Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła? (+48) 602 126 209

  • Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?
  • Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Dorota Kotowska Luty 24, 2018

Czy zastanawiasz się czasami, dlaczego twoje zatoki nie pozwalają o sobie zapomnieć?
Postaram się to wyjaśnić. Aby zrozumieć te mechanizmy warto zapoznać się z podstawami anatomii i fizjologii zatok, o czym pisałam w poprzednim artykule.

Zapalenie zatok to grupa chorób, których wspólną cechą jest proces zapalny błony śluzowej zatok przynosowych.

Do zapalenia zatok dochodzi wówczas, gdy z różnych powodów blokuje się połączenie zatok z nosem, czyli kompleks ujściowo- przewodowy (ujścia zatok do jamy nosowej).

Nie ma wtedy możliwości wentylacji zatok oraz ewakuacji wydzieliny z zatok, co sprzyja jej gromadzeniu. To nasila proces zapalny, zamyka się błędne koło.

Rozwój i przebieg zapalenia zatok związany jest z działaniem wielu różnych czynników.

Są to przede wszystkim nieprawidłowości anatomiczne w budowie bocznej ściany nosa, skrzywienia przegrody nosa, zniekształcenia nosa zewnętrznego. Również przewlekłe nieżyty nosa, w tym alergie, powodują obrzęk błony śluzowej w okolicy połączeń zatok z nosem.

-Refluks żołądkowo- przełykowy-drażnienie treścią żołądkową błony śluzowej nosogardła powoduje obrzęk i nadmierne wydzielanie śluzu, upośledza też ruchomość rzęsek.
-wrodzone lub nabyte niedobory odporności- sprzyjają nawracającym nieżytom nosa;
-zaburzenia ruchomości rzęsek błony śluzowej nabłonka oddechowego;
-czynniki zewnętrzne- wirusy, bakterie, grzyby;

-palenie papierosów, narażenie na pyły i zanieczyszczenia powietrza.

Główne objawy zapalenia zatok to obrzęk błony śluzowej nosa i jego niedrożność, wydzielina w nosie, spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła. Kolejny ważny objaw to ból głowy, ból lub uczucie ucisku w okolicy twarzy.

Z powodu niedrożności nosa dochodzi do zaburzeń węchu. W przypadku ostrego zapalenia zatok może występować również gorączka. Przewlekle zapalenie zatok często występuje razem z polipami nosa.

Poza tym mogą pojawić się takie dolegliwości jak kaszel, nieprzyjemny zapach z ust, uczucie zmęczenia, ból zębów.

Klasyfikacja zapaleń zatok opiera się na kryterium czasu trwania objawów chorobowych:
-o zapaleniu ostrym mówimy wtedy, gdy objawy ustępują do 12 tygodni; klinicznie w tym okresie wyróżniamy zapalenie wirusowe- którego objawy utrzymują się do 10 dni oraz bakteryjne, gdy dolegliwości trwają dłużej;
-zapalenie ostre nawracające ma miejsce wówczas, gdy w ciągu roku dojdzie do 4 lub więcej epizodów zapalenia a między nimi objawy ustępują;

-przewlekłe zapalenie zatok to stan, kiedy dolegliwości utrzymują się dłużej niż 12 tygodni bez przerwy.

Zapalenie zatok rozpoznajemy przede wszystkim na podstawie objawów zgłaszanych przez pacjenta oraz badania fizykalnego narządów laryngologicznych.

W pewnych jednak sytuacjach wykonujemy badania dodatkowe:
-badanie endoskopowe jam nosowych;
-badania obrazowe: badanie rtg zatok przynosowych (wykonywane rzadko ze względu na jego małą wartość diagnostyczną), tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny ( w przypadku powikłań zapalenia zatok);

-badanie mikrobiologiczne, czyli wymaz z jamy nosowej wykonujemy w przypadku powikłań oraz niepowodzeń leczenia.

Oczywiście!

 Dbaj o swój ogólny stan zdrowia, jeśli chorujesz na inne choroby, kontroluj się u właściwych specjalistów, przyjmuj zalecane leki i stosuj się do zaleceń; jeśli jesteś alergikiem- unikaj alergenów, dbaj o czystość filtrów w klimatyzacji; unikaj zanieczyszczonego powietrza, pyłów, dymu tytoniowego, drażniących środków chemicznych; uszkadzają one błonę śluzową i tym samym niszczą jej barierę ochronną; pij dużo płynów, zwłaszcza wtedy, gdy powietrze jest suche; Wysuszona błona śluzowa traci swoje właściwości ochronne i nie zapobiega wnikaniu drobnoustrojów; dbaj o odporność poprzez właściwą dietę, aktywność fizyczną i hartowanie organizmu; ubieraj się adekwatnie do pogody, czapki nie gryzą  przede wszystkim- systematycznie kontroluj stan swoich zatok u lekarza laryngologa, stosuj zalecane leczenie. Nie leczone zapalenie zatok może doprowadzić do poważnych powikłań!

Źródło: „Otolaryngologia kliniczna” pod redakcją K.Niemczyka, D.Jurkiewicza, J.Składzienia, Cz. Stankiewicza, W.Szyftera.
„Wykłady z otolaryngologii” pod redakcją K. Niemczyka.

Ostre i przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok

Ostre i przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok to dolegliwość ujawniająca się najczęściej w wyniku infekcji — wirusowej lub bakteryjnej. Ostry przebieg tej choroby wymaga podjęcia stosownego leczenia. Zaniechanie terapii może prowadzić do poważnych powikłań.

Zmiany zapalne w obrębie błony śluzowej nosa i zatok mogą prowadzić do uporczywych dolegliwości, które wpływają na komfort codziennego funkcjonowania chorego.

Obrzęk śluzówki, uczucie zatkanego nosa, wydzielina, swędzenie i pieczenie itp. przy odpowiedniej terapii i pielęgnacji powinny ustępować po ok. 7 dniach.

Jeśli jednak utrzymują się dłużej lub sukcesywnie powracają w krótkich odcinkach czasu, należy podjąć diagnostykę w kierunku stanu przewlekłego.

Przyczyny zapalenie błony śluzowej nosa i zatok

Do zapalenia błony śluzowej i zatok może dojść w wyniku infekcji wirusowej lub bakteryjnej. Do ostrego zapalenia dochodzi zwykle w przebiegu wirusowej choroby przeziębieniowej, na którą najbardziej narażeni jesteśmy w okresie jesiennym i wczesnowiosennym.

Wywołują ją rynowirusy, wirusy RS, paragrypy, koronawirusy i adenowirusy. Dolegliwości takie jak m.in. zatkany nos, wyciek z jam nosowych, obrzęk śluzówki, zaburzenia węchu itp. trwają zwykle ok. 7 dni (u dzieci nawet do 14 dni).

Po tym czasie, przy odpowiedniej pielęgnacji lub stosowaniu preparatów łagodzących, objawy powinny ustępować.

Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Jeśli ostre zapalenie błony śluzowej nosa i zatok utrzymuje się powyżej 10 dni i nie ma poprawy lub po wstępnej poprawie objawy znów się nasilają albo dochodzi do ciężkiego przebiegu choroby, rozpoznaje się bakteryjne zapalenie. Najczęściej przyczyną są bakterie takie jak: streptococcus pneumoniae, haemophilus influenzae, moraxella catarrhalis, paciorkowce grupy A.

Przewlekłe zapalenie zatok i błony śluzowe nosa bardzo często jest konsekwencją niewyleczonej lub niewłaściwie leczonej choroby o charakterze ostrym. Dolegliwości zwykle są mniej nasilone niż w przypadku ostrego zapalenia, jednak utrzymują się długotrwale z tendencją do częstych nawrotów.

Objawy zapalenia błony śluzowej nosa i zatok

Ostre wirusowe zapalenie objawia się wydzieliną nosową, obrzękiem śluzówki, pieczeniem i zaczerwienieniem okolic nosa, problemami z węchem i rozpoznawaniem smaków, uczuciem tzw. zatkanego nosa. Zwykle ujawniają się też inne symptomy zainfekowania organizmu, takie jak np:

  • Częste kichanie
  • Ból gardła,
  • Osłabienie organizmu
  • Bóle głowy i mięśniowe,
  • Złe samopoczucie
  • Gorączka.

Bakteryjne zapalenie błony śluzowej nosa i zatok objawia się upośledzeniem drożności nosa, wyciekiem z nosa, kaszlem (nasilającym się w nocy)

W przypadku przewlekłego charakteru choroby mamy do czynienia z objawami takimi jak zatkanie nosa i wydzielina z nosa oraz spływająca po tylnej ścianie gardła, ból (uczucie rozpierania) w okolicach twarzy, upośledzenie węchu. Dolegliwości te nie są tak nasilone jak w przypadku ostrego zapalenia, jednak mogą często się powtarzać i trwać długotrwale.

Zapalenie błony śluzowej nosa i zatok — rozpoznanie i diagnoza

Na podstawie przedstawionych przez pacjenta objawów oraz przeprowadzonych dodatkowych badań lekarz dokonuje rozpoznania i diagnozy. Ostre zapalenie błony śluzowej nosa rozpoznawane jest na podstawie objawów klinicznych (występowanie przynajmniej dwóch symptomów, takich jak np. zatkanie nosa, wydzielina z nosa, rozpieranie w okolicach twarzy, upośledzenie węchu).

Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Przewlekłe zapalenie zatok i błony śluzowej wymaga specjalistycznej diagnostyki laryngologicznej w kierunku obecności innych dolegliwości przyczyniających się do nasilenia objawów, takich jak np. przerost migdałka gardłowego, zaburzenia w obrębie nosa (np. skrzywienie przegrody lub inne anomalie anatomiczne), choroby uszu, choroby alergiczne, refluks żołądkowo-przełykowy itp.

Leczenie zapalenia błony śluzowej nosa i zatok

W leczeniu zapalenia błony śluzowej nosa i zatok kluczowe znaczenie ma kompleksowe łagodzenie wszystkich objawów choroby wynikającej z zainfekowania organizmu.

Ciężki przebieg kliniczny, nasilanie się objawów lub występowanie powikłań jest wskazaniem do podjęcia terapii antybiotykowej. Po podaniu odpowiedniej dawki antybiotyku do poprawy powinno dojść po 48-72 godzinach.

Zalecany okres antybiotykoterapii wynosi ok. 10-14 dni.

W łagodzeniu dolegliwości uzupełniająco można stosować miejscowo izo- i hipertoniczne roztwory soli, które mają na celu obkurczanie naczyń krwionośnych, zmniejszanie obrzęku błony śluzowej, oczyszczanie przewodów nosowych, nawilżanie i poprawienie drożności nosa. Zalecane są też  sympatomimetyki donosowe lub w postaci tabletek, które mogą być stosowane wyłącznie przez okres 4 dni. W tym czasie należy dbać o właściwą pielęgnację i stosowne nawilżanie jam i okolic nosa.

Polipy w nosie, gardle i zatokach – sposoby leczenia

Wywołane przez stan zapalny, miękkie rozrosty błony śluzowej powodują wiele uciążliwych dolegliwości. Polipy w nosie i zatokach, leczy się farmakologicznie i/lub operacyjnie. Druga metoda – usunięcie polipów z nosa – przynosi szybką ulgę i jest często zalecana przez laryngologów.

Leia também:  Jakie Są Objawy Awarii Pompy Wspomagania?

Polipy nosa i zatok w istotny sposób utrudniają życie, a w stanach zaawansowanych mogą prowadzić do powikłań, dlatego tak ważne jest ich leczenie.

Początkowo można próbować zwalczyć polipy farmakologicznie, ale jeśli laryngolog zaleci wykonanie zabiegu, to doświadczeni specjaliści MilleMedica dysponują nowoczesnymi narzędziami, dzięki którym zabieg staje się prawie bezbolesny, bezpieczny i skuteczny.

Co to są polipy?

Ujmując rzecz w skrócie, polipy nosa i zatok to rozrosty błony śluzowej o charakterze nienowotworowym. Przyjmują formę miękkich wyrośli w kształcie winogron czy, jak kto woli, koralowców. W początkowej fazie rozwoju powierzchnia polipów jest wyścielona nabłonkiem oddechowym.

Ze względu na wysoką zawartość komórek wydzielających śluz i podrażnienie powietrzem atmosferycznym, nabłonek oddechowy zmienia się z czasem w nabłonek płaski. W zaawansowanym stadium rozwoju polipów nosa i zatok, tworzą się spore przestrzenie między komórkami błony podśluzowej.

Zaczyna w nich zalegać płyn surowiczy, polipy powiększają się i powodują coraz większe dolegliwości.

Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Polipy w nosie i polipy w zatokach są przeźroczyste lub mają kolor biało-żółty. Poruszają się przy dotknięciu i są często pokryte ropną wydzieliną. Najczęściej tworzą się w ujściach zatok przynosowych, w przewodzie nosowym środkowym, a czasami w nozdrzach tylnych.

Polipy nosa i zatok – objawy

Choć zmiany te same w sobie nie stanowią zagrożenia dla pacjenta, mogą powodować znaczny dyskomfort i poważniejsze problemy zdrowotne. Przede wszystkim powodują niedrożność nosa. Inne objawy to:

  • Trudne oddychanie, oddychanie przez usta
  • Ból wnętrza nosa, a w zaostrzeniach zapalenia zatok, także bóle głowy
  • Zaburzenia węchu
  • Chrapanie lub nocne bezdechy
  • Wodnistą lub ropną wydzielinę z nosa
  • Spływanie wydzieliny po gardle
  • Częste kichanie
  • Uczucie stale zatkanego nosa

Z polipami w nosie czy zatokach można żyć przez wiele lat, nie zdając sobie sprawy z ich obecności. Szacuje się, iż objawy tych nieprawidłowości występują u około 1-5% populacji. Najczęściej diagnozowane u młodych dorosłych oraz osób w średnim wieku, w rzeczywistości jednak mogą rozwinąć się u każdego.

Przyczyny pojawienia się polipów

Jednoznaczne określenie przyczyny polipowatego rozrostu u konkretnego pacjenta nie zawsze jest możliwe. Uznaje się jednak, iż bezpośrednią przyczyną powstania polipów w nosie i zatokach jest stan zapalny śluzówki.

Czynnikiem sprzyjającym występowaniu polipów jest przedłużające się zapalenie błony śluzowej nosa i zatok, wywołane różnymi czynnikami.

Najbardziej narażeni na rozwój polipów w nosie są pacjenci cierpiący na chroniczny nieżyt nosa i zatok oraz alergicy.

Zwiększone ryzyko występuje u chorych na astmę lub atopowe zapalenie skóry, chorych na alergiczne grzybicze zapalenie zatok, uczulonych na niesteroidowe leki przeciwzapalne, pacjentów z obniżoną odpornością, czy cierpiących na mukowiscydozę, a także zespół Churga i Strauss. Polipy nosa i zatok częściej stwierdza się u osób, u których podobne problemy wstąpiły w rodzinie.

Rodzaje polipów – rozpoznanie

Występujące w nosie i zatokach polipowate przerosty różnią się od siebie formą. Polipy zatok i polipy w nosie dzielimy na uszypułowane – „na nóżce” oraz nieuszypułowane – z szeroką podstawą. Natomiast ze względu na budowę wyróżnia się:

  • Polipy typu gruczołowego – występują duże torbiele i gruczoły
  • Polipy typu obrzękowego – obrzęknięta tkanka łączna wyściełana jest niezmienioną błoną śluzową
  • Polipy typu mieszanego
  • Polipy choanalne – źródłem zmiany jest okolica ujścia zatoki szczękowej, z której obrzęknięta tkanka wyrasta do światła zatoki szczękowej, a w jamie nosa może rozszerzać się nosogardła

Diagnostyka polipów w nosie najczęściej odbywa się poprzez badanie laryngologiczne przy wykorzystaniu wziernika nosowego lub badanie endoskopowe. Druga metoda daje bardziej precyzyjny wynik – pozwala na zbadanie struktur jam nosa w powiększeniu.

Jedną z najlepszych technik diagnostycznych jest fiberoskopia – polega ona na wprowadzeniu do nosa endoskopu z kamerką, dzięki której możliwe jest dokładne obejrzenie jamy nosowo-gardłowej. Przed przystąpieniem do zabiegu usunięcia przerostów wskazane jest również wykonanie badania obrazowego, np. tomografii komputerowej.

Pozwala ona na precyzyjne zlokalizowanie polipów w nosie i zatokach oraz ustalenie skutecznego planu leczenia.

Jak leczyć polipy w nosie i zatokach

W początkowym stadium rozwoju leczenie polipów nosa i zatok, polega na miejscowym lub doustnym podawaniu kortykosteroidów. Terapia miejscowa jest skuteczna w przypadku chociaż umiarkowanej drożności nosa, ponieważ konieczny jest dostęp leku do wszystkich polipów.

Kortykosteroidy działają przeciwzapalnie, dzięki czemu niwelują obrzęk błony śluzowej i mogą przyczynić się do zmniejszenia, a nawet zaniku polipów. Niestety, objawy często nawracają po zakończeniu farmakoterapii. W większości przypadków najskuteczniejszą metodą leczenia jest usunięcie polipów nosa i zatok.

Jeśli pacjent cierpi na przewlekłe zapalenie zatok z polipami i zmiany zatokowe są znacznie zaawansowane to zabieg usunięcia polipów wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, ponieważ konieczne jest dokładne otwarcie i oczyszczenie wszystkich zatok.

Laryngolodzy z Kliniki MilleMedica wykorzystują w tym celu nowoczesne techniki, dzięki czemu zabieg jest bezpieczny dla pacjenta i szybko przynosi oczekiwaną ulgę. Doświadczeni specjaliści wykonują operację metodą endoskopową, przy użyciu zestawów chirurgicznych do mikrochirurgii wewnątrznosowej.

Dzięki temu, operacja nie pozostawia żadnych blizn w obrębie twarzy, a narzędzia i powiększenie endoskopu umożliwia bezpieczne dotarcie do najdrobniejszych zakamarków jamy nosa.

Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Natomiast jeśli polipy dotyczą tylko jamy nosa lub pacjent chce jedynie uzyskać drożność nosa to możliwe jest wykonanie tzw. polipektomii w znieczuleniu miejscowym.

Ważne jest, w tym wypadku, żeby pacjent, u którego zajęte są zatoki był świadomy, że taki zabieg jest u niego jedynie leczeniem doraźnym przywracającym oddychanie przez nos, natomiast nie jest to pełne leczenie zapalenia zatok z polipami.

Usuwanie polipów z nosa w znieczuleniu miejscowym w klinice MilleMedica trwa od 30 do 60 minut.

Wykorzystuje się do tego specjalne narzędzia chirurgiczne, a dzięki możliwości wykorzystania narzędzi koagulujących, zabezpiecza się chorego przed ewentualnym krwawieniem pooperacyjnym.

Po zabiegu czasami istniej konieczność założenia opatrunku tamującego krwawienie. W bardzo rzadkich przypadkach, silniejszego krwawienia, zakładana jest tamponada przednia, którą usuwa się po upływie ok 48h.

Zalecenia po usunięciu polipów nosa i zatok

Po operacyjnym usunięciu polipów nosa i zatok wskazane jest unikanie w pierwszych dobach gorących kąpieli, istnieje zakaz korzystania z sauny. Warto ograniczyć spożywanie bardzo gorących posiłków i napojów.

W pierwszych dniach po zabiegu (ok 7 dni) nie powinno się dźwigać np. ciężkich zakupów lub angażować w wielkie porządki domowe.

Natomiast powrót do regularnej aktywności fizycznej można planować powrót po minimum 2, a na ogół po 4 tygodniach, w zależności od indywidualnych zaleceń. Podobnie, nie należy planować lotów samolotem. Prawidłowa rekonwalescencja obejmuje m.in.

płukanie nosa roztworem soli fizjologicznej, stosowanie maści lub żeli nawilżających, zakaz wydmuchiwania nosa. Współcześnie nie stosuje się rutynowo profilaktyki przeciwbakteryjnej, a antybiotyk włączany jest jedynie w wybranych wypadkach.

Niestety polipy mają tendencję do nawracania, taki jest charakter tej choroby. Dlatego tak ważne jest nie tylko samo ich usunięcie, ale też diagnostyka i leczenie przyczyny problemu. Konieczne jest np.

prawidłowe leczenie alergii, unikanie narażenia na alergeny i inne czynniki szkodliwe, poprawa odporności, jak również chirurgiczne usunięcie anatomicznych przeszkód, mogących przyczyniać się do rozwoju przewlekłego zapalenia (np.

skrzywienia przegrody nosa, anomalii budowy bocznej ściany nosa)

  • Dr Zuzanna Gronkiewicz
  • Bibliografia
  1. Latkowski B., Otolaryngologia, Warszawa 2017, s. 182-184, 300-302
  2. Zalesska-Kręcicka M., Kręcicki T., Zarys otolaryngologii, Wrocław 2008, s. 128-129

Zapalenia migdałków. Przerost migdałka gardłowego

Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Magdalena Arcimowicz Specjalista otolaryngolog – alergolog

Migdałki, czyli skupiska tkanki chłonnej, odgrywają bardzo szczególną rolę w przebiegu stanów zapalnych górnych dróg oddechowych. Anatomicznie wchodzą w skład struktur gardła, będąc jednocześnie integralną częścią układu odpornościowego, która stanowi miejscową barierę immunologiczną. Nazywane są pierścieniem Waldeyera

W skład chłonnego pierścienia gardła wchodzą: migdałki podniebienne położone w cieśni gardła, migdałek gardłowy zwany również wyroślem adenoidalnym lub migdałkiem trzecim, który zlokalizowany jest na stropie jamy nosowo-gardłowej, oraz migdałek językowy umiejscowiony na nasadzie języka.

Pomiędzy tymi dużymi migdałkami znajdują się liczne mniejsze skupiska tkanki chłonnej w postaci migdałków trąbkowych, położonych na wałach błony śluzowej ograniczającej ujścia gardłowe obu trąbek słuchowych, oraz grudki chłonne i pasma boczne zlokalizowane na tylnej ścianie gardła.

Leia também:  Jakie Mogą Być Objawy Po Szczepionce Na Covid?

W patologii gardła największą rolę odgrywają migdałki podniebienne i migdałek gardłowy.

Zapalenia gardła i migdałków (czyli błony śluzowej i tkanki chłonnej gardła) to bardzo częste schorzenia, które mogą być wywoływane przez różnorodne czynniki i cechować się zróżnicowanymi objawami. Ostre infekcje wirusowe, odpowiadają za większość infekcji, stanowiąc u dzieci powyżej 3. r. ż. 70-85% przyczyn ostrego zapalenia gardła i migdałków.

Objawy ze strony gardła (zaczerwienienie, ból), należą do podstawowych objawów przeziębienia. W infekcjach o łagodniejszym przebiegu, proces zapalny dotyczy głównie błony śluzowej gardła, ale w większości przypadków, również obejmuje migdałki.

Jeżeli dochodzi do nadkażenia bakteryjnego, ostre zapalenia migdałków nazywamy klasycznie anginą, która jest chorobą ogólnoustrojową.

Większość wirusowych zapaleń gardła i migdałków występuje w okresach wiosennych i jesiennych, z wyjątkiem infekcji powodowanych przez wirusy grypy i koronawirusy, gdzie szczyt zachorowań przypada na zimę. Okres inkubacji wirusowego zapalenia gardła i migdałków wynosi około 1-6 dni, do zakażenia dochodzi głównie drogą kropelkową lub przez kontakt z wydzieliną dróg oddechowych osoby chorej.

Typowym obrazem w ostrej infekcji wirusowej jest żywo czerwone i bolesne gardło, błona śluzowa jest rozpulchniona, może być pokryta obfitą lepką wydzieliną. Główną dolegliwością pacjenta jest ból gardła – początkowo dominuje uczucie suchości, pieczenia, potem pojawia się ból przy połykaniu, przechodzący w ból samoistny.

Może dołączyć się kaszel. Jeśli stan zapalny obejmuje także tkankę chłonną, może być widoczne przekrwienie i rozpulchnienie migdałków, surowiczy wysięk w kryptach migdałkowych oraz zaczerwienienie błony śluzowej /często wybitne przekrwienie/ i drobne pęcherzykowate zmiany na łukach podniebiennych i podniebieniu miękkim.

Za typową etiologią wirusową przemawia współwystępowanie kataru, niekiedy ostrego zapalenia spojówek, objawów nieżytu krtani i tchawicy Towarzyszy im zwykle podwyższona ciepłota ciała, bóle kostno-mięśniowe, bóle głowy, niewielkie lub umiarkowane powiększenie węzłów chłonnych (z wyjątkiem mononukleozy).

Typowo przebiegająca infekcja wirusowa gardła i migdałków ma samowygasający charakter i trwa 3 – 10 dni, przy miernie nasilonych objawach ogólnych (pogorszenie samopoczucia ogólnego, stan podgorączkowy, osłabienie, bóle głowy, otalgia – udzielony bol ucha). U zakażeniach enetrowirusem, u dzieci może pojawić się biegunka, które czasami towarzyszy także grypie.

Wirusy grypy, rzadziej paragrypy, mogą dawać objawy także ze strony dolnych dróg oddechowych.

Leczenie polega na zmniejszeniu aktywności chorego dziecka, i podaniu leków objawowych działających przeciwzapalnie i przeciwbólowo, korzystne może być zastosowanie leków pochodzenia roślinnego, które mają udokumentowane działanie, zmniejszające nasilenia dolegliwości i czas trwania infekcji. Stosowane są środki miejscowo odkażające i znieczulające w postaci płynów do płukania gardła i aerozoli lub tabletek do ssania. Należy bezwzględnie przestrzegać odpowiedniej podaży płynów, zwłaszcza u najmłodszych pacjentów.

Większość ostrych nieżytów gardła zaczyna się i kończy na etapie infekcji wirusowej, dlatego ostre wirusowe, niepowikłane zapalenie gardła i migdałków nie jest wskazaniem do podawania antybiotyków.

Nie ma przekonywających dowodów, że zastosowanie antybiotyku w fazie infekcji wirusowej zapobiega ewentualnej, wtórnej infekcji bakteryjnej Warto zwrócić uwagę, że według danych amerykańskich zapalenie gardła jest powodem 12 milionów wizyt ambulatoryjnych rocznie i choć nie ma do tego wskazań, u ponad 60% chorych z bólem gardła zlecany jest antybiotyk.

Bakteryjne zapalenie gardła i migdałków (angina) jest wynikiem albo infekcji pierwotnej, albo w drugiej fazie infekcji wirusowej dochodzi do nadkażenia bakteryjnego. Jest to przede wszystkim choroba dzieci i ludzi młodych.

Przebieg ostrych infekcji bakteryjnych jest na ogół cięższy i dłuższy od infekcji wirusowych i w skrajnych formach przybierać może postać septyczną.

Na uwagę zasługuje jednak fakt, że paciorkowcowa etiologia stanów zapalnych w obrębie gardła jest potwierdzana, zależnie od źródeł, tylko w 5 do 30% przypadków wszystkich jego zakażeń. Typowe objawy kliniczne anginy to:

  • początek choroby jest nagły, z towarzyszącą wysoką gorączką, dreszczami, bólem głowy i ogólnym osłabieniem
  • pojawia się silny, samoistny ból gardła utrudniający przełykanie, promieniujący do uszu (otalgia)
  • szybko (w ciągu 24 – 48 godzin) dochodzi do przekrwienia migdałków i łuków podniebiennych oraz pojawienia się ropnych, żółtawych nalotów w kryptach migdałków.
  • objawom tym towarzyszy bolesne powiększenie węzłów chłonnych szyi, głównie podżuchwowych
  • często obserwuje się białawy nalot na języku, cuchniecie z ust, objawy odwodnienia.

Podstawowe kliniczne różnice między wirusowym i bakteryjnym zapaleniem gardła i migdałków

Cecha Za infekcją wirusową przemawiają: Za infekcją bakteryjną przemawiają:
  • Wiek:
  • Pora roku:
  • Początek:  
  • W wywiadzie:
  • W badaniu przedmiotowym:
  1. 45 lat
  2. różna
  3. stopniowy  
  4. kaszel, katar, biegunka, bóle mięśniowe, wydzielina nosowa
  5. zapalenie spojówek
  6. zmienny obraz gardła, przekrwienie błony śluzowej
  7. powiększenie migdałków podniebiennych niewielkie lub umiarkowane, wysięk jeśli obecny – surowiczy;
  8. węzły chłonne rzadko są powiększone
  • 5 – 15 lat
  • Zima – wiosna
  • nagły, ostry, wyraźna dynamika objawów
  • kontakt z osobą chorą na anginę w ciągu ostatnich dwóch tygodni
  • silne dolegliwościami bólowe ze strony gardła, szyi, trudności w połykaniu, ból przy połykaniu,
  • gorączka, nudności, wymioty
  • wysięk (naloty), często ropna wydzielina i powiększenie migdałków;
  • powiększone i bolesne węzły chłonne szyi

W rozpoznaniu bakteryjnego zapaleniach tkanki chłonnej gardła, wskazane jest również wykonanie badania morfologii krwi z rozmazem oraz badania CRP. Rozpoznanie bakteryjnego zapalenia gardła i migdałków jest wskazaniem do włączenia leczenia antybiotykiem oraz leczenia objawowego jak w infekcji wirusowej.

Szczególną postać anginy stanowi:

– zapalenie migdałka gardłowego – objawy są ograniczone głównie do migdałka gardłowego; charakterystyczne dolegliwości oprócz bólu gardła, to nieżyt nosa śluzowy lub ropny, zaburzenia drożności nosa, zmiana barwy głosu (nosowanie), chrapanie w czasie snu, początkowo uczucie zatkania uszu, które niejednokrotnie może być zwiastunem rozwijającego się zapalenia ucha środkowego. Anginie migdałka gardłowego towarzyszy zwykle ostry stan zapalny migdałków trąbkowych prowadzący do niedrożności trąbek słuchowych, a w konsekwencji zapalenia ucha środkowego oraz objawy niedrożności nosa czy zapalenia zatok przynosowych.

Częste, nawracające infekcje górnych dróg oddechowych, mogą doprowadzać do przerostu migdałków i niekiedy rozwoju przewlekłego zapalenia.  U dzieci szczególne znaczenia może mieć przerost migdałka gardłowego.

Przerost i przewlekłe zapalenie migdałka gardłowego

Migdałek gardłowy powiększa się we wczesnym dzieciństwie, osiągając największe rozmiary między 3. a 7. rokiem życia. W tym okresie powiększanie objętości migdałka jest zjawiskiem fizjologicznym, wynikającym z aktywnej czynności obronnej organizmu dziecka w kontakcie z antygenami środowiska. Powyżej 7.– 9.

roku życia migdałek gardłowy ulega stopniowemu zanikowi i u młodzieży obserwuje się tylko jego śladowe resztki. Patologiczny przerost oraz przewlekłe zapalenie migdałka gardłowego zazwyczaj występują jednocześnie.

Dolegliwości związane z przerostem migdałka gardłowego najczęściej dotyczą dzieci młodszych, lecz mogą także pojawić się u dzieci starszych i młodych dorosłych, u których powinien on już istnieć w formie zanikowej.

  1. Przerost migdałka gardłowego może być spowodowany wieloma czynnikami.
  2. Najczęstsze przyczyny to:
  3. nawracające infekcje górnych dróg oddechowych 
  4. predyspozycje osobnicze (anatomiczne) – wąskie nosogardło, w którym nawet niewielki migdałek gardłowy może powodować obturację dróg oddechowych
  5. nie wyklucza się współudziału alergii

Rzadką przyczyną przerostu migdałka gardłowego jest rozrost nowotworowy. Należy o nim pamiętać szczególnie w przypadku dorosłych, u których migdałek gardłowy nie powinien występować. 

Warto podkreślić, iż bezwzględna wielkość migdałka nie ma większej wartości klinicznej. Istotny jest stosunek tkanki migdałkowej do rozmiarów nosogardła, ujść trąbek słuchowych oraz wpływ na pasaż powietrza na poziomie nosogardła. W przypadku osobniczo wąskiej jamy nosowo-gardłowej nawet nieduży migdałek może upośledzać drożność nosa i stać się przyczyną dolegliwości. 

Do podstawowych objawów przerostu migdałka gardłowego (tzw. trzeciego migdałka) należą:

  • nawracające infekcje; 
  • utrzymujące się stale lub okresowo nasilające się upośledzenie drożności nosa ze śluzoworopną lub ropną wydzieliną nosową widoczną na tylnej ścianie gardła; 
  • oddychanie przez usta, w dzień i podczas snu; 
  • mowa nosowa (nosowanie); 
  • chrapanie; w cięższych przypadkach – objawy obturacyjnego obwodowego zespołu bezdechów podczas snu;  
  • zaleganie i spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła; 
  • zaburzenia drożności trąbki słuchowej powodujące ostre, nawracające zapalenia ucha środkowego lub doprowadzające do rozwoju wysiękowego zapalenia ucha (najczęściej obustronnego)
  • kaszel; 
  • pochrząkiwanie; 
  • mogą dołączać się stany zapalne zatok przynosowych
  • niedosłuch tzw. przewodzeniowy (konsekwencja wysiękowego zapalenia ucha)
  • wyczuwalne powiększone węzły chłonne na szyi
Leia também:  Jakie Są Objawy Hiv Zapytaj?

Przewlekłe zaburzenia drożności nosogardła, zmiana toru oddychania z nosowego na ustny, spowodowane przerostem migdałka gardłowego powodują, iż twarz dziecka przybiera charakterystyczny wygląd zwany „twarzą adenoidalną”, następstwem czego mogą być zaburzenia w prawidłowym rozwoju twarzoczaszki, objawiające się:

  • cofniętą, małą żuchwą;
  • podłużną twarzą ze gorszym upowietrznieniem kości (niedorozwój zatok przynosowych);
  • gotyckim typem podniebienia (wysokie i wąskie);
  • wadami zgryzu

U dzieci z istotnym, nieleczonym przerostem migdałka gardłowego, często obserwuje się nadpobudliwość, ale też ospałość, pogorszenie jakości snu, apetytu, gorsze relacje z rówieśnikami (niedosłuch), moczenie nocne, zaburzenia rozwoju psycho-emocjonalnego, a w skrajnych przypadkach również intelektualnego (przewlekłe niedotlenienie – konsekwencja OBPS-u/bezdechów, niedosłuchu)

Diagnostyka:

  • badanie endoskopowe n osogardła, najlepiej za pomocą giętkiego fiberoskopu
  • badanie palpacyjne nosogardła
  • rynoskopia tylna (niezwykle trudna u dzieci – brak współpracy)
  • zdjęcie boczne nosogardła (RTG)
  • Zazwyczaj przerostowi adenoidu towarzyszy również przerost migdałków podniebiennych.
  • W otoskopii mogą być widoczne cechy wysiękowego zapalenia ucha.
  • Cennym badanie uzupełniającym, o którym należy pamiętać jest audiometria impedancyjna (tympanogramy), tym bardziej, iż można ją wykonać nawet u małych dzieci (diagnostyka wysiękowego zapalenia uszu – wykaże obecność płynu w uchu środkowym)

Zgodnie z obowiązującymi standardami, przy przeroście migdałka gardłowego, możemy podjąć próbę leczenia zachowawczego.  Stosujemy leki p/zapalne podawane donosowo (donosowe glikokokortykostreroidy), doraźnie (krótko, kilka dni) preparaty obkurczające błonę śluzową nosa, leczenie immunostymulujące (np. za pomocą leków pochodzenia roślinnego).

Brak poprawy leczenia zachowawczego jest wskazaniem do leczenia chirurgicznego: adenektomii, często połączonej z drenażem ucha środkowego (przy współistnieniu wysiękowego zapalenia uszu) i ewentualnie podcięciem lub usunięciem migdałków podniebiennych.

 Opóźnianie decyzji o leczeniu chirurgicznym może nieść za sobą istotne konsekwencje, wpływające niekorzystnie na rozwój psychosomatyczny dziecka, pogłębianie się niedosłuchu, powikłania przewlekających się zapaleń uszu i nawracających infekcji.

Przeziębienie, grypa czy koronawirus? Jak odróżnić objawy?

Wraz z nadchodzącą jesienią nadejdzie kolejny sezon grypowy. Przebywanie w zamkniętych pomieszczeniach, mniejsza ekspozycja na słońce, wyziębienie organizmu oraz sezonowa aktywność niektórych patogenów sprzyjać też będzie chorobie przeziębieniowej.

Jednakże w tym roku przyjdzie się nam zmierzyć z dodatkowym zagrożeniem, jakim jest COVID-19.

Jak ocenić, czy dotknęła Cię grypa czy koronawirus, wywołujący COVID-19? Jak odróżnić przeziębienie od koronawirusa SARS- CoV-2? Niestety, trudno jednoznacznie odpowiedzieć na te pytania, bowiem objawy tych chorób mogą być do siebie bardzo zbliżone.

Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Czym jest przeziębienie?

Przeziębienie, a bardziej fachowo choroba przeziębieniowa lub wirusowe zapalenie nosogardła, związane jest z infekcją wirusową, za którą może odpowiadać ogromna ilość różnych wirusów.

Szacuje się, że w niemal połowie przypadków przyczyną jest zakażenie rynowirusem, w pozostałych są to: koronawirusy, adenowirusy, enterowirusy i inne.

Główną drogą przenoszenia jest droga kropelkowa, ale w zależności od rodzaju patogenu można zarazić się także poprzez bezpośredni kontakt czy drogę pokarmową. W przeciwieństwie do grypy, tu choroba zaczyna się zazwyczaj łagodnie.

Częstymi objawami są ogólne rozbicie, bóle głowy i mięśni, zapalenie gardła i kaszel. Katar początkowo wodnisty i spływający do gardła, później może być gęsty, zatykać nos i zaburzać zmysł węchu. Gorączka może się pojawić, ale najczęściej nie jest wysoka.

Niektóre wirusy mogą też powodować wysypkę czy zapalenie spojówek. Choroba przeziębieniowa ma najczęściej łagodny przebieg ze szczytowym nasileniem objawów w 2-3 dniu.

Niepowikłana, ustępuje samoistnie do 7-10 dni (choć warto wiedzieć, że kaszel poinfekcyjny trwa czasem nawet kilka tygodni).

Czym jest grypa sezonowa?

Sezon grypy przypada w Polsce na okres od października do kwietnia. Czynnikiem etiologicznym jest wirus grypy typu A lub w niewielkim stopniu typu B. Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą kropelkową, rzadziej poprzez skażone dłonie czy przedmioty.

Podstawowe czynniki ryzyka to bezpośredni kontakt z chorym oraz dłuższe przebywanie w odległości poniżej 1,5 metra od osoby chorej na grypę. Spędzanie czasu w dużych ludzkich skupiskach i brak dostatecznej dbałości o higienę rąk sprzyjają zachorowaniu.

Objawy grypy pojawiają się nagle. Występuje gorączka i dreszcze, osłabienie i wzmożona męczliwość, bóle głowy, bóle mięśni i ogólne złe samopoczucie. Po kilku dniach dochodzi do nich zwykle suchy i uciążliwy kaszel, ból gardła i katar.

Grypa charakteryzuje się zwykle cięższym obrazem klinicznym niż przeziębienie, choć w przypadku braku powikłań ustępuje w ciągu tygodnia (złe samopoczucie i kaszel mogą utrzymywać się dłużej). Warto jednak pamiętać, że grypa jest niebezpieczną chorobą, a do pogorszenia stanu chorego może dojść bardzo szybko.

Ciężki przebieg choroby (występowanie duszności, objawów neurologicznych, dużego odwodnienia czy wtórnych powikłań np. zapalenia mięśnia sercowego) nierzadko wymaga intensywnego leczenia w szpitalu.

Czym jest COVID-19?

COVID-19 to choroba wywoływana przez nieznanego dotąd koronawirusa SARS-CoV-2. Pierwsze przypadki odnotowano pod koniec ubiegłego roku, stąd wiele kwestii nadal pozostaje niejasnych i niepewnych.

Za najczęstsze objawy COVID-19 uważa się gorączkę, suchy kaszel i ogólne zmęczenie.

Choroba może manifestować się także utratą węchu oraz smaku, bólami mięśni i głowy, dusznością i trudnościami w oddychaniu, bólem gardła, nieżytem nosa, biegunką, zapaleniem spojówek czy wysypką.

Choroba przenosi się drogą kropelkową oraz poprzez skażone dłonie i przedmioty. Z dotychczasowej wiedzy na temat COVID-19, wynika, że większość osób (około 80%) przechodzi infekcję w sposób łagodny lub umiarkowany i nie wymaga hospitalizacji. Niestety, pozostałe 20% może rozwinąć poważne problemy z oddychaniem prowadzące nawet do niewydolności oddechowej.

Koronawirus a grypa – objawy mogą być podobne

Grypa czy koronawirus SARS-CoV-2? Przeziębienie czy koronawirus SARS-CoV-2? Takie pytania zada sobie wiele osób podczas nadchodzących miesięcy.

Niestety, nie ma na nie prostej i oczywistej odpowiedzi. Jak sam widzisz, w przebiegu COVID-19 mogą występować objawy podobne do grypy lub przeziębienia.

Zatem jak odróżnić grypę od koronawirusa SARS-CoV-2, a raczej choroby, którą powoduje, czyli COVID-19?

Czy jest na to sposób? Na podstawie samych objawów może być to naprawdę trudne. Istnieje jednak możliwość wykonania badań laboratoryjnych. Najdokładniejszą metodą potwierdzenia grypy jest wykrycie materiału genetycznego wirusa, RNA metodą real time RT-PCR (ang.

real time Reverse Transcription-PCR), choć czasem korzysta się z szybszych i tańszych metod, np. szybkich testów diagnostycznych wykrywających antygen wirusa. Cechują się one jednak mniejszą czułością. Metoda real time RT-PCR jest także jedynym sposobem potwierdzenia infekcji SARS-CoV-2.

Materiał do badania stanowią najczęściej wymazy z nosogardzieli, rzadziej próbki pobrane z dolnych dróg oddechowych czy plwocina.

Alternatywne metody (np. badania serologiczne) również mogą być przydatne w niektórych sytuacjach, ale poza tzw.

testami antygenowymi, wskazują raczej na infekcję przebytą w przeszłości. Warto wiedzieć, że jedno zakażenie nie wyklucza drugiego.

Koinfekcje mogą się zdarzyć, wobec czego dodatni test na grypę niestety nie daje pewności o braku infekcji koronawirusem.

Przeziębienie, grypa czy koronawirus?

Jak widzisz, odpowiedź na to pytanie nie jest prosta. Objawy wszystkich tych chorób mogą być podobne. Co więcej, każda z nich może przebiegać nieco mniej typowo (np. w przebiegu grypy mogą pojawić się nudności, wymioty czy biegunka), co jeszcze bardziej utrudni ocenę sytuacji. Zwróć także uwagę, że zarówno zakażenia wirusem grypy, jak i SARS-CoV-2 mogą być zupełnie bezobjawowe.

Jeśli zaobserwujesz u siebie niepokojące objawy, koniecznie skonsultuj się telefonicznie ze swoim lekarzem, który być może zaprosi Cię na osobistą wizytę lub zleci wykonanie testów w kierunku COVID-19 czy też grypy. Takie badania możesz wykonać w Diagnostyce.

Informacje o rodzajach testów w kierunku koronawirusa w ofercie Diagnostyki znajdziesz tutaj.

Bibliografia:

  • Interna Szczeklika – P. Gajewski, A. Szczeklik
  • WHO
  • gov.pl

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*