Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) – rodzaje, objawy, leczenie

W przypadku zauważenia niepokojących i długo utrzymujących się zmian skórnych należy koniecznie skonsultować się z dermatologiem.

Nowotwór skóry powstaje powoli, a poprzedzają go zmiany skórne, które nie mają charakteru nowotworowego.

Wraz z biegiem czasu zmiany te przekształcają się w nowotwór, którego leczenie jest już o wiele trudniejsze. Wczesne wykrycie zmian skórnych lub nowotworu daje duże szanse pełnego wyleczenia.

Basal cell carcinoma, czyli rak podstawnokomórkowy

Jest to złośliwy nowotwór, który wywodzi się z nierogowaciejących komórek warstwy naskórka. Zmiany skórne pojawiają się głównie na odkrytych częściach ciała (szyja, głowa), ale zdarzają się także przypadki zmian w innych strefach ciała. Charakter raka podstawnokomórkowego określany jest jako miejscowo złośliwy.

Oznacza to, że niektóre jego postacie rozwijają się i powoli niszczą coraz większy obszar skóry i głębsze struktury ciała. Nieleczone zmiany skórne mogą naciekać na sąsiadujące obszary, np. elementy kostne czy naczyniowe.

Choroba ta jest najczęstszym nowotworem skóry, a każdego roku zapada na niego 100-800 osób w przeliczeniu na grupę 100 000 osób rasy białej. Naukowcy zauważyli, że w Australii występuje zwiększona zachorowalność, ponieważ jednym z czynników wywołujących chorobę są promienie słoneczne. Choroba występuje głównie u osób starszych i z jasną karnacją.

Do głównych przyczyn powstania i rozwoju choroby należy intensywne oddziaływanie promieni słonecznych i uszkodzenia skóry (np. blizny, skóra pod protezami).

Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) – rodzaje, objawy, leczenie

Objawy i rodzaje raka podstawnokomórkowego

W 80% przypadków zmiany skórne zlokalizowane są na skórze głowy i szyi. Bardzo charakterystycznym obrazem zmian skórnych jest nieduży guzek, który otoczony jest wałowatym brzegiem. Na powierzchni guzka występuje często niegojąca się mała ranka pokryta strupem. Specjaliści podają, że występuje kilka rodzajów raka podstawnokomórkowego:

  1. Guzkowy: to najczęstsza postać choroby, która pojawia się zazwyczaj na czole lub skrzydełkach nosa. Objawia się półprzezroczystym guzkiem o perłowych lub woskowych brzegach. Na zmianie skórnej obecne są często pajączki naczyniowe, a na środku zmiany pojawia się wgłębienie lub niewielka ranka ze strupem.
  2. Naciekający: zmiany skórne przyjmują postać owrzodzenia, które nie jest bolesne. Może ono naciekać i niszczyć okoliczne tkanki, mięśnie i kości. Granica zmian skórnych jest niewyraźna i występuje zazwyczaj w okolicy kącika oka, uszu lub fałdu nosowo-wargowego.
  3. Powierzchniowy: zmiana skórna to wyraźnie odgraniczona plama o charakterze rumieniowym. Często pokryta jest strupami i zlokalizowana na plecach lub w ciemieniowej części głowy.
  4. Twardzinopodobny: zmiana jest mniej widoczna, ponieważ przyjmuje postać zanikowej blizny w kolorze skóry. Występują na niej drobne popękane naczynka. Ten rodzaj raka pojawia się zazwyczaj na policzkach, czole lub w okolicy nosa.
  5. Torbielowaty: przypomina miękką przezroczystą grudkę występującą w okolicy oczu.
  6. Mieszany: w obrębie tej samej zmiany skórnej występują różne nowotwory skóry. Ten rodzaj posiada zwiększoną agresywność nowotworową.
  7. Barwnikowy: zmiany skórne przyjmują postać guzkową lub grudkową o sinoniebieskiej, lub czarnej barwie.

Diagnostyka i leczenie raka podstawnokomórkowego

Zazwyczaj samo obejrzenie zmian skórnych daje możliwość rozpoznania choroby i wdrożenia leczenia. Niektóre przypadki będą wymagały użycia dermatoskopu, który pozwala obejrzeć zmianę skórną w dużym powiększeniu. Czasami specjalista pobiera wycinek zmiany skórnej, a następnie dokonuje badań histopatologicznych.

Leczenie polega na wycięciu zmiany skórnej wraz z niewielkim (1-2 mm) marginesem zdrowej skóry. Alternatywną metodą jest radioterapia i stosowana jest u pacjentów, którzy nie chcą wycinać zmiany skórnej. Radioterapię stosuje się także, wtedy gdy zmiana ma duży rozmiar lub umiejscowiona jest w trudno dostępnym miejscu.

Stosuje się także leczenie zachowawcze, do których zalicza się maść z chemioterapeutykiem lub lekiem immunomodulującym (imikwimodem). Rokowanie dotyczące wyzdrowienia jest bardzo wysokie pod warunkiem rozpoczęcia leczenia. Należy pamiętać, że zmiany skórne mogą mieć charakter nawrotowy.

Bardzo istotne są regularne wizyty kontrolne u lekarza i samodzielne obserwowanie miejsca blizny i innych partii ciała.

Squamous cell carcinoma, czyli rak kolczystokomórkowy

To złośliwy nowotwór nabłonka płaskiego, który rozwija się w obrębie skóry lub błon śluzowych. Charakterystyczna lokalizacja nowotworu kolczystokomórkowego to pogranicze błon śluzowych i skóry. Częste miejsca występowania zmian skórnych to dolna warga, język, okolica oczodołów, nosa, a także narządów płciowych.

Inwazyjny rodzaj choroby może dawać przerzuty do węzłów chłonnych lub do sąsiadujących narządów. Rak kolczystokomórkowy rozwija się na podłożu zmian przednowotworowych. Zalicza się do nich: rogowacenie słoneczne, uszkodzenie skóry promieniami słonecznymi, chorobę Bowena, przewlekłe owrzodzenia, stany zapalne, blizny.

Ryzyko zachorowania jest większe u starszych osób, a także pacjentów po przeszczepie lub leczonych chemioterapią. Najczęstszą przyczyną rozwoju choroby jest rogowacenie słoneczne, które rozwija się na obszarach skóry intensywnie eksponowanych na promienie słoneczne.

Specjaliści podkreślają, że pacjenci po przebytej chorobie powinni unikać nadmiernego opalania i stosować kremy z filtrem.

Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) – rodzaje, objawy, leczenie

Objawy raka kolczystokomórkowego

Choroba może przyjmować różne postacie od gładkiej do bardzo zrogowaciałej płytki, guzków lub owrzodzeń. Zmiany skórne charakteryzuje często naciek podstawy oraz wałowato uniesione brzegi. Skóra jest bardzo podatna na podrażnienia, często też towarzyszy jej świąd. Specjaliści wyróżniają dwa rodzaje tej choroby:

  1. Odmiana wrzodziejąca: zmiany skórne obejmują głębokie owrzodzenia, które są otoczone twardym i uniesionym brzegiem
  2. Odmiana brodawkująca: w tym rodzaju występują guzki o nierównej i brodawkowatej powierzchni.

Diagnostyka i leczenie raka kolczystokomórkowego

Lekarz z pewnością dokona oględzin zmian skórnych i przeprowadzi wywiad z pacjentem. Aby dokonać diagnozy lekarze zlecają czasem inne badania: USG jamy brzusznej, USG szyi, RTG klatki piersiowej, badanie histopatologiczne, tomografia komputerowa klatki piersiowej.

Leczenie polega zazwyczaj na zabiegu chirurgicznym, którego celem jest usunięcie zmiany i otaczający ją zapas zdrowych tkanek. Przeprowadza się także radioterapię, ale tylko u pacjentów, którzy nie mogą poddać się operacji usunięcia zmian skórnych. Niektórzy pacjenci wymagają wykonania przeszczepu skóry po usunięciu całości zmiany.

Jeśli biopsja wykazała zajęcie nowotworem węzłów chłonnych, należy je usunąć. W przypadku wystąpienia przerzutów leczenie ustala się indywidualnie i obejmuje ono chirurgiczne działania, chemioterapię i radioterapię. Po zakończeniu leczenia należy wykonywać badania kontrolne zgodne z zaleceniami lekarza.

Leczenie raka kolczystokomórkowego charakteryzuje dość dobrymi rokowaniami. Mowa oczywiście o szybko wykrytej i mało zaawansowanej chorobie. Choroba rozwija się dość powoli, ale wykazuje zdolność do niszczenia okolicznych tkanek i narządów.

Zapobieganie chorobie to przede wszystkim unikanie nadmiernej ekspozycji na słońce i stosowanie kremów z filtrami. W przypadku pojawienia się niepokojących zmian skórnych zaleca się wizytę u lekarza dermatologa.

Melanoma, czyli czerniak

Czerniak to najbardziej złośliwy nowotwór skóry i błon śluzowych. Tworzy się jako skutek nadmiernej ekspozycji na promienie słoneczne i promieniowanie ultrafioletowe. Czerniak jest przyczyną prawie 75% zgonów pacjentów z nowotworami złośliwymi skóry.

Odsetek chorych na czerniaka ciągle wzrasta. Zwiększona ilość zachorowań wynika z lepszej diagnostyki i wczesnej wykrywalności choroby. U rasy białej wskaźnik zachorowalności jest wyższy. Im bliżej równika, tym więcej pacjentów dotkniętych tym problemem. Przyczyny wystąpienia choroby to duże narażenie na promieniowanie ultrafioletowe.

Dużą zachorowalność obserwuje się u pacjentów uprawiających wspinaczki i inne sporty górskie. Największą liczbę chorych na czerniaka zauważono w Europie, a najwięcej w Norwegii.

Istnieją czynniki, które zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania i zalicza się do nich: wiek chorego, osłabiona odporność, rodzinne predyspozycje, posiadanie dużej ilości znamion, predyspozycje to tworzenia się piegów, długotrwałe przebywanie na słońcu, poparzenia słoneczne, AIDS, przebyte przeszczepy, częste korzystanie z solarium.

Specjaliści zauważyli, że czerniak występuje częściej u osób z wysoko uprzemysłowionych miast. Jest on wówczas wynikiem wpływu substancji chemicznych. Osoby o jasnej karnacji są bardziej narażone na zachorowanie.

Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) – rodzaje, objawy, leczenie

Objawy i rodzaje czerniaka

Choroba charakteryzuje się występowaniem świądu, stanu zapalnego. Zmiany skórne posiadają średnicę ponad 1 cm i posiadają nieregularny kształt oraz nieregularne zabarwienie zmiany. W obrębie zmiany występuje często strup lub krwawienie. Specjaliści wyróżniają 4 podstawowe rodzaje czerniaka:

  1. LMM (lentigo maligna melanoma): wywodzi się ze złośliwej planu soczewicowatej. Pierwszymi objawami jest powstanie drobnych guzków oraz drobne naciekanie. Choroba ma przewlekły i dość łagodny przebieg i występuje zazwyczaj u starszych osób. Zmiany skórne występują zazwyczaj na twarzy lub szyi. Najczęstsza przyczyna to przewlekła ekspozycja na słońce.
  2. SSM (superfi cial spreading melanoma): to najczęściej występująca postać czerniaka, której początek dają znamiona barwnikowe. Ten rodzaj występuje głównie u młodych osób, a zmiany skórne występują u mężczyzn na tułowiu, a u kobiet na kończynach dolnych. SSM objawia się zmianami w odcieniu brązu do granatu. Na guzie mogą występować odbarwienia, które świadczą o regresji choroby. Rozwój choroby jest powolny i trwa od kilku miesięcy do kilku lat. Rokowania leczenia są bardzo dobre.
  3. NM (nodular melanoma): występuje w 10-30% zachorowań i przyjmuje postać guzków. Może dotyczyć pacjentów w każdym wieku, ale szczyt zachorowań obserwuje się między 40 a 60 rokiem życia. Objawia się ciemnymi guzkami o średnicy około 1-2 cm lub większej. To najcięższa postać choroby, którą charakteryzuje szybki i ostry przebieg. Często występują przerzuty, np. do węzłów chłonnych. Zmiany skórne zlokalizowane są zazwyczaj na głowie, karku i tułowiu.
  4. ALM (melanoma acro-lentiginosum, acrolentiginous melanoma): zmiany skórne występują na kończynach i dotyczy zazwyczaj osób starszych po 70 roku życia. Przebieg jest szybszy niż w przypadku dwóch pierwszych rodzajów choroby. Choroba może dawać przerzuty na okoliczne tkanki i organy. Zmiany skórne mają charakter wrzodziejący, a dużą rolę odgrywa czynnik urazowy (podeszwy stóp).

Diagnostyka czerniaka

Bardzo istotna w diagnostyce jest znajomość objawów choroby. Rozpoznanie choroby potwierdzają badanie przedmiotowe, czyli dermatoskopia. Pozwala ona sprawdzić głębokie struktury skóry, które są niewidoczne gołym okiem. Drugi rodzaj badania to badanie dermatoskopowe, które służy wykryciu zmian naczyniowych.

Leia também:  Choroba von Recklinghausena – nerwiakowłókniakowatość

Wykonuje się także badania histopatologiczne. Leczenie czerniaka polega na usunięciu zmiany skórnej w całości. Zmianę skórną usuwa się z odpowiednim marginesem sąsiadujących tkanek. Czerniaka kończyn leczy się wykorzystując perfuzję izolowaną, która jest metodą nieoperacyjną.

Polega na wyłączeniu kończyny z krwiobiegu, a następnie wykonaniu perfuzji użyciem supraletalnej dawki leku cytostatycznego. Zabieg ten wykazuje dobre efekty w przypadku leczenia nawrotów i przerzutów. Kolejna metoda leczenia to radioterapia, która może być leczeniem uzupełniającym lub dobrym rozwiązaniem w mało zaawansowanej fazie choroby.

Lekarze w niektórych przypadkach zalecają zastosować chemioterapię, która ma oddziaływać na rozległe zmiany i przerzuty. W zależności od przypadku lekarz może zaproponować inne leczenie dobrane indywidualnie do pacjenta. W przypadku czerniaka wyjątkowo ważne jest zapobieganie i wczesna diagnostyka.

Istotne jest prowadzenie edukacji społeczeństwa, które powinno obserwować swoje ciało i w razie potrzeby skonsultować się z lekarzem.

Aby zapobiec wystąpieniu choroby należy unikać ekspozycji na światło słoneczne i nadmiernego opalania. Specjaliści wspominają, że dobrym rozwiązaniem jest noszenie ubrań ochronnych i okularów przeciwsłonecznych. Należy regularnie stosować kremy z filtrem, a także unikać słońca między 11:00 a 15:00.

Kremy z filtrami zmniejszają ilość docierających do skóry promieni UV. Pamiętajmy jednak, że najważniejsze jest jednak szybkie wykrycie choroby i podjęcie odpowiednich działań związanych z leczeniem. Należy przestrzegać zaleceń lekarza i wzmacniać odporność organizmu.

Odpowiednio szybko rozpoczęte leczenie pozwoli wyleczyć chorobę w pełni.

Rak podstawnokomórkowy skóry – objawy, diagnostyka, leczenie

Nowotwory skóry występują często, a rak skóry stanowi około 8% wszystkich umiejscowień raka. Najliczniejszą grupę nowotworów złośliwych skóry stanowią raki – nowotwory złośliwe pochodzenia nabłonkowego.

Jedną z najczęściej występujących jednostek chorobowych w tej grupie jest rak podstawnokomórkowy skóry (BCC), który wywodzi się keranocytów i zaliczany jest do tzw. niebarwnikowych nowotworów skóry.

Poniżej przedstawiamy podstawowe informacje dotyczące objawów, diagnostyki oraz metod leczenia raka podstawnokomórkowego skóry.

Rak podstawnokomórkowy skóry

Rak podstawnokomórkowy skóry (carcinoma basocellulare) to najczęściej występująca postać raka skóry, stanowi około 75% przypadków. W zdecydowanej większości jego lokalizacja obejmuje skórę głowy i szyi.

Rozwija się w skórze powiek, czoła, nosa, policzków, nigdy na stopach, dłoniach czy błonach śluzowych. Rak przydatków skóry występuje równie często u mężczyzn, jak i kobiet, najczęściej po 60 roku życia.

Cechą charakterystyczną raka podstawnokomórkowego skóry jest brak przerzutów odległych oraz miejscowa złośliwość.

Eksperci wyróżniają dwie odmiany tej choroby – pierwsza rozwija się wolno, nie nacieka w głąb, a leczenie daje dobre efekty.

Druga odmiana raka podstawnokomórkowego skóry jest bardziej agresywna, ma zdolność do naciekania, niszczenia tkanek, jest wrzodziejąca i często nawraca, co utrudnia wyleczenia.

ZOBACZ POWIĄZANE: CZERNIAK – NOWOTWÓR ZŁOŚLIWY 

Rak podstawnokomórkowy skóry – objawy

Etiopatogeneza BCC jest związana z ekspozycję na promieniowanie UV, immunosupresją, przewlekłymi zakażeniami (m.in. wirusem brodawczaka ludzkiego HPV). Niewątpliwym kluczowym czynnikiem wpływającym na wzrost ryzyka zachorowania na raka podstawnokomórkowego skóry jest promieniowanie nadfioletowe w połączeniu z podwyższoną temperaturą otoczenia.

Nowotwory skóry stanowią grupę chorób, w których istnieją najlepsze warunki do wykrycia i leczenia już na wstępnym etapie. Objawy raka podstawnokomórkowego skóry są widoczne dla chorego, a łatwość pobrania materiału do badania histopatologicznego umożliwia szybką diagnozę.

Klasyczny wygląd raka podstawnokomórkowego cechuje niewielkie owrzodzenie z wałowatym przeświecającym brzegiem. Ten typ nowotworu spotyka się wokół oczu, na nosie, blisko kąta wewnętrznego oka.

Inną postacią są guzki o charakterze nietorbielowatym, czasami z dużą ilością pigmentu, późno wrzodziejące.

Objawy raka podstawnokomórkowego skóry mogą być związane z płytkimi owrzodzeniami na czole lub nosie z nieregularnymi i źle zaznaczonymi granicami. Z jednej strony wydaje się, ze niepokojąca zmniejsza się, a z drugiej powoli się rozszerza.

Leczenie raka podstawnokomórkowego skóry

Leczenie radykalne raka podstawnokomórkowego skóry polega na chirurgicznym usunięciu zmiany wraz z marginesem zdrowych tkanek. Doszczętność wycięcia stanowi czynnik rokowniczy. W przypadku braku doszczętności wznowa raka podstawnokomórkowego występuje u 25% pacjentów.

Jeśli zabieg chirurgiczny jest niemożliwy, eksperci zalecają rozważenie radioterapii. W przypadku niskiego ryzyka nawrotu dopuszczalne są metody leczenia miejscowego raka podstawnokomórkowy skóry takie jak: krioterapia, laseroterapia, elektrokoagulacja lub stosowanie 5-fluorouracylu.

W rzadkich przypadkach przerzutowych stosuje się chemioterapię opartą na cisplatynie.

W leczeniu zaawansowanego raka podstawnokomórkowego skóry stosuje się również terapię celowaną lekiem wismodegib. Działanie terapii celowanej polega na blokowaniu szlaku sygnałowego Hedgehog, czyli hamowaniu podziału komórek rakowych.

PRZEJDŹ DO: NOWOTWORY SKÓRY

Rak podstawnokomórkowy skóry

Rak podstawnokomórkowy (BCC, basal cell carcinoma) jest najczęściej występującym nowotworem złośliwym występującym wśród osób o jasnym zabarwieniu skóry, stanowi 80% raków skóry. Wywodzi się z keratynocytów, zaliczany jest do tzw. niebarwnikowych nowotworów skóry.

Rozwija się w skórze powiek, czoła, nosa, policzków, nigdy na stopach, dłoniach czy błonach śluzowych. Eksperci wyróżniają dwie odmiany tej choroby – pierwsza rozwija się wolno, nie nacieka w głąb, a leczenie daje dobre efekty.

Druga odmiana raka podstawnokomórkowego skóry jest bardziej agresywna, ma zdolność do naciekania, niszczenia tkanek, jest wrzodziejąca i często nawraca, co utrudnia wyleczenie.

Rak skóry podstawnokomórkowy na ogół jest efektem przewlekłej ekspozycji na słońce, ze szczególnym uwzględnieniem promieniowania UVB; obecności tzw.

stanów przednowotworowych (czyli chorób, które szczególnie predysponują do rozwoju procesu nowotworowego); uszkodzenie skóry substancjami chemicznymi (np. arsenem).

Nierzadko przyczyną tego rodzaju raka jest owrzodzenie powstające w miejscu blizny po oparzeniu czy zranieniu. Ważne są czynniki genetyczne.

 

Objawami podstawnokomórkowego raka skóry są zmiany guzkowate, rany o różnym stopniu zaczerwienienia, mające perłową powierzchnię oraz rozszerzone naczynia krwionośne, są widoczne dla chorego.

Mogą też wystąpić guzki o charakterze nietorbielowatym, czasami z dużą ilością pigmentu, późno wrzodziejące. BCC rozwija się z komórek macierzystych warstwy podstawnej naskórka, również na podłożu stanów przedrakowych, jak i w skórze niezmienionej.

Rośnie wolniej niż rak kolczystokomórkowy skóry.

Podstawowe postaci raka podstawnokomórkowego skóry  :

  • powierzchowna – zlokalizowana najczęściej na tułowiu, przybiera postać drobnych, licznych, płaskich zmian, niekiedy o łuszczącej się powierzchni, ostro odgraniczonych, rozwijających się przez wiele lat;
  • twardzinopodobna – pod postacią białawo-żółtawych, błyszczących ognisk ;
  • guzkowa – rozpoznawana najczęściej; powierzchnia zmiany nierzadko ulega owrzodzeniu; należy do niej postać barwnikowa, sprawiająca problemy diagnostyczne ze względu na podobieństwo do czerniaka złośliwego, charakteryzuje się obecnością melanocytów wśród komórek nowotworowych, co prawda najczęściej opisuje się ją jako postać raka guzkowego, ale może też towarzyszyć każdej innej odmianie;
  • wrzodziejąca – może występować jako postać płaska (wzrost horyzontalny), częściej jednak drąży głęboko niszcząc otaczające tkanki, w tym mięśnie i kości (wzrost wertykalny).

Rozpoznanie raka podstawnokomórkowego dokonuje się na podstawie najpierw dermatoskopu, później badania histopatologicznego. Łatwość pobrania materiału do badania histopatologicznego umożliwia szybką diagnozę.

Natomiast wśród pacjentów z zaawansowanym procesem nowotworowym o wieloletnim przebiegu choroby, z dużym prawdopodobieństwem naciekania tkanek głębokich, konieczne jest poszerzenie diagnostyki o badania obrazowe, takie jak TK lub MRI.

Przy raku podstawnokomórkowym przerzuty są rzadkie, głównie zmiana odrasta w tym samym miejscu.

Leczenie radykalne raka podstawnokomórkowego skóry polega na chirurgicznym usunięciu zmiany wraz z marginesem zdrowych tkanek.

 Jest to najczęściej stosowana metoda leczenia raka skóry (zarówno w przypadku wysokiego, jak i niskiego ryzyka nawrotu).

 Jeśli zabieg chirurgiczny jest niemożliwy, eksperci zalecają rozważenie radioterapii.

Metody leczenia miejscowego raka podstawnokomórkowego skóry :

  • Farmakoterapia miejscowa : imikwimod (modulator odpowiedzi immunologicznej). zastosowanie w terapii rogowacenia słonecznego,) w postaci kremu, 5-fluorouracyl (lek ma zastosowanie w terapii rogowacenia słonecznego, powierzchownego).
  • Terapia fotodynamiczna : fotochemioterapia (kwas metyloaminolewulinowy).  To forma leczenia, w której wykorzystywane są nietoksyczne związki światłoczułe. Po ekspozycji na specyficzny rodzaj światła uruchamia się proces aktywnego fotoutleniania. Terapia ta działa toksycznie na komórki nowotworowe i inne chore komórki.
  • Radioterapia (techniki brachyterapii i teleterapii). Wyniki odległego leczenia BCC z zastosowaniem radioterapii są bardzo dobre i sięgają ponad 90% wyleczeń w okresie 5-letnim, zarówno dla zmian pierwotnych, jak i nawrotowych. Radioterapia może być postępowaniem alternatywnym, jeśli istnieją przeciwwskazania do zabiegu operacyjnego lub chory nie wyraża zgody na leczenie chirurgiczne.
  • Laseroterapia jest rzadko stosowana, wykorzystuje wąski strumień światła do usunięcia lub zniszczenia komórek nowotworowych. Zwykle stosuje się ją do zmian na wierzchniej warstwie skóry.
  • Kriochirurgia – stosowana jest, kiedy nie można dokonać innej operacji, jest rzadko zalecana. Metoda ta wykorzystuje bardzo niskie temperatury do usuwania bardzo cienkich warstw nowotworowych lub nowotworów w bardzo wczesnym stadium.
  • Metoda chirurgiczna Mohsa ( polega na wieloetapowym wycinaniu zmiany z wąskim marginesem zdrowych tkanek oraz ich natychmiastowej ocenie pod względem czystości onkologicznej w badaniu mikroskopowym; w przypadku zmian pierwotnych, odsetek wyleczeń bez nawrotu w okresie 5-letnim wynosi 99%, a w przypadku usunięcia wznowy guza – 94%).
  • Techniki ablacyjne (np. łyżeczkowanie, polegające najczęściej na kilkukrotnym powtórzeniu zabiegu, który często jest uzupełniany elektrodesykacją tkanek zmienionych chorobowo).
Leia também:  Rekonstrukcja ACL (więzadła krzyżowego) - rehabilitacja, powikłania

Leczenie zaawansowanego raka podstawnokomórkowego skóry :

  • operacyjne,
  • radioterapia,
  • systemowe. Stosuje się terapię celowanąlekami sonidegib iwismodegib(inhibitory szlakuHedgehog). Są doustnymi, małocząsteczkowymi substancjami, które wiążą się z białkiem SMO, hamując jego funkcję, tym samym prowadząc do zablokowania transdukcji sygnału przekazywanego szlakiem Hedgehog (HH). Innymi słowy hamują podział komórek rakowych. Wismodegib i sonidegib wykazują bardzo wysoką aktywność u chorych na zaawansowanego BCC.

W ciągu 3 lat zarejestrowano ponad 160 pacjentów, czyli ok. 50 rocznie w ok. 20 ośrodkach, które prowadzą leczenie tego nowotworu. Jest to więc system dobrze rozdystrybuowany w kraju.

Po leczeniu konieczna jest obserwacja pacjenta.

Zasady obserwacji po leczeniu:

  • całoroczna fotoprotekcja SPF 30–50+,
  • samokontrola pacjenta raz w miesiącu,
  • badanie dermatologiczne i dermoskopowe skóry całego ciała: co 4–6 miesięcy przez 5 lat, następnie co 6–12 miesięcy do końca życia;

BCC zaawansowany regionalnie/w stadium rozsiewu :

  • całoroczna fotoprotekcja SPF 30–50+,
  • samokontrola pacjenta raz w miesiącu,
  • badanie dermatologiczne i dermoskopowe skóry całego ciała: co 1–3 miesiące przez pierwszy rok, co 2–4 miesiące w drugim roku, co 4–6 miesięcy w trzecim roku, następnie co 6–12 miesięcy do końca życia,
  • opieka wielospecjalistyczna (m.in. dermatologiczna, onkologiczna, radioterapeutyczna, neurologiczna, okulistyczna).

Bibliografia :

  1.  ,,Rak skóry. Czerniak i znamiona skóry'' z serii Co warto wiedzieć, Wydawnictwo Primopro, Warszawa 2018
  2. Raport ,,Rak kolczystokomórkowy w Polsce'', Kampania edukacyjna RAK UV,  przygotowanie PARS, 2020
  3. Onkologia w Praktyce Klinicznej, Tom 6, 2020 Raki skóry, VIA MEDICA (Rutkowski P, Owczarek W, Nejc D et al. Skin carcinomas. Oncol Clin Pract 2020; 16. DOI: 10.5603/OCP.2020.0018) – link do publikacji tutaj
  4. SkinCancer Virtual Meetings, 2020
  5. Akademia Dobrych Praktyk 2020, Nowotwory skóry, Link

Rak podstawnokomórkowy – charakterystyka – Clinica Dermatologica dr Igor Michajłowski Gdańsk

Rak podstawnokomórkowy (carcinoma basocellulare, BCC) – złośliwy nowotwór skóry charakteryzujący się powolnym wzrostem oraz dużym stopniem destrukcji tkanek, które zajmuje. Występuje głównie w okolicach skóry głowy, szyi, rzadziej może występować na skórze tułowia i kończyn dolnych. Przerzuty spowodowane występowaniem BCC zdarzają się niezwykle rzadko.

Odmiany raka podstawnokomórkowego

Najczęściej występującą odmiana kliniczna BCC jest postać guzkowa (carcinoma basocellulare nodosum). Charakteryzuje się obecnością niezapalnego guzka, który możne być otoczony perlistobialym walem.

Inna często występująca odmiana raka podstawnokomorkowego jest postać wrzodziejaca- ulcus rodens – w obrazie klinicznym której dominuje głębokie owrzodzenie z mniejszym, wałowato uniesionym brzegiem. Rzadziej występująca odmiana kliniczna raka podstawnokomorkowego jest postać barwnikowa, przypominająca swym obrazem klinicznym czerniaka.

Do bardziej agresywnych form BCC zalicza się odmiany twardzinopodobna oraz bliznowaciejaca. Występują one rzadko- u około 5 do 10% chorych z rakiem skory, lecz są niezwykle trudne do zdiagnozowania, a ich leczenie może stanowić problem. Rak podstawnokomorkowy może szerzyć się powierzchownie i nie naciekać głębszych tkanek (odmiana carcinoma basocellulare superficiale).

Na uwagę zasługują bardzo rzadkie odmiany BCC, które są guzami o typie wloknisto-nablonkowym- guzy Pinkusa. Guzy te w obrazie histopatologicznym moga zawierac fragmenty nowotworzenia podstawnokomorkowego- tak jak w przypadku BCC.

Diagnoza BCC

Pierwsze objawy kliniczne raka podstawnokomorkowego skory mogą być dyskretne i bardzo często są bagatelizowane, jednak ich lekceważenie może po latach naciekania spowodować znaczne ubytki tkanek zlokalizowanych w głębszych warstwach skóry.

W niektórych przypadkach objawy kliniczne raka podstawnokomorkowego skory maja postać płaskich blaszek rumieniowych z odgraniczonym brzegiem, i mogą przypominać m. in. łuszczycę, wyprysk kontaktowy lub chorobę Bowena.

Rak podstawnokomórkowy – rozpoznanie

Rozpoznanie raka skory powinien postawić doświadczony lekarz specjalizujący się w dermatologii. Dermatolog dokonuje oceny wszystkich zmian chorobowych, w przypadku podejrzenia występowania nowotworu- pobiera biopsje ze zmian chorobowych do badania histopatologicznego. Wynik biopsji pozwala na rozpoznanie raka skory wraz z określeniem jego odmiany.

Na tej podstawie dermatolog możne zakwalifikować pacjenta do odpowiedniej metody leczenia. Istotne znaczenie ma oszacowanie ryzyka wznowy raka podstawnokomorkowego.

W przypadku leczenia BCC niskiego ryzyka wznowy w pierwszej kolejności można zastosować metody niechirurgiczne, zaś w przypadku odmian raka wysokiego ryzyka wznowy, pacjent zostanie skierowany na usunięcie chirurgiczne nowotworu w całości lub radioterapię.

Nowotwory skóry

Szanse przeżycia zależą od wczesnego wykrycia nowotworu. Z reguły nowotwór, który nie nacieka w głąb skóry, nie powoduje dużego zagrożenia życia.

Jeżeli niepokoi Cię zmiana na skórze koniecznie zgłoś się do lekarza specjalisty!!!

Jedynie wykwalifikowany lekarz jest w stanie odpowiednio diagnozować zmiany skórne – to może uratować Pacjenta od okaleczenia lub utraty życia.

Poniższa krótka informacja nie zastąpi wizyty u lekarza!

RAK SKÓRY

Jest jednym z najczęściej występujących nowotworów u ludzi rasy białej, stanowi około 30% wszystkich nowotworów złośliwych. Większość tego typu nowotworów rozwija się w obrębie odsłoniętych części ciała.

Częstość występowania jest najwyższa u osób pracujących na wolnym powietrzu (np. rolnicy) oraz u osób często się opalających.

Może on również występować na skórze osłoniętej, w okolicy narządów płciowych lub kończyn dolnych.

Najczęstsze przyczyny:

  • ekspozycja na promienie UV (słońce, solarium),
  • narażenie na bezpośrednie działanie środków chemicznych, np.: herbicydy, środki grzybobójcze, pochodne ropy naftowej, arsen, węglowodory,
  • palenie tytoniu (głównie rak wargi),
  • przewlekłe miejscowe drażnienie skóry (przetoki, przewlekły zastój żylny).

Najczęstsze raki skóry:

1. Rak podstawnokomórkowy (BCC, carcinoma basocellulare, basalioma)

Nowotwór złośliwy, dający przerzuty bardzo rzadko. Z uwagi na naciekanie miejscowe tkanek może być przyczyną rozległych zniszczeń tkanek.Lokalizacja: skóra twarzy, powyżej linii łączącej kąt ust z uchem (90%) oraz szyja i grzbiety dłoni.

Objawy: małe, twarde, połyskliwe, przeświecające guzki o barwie kości słoniowej; po upływie kilku miesięcy na obwodzie ogniska nowotworowego tworzy się błyszczący, perełkowaty wał z widocznymi, rozszerzonymi naczyniami (teleangiektazje) na powierzchni a w jego części tworzy się owrzodzenie pokryte strupem.

Rokowanie:

W przypadku raka podstawnokomórkowego, który praktycznie nie daje przerzutów odległych uzyskuje się wysoki odsetek całkowitych wyleczeń. Późno rozpoznany nowotwór może być przyczyną oszpecenia lub okaleczenia Pacjenta.

2. Rak kolczystokomórkowy (SCC, carcinoma spinocellulare)

Drugi co do częstości występowania rak skóry, najczęstszy nowotwór okolic przejściowych pomiędzy skórą a błonami śluzowymi. Rak ten może powstać na skórze niezmienionej lub w obrębie wcześniej istniejących ognisk rogowacenia słonecznego i rogowacenia białego.

Lokalizacja: w większości przypadku rozwija się w obrębie odsłoniętych części ciała (na skórze głowy, szyi, tułowia i kończyn a także w obrębie skóry narządów płciowych).

Objawy: obraz kliniczny jest zróżnicowany i zależy od umiejscowienia. Najczęściej SCC przyjmuje postać czerwonej grudki lub tarczki o złuszczającej się lub pokrytej strupami powierzchni.

W późniejszym okresie zmiana może przyjąć postać guzka o brodawkującej powierzchni, której może towarzyszyć świąd, krwawienie i ból.

Rak kolczystokomórkowy może dawać przerzuty (do 20% wszystkich SCC) do regionalnych węzłów chłonnych oraz przerzuty odległe do kości, mózgu i płuc.

  • Rokowanie
  • W przypadku raka kolczystokomórkowego 5-letnie przeżycie wynosi około 80-90%, zależy głównie od stopnia zaawansowania i skuteczności pierwotnego leczenia radykalnego a w przypadkach w których doszło do przerzutów do regionalnych węzłów chłonnych 5-letnie przeżycie wynosi 70%, a gdy obecne są przerzuty odległe – 30%.
  • 3. Czerniak złośliwy (MM, melanoma malignum)

Jest nowotworem rozwijającym się z komórek barwnikowych naskórka. Może rozwijać się de novo (od początku z pojedynczej komórki barwnikowej), na podłożu zmian dysplastycznych skóry lub znamion. Może występować na całej skórze i we wszystkich innych narządach.

MM jest nowotworem potencjalnie śmiertelnym, gdyż charakteryzuje się dużą skłonnością do odległych przerzutów. Szanse przeżycia zależą bezpośrednio od wczesnego rozpoznania nowotworu.

Czynniki ryzyka MM:

  • częsta i intensywna ekspozycja na promieniowanie UV np. słońce, solaria,
  • zespół znamion dysplastycznych (wrodzona choroba charakteryzująca się występowaniem dużej ilości znamion atypowych na skórze),
  • leczenie immunosupresyjne,
  • rodzinne występowanie MM (gł. czerniak u krewnego pierwszego stopnia),
  • migracja ludzi rasy białej do krajów o intensywnym nasłonecznieniu,
  • praca na otwartej przestrzeni.

Grupy ryzyka

  • osoby o jasnej karnacji z niebieskimi oczami i blond lub rudymi włosami, licznymi piegami- skłonność do oparzeń słonecznych,
  • osoby z czerniakiem lub innym nowotworem skóry w wywiadzie.
  1. Wystąpienie kilku czynników na raz zwiększa ryzyko rozwoju czerniaka.
  2. Każda zmiana, która budzi nasze wątpliwości powinna być zbadana przez lekarza.
  3. Co powinno zwrócić uwagę Pacjenta?
  • pojawienie się znamienia szybko rosnącego o cechach wyraźnie go odróżniających od pozostałych zmian,
  • nieregularny i asymetryczny kształt,
  • zmiany koloru, nierównomierne rozłożenie barwnika,
  • niewielkie naciekanie podstawy, obwódka zapalna,
  • krwawienie pojawiające się bez uprzedniego urazu.
Leia também:  Como avaliar alunos (com imagens)

Leczenia raków skóry

Z uwagi na bardzo prawdopodobne zagrożenie zdrowia i życia Pacjenta o właściwym doborze terapii zawsze decyduje lekarz specjalista!

W leczeniu niektórych raków skóry stosuje się również kriochirurgię z użyciem płynnego azotu, która ma szczególne zastosowanie w przypadku zmian przedrakowych.

Podstawowym sposobem leczenia raka skóry jest chirurgiczne usunięcie guza zarówno postaci wczesnych jak i zaawansowanych. Usunięcie guza powinno zostać wykonane z marginesem zdrowych tkanek wokół guza.

Większość zabiegów wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu są one bezbolesne. Po wycięciu chirurgicznym z reguły zakłada się szwy i opatrunek, które są zdejmowane po 5-14 dniach po zabiegu. W przebiegu pooperacyjnym z reguły pacjenci wymagają bardzo niewielkich dawek leków przeciwbólowych.

Rana po zabiegu może boleć przez 1-2 h gdy ustąpi działanie środków znieczulających. Ból ten jest niewielki i do jego likwidacji można zastosować preparat przeciwbólowy (np. Paracetamol, Ketonal itp). Przez kilka dni po zabiegu należy unikać naciągania skóry w miejscu zabiegu, gwałtownych ruchów i moczenia opatrunku.

Blizna początkowo będzie widoczna, ale po pewnym czasie zblednie i zmniejszy się. Ważne jest aby przez 6 miesięcy nie opalać miejsca po zabiegu. Niemożliwe jest wycinanie, usuwanie zmian skórnych bez pozostawienia śladu. Wielokrotnie jest to tylko mało widoczny ślad.

Ale w niektórych miejscach mogą powstawać “mało atrakcyjne” blizny.

Zmiana usunięta przez dermatologa przekazywana jest do badania histopatologicznego. Jest to badanie mikroskopowe materiału cytologicznego (komórkowego) lub histologicznego (tkankowego). W badaniu tym można wyróżnić dwa etapy.

Pierwszy to pobranie materiału, drugi etap to laboratoryjne techniki przygotowania oceny pobranego materiału. W diagnostyce zmian skórnych materiał do badania pobiera się metodą biopsji otwartej – jest to metoda pobierania masy guzowej nożem chirurgicznym lub innym narzędziem.

Materiał można pobrać w dwojaki sposób, poprzez pobranie wycinka z guza lub wycięcie całego guza – biopsja wycinająca.

Pobrany materiał tkankowy, po odpowiednim przygotowaniu, można oglądać w postaci preparatów barwnych, mrożonych lub rozmazów pod mikroskopem. Zarówno przygotowanie, jak i ocena preparatów jest dokonywana przez histopatologa. Każdy rodzaj wyciętej zmiany posiada specyficzną budowę histologiczną (rodzaj i układ komórek). Pozwala to na odróżnienie od siebie np.

brodawki od włókniaka albo znamienia barwnikowego od czerniaka złośliwego. Ma to decydujące znaczenie przy podejmowaniu decyzji o dalszym postępowaniu z chorym. Współczesne zasady onkologii zabraniają podejmowania decyzji terapeutycznych bez rozpoznania histopatologicznego.

Badanie histopatologiczne daje również odpowiedź, czy zmiana chorobowa została usunięta z marginesem zdrowych tkanek, czyli w całości.

Pacjent z rozpoznanym w razie potrzeby kierowany jest do dalszego leczenia onkologicznego.

W przypadku zmian zaawansowanych oraz istnienia przerzutów w zależności od rodzaju nowotworu stosuje się leczenie uzupełniające: radioterapię, chemioterapię, immunoterapię i immunochemioterapię. Próbuje się także stosować inne, nowe metody terapii doświadczalnej.

Rak skóry i jego objawy | Penoxal

Galya, Wielka Brytania – rak skóryWalczę z rakiem skóry od 2011 roku. Podczas pierwszej operacji, którą przeszłam, usunięto mi obrzęk limfatyczny spod pachy, a kilka lat później przeszłam operację płuc, a także usunięcie kilku innych pieprzyków. Zaczęłam więc terapię mekinistem i tafinlarem, po tygodniu moja córka zamówiła Penoxal. Po dwóch tygodniach poszłam na badanie skanerem – moje ciało było czyste. Uważam, że pomogła mi zastosowana terapia, jak również Penoxal. ………. czytaj więcej 

Rak skóry (czerniaki skóry) – C43, C44

Liczba chorych na czerniaka skóry

Według statystyk zachorowalność na raka skóry, zwłaszcza czerniaka, w ciągu ostatnich 30 lat wzrosła aż czterokrotnie. Rak skóry stanowi jedną czwartą wszystkich przypadków raka.

W Stanach Zjednoczonych większość przypadków raka skóry została odnotowana u młodych kobiet.

Fakt ten może być skutkiem stale rosnącej popularności relaksu w słońcu, ewentualnie nadmiernego opalania się w solariach.  

Jak Penoxal pomaga w chorobie raka skóry?

Silny układ immunologiczny potrafi poradzić sobie z komórkami nowotworowymi i  je zniszczyć, jednak czasami potrzebuje pomocy. PENOXAL stymuluje układ immunologiczny i pomaga w ten sposób zoptymalizować jego działanie, które jest wystarczająco skuteczne w walce z komórkami nowotworowymi.

Produkt może być również stosowany w trakcie radioterapii i chemioterapii, aby złagodzić niektóre skutki uboczne leczenia.

Ponadto stymuluje aktywność przewodu pokarmowego, wątroby, nerek i innych narządów, które są bardzo obciążane leczeniem onkologicznym, przyczyniając się w ten sposób do prawidłowego funkcjonowania organizmu i ogólnego dobrego samopoczucia.

 Jest zatem odpowiednim suplementem w ogólnym leczeniu choroby onkologicznej, co potwierdza  w swojej opinii na temat Penoxalu lek. med. Anna Galambošová, farmaceuta PharmDr. Tomáš Arndt oraz inni lekarze. O doświadczeniach tych, którzy zażywają Penoxal, więcej można dowiedzieć się TUTAJ.

Zalecane dawkowanie podczas terapii onkologicznej to 4 kapsułki dziennie przez okres 4 miesięcy

O chorobie raka skóry

Rak skóry obejmuje wiele rodzajów nowotworów skóry. Niektóre są łagodne (benigne) i stanowią raczej problem kosmetyczny.

Do najczęstszych złośliwych typów raka skóry należą przede wszystkim nowotwory górnej warstwy skóry, to znaczy rak naskórka – rak podstawnokomórkowy (łac. carcinoma basocellulare, basalioma), rak płaskonabłonkowy (łac.

carcinoma spinocellulare) i najbardziej niebezpieczny oraz najbardziej znany czerniak (melanom).

Rak podstawnokomórkowy uszkadza przede wszystkim miejsce, z którego pochodzi oraz jego okolicę, rak płaskonabłonkowy jednak już wytwarza przerzuty nawet w odległych narządach, dlatego wczesne wykrycie objawów jest bardzo ważne.

Innym typowym objawem czerniaka jest początkowo niepozorna plamka, która może pojawić się zarówno na czystej skórze, jak i na podstawie znamiona bądź plamki pigmentowej, w dużej mierze pojawiają się przerzuty nie tylko do innych miejsc na skórze, ale także do węzłów chłonnych, mózgu, płuc lub wątroby.

Przyczyny choroby

Specjaliści przypisują wzrost liczby chorób nowotworowych skóry nie tylko rozwojowi ruchu turystycznego i lepszej sytuacji ekonomicznej, która pozwala na podróżowanie za słońcem, ale także utrzymującym się trendom opalonej skóry, „zmuszając” wiele osób do nadmiernej i niechronionej ekspozycji na promienie słoneczne lub odwiedzania solaria.

Można z całą pewnością stwierdzić, że przyczyną raka skóry są przede wszystkim promienie słoneczne, zwłaszcza tzw. promieniowanie UVB, które uszkadzają komórki skóry i powodują ich niekontrolowane mnożenie i dzielenie.

Bardzo ryzykowne jest opalanie się osób o jasnej i wrażliwej skórze lub osób z dużą liczbą znaków pigmentowych, jak również osób, które często wcześniej poparzyły się na słońcu, zwłaszcza w okresie do 18 lat, kiedy skóra jest najbardziej wrażliwa.

Kolejnym czynnikiem są predyspozycje rodzinne, u osób, które już miały raka skóry, prawdopodobieństwo wystąpienia choroby jest10 razy większe. Specjaliści nie wykluczają wpływu osłabionego układu immunologicznego na powstanie choroby.  

Objawy raka  

Do najczęstszych objawów, na które należy zwrócić uwagę, należą zmiany koloru (ściemnienie), kształt (nieostra krawędź, asymetria, wyboista powierzchnia) albo rozmiary znamiona pigmentowego. Nagłe pojawienie się plamy, ewentualnie jej krwawienie, powinno natychmiast skłonić do wizyty u lekarza dermatologa.  

Profilaktyka nowotworów skóry

Czerniaki i inne nowotwory skóry mogą być bardzo niebezpieczne, dlatego ważne jest, aby nie lekceważyć zmian na skórze ani żadnych innych objawów. Dzięki widocznym objawom łatwiej można wcześnie wykryć raka i rozpocząć leczenie. Jednak najlepszą obroną jest profilaktyka.

Ważne jest, żeby chronić się przed działaniem promieni słonecznych odpowiednią odzieżą lub preparatami ze współczynnikiem ochronny UV poprzez ich odpowiednią aplikację (w odpowiednim czasie i wystarczająca warstwa, odnawiana po 2-3 godzinach, dobór wystarczającej siły współczynnika UV).

W każdym razie lepiej w ogóle nie wystawiać małych dzieci działaniu promieni słonecznych.

  Między godziną 11:00 a 15:00 zaleca się całkowite unikanie promieni słonecznych, ponieważ w tym czasie wpływ promieniowania UVB przez atmosferę jest najmniej filtrowany.  

Wpływ układu immunologicznego na raka skóry 

Skóra jest organem, który jest codziennie narażany na wiele niekorzystnych czynników, takich jak płyny do płukania tkanin, zapachy, kremy kosmetyczne, a nawet promienie słoneczne.

Chociaż ludzie nie zdają sobie z tego sprawy, naskórek trzeba chronić tak samo, jak wewnętrzne środowisko organizmu. Układ immunologiczny jest pierwszym czynnikiem, który zapobiega chorobom skóry.

Może się wydawać, że wzmocnienie układu immunologicznego jest ważne tylko dla narządów wewnętrznych, jednak silny układ immunologiczny walczy również z możliwym wystąpieniem plam skórnych lub znamion na skórze.

W przypadku dostatecznie silnej odporności wystąpienie anomalii skórnych bywa tylko kosmetyczną wadą lub manifestacją detoksykacji. Jeżeli jednak profilaktyka jest zignorowania i rozwija się rak skóry, wzmocnienie układu immunologicznego ma zasadnicze znaczenie dla pomyślnych wyników leczenia.  

Inne informacje

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*