Nadpotliwość – przyczyny i leczenie

Nadpotliwość to wstydliwa dolegliwość, z którą pacjent często próbuje walczyć samodzielnie. Może obniżać jakość funkcjonowania, a nawet prowadzić do wycofania się z życia społecznego.

W diagnostyce hiperhydrozy należy pamiętać o wykluczeniu jej wtórnych przyczyn i zaproponować optymalną formę terapii.

Zalecane jest rozpoczynanie leczenia od preparatów miejscowych, następnie leczenie ogólne lub zabiegowe, a w ostateczności metody chirurgiczne.

Artykuł Olgi Jabłonowskiej, Anny Woźniackiej i Bożeny Dziankowskiej-Bartkowiak z Kliniki Dermatologii i Wenerologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi: – Gruczoły potowe odgrywają ważną rolę w termoregulacji organizmu i mają ścisły związek z autonomicznym układem nerwowym. W stanie spoczynku pot wydzielany jest stale w niewielkich ilościach, jednak w wyniku zadziałania bodźca termicznego lub emocjonalnego jego produkcja się nasila1. Organizm człowieka ma cztery miliony gruczołów potowych, z czego ok. 75 proc. stanowią gruczoły ekrynowe, natomiast pozostałe to gruczoły apokrynowe. W hiperhydrozie pierwotnej główną funkcję pełni wzmożona aktywność gruczołów ekrynowych.

Gruczoły ekrynowe występują na powierzchni całej skóry, w największej ilości na dłoniach, czole, podeszwach stóp oraz w dołach pachowych. Czynność gruczołów ekrynowych zależy od układu cholinergicznego. Aktywność części wydzielniczej pobudzana jest przez bodźce termiczne, emocjonalne i smakowe. Główną funkcję gruczołów stanowi termoregulacja organizmu.

Pot ekrynowy jest bezwonnym, hipotonicznym roztworem zawierającym sód, potas, chlorki, mocznik, kwas moczowy, mleczany, aminy biogenne, śladowe ilości aminokwasów i witaminy2. U osób dializowanych z powodu niewydolności nerek występuje wyższe stężenie toksyn mocznicowych w pocie3.

Wraz z potem wydalane są również toksyny, takie jak alkohol etylowy, fenazon, kwas benzoesowy, kwas salicylowy, ołów, rtęć i żelazo4.

Gruczoły apokrynowe rozwijają się wraz z zawiązkami włosów między czwartym a piątym miesiącem życia płodowego, jednak dopiero w okresie dojrzewania powiększają się i uczynniają.

U dorosłego człowieka zlokalizowane są głównie w okolicy pachowej, genitalnej, odbytu, wokół pępka, na brodawkach sutkowych, a także sporadycznie na tułowiu i głowie. Ich unerwienie jest adrenergiczne. Pot apokrynowy jest pierwotnie bezwonny, jasny, mętny, lepki, zawiera cholesterol, triglicerydy oraz kwasy tłuszczowe.

Charakterystyczny zapach powstający po jego wydzieleniu wynika z rozkładu produktów przemiany zachodzącej pod wpływem skórnej flory bakteryjnej2.

Nadmierna, przekraczająca fizjologiczne potrzeby organizmu produkcja potu określana jest terminem hiperhydrozy. Dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn w różnym wieku5. Ostatnio przeprowadzone badanie w Stanach Zjednoczonych wykazało, że aż 17 proc. nastolatków zgłasza problem nadmiernego wydzielania potu6. Wyróżniono dwie postacie hiperhydrozy: pierwotną i wtórną.

Postacie – hiperhydroza pierwotna

Analizując przyczyny hiperhydrozy, stwierdzono, że w 90proc. ma ona charakter pierwotny7. Pozostałe przypadki uznaje się za nadpotliwość wtórną. W etiopatologii postaci pierwotnej upatruje się przyczyn genetycznych, emocjonalnych oraz środowiskowych.

Według Canadian Hyperhidrosis Advisory Committee, aby rozpoznać hiperhydrozę pierwotną, należy potwierdzić utrzymywanie się objawów przez co najmniej 6 miesięcy oraz stwierdzić cztery z sześciu wymienionych kryteriów: obustronna i symetryczna lokalizacja, wpływ na codzienną aktywność, więcej niż 1 epizod w tygodniu, początek przed 25. rokiem życia, dodatni wywiad rodzinny, brak objawów podczas snu8 (tabela 1).

Nadpotliwość – przyczyny i leczenie

Hiperhydroza pierwotna w większości przypadków obejmuje ograniczony obszar skóry. Najczęściej dotyczy rąk, stóp, pach oraz twarzy. Zwykle lokalizuje się jednocześnie w kilku obszarach anatomicznych [9].

Częstość występowania hiperhydrozy pierwotnej różni się w zależności od regionu świata. W badaniach przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych występuje u 2,8–4,8 proc. , Szwecji 5,5 proc., Niemczech 4,6 proc., Japonii 12,8 proc., Kanadzie (Vancouver) 12,3 proc.

, Chinach (Szanghaju) 14,5 proc. osób w populacji10–14.

Postacie – hiperhydroza wtórna

Nadpotliwość – leczenie, przyczyny i skutki nadpotliwości

Jedną z bardziej kłopotliwych i zawstydzających dolegliwości stanowi nadpotliwość. Wiecznie wilgotne dłonie, mokre plamy na koszulce pod pachami czy też spływające z czoła charakterystyczne krople – z tym problemem borykają się zarówno kobiety, jak i mężczyźni w różnym wieku. Z pomocą przychodzi między innymi medycyna estetyczna proponująca leczenie nadpotliwości toksyną botulinową.

Najczęstsze przyczyny nadpotliwości

Należy pamiętać, że wydzielanie potu jest naturalnym procesem chroniącym organizm przed przegrzaniem. O nadpotliwości mówimy natomiast wtedy, gdy gruczoły wydzielają zbyt dużo potu, co znacznie obniża komfort życia.

Przyczyny takiego stanu mogą mieć różne podłoże.

Może to być menopauza lub inne zaburzenia hormonalne, infekcje, cukrzyca, nadwaga bądź otyłość, niektóre choroby nowotworowe, sytuacje stresujące, a także aktywność fizyczna czy też dieta bogata w używki i ostre potrawy.

Jakie są skutki nadpotliwości?

Warto zaznaczyć, że przypadłość ta stanowi problem nie tylko natury higienicznej. Dolegliwość ta znacznie obniża komfort życia, często też wiąże się z poczuciem wstydu, odbiera pewność siebie, a nawet powoduje wycofanie, unikanie kontaktów z ludźmi.

Nie pozostaje zatem bez wpływu na ludzką psychikę, relacje międzyludzkie, a nawet życie zawodowe. Co więcej, nadmierna wilgotność na skórze sprzyja rozwojowi grzybów i bakterii, które prowadzą do zakażeń. W przypadku tej dolegliwości staranna higiena oraz częste zmiany i pranie odzieży mogą okazać się niewystarczające.

Dlatego tak ważne jest, by jak najwcześniej wdrożyć leczenie.

Jak przebiega leczenie nadpotliwości w Klinice Potocki w Braniewie?

Medycyna estetyczna oferuje w tym zakresie leczenie nadpotliwości toksyną botulinową. Należy jednak pamiętać, że jest to leczenie objawowe – metoda ta nie zwalcza przyczyn problemu, szczególnie jeśli ma on podłoże medyczne.

Toksyna botulinowa pozwala zablokować działanie nerwów zaopatrujących gruczoły potowe, a w konsekwencji zahamować wydzielanie przez nie potu. Efekt ten utrzymuje się, w zależności od indywidualnych czynników, od 6 do 12 miesięcy.

Po tym okresie zalecane jest ponowne skorzystanie z zabiegu.

Zabieg nie jest skomplikowany ani zbyt inwazyjny. Wiąże się jednak z aplikacją podskórną toksyny botulinowej, co wymaga wcześniejszej konsultacji lekarskiej. Pozwoli to nie tylko na dopasowanie zabiegu do konkretnego przypadku, ale też na wykluczenie ewentualnych przeciwwskazań. Zostanie wówczas także określone pole nadmiernej potliwości – w tym celu wykonuje się tzw. test Minora.

W zależności od pola zabiegowego, ostrzykiwanie może trwać od kilkunastu minut do godziny. Zazwyczaj nie jest konieczne podanie znieczulenia, jednak pacjenci o większej wrażliwości na ból mogą skorzystać ze znieczulenia miejscowego. Bolesność miejsca poddanego zabiegowi może się utrzymywać przez kilka godzin od iniekcji toksyny botulinowej.

Może jej również towarzyszyć obrzęk oraz zaczerwienienie skóry – dolegliwości te powinny zniknąć samoistnie w ciągu kilku dni. W niektórych przypadkach może się także pojawić przejściowe osłabienie mięśniowe, ogólne zmęczenie oraz podwyższona temperatura ciała.

W przypadku pojawienia się jakichkolwiek niepokojących symptomów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem przeprowadzającym zabieg.

Pacjenci nie wymagają hospitalizacji i mogą wrócić do codziennej aktywności jeszcze tego samego dnia. Pierwsze efekty zabiegu są widoczne po kilku, a czasem kilkunastu dniach.

Wskazania do zabiegu

O kwalifikacji do zabiegu zawsze decyduje lekarz podczas konsultacji.

Dokonuje on oceny problemu oraz możliwości wdrożenia leczenia toksyną botulinową na podstawie przeprowadzonego wywiadu z pacjentem, testu Minora, a – w razie potrzeby – także badań dodatkowych.

Podstawowym wskazaniem do zabiegu jest nadpotliwość pach, dłoni, stóp oraz czoła. Zabieg dedykowany jest pacjentom w różnym wieku – zarówno kobietom, jak i mężczyznom.

Należy pamiętać, że leczenie toksyną botulinową jest leczeniem objawowym. Pacjent powinien również wykonać szerszą diagnostykę, która pozwoli poznać przyczynę dolegliwości.

Leia também:  Jakie Są Objawy Gruźlicy?

Kto nie może poddać się leczeniu toksyną botulinową?

Działanie zabiegu opiera się na właściwościach toksyny botulinowej, znanej również jako botoks czy też jad kiełbasiany. To naturalna toksyna, która jest wykorzystywana w medycynie estetycznej. Jednak, ze względu na swoje działanie i wpływ na wydzielanie acetylocholiny (neuroprzekaźnika), nie może być stosowana u każdego pacjenta. Do najważniejszych przeciwwskazań należą:

  • nadwrażliwość na składniki preparatu zawierającego botoks,
  • ciąża oraz okres karmienia piersią,
  • miejscowe, aktywne infekcje skórne,
  • zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego,
  • zażywanie niektórych leków (m.in. antybiotyki, leki rozrzedzające krew, D-penicylamina i inne),
  • choroby autoimmunologiczne,
  • zaburzenia krzepliwości krwi.

By zredukować do minimum ryzyko wystąpienia powikłań, należy przestrzegać zaleceń lekarskich. Szczegółowe informacje zostaną przekazane pacjentowi w placówce.

Nadmierne pocenie głowy – przyczyny, objawy, leczenie

2 min. czas czytania

Nadmierne pocenie głowy to wstydliwa i powodująca dyskomfort dolegliwość związana z nadczynnością gruczołów potowych. Sprawdź, jakie są jej przyczyny, objawy i jak skutecznie je wyeliminować.

Pocenie się ciała to naturalna reakcja fizjologiczna organizmu, która pozwala usunąć z organizmu uboczne produkty metabolizmu oraz toksyny, a oprócz tego spełnia funkcję termoregulacyjną. W ten sposób ciało ochładza się podczas wzmożonego wysiłku fizycznego lub w czasie upałów.

Nadpotliwość ciała, w tym nadmierne pocenie głowy, to choroba, którą należy leczyć. Osoby zmagające się z nadmiernym poceniem najczęściej skarżą się na pocącą się skórę pod pachami, stóp, a także skórę głowy i twarzy, zwłaszcza w tzw. obszarze T.

Pocenie się twarzy widoczne zwłaszcza na czole i w okolicy nosa jest krępujące i nierzadko powoduje wycofanie się danej osoby z relacji towarzyskich. Przyczyn nadmiernego pocenia głowy i twarzy jest wiele, a należą do nich:

  • przeżywanie silnych emocji,
  • stres,
  • otyłość lub nadwaga,
  • zaburzenie pracy układu nerwowego,
  • podłoże genetyczne,
  • zmiany hormonalne (okres dojrzewania, menopauza),
  • choroby serca,
  • udar mózgu,
  • cukrzyca,
  • choroba Parkinsona,
  • gruźlica,
  • przyjmowanie używek,
  • spożywanie gorących lub pikantnych potraw,
  • niektóre nowotwory.

Wzmożona potliwość głowy to nieprzyjemna i wstydliwa dolegliwość. Na ogół pierwsze objawy nadmiernego pocenia głowy pojawiają się w okresie dojrzewania, osiągając apogeum między 20, a 30 rokiem życia. W wyniku przeżywania silnych emocji, określonej choroby lub niskiej odporności na reakcje stresowe skóra głowy staje się wilgotna, a włosy stają się tłuste i nieświeże.

Czasem pocenie się głowy jest tak silne, że nie wykonując żadnej czynności z głowy wręcz kapie pot. Taki stan może doprowadzić do rozwoju grzybicy skóry głowy, a to z kolei przyczynia się do powstania kolejnego problemu, jakim jest łupież. W takiej sytuacji należy niezwłocznie zasięgnąć porady dermatologa.

Gdy jesteśmy zmuszeni działać na własną rękę, łupieżu tłustego i pozbawionym blasku włosom możemy pomóc, stosując przeciwłupieżowy szampon-żel o działaniu mikrozłuszczającym Kerium od La Roche-Posay. Preparat ten zawiera środek złuszczający (LHA – lipohydroksykwas), za sprawą którego eliminowane są łuski.

Dzięki systematycznemu używaniu Kerium nie tylko pozbędziemy się nieestetycznego problemu, ale też zapobiegniemy jego nawrotom. Włosy odzyskają dawny blask i świeżość.

Nadmierne pocenie głowy i twarzy może stać się przyczyną kompleksów, dlatego jak najszybciej należy się z nią uporać.

Wśród dostępnych metod leczenia znajdują się:
* regularne mycie głowy i utrzymanie higieny na wysokim poziomie,
* przyjmowanie leków uspokajających, anytcholinergicznych oraz witamin z grupy B,
* stosowanie naparów ziołowych,
* jonoforeza, zabieg wykorzystujący prąd o małym natężeniu,
* śródskórne wstrzykiwanie botoksu.

W przeciwieństwie do nadpotliwości pach czy stóp, nadmiernej potliwości głowy nie da się wyleczyć operacyjnie.

Choć została wyprodukowana specjalna maska Elektro Antiperspirant przeznaczona do jonoforezy domowej, nadal za najbezpieczniejszy i najskuteczniejszy sposób leczenia nadmiernego pocenia głowy uważa się ostrzykiwanie skóry głowy toksyną botulinową.

Za pomocą trwającego zaledwie kilkadziesiąt minut zabiegu iniekcji botoksu, pacjenci uzyskują efekty, które utrzymują się nawet przez kilka miesięcy.

Nadmierna potliwość – przyczyny, metody leczenia. Botoks na nadpotliwość

Nadmierna potliwość jest spowodowana przez nadaktywność gruczołów potowych, które są elementem strukturalnym gruczołów wydzielania wewnętrznego. Na nadmierne pocenie się mogą wpływać czynniki psychiczne i emocjonalne. Pot pojawia się pod wpływem wysokiej temperatury środowiska lub intensywnego wysiłku fizycznego.

1. Przyczyny nadmiernej potliwości

Pocenie się jest normalną reakcją organizmu na utratę ciepła w sytuacji, gdy temperatura otoczenia jest wysoka, a także w przypadku odczuwania emocji, jak np.: zdenerwowanie, przestraszenie, stres oraz w czasie wzmożonego wysiłku fizycznego. O nadpotliwości mówi się wtedy, gdy organizm wydziela więcej potu niż jest to dla niego potrzebne.

Pocenie się ma podłoże emocjonalne, jest rodzajem reakcji na stres. W takich okolicznościach następuje pocenie się dłoni, w skrajnych przypadkach dłonie mogą być bardzo wilgotne. W reakcji na stres mogą pocić się pachy lub inne części ciała.

Przyczyną tych dolegliwości mogą być również choroby, m.in.: cukrzyca, nadczynność tarczycy oraz problemy z nerkami. Nadpotliwości może towarzyszyć zaburzenie gospodarki hormonalnej oraz niewłaściwa dieta bogata w słone, pikantne potrawy. Taki stan może utrzymywać się kilkanaście dni. Nadmierne pocenie często też towarzyszy niektórym zatruciom alkoholem.

Zobacz odpowiedzi na pytania osób, które miały do czynienia z tym problemem:

Wszystkie odpowiedzi lekarzy

Do zaburzenia potliwości może dojść w wyniku stanów podgorączkowych lub nieustannych stresów i problemów natury psychiczne. Pocenie się i przykry zapach potu mogą być uzależnione od nastroju człowieka, hormonów lub niektórych produktów spożywczych, jak kofeina. Niektórzy na nadpotliwość cierpią niezależnie od tych wszystkich czynników – wtedy winowajcami są geny.

1.1. Nadpotliwość pierwotna czy wtórna?

Nadmierne pocenie może mieć charakter pierwotny bądź wtórny. Nadpotliwość pierwotna dotyczy pewnych części ciała, np. dłoni bądź pach (nadpotliwość miejscowa). Zazwyczaj nie wiąże się ona z żadnym innym schorzeniem.

Na skutek zaburzeń termoregulacji nawet najbardziej niepozorne czynniki mogą wywołać zwiększoną potliwość. Zwiększona potliwość wywoływana jest jednak najczęściej czynnikami emocjonalnymi. Pojawia się np.

przed występem publicznym lub przy innej stresującej czynności.

Nadpotliwość wtórna pojawia się przez choroby takie jak: cukrzyca, nadczynność tarczycy, schorzenia nerek. Jest jednym z objawów przekwitania. Dotyka najczęściej całego ciała (nadpotliwość uogólniona).

Zdarza się, że nadmierna potliwość występuje po zjedzeniu ostrych dań. Pocenie smakowe dotyczy przede wszystkim czoła, nosa oraz warg.

1.2. Jakie ilości potu są zbyt duże?

Ilość potu, jaka uchodzi za normalną, jest dość zmienna i zależy między innymi od stopnia aktywności fizycznej. W zależności od trybu życia ludzie wydzielają od litra do kilku litrów potu dziennie.

Nadmierną potliwość diagnozuje się wtedy, gdy ilość potu jest niewspółmierna do potrzeb organizmu. Jeżeli pocisz się intensywnie, siedząc spokojnie przy biurku, można mówić o nadmiernej potliwości. Mechanizm chłodzący w twoim organizmie jest zbyt aktywny.

U osób z tym problemem może dochodzić do 4-5-krotnie większego wydzielania potu niż rzeczywiście wymaga tego sytuacja. Specjaliści oszacowali, że około 3% populacji zmaga się z nadmierną potliwością.

Lekarze mają jednak problem z określeniem „właściwej” ilości potu, ponieważ każdy z nas jest inny. Powstaje więc pytanie: jak bardzo należy się pocić, by zdiagnozowano u nas nadmierną potliwość? Trudno odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ jest to w dużej mierze kwestią subiektywnych odczuć. Jednak, co ważne, większość osób jest w stanie stwierdzić, czy ma problem z poceniem się.

Leia também:  Kiedy Ma Sie Pierwsze Objawy Ciazy?

1.3. Gdzie i kiedy nadpotliwość występuje najczęściej?

Ograniczona nadpotliwość najczęściej dotyczy pach, stóp i rąk, a także owłosionej skóry głowy. Objawy mogą obejmować szerokie spektrum – od dyskomfortu spowodowanego nadmiernym wydzielaniem potu aż do wtórych do maceracji naskórka, infekcji bakteryjnych czy grzybiczych. Szczególnie niebezpieczna jest nadpotliwość stóp u chorych na cukrzycę – może przyspieszyć rozwój stopy cukrzycowej.

Warto nadmienić, że nadpotliwość może dotyczyć każdego bez wyjątku – bez względu na wiek, płeć, choroby towarzyszące (mężczyzn, kobiet w ciąży, cukrzyków, osób w okresie dojrzewania itd.).

Jeśli sądzisz, że pocisz się bardziej niż wszyscy, których znasz, najprawdopodobniej coś jest na rzeczy. Lekarze przyznają, że niemal wszystkie osoby, które zgłaszają się do nich z podejrzeniem nadmiernej potliwości, faktycznie mają ten problem.

Warto uświadomić sobie, że z wyjątkiem menopauzy, w życiu człowieka nie ma okresów naturalnego zwiększenia ilości potu wraz z wiekiem. Dlatego też, jeśli pocisz się coraz bardziej intensywnie w miarę upływu czasu, nie zakładaj, że winien jest twój wiek.

Nieprawidłowości w kwestii pocenia się nierzadko objawiają się wydzielaniem potu tylko z jednej części ciała. Nie oznacza to jednak, że nadmierna potliwość nie może dotyczyć całego ciała. Charakterystyczne dla tego problemu jest także wydzielanie potu w niesprzyjających warunkach, na przykład w zimie podczas mrozów.

2. Diagnostyka nadmiernej potliwości

Kiedy możemy mówić, że dana osoba cierpi na nadpotliwość? Czy istnieją jakieś normy wydzielania potu? – Nie ma ogólnych norm, które regulowałyby kwestię prawidłowej ilości produkowanego potu.

Przyjmuje się, że człowiek żyjący w umiarkowanym klimacie dziennie traci nie więcej niż 1 litr wody wydzielanej z potem. Jednak im cieplejszy klimat lub pora roku, tym więcej się pocimy. Ponadto różnice w poceniu się zależą od aktywności fizycznej.

O nadpotliwości mówimy wtedy, gdy pacjent ma niemal zawsze wilgotne na przykład pachy, dłonie czy skórę głowy.

Zdecydowana większość osób prawidłowo rozpoznaje nadpotliwość, a lekarz może ją potwierdzić poprzez wykonanie prostego testu, zwanego testem Minora – wyjaśnia dr Michał Kowalczewski z kliniki medycyny estetycznej i laseroterapii Ars Estetica.

Pacjenci zgłaszają się z problemem, który utrudnia im funkcjonowanie każdego dnia, zarówno w pracy (podanie ręki na powitanie), jak i w sytuacjach prywatnych (plamy na odzieży pod pachami, bolesne otarcia skóry stóp spowodowane permanentną wilgocią).

Jeżeli masz problemy z nadmierną potliwością, nie pozwól, by ta dolegliwość zrujnowała twoje życie towarzyskie. Im wcześniej wybierzesz się do specjalisty, tym szybciej uporasz się z tym krępującym problemem. Jak diagnozuje się nadmierną potliwość? Lekarz zada ci kilka pytań:

  • Czy pocisz się intensywnie w jednym lub kilku miejscach czy na całym ciele?
  • Kiedy zauważasz u siebie nadmierne pocenie? Opisz te sytuacje.
  • Jakie leki przyjmujesz regularnie?
  • Czy ostatnio zaczęłaś przyjmować nowe lekarstwa?
  • Czy w ostatnim czasie przeszłaś operację?
  • Czy przechodzisz menopauzę?
  • Czy w rodzinie były przypadki nadmiernej potliwości?

Nawet jeśli lekarz nie zdoła określić przyczyny nadmiernej potliwości, możliwe jest jej leczenie.

Leczenie tej dolegliwości ma wiele postaci, od częstszego mycia się, po operację usunięcia gruczołów potowych.

Ważne jest podjęcie kroków w celu zwalczenia nadmiernej potliwości, ponieważ dolegliwość ta może negatywnie odbić się na samopoczuciu i utrudnić kontakty międzyludzkie.

Nadmierna potliwość to problem, z którym zmaga się wiele osób. Nie warto czekać bezczynnie, aż dolegliwość samoistnie ustąpi. Należy udać się do lekarza i rozpocząć leczenie. Jeśli specjalista zlekceważy twój problem i stwierdzi, że to nic poważnego, wybierz się do innego lekarza, który wykaże się większym zrozumieniem.

Warto wiedzieć, że aby rozpoznać pierwotną nadpotliwość uogólnioną, należy najpierw wykluczyć inne przyczyny nadmiernej produkcji potu na całym ciele.

3. Sposoby na nadmierną potliwość

Higiena osobista jest najważniejsza w profilaktyce nadpotliwości. Codzienne kąpiele wyeliminują przykry zapach potu. Warto pamiętać o depilacji pach, gdyż owłosienie sprzyja powstaniu nieprzyjemnej woni.

Należy zainwestować w odpowiednie kosmetyki, najlepiej te z aptek. Ponadto wybór antyperspirantów jest ogromny i nieraz trzeba wypróbować co najmniej kilka, aby trafić na odpowiedni. Noszenie odzieży jest równie ważne jak przestrzeganie zasad higieny osobistej.

Niewątpliwie, sztuczne tkaniny utrudniają przepuszczanie powietrza, co wzmaga wydzielanie potu. Najbardziej odpowiednia będzie odzież bawełniana i przewiewna, ponieważ umożliwia oddychać skórze i zapewnia komfort na dłużej.

3.1. Leczenie nadpotliwości botoksem

Problem nadmiernej potliwości jest poważny i uciążliwy; w takiej sytuacji trzeba zgłosić się do lekarza. Na szczęście, nadmierną potliwość można leczyć, np. poprzez wstrzykiwanie toksyny botulinowej, stosowanie zabiegów chirurgicznych, które polegają na usunięciu gruczołów potowych.

Toksyna wpływa na odwracanie porażenia zakończeń nerwowych, które dochodzą do gruczołów potowych. Powoduje ograniczone wydzielanie potu w miejscu, gdzie jest wydalany w nadmiarze. Blokada zakończeń nerwowych utrzymuje się przez ok. 6 miesięcy, następnie konieczne jest powtórzenie zabiegu.

Zabiegi z użyciem toksyny botulinowej nie wymagają szczególnego przygotowania. W przypadku rąk i stóp, obszar, który chcemy poddać zabiegowi leczenia nadpotliwości, jest znieczulany kremem na około 45-60 minut. Przy pachach nie jest to konieczne, ale możliwe. Jeśli planujemy zabieg właśnie w obrębie pach, należy również usunąć owłosienie z tej okolicy.

Podczas konsultacji wyklucza się ewentualne przeciwwskazania do użycia Botoxu (jak na przykład niektóre choroby neurologiczne) i jeśli takowych nie ma, to jeszcze tego samego dnia można przeprowadzić zabieg. Swoich Pacjentów zawsze też przestrzegam, że toksyna botulinowa jest lekiem, i może ją podawać tylko lekarz.

Jeśli tradycyjne sposoby na pocenie się nie są skuteczne, a problem nadmiernej potliwości utrudnia codzienne życie, warto wziąć pod uwagę wykonanie zabiegu chirurgicznego. Nadmiernie pocenie się może być objawem poważniejszych chorób. Nie należy zwlekać, jeżeli objawy nie ustępują. Warto udać się do lekarza.

3.2. Leczenie nadpotliwości laserem

Jedną z najnowszych metod leczenia nadpotliwości jest ta z zastosowaniem lasera. W jaki sposób laser oddziałuje na gruczoły potowe? – Do zabiegu leczenia nadpotliwości używany jest laser neodymowy. Końcówka lasera wprowadzana jest w powierzchowne warstwy skóry.

Gruczoły potowe znajdują się w warstwie skóry właściwej. Gdy wiązka lasera dociera w wybrane wcześniej miejsce, powoduje to podgrzanie gruczołów potowych i rozpuszczenie ich.

Taka redukcja gruczołów potowych zmniejsza wydzielanie potu zazwyczaj o 50-75% – wyjaśnia dr Michał Kowalczewski z kliniki Ars Estetica.

Zabieg laserowego leczenia nadpotliwości wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i jest całkowicie bezpieczny. Przed zabiegiem, by upewnić się, że pacjent cierpi na nadpotliwość, wykonywany jest test Minora. Polega on na tym, że miejsce, w którym przypuszczalnie występuje nadprodukcja potu, pokrywane jest jodyną, a następnie posypywane skrobią.

Te miejsca, które objęte są nadpotliwością, zabarwiają się na czarno lub granatowo. Po takiej diagnozie można przystąpić do zabiegu, czyli użycia lasera. Procedura trwa zazwyczaj około 40 minut, a po zabiegu może występować jedynie delikatny obrzęk.

Leia também:  Jak Długo Trwa Leczenie Glistnicy?

Metoda laserowego leczenia nadpotliwości wykonywana jest obecnie jedynie w obszarze pach i stanowi alternatywę dla zabiegów chirurgicznych, takich jak łyżeczkowanie gruczołów. Osobom, u których nadprodukcja potu występuje w innych miejscach niż pachy, polecić można zabieg z wykorzystaniem toksyny botulinowej.

4. Czy farmakoterapia może być skuteczna?

Nadmierne pocenie się – jak pozbyć się wstydliwego problemu?

Jak wskazują statystyki, problem nadmiernej potliwości dotyczy obecnie nawet 3% populacji ludzkiej.

Mówiąc o wzmożonej potliwości, czyli hiperhydrozie, mamy na myśli wydzielanie potu przez organizm w znacznie większych ilościach niż jest to potrzebne do utrzymania prawidłowej termoregulacji ciała.

Z czego to wynika? Zjawisko nadmiernego pocenia się spowodowane jest zwiększoną aktywnością gruczołów potowych.

Możemy je określić jako uogólnione, czyli dotyczące całej powierzchni ciała i związane z jedną konkretną przyczyną, jak również jako zlokalizowane, inaczej nazywane nadpotliwością pierwotną. Problem ten dotyczy zazwyczaj okolicy pachowej, dłoni i stóp, a także ma związek z czynnikami genetycznymi.

Nadmierne pocenie się – przyczyny

Mało kto o tym wie, że na całej powierzchni naszej skóry umieszczonych jest aż 3 miliony gruczołów potowych odpowiedzialnych za termoregulację, z których większość występuje na dłoniach i stopach, a część pod pachami.

W zależności od prowadzonego przez nas trybu życia oraz indywidualnych predyspozycji każdego dnia nasz organizm produkuje od kilku mililitrów do kilku litrów potu.

Wraz z nim wydalamy także różnego rodzaju składniki przemiany materii, takie jak mocznik, elektrolity oraz aminokwasy.

Warto jednak podkreślić, że nie istnieją określone normy, które mówiłyby o prawidłowych ilościach wydzielanego potu. Uważa się jednak, że dobowa ilość potu wydzielana przez organizm nie powinna przekraczać 0,5-0,8 l. Kluczowe w tym przypadku są mimo wszystko nasze subiektywne odczucia oraz dyskomfort spowodowany nadpotliwością.

Przyczyny pocenia się możemy podzielić na dwie podstawowe grupy – pierwotną oraz wtórną. Hiperhydroza pierwotna jest uwarunkowana genetycznie i nie jest związana z konkretną jednostką chorobową. Wtórną nadmierną potliwość możemy natomiast powiązać ze współistnieniem innych chorób, wśród których zalicza się m.in.:

  • schorzenia przewlekłe, takie jak gruźlica lub bruceloza, której objawem są charakterystyczne, nocne poty;
  • choroby o podłożu hormonalnym, takie jak nadczynność tarczycy, której towarzyszy także utrata masy ciała, kołatanie serca i rozdrażnienie;
  • choroby metaboliczne, w tym cukrzyca, przy której pocenie występuje przy nagłym spadku poziomu cukru;
  • choroba Parkinsona, która objawia się nadmiernym poceniem się, drżeniem mięśni oraz spowolnieniem ruchów;
  • nowotwory układu chłonnego (m.in. białaczka, chłoniak, ziarnica), których symptomami są nocne poty, brak apetytu, ogólne osłabienie i powiększone węzły chłonne;
  • gruźlica, objawiająca się zlewnymi, nocnymi potami, uporczywym kaszlem i dużymi spadkami masy ciała;
  • zawał serca, któremu towarzyszy ból w klatce piersiowej i duszność;
  • menopauza, związana z napadami gorąca oraz nocnym poceniem się;
  • grypa oraz choroby, podczas których występuje gorączka;
  • otyłość, z którą związane jest nadmierne pocenie się przy małym wysiłku.

Pamiętajmy, że problem nadmiernej potliwości może być także efektem prowadzenia nieprawidłowego stylu życia, w tym m.in. stosowania niewłaściwej diety i spożywania zbyt dużych ilości kofeiny, nadmiernego stresu oraz przyjmowania leków.

Nadmierne pocenie się w nocy – z czego wynika?

Nocne pocenie się to przede wszystkim efekt przyjmowanych przez nas leków, w tym m.in. leków przeciwdepresyjnych oraz sterydowych, których skutkiem ubocznym jest zwiększona potliwość. Powodem nadmiernego pocenia się w nocy może być także bezdech senny, jak również menopauza i związane z nią zmiany hormonalne w organizmie kobiety.

Warto pamiętać, że jeśli nie zażywamy na stałe leków zwiększających potliwość, a badania krwi wykluczają problemy hormonalne, problem ten należy skonsultować z lekarzem, który może zlecić przeprowadzenie dalszej diagnostyki w kierunku chorób nowotworowych, takich jak np. chłoniak ziarniczy.

Nadmierne pocenie się głowy i twarzy

Spływający z twarzy makijaż, mokre od potu włosy – z tymi nieprzyjemnymi dolegliwościami zmagają się głównie kobiety, które mają problemy hormonalne.

Ich geneza może być różna, począwszy od okresu dojrzewania, podczas którego u młodych dziewcząt pojawia się nie tylko nadmierna potliwość, ale także trądzik i zmiany skórne, aż po menopauzę, która objawia się zarówno nocnymi potami, jak i nadmiernym poceniem się głowy i twarzy.

Swoją teorię na temat nadmiernego pocenia się ma także medycyna Wschodu. Według niej głowa i twarz to kluczowe miejsca na ciele, które są odpowiedzialne za kontakt ze światem zewnętrznym.

Jeżeli odczuwamy wzmożoną potliwość w tych miejscach, oznacza to brak porozumienia ze światem oraz efekt stresu.

Jest to zbieżne z wnioskami lekarzy medycyny konwencjonalnej, którzy pocenie się na głowie i twarzy często wiążą ze stresem, zmęczeniem oraz życiem w nieustannym napięciu.

Nadmierne pocenie się – leczenie

Pierwszym krokiem w leczeniu nadpotliwości wtórnej jest eliminacja przyczyn tej dolegliwości. Jeżeli natomiast mamy do czynienia z nadpotliwością pierwotną, wówczas niezbędne jest wdrożenie odpowiedniej terapii, która pomoże w zahamowaniu tego procesu.

Lekarze zalecają pacjentom przede wszystkim stosowanie antyperspirantów oraz doustnych środków farmakologicznych, w tym m.in. leków cholinergicznych, które odpowiadają za hamowanie procesu przenoszenia przywspółczulnych impulsów nerwowych.

Warto jednak pamiętać, że, z uwagi na duże ryzyko pojawienia się skutków ubocznych, należy przyjmować je wyłącznie pod kontrolą lekarską.

W leczeniu nadmiernej potliwości stosuje się także specjalne kosmetyki przeciwpotne na bazie chlorku glinu, które zmniejszają nadmierne pocenie się pod pachami, w okolicach stóp i dłoni, a także puder z metenaminą, pomocny w leczeniu nadmiernej potliwości dłoni i stóp. Działanie relaksacyjne, a przy tym zmniejszające potliwość, wykazują też ziołowe kąpiele z szałwii, brzozy oraz kory dębu.

Dużą skuteczność w terapii nadpotliwości wykazuje również jonoforeza (zabieg z użyciem prądu elektrycznego oraz wody) oraz botoks, podczas którego wstrzykiwana jest toksyna botulinowa, zwiększająca unerwienie gruczołów potowych i blokująca wydzielanie potu. Jeżeli poprzednie metody nie przynoszą spodziewanych rezultatów, warto udać się na jednorazowy zabieg laserowego usuwania gruczołów potowych, który trwale usuwa problem nadmiernej potliwości w wybranej partii ciała (np. w okolicy pach).

Jak zapobiegać problemowi nadmiernego pocenia się?

Podstawą profilaktyki nadmiernej potliwości jest dbanie o higienę osobistą – szczególnie w tych miejscach, które najczęściej się pocą.

Co więcej, musimy pamiętać o tym, by regularnie zmieniać ubrania, które powinny być wykonane z naturalnych, przewiewnych materiałów, takich jak bawełna, len i wiskoza bambusowa.

Podczas aktywności fizycznej warto natomiast sięgać po specjalne stroje wykonane z tkanin odprowadzających wilgoć na zewnątrz, aby zmniejszyć tym samym dyskomfort fizyczny podczas ćwiczeń.

Osoby, które mają problem z nadmiernym poceniem się, powinny zrezygnować z doprawiania potraw ostrymi przyprawami, a także zmniejszyć spożycie alkoholu, kofeiny i owoców cytrusowych, które także działają stymulująco na gruczoły potowe. Istotną kwestią jest również dobre nawodnienie organizmu – każdego dnia należy wypijać około 2-2,5 litra płynów dziennie. Do codziennego jadłospisu warto włączyć też lecznicze napary z ziół, takich jak szałwia, pokrzywa i skrzyp polny.

Autor artykułu:tech.farm. Anna Onikijuk

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*