Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Skip to content
Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Zaobserwowałeś u siebie wyciek wydzieliny z cewki moczowej? Niepokoi Cię obecność płynu niewiadomego pochodzenia sączącego się w Twoich okolicach intymnych? Jesteśmy tu, aby Ci pomóc. Konsultacja z naszymi specjalistami pomoże Ci pozbyć się tego problemu. 

zarezerwuj wizytę!

Projekt Skóra to wyjątkowe miejsce, w którym Twoje zdrowie jest najważniejsze. Odpowiemy na każde Twoje pytanie i rozwiążemy wszystkie problemy z układem moczowym, z jakimi się zmagasz, przeprowadzając profesjonalną terapię. Dowiedz się, co może być powodem wycieku z cewki moczowej i jak można temu zaradzić.

Oferujemy skuteczne leczenie zmian zapalnych objawiających się wyciekiem z cewki moczowej. Wylecz uciążliwe dolegliwości dzięki naszym wenerologom Znajdziesz nas w samym centrum Warszawy. Skontaktuj się z naszym specjalistą.

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Wydzielina z cewki moczowej to każdy płyn wydalany z cewki z wyjątkiem moczu lub nasienia i świadczy ona najczęściej o zapaleniu cewki moczowej. Może rozprzestrzeniać się w kierunku pęcherza moczowego, a u mężczyzn jąder lub stercza. 

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Cena leczenie zależna jest od jego rodzaju, ilości niezbędnych konsultacji lekarskich, badań i zastosowanych preparatów.

Cewka moczowa jest końcowym odcinkiem układu moczowego. Głównym jej zadaniem jest wyprowadzenie moczu poza organizm. Cewka moczowa u kobiet znacznie różni się od cewki u mężczyzn.

Cewka moczowa damska jest trzykrotnie dłuższa. Jej wylot jest odrębnym otworem, zlokalizowanym obok ujścia pochwy w obrębie jej przedsionka.

Cewka moczowa męska znajduje ujście na szczycie penisa i tą samą drogą na zewnątrz wydobywa się nasienie.

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Wyciek z cewki moczowej w większości przypadków świadczy o zapaleniu cewki moczowej. Choroba ta należy do chorób wenerycznych, czyli do zakażenia nią w większości przypadków dochodzi w drodze kontaktu seksualnego

Zapalenie cewki moczowej, to stan zapalny błony śluzowej cewki moczowej wywołany zakażeniem różnymi drobnoustrojami. Najczęstszą przyczyną pojawienia się nieprawidłowej wydzieliny są zakażenia rzeżączkowe lub chlamydiowe. Czasami zakażenie wywołuje rzęsistek pochwowy lub mykoplazma.

Pojawienie się wydzieliny z cewki moczowej zawsze jest wskazaniem do wizyty lekarskiej i przeprowadzenia badania. Warto wiedzieć, że zapalenie cewki moczowej występuje też dość często u dzieci. W przypadku mężczyzn należy zwrócić także uwagę na krew cieknąca z penisa podczas oddawania moczu, najczęściej oznacza ona również infekcję bakteryjną.

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Zapalenie cewki moczowej dzielimy na:

  • Postać rzeżączkową,
  • Postać nierzeżączkową. 

Rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej charakteryzuje się:

  • częstym oddawaniem moczu,
  • pieczeniem oraz bólem podczas wydalania moczu,
  • ropnym wyciekiem z cewki moczowej a niekiedy nawet niewielkim wyciekiem krwi z cewki moczowej,
  • pieczeniem w obrębie ujścia cewki moczowej oraz jej zaczerwienieniem.

U mężczyzn objawy te są znacznie bardziej nasilone niż u kobiet.

Zapalenie nierzeżączkowe spotykane jest o wiele częściej od zapalenia rzeżączkowego. Najczęstszą jego przyczyną są infekcje bakteriami atypowymi. Również czynniki grzybicze oraz szerzenie się stanu zapalnego z nerek, gruczołu krokowego i pęcherza moczowego zwiększają ryzyko występowania nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej.

Czynniki predysponujące do częstszego występowania nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej, to:

  • cukrzyca,
  • wydłużenie napletka,
  • obecność stulejki,
  • spodziectwo,
  • osłabiona odporność,
  • zwężenie cewki moczowej.

Inną nieinfekcyjną przyczyną nieswoistego zapalenia cewki moczowej i związanego z tym wycieku jest mechaniczne podrażnienie cewki moczowej, do którego może dojść np. w trakcie stosunku płciowego, cewnikowania, uderzenia w narządy moczowo-płciowe, a także podrażnienie chemiczne na skutek kontaktu ze środkami chemicznymi, np. środkami plemnikobójczymi.

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Ropomocz i krwiomocz są również objawami zapalenia pęcherza moczowego. Zapalenie pęcherza jest to stan zapalny wywołany przez bakterie i drobnoustroje.

Do jego pojawienia się przeważnie dochodzi przez cewkę moczową. Osoby cierpiące na to schorzenie mają wzmożoną potrzebę oddawania moczu, spowodowaną ciągłym przyjmowaniem płynów.

Ponadto przy tym schorzeniu występują objawy takie jak:

  • ból i pieczenie podczas oddawania moczu,
  • uciążliwe, bolesne parcie na mocz,
  • ból w podbrzuszu – okolicy nadłonowej,
  • bolesność przy badaniu palpacyjnym okolicy nadłonowej,
  • wzrost temperatury ciała.

Zapalenie pęcherza moczowego to choroba która występuje również u dzieci.

W przypadku zapalenia cewki moczowej, leczenie polega na stosowaniu leków przeciwdrobnoustrojowych, głównie antybiotyków.

Leczenie trzeba przeprowadzić do końca, a po jego zakończeniu ponownie wykonać badanie kontrolne, aby upewnić się, że kuracja była skuteczna.

Natomiast chory pęcherz można leczyć zarówno domowymi sposobami, jak i za pomocą antybiotyków czy sulfonamidów o szerokim zakresie działania.

Powikłania zapalenia cewki moczowej nie są zbyt częste. U mężczyzn czasami może dojść do zapalenia najądrza czy jądra.

Rzadkim, ale realnym zagrożeniem po zapaleniu cewki moczowej sprowokowanym chlamydiami jest reaktywne zapalenie stawów, nazywane też zespołem Reitera.

Z kolei w przypadku zapalenia pęcherza moczowego brak leczenia może doprowadzić do schorzenia przewlekłego i poważnych powikłań, nawet do zapalenia nerek. 

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Rzeżączka należy do jednych z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową. Charakterystycznymi jej objawami są: ropny wyciek z cewki moczowej, ból przy oddawaniu moczu oraz upławy u kobiet. Nieleczona prowadzić może do przykrych i niebezpiecznych powikłań zdrowotnych.

Rzęsistkowica wywoływana jest przez pierwotniaka – rzęsistka pochwowego – dlatego występuje przede wszystkim u kobiet. Zdarza się jednak, że rzęsistkowica pojawia się również u mężczyzn. 

Chlamydioza to również  jedna z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową. Wywołuje ją bakteria Chlamydia trachomatis. Chlamydiozą zarazić się można głównie przez kontakty płciowe. Zdarza się też, że do zakażenia dochodzi przez brak odpowiedniej higieny.

Ureaplasma to bakteria przenoszona drogą płciową. Odpowiada za wywoływanie infekcji narządów płciowych i moczowych. Do zarażenia dochodzi przez stosunek płciowy odbyty bez zabezpieczenia z zarażoną osobą.

Bakterie te są często odpowiedzialnie za nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej. Znacznie rzadziej do zakażenia dochodzi poprzez używanie tych samych ręczników lub innych przedmiotów codziennego użytku.

 

Mycoplasma hominis to również rodzaj bakterii przenoszonych drogą płciową. Zakażenia bakteriami z rodzaju Mycoplasma bardzo często nie dają początkowo żadnych objawów, co utrudnia postawienie prawidłowej diagnozy. 

Bakteryjne zakażenie pochwy, inaczej zwane niespecyficznym zapaleniem pochwy bądź bakteryjną waginozą, to jedno z najczęściej występujących zakażeń pochwy. Na tę chorobę w szczególności podatne są młode, aktywne seksualnie kobiety do 30 roku życia. Szacuje się, że rocznie na bakteryjne zapalenie pochwy choruje więcej kobiet niż na grzybicę czy rzęsistkowicę. 

Zakażenie Streptococcus agalactiae – obecność tego paciorkowca stwierdza się u 10-30 proc. zdrowych kobiet. U części z nich bakteria wywołuje stan zapalny dróg moczowych bądź narządów miednicy mniejszej. Kobiety będące w ciąży należą do grupy osób szczególnie obciążonych ryzykiem zakażenia. 

Drożdżycę, inaczej zwana kandydozą, wywołują grzyby z rodzaju Candida. Choroba zajmuje błony śluzowe narządów płciowych oraz jamę ustną. 

Opryszczka to choroba wywoływana przez wirus HSV. Może on powodować opryszczkę wargową, opryszczkę narządów płciowych, a nawet opryszczkowe zapalenie mózgu. Wirusem zarażamy się poprzez kontakt z zarażoną osobą. Czynnikiem ryzyka może być również kontakt z przedmiotami używanymi przez zarażoną osobę. 

Leia também:  Plamy na twarzy – jakie są przyczyny zmian i przebarwień na twarzy?

Stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu. W każdym momencie możesz jednak dokonać zmiany ustawień przeglądarki.. Akceptuję

Polityka Prywatności

Zakażenia Układu Moczowo-płciowego – Lepiej Wiedzieć | Biuro Prasowe | Synevo Laboratoria

Nieleczone choroby układu moczowo-płciowego mogą powodować wiele zdrowotnych powikłań, w tym niepłodność, a w skrajnych przypadkach nawet zagrażać życiu. Warto regularnie wykonywać podstawowe badanie moczu i testy na obecność wybranych patogenów. 

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Zakażenia układu moczowego (ZUM) to występujące często, przykre i dokuczliwe schorzenie infekcyjne, mogące doprowadzić nawet do stanów zagrażających życiu. Niestety bardzo często przebiegają one cicho i podstępnie, bez żadnych szczególnych objawów. Ze względu na budowę anatomiczną ZUM rozwija się znacznie częściej u kobiet niż mężczyzn.

Grupą, u której ryzyko wystąpienia zakażenia jest znacznie większe, są też mężczyźni zmagający się z chorobami prostaty. W praktyce wszystkie zakażenia u mężczyzn są traktowane jako powikłane.

Wiąże się to z tym, że długa cewka moczowa u mężczyzn dużo lepiej chroni przed zakażeniami niż cewka moczowa kobiety i w warunkach fizjologicznych bakterie nie są w stanie pokonać tej bariery.

– Rozpoznanie ZUM oparte jest o objawy kliniczne i wyniki badań laboratoryjnych, z uwzględnieniem posiewu moczu, którego dodatni wynik jest decydujący.

Wśród objawów klinicznych wymienia się: częstomocz, parcia naglące, ból w okolicy podbrzusza, któremu może towarzyszyć wzrost temperatury ciała.

U młodych kobiet (szczególnie przy zakażeniach nawracających) zaleca się dodatkowo różnicowanie z zapaleniem pochwy. –

mówi dr n. med. Iwona Kozak-Michałowska, Dyrektor ds. Nauki i Rozwoju Synevo

– Ryzyko zakażenia wzrasta wraz z liczbą zabiegów wykonywanych w obrębie dróg moczowych. Do rozwoju ZUM po jednorazowym wprowadzeniu cewnika do pęcherza moczowego dochodzi u 1-2% pacjentów ambulatoryjnych.

Zakażenia układu moczowego są najczęściej wynikiem kolonizacji bakterii drogą wstępującą, tj.

w wyniku zakażenia dolnych odcinków układu moczowego lub dróg rodnych, rzadziej drogą krwiopochodną lub limfatyczną.

Czynnikiem  etiologicznym u 70-95% chorych jest Escherichia coli, w pozostałych przypadkach mogą to być Staphylococcus saprophyticus (5-10%), Proteus mirabilis, Klebsiela spp,  Enterococcus spp.

  • Do czynników ryzyka zakażeń układu moczowego zalicza się: starszy wiek, zastój moczu, refluks pęcherzowo-moczowodowy, kamicę moczową, cukrzycę, cewnikowanie pęcherza moczowego, instrumentacja w drogach moczowych, leczenie immunosupresyjne.
  • Diagnostyka laboratoryjna obejmuje: badanie ogólne moczu, posiew moczu z antybiogramem, morfologię krwi obwodowej, OB, białko C-reaktywne CRP, stężenie kreatyniny w surowicy i ocena GFR, inne badania laboratoryjne w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
  • Zakażenia dolnych odcinków dróg moczowych przebiegają zwykle pod postacią

U większości chorych na ostre zapalenie pęcherza moczowego i cewki moczowej występuje ropomocz. Brak ropomoczu z dużym prawdopodobieństwem sugeruje inną przyczynę objawów. Ponad 1/3 chorych ma dodatni wynik posiewu moczu wskazujący na znamienną bakteriurię (obecność bakterii w moczu).

W diagnostyce niepowikłanego ostrego zapalenia pęcherza moczowego i cewki moczowej nie wykonuje się rutynowo antybiogramu, ponieważ prawie 95% spowodowane jest przez E. coli, bakterię wrażliwą na większość dostępnych antybiotyków i sulfonamidów.

W przypadku zapalenia cewki i/lub pochwy lub jeśli istnieją wątpliwości dotyczące prawidłowego rozpoznania, wskazane jest badanie ginekologiczne oraz badanie miednicy mniejszej.

W zakażeniach układu płciowego najczęstszą przyczyną jest infekcja rzęsistkiem pochwowym, Chlamydia trachomatis, Ureaplasmya species, Mycoplasma genitalium i hominis, Candia glabrata, albicans i crusei oraz wirusem opryszczki (HSV I/II).

Patogeny te wywołują objawy chorobowe ze strony układu płciowego w postaci pieczenia podczas oddawania moczu, upławów, owrzodzeń lub nietypowych ranek i wysypki na narządach płciowych.

Nieleczone infekcje mogą prowadzić do poważnych chorób układu rozrodczego, w tym bezpłodności oraz stanowią znaczne zagrożenia dla zdrowia kobiety w ciąży i prawidłowego rozwoju płodu.

Rzęsistkowica jest zakażeniem przenoszonym drogą płciową wywołanym przez pierwotniaka – rzęsistka pochwowego (Trichomonas vaginalis), który jest pasożytem dróg moczowo-płciowych zarażającym wyłącznie człowieka. Rzęsistkowica jest najczęściej występującą chorobą przenoszoną drogą płciową, częściej diagnozowaną u kobiet niż u mężczyzn.

W Polsce szacuje się, że rzęsistkiem pochwowym jest zarażonych 30-70% kobiet i 10-20% mężczyzn. U części kobiet zarażenie jest bezobjawowe, jednak u większości główną manifestacją choroby są pieniste żółtozielone upławy o nieprzyjemnym zapachu i podrażnienie okolicy narządów płciowych. Mogą się one pojawić w ciągu kilku dni po zarażeniu.

Upławom towarzyszyć może ból i pieczenie w okolicy cewki moczowej, a także częste oddawanie moczu z towarzyszącymi dolegliwościami bólowymi. Rzęsistkowica u mężczyzn ma najczęściej przebieg bezobjawowy, czasem może powodować objawy zapalenia cewki moczowej.

Głównymi dolegliwościami mogą być ból i pieczenie podczas oddawania moczu, białawy wyciek z cewki moczowej, częste oddawanie moczu.

Chlamydioza to jedna z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową, do zakażenia dziecka może też dojść podczas porodu od chorej matki. U około 75% kobiet i 50% zakażonych mężczyzn nie występują widoczne objawy. Stanowią oni jednak źródło zakażenia i mogą zarażać przez wiele lat.

Objawy infekcji pojawiają się zwykle po 2-4 tygodniach, ale czasami później, nawet po 8 tygodniach. U zakażonych mężczyzn podczas oddawania moczu może wystąpić uczucie pieczenia i swędzenia jako objawy zapalenia cewki moczowej, może też z cewki sączyć się wydzielina.

Czasem pojawia się ból jąder, stan zapalny odbytnicy, obrzęk jąder lub ból stawów.

 U kobiet objawy zakażenia chlamydią są mało specyficzne, występują nietypowe upławy oraz ból lub pieczenie podczas oddawania moczu, a także krwawienie po stosunku, ból w okolicy podbrzusza, stany zapalne spojówek oraz bolesność stawów, krwawienia z pochwy.

W badaniach laboratoryjnych oznacza się miano przeciwciał, antygen lub DNA bakterii. Badanie molekularne na obecność DNA chlamydia trachomatis jest obecnie powszechnie stosowanym standardem. Materiałem do badania u mężczyzn jest próbka porannej porcji moczu, u kobiet mocz lub wymaz z szyjki macicy.

Mycoplasma hominis wywołuje gorączkę połogową, nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie narządów rodnych, stany gorączkowe i zapalne u noworodków. Zakażenie Ureaplasma urealyticum objawia się gorączką połogową lub nierzeżączkowym zapaleniem cewki moczowej.

Badania należy wykonać, jeśli występują upławy, owrzodzenie narządów płciowych, ból lub pieczenie podczas uprawiania stosunku płciowego.

 Testy powinny wykonać także osoby nie stosujące prezerwatyw podczas stosunków seksualnych, poddawane kolejnemu leczeniu z powodu stanów zapalnych układu moczowo-płciowego, chcące zweryfikować skuteczność leczenia infekcji, a także kobiety w ciąży lub planujące ciążę.

Laboratoria Medyczne Synevo oferują testy pozwalające wykonać badania na obecność różnych czynników wywołujących zakażenia układu moczowo-płciowego i precyzyjnie zdiagnozować przyczynę infekcji.

Więcej na ten temat: www.synevo.pl

Synevo – Laboratoria Medyczne
Grupa Synevo jest obecna w wielu państwach Europy, a sieć Laboratoriów Medycznych Synevo działa na terenie Niemiec, Turcji, Rumunii, Ukrainy, Gruzji, Mołdawii, Białorusi, Rosji, Bułgarii oraz Serbii.

Leia também:  Como beijar sendo jovem: 4 passos (com imagens)

W Polsce początki działalności firmy sięgają 2002 roku.

Laboratoria Medyczne Synevo specjalizują się w badaniach laboratoryjnych, od podstawowych badań z krwi i moczu po specjalistyczne testy i zaawansowane badania diagnostyczne w zakresie: alergologii, analityki ogólnej, autoimmunologii, histopatologii, badań genetycznych, biochemii i immunochemii, diagnostyki infekcji, endokrynologii, immunologii i hematologii. Laboratoria Synevo wyróżnia nie tylko szeroka oferta badań, ale też ich niezwykle wysoka jakość oraz profesjonalny zespół specjalistów w różnych dziedzinach medycznej diagnostyki laboratoryjnej.

Zapalenie cewki moczowej – przyczyny, objawy i leczenie

Zapalenie cewki moczowej jest stanem zapalnym, który obejmuje dystalną część dróg moczowych. To choroba o różnej etiologii, która objawia się wyciekiem z cewki moczowej, uczuciem parcia na pęcherz i bólem w trakcie mikcji. Najczęściej przenosi się drogą płciową, podczas kontaktu z zainfekowanym partnerem.

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

Zapalenie cewki moczowej – warto wiedzieć

Na zapalenie cewki moczowej (łac. urethritis) chorują zarówno kobiety, jak i mężczyźni, choć panie – ze względu na swą budowę anatomiczną – znacznie częściej.

Żeńska cewka moczowa jest krótsza, a jej ujście ulokowane blisko odbytu i przedsionka pochwy, skąd łatwo mogą przenieść się różne chorobotwórcze drobnoustroje.

U mężczyzn cewka moczowa jest dłuższa i znajduje się na szczycie penisa. 

Cewka moczowa jest końcowym (dystalnym) odcinkiem dróg moczowych, który występuje w formie elastycznego przewodu.

Od pęcherza moczowego odgradza ją zwieracz, który chroni przed nietrzymaniem moczu, a w pewnym stopniu także nie dopuszcza do rozprzestrzeniania się zakażeń na wyższe piętra dróg moczowych. Ze względu na lokalizację, cewka moczowa ma stały kontakt ze środowiskiem zewnętrznym, a więc również z patogenami.

Na ogół do zapalenia cewki moczowej prowadzi zakażenie, do którego dochodzi w wyniku przeniesienia czynnika infekcyjnego w czasie wspomnianego już kontaktu płciowego.

Rzeżączkowe i nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

O zapaleniu rzeżączkowym (swoistym) cewki moczowej mówi się w przypadku wykrycia obecności dwoinki rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae). Nierzeżączkowe (nieswoiste) zapalenie cewki moczowej (non-gonococcal urethritis – NGU) stwierdza się, gdy nie ma potwierdzenia infekcji gonokokami.

Za NGU z reguły odpowiada bakteria Chlamydia trachomatis (nawet połowa przypadków zakażeń). Rzadziej nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej wywołują Ureaplazma urealyticum, Mycoplazma genitalium bądź Trichomonas vaginalis. Co istotne, w przypadku infekcji rzeżączkowej szybciej można zaobserwować objawy, ponieważ pojawiają się nawet w ciągu 4-7 dni od zakażenia.

Jeśli zaś chodzi o NGU, może być to okres sięgający nawet 2 tygodni. 

Warto zaznaczyć, że chlamydie u kobiet mogą przyczyniać się także do śluzowo-ropnego zapalenia szyjki macicy, zapalenia narządów miednicy mniejszej, zapalenia pęcherza moczowego, a także tworzenia zrostów i niepłodności czy ewentualnych powikłań położniczych. U mężczyzn Chlamydia trachomatis w niektórych przypadkach skutkuje m.in. zapaleniem jąder i najądrzy, a u noworodków odpowiada za zapalenie spojówek i płuc.

Drogi zakażenia oraz objawy – na co zwrócić uwagę?

Jak to zostało wspomniane, bakterie przenoszą się podczas współżycia płciowego, przez kontakt bezpośredni z błoną śluzową zakażonej osoby. Na zapalenie cewki moczowej najczęściej chorują osoby w młodym wieku, aktywne seksualnie, które preferują przygodne kontakty płciowe, mają wielu partnerów i nie używają prezerwatyw. 

Warto podkreślić, że wiele przypadków zapalenia cewki moczowej przebiega bezobjawowo – częściej ma to miejsce wśród kobiet (nawet w 50-70 proc. infekcji). Stąd też nieraz nie korzystają one z pomocy lekarza. Jeśli jednak symptomu wystąpią, u chorych obserwuje się przede wszystkim:

  • ból w trakcie mikcji (zwłaszcza podczas porannego oddawania moczu),
  • uczucie parcia na pęcherz,
  • świąd i podrażnienie okolic ujścia cewki moczowej (mężczyźni odczuwają więc nieprzyjemne objawy głównie w obszarze szczytu penisa). 

Może towarzyszyć im częstomocz, a także wyciek z cewki moczowej (widoczny po masowaniu cewki) – zwykle białawy, ropny, a czasem podbarwiony krwią.

U kobiet zwiększa się ilość wydzieliny pochwowej lub pojawiają się upławy, może wystąpić także ból brzucha.

U mężczyzn obserwuje się zaś poczucie ciężkości, a nawet bolesność jąder

Co ważne, często wymienione tu objawy ustępują samoistnie – przeważnie w okresie kilku tygodni do pół roku. Nie równa się to jednak wyleczeniu, ponieważ osoba dalej pozostaje zakażona. Narażona jest w związku z tym na nawroty choroby, jej powikłania, a także przekazanie chorobotwórczych drobnoustrojów swoim partnerom seksualnym. 

Zapalenie cewki moczowej a hormony

Hormony, a konkretnie estrogeny, są niezwykle istotne dla funkcjonowania dolnego odcinka kobiecego układu moczowego – dotyczy to zarówno pęcherza moczowego, jak i cewki moczowej. Wynika to m.in. z budowy ośrodkowego układu nerwowego.

Receptory hormonów płciowych są położone w tych samych obszarach, które odpowiadają za rozpoczęcie oraz kontrolę oddawania moczu, a także w pęcherzu oraz cewce moczowej.

Odzwierciedleniem tego jest chociażby fakt, że można zaobserwować różnice w objawach związanych z bolesnością mikcji, które zachodzą w trakcie przebiegu cyklu menstruacyjnego czy ciąży – okresy te wiążą się z intensywnymi zmianami hormonalnymi.

Podobnie dotyczy to także okresu menopauzy, w której poziom estrogenów spada, a częstość występowania problemów z nietrzymaniem moczu czy nawracających zakażeń układu moczowego jest wtedy znaczna. Estrogeny wzmacniają ciśnienie zamykające cewki moczowe, a także wywierają znaczący wpływ na przekazanie ciśnień do cewki proksymalnej. 

Z powyższych informacji łatwo wnioskować, że wszelkie zaburzenia hormonalne zwiększają ryzyko zachorowania na zapalenie cewki moczowej, stąd też osoby mające świadomość zachodzących w ich organizmie zmian z tego zakresu, powinny wykazać szczególną uważność na niepokojące objawy. W razie ich wystąpienia należy udać się do ginekologa, androloga (w przypadku mężczyzn), urologa lub lekarza rodzinnego.

Leczenie zapalenia cewki moczowej

Zapalenie cewki moczowej rozpoznaje się na podstawie wywiadu z pacjentem, obserwacji objawów klinicznych oraz wyników badań laboratoryjnych – stanowią one m.in. o wyższej ilości leukocytów o jądrze segmentowanym w przedniej części cewki moczowej.

Badaniu mikroskopowemu poddaje się wymaz z cewki moczowej lub próbkę moczu z początkowego strumienia. O zapaleniu cewki moczowej świadczy obecność neutrofili po zabarwieniu metodą Grama. Dwoinki Gram-ujemne wewnątrz neutrofili wskazują na etiologię rzeżączkową.

Powinno się wykonać także posiew w kierunku dwoinki rzeżączki i Chlamydia trachomatis.

Leczenie należy rozpocząć natychmiast po rozpoznaniu. Antybiotyk podstawowy, stosowany w zapaleniach cewki moczowej o etiologii rzeżączkowej, to doustny fluorochinolon (ciprofloksacyna). Alternatywą jest doustna ofloksacyna, ewentualnie ceftriakson (podany domięśniowo).

Nierzeżączkowe zapalenia cewki moczowej leczy się zwykle doksycykliną, rzadziej azytromycyną. Alternatywę stanowią erytromycyna lub ofloksacyna. W zapaleniach cewki moczowej wywołanych rzęsistkiem pochwowym stosuje się leki przeciwpierwotniakowe (np.

metronidazol, nifuratel).

Co ważne, postępowaniem diagnostycznym i leczeniem należy objąć wszystkich partnerów seksualnych pacjentki lub pacjenta. Pozwala to nie tylko na wyleczenie jednostki, lecz także zahamowanie rozprzestrzeniania się choroby. Dodatkowo należy też w trakcie terapii zachować wstrzemięźliwość płciową – zwykle na okres minimum 7 dni, nawet jeżeli leczenie trwa krócej.

Jak zapobiegać zapaleniom cewki moczowej?

Chcąc uniknąć zapalenia cewki moczowej, należy przestrzegać kilku podstawowych wskazówek, które odgrywają duże znaczenie także w profilaktyce infekcji intymnych. Powinno się:

  • unikać przygodnych kontaktów seksualnych i współżyć z jednym, zdrowym partnerem; 
  • oddawać mocz po każdym stosunku płciowym i używać prezerwatywy (warto jednak zrezygnować w tym kontekście z innej metody antykoncepcji, jaką są środki plemnikobójcze – zwiększają ryzyko zakażenia);
  • pamiętać o przestrzeganiu zasad higieny intymnej, w tym o myciu rąk po oddaniu moczu, a w toalecie o podcieraniu się w kierunku od cewki do odbytu (nie odwrotnie, ponieważ wzrasta wtedy ryzyko przeniesienia patogenów); 
  • przyjmować dużą ilość płynów (minimum 2 l dziennie) – przede wszystkim należy pić niegazowaną wodę mineralną; 
  • nosić wygodną bieliznę zrobioną z przepuszczających powietrze materiałów (zawsze czystą!);
  • nie wolno powstrzymywać oddawania moczu i doprowadzić do jego zastoju;
  • unikać zaparć – pomoże w tym pożywienie bogate w błonnik, zwłaszcza owoce, warzywa i produkty pełnoziarniste oraz odpowiednie nawodnienie organizmu;
  • dodać do diety fitoestrogeny – to naturalne składniki wielu produktów roślinnych, które wykazują działanie podobne do estrogenów. Znajdują się m.in. w tofu, soi oraz innych roślinach strączkowych;
  • stosować probiotyki, które wspierają produkcję zdrowych bakterii – odpowiedni poziom w organizmie zmniejsza ryzyko infekcji. Do naturalnych probiotyków należą m.in. produkty kiszone, w tym kapusta i ogórki;
  • pić sok z żurawiny – wiele badań wykazało, że zmniejsza możliwości przylegania uropatogennych drobnoustrojów do nabłonka. Część z tych badań zostało uznanych za źle przeprowadzone, lecz mimo wszystko poleca się sok z żurawiny w zakresie wspierania pracy układu moczowego. 
  • Rechberger, T., Adamiak, A., Rola estrogenów w funkcjonowaniu dolnego odcinka układu moczowego u kobiet oraz w etiologii nietrzymania moczu, Przegląd Menopauzalny 2003; 5:35–42 [dostęp: 24.11.2019] https://pdfs.semanticscholar.org/03dc/d4efe41cfb3cf084c1b84eed0b18c7c09f58.pdf

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – leki bez recepty

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn jest z reguły bardziej uciążliwe, niż u kobiet. Jakie są objawy i przyczyny choroby? Jakie stosuje się na zapalenie cewki moczowej u mężczyzn leki bez recepty? Który antybiotyk na zapalenie cewki moczowej u mężczyzn sprawdzi się najlepiej?

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn

Choć na zakażenie w równym stopniu narażeni są przedstawiciele obu płci, zapalenie cewki moczowej u mężczyzn zdecydowanie częściej przyjmuje postać objawową i jako takie, ma bardziej uciążliwy charakter.

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn rozwija się zazwyczaj w wyniku zakażenia drogą płciową. Odpowiedzialne za rozwój choroby są bakterie dwoinki rzeżączki (mówimy wówczas o swoistym, rzeżączkowym zapaleniu cewki moczowej u mężczyzn), albo chlamydii i innych bakterii (nieswoiste, nierzeżączkowe zapalanie cewki moczowej u mężczyzn).

Sprawdź: Częste zapalenie pęcherza – przyczyny, po stosunku

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – objawy

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn objawy ma bardzo charakterystyczne, dlatego na ogół ciężko je pomylić z symptomami innej choroby. Jedną z najczęstszych konsekwencji zapalenia tej części dróg moczowych jest ropny wyciek o nieprzyjemnym zapachu.

Może on mieć różną barwę, od zielonkawej  po różową. Niewykluczone, że będzie lekko podbarwiony krwią.

Oprócz tego wystąpić może pieczenie w cewce w trakcie oddawania moczu, świąd o wylotu cewki a także bolesność prącia w trakcie wzwodu a także ból jąder.

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – leki bez recepty

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn jest uciążliwe, ale na szczęście niegroźne. Wystarczy w odpowiednim czasie rozpocząć kurację. Chorzy mają do wyboru kilka grup leków, zarówno na receptę jak i bez recepty.

Zazwyczaj w chorobach dróg moczowych pierwszej kolejności stosuje się  leki bez recepty z furaginą (furazyną). Jest to tak zwany chemioterapeutyk (substancja całkowicie syntetyczna) o działaniu zbliżonym do antybiotyku. Furagina blokuje syntezę białek  i uszkadza DNA bakterii, hamując ich namnażanie się.

Jest skuteczna przeciwko wielu odmianom bakterii, ale w szczególności przeciw pałeczkom E-coli – stąd częstsze jej stosowanie w przypadku zapalenia pęcherza, niż cewki moczowej.

Jeśli chodzi o stosowane na zapalenie cewki moczowej u mężczyzn leki bez recepty, lekarz może zalecić środki moczopędne (paleta jest ogromna, wliczając w to zioła), dezynfekujące (na przykład salicylan metylu) oraz rozkurczowe (np. drotaweryna).

Zobacz także: Przeziębiony pęcherz – objawy, u dziecka, domowe sposoby

Antybiotyk na zapalenie cewki moczowe u mężczyzn

Najczęściej podaje się jednak w przypadku tego schorzenia antybiotyk. Na zapalenie cewki moczowej u mężczyzn lekarz może zapisać antybiotyki z różnych grup. Dostępnych jest kilka leków o szerokim spektrum działania, działających na zarówno na bakterie dwoinki rzeżączki jak i chlamydie oraz mikoplazmy.

Jednym z nich jest doksycylina – antybiotyk tetracyklinowy skuteczny przy różnego rodzaju zakażeniach, w szczególności jednak – zakażeniu chlamydią.

Inny silny lek to azytromycyna, antybiotyk azalidowy, pochodna erytromycyny, działający bakteriobójczo zwłaszcza na chlamydię. .

Jeśli natomiast wyniki badań jednoznacznie wskazują, że zapalenie cewki moczowej zostało wywołane przez dwoinę rzeżączki, można zastosować cyprofloksacynę lub ofloksacynę.

Czytaj również: Leczenie chlamydiozy, konsultacja lekarska online

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – leczenie domowe

W przypadku zapalenia cewki moczowej u mężczyzn stosować też można rozmaite sposoby domowe, wspierając w ten sposób proces leczenia farmakologicznego. Polecane w tym kontekście są preparaty zawierające żurawinę i witaminę C, które są moczopędne, zakwaszają mocz i ułatwiają wypłukiwanie bakterii z cewki, utrudniając ich przyleganie do ścianek przewodu.

Nie można zapominać także o codziennej higienie, szczególnie w sytuacjach intymnych. Aby zmniejszyć ryzyko infekcji bakteryjnych, należy myć się przed oraz po stosunku, oddawać mocz po zbliżeniu, ale nie koniecznie tuż przed. Istotne jest też oczywiście noszenie świeżej, a przy tym przewiewnej bielizny.

Zobacz: Co na zapalenie pęcherza – w ciąży, u dziecka, sposoby

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn – do jakiego lekarza

Do jakiego lekarza należy się udać podejrzewając zapalenie cewki moczowej u mężczyzn? W pierwszej kolejności do lekarza rodzinnego, który powinien rozpoznać podstawowe objawy choroby i w razie konieczności zlecić badanie moczu oraz wypisać skierowanie do specjalisty.

Jeśli potrzebna będzie bardziej zaawansowana konsultacja, adekwatnym specjalistą będzie lekarz urolog, zajmujący się ogółem schorzeń i zaburzeń pracy układy moczowo-płciowego, lub też wenerolog, którego przedmiotem zainteresowania są choroby przenoszone drogą płciową.

Pamiętajmy, że zapalenie cewki moczowej u mężczyzn przenosi się właśnie w trakcie współżycia. Dlatego na wizytę lekarską należy namówić także partnerkę/partnera seksualnego. Jeśli chodzi o kobiety, odpowiednim lekarzem będzie również wenerolog lub urolog, w praktyce jednak większość pań wybierze wizytę u ginekologa.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*