Co to jest artroza (stawu, kolana, biodra) – objawy i leczenie

1. Ból biodra – choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego

2. Co jest przyczyną bólu biodra, czyli choroby zwyrodnieniowej tego  stawu?

3. Czym jest spowodowany ból biodra?

4. Objawy przewlekłego zapalenia stawu biodrowego

5. Jak można leczyć chorobę zwyrodnieniową?

Ból biodra to najczęściej choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego. Endoproteza nie zawsze jest konieczna! Dzięki terapii Orthokine ®, przy wykorzystaniu profesjonalnej rehabilitacji i ultrasonograficznej precyzji, udaje się ograniczyć ból biodra i zwiększyć ruchomość stawu. Ośrodek medycyny regeneracyjnej SPORT-MED (dr Jan Paradowski) wprowdził również do leczenia Terapię Komórkami Macierzystymi (MSC – Mesenchymal Stem Cells). Gdy pojawia się zwyrodnienie stawów biodrowych, najważniejszą sprawą dla każdego chorego jest poznanie przyczyny i objawów choroby oraz możliwości jej leczenia. Gdy okaże się, że zabieg operacyjny jest jednak konieczny, wykonamy go w sposób małoinwazyjny lub w ostateczności dobierzemy odpowiednią endoprotezę biodra. Przeczytaj artykuł i dowiedz się więcej o swojej chorobie. Aby dowiedzieć się więcej o Terapii Komórkami Macierzystymi, kliknij tutaj

Ból biodra – choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego

Co to jest artroza (stawu, kolana, biodra) – objawy i leczenie

Staw biodrowy jest drugim pod względem częstości występowania  choroby zwyrodnieniowej (po stawie kolanowym). Uważa się, że zwyrodnienie biodra dotyczy 25-30% osób w wieku 45-64 lat, 60% starszych niż 65 lat i więcej niż 80% osób w wieku powyżej 75 lat. Zwyrodnienie stawu biodrowego, nazywane również zapaleniem kostno – stawowym, charakteryzuje się głównie postępującym „ścieraniem” chrząstki stawowej. Gdy ochrona chrząstka jest zużyta przez zapalenie stawu, kość nie chroniona chrząstką jest narażona na urazy stawów. 

Co jest przyczyną bólu biodra, czyli choroby zwyrodnieniowej tego stawu? 

Choroba zwyrodnieniowa stawu  jest nierozerwalnie związana z niszczeniem chrząstki stawowej. Na zużycie chrząstki ma wpływ wiele czynników. Główne z nich to:

  • predyspozycje genetyczne – odziedziczone po rodzicach skłonności do rozwoju artrozy,
  • otyłość – istotne są tu dwa mechanizmy: 
    • przeciążenie stawu nadmierną masą ciała (zbędne kilogramy)
    • substancje produkowane przez tkankę tłuszczową, które drogą krwi dostają się do stawu i uszkadzają go w mechanizmie procesów biochemicznych – komórkowych 
  • urazy – stłuczenie lub złamanie w zakresie stawu biodrowego, uszkadzające chrząstkę stawową lub zmieniające stosunki anatomiczne. Niestety często bagatelizujemy drobniejsze urazy, podczas gdy często dochodzi wówczas do stłuczenia chrząstki. Jest to trudne do zdiagnozowania. Jednak wykryte wcześnie umożliwia wdrożenie odpowiedniego postępowania, co może zapobiec wkroczeniu chrząstki w wieloletni najczęściej, skryty proces jej nieodwracalnego uszkodzenia. W następstwie uszkodzenia chrząstki rozwijają się wszystkie pozostałe zmiany, które określamy chorobą zwyrodnieniową. Złamania z kolei związane są najczęściej z działaniem dużej siły, doprowadzając znów do stłuczenia chrząstki lub zmian anatomicznych w zakresie stawu. Nieprawidłowa biomechanika powoduje przyspieszone zużycie chrząstki.
  • wiek – wraz z wiekiem nasilają się wszystkie zmiany degeneracyjne narządu ruchu i nie tylko
  • wyczynowy sport, zwłaszcza gdy jest nieprawidłowo uprawiany (niepotrzebne przeciążenia, zła technika – biegu, uderzeń piłki rakietą, brak odpowiedniej regeneracji mięśni i całego organizmu, brak odpowiedniego przygotowania fizycznego do uprawiania danej dyscypliny, nieprawidłowa dieta czy suplementacja itd.)
  • dysbalans mięśniowo-szkieletowy związany np. ze skrzywieniem kręgosłupa, dyskopatią kręgosłupa, „blokiem” stawu krzyżowo-biodrowego, nieprawidłowością stóp itd.
  • brak odpowiedniej aktywności fizycznej – siedzący lub stojący tryb życia, generuje osłabienie siły mięśniowej i ścięgien, a co za tym idzie przeciążenie więzadeł i nieprawidłową biomechanikę stawu. Bezruch uniemożliwia także właściwe odżywianie chrząstki, która prawidłowo działa tylko w warunkach ruchu – zobacz artykuł „chrząstka stawowa” 
  • obciążenia zawodowe – nieprawidłowa pozycja w pracy, bezruch (biuro)lub przeciążenia (robotnicy)
  • zaburzenia hormonalne, m.in. zaburzenia hormonów tarczycowych
  • choroby reumatoidalne – nasilenie procesu zapalnego, generującego szybki postęp choroby zwyrodnieniowej stawu

Czym jest spowodowany ból biodra?

Zobacz film wyjaśniający molekularne (komórkowe) podłoże choroby zwyrodnieniowej stawów – kliknij tutaj.

U podstaw artrozy, czyli choroby zwyrodnieniowej stawu, leży przewlekły proces zapalny, niszczący sukcesywnie i nieodwracalnie wszystkie struktury położone wewnątrz stawu (głównie chrząstkę) oraz tkanki okołostawowe (ścięgna, więzadła – generując przykurcze ograniczające zakres ruchomości stawu).

Uszkodzenie chrząstki stawowej i odsłonięcie w związku z tym warstwy podchrzęstnej kości, która jest mocno unerwiona, powoduje ból. Chrząstka początkowo rozmięka , co nazywamy chonodromalacją. Tworzą się w niej mikropęknięcia. Na tej podstawie dochodzi do ubytku jej grubości – pogłębiającego się „ścierania ” warstwy powierzchownej.

W końcu dochodzi do ubytku pełnej grubości chrząstki, z odkryciem kości – jest to chonodromalacja IV stopnia. 

Niszczący proces zapalny biodra dotyczy oprócz chrząstki także innych struktur:

  • błony maziowej, która „broniąc się” produkuje zwiększoną ilość płynu stawowego – jednak niepełnowartościowego, z czynnikami zapalnymi niszczącymi staw od środka,
  • końców stawowych kości, które osłabione i przeciążone deformują się, tworząc tzw. osteofity, czyli wyrośla kostne. Obrazujemy je dobrze w RTG, są także widoczne w USG,
  • obrąbek stawowy, czyli włóknisto-chrzęstny pierścień dokoła panewki stawu biodrowego, zwiększający jego stabilność
  • torba stawowa, która staje się pogrubiała i obkurczona, ograniczając ruchomość
  • więzadła i ścięgna okołostawowe, które przykurczając się na skutek ograniczonej aktywności (siedzący lub stojący tryb pracy, za mało lekkiego sportu) lub na skutek przeciążeń (wyczynowy sport), powodują również deficyty ruchomości stawu.

Objawy przewlekłego zapalenia stawu biodrowego (choroby zwyrodnieniowej)      

Na początku choroby objawy nie są zbyt intensywne i objawiają się osłabieniem kończyny. Następnie dołącza się ból biodra, nasilający się podczas ruchu i ustępujący, choć nieznacznie, po odpoczynku. Ból jest pierwszym i najważniejszym dla pacjenta objawem artrozy. Objawy zapalenia stawu biodrowego nasilają się wraz z pogorszeniem kondycji.

 Co ciekawe, objawy zwyrodnienia stawów biodrowych nie zawsze nasilają się wraz z biegiem czasu. Często pacjenci mają tzw. „dobre i złe miesiące”, w których objawy nasilają się lub zmniejszają, np. w związku ze zmianami pogody. To ważne, aby zrozumieć że porównywanie objawów choroby na podstawie pojedynczych momentów , może nie dokładnie obrazować ogólny rozwój choroby.

Obrazują ją najlepiej badania obrazowe, takie jak RTG i USG.

Co to jest artroza (stawu, kolana, biodra) – objawy i leczenie

Zwyrodnienie stawu biodrowego – objawy:

  • Ból biodra – początkowo podczas aktywności fizycznej, następnie także w spoczynku (np. siedzenie w  głębokim fotelu)
  • Sztywność, ograniczenie ruchomości biodra – przykurcz zgięciowy. Dużą rolę odgrywa tu profesjonalna rehabilitacja wg. specjalnego protokołu dla choroby zwyrodnieniowej. Lekarz i rehabilitant musi wziąć pod uwagę wspomniane wcześniej dysbalanse mięśniowo-szkieletowe. 
  • Chodzenie z uczuciem bezładu

Ocenę stanu pacjenta z chorobą zwyrodnieniową stawów biodrowych należy rozpocząć od badania fizykalnego i prześwietlenia rentgenowskiego. Mogą one służyć jako punkt odniesienia do oceny późniejszych badań i ustalenia progresu choroby.

Jak można leczyć chorobę zwyrodnieniową?

Na szczęście istnieje  wiele możliwości leczenia choroby zwyrodnieniowej. Co najważniejsze, gwałtowny rozwój ortopedii w ostatnich latach otworzył nowe, spektakularne możliwości leczenia artrozy.

Coraz częściej udaje nam się opóźnić lub ominąć etap operacji wymiany stawu  ( endoproteza biodra ) poprzez stosowanie nowoczesnych metod zachowawczych, głównie terapii Orthokine® i Czynników Wzrostu ( osocze bogato płytkowe PRP – Platelets Rich Plasma ) – wykorzystujących naturalne zdolności organizmu do hamowania choroby zwyrodnieniowej i wzmocnienia chrząstki stawowej. Leczenie stawu biodrowego może przebiegać z wykorzystaniem jednej lub kilku opisanych poniżej metod.

Terapia Orthokine® 

Terapia Orthokine jako jedyna jest niemal wolna od efektów ubocznych, a działa tak samo silnie przeciwzapalnie, jak blokada sterydowa – udowodniły to badania kliniczne. Działa wyłącznie miejscowo – wewnątrz stawu, czyli tam, gdzie toczy się główny proces zapalny. Bezpieczeństwo zapewnia biologiczny, w pełni naturalny charakter terapii.

Preparat pozyskiwany jest z własnej krwi pacjenta. Namnożone białka przeciwzapalne blokują receptor zapalenia ( Interleukiny-1 ), hamując proces choroby zwyrodnieniowej i niwelując ból. Osocze bogato płytkowe korzystnie wpływa natomiast na procesy regeneracji chrząstki stawowej.

Jest to metoda znana i rozpowszechniona na świecie, głównie w Niemczech, Austrii i USA.

Dowiedz się więcej o terapii Orthokine® – kliknij tutaj 

Leia também:  Jakie Są Objawy Czerniaka?

Iniekcje dostawowe osocza bogato płytkowego z czynnikami wzrostu ( PRP – Platelets Rich Plasma ). 

Biologiczna, całkowicie bezpieczna terapia preparatem własnej krwi pacjenta. Wykorzystuje naturalne zdolności organizmu do regeneracji tkanek, w tym chrząstki stawowej. Należy do nowoczesnych metod miejscowego leczenia artrozy ( i nie tylko ), z pominięciem ogólnoustrojowych i miejscowych efektów ubocznych.

Dowiedz się więcej o terapii PRP – kliknij tutaj

Terapia komórkami macierzystymi

Dr Jan Paradowski stosuje również Terapię Komórkami Macierzystymi w leczeniu bólu biodra.

Jako jedyny ośrodek w Polsce stosujemy kombinację nowoczesnych terapii biologicznych, które w połączeniu z zastosowaniem Komórek Macierzystych (MSC – Mesenchymal Stem Cells) często pozwalają całkiem uniknąć zabiegu operacyjnego lub przedłużyć okres funkcjonowania z własnym stawem.

W razie konieczności mamy możliwość wykonania również małoinwazyjnego zabiegu artroskopii biodra (zabieg endoskopowy), wspomagany Terapią Komórkami Macierzystymi. Poprawiamy zakresy ruchomości i niewelujemy ból. Przywracamy możliwość codziennej aktywności. 

Fizjoterapia

Rozluźnienie przykurczów mięśniowych, wzmocnienie i rozciągnięcie mięśni wokół stawu biodrowego pomaga zmniejszyć przeciążenie stawu. Zapobieganie zanikowi mięśni jest ważnym elementem utrzymania możliwie pełnej funkcji biodra. Uzupełnieniem terapii często jest fizykoterapia, np. elektroterapia TENS, ultradźwięki, krioterapia i jonoforeza. 

Farmakologia

Na rynku dostępnych jest wiele leków, zarówno na receptę (np. diclofenak, ketoprofen – Ketonal  ), jak i bez recepty ( np. ibuprofen ), które pomagają w zmniejszaniu dolegliwości bólowych i ograniczają stan zapalny ( tzw.

NLPZ – Niesterydowe Leki PrzeciwZapalne lub NSAID – Non Steroid Anti Inflammatory Drugs ). Zaletą jest dobre działanie przeciwbólowe i spowalnianie procesu zwyrodnieniowego.

Wadą pozostają ogólnoustrojowe działania uboczne, głównie choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, uszkodzenie nerek i wpływ na krzepnięcie krwi.

 Używanie leków przeciwzapalnych jest główną przyczyną krwawień z górnego odcinka przewodu pokarmowego w USA, które czasem okazują się śmiertelne. Dlatego tak istotne jest miejscowe blokowanie stanu zapalnego w stawie, bez efektów ubocznych, dzięki zastosowaniu terapii Orthokine ®. 

Iniekcje dostawowe kwasu hialuronowego – tzw. wiskosuplementacja

Polega na wstrzyknięciu do chorego stawu preparatu, zwiększającego lepkość płynu stawowego. Tym samym zmniejsza się tarcie między powierzchniami chrząstki stawowej, co spowalnia jej zużycie. Wszystkie zabiegi iniekcji dostawowych wykonuję pod kontrolą USG, co zapewnia precyzję podania leku i warunkuje skuteczność danej terapii.

Iniekcje dostawowe sterydu, tzw. blokada stawu

Steryd działa silnie przeciwzapalnie, jednak powoduje wiele poważnych efektów ubocznych. W samym stawie generuje zwłóknienia wewnątrzstawowe, w tym nieodwracalne niszczenie chrząstki stawowej (!). Ogólnoustrojowe efekty uboczne to m.in.

zaburzenia hormonalne oraz cukrzyca lub nietolerancja glukozy.

Blokada sterydowa zarezerwowana powinna być jedynie dla osób, które odczuwają bardzo silny ból stawu i w niedługim czasie (do kilku miesięcy) mają poddać się operacji alloplastyki stawu (endoprotezy). 

Zaopatrzenie ortopedyczne

Zaopatrzenie samego stawu biodrowego nie odgrywa istotnej roli, ale warto zwrócić uwagę na inne elementy narządu ruchu, np. stopy, kolana itd. W zawansowanym procesie zwyrodnieniowym stawów, zwłaszcza w przypadku chorób reumatycznych, stosuje się kule ortopedyczne, dzięki którym udaje się odciążyć chory staw podczas chodzenia.

Endoproteza stawu biodrowego

Zabieg endoprotezy ma wiele zalet, ale i poważne wady. Pozytywne jest przywrócenie większej ruchomości i zniesienie bólu – w większości przypadków.

Trzeba jednak pamiętać, że operacja jest ostatecznością i powinna być zarezerwowana dla pacjentów z zaawansowanym procesem zwyrodnieniowym biodra.

Endoproteza biodra, nawet najlepiej „założona” przez ortopedę, nigdy nie będzie funkcjonowała tak dobrze, jak swoje własne, zdrowe biodro. 

Niepożądane skutki endoprotezy biodra to m.in.:

– ryzyko okołooperacyjne: zatorowość płucna i udar niedokrwienny mózgu – będące stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Ryzyko wzrasta wraz z wiekiem i współwystępowaniem chorób internistycznych, takich jak: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, miażdżyca, niewydolność nerek, niewydolność krążenia.

Bardzo niebezpiecznym powikłaniem jest wczesna infekcja wokół endoprotezy. Proces ropny toczący się w kości, często powoduje „odrzucenie” endoprotezy, czyli konieczność jej wczesnego usunięcia. Istnieje kilka operacyjnych rozwiązań tego stanu, następstwa są jednak bardzo poważne.  

– odległe ryzyko alloplastyki: infekcje kostne wokół endoprotezy, związane z późnym jej :odrzuceniem”, czyli Koniecznością jej usunięcia i zastosowania czasowego implantu ( tzw.

spacer ), jednoczasowej wymiany na nową endoprotezę (po oczyszczeniu pola operacyjnego z tkanek zapalnych), bądź niestety usunięcia zainfekowanej endoprotezy i pozostawienie kończyny bez stawu biodrowego ( tzw. biodro wiszące ).

Tak więc leczenie chirurgiczne powinno być stosowane jedynie wówczas, gdy metody nieoperacyjne, w tym terapia Orthokine® i rehabilitacja, nie przynoszą pożądanych efektów lub gdy poziom deformacji jest zbyt zaawansowany. 

Podsumowując, Terapia Orthokine®  – jako jedyna jest niemal wolna od efektów ubocznych, a działa tak samo silnie przeciwzapalnie, jak blokada sterydowa – udowodniły to badania kliniczne. Działa wyłącznie miejscowo – wewnątrz stawu, czyli tam, gdzie toczy się główny proces zapalny.

Bezpieczeństwo zapewnia biologiczny, w pełni naturalny charakter terapii. Preparat pozyskiwany jest z własnej krwi pacjenta. Namnożone białka przeciwzapalne blokują receptor zapalenia ( Interleukiny-1 ), hamując proces choroby zwyrodnieniowej i niwelując ból. Osocze bogato płytkowe korzystnie wpływa natomiast na procesy regeneracji chrząstki stawowej.

Jest to metoda znana i rozpowszechniona na świecie, głównie w Niemczech, Austrii i USA.

►Przeczytaj wywiad z dr. Janem Paradowskim z Gazety Wyborczej o leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów i bólu kręgosłupa – kliknij tutaj. 

Artroza – przyczyny, objawy, leczenie | Synexus

Co to jest artroza (stawu, kolana, biodra) – objawy i leczenie

Artroza to choroba, która w głównej mierze dotyczy seniorów. Ma niezapalny charakter, prowadzący zwykle do przedwczesnej niepełnosprawności ruchowej chorego. Zwyrodnienia mogą dotyczyć każdego stawu, jednak najczęściej pojawiają się w obrębie kolan i bioder, czyli tych stawów, które najbardziej poddawane są nadmiernym, regularnym przeciążeniom. Dlatego też często słyszy się o artrozie kolan, kręgosłupa i bioder. Jakie są dokładne przyczyny tej choroby, jak się objawia i jak ją leczyć?

Artroza – wstępne informacje 

Artroza, zwana też chorobą zwyrodnieniową stawów, jest najczęściej spotykaną chorobą narządu ruchu. Jej główną przyczyną są zmiany zwyrodnieniowe chrząstki stawowej.

Schorzenie prowadzi do pojawienia się zmian w budowie tkanki kostnej, co sprawia, że powstają osteofity (wyrośle kostne, przez które stawy mają ograniczoną ruchomość). Artrozy nie da się skutecznie wyleczyć, jednak można zminimalizować wpływ jej skutków na zdrowie chorego.

Warto zdać sobie sprawę z tego, że choroba zwyrodnieniowa jest jedną z najczęstszych przyczyn orzekania o niepełnosprawności.  

Artroza – przewlekła i postępująca choroba układu kostno-mięśniowego

Choroba zwyrodnieniowa stawów ma przewlekły charakter z typowymi okresami zaostrzeń i remisji.

Artroza stawu nie ma charakteru zapalnego, ponieważ powstaje na skutek uszkodzenia stawu, zaś stan zapalny to jedynie następstwo powstałe w wyniku zaburzenia jakości chrząstki stawowej, warstwy podchrzęstnej, więzadeł i innych struktur składających się na dany staw. Chorzy na artrozę spotykają się z takimi problemami, jak: 

  • zwłóknienia,
  • rozmiękczenia,
  • ubytki chrząstki,
  • sklerotyzacja warstwy podchrzęstnej kości,
  • powstanie osteofitów,
  • deformacja tkanki kostnej. 

Objawy artrozy

Wśród głównych objawów artrozy wymienia się zużywanie się i zwyrodnienia:

  • tkanek chrząstki stawowej, 
  • warstwy podchrzęstnej kości, 
  • płynu stawowego, 
  • torebki stawowej, 
  • więzadeł i mięśni.

Są to wszystkie tkanki budujące stawy. Zaawansowane stadium choroby wiąże się nie tylko z uszkodzeniami chrząstki, lecz także z przebudową kości i tworzeniem wyrośli kostnych, stwardnienia warstwy podchrzęstnej i powstawaniem torbieli podchrzęstnych.

Rola chrząstki stawowej

Szukając informacji na temat artrozy, trafimy na wiadomości poświęcone chrząstce stawowej. Nic dziwnego, skoro to jej zwyrodnienie prowadzi do choroby. Warto więc wiedzieć, jaka jest rola chrząstki stawowej. Pełni ona funkcję amortyzatora na styku kości.

W momencie kiedy z różnych przyczyn zaczyna jej brakować bądź jest gorszej jakości, pojawiają się bóle w stawach, co oznacza pierwszy objaw rozwoju artrozy.

Z postępowaniem choroby dochodzi do dalszych uszkodzeń: torebki stawowej, ścięgien i mięśni, kości pod chrząstką oraz więzadeł. 

Brak ruchu przyczyną artrozy?

W wielu przypadkach to właśnie brak odpowiedniej ilości ruchu jest główną przyczyną zachorowania na artrozę. Siedzący tryb pracy często wiąże się z licznymi mechanicznymi urazami stawowymi.

Dodatkowo stres i problemy metaboliczne, takie jak cukrzyca, nadczynność lub niedoczynność tarczycy, mogą powodować szybszy rozwój choroby.

Oprócz trybu życia drugim czynnikiem wywołującym artrozę jest uwarunkowanie genetyczne.

Dobra informacja jest taka, że uprawianie sportu może zmniejszyć postępowanie choroby, a nawet na dłuższy czas zahamować jej objawy. W tym celu zaleca się:

  • marsze – nawet pół godziny szybkiego chodu dziennie,
  • bieganie,
  • jogę,
  • pływanie,
  • zajęcia taneczne.
Leia também:  Zapalenie stawu biodrowego – objawy i leczenie

Kiedy uprawiamy sport, w stawach wydziela się płyn stawowy odpowiedzialny za ochronę przed nieuniknionym tarciem chrząstek, a także wzmacniający i odżywiający stawy. Dzięki ruchowi skład płynu stawowego bogaci się o składniki mineralne potrzebne do regeneracji chrząstek. W przypadku artrozy z całą pewnością można powiedzieć, że „sport to zdrowie”!

Rodzaje artrozy

Wśród najczęstszych obszarów występowania artrozy są kolana, biodra i kręgosłup. Czym dokładnie charakteryzują się te schorzenia?

  1. Artroza stawu kolanowego – medyczna nazwa tego schorzenia to (gonarthrosis). Choroba charakteryzuje się dolegliwościami bólowymi stawu kolanowego oraz postępującą dysfunkcją. Najczęściej artroza kolan dotyka osób otyłych i w podeszłym wieku. Częściej na ten rodzaj schorzenia chorują kobiety. Częste występowanie tego typu artrozy jest związane ze złożoną i skomplikowaną mechaniką oraz budową stawów kolanowych. Choroba na początkowym etapie może nie stwarzać problemów i być niezauważalna, jednak w późniejszym okresie dochodzi do:
  • ograniczenia ruchomości stawów,
  • trudności w wykonywaniu ruchów zgięcia i wyprostu kolana,
  • bolesności uciskowej,
  • charakterystycznych trzasków i zgrzytów podczas wykonywania ruchów, spowodowanych ocieraniem się o siebie powierzchni stawowych,
  • niewielkiego obrzęku spowodowanego wysiękiem i pogrubieniem błony maziowej,
  • zaczerwienienia i podwyższenia temperatury w okolicy stawu kolanowego,
  • zaniku mięśnia czworogłowego uda,
  • sztywności porannej.

Początkowo zwyrodnienie dotyka chrząstki stawowej, powodując jej zbyt szybkie zużycie, a także przyrost tkanki kostnej w okolicy stawu kolanowego, co skutkuje zniekształceniem stawów.

Z czasem chrząstka stawowa przestaje pełnić swoje funkcje i staje się bardziej podatna na uszkodzenia.

Z kolei błona maziowa przy artrozie kolana staje się obrzęknięta i bardziej unaczyniona, a torebka stawowa jest przerośnięta, pogrubiona i ulega bliznowaceniu.

  1. Artroza biodra – czyli koksartroza, może dotyczyć jednego lub obu stawów biodrowych. Występuje wtedy, gdy pokrywająca i wyściełająca powierzchnie stawowe chrząstka szklista ulega stopniowo starciu, odsłaniając powierzchnie kostne, które zaczynają o siebie trzeć. Skutkami artrozy biodra są:
  • zmiany w nasadach kości,
  • zapalenie błony maziowej stawu,
  • narastające objawy bólowe,
  • pogorszenie jakości życia,
  • zmniejszenie aktywności życiowej.

Artroza stawów biodrowych jest związana z siedzącym trybem życia i brakiem aktywności. Dotyczy to w szczególności współczesnego człowieka z krajów wysoko rozwiniętych, gdzie postęp cywilizacyjny idzie w parze z obniżeniem aktywności fizycznej.

Koksartroza ma dwa rodzaje: pierwotny (idiopatyczny) i wtórny. Do pierwszej z nich zalicza się pacjentów, u których, pomimo wykonania badań klinicznych i radiologicznych, nie można jednoznacznie wskazać czynnika wywołującego chorobę, uznając jej przyczynę jako nieznaną.

Z kolei koksartrozy wtórne są wynikiem wad wrodzonych lub nabytych, takich jak np.:

  • wrodzonej dysplazji stawu biodrowego,
  • otyłości,
  • cukrzycy,
  • wrodzonych lub nabytych zwichnięć stawu biodrowego,
  • zaburzeń metabolicznych.

Cierpiąc na artrozę stawu biodrowego bądź kolanowego (albo na oba jednocześnie), oprócz bólu, doskwiera uczucie tracenia samodzielności. Choroba sprawia, że wolniej się poruszamy i stajemy bardziej zależni od otoczenia.

Wraz z postępowaniem artrozy ból jest na tyle silny, że codzienne funkcjonowanie wygląda zupełnie inaczej niż przed chorobą. Placówki Syenxus prowadzą aktualnie konsultacje i projekty badań klinicznych m.in.

 dla osób zmagających się z bólem stawu kolanowego i/lub biodrowego.

  1. Artroza kręgosłupa – czyli spondyloartroza, dotyczy zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa w odcinku szyjnym, lędźwiowym bądź piersiowym. Najczęściej te postacie występują jednocześnie. Schorzenie cechuje się zbyt wczesnym zużyciem tkanek, tworzących funkcjonalne połączenia kostnych elementów kręgosłupa (krążków międzykręgowych), oraz drobnych stawów międzykręgowych. Na rozwój artrozy kręgosłupa wpływają m.in.:
  • urazy w obrębie kręgosłupa,
  • brak aktywności fizycznej,
  • siedzący tryb życia,
  • krzywica,
  • choroba Scheuermanna,
  • choroba Forestiera,
  • boczne skrzywienie kręgosłupa.

Zwyrodnienie kręgosłupa z początku jest niezauważalne. Jego rozwój pozostaje niedostrzegalny do momentu zaawansowanych objawów, takich jak ból, ograniczenie ruchomości konkretnego odcinka kręgosłupa, uczucia tzw. porannej sztywności.

Artroza – jak leczyć?

Obok ruchu, który pozytywnie wpływa na zahamowanie objawów artrozy, chorobę można leczyć w sposób farmakologiczny oraz przy wsparciu odpowiednią dietą.

Chorzy powinni swój jadłospis opierać na produktach bogatych w kwasy omega-3 (tłuste ryby morskie), antyoksydanty (warzywa, owoce) oraz białko. Niekorzystne dla organizmu chorego są potrawy dostarczające nadmiar tłuszczów nasyconych. Cierpiąc na artrozę, warto też wiedzieć, jakich leków używać.

Na rynku dostępne są preparaty do stosowania zewnętrznego, takie jak żele, maści i plastry, które łagodzą ból oraz zmniejszają stan zapalny.

Koksartroza – pierwsze objawy. Jak leczyć zwyrodnienie stawu biodrowego?

Koksartroza, czyli wyrodnienie stawu biodrowego jest chorobą naszych czasów, która dotyka nie tylko seniorów, ale też ludzi młodych. Przyczyniają się do tego m.in.

mało aktywny tryb życia, nadwaga, przebyte urazy czy nadmiernie obciążanie stawu biodrowego. Koksartroza powoduje uszkodzenia struktur i funkcji stawu, co wywołuje dolegliwości bólowe i prowadzi do ograniczenia jego ruchomości.

Z czasem zwyrodnienie ogranicza codzienne aktywności pacjenta.

Na czym polega koksartroza? To przykład choroby zwyrodnieniowej w obrębie stawu biodrowego, która rozwija się bądź z wiekiem, w wyniku zużywania się stawu, bądź w wyniku innych czynników, takich jak wady wrodzone (niedorozwój panewki biodrowej), kontuzje (złamanie biodra), czy wreszcie nieprawidłowa masa ciała, prowadząca do nadmiernego obciążania stawu biodrowego.

Chrząstka szklista pokrywająca powierzchnie stawowe ulega stopniowemu starciu, w wyniku czego dochodzi do odsłaniania powierzchni kostnych, które zaczynają o siebie trzeć.

Chrząstka traci swoje właściwości amortyzujące i zmniejszające tarcie powierzchni stawowych.

Mamy wtedy do czynienia ze zmianami w nasadach kości, zapaleniem błony maziowej stawu, a wszystko to prowadzi do uszkodzenia jego funkcji.

W wyniku koksartrozy:

  • niszczona jest chrząstka stawowa biodra
  • chrząstka przestaje chronić stykające się kości stawu
  • nasady kości ulegają destrukcji
  • rozwija się stan zapalny błony maziowej
  • pojawiają się dolegliwości bólowe, pacjent przestaje obciążać staw, pogłębiają się zmiany wynikające z niefizjologicznej postawy (np. zmienionego chodu)

Objawy zwyrodnienia stawu biodrowego

Do objawów koksartrozy zalicza się:

  • ból występujący przy obciążeniu kończyny
  • ból w stanie spoczynku lub podczas dotyku
  • sztywność stawu biodrowego
  • ograniczenie ruchomości stawu
  • problemy z prawidłowym chodzeniem

W początkowym stadium choroby boleści pojawiają się podczas obciążania kończyny, występują w okolicach pachwiny i promieniują do kolana bądź lędźwiowego odcinka kręgosłupa.

Wraz z rozwojem choroby dolegliwości zaczynają doskwierać także w stanie spoczynku lub podczas dotyku. Czujemy trzeszczenie i ograniczenie ruchomości chorego stawu. Stopniowo mamy też do czynienia z przykurczem zgięciowym, który utrudnia codziennie poruszanie się, wykonywanie zwykłych czynności, a także powoduje skrócenie kończyny.

Cierpiąca na koksartrozę osoba stara się oszczędzać biodro, co prowadzi do zaniku mięśni uda i pośladka. Widać to choćby wtedy, kiedy obserwujemy chód chorego. Unika on obciążania strony dotkniętej zwyrodnieniem, sposób jego poruszania się polega na wykonywaniu wahadłowych i rotacyjnych ruchów tułowia.

Z czasem chory zmuszony jest używać jednej lub dwóch kul łokciowych, przykurcz zgięciowy pogłębia się, dochodzi też do wspomnianego skrócenia kończyny.

Najtrudniejsza sytuacja dotyczy osób, u których procesem zwyrodnieniowym objęte są oba stawy biodrowe. Chory ustawia obie stopy na zewnętrznych krawędziach, jego chód staje się coraz bardziej niepewny, rośnie także ryzyko upadku.

Koksartroza pierwotna i wtórna

Lekarze wyróżniają dwie podstawowe postaci zmian:

  • pierwotne, czyli idiopatyczne
  • wtórne

Koksartroza pierwotna stanowi około 48 proc. wszystkich przypadków. Wśród czynników wpływających na rozwój zwyrodnienia stawu biodrowego wskazuje się tutaj niewłaściwy tryb życia, wpływ środowiska oraz predyspozycje genetyczne. W tym przypadku przyczyny schorzeń nie są jednak dokładnie sprecyzowane.

Koksartroza wtórna jest skutkiem wad wrodzonych lub nabytych, wśród których wymienia się:

  • niedorozwój dachu panewki
  • wrodzoną dysplazję stawu biodrowego
  • wrodzone lub nabyte zwichnięcie stawu biodrowego
  • zaburzenia rozwoju panewek w okresie wzrastania
  • nadwagę; otyłość
  • zmiany przeciążeniowe stawów
  • hemofilię
  • niedoczynność tarczycy
  • cukrzycę
  • zaburzenia metaboliczne
  • dnę stawową
  • zmiany w ukrwieniu głowy i szyjki kości udowej

Koksartroza – leczenie

Leczenie zwyrodnienia stawu biodrowego zależy w dużej mierze od stopnia zaawansowania choroby, reakcji na ból, wieku oraz ogólnego stanu zdrowia chorego.

Stadium schorzenia zaobserwować można najlepiej wykonując zdjęcia RTG. Obraz stawu pozwoli określić, czy mamy do czynienia z łagodnymi, umiarkowanymi czy zaawansowanymi zmianami.

Leia também:  Co To Jest Glejak Objawy?

Nie zawsze jednak odczuwany przez pacjenta ból oraz stopień zaawansowania zmian znajdą odzwierciedlenie na zdjęciu radiologicznym. Jest to bezpośrednio powiązane ze stopniem podrażnienia torebki stawowej oraz zapalenia błony maziowej.

Zdjęcia RTG pozwolą określić, czy mamy do czynienia z częściej występującą postacią choroby, której towarzyszy przemieszczenie, czy też z postacią bez przemieszczenia.

Leczenie koksartrozy obejmuje:

  • leczenie farmakologiczne
  • rehabilitację
  • fizjoterapię

Stosowanie leków przeciwbólowych oraz przeciwzapalnych pomaga lekko złagodzić objawy bólowe. Rehabilitacja jest nieodłączną częścią walki z koksartrozą i obejmuje leczenie ruchem. Celem jest jak najdłuższe utrzymanie układu mięśniowego w dobrej kondycji.

>> Maści i plastry przeciwbólowe i rozgrzewające, suplementy na stawy

Pomocne będą też z pewnością masaże, a także zabiegi fizykoterapeutyczne, takie jak pole magnetyczne czy laser. Skutecznym sposobem na uśmierzenie bólu będzie też z pewnością termo- lub krioterapia. Przyczyniają się one do rozluźnienia mięśni i zmniejszają przykurcz.

Zwyrodnienie stawu biodrowego – kiedy zdecydować się na operację?

Leczenie operacyjne koksartrozy obejmuje:

  • osteotomię
  • usztywnienie stawu
  • endoprotezoplastykę

Pierwsze metody stosowane są stosunkowo rzadko i występują w wybranych przypadkach.

Endoprotezoplastyka, uważana za jedno z największych medycznych osiągnięć ubiegłego stulecia, daje wielu chorym możliwość życia bez bólu i cierpienia.

Polega ona na wymianie panewki i głowy kości udowej na elementy sztuczne. Bardzo często jest prawdziwą gwarancją trwałego zerwania z bolesnymi dolegliwościami towarzyszącymi koksartrozie.

Choroba zwyrodnieniowa stawów (artroza) – przyczyny i leczenie

Zmiany zwyrodnieniowe chrząstki stawowej to główna przyczyna artrozy – najczęściej spotykanej choroby narządu ruchu. Zwyrodnienia mogą dotyczyć każdego stawu, choć najczęściej diagnozowane są w obrębie kolan i bioder.

 W odróżnieniu od reumatoidalnego zapalenia stawów, przyczyną choroby nie jest ogólnoustrojowy proces zapalny, a miejscowe zużywania się chrząstki stawowej.

Proces ten najczęściej wynika z wieku – zwyrodnienia stawów pojawiają się przede wszystkim u seniorów, sprzyjają im nadmierna masa ciała i aktywności obciążające stawy.

Choroba zwyrodnieniowa wynika ze zużywania się i zwyrodnienia tkanek chrząstki stawowej, warstwy podchrzęstnej kości, płynu stawowego, torebki stawowej, więzadeł i mięśni, czyli wszystkich tkanek budujących staw.

W przebiegu choroby, w jej zaawansowanym stadium,  poza uszkodzeniami chrząstki dochodzi do przebudowy kości z tworzeniem wyrośli kostnych, stwardnienia warstwy podchrzęstnej oraz do powstawania torbieli podchrzęstnych. Chrząstka stawowa pełni rolę amortyzatora na styku kości.

Jeśli z jakichś powodów jest jej mniej lub jest ona gorszej jakości, zaczynamy odczuwać bóle w stawach i jest to pierwszy krok w rozwoju choroby zwyrodnieniowej. Do uszkodzeń kolejnych struktur – kości pod chrząstką, torebki stawowej, wiązadeł, ścięgien i mięśni – dochodzi wraz z czasem trwania choroby.

Charakterystyczne dla artrozy są okresy zaostrzeń i remisji. Choroba zwyrodnieniowa stawów to jedna z najczęstszych przyczyn orzekania o niepełnosprawności.

Sprawdź: Suplementy na stawy

Objawy choroby zwyrodnieniowej stawów

Do najbardziej charakterystycznych objawów choroby zwyrodnieniowej stawów zalicza się:

  • ból stawów – najbardziej charakterystyczny jest tzw. ból startowy, który pojawia się na początku ruchu. Ból narasta podczas aktywności fizycznej oraz przy zmianie pogody. Zaawansowanej postaci choroby pojawia się także ból spoczynkowy (np. w nocy).
  • sztywność stawów – sztywność pojawia się po dłuższym bezruchu (po nocy, po przebywaniu przez dłuższy czas w tej samej pozycji)
  • ograniczenie ruchomości w stawie – niemożność pełnego rozprostowania łokcia czy kolana. Zdarza się, że ograniczenia te powstają nagle, w wyniku oderwania się fragmentu chrząstki stawowej.
  • „trzeszczenie” w stawach – brak dostatecznej ilości zdrowej chrząstki powoduje, że podczas ruchy kości trą o siebie, co objawia się charakterystycznym trzeszczeniem.
  • poszerzone obrysy stawów – wynikające z wysięków oraz typowych dla zwyrodnienia wyrośli kostnych.

Tu kupisz: Maści przeciwbólowe i rozgrzewające

Choroba zwyrodnieniowa stawów determinowana jest przez wiele czynników, zarówno takich na które nie mamy wpływu, jak i takich które możemy modyfikować.

Do pierwszej grupy zaliczyć należy wiek – jest to choroba seniorów, a nie ludzi młodych (choć pierwsze objawy mogą pojawić się między 40. a 60.

rokiem życia); płeć żeńską – kobiety chorują częściej i choroba bywa u nich bardziej zaawansowana, niedobór estrogenów, zwiększoną gęstość kości oraz obciążenie genetyczne. Czynniki ryzyka, na które mamy wpływ:

  • masa ciała – im większa, tym bardziej obciąża stawy. Redukcja masy to konieczność, by złagodzić ból wynikający z niszczenia chrząstki oraz powstrzymać progresję zwyrodnienia. W wielu przypadkach wystarczy schudnąć, by ból stawów całkowicie ustąpił
  • siedzący tryb życia i brak kondycji – to osłabia mięśnie otaczające staw i zaburza płynność ruchu
  • sporty obciążające stawy – podnoszenie ciężarów, piłka nożna, zapasy, taniec zawodowy to aktywności, które powodują niekorzystne przeciążenia
  • praca w określonej pozycji – wymagająca częstego klęczenia, długiego stania itp.
  • dysplazje stawów, urazy – które wymagają rehabilitacji, stosowania wkładek ortopedycznych czy interwencji chirurgicznych
  • choroby przewlekłe – cukrzyca, RZS, osteoporoza

Jak leczyć chorobę zwyrodnieniową stawów

Aby zahamować zmiany zwyrodnieniowe konieczne jest postępowanie wielotorowe, zależne od stopnia ich zaawansowania.

Choroba zawsze wymaga modyfikacji stylu życia – redukcji nadwagi, zmiany pracy jeśli wymaga ona długotrwałego przeciążenia stawów, nieuprawiania obciążających stawy sportów, a zastąpienie ich aktywnościami, które wzmacniają mięśnie wokół stawu oraz poprawiają zakres ruchu.

Warto korzystać też z odciążającego sprzętu ortopedycznego – wkładek do butów, ortez, kul oraz obuwia ortopedycznego. Wyeliminowanie czynników, które prowadzą do zwyrodnienia, w połączeniu z farmakoterapią i fizykoterapia w wielu przypadkach pozwalają uniknąć leczenie operacyjnego.

Czytaj więcej: Co na ból? Jakie leki stosować w bólu ostrym i przewlekłym?

Leki stosowane przy chorobie zwyrodnieniowej mają za zadanie łagodzić dolegliwości bólowe.

  • paracetamol – jest stosowany do łagodzenia słabego i umiarkowanego bólu, należy pamiętać, by nie przekraczać maksymalnej dawki, czyli 4 g paracetamolu na dobę;
  • niesteroidowe leki przeciwzapalne – ich zadaniem jest uśmierzenie bólu i zmniejszenie stanu zapalnego; mogą być podawane doustnie, domięśniowo lub miejscowo na skórę; po NLPZ należy sięgnąć wówczas, gdy terapia paracetamolem nie przynosi poprawy; ze względu na ryzyko działań niepożądanych (uszkodzenie nerek, wątroby, wrzody – zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego) należy przestrzegać dawkowania i nigdy nie stosować jednocześnie dwóch leków z tej grupy;
  • opioidy – stosuje się w okresach zaostrzenia choroby, przy silnych bólach zawsze w porozumieniu z lekarzem i tylko przez pewien czas (mają działanie uzależniające).
  • Wolno działające preparaty na chorobę zwyrodnieniową, niektóre dostępne tylko na receptę, poprawiające funkcję stawu , modyfikujące strukturę , działające także przeciwbólowo. Zawierają one siarczan chondroityny, siarczan glukozaminy, kwas hialuronowy.

Sprawdź: Leki na ból mięśni i stawów

Suplementy przy bólu stawów

Wśród suplementów diety, które mają udowodnione korzystne działanie przy chorobie zwyrodnieniowej wymienić należy preparaty z siarczanem glukozaminy, składnikiem naturalnie występującym w mazi stawowej płynie stawowym. Glukozamina zatrzymuje wodę w tkankach łącznych, dzięki czemu są giętkie i sprężyste.

Preparaty z glukozaminą należy przyjmować przez dłuższy czas. Glukozaminę można też dostarczać organizmowi wraz z dietą bogatą w skorupiaki i owoce morza. W płynie maziowym i chrząstce stawowej obecny jest też kwas hialuronowy – kolejny składnik preparatów wspomagających stawy.

Kwas ten ma właściwości przeciwzapalne, amortyzujące drgania i ciężary mechaniczne, pomaga w utrzymaniu lepkości płynu maziowego oraz gładkiej powierzchni chrząstki. Obok glukozaminy substancją często spotykaną w preparatach wspierających kondycję stawów jest chondroityna.

Jej zadaniem jest ochrona powierzchni stawowych przed uszkodzeniem oraz zapewnienie elastyczności tkankom. Chondroityna jest jednym z głównych składników chrząstki stawowej, jej zadaniem jest ograniczenie tarcia pomiędzy elementami kostnymi stawu.

Badania na temat suplementów diety na stawy nie są jednoznaczne. Niemniej istnieją przesłanki, że stosowanie równocześnie siarczanu glukozaminy i siarczanu chondroityny może zahamować rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów, zmniejszyć dolegliwości bólowe oraz przyczynić się do regeneracji chrząstki.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*