Tęgoryjec dwunastnicy – co to jest, zakażenie, objawy, leczenie, profilaktyka

Tęgoryjec dwunastnicy – co to jest, zakażenie, objawy, leczenie, profilaktyka

Fot: fatihhoca / gettyimages.com

Pasożyt człowieka – tęgoryjec dwunastnicy – to przedstawiciel gatunku nicieni. Na zakażenie nim narażone są szczególnie osoby podróżujące do ciepłych krajów. Zdarza się, że przy znacznym zarażeniu pasożyt powoduje śmierć.

Larwy tęgoryjca dwunastnicy przedostają się do organizmu ludzkiego drogą pokarmową oraz przez skórę stóp. Zakażenie może wywoływać objawy alergiczne oraz ze strony przewodu pokarmowego i oddechowego. Skuteczne leczenie tęgoryjczycy możliwe jest dzięki lekom przeciwpasożytniczym.

Czym jest tęgoryjec dwunastnicy? Cykl rozwojowy

Tęgoryjczyca to choroba wywoływana przez niektóre gatunki nicieni. Może rozwinąć się u ludzi i zwierząt domowych. Jednym z gatunków tego pasożyta u człowieka jest tęgoryjec dwunastnicy (Ancylostoma duodenale), wywołujący szczególną postać tej choroby – ankylostomozę. Rośnie on do 2 cm, ma jasnoróżowe ciało.

Do zakażenia dochodzi w krajach o wilgotnym i ciepłym klimacie, w miejscach o niskim poziomie sanitarnym oraz na obszarze, gdzie uprawy są nawożone ludzkimi odchodami. Najbardziej narażone są osoby podróżujące do Afryki oraz Azji Południowo-Wschodniej.

Człowieka atakuje również tęgoryjec amerykański (Necator americanus) – spokrewniony gatunek, który występuje w Ameryce Północnej i Południowej, a także w Australii z Oceanią.

Cykl rozwojowy tęgoryjca dwunastnicy obejmuje kilka stadiów. Jaja tęgoryjców są wydalane wraz z kałem żywiciela, a ich liczba może sięgać nawet do kilkudziesięciu tysięcy. Dojrzewają w ziemi, w optymalnej temperaturze 20–30℃, a następnie wykluwają się larwy. Ostatecznie powstaje forma zdolna do przechodzenia przez skórę człowieka.

Do zakażenia może dojść podczas bosych spacerów po zajętej przez tęgoryjca glebie lub przez spożycie zakażonego pokarmu. Larwy po wniknięciu do organizmu przedostają się naczyniami krwionośnymi do płuc, skąd wędrują do oskrzeli oraz gardła. Tam dochodzi do ich połknięcia.

Ostatecznym celem jest światło jelita cienkiego, gdzie pasożyty dojrzewają do postaci dorosłych i żywią się błoną śluzową.

Więcej o pasożytach, a także ich leczeniu, dowiecie się z filmu:

Inwazja tęgoryjcem dwunastnicy – objawy

Larwy przedostające się przez skórę do organizmu człowieka mogą wywoływać reakcję alergiczną pod postacią wysypki i swędzenia. Pod wpływem drapania może dojść do zakażeń bakteryjnych. Lokalizacja zmian skórnych obejmuje głównie dłonie oraz stopy, objawy mogą utrzymywać się przez 1–2 tygodni. W kolejnym etapie larwy trafiają do płuc.

Objawy tęgoryjczycy obejmują dolegliwości ze strony układu oddechowego – w tym przypadku są to głównie kaszel oraz świsty w klatce piersiowej. Liczne inwazje tęgoryjcem dwunastnicy (gdy do organizmu dostanie się więcej niż 500 osobników) powodują bóle brzucha, utratę masy ciała, apetytu oraz przewlekłe uczucie zmęczenia.

U dzieci może dojść do zaburzeń rozwoju psychomotorycznego. W niektórych przypadkach pojawia się niedokrwistość, która jest skutkiem krwawienia do przewodu pokarmowego. Może być ona widoczna jedynie w badaniach laboratoryjnych lub objawiać się przyspieszeniem akcji serca, bladością powłok skórnych, zmęczeniem. Utrata krwi zależy od ilości dorosłych osobników w jelicie.

W przypadku, gdy do organizmu dostanie się mniej niż 100 pasożytów, przebieg inwazji bywa bezobjawowy.

Diagnostyka inwazji tęgoryjcem oraz leczenie

Zaobserwowanie objawów typowych dla zakażenia tęgoryjcem po powrocie z obszaru występowania pasożyta wymaga konsultacji lekarskiej. Specjalista zleci badanie kału w celu wykrycia jaj pasożytów. W badaniach krwi można zaobserwować podwyższony poziom eozynofili oraz niedokrwistość.

Po potwierdzeniu zakażenia za pomocą badania kału rozpoczyna się odpowiednią terapię. Podstawą leczenia tęgoryjca dwunastnicy są leki przeciwpasożytnicze – albendazol lub mebendazol.

W przypadku kobiet ciężarnych lekiem preferowanym jest pyrantel. Kuracja trwa zazwyczaj 1–3 dni i może być konieczne jej powtórzenie. W momencie stwierdzenia niedokrwistości wdraża się preparaty żelaza lub przetacza się krew.

Kontrolę wykonuje się zazwyczaj po 2–3 tygodniach.

Tęgoryjczyca – zapobieganie

W większości przypadków można skutecznie zapobiec infestacji tęgoryjca dwunastnicy.

Przede wszystkim podczas podróży do miejsc, w których występuje ten pasożyt lub gleby są zanieczyszczone ludzkimi odchodami, należy zawsze chodzić w obuwiu i unikać kontaktu skóry z ziemią.

Wszystkie produkty spożywcze (szczególnie owoce i warzywa, mogące mieć kontakt z zakażoną ziemią) należy przed zjedzeniem dokładnie umyć oraz przetworzyć.

Istnieje grupa osób, którym podaje się leki przeciwpasożytnicze bez wcześniejszego badania kału. Należą do nich: kobiety będące w II lub III trymestrze ciąży, karmiące piersią lub w wieku rozrodczym, dorośli narażeni na zawodowy kontakt z zakażoną glebą, dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym.

Bibliografia:

1. Dziubek Z., Choroby zakaźne i pasożytnicze, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2012.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Uwaga, robaki! Zakażenia pasożytnicze u ludzi – przyczyny, objawy, leczenie

2017-06-12

Tęgoryjec dwunastnicy – co to jest, zakażenie, objawy, leczenie, profilaktykaNa samą myśl o robakach wzdrygasz się z obrzydzenia! Bez dwóch zdań są one Twoim największym koszmarem! Teraz wyobraź sobie, że grupa pasożytów zadomowiła się w Twoich jelitach, a część z nich swobodnie, wraz z krwią, podróżuje po całym ciele. To nie żart! Zakażenia pasożytnicze to nie domena krajów Trzeciego Świata! To realny problem, który może dotyczyć Ciebie i Twoich najbliższych! 

Jak złapać robaka? 

Powszechnie uważa się, że w ludzkim ciele może żyć około 300 różnych pasożytów! Przy takiej różnorodności osobników wyodrębnia się kilka dróg zakażenia. Najczęstszą jest bezpośrednie zjedzenie larw lub jajeczek pasożytów. Takie „smakowite” pułapki znaleźć można przede wszystkim w surowym lub niedogotowanym mięsie, a także rybach. Zakażeniem grozi jedzenie nieumytych owoców i warzyw, a także picie wody z niewiadomych źródeł. Pasożyta można „spożyć”, dotykając ust brudną ręką, która wcześniej zgarnęła chorobotwórcze parazyty. Czyhają one na swoje ofiary właściwie na każdym kroku – na sklepowym koszyku, poręczy w komunikacji miejskiej, na pieniądzach – na wszystkim, czego dotyka duża liczba osób! Czynnikiem, który dodatkowo zwiększa ryzyko zarażenia, jest obecność w domu kota lub psa! Równie nieprzyjemnym sposobem zakażenia jest droga wziewna. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak dużo jajeczek pasożytów (np. owsików) zawieszonych jest w powietrzu, które wdychamy! 
Bytujące w organizmie ludzkim pasożyty często przez wiele lat nie dają objawów. Po cichu żywią się naszym jedzeniem, pochłaniając większość substancji odżywczych, a następnie wydalają nierzadko toksyczne odchody, powoli zatruwając organizm żywiciela. Długoletnie okupowanie organizmu przez pasożyty może z czasem prowadzić do bardzo poważnych chorób (artretyzm, reumatyzm, cukrzyca, zespół jelita drażliwego, utrata wzroku, problemy neurologiczne). Problemem jest fakt, że obecność pasożytów w naszym systemie rzadko sygnalizowana jest w sposób charakterystyczny! Robale są niezwykle mądre i sprytne. Ich celem nie jest szybkie uśmiercenie żywiciela czy też zdradzenie miejsca swojego pobytu – w ich interesie leży możliwie bezobjawowa egzystencja. A jeśli już organizm sygnalizuje, że dzieje się coś złego, trudno obserwowane objawy właściwie zdiagnozować. Niespecyficzne symptomy każą szukać rozwiązań w obszarze standardowych chorób i schorzeń. Zresztą lekarze często bagatelizują prawdopodobieństwo, że to pasożyty są przyczyną takich objawów jak: bóle (głowy, kręgosłupa, stawów), choroby i problemy skórne (pokrzywka, egzema, trądzik, wypadanie włosów, łamliwość i rozdwajanie się paznokci), podkrążone oczy, białe plamy na dziąsłach, chroniczne zmęczenie, osłabienie, depresja, nerwowość, problemy ze snem, alergie, astma oskrzelowa, kaszel, anemia, niestrawność, wzdęcia, gazy (często cuchnące), biegunki lub zaparcia, nudności, niedokrwistość, nadmierne tycie lub niedowaga, świąd odbytu, a także zgrzytanie zębami i problemy z płodnością. 

Pasożyty ludzkie: poznaj swojego lokatora 

Organizmy, które „nielegalnie” zamieszkują nasze wnętrzności, mogą być bardzo małe, niemal mikroskopijne, mogą być także bardzo duże – niektóre tasiemce dochodzą nawet do kilku metrów długości! W większości pasożyty bytują w przewodzie pokarmowym, dokładniej mówiąc – w jelitach, często też przemieszczają się po całym ciele w zależności od fazy cyklu rozwojowego. Zdarzają się sytuacje, że pasożyty zagnieżdżają się w mniej oczywistych miejscach jak płuca, serce, wątroba, krew, przełyk, mięśnie, oczy, a nawet mózg! Najpowszechniej występujące pasożyty możemy podzielić na trzy grupy: pierwotniaki (lamblia), obleńce (glista ludzka, owsiki, węgorek jelitowy, włosogłówka) oraz płazińce (tasiemce, przywry). 
Szacuje się, że co szósty Polak w swoich jelitach nosi dodatkowego pasażera w postaci glisty ludzkiej. Robal ten posiada niezwykłe umiejętności adaptacyjne, jego obecność często jest zupełnie bezobjawowa. Czasem tylko pojawiają się niejednoznaczne symptomy np. problemy z koncentrację, utrata apetytu, osłabienie, gorączka, kaszel i szumy w oddechu! A jego długie bytowanie w organizmie może dać poważne powikłania, np. u dzieci prowadzi do zaburzeń rozwoju umysłowego i fizycznego, a duże nagromadzenie glist przyczynia się do niedrożności jelit. W porównaniu do tasiemca glista nie osiąga tak imponującej długości, ale 40-centymetrowy robal i tak robi wrażenie, podobnie jak jego zdolność do produkowania jaj, w ciągu doby może to być nawet 250 tys. Nie dziwi więc przypadek, gdy z wnętrzności pewnego mężczyzny usunięto aż 600 glist! 
Robaki u dzieci to poważny problem, najbardziej rozpowszechnionym pasożytem dziecięcym są owsiki. Z owsicą kojarzy się bardzo charakterystyczny objaw, czyli świąd w okolicach odbytu, drapanie tych obszarów wiąże się z rozprzestrzenianiem choroby, na rączkach przenoszone są bowiem jajeczka pasożytów. Owsiki u dzieci to nie jedyny niechciany gość, szacuje się, że jeszcze więcej maluchów zarażonych jest lambliami. Na tak wysoką liczbę zakażeń wpływa m.in. to, że lamblioza jest wyjątkowo trudna do zdiagnozowania. Dzieci w wieku przedszkolnym są naturalnym żywicielem dla owsików i lamblii, jednak pasożyty szybko przenoszą się również na pozostałych członków rodziny! Gdy dziecko zostanie właściwie zdiagnozowane, gruntownej kuracji musi poddać się cała rodzina! 

Leia também:  Jak Długo Trwa Rehabilitacja Po Operacji Barku?

Jak zdiagnozować obecność pasożyta?

Diagnostyka parazytologiczna to dziedzina nadal bardzo słabo rozwinięta. Najczęściej wykonywane badania, czyli testy kału, wykazują niską skuteczność – maksymalnie 20%. Trzeba jednak wiedzieć, że nawet zbadanie kilku próbek w krótkich odstępach czasu może dać fałszywie ujemny wynik, gdyż w kale wykrywane są jedynie złożone akurat jajeczka. Większą skutecznością (do 60%) cechują się testy krwi na obecność antyciał przeciwko pasożytom. Coraz popularniejszą metodą wykrywania pasożytów jest także test obciążeń organizmu (biorezonans). 
Niestety wielu lekarzy pierwszego kontaktu nadal lekceważąco spogląda na problem pasożytów. Biorąc pod uwagę statystyki Światowej Organizacji Zdrowia, które wskazują, że nawet 90% ludności może nosić w sobie parazyty, warto wdrożyć plan, na który składają się: odpowiednia dieta, aktywny tryb życia oraz profilaktyczne odrobaczanie 1-2 razy w roku. Choć słowo odrobaczanie może wywoływać małe zmieszanie i obrzydzenie, sam proces nie wygląda tak strasznie. Polega on z reguły na piciu ziołowych naparów lub stosowaniu specjalnych ziołowych suplementów diety. Przerażające mogą być jedynie efekty, które zobaczysz w muszli klozetowej!  

Odrobaczanie: podstawowe zasady 

Do zaplanowanej kuracji należy się odpowiednio przygotować (niezależnie od tego, czy odrobaczamy się lekami, ziołami czy ziemią okrzemkową). Przed jej rozpoczęciem, a także w trakcie jej trwania należy zrezygnować z cukru, gdyż to ulubiony robaczy przysmak. Oznacza to wykluczenie z diety nie tylko cukru rafinowanego we wszystkich postaciach (np. słodycze, napoje gazowane), ale również owoców świeżych i suszonych. Do menu warto włączyć kiszonki (ogórki, kapustę), kaszę jaglaną i oliwę z oliwek, ogólnie dieta powinna być mocno zasadowa! Usuwane pasożyty często wytwarzają duże ilości toksyn, które mogą tymczasowo pogarszać stan zdrowia. Aby organizm szybciej się ich pozbył, należy jeść dużo błonnika np. w postaci nasion słonecznika i dyni lub chlorellę. 
Proces odrobaczania można przeprowadzić samemu, zachowując jednak zdrowy rozsądek! Większe niż zalecane dawki suplementów czy ziół nie zadziałają szybciej czy lepiej, mogą za to mocno obciążyć wątrobę! Oto lista składników roślinnych, które pomogą usunąć z organizmu pasożyty: 

  • zioła: piołun, wrotycz, glistnik, krwawnik, oman – dobre efekty przynosi picie mieszanek ziołowych. Wystarczy połączyć: 50g ziela tymianku, 50g kłącza tataraku, 50g korzenia omanu, 25g mięty pieprzowej, 25g liści orzecha włoskiego, 10g ziela piołunu. Napar przygotowywany z dwóch łyżek mieszanki zalanych dwoma szklankami wrzątku należy pić trzy razy dziennie (20 minut przed posiłkiem) przez tydzień.
  • oregano – najlepiej stosować je w postaci olejku (np. Pure Oregano Oil, Olejek z oregano Oregasept H97). Olejek (2-3 krople) można dodawać do wody z cytryną. Szklankę takiego napoju pić trzy razy dziennie.
  • pestki dyni – zawarta w nich kukurbitacyna niszczy układ nerwowy pasożytów oraz wpływa na ich usunięcie z przewodu pokarmowego. Najwartościowsze są świeże pestki dyni, zaleca się zjadać na czczo około dwóch łyżek pozbawionych łupin i rozdrobnionych pestek, a po upływie dwóch godzin zażyć preparat przeczyszczający. Taką kurację, tyle że z drobnymi modyfikacjami, można przeprowadzić również u dzieci.
  • czosnek – poleca się przygotować miksturę z 10 zmiażdżonych ząbków czosnku i soku z ogórków kiszonych. Taki napój jest gotowy do picia po 10 dniach. Kuracja trwa miesiąc: codzienna porcja to 5ml dla dzieci, 10ml dla dorosłych (plus ząbki czosnku). Polecana dwa razy do roku.
  • inne naturalne środki: sofora japońska, olej kokosowy, wyciąg z czarnego orzecha, liście Neem, olejek goździkowy.

Kurację odrobaczającą można przeprowadzić, stosując gotowe i dostępne bez recepty suplementy diety oparte na działaniu całego kompleksu składników roślinnych. Jednym z takich preparatów są kapsułki Para Farm zawierające m.in. kłącze imbiru, nasiona dyni, ziele tymianku, szałwii oraz bylicy piołunu. Ponadto Para Farm z nieco innym składem jest dostępny w postaci kropli doustnych. W aptekach można dostać również Parasine Plus z czosnkiem, goździkami, kozieradką i liśćmi tymianku lub płyn Para Herbs Plus. 

Terapia ziemią okrzemkową 

Ziemia okrzemkowa (np. Perma-Guard) to naturalny sposób na oczyszczenie organizmu. Usuwa złogi pokarmowe, metale ciężkie, pestycydy, a przede wszystkim pasożyty! Okrzemki wykazują właściwości wysuszające, dzięki czemu zabijają zamieszkujące w jelitach robaki.

Dodatkowo ziemia okrzemkowa jest doskonałym źródłem krzemu, więc jej stosowanie przynosi inne korzyści w postaci wzmocnienia włosów, paznokci, poprawy kondycji skóry, kości i stawów.

Podczas kuracji ziemią okrzemkową ważne jest stałe uzupełnianie płynów, zaleca się pić przynajmniej dwa litry wody dziennie! 

W aptekach kupić można leki przeciwpasożytnicze na receptę. Do wyboru jest kilka substancji czynnych np. pyrantel lub prazykwantel (aktywne wobec dojrzałych form oraz pasożytów we wczesnym stadium rozwoju, nie działają na larwy!) – unieruchamiają pasożyta, porażając jego układ mięśniowo-nerwowy, a także niklozamid, albendazol i mebendazol (oddziałują na dorosłe formy, larwy oraz jaja) – zakłócają przemianę materii pasożyta (blokują wchłanianie glukozy), co prowadzi do jego obumarcia. Większość tych substancji czynnych wymaga recepty, jednak w tym roku lek zawierający pyrantel – Pyrantelum Medana – zmienił kategorię dostępności i można go kupić bez recepty! Jest on wskazany przy zakażeniach jelitowych m.in. glistą ludzką, owsikiem oraz tęgoryjcem dwunastnicy.

Profilaktyka przeciwpasożytnicza 

Jesteśmy otoczeni potencjalnymi źródłami zakażenia pasożytniczego! Dlatego jedyne, co możemy zrobić, to ograniczyć ryzyko wejścia w kontakt z robalem – unikać jedzenia surowego mięsa i myć przed zjedzeniem wszystkie owoce oraz warzywa, zwłaszcza owoce leśne! Trzeba również wypracować w sobie oraz u pozostałych członków rodziny nawyk mycia rąk po wyjściu z ubikacji, przed jedzeniem oraz po każdej zabawie ze zwierzakiem. Warto podejść do problemu całościowo, zmieniając złe przyzwyczajenia żywieniowe, czyli mocno ograniczyć cukier w diecie. I najważniejsze dwa razy do roku zrobić kurację odrobaczającą! Problem pasożytów u ludzi jest wciąż żywy. Ogólna poprawa warunków higieniczno-sanitarnych, jaka nastąpiła na przełomie wieków, nie wpłynęła na jego rozwiązanie w takim stopniu, jak mogłoby się wydawać. Chcąc zachować zdrowie, trzeba bronić się przed pasożytami wszystkimi dostępnymi środkami. Najważniejsze jednak jest uświadomienie sobie, że w Twoim ciele mogą mieszkać niechciani lokatorzy!

Autor: Ewa Krulicka, i-Apteka.pl

Pokaż więcej wpisów z Czerwiec 2017

Rekomendowane produkty

Tęgoryjec – jakie są objawy zakażenia? | Welbi.pl

Tęgoryjec to pasożyt z rodziny nicieni, który przenika do organizmu we wczesnym stadium rozwojowym. Osiągnąwszy dojrzałość, osiada w dwunastnicy, gdzie rozrasta się do długości 2 cm. Do zakażenia dochodzi w bardzo niepozorny sposób, np. poprzez zjedzenie nieumytych warzyw i owoców. Pasożyt może przeniknąć również przez skórę.

Najczęściej do organizmu żywiciela dostaje się przez stopę. Tęgoryjec dwunastnicy bardzo rzadko występuje w Europie. Naturalnym środowiskiem pasożyta jest klimat subtropikalny i tropikalny, dlatego najbardziej na zakażenie narażeni są turyści kierunków egzotycznych. Nicień, natychmiast po przedostaniu się do organizmu, powoduje chorobę zwaną ankylostomozą.

Jej objawy nie są jednoznaczne, a bagatelizowane schorzenie może zagrażać życiu.

Tęgoryjec dwunastnicy – objawy

Powodowane przez tęgoryjca objawy nie są jednoznaczne i mogą być mylone z przeziębieniem lub zatruciem.

Co więc powinno cię zaniepokoić i skłonić do wizyty u lekarza? Pierwszymi symptomami są osłabienie organizmu i nadmierna senność, będące wynikiem wysysania krwi z naczyń krwionośnych dwunastnicy.

Wraz z zaostrzeniem przebiegu choroby możesz odczuwać dolegliwości układu pokarmowego, m.in. ból brzucha

Tęgoryjec – jak leczyć i diagnozować chorobę?

W związku z niejednoznacznymi objawami choroby istotna jest szybka reakcja na najmniejsze symptomy. Jeśli w ostatnim czasie odbyłeś podróż do krajów tropikalnych i dokucza ci jeden z powyższych objawów, koniecznie skonsultuj się z lekarzem. Zaniedbanie obecności glisty ludzkiej prowadzi do szeregu komplikacji.

Tym bardziej, jeśli należy ona do nicieni powodujących choroby tropikalne, jak równie niebezpieczna włosogłówka. Diagnostyka w kierunku zakażenia tęgoryjcem opiera się na wywiadzie z pacjentem i morfologii krwi. W leczeniu choroby stosuje się preparaty farmakologiczne.

Długość terapii uzależniona jest od dojrzałości osobnika i czasu, który przebywał w ciele żywiciela. W niektórych przypadkach pasożyt wykazuje całkowitą odporność na podawane choremu leki. Musisz mieć świadomość, że zbyt późne podjęcie leczenia powoduje nawroty objawów i ponowną aktywność pasożyta.

O całkowitym sukcesie możemy mówić, jeśli żaden z symptomów nie powróci przez najbliższe trzy lata.

Leia também:  Ciaza Kiedy Sa Pierwsze Objawy?

Tęgoryjec amerykański a tęgoryjec brazylijski

Wyróżnia się kilka odmian tęgoryjców, w zależności od klimatu, w którym występują. Najpopularniejszymi glistami są tęgoryjec amerykański i tęgoryjec brazylijski. Odmiana brazylijska jest najmniejsza i osiąga niecały centymetr długości.

Pasożyt po wkręceniu się pod powierzchnię skóry zostaje w niej i nie migruje do narządów. Zakażenie odmianą brazylijską jest bardzo łatwe, gdyż jaja tęgoryjca znajdują się na powierzchni ziemi. Pasożyt występuje głównie na nadmorskich plażach.

Przenika przez nieuszkodzoną skórę, nie pozostawiając żadnego śladu. Z czasem w miejscu zakażenia pojawiają się zaczerwienienie i lekki obrzęk. Tęgoryjec brazylijski porusza się tuż przy powierzchni skóry, a drążone przez niego tunele są widoczne.

Uszkadzając naskórek, powoduje jego przesuszenie i obumarcie.

Tęgoryjec amerykański, zwany również nekatorem, występuje w strefie subtropikalnej i tropikalnej. Do ciała żywiciela przenika poprzez kontakt ze skórą lub drogami pokarmowymi. Żyje i rozwija się w przewodzie pokarmowym, rosnąć do 1,5 cm. W chwili osiągnięcia dorosłości przesuwa się w kierunku płuc i oskrzeli. Początkowe stadium choroby przebiega bezobjawowo.

Co musisz wiedzieć o tęgoryjcu? Podsumowanie

Tęgoryjec u człowieka powoduje chorobę zwaną ankylostomozą. Pasożyt rozwija się w klimacie ciepłym i wilgotnym. Jest jedną z niebezpiecznych glist, którą można się zarazić w krajach tropikalnych.

Tęgoryjec pod skórę przenika natychmiast, kieruje się w stronę dwunastnicy, gdzie osiąga dojrzałość, by następnie zacząć żerowanie. Może trafić również do serca, co bezpośrednio zagraża życiu człowieka. Objawy zakażenia przypominają przeziębienie i zatrucie pokarmowe.

Będąc w krajach tropikalnych, zwracaj uwagę na dokładną higienę rąk, staranne mycie owoców i warzyw. W porach deszczowych nie chodź boso, gdyż pasożyt może znajdować się w mokrym podłożu lub w kałużach. Jeśli zauważysz wystąpienie jednego z objawów, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Gdy u jednego z członków rodziny zdiagnozowano tęgoryjca, bardzo wysokie jest prawdopodobieństwo zakażenia pozostałych osób.

Tęgoryjec – co to za pasożyt, objawy, diagnostyka, leczenie – Laboratorium Blumed

Choroby wywoływane przez pasożyty, mimo ciągłego postępu medycyny i naszej świadomości, nadal są częścią naszego życia. W placówkach, gdzie przebywają dzieci, nie tak trudno o popularne owsiki. Bezpieczne nie są także naturalne akweny wodne, a nawet kryte baseny. Jednym z mniej znanych pasożytów, o złowrogo brzmiącej nazwie jest tęgoryjec. 

Czym właściwie jest tęgoryjec?

Jest to stosunkowo niewielki, jeżeli porównać to np. z tasiemcem, pasożyt z rodziny nicieni. Do tej samej grupy pasożytów zaliczają się wspomniane już owsiki. Dorosłe osobniki osiągają około 2 cm długości. Nie oznacza to jednak, że można tego pasożyta bagatelizować! Miejscem bytowania tęgoryjca jest dwunastnica. Tęgoryjec jest obleńcem o bladoróżowym kolorze. 

Cykl rozwojowy tęgoryjca

Z uwagi na warunki, w jakich tęgoryjce rozwijają się najlepiej, choroba którą wywołują jest nazywana chorobą górników. Medyczna nazwa to ankylostomoza. Tęgoryjce preferują ciepło i dużą wilgotność powietrza – stąd w przeszłości epidemie tego pasożyta właśnie wśród górników. Tęgoryjce wylęgają się z jaj, których samica może złożyć nawet 25 tysięcy.

Larwy mają zdolność wnikania do ludzkiego krwioobiegu i tak zaczynają swoją wędrówkę po ciele człowieka. Tak trafiają do serca, płuc i tchawicy. Ciągłe odksztuszanie wydzieliny umożliwia tym nicieniom dostanie się do ich miejsca docelowego, czyli dwunastnicy. Zazwyczaj docierają tam w ciągu 7 dni od momentu przeniknięcia do krwioobiegu.

To właśnie w dwunastnicy tęgoryjec dojrzewa i zyskuje możliwość rozmnażania się. 

To właśnie od sposobu bytowania tego pasożyta w dwunastnicy, wzięła się jego nazwa. Tęgoryjec za pomocą otworu gębowego przyczepia się do ściany tego narządu i odżywia się krwią oraz nabłonkiem błony śluzowej. Niestety, może żyć w takiej formie przez wiele lat. 

Jak dochodzi do zakażenia?

Jak w przypadku wielu pasożytów, także w tym przypadku kluczowe znaczenie ma to, jak przestrzegamy zasad higieny. Do zakażenia dochodzi bowiem najczęściej na skutek zjedzenia niedokładnie umytych owoców lub wypicia wody z niewiadomowego źródła.

Co ciekawe, tęgoryjec może także dostać się do organizmu poprzez skórę. Dlatego jest zagrożeniem dla osób, które często chodzą bez butów. Tęgoryjec preferuje klimat subtropikalny, dlatego jest rzadko spotykany w Europie.

Jaja tęgoryjca nie dojrzewają bowiem w temperaturze poniżej 13°C, a poniżej 0°C i powyżej 45°C ulegają całkowitemu zniszczeniu. 

Tęgoryjec jest także obecny w glebie, gdzie trafia w formie jaj wraz z ludzkimi bądź zwierzęcymi odchodami. Dlatego do zakażenia może także dojść na plantacjach różnego rodzaju owoców, a także podczas pracy w ogrodnictwie.

 Tęgoryjec najczęściej pojawia się w krajach o niskiej świadomości społecznej i kiepskich warunkach sanitarnych. Szczególnie niebezpieczne jest powszechne stosowanie w takich miejscach odchodów ludzkich, jako nawozu.

Prowadzi to bowiem do niekontrolowanego przedstawania się jaj tego pasożyta do gleby na dużych powierzchniach. 

Profilaktyka

Najlepszą profilaktyką, jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny. Owoce j warzywa należy dokładnie umyć przed spożyciem. Szczególną ostrożność należy zachować podczas wycieczek do egzotycznych miejsc. Warto wówczas unikać spożywanie wody z niewiadomego źródła, a także ograniczyć chodzenie bez obuwia. 

Podczas pracy przy zbiorach owoców, należy bezwzględnie nosić pełne obuwie, a także rozważyć korzystanie z rękawiczek lub dokładnie umyć ręce przed każdym posiłkiem. Dodatkowo ręce należy także umyć po zakończeniu pracy.

Te same zasady obowiązują również ogrodników i wszystkie osoby, które w swojej pracy mają kontakt z wilgotną glebą.

Nie warto lekceważyć tych kilku prostych zasad higieny, ponieważ konsekwencje zakażenia mogą dawać o sobie znać przez wiele lat. 

W celu wzmocnienia układu pokarmowego, można rozważyć stosowanie pre i probiotyków. Tego typu preparaty są dostępne w aptekach bez recepty. Zdrowe jelita i układ pokarmowy z prawidłową florą bakteryjną, mogą znacznie zniwelować skutki bytowania pasożyta oraz znacznie ograniczyć ilość osobników, które dotrą do dwunastnicy. 

Objawy zakażenia tęgoryjcem

Choroby odpasożytnicze nadal nastreczają wielu trudności diagnostycznych. Dzieje się tak dlatego, że w wielu przypadkach objawy nie są tak typowe, jak np. przy wspomnianej już owsicy. Tak też jest z tęgoryjcem. Zakażenie tym pasożytem wywołuje nieswoiste objawy.

Niemniej jednak w wynikach badań laboratoryjnych, powinna zwrócić uwagę niedokrwistość. Objawia się ona bladością powłok skórnych, wrażliwością na zimno, osłabieniem i sennością. Jak już wiemy, tęgoryjec wysysa krew z naczyń krwionośnych dwunastnicy.

Stąd właśnie bywa przyczyną tej przypadłości. 

Dodatkowo mogą wystąpić takie objawy jak krwawienia z układu oddechowego i pokarmowego, a nawet krwioplucie, które zazwyczaj kojarzy się z gruźlicą. Nieswoiste objawy zakażenia tęgoryjcem to bóle brzucha, nudności, wymioty fusowatą treścią, biegunka czy stolec o ciemnym zabarwieniu. Co więcej, ten nicień może powodować obrzęki, a nawet wysypkę skórną, duszności i bóle w klatce piersiowej. 

Dlatego tak ważne jest, aby lekarz badając przyczynę tych dolegliwości, zebrał bardzo dokładny wywiad, np. zapytał czy pacjent był w ostatnim czasie w ciepłych krajach. 

Według danych WHO (World Health Organisation), do grupy wysokiego ryzyka należą także: 

  • dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym; 
  • kobiety w wieku rozrodczym (szczególnie karmiące piersią oraz w II i III trymestrze ciąży);
  • osoby dorosłe mające jakikolwiek kontakt z zanieczyszczoną glebą. 

Diagnostyka

Diagnostykę powinno się rozpocząć od badań laboratoryjnych, szczególnie morfologii, aby wykryć w ten sposób wspomnianą już niedokrwistość. Ponadto typowym objawem chorób pasożytniczych, jest podniesiony poziom eozynofili we krwi. Badania kału pacjenta umożliwia wykrycie jaj tego pasożyta. Niestety obecności dorosłego tęgoryjca, nie da się potwierdzić tego typu badaniem laboratoryjnym. 

Pomocne mogą okazać się także badania kardiologiczne, aby wykluczyć typowe choroby serca. W przypadku objawów skórnych, warto zasięgnąć porady doświadczonego dermatologa. Konieczne jest także skrupulatne przebadanie układu pokarmowego oraz oddechowego, jeżeli to dam dolegliwości najbardziej dają o sobie znać. 

Z uwagi na wiele nieswoistych objawów zakażenia tęgoryjcem, nie ma jednego skutecznego sposobu diagnostyki. Badania zależą tak naprawdę od rodzaju zgłaszanych przez pacjenta dolegliwości. Z tego właśnie względu, sam proces diagnostyczny może ciągnąć się przez wiele lat. 

Leczenie

Nawet w przypadku braku 100% pewności, że doszło do zakażenia właśnie tęgoryjcem, warto zastosować leczenie farmakologiczne. Nie ma bowiem innej skutecznej metody, aby pozbyć się tego pasożyta z organizmu. Podobnie, jak w przypadku wielu innych chorób odpasożytniczych, także tęgoryjec może wymagać długotrwałego procesu leczenia. Planowo taka kuracja trwa od 1 do 3 dni. 

Najczęściej stosowane są dwa preparaty: albendazol i mebendazol. Obydwa leki charakteryzuje duża skuteczność w zwalczaniu tego pasożyta. Jeżeli choroba przeszła już w stan przewlekły, znaczna niedokrwistość prowadzi z czasem do ogólnego wyniszczenia organizmu i utraty masy ciała. U najmłodszych może dojść do zaburzeń wzrostu, a nawet zaburzeń rozwoju funkcji poznawczych. 

W trakcie leczenia warto dbać także o dietę pacjenta. Powinna być ona bogata w witaminy, minerały, a także żelazo, którego duży spadek powoduje sposób odżywiania się tęgoryjca.

W przypadku zaawansowanych zmian metabolicznych i wyniszczenia organizmu, należy skonsultować z lekarzem prowadzącym optymalny dla pacjenta sposób odżywienia organizmu.

Niekiedy pomocna mogą okazać się dodatkowe farmaceutyki lub ogólnodostępne suplementy. 

Leia também:  Jakie Sa Objawy Choroby Pluc?

Zarówno wykrycie, jak i stwierdzenie wyleczenia choroby wywoływanej przez tęgoryjce, nie jest jednoznaczne. Co do zasady przyjmuje się, że w przypadku braku narodu dolegliwości przez 3 do 4 lat po zastosowanym leczeniu farmakologicznym, doszło do wyleczenia. 

Nieproszeni lokatorzy naszych jelit – Artykuły – Biotechnologia.pl

Pasożyty, jak pamiętamy z lekcji biologii, dbają zawsze o swojego żywiciela. O ile osobom zdrowym rzeczywiście rzadko wyrządzają krzywdę, o tyle dla ludzi z osłabioną odpornością mogą stanowić już spore zagrożenie. Pasożyty kolonizujące przewód pokarmowy możemy zaliczyć do  robaków i pierwotniaków.

Robaki z kolei dzielą się na dwie grupy: płaskie (tasiemce) i obłe (glista ludzka, owsiki, włosogłówka). Kiedyś parazytozy stanowiły duży problem terapeutyczny i kojarzyły się głównie z marginesem społecznym czy ludźmi żyjącymi w ciężkich warunkach socjalnych. Poprawa higieny i świadomości wśród Polaków znacznie zmniejszyła odsetek zachorowań.

Jednocześnie dzięki rozwojowi turystyki do krajów nieeuropejskich zwiększa się w ostatnich latach ilość parazytoz tropikalnych.

Tasiemce

W przewodzie pokarmowym człowieka może występować jednocześnie wiele tasiemców. Wszystkie łączy to, że w cyklu rozwojowym każdy ma dwóch żywicieli (wyjatke –  karłowaty), przy czym żywicielem pośrednim jest zwykle zwierzę hodowlane, które spożywa człowiek.

Do najczęstszych lokatorów naszych jelit należą: tasiemiec nieuzbrojony, uzbrojony (choroba wągrzyca), bąblowiec (choroba bąblowica) i bruzdogłowiec szeroki.  Objawy tasiemczycy nie są charakterystyczne co znacznie utrudnia diagnozę.

Niedokrwistość, ogólne osłabienie, problemy ze strony przewodu pokarmowego mogą być mylone z innymi jednostkami chorobowymi. Tasiemczyce są bardzo niebezpieczne. Uwolnione, inwazyjne larwy atakują w zasadzie wszystkie narządy. Wągier może zaatakować np. mózg lub gałkę oczną, co może skutkować ślepotą i zagrożeniem życia.

Bruzdogłowiec szeroki pochłania duże ilości witaminy B12, powodując niedokrwistość megaloblastyczną u gospodarzy. Tasiemiec uzbrojony może osadzać torbiel w centralnym układzie nerwowym, co prowadzi do rozwoju padaczkowych napadów drgawek (neurocysticerkoza).

Jak uniknąć problemu? Najważniejsza jest świadomość pochodzenia mięsa (legalny ubój), unikanie spożywania potraw surowych, dokładne mycie i dalsza obróbka cieplna mięsa. Diagnostyka opiera się na badaniu próbki kału i stwierdzeniu obecności jaj lub członów niechcianego gościa. W zwalczaniu pasożyta stosuje się niclosamid, prazykwantel i albendazol.

Owsiki

Należą do najczęstszych, niechcianych gości w naszych jelitach, szczególnie u dzieci. Bytują w jelicie cienkim, natomiast jaja składają w fałdach skóry w okolicy odbytu w porze nocnej. Do objawów charakterystycznych należy świąd okolic odbytu, zwłaszcza w nocy, nerwowość, brak apetytu, anemia, bóle brzucha.

Zakażenie odbywa się poprzez surowe jedzenie, przedmioty użytkowe i brudne ręce, na których znajdują się jaja owsików. Można śmiało mówić o sezonowych epidemiach owsicy, np. w przedszkolach i szkołach. Diagnostyka również polega na mikroskopowej analizie próbki kału. Leczenie nie jest skomplikowane. Trzeba podać pyrantel wszystkim domownikom.

Konieczne jest również przestrzeganie zasad higieny osobistej – codzienne zmienianie bielizny, pościeli i dezynfekcja ubikacji.

Glista ludzka

Należy do największych robaków atakujących ludzi. Dorosły  osobnik może mierzyć blisko pół metra długości. Jej cykl rozwojowy jest o wiele bardziej skomplikowany.

Człowiek spożywa postać larwalną pasożyta, który następnie przebija się przez ścianę jelita i z krwią wędruje do oskrzeli i pęcherzyków płucnych. Odkrztuszane larwy ponownie po połknięciu dostają się do przewodu pokarmowego, gdzie uzyskują postać dorosłą.

Objawy zakażenia są związane z układem oddechowym – ścieżką migracji patogenu. Może dojść do zapalenia oskrzeli, płuc lub nacieków. Do tych symptomów dochodzą jeszcze te żołądkowo-jelitowe. U niektórych osób występują nawet astmopodobne napady duszności lub skórne alergie.

Diagnoza opiera się na badaniu stolca, czasami obrazy rentgenowskie mogą wskazywać na niedrożność jelit, występuje eozynofilia. Leczenie ogranicza się do podania pojedynczej dawki mebendazolu lub abendazolu.

Tęgoryjec dwunastnicy

Dorosły osobnik ma ciało długości ok. 2 cm. Chorobę, którą wywołuje, nazywa się ankylostomatozą. Dawniej często zarażali się nią górnicy, stąd jej inna nazwa to anemia górników lub choroba tunelowa.

Do zarażenia dochodzi głównie przez nieuszkodzoną skórę poprzez kontakt z ziemią gdzie znajdują się larwy, które następnie z prądem krwi dostają się do przewodu pokarmowego.

Ankylostomatoza jest szczególnie niebezpieczna dla dzieci, ponieważ może doprowadzić do opóźnień w rozwoju i mieć poważne konsekwencje zdrowotne w późniejszym życiu. W Polsce choroba ta praktycznie nie występuje, gdyż jaja tego pasożyta wymagają wysokiej temperatury.

Tęgoryjec może żyć w organizmie człowieka nawet 8 lat. Mikroskopowe badanie kału na obecność jaj pasożyta pozwala postawić właściwą diagnozę. Leczenie za pomocą pojedynczej dawki albendazolu lub mebendazolu zazwyczaj jest wystarczające.

Przywry jelitowe

PNależą do obupłciowych robaków płaskich bytujących w naszym organizmie. Cykl życia każdego gatunku jest bardzo złożony i może obejmować szereg żywicieli pośrednich, takich jak ślimaki, ryby, kijanki lub warzywa. Ludzie zarażają się po spożyciu surowego lub niedogotowanego żywiciela pośredniego.

Larwy przywiązują się do ścian jelit, gdzie rozwijają się do postaci dorosłej przez okres kilku miesięcy. Przywry powodują zapalenia, owrzodzenia i wydzielanie śluzu w miejscu przyłączenia. Choroba może przebiegać bezobjawowo, ale u większości zainfekowanych następuje spadek masy ciała, bóle brzucha, nudności i wymioty. Do najgroźniejszych przywr należą: motylica wątrobowa i motyliczka.

Lekiem z wyboru jest prazykwantel. Po kuracji należy również zadbać o intensywną regenerację wątroby.

Balandtidium Coli

Balantidioza jest chorobą zakaźną, rozwijającą się poprzez zakażenie pierwotniakiem Balandtidium Coli, który żyje w układzie pokarmowym człowieka i świni. Człowiek zakaża się poprze spożycie skażonego mięsa. Zarażeniu zwykle  ulegają osoby podróżujące do krajów tropikalnych oraz hodowcy trzody i rzeźnicy, czyli wszyscy którzy mają bezpośredni kontakt z trzodą chlewną.

Larwy mieszkają głównie w świetle jelita, ale mogą przeniknąć także do śluzówki i powodować tam owrzodzenia. Do charakterystycznych symptomów balantidozy należą śluzowo-krwawa biegunka, wymioty, nudności, bóle brzucha, nudności i wymioty, anoreksja. Leczenie obejmuje uzupełnienie objętości elektrolitów, jak i przeciwbakteryjne działanie tetracykliną i metronidazolem.

Dientamoeba fragilis

Należy do chorobotwórczych pierwotniaków występujących we wszystkich krajach na świecie.

Wywołuje on dientamoebozę, zapalną chorobę jelita grubego, która w ostrej postaci wywołuje bóle brzucha i krwawe, śluzowe biegunki. W Polsce choroba występuje sporadycznie. Wrota inwazji stanowi jama ustna.

Zarazić można się bezpośrednio od zainfekowanego człowieka lub w wyniku kontaktu ze skażonymi larwami pokarmami.

Lamblia intestinalis (giardia)

Lamblia, będąca wiciowcem jelitowym, wywołuje chorobą zwaną lambliozą lub giardiazą. Szacuje się, że od 12 do 64% ludności, w zależności od regionu świata może być zarażona tym pierwotniakiem.

Człowiek zakaża się spożywając wodę z cystami giardii, które następnie kolonizują jelito cienkie. Dochodzi do uszkodzenia śluzówki jelita, co dalej prowadzi do upośledzonego wchłaniania tłuszczów, laktozy i witamin B12, A i kwasu foliowego.

Może dojść również do zapalenia dróg żółciowych i żółtaczki. Dzieci, u których układ odpornościowy nie jest jeszcze dostatecznie rozwinięty, są szczególnie wrażliwe na infekcję. Rozpoznanie choroby opiera się na wykryciu cyst w kale lub stwierdzeniu przeciwciał we krwi.

Leczenie zazwyczaj polega na uzupełnieniu płynów i elektrolitów oraz podawaniu metronidazolu lub tynidazolu.

Entamoeba histolytica (ameba) Ten pierwotniak powoduje czerwonkę (pełzakowicę, amebę). Rozpoznane czerwonki pełzakowatej bywa trudne. Zarazić się amebą można tylko drogą pokarmową, poprzez inwazyjną cystę pełzaka. Choroba ta jest powszechna wśród turystów podróżujących do tropików.

Zakażenie może jednak mieć miejsce także w Polsce, gdyż jest diagnozowane u osób nigdy niewyjeżdżających za granicę. U siebie możemy zarazić się czerwonką poprzez spożywanie jedzenia w budkach prowadzonych przez osoby przyjezdne, nieprzebadane pod kątem nosicielstwa pierwotniaka.

Faza ostra choroby objawia się biegunką (często krwawą- stąd nazwa), gorączką sięgającą 39 stopni, ogólnym osłabieniem, bólami brzucha, wymiotami. Po powrocie z kraju zagrożonego pełzakowicą należy zgłosić się do laboratorium celem wykonania badania mikroskopowego świeżego kału na obecność pasożyta.

W leczeniu wykorzystuje się obecnie związki chlorochiny, emetyny, hydroksychinoliny, pochodne imidazolowe (metronidazol, tynidazol), paromomycynę i inne leki przeciwpierwotniakowe.

Profilaktyka

Zasadniczą rolę w zapobieganiu zakażeniu pasożytem jelitowym odgrywa ścisłe przestrzeganie zasad higieny osobistej. Najważniejszą zasadą jest dokładne mycie rąk po skorzystaniu z toalety, ponieważ pasożyty jelitowe przedostają się do organizmu głównie przy tej okazji. Ważne jest również codzienne zmienianie bielizny i jak najczęstsze pościeli.

Bardzo istotne jest uważanie na to co i skąd jemy. Mięso nabyte w sklepie jest przebadane pod kątem występowania w nim pasożytów i takie możemy przyjąć za bezpieczne. Jednakże kupując mięso na bazarze lub od znajomego takiej pewności już nie mamy.

Każdy niepokojący objaw jelitowy lub gorączka po powrocie z kraju tropikalnego powinny być również zgłoszone do lekarza.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*