POChP – leczenie i rokowanie

Ćwiczenia oddechowe są potwierdzoną formą terapii u chorych na POChP. Dlatego przygotowaliśmy filmy video z ćwiczeniami oddechowymi, które osoby z POChP mogą wykonywać praktycznie wszędzie. Zapraszamy do oglądania i ćwiczenia.

POChP to skrót od Przewlekłej Obturacyjnej Choroby Płuc. Jest to choroba, której można zapobiegać i którą można leczyć. POChP charakteryzuje się ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, wywołując m.in. duszność, przewlekły kaszel, odkrztuszanie plwociny i zmniejszenie tolerancji wysiłku1.

POChP to choroba, która może przez długi czas rozwijać się bezobjawowo. Sprawdź, jakie badania pomagają zdiagnozować POChP oraz kiedy i jak często je wykonywać.

POChP – leczenie i rokowanie dr n. med. Joanna Mazurek

Osoba chora na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc musi codziennie zmagać się z wieloma problemami. Objawy takie jak duszność, kaszel, odkrztuszanie plwociny, często dezorganizują osobiste i społeczne życie chorych.

Kontynuuj czytanie POChP – leczenie i rokowanie POChP – leczenie i rokowanie POChP – leczenie i rokowanie POChP – leczenie i rokowanie dr n med. Małgorzata Farnik POChP – leczenie i rokowanie POChP – leczenie i rokowanie

1. https://goldcopd.org/wp-content/uploads/2019/12/GOLD-2020-FINAL-ver1.2-03Dec19_WMV.pdf (11.05.2020)

Materiał wewnętrzny Chiesi

Ostatnia aktualizacja strony 9 września 2021

Właściciel serwisu

POChP – leczenie i rokowanie

Jakie objawy wywołuje przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)? Przyczyny rozwoju, sposób diagnozy, leczenie i rokowania u pacjentów

POChP – leczenie i rokowanie Przewlekła obturacyjna choroba płuc to poważne schorzenie, w którym występują dokuczliwe objawy, m.in. duszności, kaszel i odkrztuszanie plwociny Jozef Polc/123RF

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (PoChP) charakteryzuje się stopniowym zmniejszaniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, co zazwyczaj jest następstwem przewlekłego stanu zapalnego. Objawy POChP są nieswoiste i przypominają astmę lub zapalenie oskrzeli. Mogą być także mylone z COVID-19, ponieważ jest to głównie kaszel i odczuwanie duszności. Rokowania pacjentów z POChP uzależnione są od wieku pacjenta i reakcji na terapię. W jaki sposób rozpoznać to schorzenie i jakie są możliwości jego leczenia?

Przewlekła obturacyjna choroba płuc, nazywana w skrócie: POChP, polega na stopniowym zmniejszaniu przepływu powietrza przez górne drogi oddechowe. Zwykle jest ona następstwem przewlekłych stanów zapalnych obrębie oskrzeli i płuc, których konsekwencją jest zawężenie górnych dług oddechowych.

POChP jest chorobą o postępującym przebiegu, a zmiany jej towarzyszące są ciężko odwracalne. Częstą przyczyną POChP jest również reakcja organizmu na dym tytoniowy, substancje chemiczne i znaczne zanieczyszczenie powietrza.

Choroba ta zwykle dotyka osób w podeszłym wieku, co związane jest bezpośrednio z naturalnym procesem starzenia się, a dokładniej zmianami zachodzącymi w obrębie układu kostno-stawowego.

Charakterystyczne zmiany dla wieku starszego w zakresie funkcjonowania układu oddechowego to: upośledzenie funkcji płuc natężonej objętości wydechowej, obniżenie pojemności dyfuzyjnej płuc i zmniejszenie objętości oddechowej.

Najpowszechniejsze przyczyny POChP:

  • Dym tytoniowy.
  • Zanieczyszczenie spalinami.
  • Zanieczyszczenie przemysłowe – pył węglowy, pył krzemowy.
  • Drobnoustroje (bakterie i wirusy).
  • Naturalne procesy starzenia się.

Zdecydowana większość zdiagnozowanych przypadków POChP jest następstwem długoletniego palenia papierosów (zarówno czynnego, jak i biernego).

Objawy POChP są na tyle nieswoiste, że często można utożsamić je z innymi jednostkami chorobowymi w tym m.in. astmą i zapaleniem oskrzeli. Ponadto POChP charakteryzuje się występowaniem trzech procesów chorobowych: przewlekłego zapalenia oskrzeli, choroby drobnych oskrzeli i rozedmy. Oprócz tego pojawiają się zmiany w naczyniach płucnych, których następstwem jest nadciśnienie płucne.

Podstawowe objawy POChP to:

  • Kaszel nasilający się w godzinach rannych.
  • Odkrztuszanie wydzieliny wodnej, a następnie – ropnej.
  • Narastająca duszność powysiłkowa.
  • Problemy z oddychaniem.
  • Ogólne osłabienie organizmu.

Diagnostyka POChP jest stosunkowo trudna, ponieważ chorobie tej towarzyszą nieswoiste objawy, które można utożsamić z innymi dolegliwościami. Występowanie POChP należy rozważyć u pacjentów powyżej 40.

roku życia z kaszlem, odkrztuszaniem plwociny i dusznością. Podstawowym badaniem ułatwiającym rozpoznanie POChP jest spirometria płuc i oskrzeli (pomiar pojemności). Wynik poniżej 65 proc.

u osób w podeszłym wieku może świadczyć o zmniejszeniu przepływu powietrza w drogach oddechowych.

Innym badaniem diagnostycznym wykorzystywanym przy rozpoznaniu POChP jest RTG płuc. W przypadku choroby na zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej pojawia się nadmierna jasność płuc, która jest konsekwencją rozedmy płuc. Dodatkowo można wykonać także tomografię komputerową klatki piersiowej, a także EKG i ECHO serca.

Spirometria to badanie czynnościowe płuc, które polega na nabieraniu i wydmuchiwaniu powietrza do specjalnej rurki. Wynik badania uzależniony jest od: wieku, płci, wzrostu i wagi.

Leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

POChP jest chorobą charakteryzującym się postępującym przebiegiem, a zmiany jej towarzyszące są w większości przypadków nieodwracalne.

Z tego powodu podstawowym leczeniem POChP jest łagodzenie objawów choroby, poprawa wentylacji płuc, a także zmniejszenie tempa zmian w zakresie ograniczania przepływu powietrza przez górne drogi oddechowe. Leczenie POChP polega przede wszystkim na ograniczeniu czynników, które nasilają objawy choroby.

Mowa tu przede wszystkim o: zaprzestaniu palenia papierosów. W leczeniu POChP stosuje się również farmakoterapię, w której stosuje się m.in.:

  • Leki rozszerzające oskrzela: β2-mimetyki pobudzające oskrzelowe receptory; leki przeciwcholinergiczne powodujące rozkurcz oskrzeli.
  • Glikokortykosteroidy.
  • Antybiotyki, które niekiedy zmniejszają stan zapalny występujący w obrębie płuc i oskrzeli.
  • Leki przeciwkaszlowe.

W przypadku zaawansowanej POChP wdraża się tlenoterapię, której podstawowym celem jest wyeliminowanie ryzyka zgonu i przedłużenie życia pacjentowi. Tlenoterapia polega na poddawaniu osobie chorej tlenu za pośrednictwem maski twarzowej przez ok. 15 h na dobę. W tym celu zazwyczaj korzysta się ze stacjonarnych koncentratorów tlenu.

W skrajnych przypadkach POChP konieczna jest transplantacja płuc. Kwalifikowani są do niej pacjenci z pojemnością płuc poniżej 35 procent.

W przypadku pacjentów z POChP rokowania uzależnione są przede wszystkim od wieku pacjenta oraz reakcji na zastosowanie postępowanie terapeutyczne. Nie bez znaczenia są również choroby towarzyszące POChP, które znacznie częściej stanowią przyczynę zgonu pacjentów. Wśród tych chorób można wymienić m.in.: choroby układu krążenia, rak płuca i niewydolność oddechową.

Źródła:

  1. Przybyłowski T., Zalecenia Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc dotyczące leczenia POChP – szersze omówienie dokumentu. Nowości w Praktyce. 2010; 12: 12-15.
  2. Sawicka A., Marcinowska-Suchowierska E., Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) w wieku podeszłym. 2011; 5: 435-439.

POChP – leczenie i rokowanie

Nikotyna niszczy nie tylko zdrowie, ale i wygląd! Zobacz, ja…

ZOBACZ: POChP – ukryty wróg. Dlaczego ta choroba jest tak niebezpieczna? Ekspert: dr n. med. Piotr Dąbrowiecki, alergolog

POChP – przyczyny, objawy, leczenie

POChP to choroba, w której zostaje ograniczony przepływ powietrza przez drogi oddechowe. Jest to proces wciąż postępujący i niemożliwy do całkowitego wyleczenia.

Zwężenie światła w drzewie oskrzelowym jest najczęściej efektem procesu zapalnego toczącego się w wyniku kontaktu z pyłami i innymi substancjami, które dostawały się do płuc. W efekcie dochodzi do zniszczenia miąższu płucnego przez rozedmę oraz zwłóknienia oskrzelików.

Prowadzi to do upośledzenia wymiany gazowej. Zmiany obejmują też duże drogi oddechowe, gdzie dochodzi np. do zwiększonego wydzielania śluzu. Naczynia płucne z kolei stają się zgrubiałe, ich funkcja zostaje się zaburzona i może dojść do rozwoju nadciśnienia płucnego.

Skutkiem powyższych zmian jest znaczny spadek pojemności oddechowej i zwiększenie objętości powietrza zalegającego w płucach.  Wynikiem tych zdarzeń jest duszność wysiłkowa.

W Polsce POChP to bardzo powszechna dolegliwość. Szacuje się, że nawet 10% osób po 40. roku życia ma objawy obturacji. Co roku w naszym kraju umiera z tego powodu 15 000 osób, z czego połowa w ciągu 10 lat od rozpoznania choroby.

Leia também:  Praca przy komputerze – jak uniknąć bólu kręgosłupa i pleców

Przyczyny powstania choroby POChP

Za główną przyczynę rozwoju POChP uznaje się wieloletnie palenie tytoniu, zarówno aktywne jak i bierne. Około 90% wszystkich chorych to palacze. Dym papierosowy zawiera tysiące substancji, które drażnią płuca.

W efekcie wywołuje to reakcję obronną, czyli wytwarzanie większej ilości śluzu. W zdrowym organizmie zanieczyszczenia najpierw osadzają się na śluzie, a potem są usuwane dzięki ruchowi rzęsek. Następuje odruch kaszlu, który ostatecznie pomaga nam pozbyć się niechcianych związków.

U palaczy i innych chorych na POChP zadanie to jest utrudnione. Część związków chemicznych z dymu papierosowego oraz pyły początkowo blokują, a potem niszczą rzęski, co skutkuje utrudnionym oczyszczaniem płuc.

Co ciekawe, część palących nie wykazuje żadnych objawów obturacji, więc przypuszcza się, że w grę mogą wchodzić też czynniki genetyczne.

Należy pamiętać, że POChP nie dotyczy wyłącznie palaczy.

Rozwojowi choroby sprzyja też narażenie na pyły i substancje chemiczne drażniące drogi oddechowe. Często jest to związane z pracą w trudnych warunkach i tak zwanym narażeniem zawodowym. Powszechnie cierpią na nią górnicy czy pracownicy cementowni.

Zanieczyszczenie pyłem może również dotyczyć pomieszczeń mieszkalnych. W przypadku niesprawnych pieców czy wentylacji, opalanie węglem i drewnem może prowadzić do przedostawania się szkodliwych substancji do domu. Czynniki środowiskowe to przyczyna około 10% przypadków rozwoju POChP.

Dość istotną przyczyną powstania choroby jest niedobór alfa-1-antytrypsyny. Związek ten hamuje aktywność enzymów rozkładających białko (np. w płucach). W przypadku jego niedoboru następuje stopniowe uszkodzenie miąższu płuc i rozedma.

Na rozwój choroby może mieć też wpływ zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego lub przebyta ciężka infekcja dróg oddechowych, zwłaszcza w okresie dziecięcym.

POChP – leczenie i rokowanie

Objawy POChP

Pierwszym i mało charakterystycznym objawem jest duszność. Początkowo jest ona zazwyczaj ignorowana, bo występuje tylko przy wysiłku fizycznym. Z czasem problem znacznie się pogłębia i utrudnia codzienne funkcjonowanie. Wtedy najczęściej pacjent zaczyna szukać pomocy specjalisty.

W przebiegu choroby pojawia się także kaszel, zwłaszcza rano. Może być suchy lub częściej mokry. Odkrztuszana wydzielina może nawet zawierać krew, która bierze się z uszkodzenia naczyń krwionośnych w płucach. Pacjenci skarżą się także na uczucie ucisku w klatce piersiowej i świszczący oddech.

W zaawansowanym przebiegu choroby może pojawiać się sinica, jadłowstręt i spadek masy ciała, omdlenia, a także depresja będąca wynikiem coraz większych problemów z wykonywaniem codziennych czynności. Początkowe objawy POChP nie są szczególnie charakterystyczne.

Diagnoza lekarska musi być oparta na badaniu spirometrii oraz często RTG klatki piersiowej, które ujawnia zmiany rozedmowe płuc.

Leczenie POChP

Pomimo niezaprzeczalnego stałego postępu medycyny, POChP pozostaje na dzień dzisiejszy chorobą nieuleczalną, która stale się zaostrza. Po zdiagnozowaniu choroby pacjent powinien przede wszystkim rzucić palenie papierosów.

Warto też pamiętać o szczepieniu się przeciw grypie i pneumokokom, gdyż infekcje dróg oddechowych potrafią pogorszyć przebieg choroby. Samo leczenie farmakologiczne ma charakter objawowy. Podstawowymi preparatami są środki rozszerzające oskrzela.

Lekarz ma do wyboru:

  • beta2- mimetyki wziewne (fenoterol, salbutamol, formoterol i salmeterol)
  • leki przechiwcholingergiczne rozkurczające oskrzela (tiotropium i ipratropium)
  • metyloksantyny (aminofilina i teofilina).

Czasem stosuje się też glikokortykosteroidy wziewne. Objawowo pacjenci przyjmują również leki przeciwkaszlowe, ale nie jest to zalecane, ponieważ kaszel pomaga oczyszczać płuca.

POChP to powszechna choroba, która niestety nie jest całkowicie uleczalna. W przebiegu schorzenia jego przebieg się zaostrza i może sprawiać problemy w codziennym funkcjonowaniu. Jeśli zaobserwowaliśmy u siebie duszność czy napadowy poranny kaszel, warto zgłosić się do lekarza celem wykonania odpowiednich badań.

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

:: Ratownik Medyczny :: Portal ratowniczy ::

Zaostrzenie POCHP

Przewlekła obturacyjna choroba płuc charakteryzuje się trwałym ograniczeniem przepływu powietrza przez drogi oddechowe, które zwykle postępuje i wiąże się z nasiloną przewlekłą odpowiedzią zapalną dróg oddechowych na szkodliwe czynniki lub gazy.

Patofizjologia Choroba rozwija się w wyniku interakcji czynników środowiskowych i osobniczych. Najważniejszym czynnikiem zachorowania na POCHP jest palenie tytoniu – odpowiedzialne za blisko 80% zachorowań.

Do innych czynników ryzyka zalicza się narażenie na organiczne i nieorganiczne pyły, gazy, związki chemiczne i opary w miejscu pracy, narażenie na zanie­czyszczenie powietrza w słabo wentylowanych pomieszczeniach.

W POCHP uszkodzenie płucjest wynikiem przewlekłego zapalenia dróg oddechowych, miąższu płuc i naczyń płucnych.

Zmiany patofizjologiczne zachodzą w następującej sekwencji: nadprodukcja śluzu i upośledzenie oczyszczania rzęskowego, ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe, rozdęcie płuc, zaburzenia wymiany gazowej i rozwój nadciśnienia płucnego i serca płucnego.

Obraz kliniczny Nadmierne wydzielanie śluzu będące przyczyną przewlekłego, wilgotnego kaszlu jest cechą przewlekłego zapalenia oskrzeli i nie musi wiązać się z ograniczeniem przepływu powie­trza w drogach oddechowych.

Nie u wszystkich chorych na POCHP występuje objawowe nadmierne wydzielanie śluzu. Jeżeli występuje, to jest to odpowiedz na przewlekłe drażnienie dróg oddechowych przez dym papierosowy i inne szkodliwe substancje.

Ograniczenie przepływał powietrza przez drogi oddechowe jest wynikiem zwiększenia oporu w małych oskrzelach i oskrzelikach oraz wzrostu podatności płuc wskutek zmian rozedmowych.

Zmniejszenie sprężystości płuc pociąga za sobą zmniejszenie przepływu powietrza podczas spokojnego wydechu i powoduje konieczność użycia mięśni wydechowych, co zwiększa koszt energetyczny oddychania.

Większość chorych informuje o paleniu tytoniu. POCHP u osób niepalących może pojawić u 20% populacji – najczęściej kobiet. Objawy zgłaszane przez pacjentów są nieswoiste i w przeciwieństwie do astmy zwykle wykazują niewielkie wahania nasilenia w ciągu dnia i z dnia na dzień.

Do symptomów zalicza się przewlekły kaszel występujący sporadycznie — okresowo — lub codziennie, często przez cały dzień wyłącznie w nocy. Kaszlowi towarzyszy odksztuszanie plwociny, największe po przebudzeniu (poranna toaleta drzewa oskrzelowego). Kaszel z odkrztuszaniem może przecie na cały dzień.

Duszność, zwykle codzienna, początkowo ma charakter wysiłkowy, się w miarę upływu czasu aż do duszności pojawiającej się również w spoczynku.

Chorzy na ciężką postać POCHP mogą zgłaszać łatwe męczenie się, utratę łaknienia, chudnięcie oraz pogorszenie nastroju z objawami depresji. Objawy przedmiotowe również nie są charakterystyczne i w dużej mierze ich występowanie jest zależne od stopnia zaawansowania choroby, przewagi zapalenia oskrzeli i rozedmy.

We wczesnym stadium choroby objawy mogą być całkowicie nieobecne, zwłaszcza podczas spokojnego oddychania. W zaawansowanym procesie choroby i zaostrzeniu POCHP mogą występować objawy aranżacji dodatkowych mięśni oddechowych, zaciąganie okolic międzyżebrowych podczas wdechu, wydłużony wydech przez „zasznurowane usta i — w części przypadków — sinica centralna.

W przypadku rozwiniętego serca płucnego dołączają się objawy niewydolności prawej komory serca. W miarę rozwoju choroby i jej przewlekłego trwania dochodzi do zmian w budowie klatki piersiowej i wystąpienia wiążących się z tym faktem objawów.

Leia também:  Kiła (syfilis) – objawy, co ją wywołuje, zakażenie, jak zapobiegać?

Klatka piersiowa przybiera beczkowaty kształt, przepona zmniejsza swoją ruchomość oddechową, podczas opukiwania stwierdza się nadmiernie jawny odgłos opukowy. W osłuchiwaniu klatki piersiowej uwzględnia się ściszenie szmeru pęcherzykowego, czasem świsty i furczenia.

Badanie podmiotowe i przedmiotowe

Wywiad medyczny Rola badania podmiotowego u pacjentów z dusznością jest nieodzowna do prawidłowego rozpoczęcia medycznych czynności ratunkowych. POCP jest to jednostka chorobowa rozwijająca się wciągu długiego czasu, a jej zaostrzenie może prowadzić do bezpośredniego stanu zagrożenia życia.

Kluczem jest poprawnie przeprowadzony wywiad medyczny. Wywiad ten powinien być modyfikowany w zależności od stanu zdrowia pacjenta i jego możliwości komunikacji w nasilającej się duszności, która będzie głównym objawem i jednocześnie powodem inter­wencji.

Konieczna do uwzględnienia w podstawowym wywiadzie SAMPLE jest informacja o paleniu tytoniu oraz pracy, jaką wykonuje pacjent.

Innym symptomem POChP jest przewlekły kaszel. Należy wtedy dopytać pacjenta o czas trwania kaszlu oraz czy jest on związany z odkrztuszaniem, zwłaszcza w godzinach porannych.

Informacje o hospitalizacjach i zażywanych lekach mogą potwierdzać istnienie przewlekłego zapalenia oskrzeli z okresami zaostrzeń POCHP. Istotne jest również uzyskanie informacji o okolicznościach pojawienia się duszności (np.

ekspozycja na działanie zimnego powietrza, zwłaszcza po wyjściu z ciepłego pomieszczenia).

Badanie fizykalne Badanie przedmiotowe powinno się skupiać na wychwyceniu istotnych symptomów ko­jarzących przewlekłe zapalenie oskrzeli i duszność. W przypadku zaostrzenia POCHP już samo wrażenie ogólne może sugerować stan zagrożenia życia. Należą do nich wydłużony wydech przez „zasznurowane usta” oraz sinica obwodowa i centralna.

Badanie ABCD może ujawnić przyspieszony oddech ze znacznie wydłużoną fazą wydechu. W badaniu akcji serca można zauważyć tachykardię oraz podwyższone wartości ciśnienia tętniczego krwi. W miarę progresji hipoksji mogą dołączać się objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak: splątanie, apatia, senność, agresja.

Dalsze badanie fizykalne powinno skupiać uwagę na oglądaniu, opukiwaniu i osłuchiwaniu klatki piersiowej. W badaniu oglądaniem można zaobserwować aranżację dodatkowych mięśni oddechowych z zaciąganiem okolic międzyżebrowych. W zaawansowanym stadium POCHP klatka piersiowa może przybierać beczkowaty kształt.

W badaniu opukiwaniem można usłyszeć odgłos opukowy nadmiernie jawny, a podczas osłuchiwania szmerów oddechowych – ściszenie szmeru pęcherzykowego z towarzyszącymi świstami i furczeniami.

Mogą dołączać się również objawy wynikające z niewydolności prawokomorowej serca, a więc: wypełnienie żył szyjnych, bolesność okolicy prawego nadbrzusza oraz obrzęki kończyn dolnych.

Postępowanie ratownicze. Sięgając po tlen w przypadku POChP szczególnie zwracamy uwagę na wartości SpO2. Tlenoterapię należy stosować pod ścisłą kontrolą SpO2 i tylko wtedy, gdy pacjent odczuwa duszność (a my widzimy jej kliniczne objawy). Przewlekła hiperkapnia nie jest przeciwwskazaniem do tlenoterapii, jeśli występują cechy hipoksemii.

Powinna oczywiście skłonić do ostrożności w stosowaniu O2 i warto stosować niskie przepływy do uzyskania SpO2 rzędu 88-92%.

Istnieją zawsze obawy przed zatrzymaniem napędu oddechowego (z powodu mechanizmu hipoksemicznego napędu w POChP), chociaż w ostrej hipoksji komórek jedynym sposobem na odwrócenie stanu pacjenta jest zastosowanie właśnie wysokich stężeń tlenu.

POSTĘPOWANIE W ZAOSTRZENIU POCHP

POChP – leczenie i rokowanie

POChP – przyczyny, objawy, przebieg leczenia – Twoje posiłki w walce z chorobą

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) jest jednostką chorobową, na którą składa się przewlekły proces zapalny toczący się w drzewie oskrzelowym. U pacjentów cierpiących na POChP przepływ powietrza w drogach oddechowych jest utrudniony i systematycznie pogarsza się przy braku zastosowania właściwego leczenia.

Spis treści:

  1. Przyczyny POChP
  2. Objawy POChP
  3. Diagnostyka i leczenie POChP

Przyczyny POChP

Najważniejszą rolę w rozwoju choroby odgrywają czynniki środowiskowe, w tym głównie nałóg palenia tytoniu (również palenie bierne); zapylenie powietrza w miejscu pracy (np. pylica górników) oraz ogólnie zanieczyszczenie środowiska.

Tylko niewielki odsetek pacjentów zapada na tę chorobę z powodu predyspozycji genetycznych (związek z wrodzonym niedoborem alf1-antytrypsyny).

Ryzyko rozwoju choroby rośnie proporcjonalnie do ilości wypalanych każdego dnia papierosów i lat trwania nałogu nikotynowego.

POChP to tak zwana choroba cywilizacyjna, jest jedną z głównych przyczyn umieralności i inwalidztwa na świecie. Obecnie zajmuje 4. miejsce wśród przyczyn zgonów (wg raportu Światowej Organizacji Zdrowia). Częściej dotyka mężczyzn, choć liczba zachorowań wśród kobiet systematycznie rośnie.

Objawy POChP

Głównym objawem POChP jest przewlekły kaszel z towarzyszącym odkrztuszaniem wydzieliny. Kaszel jest najbardziej dokuczliwy rano zaraz po przebudzeniu, kiedy chory odkrztusza zalegającą po nocy śluzową wydzielinę.

Przewlekły proces zapalny powoduje nadreaktywność oskrzeli, czyli stan, w którym atak kaszlu może wywołać zimne powietrze czy intensywne zapachy (np. perfumy). W miarę rozwoju choroby i pogorszenia parametrów wentylacji pacjent zaczyna odczuwać duszność (subiektywne poczucie braku powietrza), początkowo podczas wysiłku, następnie przez cały czas.

Wraz z destrukcją tkanki płucnej dochodzi do rozwoju niewydolności oddechowej oraz wtórnie niewydolności prawokomorowej serca.

Diagnostyka i leczenie POChP

Nie sposób rozpoznać chorobę bez badania spirometrycznego.

Ta nieinwazyjna metoda oceniająca parametry wentylacji układu oddechowego nie tylko pozwala stwierdzić ograniczenie przepływu powietrza w drogach oddechowych, ale za pomocą określonych parametrów, umożliwia precyzyjnie ustalenie stadium zaawansowania choroby. Zmiany rozedmowe widoczne są na standardowym zdjęciu rtg. klatki piersiowej.

Choroba jest nieuleczalna, stale postępująca. Leczenia ma na celu opóźnić rozwój objawów.

Każdy pacjent, u którego lekarz rozpozna POChP powinien natychmiast zrezygnować z palenia tytoniu i w miarę możliwości unikać towarzystwa osób palących oraz miejsc o dużym zanieczyszczeniu powietrza (parami, gazami).

Ważne są również szczepienie przeciw grypie i pneumokokom, które zmniejszają ryzyko infekcji układu oddechowego, powodującej zaostrzenie choroby podstawowej. W przypadku infekcji bakteryjnej dróg oddechowych należy niezwłocznie rozpocząć antybiotykoterapię.

Leczenie objawowe POChP uzależnione jest od stopnia zaawansowania choroby. Lekami pierwszego rzutu są stosowane wziewnie tak zwane bronchodilatatory, czyli substancje rozszerzające oskrzela, ułatwiające przepływ powietrza.

W miarę postępu choroby do leczenia dodaje się sterydy wziewne, które hamują reakcję zapalną w drzewie oskrzelowym.

U pacjentów w ciężkim stadium choroby konieczna jest przewlekła tlenoterapia (przenośny koncentrator tlenu umożliwia podawanie tlenu w warunkach domowych).

POChP – jakie są przyczyny? Objawy, leczenie | Nationale-Nederlanden

POChP to przewlekłe schorzenie płuc, które w znacznym stopniu utrudnia choremu normalne funkcjonowanie – ogranicza zdolność do pracy, a nawet do samodzielnego życia.

Na POChP, czyli przewlekłą obturacyjną chorobę płuc, w Polsce cierpi około dwóch milionów osób. Statystyki nie obejmują chorych, którzy nie podejmują leczenia.

W praktyce zatem liczba Polaków zmagających się z tym uciążliwym schorzeniem jest znacznie większa. Co roku choroba odbiera życie 15 tysiącom osób. Jednak POChP nie zawsze oznacza wyrok śmierci.

Terapia stosowana we wczesnych i średnio zaawansowanych stadiach choroby może przedłużyć życie o wiele lat i znacznie podnieść jego codzienny komfort.

Przyczyny POChP

W przypadku POChP obturacja oznacza zwężenie dróg oddechowych, które powoduje ograniczenie przepływu powietrza przez płuca i niedotlenienie organizmu.

Do nieodwracalnego zmniejszenia średnicy małych oskrzeli i uszkodzenia tkanki płuc dochodzi na skutek przewlekłego stanu zapalnego, który jest odpowiedzią na działanie szkodliwych cząstek lub gazów – najczęściej dymu tytoniowego, ale też produktów spalania (np.

Leia também:  Co na zatkany nos? Jakie są skuteczne sposoby na zatkany nos?

w słabo wentylowanych pomieszczeniach ogrzewanych piecem węglowym) czy toksycznych pyłów (np. w pobliżu zakładów przemysłowych). Ryzyko zachorowania wiąże się także z predyspozycjami genetycznymi, nawracającymi infekcjami dolnych dróg oddechowych czy astmą.

Objawy POChP

POChP to choroba, która przez wiele lat może nie dawać specyficznych objawów. Łatwo też pomylić ją z symptomami innych częstych dolegliwości, takich jak astma czy zaburzenia krążenia.

Obturacja nasila się z wiekiem i zwykle diagnozowana jest u osób po 65. roku życia, jednak choroba zaczyna się znacznie wcześniej, a im szybciej zostanie wykryta, tym większe są szanse na zachowanie zdrowia i pełnej sprawności.

Powinieneś pójść do lekarza, jeśli obserwujesz u siebie takie objawy, jak:

  • poranne napady kaszlu,
  • ucisk w klatce piersiowej
  • problem ze złapaniem tchu przy fizycznym wysiłku,
  • skłonność do częstych infekcji.

Zleci on nieinwazyjne badanie zwane spirometrią (polega ono na głębokim oddychaniu przez ustnik aparatu pomiarowego), które pozwoli ocenić stan Twoich płuc.

Wczesne rozpoczęcie leczenia pozwoli Ci uniknąć takich powikłań choroby, jak duszność i szybkie męczenie się, nawet przy prostych czynnościach, przewlekłe, ogólne osłabienie, zaburzenia metaboliczne (np.

cukrzyca typu 2), anemia, osteoporoza czy niewydolność krążeniowa.

Leczenie POChP

Jeśli zostanie u Ciebie zdiagnozowana POChP we wczesnym stadium, często wystarczy, że zmienisz tryb życia – rzucisz palenie, poświęcisz więcej czasu na aktywność fizyczną, zadbasz o prawidłową dietę.

Nie cofnie to wprawdzie uszkodzeń, do których doszło w Twoich płucach, ale zatrzyma postęp choroby i pozwoli Ci normalnie funkcjonować przez długie lata.

Jeśli jednak okaże się, że zmiany w drogach oddechowych są zaawansowane, będziesz potrzebował leczenia i rehabilitacji oddechowej już do końca życia.

Przy POChP stosuje się przede wszystkim preparaty rozszerzające oskrzela oraz leki o działaniu przeciwzapalnym i wykrztuśnym.

Przy silnej niewydolności oddechowej niezbędna jest przewlekła tlenoterapia, a w przypadku konieczności ratowania życia można wykonać transplantację płuc. Wymienione leki i zabiegi tylko częściowo refundowane są przez NFZ.

Nie obawiaj się jednak, że zabraknie Ci środków na leczenie, jeśli z powodu pogorszenia stanu zdrowia będziesz musiał zrezygnować z aktywności zawodowej.

Dzięki wcześniejszemu zawarciu umowy ubezpieczenia na życie otrzymasz od nas pieniądze – nawet do miliona złotych – które będziesz mógł przeznaczyć na swoją terapię, spłatę zobowiązań czy zabezpieczenie swojej rodziny na przyszłość, gdy będziesz niezdolny do samodzielnego życia lub niezdolny do pracy.

Tagi:
#choroby cywilizacyjne
#układ oddechowy
#zdrowie

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

Opis chorobyZaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) jest stanem nasilenia dolegliwości układu oddechowego, charakteryzuje się trwałym upośledzeniem drożności oskrzeli (poprzez obniżenie FEV).

Choroba cechuje się utrwalonym ograniczeniem przepływu powietrza przez dolne drogi oddechowe, które zazwyczaj postępuje i jest związane z nadmierną reakcją zapalną w oskrzelach i płucach w odpowiedzi na szkodliwe działanie gazów i pyłów.

  • Przyczyny
  • Częstotliwość (zachorowalność)

Główne przyczyny rozwoju przewlekłej obturacyjnej choroby płuc:•    palenie tytoniu,•    zanieczyszczenie powietrza atmosferycznego w miejscu pracy lub zamieszkania,•    infekcje układu oddechowego we wczesnym dzieciństwie,•    nawracające infekcje oskrzelowo-płucne,•    palenie bierne,•    nadreaktywność oskrzeli/astma,•    uwarunkowania genetyczne.Zachorowanie na POChP zależy od reakcji organizmu na otaczające go środowisko. Nie jest powiedziane, że wszystkie osoby, narażone na szkodliwe warunku środowiskowe lub palące tytoń, zachorują na POChP. Uzależnione to jest w główniej mierze od czynników genetycznych i długości życia.W Polsce choruje na POChP ok 10% populacji po 40. roku życia. Choroba częściej występuje u mężczyzn. Według Światowej Organizacji Zdrowia jest ona 5. przyczyną zgonów na świecie.

ObjawyObjawy przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) zazwyczaj rozwijają się na przestrzeni wielu lat. Do najczęstszych objawów należą: duszności podczas nieznacznego wysiłku lub nieustawiczny kaszel, częsta zapadalność na stany zapalne dróg oddechowych, zwiększenie ilości odksztuszanej plwociny, świsty i furczenie.

Do innych oznak POChP należą: utrata masy ciała, zmęczenie i osłabienie, opuchnięte kostki.Oznaki ciężkiego zaostrzenia POChP to: widoczna praca dodatkowych mięśni klatki piersiowej, nasilenie lub pojawienie się sinicy centralnej, obrzęki obwodowe, niestabilność hemodynamiczna, zaburzenia czynności poznawczych.

Postępowanie w przypadku wystąpienia objawówW przypadku zaobserwowania niepokojących zmian należy zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu lub lekarza specjalisty, w celu przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki.

Rozpoznanie i diagnozaDo rozpoznania POChP niezbędne jest wykonanie badania spirometrycznego, które wykonuje się po podaniu pacjentowi krótkodziałającego środka rozkurczowego.

W celu określenia stopnia nasilenia choroby wykonuje się także następujące badania:•    pulsykometrię – badanie oceniające stopień niedotlenienia i warunkujące wprowadzenie tlenoterapii,•    gazometrię krwi włośniczkowej – wskazujące na obecność niewydolności oddechowej częściowej,•    RTG klatki piersiowej,•    EKG – w celu oceny zaburzeń przewodzenia i niedokrwienia mięśnia sercowego,•    morfologię,

•    posiew plwociny z antybiogramem.

Sposoby leczenia Rozpoczęcie leczenie, uzależnione jest od stopnia zaawansowania choroby. Celem jest leczenie zaostrzenia oraz zminimalizowanie jego skutków: utraty czynnego miąższu płuc, spadku natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej.Do leków używanych w terapii POChP zalicza się leki rozszerzające oskrzela, krótko jak i długodziałające.

Leczenie w POChP obejmuje również postępowanie niefarmakologiczne. W pierwszej kolejności wskazane jest bezwzględne zaprzestanie palenia tytoniu ponieważ palenie wpływa znacznie na niekorzystne rokowanie w chorobie.

Na każdym etapie choroby zalecana jest także aktywność fizyczna. Ważnym aspektem leczenia jest rehabilitacja pulmonologiczna, która powinna trwać co najmniej 6 tygodni.

W przypadku wystąpienia niewydolności oddechowej z powodu POChP chory może zostać zakwalifikowany do domowego leczenia tlenem – tlenoterapii.

  1. Wskazania do hospitalizacji:•    narastające duszności•    zaawansowane stadium POChP,•    pojawienie się nowych objawów przedmiotowych: sinicy, obrzęków obwodowych,•    nieskuteczność leczenia ambulatoryjnego,•    choroby towarzyszące, np. niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca,•    częste zaostrzenia choroby,•    zaawansowanych wiek chorego,
  2. •    problemy socjalne.

Źródła:[1] Stelmach A., Wanot B., Biskupek-Wanot A., Przewlekła obturacyjna choroba płuc – niedoceniany problem, „Periodyk Naukowy Akademii Polonijnej” 2016, nr 2, s. 69-79.[2] Ulenberg A. et al.

, Education as an important aspect in the care of a patient with Chronic Obstructive Pulmonary Disease (COPD), „Journal of Education, Health and Sport” 2017, nr 7(8), s. 1324-1335.[4] Górecka D., et al. (oprac.

), Zalecenia Polskiego Towarzystwa Chorób Płuc dotyczące rozpoznawania i leczenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), „Pneumonologia i Alergologia Polska” 2012, t. 80, nr 3, s. 220–254.

[5] Dutkowska A., Antczak A., Pietras T., Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby Płuc, [w:] Medycyna rodzinna : podręcznik dla lekarzy i studentów, red. A. Windaka, S. Chlabicz, A. Mastalerz-Migas, Wydawnictwo Termedia, Poznań 2015, s. 290-292.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*