Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie?

Zaburzenia zrostu pojawiają się w około 5-10% złamań, zazwyczaj tych najbardziej skomplikowanych. Częściej występują u pacjentów obciążonych czynnikami ryzyka, które omawiam szerzej poniżej. Co ważne, bardzo rzadko występują one u dzieci.

Do zaburzeń zrostu możemy zaliczyć przede wszystkim opóźnienie zrostu, kiedy trwa ono powyżej 6 miesięcy, całkowity brak zrostu kości, zrost nieprawidłowy, związany ze skróceniem kości czy ich przemieszczeniem – czyli staw rzekomy.

Wszystkie one stanowią poważny problem, rzutujący na całość procesu leczenia. Powodują znaczny dyskomfort i pogorszenie jakości życia, wydłużają czas leczenia i zwiększają jego całościowe koszty. Niezbędne jest wówczas możliwie szybkie podjęcie skutecznego leczenia i intensywna współpraca pacjenta z lekarzem.

Na powikłania zrostu kości wpływ ma szereg czynników wczesnych i późnych, takich jak m.in.:

  • Stany zapalne tkanki kostnej
  • Przemieszczenia odłamów kostnych, utajone infekcje lub rozległe urazy tkanek w wyniku urazu
  • Późne rozpoznanie złamań, błędy w technice operacyjnej i zespoleniach kości
  • Wybrane choroby: autoimmunologiczne, metaboliczne, ogólnoustrojowe, endokrynologiczne, choroby wrodzone
  • Zbyt wczesne obciążanie kończyny przez pacjenta
  • Złamania otwarte, wieloodłamowe, wielomiejscowe
  • Palenie tytoniu
  • Okres pomenopauzalny
  • Osteoporoza
  • Zaburzenia wchłaniania lub regulacji stężenia witaminy D lub wapnia
  • Niedożywienie
  • Otyłość
  • Sterydoterapia lub chemioterapia

Do częstych powikłań zrostu kości należy staw rzekomy. Kształtuje się w miejscu złamania na skutek wadliwego narastania tkanek. Zamiast prawidłowej tkanki kostnej przestrzeń pomiędzy złamaniem wypełnia się tkanką chrzęstno-włóknistą. W ten sposób kształtuje się patologiczna ruchomość stawu, dająca szereg stopniowo narastających dolegliwości.

Do kluczowych objawów wystąpienia stawu rzekomego należą:

  • Ból nasilający się podczas poruszania kończyną, który pacjenci zaczynają odczuwać po około pół roku od wystąpienia urazu
  • Ograniczenie zakresu ruchów kończyny
  • Widoczne zniekształcenie kończyny, jej obrzęk, tkliwość i ucieplenie

Analogiczne objawy obserwowane są w przypadku pozostałych zaburzeń zrostu.

Podstawą diagnostyki stawu rzekomego oraz innych powikłań zrostu jest zazwyczaj badanie RTG. Zdjęcie rentgenowskie obrazuje nieprawidłowości w miejscu złamania, nierokujące samoistnego zrośnięcia kości.

Badaniem wspierającym diagnostykę jest ponadto tomografia komputerowa oraz scyntygrafia kości, pozwalająca przeanalizować prawidłowość unaczynienia okolicy złamania.

Leczenie zaburzeń zrostu dopasowywane jest do potrzeb i historii choroby każdego pacjenta. Mówimy zasadniczo o dwóch typach leczenia – zachowawczym i operacyjnym.

Pierwsze z wyboru leczenie zachowawcze obejmuje poprawę i kształtowanie prawidłowych nawyków –  odpowiednią dietę, bogatą w witaminę D, wapń i białko oraz suplementację witaminy D3 i wapnia. Uzupełnione jest ono fizykoterapią i fizjoterapią oraz rekomendacjami w zakresie samodzielnego wykonywania ćwiczeń. 

Nowoczesne schematy leczenia mogą objąć także działanie polem magnetycznym, elektrycznym i ultradźwiękami, podawanie czynników wzrostu PRP czy przeszczep komórek macierzystych.

W przypadku złamań nierokujących samoistnego prawidłowego zrośnięcia, dla przywrócenia sprawności i zahamowania dalszej degeneracji kości kluczowe jest leczenie operacyjne.

Rekomendowanym rozwiązaniem jest otwarta operacja, umożliwiająca oczyszczenie, nastawienie chorej kości i ewentualne uzupełnienie jej ubytków implantami lub autoprzeszczepami, pobieranymi z talerza biodrowego pacjenta.

Rehabilitacja po zabiegu operacyjnym obejmuje rekomendacje analogiczne, jak w przypadku leczenia zachowawczego – fizjoterapię i ćwiczenia, odpowiednią dietę, utrzymanie prawidłowej masy ciała i jeśli występuje u pacjenta – rzucenie nałogu tytoniowego.

Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie? Co to jest staw rzekomy? Jakie są objwy i leczenie?

Leczenie stawów rzekomych

Stawy rzekome kości łódeczkowatej – nowoczesne metody leczenia

Złamania kości nadgarstka nie należą do częstych urazów szkieletu dorosłego człowieka, stanowią natomiast niezwykle trudny problem diagnostyczny i leczniczy. Kości nadgarstka to wyjątkowo skomplikowany układ wielu stawów i ośmiu kości połączonych w wyważony i stabilny układ.

Zaburzenie tego układu, zarówno poprzez złamania w obrębię nadgarstka, jak również uszkodzenie więzadeł, prowadzi do utraty funkcji, bólów i zmniejszenia zakresu ruchomości. Zwykle złamania dotyczą młodych, prowadzących aktywny styl życia, ludzi. Urazy często mają miejsce podczas aktywności sportowej.

Zazwyczaj bagatelizowane są przez pacjentów, często również nierozpoznane podczas rutynowej diagnostyki. Najczęstszym urazem nadgarstka jest złamanie kości łódeczkowatej.

Nawet właściwie leczone, doprowadza w 10% do braku zrostu (inaczej stawu rzekomego), a z czasem do zmian zwyrodnieniowych. W rezultacie pacjent odczuwa bóle nadgarstka – początkowo jedynie przy silnym obciążeniu, później w miarę upływu czasu ból jest stały, odczuwalny nawet bez wysiłku.

Problem ten dotyczy najczęściej ludzi młodych i uniemożliwia im wykonywanie codziennych czynności zawodowych i wszelkiej aktywności fizycznej.

Diagnostyka złamań nadgarstka nie jest prosta. Często rutynowe zdjęcia rtg nie wykazują urazu, a badanie tomografii komputerowej nie jest jeszcze powszechnie dostępne i wykonywane.

Z tego powodu liczba pacjentów z problemami po złamaniu kości łódeczkowatej jest bardzo wysoka. Leczenie stawu rzekomego kości łódeczkowatej jest jeszcze trudniejszym zagadnieniem niż jego diagnostyka i niestety nie zawsze jest skuteczne.

(Stawem rzekomym lub brakiem zrostu określa się złamanie, które nie wykazuje cech gojenia pomimo upłynięcia czasu, w którym powinno się zrosnąć.)

W Domu Lekarskim dysponujemy pełnym zakresem możliwości leczniczych – wykonujemy zespolenie kostne implantami kaniulowanymi przezskórne z dostępu operacyjnego około 1 cm, – leczymy przeszczepami kostnymi unaczynionymi i wolnymi przeszczepami kostnym, – wykonujemy również zabiegi niestandardowe, mało inwazyjne.

Niektóre stawy rzekome, jak i opóźnienie zrostu złamania kości łódeczkowatej, leczyć można nieinwazyjnie (bezoperacyjnie). Stosujemy fale ultradźwiękowe o wysokiej częstotliwości pobudzające osteoblasty – komórki tworzące kości, do aktywności. Jedyny aparat do tego typu leczenia, Exogen, zakłada się na nadgarstek w rzucie kości łódeczkowatej.

Stosując fale ultradźwiękowe raz dziennie przez 20 minut przez 150 dni, zrost złamanej kości przyspiesza, a wielu przypadkach powoduje nawet wyleczenie stawu rzekomego. Inną niestandardową metodą leczenia stawu rzekomego jest podanie komórek macierzystych pobranych ze szpiku pacjenta w miejsce chorej kości, by pobudzić zrost kostny.

Pobrane komórki od pacjenta są izolowanie i zagęszczane w specjalnym urządzeniu, a następnie podawane pod kontrolą lekarza (przy użyciu artroskopu) do stawu rzekomego kości łódeczkowatej. Jest to nowa metoda, stosowana często w stawach rzekomych kości długich (np. piszczeli). W naszym kraju komórki macierzyste stosuje się do leczenia zaburzeń zrostu kości łódeczkowatej od niedawna.

Jest to metoda biologiczna wykorzystująca naturalne właściwości osteogenezy komórek macierzystych.

CHIRURGIA RĘKI Zespół rowka nerwu łokciowego, zespół kanału nadgarstka Inne rzadsze zespoły mononeuroptii kończyny górnej Rekonstrukcje mikrochirurgiczne nerwów, przeszczep Wymiany stawów rąk w przebiegu RZS (protezy) Plastyka stawów w przebiegu chorób zwyrodnieniowych Wady wrodzone rąk (syndaktylia) Leczenie stawów rzekomych Rekonstrukcje pourazowe, ścięgien, naczyń Plastyka blizn, przykurczów Guzy: gangliony, torbiele kostne (artroskopowo) Artroskopia nadgarstka (diagnostyczna) Artroskopia nadgarstka (lecznicza) Operacja przykurczu Dupuytrena Bezoperacyjne leczenie choroby Dupuytrena preparatem XIAPEX 2000 zł + koszt preparatu* Podanie czynników autogennych Złamania w obrębie kończyny górnej *Ostateczna cena zabiegu jest zawsze ustalana indywidualnie po konsultacji z lekarzem.

Cennik nie stanowi oferty handlowej wg art. 66 par. 1 Kodeksu Cywilnego i jest publikowany tylko w celach informacyjnych. Podane ceny mogą ulec zmianie.

W sprawie umówienia terminu zabiegu lub dodatkowych pytań organizacyjnych w związku z planowanym zabiegiem proszę kontaktować się z p. Magdaleną Rozwarską 534 390 569, [email protected] Informacji udzielamy od poniedziałku do piątku w godz. 8:00-17:00.

Leia também:  Zespół niespokojnych nóg (RLS)

Staw rzekomy – Wikipedia, wolna encyklopedia

Staw rzekomy

Nieprawidłowy zrost złamanej kości

ICD-10

M84.1Niezrośnięcie złamania (staw rzekomy)

ICD-10

M96.0Staw rzekomy jako powikłanie nastawiania kości lub artrodezy

MeSH

D011542

Staw rzekomy – rodzaj zaburzeń zrostu kości.

Mianownictwo

Mianownictwo polskie i angielskie się nieco różni. W literaturze anglojęzycznej rozróżniane są dwa pojęcia:

  • nonunion – brak zrostu,
  • pseudoarthrosis – staw rzekomy sensu stricto, czyli taki brak zrostu, który cechuje się pojawieniem pseudo-stawu w miejscu złamania z deformacją końców kostnych.

W polskim mianownictwie każdy brak zrostu jest nazywany stawem rzekomym.

Kryteria rozpoznania

Kryteria czasowe nie mogą być ściśle określone. Umownie staw rzekomy jest rozpoznawany, jeśli po upływie 9 miesięcy od urazu (złamania kości) nie ma zrostu kostnego, a na zdjęciach rentgenowskich nie ma postępu gojenia złamania przez kolejne 3 miesiące.

Objawy stawu rzekomego można podzielić na kliniczne i radiologiczne. Kliniczne to utrzymywanie się dolegliwości bólowych w miejscu złamania, szczególnie w obciążeniu kończyny, ruchomość patologiczna, nieco wyższa temperatura kończyny w miejscu złamania. Do objawów radiologicznych należy widoczna szczelina przełomu w czasie, kiedy powinien być już widoczny zrost kostny.

Przyczyny pojawienia się stawu rzekomego to:

  • ze strony kości: okolica anatomiczna z typowymi zaburzeniami unaczynienia (np. 1/3 dalsza kości piszczelowej, szyjka kości udowej itp.), duży ubytek kości w miejscu złamania, interpozycja tkanek miękkich, stan po rozległym uszkodzeniu tkanek miękkich w okolicy złamania, utajona infekcja, złamanie otwarte;
  • ze strony pacjenta: choroby metaboliczne (np. cukrzyca), zaburzenia odżywiania, palenie tytoniu, brak współpracy w trakcie leczenia (np. za wczesne obciążanie kończyny);
  • ze strony operatora: niewłaściwa technika operacyjna, niewłaściwy wybór sposobu zespolenia czy wadliwa stabilizacja.

Klasyfikacja

Stawy rzekome dzielimy na:

  • hipertroficzne (typu “stopy słonia” i typu “stopy konia”);
  • oligotroficzne;
  • awaskularne (dysplastyczne, aplastyczne, z dużym ubytkiem kości i atroficzne).

Stawy rzekome można również podzielić na zakażone (z widocznymi objawami infekcji) i niezakażone (bez widocznych objawów infekcji).

Najczęściej staw rzekomy pojawia się w obrębie trzonu kości piszczelowej (lokalizacja 1/3 wszystkich stawów rzekomych), ale może również dotyczyć innych kości, np. kość łódeczkowata, obojczyk, kość ramienna, kości przedramienia, szyjka kości udowej czy trzon kości udowej.

Leczenie

Leczenie jest najczęściej operacyjne. Do głównych metod należy: rewizja miejsca przełomu, dekortykacja (np.

dekortykacja sposobem Judet-Forbesa czy nawiercanie sposobem Becka), zmiana sposobu/wymiana zespolenia kości, użycie przeszczepów kostnych, przeszczepy unaczynione kości, podanie czynników wzrostu.

Obowiązkiem lekarza jest przekazywanie pacjentom zaleceń ogólnych, jak zaprzestanie palenia tytoniu czy właściwe odżywianie. Niektóre badania dowodzą skuteczności elektrostymulacji i terapii ultradźwiękowej w leczeniu zaburzeń zrostu.

Do innych rodzajów zaburzeń zrostu należy: zrost opóźniony (ang. delayed union), zrost w nieprawidłowym ustawieniu (ang. malunion) i zakażony staw rzekomy (ang. infected nonunion).

Bibliografia

Ta sekcja od 2021-06 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do wiarygodnych źródeł.(Dodanie listy źródeł bibliograficznych lub linków zewnętrznych nie jest wystarczające).Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tej sekcji. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tej sekcji.
  1. S. T. Canale, J. H. Beaty: Campbell's operative orthopaedics, vol. 3. Elsevier, 2008.
  2. Ramotowski W.

    : Leczenie powikłań zrostu kostnego. PZWL, 1984.

  3. Sanders R.: Traumatologia układu ruchu. Elsevier, 2009.
  4. Stannard J. P. i wsp.: Leczenie operacyjne obrażeń narządu ruchu, tom 1. Medipage, 2010.
  5. Tylman D., Dziak A.: Traumatologia narządu ruchu, tom 1. PZWL, 1996.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Staw_rzekomy&oldid=63716488”

Staw rzekomy – przyczyny, objawy i leczenie

Staw rzekomy to rodzaj zaburzeń zrostu kości. Staw rzekomy najczęściej dotyczy wcześniej złamanych kości ramiennej, udowej, łódeczkowatej i piszczelowej. Brak leczenia i rehabilitacji stawu rzekomego stopniowo prowadzi do upośledzenia funkcjonowania narządu ruchu. Jakie są objawy stawu rzekomego? W jaki sposób leczy się skutki stawu rzekomego?

Źródło: iStock.com, fot: wavebreakmedia

Staw rzekomy to zaburzenie zrostu kości o podłożu patologicznym. Stawy rzekome najczęściej powstają w miejscach, w których wcześniej doszło do złamania.

Stawy rzekome zazwyczaj dotyczą złamanej kości piszczelowej, udowej, ramiennej, łokciowej oraz obojczyka i kości łódeczkowatej znajdującej się w nadgarstku.

Staw rzekomy znacznie utrudnia powrót do pełnej sprawności, dlatego diagnostyka i podjęcie właściwego leczenia mają kluczowe znaczenie w rehabilitacji po urazie.

W sytuacji wystąpienia stawu rzekomego brakuje pełnego zrostu kości, pomimo jej zespolenia i unieruchomienia. W miejscu, w którym kość była złamana pojawia się płytka panewka, która wypełniona jest tkanką włóknisto-chrzęstną. Całość dodatkowo otoczona jest torebką stawową. Ponadto miejsce w którym występuje staw rzekomy charakteryzuje się patologiczną ruchomością.

Podstawową przyczyną tworzenia się stawu rzekomego są złamania kości. Jednak nie wszystkie złamane kości goją się patologiczne. Na szybkość i prawidłowość gojenia się złamań wpływają różne zmienne.

Wśród przyczyn powstawania stawu rzekomego wymienia się zaburzenia unaczynienia tkanki kostnej, procesy zapalne tkanki, ubytek kości w miejscu złamania, przemieszczenie się odłamków kostnych, a także rozległy uraz tkanek zlokalizowanych w obrębie złamania.

Innymi przyczynami wpływającymi na rozwój stawu rzekomego są utajona infekcja, wada wrodzona, stosowanie używek czy zbyt wczesne obciążanie jeszcze niedoleczonej kończyny. Wśród przyczyn stawu rzekomego wymienia się też różne jednostki chorobowe takie jak choroby metaboliczne czy zaburzenia hormonalne.

Staw rzekomy charakteryzuje się licznymi objawami występującymi w obrębie uszkodzonej kości.

Objawami stawu rzekomego są nasilające się dolegliwości bólowe w miejscu złamania, ból dodatkowo nasila się przy obciążaniu uszkodzonej kończyny. W przypadku stawu rzekomego odczuwalny jest ograniczony zakres ruchów kończyny.

Kończyna przybiera nieco zniekształconą formę, a w obrębie złamania odczuwalna jest podwyższona temperatura ciała. W miejscu złamania mogą się także pojawić infekcje.

Leczenie stawu rzekomego obejmuje różnorodne zabiegi takie jak laseroterapia, magnetoterapia, fala uderzeniowa, krioterapia czy galwanizacja. Pomocny bywa także masaż wykonywany w celu poprawy krążenia. Aby wzmocnić słabe kości, należy również zadbać o dietę i włączyć do niej produkty bogate w białko, wapń oraz witaminę D.

Złamanie kości – objawy, leczenie, rehabilitacja

Złamanie to przerwanie ciągłości jednego lub kilku elementów kośćca, który u dorosłego człowieka składa się z 206, a u nastolatka nawet z 356 kości. Złamanie kości następuje w wyniku działania siły zewnętrznej, a objawy mogą być różne, w zależności od tego, jaka kość uległa uszkodzeniu – duża (np.

złamanie kości udowej i promieniowej) lub mała i niestabilna (np. złamanie kości śródstopia, czy nadgarstka). Zawsze jednak konieczna jest pomoc osobie poszkodowanej, a także diagnoza i należyte leczenie.

Wyjaśniamy, na jakiej podstawie można podejrzewać złamanie lub pęknięcie kości, a także podpowiadamy, na czym polega leczenie domowe za pomocą diety przyspieszającej zrastanie kości i specjalistycznej rehabilitacji. 

Co to jest złamanie kości?

Złamanie kości może być całkowite lub częściowe (nadłamanie, pęknięcie). Jest to stan, gdy w wyniku działania siły zewnętrznej dochodzi do uszkodzenia kości, która nie jest w stanie wytrzymać oporu. 

Stopień urazu zależy głównie od siły, z jaką doszło do działania na kość, a także otaczające ją mięśnie i więzadła. Istnieje jednak szereg czynników, które zwiększają ryzyko złamań, głównie:

  • wiek,
  • stan kości,
  • osteoporoza,
  • zmiany zwyrodnieniowe,
  • odwapnienie,
  • choroby nowotworowe.  

Złamanie może dotyczyć każdej z 206 kości wchodzących w skład kośćca osoby dorosłej, czy też 356 kości nastolatka. Najczęściej jednak dochodzi do złamań rąk i nóg, ponieważ to te części ciała są najbardziej wysunięte podczas upadku i przyjmują największy opór.  

Złamanie kości – rodzaje 

Uznając ogólny podział złamań wyróżnia się złamanie zamknięte bez przerwania ciągłości tkanek zewnętrznych, a także złamanie otwarte, przy którym fragment uszkodzonej kości przebija tkanki tworząc ranę z widoczną kością. 

Przy bardziej szczegółowym podziale uwzględnia się m.in.:

  • złamanie w zależności od przyczyny – bezpośrednie (działanie siły na kość) i pośrednie (działanie siły na tkanki otaczające kość), a także awulsyjne (w wyniku pociągnięcie) i kompresyjne (w wyniku zgniecenia kości);
  • w zależności od stopnia złamania złamanie częściowe (nadłamanie, pęknięcie) lub całkowite przerwanie kości, a także złamania skośne, poprzeczne, podłużne i spiralne. 

Złamanie kości może być również wyrównane, co oznacza, że fragment kości niewiele przesunął się poza jej prawidłową oś lub ze znacznym przesunięciem. Jeśli złamanie kości spowodowało uszkodzenie otaczających ją tkanek (mięśni, nerwów, naczyń krwionośnych) mowa o złamaniu skomplikowanym (złożonym, wieloodłamowym).   

Objawy złamania kości

Złamanie kości najczęściej kojarzy się z silnym bólem i ograniczeniem lub całkowitym uniemożliwieniem ruchomości w miejscu, w którym doszło do urazu.

Objawy złamania kości, które pojawiają się bezpośrednio po urazie, zwykle dotyczą uszkodzenia kości długich, głównie złamanie kości udowej, strzałkowej, ramiennej lub promieniowej

Kości po złamaniu mogą wywoływać nienaturalne ułożenie kończyn. Zwykle pojawia się również obrzęk, wyraźny krwiak lub zasinienie, uczucie mrowienia, zaburzenia czucia, czy  trzeszczenie w wyniku ocierania się o siebie uszkodzonych fragmentów kości. Złamanie otwarte występuje jednocześnie z raną i krwawieniem.     

Złamanie kości mniejszych, np. stopy i nadgarstka, nie zawsze wywołuje tak oczywiste objawy. Ból może pojawić się również na kilka godzin po urazie.

Co więcej zdarza się, że tkliwość pojawia się tylko podczas dotyku lub próby wykonania ruchów. Częściowe pęknięcie kości, np.

śródstopia, palca lub innej może występować bez obrzęku, a ból może pojawiać się tylko podczas ruchu.

Pierwsza pomoc przy złamaniu kości

Każdy uraz wymaga konsultacji z lekarzem. Jeśli w wyniku wypadku, czy nawet pozornie niegroźnego upadku z własnej wysokości pojawiają się jakiekolwiek objawy złamania kości, konieczna jest pierwsza pomoc, a kolejno specjalistyczna diagnoza, ponieważ złamanie można pomylić ze skręceniem lub zwichnięciem. 

Przede wszystkim nie należy usilnie poruszać kończyną w celu sprawdzenia, czy doszło do złamania, ponieważ może to grozić pogłębieniem uszkodzenia kości i okolicznych tkanek Stopień i rodzaj urazu oceni lekarz na podstawie badań diagnostycznych.

Pierwsza pomoc przy złamaniu obejmuje czynności, takie jak:

  • Zapewnienie bezpieczeństwa, zwłaszcza jeśli złamanie kości dotyczy osoby poszkodowanej w wypadku drogowym.
  • Unieruchomienie złamanej kości – wzdłuż uszkodzenia i sąsiadujących stawów (miejsc zgięcia) należy zastosować opatrunek usztywniający. Nigdy nie należy przyciągać uszkodzonej kończyny do sztywnego przedmiotu! Nie wolno również podejmować prób nastawienia kości, a jedynie przyłożyć sztywny przedmiot dopasowany kształtem i wielkością do złamanego miejsca. Najbezpieczniej, jeśli to możliwe, przytwierdzić złamaną rękę do tułowia za pomocą bandaża, a w przypadku złamania nogi lub stopu do drugiej kończyny.
  • Złamanie otwarte wymaga zatamowania krwotoku. Jałową gazę, ewentualnie fragment czystej odzieży należy przyłożyć do rany i lekko uciskać. Nie należy wkładać fragmentów gazy, czy innych przedmiotów do rany! Nie wolno również wyciągać odłamków kości! 
  • Osobie poszkodowanej nie należy podawać jedzenia i picia, ponieważ mogłoby to wywołać utrudnienia w przypadku konieczności podania znieczulenia, np. w celu nastawienia kości lub leczenia operacyjnego. 
  • Złamanie kości mniejszych bez występowania poważnych objawów również powinien ocenić lekarza, dlatego należy udać się do najbliższego oddziału ratunkowego. Jeśli złamanie kości uniemożliwia poruszanie, należy wezwać karetkę pogotowia. W przypadku złamań otwartych zawsze tamujemy krwotok, nieustannie sprawdzamy funkcje życiowe osoby poszkodowanej i bezzwłocznie wzywamy pomoc. 

Złamanie kości – na czym polega leczenie?

Podejrzewając złamanie kości lekarz może zalecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, a w razie potrzeby także rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową. Leczenie złamań zależy od ich rodzaju. 

Proste złamanie kości bez przemieszczenia wymaga unieruchomienia za pomocą gipsu lub ortezy.

W porównaniu do gipsu specjalna orteza jest lżejsza i nie wywołuje niewłaściwej postawy ciała pod wpływem obciążenia, dlatego ten rodzaj usztywnienia często zaleca się u dzieci, np. przy złamaniu kości ramiennej.

Jeśli natomiast doszło do złamania skomplikowanego, konieczne może okazać się nastawienie uszkodzonej kości lub leczenie operacyjne, w trakcie którego lekarz może zastosować m.in. druty stabilizujące odłamki kości, czy rekonstrukcję uszkodzonych tkanek. 

Zrastanie kości może trwać od kilku tygodni do wielu miesięcy. W tym czasie kość pozostaje unieruchomiona. Należy również regularnie wykonywać zalecane badania kontrolne, które pomogą ocenić, jak szybko zrasta się kość. W niektórych przypadkach dochodzi do komplikacji, które wymuszają ponowne przeprowadzenie zabiegu. 

Podsumowując, leczenie złamania kości obejmuje etapy, takie jak:

  • pierwsza pomoc przy złamaniu kości;
  • badania diagnostyczne;
  • nastawienie kości lub leczenie operacyjne;
  • unieruchomienie;
  • leczenie objawowe, głównie łagodzenie bólu za pomocą leków doustnych i działających miejscowo, np. plastrów Itami;  
  • niwelowanie obrzęku i zasinień, np. poprzez stosowanie okładów i maści;
  • rehabilitacja przyśpieszająca powrót do sprawności. 

Kiedy potrzebna jest rehabilitacja po złamaniu kości?

Osoby, które przeszły złamanie kości, często są kierowane na rehabilitację. Niestety zdarza się, że leczenie nie pozwala na odzyskanie pełnej sprawności fizycznej, np.

gdy zrastanie kości przebiega nieprawidłowo. Mogą tworzyć się niewłaściwe zrosty, w tym tzw. staw rzekomy w przypadku, gdy kości się nie zrastają, a ich fragmenty poruszają się względem siebie. Do innych powikłań należą m.in.

deformacje, zakrzepy, czy przykurcze. 

Złamanie kości niemal zawsze wymaga unieruchomienia. W konsekwencji stawy i mięśnie przez wiele tygodni nie funkcjonują prawidłowo. Czasowe ograniczenie ruchu stawów prowadzi do przykurczu. Złamanie kości z wymienionymi powikłaniami to główne wskazanie do rehabilitacji, a niekiedy także do zmiany sposobu leczenia, w tym na operacyjne.

Rehabilitację warto rozpocząć bezpośrednio po zdjęciu gipsu lub ortezy. To, ile zrasta się kość, zależy głównie od rodzaju złamania i kilku innych czynników.

Nie należy jednak przedwcześnie rezygnować z usztywnienia i badań kontrolnych, ponieważ niekiedy pomimo ustąpienia dolegliwości kość wciąż pozostaje uszkodzona.

Rehabilitacja po złamaniu kości nie może być również odkładana, ponieważ mięśnie ulegają osłabieniu. 

Zabiegi rehabilitacyjne przywracające sprawność kończyn rozpoczyna się możliwie najszybciej, pod nadzorem specjalisty, który na podstawie badań stwierdzi zrost kości i zaleci odpowiednie postępowanie.

Podstawą rehabilitacji jest przywrócenie sprawności manualnej. W tym celu stosuje się zabiegi, takie jak:

  • ćwiczenia,
  • laseroterapia,
  • krioterapia,
  • masaże,
  • fizykoterapia,
  • małoinwazyjne zabiegi przyspieszające zrost kości.  

Dieta wskazana przy złamaniach 

Całkowity zrost kości może nastąpić nawet dopiero pół roku po urazie, dlatego warto wiedzieć, jak przyspieszyć zrost kości po złamaniach.

To, ile czasu zrasta się kość, zależy nie tylko od rodzaju złamania, ale także od ogólnego stanu zdrowia. Aby możliwe było prawidłowe zrastanie kości organizm potrzebuje szeregu witamin i mikroelementów, które biorą udział w budowie kośćca.

Ich poziom można uzupełniać stosując leki witaminowe na przyspieszenie zrostu kości

Pomocna okazuje jednak przede wszystkim dieta przy złamaniach. Powinna być ona uboga w sól. Należy ograniczyć również spożycie kofeiny i napojów alkoholowych.

Do codziennego jadłospisu warto wprowadzić posiłki zawierające głównie wapń, fosfor, magnez, witaminę D3, witaminę K i białko.

Kompletna dieta przy złamaniach kości powinna więc uwzględniać produkty, takie jak:

  • przetwory mleczne (maślanki, kefiry);
  • jaja;
  • ryby: łosoś, śledź, makrela, sardynki, szprotki;
  • mięso: wieprzowina, wołowina, drób;
  • warzywa: kapusta, brokuły, soczewica, fasola, sałata, kapusta, natka pietruszki, jarmuż;
  • orzechy, nasiona chia; 
  • pieczywo pełnoziarniste i razowe.  

Lek. Michał Dąbrowski 

Jak postępować przy złamaniu dużego palca u stopy, aby uniknąć rozwoju tzw. stawu rzekomego

Złamanie palca to w rzeczywistości złamanie paliczków. Jest to uraz, który może wymagać operacji (w zależności od stopnia skomplikowania). Zawsze jednak konieczna jest podjęcie odpowiedniego leczenia i rehabilitacji, aby uniknąć powikłań m.in. wystąpienia tzw. stawu rzekomego.

Staw rzekomy może powstać nawet jeśli kość została poprawnie zespolona i unieruchomiona. Niestety na pierwszym etapie leczenia jest go trudno zdiagnozować. Może prowadzić do stopniowo postępujących zmian zwyrodnieniowych i zniekształceń w obrębie dużego palca.

Staw rzekomy – objawy

Staw rzekomy jest ubytkiem w kości, który zamiast właściwą tkanką kostną, zostaje wypełniony tkanką włóknistą w miejscu, w którym powinny prawidłowo zrosnąć się odłamki. W konsekwencji połączenie pozostaje ruchome – mimo zastosowanego usztywnienia.

Najczęściej do zmian dochodzi na skutek niewłaściwego zespolenia lub rozległego urazu w obrębie tkanek towarzyszących. Przyczyną mogą być też przemieszczające się odłamki, stan zapalny, ale też niektóre choroby (np. cukrzyca, osteoporoza, nadczynność przytarczyc itd.).

Chociaż w przypadku dużego palca u stopy jest to mało prawdopodobne (z racji znacznego bólu odczuwanego przy chodzeniu), staw rzekomy może powstać jako skutek zbyt szybko podjętego leczenia.

Ponieważ schorzenie rozwija się długo, alarmującym objawem powinien być przede wszystkim utrzymujący się ból, któremu często towarzyszy zaczerwienienie, obrzęk i podwyższona temperatura w okolicy urazu. Dyskomfort będzie się nasilał, prowadząc do ograniczenia ruchomości palca, a także widocznych zniekształceń. Jest to sygnał, że należy pilnie skonsultować się z lekarzem.

Potwierdzić zmianę chorobową można tylko wykonując zdjęcie RTG, jednak dopiero po około 9. miesiącach od urazu.

Staw rzekomy – postępowanie

Podstawą leczenia stawu rzekomego jest odpowiednia rehabilitacja. Dobre wyniki dają zabiegi krioterapii (terapia zimnem), magnetoterapii, z wykorzystaniem ultradźwięków i lasera. Z powodzeniem stosowane są masaże lecznicze poprawiające ukrwienie w obrębie uszkodzonego miejsca, a przez to wpływające na procesy gojenia się (np. masaż kontralateralny).

Najnowsze badania wykazują również skuteczność zastosowania komórek macierzystych, wstrzykiwanych bezpośrednio w miejsce uszkodzenia. Pobudzają one proces wzrostu tkanki kostnej, która zaczyna wypełniać chorobowo zmienione miejsce.

Jeśli zachodzi uzasadnione ryzyko zmian chorobowych, zabiegi można wprowadzić już na wczesnym etapie leczenia, w formie profilaktyki.

W bardziej skomplikowanych przypadkach konieczna może okazać się operacja, polegająca na zastosowaniu przeszczepów kości lub metalowych łączników, za pomocą których dokonuje się zespolenia.

Skuteczność zabiegów rehabilitacyjnych można też zwiększyć przez zastosowanie odpowiedniej diety bogatej w witaminę D, wapń i białko, czyli składniki, które są budulcem kości. Dieta jest również ważnym elementem profilaktyki.

Staw rzekomy, czyli powikłania po złamaniach. Sprawdź, czy to nie dotyczy ciebie!

Złamanie to nie “przelewki” – ten jeden z poważniejszych urazów kości u jednych goi się prawidłowo, u innych niestety nie. Jednym z powikłań nieprawidłowego zrostu jest właśnie staw rzekomy. Wówczas, w miejscu zrostu powstaje dodatkowy staw pomiędzy dwoma odłamkami kości, które normalnie powinny się połączyć i zrosnąć.

Z tego artykułu dowiesz się:

Staw rzekomy powstaje nawet w sytuacjach, gdy podjęto leczenie i unieruchomiono złamaną kość. Najczęściej pojawia się przy złamaniach kości udowej, piszczelowej, obojczyka, ramiennej i łódeczkowatej. Według statystyk, problem ten dotyczy najczęściej młodych mężczyzn. Powstanie stawu rzekomego utrudnia powrót do zdrowia po złamaniach, dlatego należy niezwłocznie go wyleczyć.

Objawy utworzenia się stawu rzekomego:

  • Patologiczna (nieprawidłowa) ruchomość w złamanym miejscu,
  • Ból w miejscu złamania,
  • Ograniczone ruchy,
  • Wzmocnienie bólu przy używaniu/obciążaniu chorej kończyny,
  • Złamane miejsce jest cieplejsze niż normalnie,
  • Objawy infekcji,
  • Zniekształcenia w obrębie kończyny, widoczne gołym okiem.

Wykrycie stawu rzekomego polega najpierw na wykonaniu zdjęcia RTG po 9 miesiącach od powstania urazu. Wówczas na zdjęciu widoczny będzie nieprawidłowy zrost kości, a także: osteoporoza, martwica, nieregularne odłamy kostne, zamknięta lub otwarta jama szpikowa. Oprócz tego, lekarz może zlecić scyntygrafię kości, która pokaże ukrwienie kości i miejsca ich rozpadu.

Leczenie bez  operacji niestety rzadko przynosi skutek, dlatego jest stosowane najczęściej w przypadku małych stawów rzekomych. Wśród tego typu zabiegów znajdują się:

  1. Zastosowanie aparatu Ilizarowa – stosuje się je głównie w przypadkach złamań kości ramiennej. Umożliwia gojenie, pobudza tkankę kostną i pozwala na powolną korekcję osi uszkodzonej kości.
  2. Zabiegi fizykalne (laseroterapia, ultradźwięki, magnetoterpia, krioterpia, itd.) – pobudzają zrost kości, zmniejszają ból i poprawiają krążenie.
  3. Odpowiednia dieta – czyli spożywanie posiłków wzmacniających kości, przede wszystkim: suplementów mineralnych, produktów bogatych w białko, witaminę D i wapń, a także unikanie herbaty, kawy, szpinaku i szczawiu.
  4. Zabieg z pobraniem szpiku kostnego – komórki macierzyste znajdujące się w szpiku są podawane w miejsce stawu rzekomego, aby pobudzić wzrost kości.
  5. Masaż kontralateralny – stosowany w przypadku zdrowej, symetrycznej kończyny, aby pobudzić w niej zakończenia nerwowe i krążenie.

Jeśli te metody nie przynoszą skutku, konieczna jest operacja, w trakcie której naprawia się pierwotne zespolenie kości. Po zabiegu konieczna jest rehabilitacja, która opiera się na zabiegach i ćwiczeniach leczniczych. Zaleca się również zmianę stylu życia, zwłaszcza w przypadku nadwagi lub otyłości, rzucenie palenia i właściwe odżywianie, które wspomogą regenerację kości.

Tagi artykułu kości ból stawów stawy złamania leczenie złamań choroby stawów leczenie stawów staw rzekomy złamanie kości staw rzekomy objawy złamania powikłania

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*