteronism, PA), określanego również jako zespół Conna–Lityńskiego.

Primary hyperaldosteronism in a cat with arterial hypertension – a case reportPrimary hyperaldosteronism (PHA, Conn’s disease) was first described in humans in 1955. In cats, this disease was discovered in 1983.

It is diagnosed quite rarely, but in humans it is the most important cause of endocrine hypertension. The literature contains only a few reports about PHA in cats as a sole pathology, combined with other endocrinopathies or in association with neoplasms.

In this article we describe a case of primary hyperaldosteronism in a cat caused by an adrenal gland tumor.

Key words: hyperaldosteronism, Conn’s disease

Warto podkreślić, że według niektórych autorów nazwa „zespół Conna–Lityńskiego” obejmuje tylko jedną z przyczyn PA, tj.

sytuację, kiedy za nadmiar produkcji aldosteronu odpowiada proces nowotworowy warstwy kłębkowatej kory nadnerczy, wyłączając z tego zespołu inne przyczyny PA, takie jak mikro- lub makroguzkowa hiperplazja komórek warstwy kłębkowatej, genetycznie uwarunkowane zaburzenia steroidogenezy, rak kory nadnerczy produkujący aldosteron oraz pozanadnerczowa produkcja aldosteronu. Obecnie dominuje jednak pogląd, zgodnie z którym określenie „zespół Conna–Lityńskiego” jest synonimem PA.

U ludzi pierwszy przypadek zespołu Conna–Lityńskiego został opisany w 1955 roku przez Jerome’a W. Conna. Zapomina się jednak często o polskim autorze pierwszego opisu PA – interniście Michale Lityńskim, który dwa lata przed Connem opisał dwa przypadki nadciśnienia tętniczego wywołanego przez guzy kory nadnerczy.

U kotów pierwszy przypadek opisano w 1983 roku (Eger i wsp., 1983). Od tego czasu wydano około 40 publikacji na temat kotów cierpiących na tę chorobę. U ludzi z nadciśnieniem tętniczym prewalencja zespołu Conna–Lityńskiego kształtuje się na poziomie od 5 do 13%.

 U kotów uznawano dotychczas PA za bardzo rzadką chorobę, wynikało to jednak po części z sytuacji niewykonywania badania ciśnienia krwi jako rutynowego postępowania diagnostycznego oraz z dużych trudności z oznaczaniem stężenia aldosteronu.

Należy więc oczekiwać, że wraz z postępem medycyny weterynaryjnej częstotliwość rozpoznawania tej choroby w najbliższych latach znacznie wzrośnie.

Zespół Conna (hiperaldosteronizm pierwotny) – charakterystyka, przyczyny, jak się objawia, leczenie

Zespół Conna to poważna choroba, która nieleczona może doprowadzić do niebezpiecznych powikłań. Czym dokładnie jest hiperaldosteronizm pierwotny? Jakie są jego przyczyny? W jaki sposób objawia się choroba? Czy istnieją skuteczne sposoby na jej wyleczenie?

Co to jest hiperaldosteronizm pierwotny?

Zespół Conna (nazywany inaczej hiperaldosteronizmem pierwotnym) jest to choroba objawiająca się zwiększoną produkcją aldosteronu – hormonu sterydowego wytwarzanego przez korę nadnerczy. Jest on odpowiedzialny za gospodarkę wodno-elektrolitową organizmu.

Inną cechą charakterystyczną zespołu Conna jest zahamowanie aktywności reninowej osocza. Następstwem tego stanu rzeczy jest wystąpienie u chorego alkalozy metabolicznej oraz hipokalemii. Schorzenie może mieć wiele przyczyn. Leczenie polega na podawaniu choremu leków, których zadaniem jest obniżanie poziomu aldosteronu.

Zaleca się także stosowanie diety zawierającej duże ilości potasu, a ograniczające sód.

Zespół Conna – przyczyny

Hiperaldosteronizm pierwotny jest najczęściej wynikiem obustronnego przerostu kory nadnerczy. Zdarza się, że choroba ta ma charakter dziedziczny.

Zdarza się, że schorzenie jest wynikiem choroby nowotworowej – nowotworu kory nadnerczy odpowiedzialnej za produkcję aldosteronu, ewentualnie raka jajników lub nerek.

Bardzo częstą przyczyną choroby Conna jest również gruczolak kory nadnerczy. W większości wypadków jest on jednostronny i ma łagodną postać.

Choroba u większości osób uaktywnia się pomiędzy dwudziestym a pięćdziesiątym rokiem życia.

Jak objawia się zespół Conna?

Hiperaldosteronizm pierwotny u poszczególnych osób może objawiać się nieco inaczej. U większości osób cierpiących na to schorzenie występuje nadciśnienie tętnicze (jest to wynikiem zatrzymania się wody w organizmie). Inne objawy to zwiększone pragnienie i co się z tym wiąże – częste oddawanie moczu. U niektórych osób może dojść do zatrzymania wody w organizmie i wystąpienia obrzęków.

Niskie stężenie potasu w organizmie sprawia, że pojawia się osłabienie mięśni, a także ich drżenie i bolesne skurcze. Osoby z zespołem Conna mają problemy z drętwieniem nóg, stóp, ramion i dłoni. Zazwyczaj odczuwają chroniczne zmęczenie. Choroba może powodować także zaburzenia rytmu serca.

Zespół Conna – diagnoza

Objawy hiperaldosteronizmu pierwotnego nie są charakterystyczne, co sprawia, że schorzenie jest późno wykrywane. W przypadku podejrzenia choroby endoktrynolog zleca wykonanie laboratoryjnych badań biochemicznych i hormonalnych, a także badań obrazowych (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, scyntygrafia).

Jak wygląda leczenie zespołu Conna?

Leczenie zespołu Conna jest uzależnione przede wszystkim od przyczyny schorzenia. W wielu wypadkach konieczne okazuje się leczenie operacyjne, które polega na usunięciu nadnerczy. Zazwyczaj zabieg ten umożliwia opanowanie ciśnienia tętniczego i pozwala na odstawienie leków obniżających ciśnienie.

Jeżeli mamy do czynienia z guzem, którego z różnych przyczyn nie można usunąć operacyjnie, zaleca się stałe leczenie farmakologiczne (chorym podaje się antagonisty receptora dla aldosteronu – spironolakton, ewentualnie lek o nazwie eplerenon), którego celem jest stabilizacja ciśnienia, a także stężenia potasu w organizmie.

W przypadku nowotworów zaleceniem jest usunięcie guza i poddanie pacjenta chemioterapii.

Choroba Conna – profilaktyka

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*