Rodzaje i przyczyny poronień

Poronienie to przedwczesne zakończenie ciąży, która trwała krócej niż 22 tygodnie. Od 23 tygodnia ciąży mówi się o przedwczesnym porodzie.

 Poronieniem samoistnym kończy się około 10-15% ciąż, przy czym około połowa kończy się jeszcze przed implantacją zarodka w macicy, czyli przed 8 tygodniem.

Szacuje się, że o około 25% poronień kobiety mogą nie wiedzieć, bo wydarzają się one przed 6 tygodniem ciąży (licząc od pierwszego dnia ostatniej miesiączki) i brane są po prostu za spóźnione krwawienie miesiączkowe. 

Największym ryzykiem poronienia obarczone są pierwsze tygodnie ciąży – statystyki poronień pokazują, że w I trymestrze dochodzi do 75-80% wszystkich poronień, a po 13 tygodniu ryzyko poronienia spada do 1-2%.

Za newralgiczny moment uznaje się 11 tydzień ciąży – ryzyko poronienia spada wówczas w sposób bardzo wyraźny, bo właśnie wtedy łożysko zaczyna przejmować funkcje, które dotychczas spełniały hormony. Sytuacja zarodka, który zresztą od tego momentu nazywa się płodem – stabilizuje się i umacnia.

Rodzaje i przyczyny poronień

Poronienie – etapy poronień

Ze względu na etap ciąży, na którym dochodzi do poronienia, wyróżnia się dwa jego typy:

  • Poronienie wczesne – jednoczasowe. To poronienia, które wydarzają się w I trymestrze ciąży. Do 12-13 tygodnia ciąży jajo płodowe stanowi dość jednolitą masę, pokrytą kosmkami, które oddzielają się od błony śluzowej macicy bez problemu i są wydalane przez organizm w całości, z zarodkiem znajdującym się w nienaruszonym worku owodniowym (poronienie kompletne).
  • Poronienie późne – dwuczasowe. To poronienie w drugim trymestrze ciąży, w którym wykształcone jest już w pełni łożysko. Poronienie ma wówczas przebieg dwuetapowy: po pęknięciu pęcherza owodniowego i rozwarciu szyjki macicy, podczas skurczów o różnym nasileniu – z organizmu wydalany jest najpierw płód, a potem łożysko.

Rodzaje poronień

W medycznej terminologii istnieje szereg nazw, które pozwalają na dokładniejsze określenie rodzaju poronienia. Oto kliniczne postacie poronień:

  • Poronienie zagrażające (łac. abortus imminens) – to oddzielenie się jaja płodowego od błony śluzowej macicy na niewielkim odcinku. Poronieniu zagrażającemu towarzyszą najczęściej: bezbolesne krwawienie z macicy oraz bardzo słaba czynność skurczowa. Szybko podjęte leczenie zachowawcze może uratować ciążę, jednak możliwości tego leczenia są mocno ograniczone, a jeśli objawy się nasilają – mamy najczęściej do czynienia z poronieniem nieodwracalnym.
  • Poronienie nieodwracalne, w toku (łc. abortus in tractu) – to oddzielenie się jaja płodowego od błony śluzowej macicy na znacznym odcinku. Poronieniu nieodwracalnemu towarzyszą: skracanie się szyjki macicy i rozwarcie ujścia macicy, a objawia się ono krwawieniem i czynnościami skurczowymi o dość dużym lub bardzo dużym nasileniu.
  • Poronienie chybione, zatrzymane (łac. abortus internus) – to sytuacja, w której jajo płodowe obumarło, ale nie zostało wydalone w okresie 8 tygodniu. Objawem poronienia chybionego jest niepowiększanie się macicy. O poronieniu szyjkowym mówimy, gdy roniące się jajo znajduje się w szyjce macicy, której ujście zewnętrzne jest zamknięte.
  • Poronienie niekompletne (łac. abortus incompletus) – po poronieniu obumarłego jaja płodowego, w macicy pozostają resztki utkania łożyskowego.
  • Poronienie kompletne, zupełne (łac, abortus completus) – to sytuacja, w której z macicy zostaje wydalone całe jajko płodowe.
  • Poronienie septyczne (łac. abortus septicus) – to poronienie, któremu towarzyszą objawy stanu zapalnego narządu rodnego i gorączka. Poronienie septyczne wymaga zastosowania antybiotykoterapii i postępowania jak przy leczeniu ostrego zapalenia przydatków.
  • Poronienia nawracające, poronienia nawykowe – to określenie trzeciego i każdego kolejnego poronienia u tej samej kobiety.

Przyczyny poronienia

Najczętsze przyczyny poronienia to różnego rodzaju nieprawidłowości w budowie i rozwoju zarodka, m.in.: wady komórek jajowych i plemników, wady chromosomalne płodu, wady rozwojowe płodu (np. układu nerwowego lub krwionośnego), a także wady pępowiny i nieprawidłowy rozwój łożyska.

Drugą grupą przyczyn poronień są wady i nieprawidłowości leżące po stronie organizmu kobiety, m.in.: niewykryte i niewyleczone choroby układu rodnego (np.

nowotwory macicy, mięśniaki, zrosty, nadżerki, polipy), endometrioza, zespół policystycznych jajników, wady rozwojowe macicy, zaburzenia hormonalne (w tym – zaburzenia czynności tarczycy), choroby zakaźne (np. cytomegalia, różyczka, toksoplazmoza i kiła) oraz nieprawidłowości immunologiczne i autoimmunologiczne, czytaj więcej: o powodach utraty ciąży.

Do poronienia może również dojść w wyniku urazów mechanicznych i wstrząsów psychicznych, a także w powikłaniach po zabiegach diagnostycznych (inwazyjne badania prenatalne tj.amiopunkcja lu biopsja  to bardzo rzadkie powody poronienia, ryzyko wynosi 1%).

Na stopień zagrożenia poronieniem wpływ mają również czynniki zależne od wieku (ryzyko poronienia znacząco wzrasta po 38. roku życia) i trybu życia kobiety, m.in.: złe odżywianie, nadwaga i niedowaga, stosowanie różnego rodzaju używek (np. nadużywanie kofeiny, palenie papierosów, spożywanie alkoholu),  czy stres.

Do niedawna częstą przyczyną poronień był konflikt serologiczny, nazywany również konfliktem matczyno-płodowym. O konflikcie serologicznym mówimy wówczas, gdy kobieta ma krew oznaczoną czynnikiem Rh-, a ojciec dziecka ma czynnik Rh+.

Płód, przejmując od ojca antygeny, których nie ma matka – może zostać potraktowany przez organizm kobiety jako obcy i zostać zaatakowany przez przeciwciała. Konflikt serologiczny występuje w drugiej i każdej kolejnej ciąży.

W pierwszej ciąży organizm kobiety nie zdąży wyprodukować przeciwciał, które zagroziłyby płodowi – będzie jednak „gotowy” na następną.

Współcześnie, dzięki zaawansowanej wiedzy, można skutecznie przeciwdziałać skutkom konfliktu serologicznego, wdrażając odpowiednie leczenie polegające na podaniu odpowiednich przeciwciał kobiecie ciężarnej. Bardzo ważne jest jednak wczesne wykrycie potencjalnego konfliktu – oznaczenie grupy krwi i czynnika Rh zaleca się już na etapie starania się o ciążę.

Oceny ryzyka poronienia dokonuje się na podstawie badań krwi, a najczulszymi wskaźnikami zagrożenia są: poziom estrogenów i B-hCG.

Również stwierdzenie utrzymującej się u płodu bradykardii (częstość akcji serca płodu wynosi poniżej 60 razy na minutę) to ważny sygnał bardzo często poprzedzający poronienie.

Innymi wskaźnikami ryzyka utraty ciąży są: nieprawidłowy wzrost pęcherzyka ciążowego, jego nieregularny kształt oraz wczesne małowodzie.  

Poronienie objawy

Objawy wczesnego poronienia to przede wszystkim krwawienie lub plamienie z dróg rodnych. Uznaje się, że każde plamienie w ciąży należy bezwzględnie skonsultować z lekarzem, który najczęściej bezzwłocznie przeprowadza badanie ultrasonograficzne pozwalające ocenić stan płodu i określić ewentualne zagrożenie ciąży.

Sytuacja jest groźniejsza, jeśli obok plamienia pojawiają się również skurcze, które są drugim objawem poronienia – w zależności od obfitości krwawienia i siły skurczów mamy do czynienia z poronieniem zagrażającym lub poronieniem w toku.

Jeżeli dochodzi do odejścia wód płodowych (to trzeci objaw poronienia) – oznacza to najczęściej poronienie nieodwracalne.

Wczesne samoistne poronienia są najczęściej niepowikłane, przebiegają bez wyraźnych symptomów przepowiadających, a oznaki poronienia pojawiają się zazwyczaj niespodziewanie. Poronieniu może towarzyszyć stan podgorączkowy i bóle związane ze skurczami macicy.

Zdecydowanie rzadziej dochodzi do poronień powikłanych, w toku których występuje wysoka gorączka (39-40oC) oraz stan zapalny narządów rodnych (a zwłaszcza błony śluzowej macicy), a po poronieniu kobieta boryka się z stanami zapalnymi przydatków i otrzewnej.

Incydentalnie zarówno objawem, jak i powikłaniem poronienia, może być zakażenie ogólne organizmu kobiety z zespołem objawów: wysoką gorączką, dreszczami i zaburzeniami świadomości, obniżonym ciśnieniem tętniczym i zaburzeniami krzepnięcia krwi, bólami brzucha i mięśni, sztywnością karku oraz ropnymi upławami z dróg rodnych.  

Diagnostyka poronień

Zalecenia dotyczące diagnozowania poronienia zależą przede wszystkim od tego, która z kolei utracona ciąża to była (zaawansowane badania po poronieniach refundowane są po trzecim poronieniu, czyli w przypadku poronień nawykowych).

Wedle wytycznych NFZ, po pierwszym poronieniu zaleca się ustalenie potencjalnych przyczyn na podstawie wywiadu lekarskiego oraz wyników badań przedmiotowych, w których zwraca się uwagę przede wszystkim na: szkodliwe czynniki środowiskowe (m.in.

niedobory kwasu foliowego), uwarunkowania genetyczne (występowanie w rodzinie dziedzicznych chorób), nieprawidłowości w budowie macicy oraz wykluczenie chorób o podłożu immunologicznym, a w kolejnej ciąży zaleca się wczesne badanie ultrasonograficzne.

Po drugim poronieniu ponownie ocenia się wpływ środowiska i poddaje ocenie uwarunkowania fizykalne kobiety, ale też konieczna jest dokładna ocena czynności tarczycy oraz badania w kierunku zakażeń Chlamydia i Ureaplasma.

Po trzeciej stracie ciąży wykonuje się ocenę kariotypu rodziców i szczegółowe badania bakteriologiczne, histeroskopię macicy (badanie wziernikowe pozwalające ocenić stan ścian narządu) oraz biopsję endometrium.  Każdorazowo powinna być wykonana morfologia krwi oraz USG narządów rodnych kobiety.

Leia também:  Nacięcie lub usunięcie błony dziewiczej (hymenotomia)

W przeszło 60% przypadków poronień ich przyczyną są wady genetyczne zarodka. Dlatego też diagnozowanie poronienia najlepiej zacząć właśnie od badań genetycznych, które bardzo często od razu wskazują powód poronienia, a co za tym idzie – maksymalnie skracają diagnostykę i związane z nią obciążenia psychiczne.

Zabezpieczenie tkanek ronionego zarodka lub płodu pozwala na szczegółową analizę sytuacji i świadome zaplanowanie kolejnej ciąży (para może dowiedzieć się m.in. jakie ma szanse na posiadanie zdrowego potomstwa, a lekarz ma możliwość wdrożenia takiego schematu postępowania, który pozwoli te szanse zoptymalizować).

Oprócz badań genetycznych, można również przeprowadzić badania histopatologiczne materiału z poronienia.  Jeżeli z różnych przyczyn nie udało się zabezpieczyć materiału z poronienia – oboje rodzice mogą poddać się badaniu kariotypu (od kobiety i mężczyzny pobierana jest próbka krwi, z które izolowany jest materiał do badania).

Badanie kariotypu pozwala na stwierdzenie ewentualnych aberracji w chromosomach pary (obydwojga lub  jednego z nich), które choć nie wywołują u nich objawów choroby, mogą występować w komórkach rozrodczych i utrudniać lub uniemożliwiać utrzymanie ciąży.

W procesie diagnozowania poronienia należy również wykluczyć mutacje, które zaburzają krzepliwość krwi lub uniemożliwiają wchłanianie kwasu foliowego (koniecznego dla prawidłowego rozwoju płodu).

Warto tutaj podkreślić, że decyzję o diagnozowaniu przyczyn poronienia powinna ostatecznie podjąć kobieta lub para, której sytuacja dotyczy.

Lekarze często nie zlecają żadnych lub prawie żadnych badań po pierwszym poronieniu, przyjmując że „tak się po prostu zdarza”.

Dla części kobiet taka postawa jest jednak nie do przyjęcia, dla nich priorytetem jest znalezienie odpowiedzi na pytanie: „dlaczego poroniłam?”. Poznanie przyczyny poronienia jest niezbędne, by móc zminimalizować ryzyko utraty kolejnej ciąży.  

Po poronieniu

Organizm kobiety po poronieniu regeneruje się stosunkowo szybko, bo już po około 4-6 tygodniach powraca miesiączka, po której pojawia się normalna owulacja. Ze względu jednak na kondycję psychiczną kobiety, lekarze zalecają wstrzymanie się z podjęciem próby ponownego zajścia w ciąże przez minimum 3-4 miesiące.

Zdystansowanie się do traumatycznych przeżyć związanych z poronieniem wymaga czasu, a wyciszenie i spokój są niezwykle ważne podczas starań o dziecko, jak i całej ciąży.

Ciąża po poronieniu nie musi być zagrożona utratą – należy wiedzieć, że poronienie w pierwszym trymestrze tylko w niewielkim stopniu zwiększa ryzyko utraty kolejnej ciąży (w porównaniu do kobiet, które nie roniły – prawdopodobieństwo poronienia wynosi około 5%).

Dwa kolejne poronienia obniżają szansę na donoszenie kolejnej ciąży do 70%. Przy trzech poronieniach, następujących jedno po drugim mamy do czynienia z poronieniami nawykowymi i szansa na donoszenie ciąży wynosi około 50%.

Okres po poronieniu to czas, który po prostu musimy dać swojemu organizmowi na fizyczne „dojście do siebie”, a naszej psychice – na przeżycie żałoby.

Im wyższa była poroniona ciąża, tym więcej czasu potrzeba, by nasze ciało powróciło do stanu sprzed ciąży – chodzi tu przede wszystkim o gospodarkę hormonalną, ale też stan macicy.

Sposób przeżywania żałoby po utracie ciąży to kwestia indywidualna, do której nie sposób przykładać jakiejkolwiek miary.

Po jakim czasie od poronienia można podjąć starania o dziecko? Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, a lekarze w zależności od specjalności, własnego doświadczenia zawodowego oraz  wieku utraconej ciąży – mówią o okresie od trzech miesięcy do roku, a nawet trzech lat. Jeżeli poronienie miało miejsce w I trymestrze – najczęściej już po trzech prawidłowych cyklach możemy próbować zajść w kolejną ciążę. Jeśli natomiast poronienie nastąpiło w II trymestrze – zaleca się odczekanie z próbą zajścia w kolejną ciążę minimum pół roku.   

Profilaktyka poronień

W profilaktyce poronień najważniejsze jest przestrzeganie wszelkich zaleceń lekarza oraz właściwe przygotowanie się do ciąży.

Planowanie ciąży należy zawsze rozpocząć od sprawdzenia stanu naszego organizmu. W tym celu koniecznie wykonajmy: morfologię krwi oraz oznaczenie grupy krwi i czynnika Rh, badania biochemiczne krwi, analizę moczu, sprawdźmy poziom hormonów tarczycy, zróbmy próby wątrobowe.

Koniecznie wykonajmy wszystkie zalecane testy przesiewowe: na kiłę, obecność wirusów HIV, HCV i HBV oraz obecność przeciwciał przeciwko różyczce, toksoplazmozie i cytomegalii.

Jeżeli zajdzie konieczność wyleczenia jakiejkolwiek choroby, czy stanu zapalnego, ale również próchnicy – zróbmy to zanim zajdziemy w ciążę! Zgłośmy się również na cytologię oraz USG transwaginalne i skontrolujmy piersi.

Jeśli chorujemy na jakąkolwiek chorobę przewlekłą – lekarz prowadzący powinien wiedzieć o planowanej ciąży, bo może się okazać, że będzie konieczna zmiana leków lub dawkowania tychże.

Profilaktyka po poronieniu będzie opierała się przede wszystkim na zdiagnozowaniu jego przyczyny lub przyczyn, a następnie – jeśli tylko to możliwe – zminimalizowaniu ryzyka podczas kolejnej ciąży.

Nie na wszystkie czynniki wpływające na ryzyko poronienia mamy wpływ.

Jeśli przyczyną problemów z utrzymaniem ciąży są czynniki genetyczne – w ramach profilaktyki powinniśmy wykonać dokładne badania genetyczne, które pozwolą lekarzowi określić nasze szanse na posiadanie zdrowego potomstwa, czytaj: geny a płodność.

Jeżeli poronienie spowodowane było czynnikami anatomicznymi, hormonalnymi, immunologicznymi lub jakimiś infekcjami – musimy się z nimi uporać przed podjęciem starań o kolejną ciążę. 

Oprócz profilaktyki od strony medycznej, warto zadbać o zdrowy styl życia, który jest bardzo istotny w kontekście kobiecej płodności. Czasami wystarczą niewielkie zmiany, aby w znaczący sposób zwiększyć szanse na zajście w ciążę.

Dowodem na to są badania przeprowadzone przez naukowców z Uniwersytetu Massachusetts. Wzięły w nich udział kobiety, które w przeszłości straciły jedną lub dwie ciąże. Wyniki badań są bardzo optymistyczne: spacer (min.

10-minutowy) może zwiększyć szansę na zajście w ciążę nawet o 82% u kobiet z nadwagą lub otyłością, które w przeszłości poroniły ciążę! 

Poronienie – jak wygląda? Objawy i rodzaje poronienia

Autor: Magdalena Szewczyk

Poronienie występuje wówczas, kiedy ciąża kończy się przed 22. tygodniem na skutek wydalenia obumarłego jaja płodowego.

Według statystyk jedna na pięć zapłodnionych komórek jajowych ulega obumarciu zaraz po zagnieżdżeniu.

W pierwszym trymestrze do utraty dziecka, czyli poronienia dochodzi w jednej na sześć ciąż, w drugim – w jednej na pięćdziesiąt.

fot. Pixabay

Poronienie samoistne – przyczyny

Prawdopodobieństwo poronienia samoistnego w znacznej mierze zależne jest od stanu zdrowia matki. Wśród czynników ryzyka należy wymienić silne urazy lub wstrząsy psychiczne, stres, obciążenie układu odpornościowego, cukrzycę, choroby genetyczne czy używki (alkohol, papierosy i narkotyki).

Do poronienia samoistnego może dojść w przypadku, kiedy wystąpi upośledzenie rozwoju jaja płodowego. Zdarza się też, że jajo płodowe jest puste. Aż 75% wszystkich poronień ma miejsce w pierwszym trymestrze ciąży, czyli przed upływem 12. tygodnia.

 Największą grupę, bo ponad 60% stanowią poronienia wynikające z nieprawidłowości w budowie i rozwoju zarodka. Wśród nich:

  • wady komórek jajowych
  • wady plemników
  • konflikt serologiczny
  • wady pępowiny
  • wady chromosomalne płodu
  • wady kosmówki
  • wady rozwojowe płodu np. układu nerwowego, czy  krwionośnego
  • wady rozwojowe, guzy, mięśniaki, nadżerki, polipy, zrosty, nowotwory  macicy
  • nieprawidłowy rozwój łożyska- zaśniad groniasty
  • przedwczesne odklejenie się łożyska
  • zaburzenia hormonalne
  • choroby zakaźne np. kiła lub toksoplazmoza
  • urazy mechaniczne
  • wstrząsy psychiczne
  • wiek matki po 38. roku życia
  • powikłania w wyniku zabiegów diagnostycznych np. badań prenatalnych
  • pęknięcie pęcherza płodowego
  • zakażenie wewnątrzmaciczne
  • złe odżywianie
  • zaburzenia czynności tarczycy
  • używki
  • chemia, RTG
  • wcześniejsze poronienia – poronienia wtórne
  • nieprawidłowości immunologiczne – organizm kobiety traktuje zarodek jak intruza i niszczy go
  • poronienie wczesne – jednoczasowe – dochodzi do nich w pierwszym trymestrze ciąży. Na tym etapie ciąży jajo płodowe stanowi dość jednolitą, pokrytą kosmkami masę. W chwili poronienia bez problemu oddziela się od błony śluzowej macicy i najczęściej jest wydalane przez organizm w całości. Ponieważ zarodek znajduje się w nienaruszonym worku owodniowym, ten rodzaj poronienia nazywany jest poronieniem zupełnym i objawia się zewnętrznym  krwawieniem.
  • poronienie późne – dwuczasowe – do utraty dziecka dochodzi pomiędzy początkiem drugiego, a trzeciego trymestru ciąży. W okresie tym łożysko jest już w pełni wykształcone, a poronienie przebiega dwuetapowo. Zaczyna się od skurczy, po których następuje pęknięcie pęcherza owodniowego, rozwarcie szyjki macicy, a następnie wydalenie przez organizm płodu i łożyska.
Leia também:  Stulejka – jakie są objawy i leczenie?

Pierwsze objawy poronienia:

  • krwawienie
  • skurcze
  • odejście wód płodowych
  • bóle brzucha

Najczęściej dochodzi do poronień w pierwszym trymestrze ciąży, niepowikłanych, przebiegających bez wyraźnych objawów.

Zazwyczaj niespodziewanie pojawia się krwawienie i może wystąpić stan podgorączkowy. Rzadziej poronienie niepowikłane przebiega z wysoką gorączką około 39 stopni i stanem zapalnym błony śluzowej macicy.

U niektórych kobiet dochodzi do powikłań i stanów zapalnych przydatków i otrzewnej. Sporadycznie objawem poronienia może być zakażenie ogólne.

Wówczas występują: ropne upławy, dreszcze, wysoka gorączka, zaburzenia świadomości, obniżenie tętniczego ciśnienia krwi, sztywność karku, szybki oddech, skąpomocz, bóle mięśni, zaburzenia krzepnięcia i  bóle brzucha.

Postacie kliniczne poronienia

  • Poronienie zupełne– wydaleniu z jamy macicy ulega całe jajo płodowe wraz z zarodkiem. Macica jest wówczas pusta i nie wymaga wyłyżeczkowania. Zazwyczaj jest to poronienie bardzo wczesne i najczęściej dochodzi do niego przed upływem 7 tygodnia ciąży. Po tego typu poronieniu krwawienie szybko ustępuje, a  macica ulega zmniejszeniu.
  • Poronienie niezupełne – płód zostaje wydalony wraz z  fragmentami łożyska i kosmówki.  Ponieważ pozostała część tkanek tzw. resztki po poronieniu zalegają w macicy, aby nie dopuścić do krwotoku i zakażenia wewnątrzmacicznego  wymaga ona wyłyżeczkowania. Zabieg ten wykonuje się w znieczuleniu.
  • Poronienie rozpoczynające się – objawia się obfitym krwawieniem, rozpierającym bólem w podbrzuszu i krzyżu oraz  silnymi skurczami macicy i postępującym rozwieraniem szyjki macicy.
  • Poronienie zagrażające –  charakteryzuje się skąpym, bezbolesnymi krwawieniem z dróg rodnych i skurczami macicy. Najczęściej mają one miejsce w pierwszym trymestrze ciąży w dniach przypadających na kolejne menstruacje, czyli w 4, 8 i 12 tygodniu ciąży. Również często dochodzi do nich około 14 tygodnia, gdy obniżeniu ulega produkcja hormonów w ciałku żółtym. Krew jest zazwyczaj czerwona lub ma różowe zabarwienie, czasem jest zmieszana ze śluzem.  Z czasem ciemnieje i przybiera brązowy kolor. Przeważnie krwawienie jest krótkotrwałe. W poronieniu zagrażającym istnieje duża szansa na zachowanie ciąży. Natomiast rokowanie jest niepomyślne gdy: krwawienie trwa 2-3 tygodnie, występują skurcze, przerwy między skurczami trwają coraz krócej, stężenie hCG w surowicy krwi jest za niskie.
  • Poronienie nawykowe – ma miejsce gdy u kobiety wystąpiły już trzy poronienia jedno po drugim. Przyczyną około 55% wszystkich poronień nawykowych są wady rozwojowe zarodka.
  • Poronienie zatrzymane – obumarłe jajo płodowe pozostaje w macicy przez wiele tygodni. Jeżeli obumarłe jajo płodowe pozostaje w macicy ponad 5 tygodni, wówczas może dojść do zagrażającego życiu krwawienia w wyniku zaburzeń krzepnięcia.
  • Poronienie chybione – ma miejsce gdy mimo, że zarodek nie żyje, to ciąża trwa nadal. Obumarły płód może pozostawać w  macicy przez kilka tygodni, a w niektórych przypadkach nawet  miesięcy.

Każde plamienie w ciąży należy skonsultować z lekarzem. Zapewne zleci on wówczas wykonanie badania USG, aby stwierdzić, czy zarodek jest żywy. W 90% przypadków po wizycie na oddziale patologii ciąża kończy się terminowym urodzeniem zdrowego dziecka. Pamiętaj, że jeśli istnieje zagrożenie przedwczesnym porodem, ciąża musi być  regularnie i bardzo starannie monitorowana.

Jeszcze do niedawna konflikt serologiczny był dość częstą przyczyną poronienia.

Na szczęście dziś dzięki odpowiedniej wiedzy na ten temat i stosownemu leczeniu obecnie bardzo rzadko powoduje stratę dziecka.

Najlepiej jeszcze przed zajściem w ciążę sprawdzić, czy w waszym związku nie ma takiego konfliktu. Jeśli jest, już od pierwszych dni ciąży zostaniesz objęta specjalnym programem profilaktycznym.

Utrata dziecka i co dalej?

Po poronieniu owulacja pojawia się dość szybko, a miesiączka powraca zwykle w przeciągu  4-6 tygodni.

Jeśli poronienie było samoistne i nie zaszła potrzeba zabiegowego czyszczenia jamy macicy, lekarze zwykle nie widzą przeciwwskazań do kolejnej ciąży.

Jeśli jednak konieczna była hospitalizacja, wykonano zabieg łyżeczkowania macicy a także zastosowano leczenie farmakologiczne, moment, w którym zaczniemy starać się o kolejną ciąż, najlepiej skonsultować z lekarzem.

Czytaj również:

Poronienie a kolejna ciąża – jak pokonać strach

Poronienie: rodzaje, przyczyny, objawy. Kiedy starać się o dziecko po stracie ciąży?

Poronienie (łac. abortus) to przedwczesne zakończenie ciąży trwającej krócej niż 22 tygodnie wskutek wydalenia obumarłego zarodka lub płodu. Od 23. tygodnia mówi się o porodzie przedwczesnym. Szacuje się, że poronieniem kończy się około 10-15 proc. ciąż. Do 80 proc. poronień dochodzi w pierwszym trymestrze ciąży.

Krwawienia w ciąży mogą występować nawet do trzeciego miesiąca – mówi ginekolog-położnik, dr Grzegorz Południewski. Kiedy grożą poronieniem?

Wyróżnia się wiele rodzajów poronień. To:

  1. poronienie samoistne. Mówi się o nim, gdy kobieta zaczyna krwawić i roni w postaci obfitej miesiączki. Poronienie następuje samoistnie, bez ingerencji lekarskiej,
  2. poronienie niezupełne. Oznacza, że poronienie rozpoczyna się samoistnie, ale nie może się w pełni dokonać bez pomocy lekarskiej. To obumarcie jaja płodowego, po którym w jamie macicy pozostały resztki utkania łożyskowego,
  3. poronienie zatrzymane. To obumarcie jaja płodowego, po którym nie nastąpiło wydalenie obumarłego płodu w okresie ośmiu tygodni. Kobieta dowiaduje się, że ciąża obumarła dopiero na USG, kiedy lekarz stwierdza brak akcji serca u dziecka. Organizm kobiety zachowuje się tak, jakby ciąża trwała nadal,
  4. poronienie septyczne – poronienie przebiegające z ogólnym zakażeniem organizmu,
  5. poronienie nawykowe, nawracające – to trzecie i każde następne kolejne poronienie,
  6. poronienie zupełne – poronienie, kiedy wydaleniu z jamy macicy uległo całe jajo płodowe (płód i kosmówka).

Przyczyny poronienia występującego w pierwszym trymestrze ciąży, tak zwane wczesne to:

  • czynniki genetyczne – ponad połowa zarodków po poronieniu jest obciążona aberracją chromosomową. Wada chromosomalna powstaje z przyczyny niezależnych podczas powstawania gamet. Ponieważ częściej wady te powstają po stronie kobiety, im starsza ciężarna, tym większe ryzyko poronienia,
  • zaburzenia trofoblastu,
  • patologie w obrębie narządu rodnego kobiety (mięśniaki macicy, macica dwurożna lub jednorożna, macica przegrodzona czy niewydolność szyjki macicy).

Przyczyny poronienia występującego w drugim trymestrze ciąży, tak zwane późne, obejmują przyczyny poronień w pierwszym trymestrze oraz:

  • poważne zakażenia (różyczka, opryszczka, cytomegalia, odra, toksoplazmoza),
  • czynniki immunologiczne. Układ odpornościowy może wytwarzać przeciwciała, które atakują organizm ciężarnej,
  • zaburzenia gospodarki hormonalnej i choroby przewlekłe matki (na przykład cukrzyca czy niewyrównane choroby tarczycy, zespół policystycznych jajników),
  • choroby wirusowe i bakteryjne,
  • niewydolność cieśniowo-szyjkowa,
  • niewydolność fazy lutealnej,
  • nadużywanie leków,
  • palenie papierosów,
  • narkotyki,
  • złe odżywianie,
  • wysoki poziom stresu.

Objawami poronienia jest krwawienie i ból podbrzusza. Wyjątkiem jest poronienie zatrzymane. W bardziej zaawansowanej ciąży pojawia się silny ból napadowy, który obejmuje podbrzusze oraz okolicę lędźwiowo-krzyżową. Bólom może towarzyszyć krwawienie i skurcze. Objawy poronienia zależą od rodzaju poronienia oraz od wieku ciąży. Im ciąża dłuższa, tym objawy poronienia są silniejsze.

Jeśli doszło do poronienia, rodzice często zastanawiają się, kiedy znów mogą starać się o dziecko. Wiele zależy od kondycji fizycznej i psychicznej kobiety, ale i rodzaju poronienia.

Przy poronieniu samoistnym kobieta powinna zgłosić się na kontrolę do ginekologa. O ciążę można starać się już w kolejnym cyklu menstruacyjnym. Przy poronieniu zatrzymanym lub niezupełnym należy oczyścić jamę macicy z martwych tkanek.

Jeżeli zostaje przeprowadzony zabieg łyżeczkowania, z próbami zajścia w ciąże należy zaczekać co najmniej trzy miesiące. W ostatnich latach lekarze częściej sięgają po inne rozwiązanie. To farmakologiczna indukcja poronienia.

Kobiecie, u której stwierdza się obumarcie ciąży, podaje się leki wywołujące skurcze. Dochodzi do samoistnego oczyszczania się macicy. O ciążę można się wówczas starać po jednym prawidłowym cyklu. Przy poronieniach późniejszych niż 13.

tydzień najczęściej przeprowadza się zabieg ginekologiczny. W takiej sytuacji o dziecko można się starać dopiero po trzech prawidłowych cyklach.

Po potwierdzeniu poronienia warto wykonać badania, które ułatwią zajście w kolejną ciążę. Można zbadać poziom hormonów, zrobić badania genetyczne, a także wykluczyć problemy z budową układu rodnego.

Czasem warto porozmawiać z psychologiem. Wykrycie przyczyny poronienia umożliwia wdrożenie leczenia przyczynowego. Poronienie nawracające jest odrębną jednostką chorobową, posiadającą swoistą etiologię.

Poronienie – Wikipedia, wolna encyklopedia

Poronienie samoistne
Leia também:  Osłona antybiotykowa – jak wybrać probiotyk przy antybiotyku?

abortus

ICD-10

O03

O03.0

Poronienie samoistne niezupełne, powikłane zakażeniem dróg rodnych i narządów miednicy mniejszej (ze stanami w O08.0)

O03.1

Poronienie samoistne niezupełne, powikłane długotrwałym lub nadmiernym krwawieniem (ze stanami w O08.1)

O03.2

Poronienie samoistne niezupełne, powikłane zatorem (ze stanami w O08.2)

O03.3

Poronienie samoistne niezupełne, z innymi i nieokreślonymi powikłaniami (ze stanami w O08.3-O08.9)

O03.4

Poronienie samoistne niezupełne, bez powikłań

O03.5

Poronienie samoistne zupełne lub nieokreślone, powikłane zakażeniem dróg rodnych lub narządów miednicy mniejszej (ze stanami w O08.0)

O03.6

Poronienie samoistne zupełne lub nieokreślone, powikłane długotrwałym lub nadmiernym krwawieniem (ze stanami w O08.1)

O03.7

Poronienie samoistne zupełne lub nieokreślone, powikłane zatorem (ze stanami w O08.2)

O03.8

Poronienie samoistne zupełne lub nieokreślone, z innymi lub nie określonymi powikłaniami (ze stanami w O08.3-O08.9)

O03.9

Poronienie samoistne zupełne lub nieokreślone, bez powikłań

DiseasesDB

29

MedlinePlus

001488

MeSH

D000022

Poronienie (łac. abortus) – wydalenie jaja płodowego przed 22. tygodniem ciąży [1] (od 23. tyg. mówi się o porodzie przedwczesnym) wskutek wydalenia obumarłego zarodka lub płodu.

Terminologia

  • Poronienie zagrażające (abortus imminens, ang. threatened abortion) – oddzielenie się jaja płodowego na niewielkim odcinku, objawia się zwykle bezbolesnym krwawieniem z macicy i czynnością skurczową o niewielkim nasileniu. Rozpoznaje się je przy każdym krwawieniu pochwowym w okresie określonym w definicji poronienia[2]. Przy leczeniu zachowawczym objawy niekiedy przechodzą, jednak możliwości leczenia są ograniczone. Jeśli objawy nasilają się, rokowanie dla ciąży jest złe.
  • Poronienie w toku, nieodwracalne (abortus in tractu, ang. inevitable abortion) – oddzielenie się jaja płodowego na większym odcinku, któremu towarzyszy skracanie się szyjki i rozwarcie jej ujścia wewnętrznego. Poronienie w toku rozpoznawane jest w każdym przypadku pęknięcia błon płodowych przed 22. tygodniem ciąży. Objawia się obfitym krwawieniem i bólem o różnym nasileniu. Postępowaniem z wyboru jest wyłyżeczkowanie jamy macicy.
  • Poronienie zatrzymane, chybione (abortus internus, ang. missed abortion) – obumarcie jaja płodowego, po którym nie nastąpiło wydalenie obumarłego płodu w okresie 8 tygodni. Jedynym objawem jest brak powiększania się macicy przez kilka tygodni. Postępowaniem z wyboru jest farmakologiczne indukowanie czynności skurczowej i łyżeczkowanie jamy macicy.
  • Poronienie niezupełne, niekompletne (abortus incompletus, ang. incomplete abortion) – obumarcie jaja płodowego, po którym w jamie macicy pozostały resztki utkania łożyskowego.
  • Poronienie septyczne (abortus septicus) – poronienie przebiegające z wykładnikami stanu zapalnego narządu rodnego. Stwierdzenie gorączki towarzyszącej poronieniu jest wskazaniem do zastosowania antybiotykoterapii empirycznej szerokospektralnej, zasady postępowania są podobne jak przy leczeniu ostrego zapalenia przydatków.
  • Poronienie szyjkowe – roniące się jajo płodowe znajduje się w szyjce macicy, ponieważ zamknięte jest jej ujście zewnętrzne.
  • Puste jajo płodowe
  • Poronienie nawykowe, nawracające – trzecie i każde następne kolejne poronienie[1].
  • Poronienie zupełne – postać poronienia w której wydaleniu z jamy macicy uległo całe jajo płodowe (płód i kosmówka).

Epidemiologia

W zależności od źródeł badań:

  • Zapłodnienie u człowieka kończy się poronieniem w 30-50% przypadków[3].
  • Poronieniem kończy się około 10–20% rozpoznanych ciąż[1][2][3].
  • Najwięcej ciąż ronionych jest przed implantacją (50%), po 8. tygodniu ciąży już tylko 10%.
  • Po 13 tygodniu ryzyko poronienia wynosi 1–2%[1].
  • Badania prospektywne z użyciem bardzo czułych testów wykazują, że 25% ciąż kończy się poronieniem samoistnym przed 6. tygodniem od ostatniej miesiączki[4][5].
  • Do 80% poronień dochodzi w I trymestrze ciąży[2].

Etiologia

Etiologia poronienia zależna jest od czasu jego wystąpienia:

Przyczyny poronienia występującego w I trymestrze ciąży (wczesne):

  • czynniki genetyczne – ok. 50–60% zarodków po poronieniu jest obciążonych aberracją chromosomową[6],
  • zaburzenia trofoblastu,
  • wady anatomiczne macicy (zrosty wewnątrzmaciczne).

Przyczyny poronienia występującego w II trymestrze ciąży (późne):

  • przyczyny poronień w I trymestrze,
  • poważne zakażenia (różyczka, opryszczka, cytomegalia, odra, toksoplazmoza),
  • czynniki immunologiczne,
  • choroby przewlekłe matki (cukrzyca, niedoczynność tarczycy),
  • choroby wirusowe i bakteryjne,
  • niewydolność cieśniowo-szyjkowa[1]Niewydolność cieśniowo-szyjkowa,
  • niewydolność fazy lutealnej,
  • czynniki autoimmunologiczne, zespół antyfosfolipidowy,
  • nadużywanie leków,
  • używki (palenie papierosów, narkotyki),
  • złe odżywianie,
  • zespół policystycznych jajników,
  • wysoki poziom stresu[7]
  • nadużywanie kofeiny (niepewne)[8][9].

Ocena ryzyka poronienia

Bradykardia utrzymująca się u płodu w I trymestrze ciąży niemal zawsze poprzedza poronienie[1].

Innymi wskaźnikami nieprawidłowego rozwoju ciąży i zwiększonego ryzyka jej utraty są: nieprawidłowy wzrost pęcherzyka ciążowego, jego nieregularny kształt, hiperechogenność ścian i wczesne małowodzie.

Elementem oceny ultrasonograficznej zagrażającego poronienia o niejasnej wartości predykcyjnej jest obecność krwiaka pozakosmówkowego.

Czułymi wskaźnikami zagrażającego poronienia są estrogeny i β-hCG.
W okresie przedkoncepcyjnym w przypadku nawracających poronień istotne są wyniki badań obrazowych narządu rodnego i badanie poziomu przeciwciał antyfosfolipidowych.

Aspekty językowe

W języku polskim nie używa się słowa aborcja w znaczeniu poronienia samoistnego. Zwraca się uwagę na właściwy dobór słów w rozmowach lekarz-pacjentka i lekarz-rodzice w przypadku, gdy ma się do czynienia z kobietą, która poroniła samoistnie.

Nawet neutralne słowa medyczne (łyżeczkowanie, czyszczenie jamy macicy, zabieg) mogą zranić kobietę, która przeżywa utratę ciąży. Także termin medyczny wyskrobiny, używany przez lekarzy dla określenia materiału pobranego podczas łyżeczkowania jamy macicy, jest bolesny i nie do zaakceptowania dla kobiety roniącej.

Termin medyczny łyżeczkowania jamy macicy o neutralnym charakterze to abrazja[potrzebny przypis].

W języku łacińskim brakuje rozróżnienia na poronienie i aborcję – występuje tylko słowo abortus. W związku z tym w oficjalnych dokumentach także w przypadku poronienia może zostać wypisane słowo abortus.

Określanie dwóch różnych zagadnień medycznych (poronienia i aborcji) tym samym terminem (aborcja, abortus), mieszanie obu terminów (określanie aborcji jako sztuczne poronienie) oraz używanie tych samych określeń dla czynności medycznych w obu przypadkach (zabieg, łyżeczkowanie, czyszczenie jamy macicy) może prowadzić do rozmycia pojęć, mylenia poronienia z aborcją i błędnego nazywania aborcji poronieniem lub odwrotnie[potrzebny przypis].

Zamiast abortusa kościół rzymskokatolicki w Polsce promuje tu termin i ideę dziecka utraconego[10][11][12][13].

Zobacz też

Zobacz hasło poronienie w Wikisłowniku

  • aborcja
  • martwe urodzenie
  1. ↑ a b c d e f Położnictwo i ginekologia. Tom I Grzegorz H. Bręborowicz (red.). Wydawnictwo Lekarskie PZWL, s. 111–119 ​ISBN 83-200-3082-X​.
  2. ↑ a b c Zbigniew Słomko (red.): Ginekologia T. 1. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 587. ISBN 978-83-200-3608-4.
  3. ↑ a b The Johns Hopkins Manual of Gynecology and Obstetrics, wyd. 4, 2012, s. 438–439, ISBN 978-1-4511-4801-5 .
  4. ↑ AJ Wilcox, DD Baird, CR Weinberg. Time of implantation of the conceptus and loss of pregnancy. „The New England journal of medicine”. 340 (23), s. 1796–1799, Jun 1999. DOI: 10.1056/NEJM199906103402304. PMID: 10362823. 
  5. ↑ XX. Wang XX. i inni, Conception, early pregnancy loss, and time to clinical pregnancy: a population-based prospective study., „Fertility and sterility”, 79 (3), 2003, s. 577–84, PMID: 12620443 .
  6. ↑ Kwinecka-DmitriewK.D. B. Kwinecka-DmitriewK.D. i inni, Częstość występowania aberracji chromosomowych w materiale z poronień, „Ginekologia Polska”, 81, 2010 .
  7. ↑ P.C. Arck, M. Rücke, M. Rose, J. Szekeres-Bartho i inni. Early risk factors for miscarriage: a prospective cohort study in pregnant women. „Reproductive biomedicine online”. 17 (1), s. 101–113, lipiec 2008. PMID: 18616898. 
  8. ↑ SaraS. Morgan SaraS., GideonG. Koren GideonG., PinaP. Bozzo PinaP., Is caffeine consumption safe during pregnancy?, „Canadian Family Physician”, 59 (4), 2013, s. 361–362, ISSN 0008-350X, PMID: 23585600, PMCID: PMC3625078 [dostęp 2018-01-02] .
  9. ↑ Lisa B.L.B. Signorello Lisa B.L.B., Joseph K.J.K. McLaughlin Joseph K.J.K., Maternal caffeine consumption and spontaneous abortion: a review of the epidemiologic evidence, „Epidemiology (Cambridge, Mass.)”, 15 (2), 2004, s. 229–239, ISSN 1044-3983, PMID: 15127917 [dostęp 2018-01-02] .
  10. Echo Katolickie, echokatolickie.pl [dostęp 2021-07-23] .
  11. Utrata dziecka – Diecezja Koszalińsko-Kołobrzeska, www.diecezjakoszalin.pl [dostęp 2021-07-23] .
  12. ↑ UrszulaU. Nowicka UrszulaU., Prawo do pochowania dziecka utraconego w wyniku poronienia wedle ustawodawstwa polskiego I kanonicznego. 
  13. ↑ Katolicka Agencja InformacyjnaK.A.I. KAI Katolicka Agencja InformacyjnaK.A.I., W całym kraju obchodzony jest Dzień Dziecka Utraconego | eKAI, eKAI | Portal Katolickiej Agencji Informacyjnej, 15 października 2018 [dostęp 2021-07-23] .

Kontrola autorytatywna (choroba):

  • LCCN: sh85085974
  • GND: 4128069-6
  • NDL: 00569917

Encyklopedia internetowa:

  • Britannica: science/miscarriage

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Poronienie&oldid=64232844”

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*