Bliznowiec (keloid) – jak się go pozbyć i usunąć?

Bliznowiec, czyli keloid, to zgrubiała skóra, która wytwarza się w miejscu dawnego zranienia lub innego przerwania ciągłości tkanek. Zwykle przybiera rozmiary wykraczające poza granice pierwotnego uszkodzenia. Choć nie stanowi zagrożenia dla zdrowia, niestety bliznowiec jest bardzo oporny w leczeniu.

Bliznowiec czyli keloid może utworzyć się, gdy rana goi się w nieprawidłowy sposób. Jest to łagodny rozrost włóknisty skóry, przypominający narośl. Zwykle ma gładką, lśniącą powierzchnię w kolorze ciemno różowym, czerwonawym czy brunatnym.

Charakterystyczne dla bliznowców jest to, że ich obszar jest większy od powierzchni pierwotnego uszkodzenia skóry. Bliznowce często bolą, swędzą, a bardzo duże mogą powodować spory dyskomfort, nawet utrudniać ruchy.

Spis treści

Bliznowiec: rana – gojenie – blizna

W wyniku uszkodzenia skóry powstaje blizna. W normalnym procesie gojenia się rany wytwarzana jest tkanka łączna włóknista. Odległe od siebie włókna kolagenu zaczynają łączyć się i rana stopniowo się zasklepia. 

Następnie do powstałej tkanki zaczynają wnikać naczynia krwionośne, które zaopatrują chore miejsce w tlen i ważne składniki odżywcze.

Wkrótce – trwa to od kilku miesięcy do 2 lat – produkcja kolagenu uspokaja się, a blizny stają się mniej widoczne. W przypadku drobniejszych uszkodzeń nawet nieodróżnialne od reszty skóry.

Czasem jednak zdarza się, że produkcja kolagenu nie zatrzymuje się. Wtedy właśnie powstają blizny przerostowe lub bliznowce

Jak dochodzi do powstania bliznowca

Aby wytworzyła się tego rodzaju zmiana skórna najpierw musi dojść do uszkodzenia skóry. Zwykle bliznowce powstają w wyniku:

  • zranienia skóry, przecięcia – także chirurgicznego
  • oparzenia
  • zadrapania
  • w miejscu po szczepieniu
  • po kolczykowaniu, np. na uszach

Bliznowce mogą także powstawać w wyniku nieprawidłowego gojenia się krost po ospie wietrznej czy trądziku, a także po cesarce – o takim bliznowcu mówi się, że jest to bliznowiec po CC. Jednak do ich tworzenia się bardzo często predysponują skłonności genetyczne. Np. jeśli ktoś w rodzinie zmagał, czy zmaga się z bliznowcami, istnieje spore ryzyko, że i ty możesz mieć ten problem.

Kto jeszcze jest szczególnie narażony? Osoby między 10 a 20 rokiem życia oraz Afroamerykanie, Azjaci i Latynosi.

Bliznowiec (keloid) – jak się go pozbyć i usunąć?

Żel Contractubex® to preparat do leczenia blizn różnego pochodzenia, który pobudza proces gojenia skóry i zapobiega przerostowi powstającej blizny.

Contractubex®żel* jest lekiem na blizny m.in. po oparzeniach, urazach (otarcia, skaleczenia), po zabiegach chirurgicznych (cesarskie cięcie, zabiegi w obrębie tarczycy), a także po laseroterapii tatuaży. Zawiera 3 substancje czynne: heparynę, wyciąg z cebuli i alantoinę.

Zawarty w żelu wyciąg z cebuli stymuluje gojenie się rany i przeciwdziała tworzeniu się blizny. Heparyna rozluźnia strukturę kolagenu i działa przeciwzapalnie, a alantoina przyspiesza odnowę naskórka.

Po zdiagnozowaniu bliznowca lekarz czasem decyduje się na wykonanie biopsji (jest to pobranie fragmentu tkanki) w celu wykluczenia innych schorzeń oraz upewnienia się, czy zmiana nie ma cech złośliwych.

Bliznowiec czy blizna przerostowa?

Należy rozróżnić dwie dosyć podobne do siebie zmiany: bliznowca i bliznę przerostową. Wyglądają bardzo podobnie, jednak blizna przerostowa tworzy się dokładnie w granicach wcześniejszego uszkodzenia skóry, podczas gdy bliznowiec ją przekracza.

Ponadto blizna przerostowa powstaje dość szybko po urazie, ale jest słabo unaczyniona i z czasem ma tendencję do jaśnienia, zmniejszania się, a nawet samoistnego zanikania. Bliznowiec jest mocno unaczyniony, może zacząć rozrastać się długo po urazie i nigdy nie zanika.

Problem natury kosmetycznej

Niekontrolowany, nadmierny rozrost bliznowca może świadczyć o tym, że zmiana przeradza się w zmianę nowotworową. Dlatego nie warto w takich wypadkach zwlekać z wizytą u lekarza – chirurga lub dermatologa.

Bliznowiec z reguły jednak nie stanowi żadnego zagrożenia dla zdrowia, nie jest także powodem do interwencji chirurgicznej, ale dla wielu ludzi może być ogromnym problemem psychicznym, zwłaszcza gdy umiejscowiony jest na widocznych częściach ciała.

A keloidy najbardziej „lubią” robić się na klatce piersiowej, dekolcie, barkach, twarzy i uszach. Nie wyglądają estetycznie, nic więc dziwnego, że chciałoby się ich pozbyć.

Metody leczenia keloidów

Usuwanie bliznowców jest wyjątkowo trudnym zadaniem dla lekarza. Wynika to z tego, że tworzenie tej struktury jest właśnie sposobem organizmu na radzenie sobie z uszkodzeniem skóry. Usunięcie keloidu skutkuje powstaniem w tym miejscu nowej rany, którą organizm będzie chciał zabliźnić we właściwy dla siebie sposób…

Czasem w dodatku bliznowce odrastają jeszcze większe. Nie mniej jednak zdarza się, że interwencje chirurgiczne przynoszą pożądany efekt. Jakie mamy narzędziami do walki z bliznowcami?

  • klasyczne chirurgiczne wycięcie
  • wymrażanie zmienionej tkanki ciekłym azotem (krioterapia)
  • terapia radiacyjna
  • leczenie laserowe
  • opatrunki uciskowe przy poparzeniach
  • zastrzyki z kortykosteroidami
  • zastrzyki interferonu gamma, które hamują syntezę kolagenu i procesy włóknienia
  • olejki i maści nawilżające z wyciągiem z roślin, z alantoiną z dodatkiem heparyny lub jej pochodnych oraz z silikonem Należy zacząć je stosować natychmiast po zagojeniu rany.

Najlepsze rokowania daje laser CO2, ale i tak jest to tylko ok. 30-40%. U 60% pacjentów zaobserwowano natomiast wyraźne zmniejszenie się bliznowców po zastosowaniu tej terapii.

* Contractubex żel, 1 g żelu zawiera substancje czynne: 50 IU heparyny sodowej, 100 mg wyciągu płynnego z cebuli i 10 mg alantoiny.

Wskazania: Blizny ograniczające ruch, powiększone (przerostowe, obrzmiałe, o kształcie bliznowca), nieestetyczne blizny pooperacyjne, blizny po amputacjach, blizny pooparzeniowe i powypadkowe, przykurcze np.

palców (przykurcz Dupuytrena), przykurcze ścięgien spowodowane urazami oraz kurczeniem się blizny. Przeciwwskazania: Nie stosować Contractubex żel w przypadku uczulenia (nadwrażliwości) na substancje czynne lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku.

Przeciwwskazaniami do zastosowania żelu są: niewyleczone rany, blizny obejmujące duże obszary skóry, uszkodzona skóra, aplikacja na błony śluzowe. Podmiot odpowiedzialny Merz Pharmaceuticals GmbH, Niemcy

Bliznowiec (keloid) – jak się go pozbyć i usunąć? Marta Uler

Czy artykuł był przydatny?

Keloid – jak się tego pozbyć?

Od najmłodszych lat nie należałam do grupy najładniejszych dziewcząt w kla­sie. Nie miałam jak większość moich ko­leżanek adoratorów, którzy z miłą chęcią odprowadzaliby mnie do domu, niosąc tor­nister. Pogodziłam się z tym, choć z odro­biną zazdrości patrzyłam na te „lepsze” i moje małe serduszko nie raz uroniło łzę.

Okres podstawówki minął dość szybko i w wieku 15 lat trafiłam do liceum ogól­nokształcącego. Zmieniłam się znacznie w tym okresie. Wyrosłam, trochę schu­dłam i nabrałam kobiecych kształtów. Uczyłam się w klasie matematyczno-fizycznej, gdzie znaczną część stanowili chłopcy.

Z powodu kształtnego i dość obfitego biustu byłam atrakcją nowej grupy kolegów i wielu z nich zabiegało o moje względy. Pochlebiało mi to. Do szkoły nie wolno było nosić krótkich spód­niczek i wydekoltowanych bluzek, ale nikt nie zabraniał tego robić po szkole, a szcze­gólnie na szkolnych potańcówkach i dys­kotekach.

Dzięki naturze, która obdarzyła mnie kształtnymi piersiami i smukłymi nogami, kusiłam swoich kolegów szero­kim dekoltem bluzeczek i króciutkimi spódniczkami.

Z wiekiem jednak moje kształty zmie­niły się nieco. Figura już nie ta, choć nie ma się czemu dziwić po dwójce dzieci z czterdziestkę na karku. Zmuszona zo­stałam do noszenia dłuższych spódnic i su­kienek. Jednak upodobanie do dużych de­koltów pozostało nadal.

Skąpe bluzeczki odsłaniające dekolt i ramiona uwielbiam do dziś. Obecnie, choć mam już 39 lat, pozostały ładne kształty ramion, a biust jest jeszcze całkiem spory. Wydawałoby się, że nic nie jest w stanie zmącić mojego ustabilizowanego i szczęśliwego życia.

Jed­nak wydarzenie sprzed czterech lat zmie­niło je radykalnie.

Pewnego letniego wieczoru na skó­rze dekoltu i ramion zauważyłam kilka drobnych pieprzyków. Zaniepokoiłam się trochę, ale postanowiłam je poobserwo­wać. Z czasem zmiany te stopniowo się powiększały i zmieniały barwę. Postano­wiłam skonsultować się z dermatologiem.

Bałam się, że może to być coś groźnego, zwłaszcza że często odsłaniałam dekolt i ramiona oraz nie stroniłam od promie­niowania słonecznego. Udałam się więc do poleconego przez koleżankę specjali­sty.

Doktor obejrzał wszystkie przebar­wienia oraz niepokojące mnie zmiany skórne i stwierdził, że kilka z nich, a szczególnie te większe i wypukłe, po­winny zostać wycięte przez chirurga on­kologa i poddane badaniu histopatologicz­nemu.

Leia também:  Como aplicar goma laca: 8 passos (com imagens)

Zalecił też, bym unikała słońca i dokładnie obserwowała swoją skórę, aby w przyszłości szybciej zauważyć wszel­kie zmiany, zwłaszcza gdy zmieniają one barwę i wielkość. Zaraz po rozmowie, pełna obaw, udałam się do poradni onko­logicznej.

Tam obejrzał mnie pan doktor, używając specjalnego urządzenia – dermatoskopu, i podobnie jak jego poprzed­nik zalecił wycięcie kilku znamion. Pomy­ślałam sobie, że jeżeli dwóch niezależnych lekarzy mówi to samo, to muszą mieć rację i należy poddać się wycięciu zmian.

Decyzja zapadła szybko. Umówiłam się na termin za dwa tygodnie. Do poradni przyjechałam punktualnie na wyznaczoną godzinę. Doktor wprawnie i szybko usunął najbardziej podejrzane zmiany skórne w znieczuleniu miejscowym. Wszystko trwało dosłownie chwilę. Kontrolną wi­zytę celem zdjęcia szwów wyznaczono mi za tydzień.

Chirurg usunął wówczas wszystkie szwy. Miejsca po znamionach były nieco zaczerwienione, więc doktor zalecił smarowanie tych okolic maścią na blizny i ponowną kontrolę za kolejne dwa tygodnie, gdy będą już wyniki badania histopatologicznego wszystkich znamion. Czekałam na wyniki z niecierpliwością i lekkim podenerwowaniem.

Przez ostatnie dwa tygodnie z du­żym zaangażowaniem wcierałam zapisaną maść we wszystkie czerwone miejsca, które niestety zamiast blednąc, z czasem stawały się coraz bardziej czerwone.

Na dodatek zamiast cienkich kresek w miej­scu wycięcia zaczęłam obserwować nie­wielkie zgrubienie, coraz bardziej inten­sywny czerwony kolor, odczuwałam też nieznaczny ból i pieczenie. Po dwóch tygodniach pojawiłam się na umówioną kontrolę.

Wszystkie badania były pra­widłowe, a wycięte znamiona okazały się być zwykłymi znamionami barwnikowy­mi bez cech nowotworowych. Po obej­rzeniu blizn doktor stwierdził, że w miejscach po wycięciu zmian na mo­jej skórze pojawiły się bliznowce. Zalecił więc dalsze wmasowywanie maści na blizny.

Bliznowiec (keloid) – jak się go pozbyć i usunąć?

Doktor stwierdził, że jest to rodzaj bardzo brzyd­kiego bliznowca i należy te zmiany wy­ciąć. Wierząc mu bezgranicznie, podda­łam się wycięciu tych paskudnych blizn.

Po dwóch miesiącach wszystko wygląda­ło jeszcze gorzej. Z rozpaczą patrzyłam na swoje ramiona. O bluzkach z szero­kim dekoltem i eksponowaniu ramion nie było już mowy. Byłam załamana.

Nie da się tego w żaden sposób usunąć? Co można z tym zrobić?

Syn poradził mi zajrzeć do Internetu i poszukać jakichkolwiek informacji pod hasłem: „bliznowiec – keloid”.

Po paru chwilach znalazłam kilka ciekawych arty­kułów na temat powstawania i leczenia blizn przerostowych i bliznowców.

Nie­stety, we wszystkich tych artykułach na­pisano, że leczenie jest praktycznie nie­skuteczne. Nie poddając się jednak, postanowiłam napisać do kilku klinik chi­rurgicznych z prośbą o pomoc.

Po paru dniach otrzymałam dwie od­powiedzi. W jednym z listów lekarz zale­cał noszenie opatrunku uciskowego i pla­strów silikonowych. Poddałam się temu leczeniu z ochotą. Przez większą część dnia, minimum 16 godzin, nosiłam plaster sili­konowy, który przytrzymywany był przez dość silną opaskę uciskową.

Po miesiącu zauważyłam nieznaczną poprawę. Zmia­ny stały się nieco bledsze i mniej wypu­kłe niż na początku terapii. Postanowiłam stosować terapię jeszcze przez kolejny miesiąc. Jeżeli były efekty, warto się po­męczyć przez następnych kilka tygodni. Niestety, tym razem nic więcej się nie zmieniło.

Zaprzestałam więc uciążliwych opatrunków.

Po kilku miesiącach z przerażeniem zauważyłam, że naroślą stają się znów coraz ciemniejsze i bardziej wypukłe. Poza tym miałam wrażenie, jakby jeszcze bar­dziej rozrosły się na boki. Kolejna wizyta i kolejna terapia.

Tym razem spróbowa­łam krioterapii. Kilkanaście sesji z uży­ciem niskiej temperatury, co było szalenie nieprzyjemne, a nawet trochę bolesne. I ta terapia okazała się nieskuteczna.

Minęło już tyle czasu, a moje cierpienie z powo­du brzydkiego wyglądu stawało się coraz większe.

Ponownie zajrzałam do Internetu i znalazłam adres kliniki, która wydawało się, że ma większe doświadczenie w le­czeniu tego typu zmian. Pojawiłam się na konsultacji. Miła pani doktor obejrzała wszystkie miejsca wycięć bardzo dokład­nie, po czym w kilku zdaniach opowie­działa mi o bliznowcach i bliznach prze­rostowych. Niestety, nie mogła mnie pocieszyć.

Stwierdziła bowiem, że bliznowce są praktycznie niewyleczalne, jedynie można zaleczyć zmiany, powodując ich zmniejszenie, zblednięcie oraz uzyskując większą ich miękkość. Dowiedziałam się również, że kuracja zwykle jest kombinacją kilku sposobów, bo tylko wtedy odnosi się pozytywne efekty leczenia. I tak zaczęłam moją dość niemiłą przygodę z chirurgią estetyczną.

Kuracja składała się z wycięć, ostrzyknięć Kenalogiem, sterydem poda­wanym miejscowo, a następnie noszeniem specjalnych plastrów silikonowych. Dla większej skuteczności musiałam też dwa razy dziennie wmasowywać maść z sili­konem. W klinice pojawiałam się raz w miesiącu przez rok.

Koszmar, ale czego się nie robi dla poprawienia swojego zdro­wia i wyglądu, fa chciałabym szybko, raz dwa, a tu niestety na efekty trzeba było długo czekać. Po kilku razach wstrzyknięć razem z panią doktor zauważyłyśmy od­barwienie bliznowców i pojawienie się drobnych fioletowo-bordowych naczyń prześwitujących pod pergaminową skórą.

Pani doktor stwierdziła, że jest to nieko­rzystny odczyn skóry i tkanki podskórnej na sterydy i zaproponowała zmianę leku na 5FU. Zadziałało, ale poprawę zauwa­żyłam dopiero po 6 miesiącach od począt­ku leczenia.

W wyniku terapii udało się poprawić wygląd blizn. Wszystkie leczone miejsca stały się cieńsze, bladoróżowe i płaskie. Po kolejnych kilku miesiącach pani doktor zaproponowała mi jeszcze laseroterapię.

Jest to ostatni sposób leczenia bliznowców, którego jeszcze nie próbowałam. Czy pod­dam się dalszej kuracji, nie wiem. Na ra­zie jestem zadowolona z wyniku, który uzyskałyśmy, i nie chciałabym ryzykować.

Muszę też zaakceptować fakt, że wydekol­towane bluzki to w moim przypadku już przeszłość.

Krystyna

Bliznowiec – przyczyny, leczenie

W ciągu codziennych czynności czasami dochodzi do skaleczeń oraz innych uszkodzeń skóry – również po przebyciu zabiegów. Na ich skutek mogą pojawiać się na skórze zmiany w postaci tak zwanego bliznowca.

Są widoczne i stanowią w większości przypadków problem nie tylko estetyczny, ale również utrudniający codzienne funkcjonowanie. Jeśli bliznowiec jest sporych rozmiarów lub w widocznym miejscu można z powodzeniem go zredukować.

W tym celu warto skorzystać z zabiegów medycyny estetycznej.

Czym dokładnie jest bliznowiec?

Bliznowiec inaczej keloid to zgrubiała skóra, która pojawia się w przypadku miejscowego uszkodzenia skóry, w którym doszło do przerwania ciągłości tkanek. Jest to rozrost włóknisty skóry mogący przypominać narośl.

Bliznowiec najczęściej pojawia się, gdy rana goi się nieprawidłowo. Wtedy na skórze pojawia się narośl o gładkiej i lśniącej powierzchni.

Zazwyczaj bliznowce występują w kolorze ciemnoróżowym, czerwonawym lub brunatnym, przez co znacznie odróżniają się od koloru skóry.

Ponadto bliznowce przyjmują nieco większe rozmiary niż obszar skóry, który uległ uszkodzeniu. Jest to ich cecha charakterystyczna odróżniająca je od podobnego problemu, jakim jest blizna przerostowa.

Tworzy się tylko w obszarze skóry uszkodzonej i nie przekracza jej powierzchni, a ponadto powstaje zaraz po urazie i szybko zmniejsza się, a nawet samoistnie znika.

Natomiast bliznowiec jest mocno unaczyniony i nigdy samoistnie nie znika, a wraz z czasem może się powiększać oraz powodować dolegliwości takie jak swędzenie, ból, czy ograniczenie ruchów. Dlatego często podejmuje się leczenie w celu redukcji rozmiarów oraz dolegliwości.

Leczenie bliznowca

Jeśli zauważy się na ciele ciemną narośl w obrębie wcześniejszej rany, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza. Szczególnie często zdarza się, że bliznowiec po cesarskim cięciu może pojawić się w obrębie cięcia.

Warto również mieć na uwadze, że bliznowiec może pojawić się nawet do kilku miesięcy po zabiegu, dlatego zawsze warto obserwować swoje ciało. W leczeniu bliznowca bardzo ważne jest rozpoznanie, czy jest to bliznowiec wtórny, czy samoistny.

Bliznowiec wtórny powstaje po mechanicznych urazach skóry w tym również po operacjach, na skutek oparzeń oraz trądziku. Natomiast bliznowiec samoistny nie powstaje w wyniku gojenia się ran, a pojawia się bez przyczyny.

Lekarz często zleca pobranie fragmentu bliznowca do badania histopatologicznego, aby wykluczyć zmiany nowotworowe. Bliznowiec i jego leczenie to trudne i długotrwałe zadanie dla lekarzy, które nie zawsze daje długotrwałe efekty.

Bliznowiec (keloid) – jak się go pozbyć i usunąć?Jedną z metod leczenia bliznowca jest stosowanie maści oraz ostrzykiwanie zmiany steroidami. Jest to metoda szczególnie skuteczna w początkowym etapie rozwoju bliznowca, ponieważ hamuje namnażanie fibroblastów oraz ułatwia niszczenie produkowanych w nadmiarze włókien kolagenowych. Dzięki temu bliznowiec zmniejsza swoją grubość, a jego kolor staje się bledszy. Ponadto ostrzykiwanie steroidami często uzupełnia się również o ostrzykiwanie interferonem oraz 5 – fluorouracylem.

Leia também:  Zapalenie nosogardła – jak leczyć objawy zapalenia nosogardła?

Krioterapia oraz laseroterapia

Laseroterapia i krioterapia to kolejne metody wykorzystywane podczas leczenia bliznowca. Krioterapia polega na wymrażaniu zmienionej tkanki za pomocą ciekłego azotu.

Zabieg jest bezbolesny i odbywa się przy pomocy głowicy urządzenia, które emituje schłodzony do niskich temperatur ciekły azot.

W efekcie bliznowiec po operacji lub powstały z innych przyczyn ulega spłyceniu, a jego wygląd wizualny znacznie się poprawia.

Inną metodą równie często zalecaną przez lekarzy jest laseroterapia. Pozwala uzyskać zadowalające efekty bez znaczących skutków ubocznych.

Zabieg polega na emitowaniu wiązki lasera na obszar skóry, gdzie pojawił się bliznowiec. W większości przypadków pierwsze efekty widać od razu po zabiegu.

Jednak zaleca się niekiedy serię kilku zabiegów w odpowiednich odstępach czasowych.

Ultradźwięki oraz leczenie chirurgiczne

Leczenie ultradźwiękami pozwala na zwiększenie rozciągliwości włókien kolagenowych, przez co bliznowiec staje się bardziej elastyczny. Dzięki temu redukuje się swędzenie oraz ból.

Natomiast leczenie chirurgiczne to metoda, która polega na całkowitym wycięciu bliznowca. Jest ona najbardziej inwazyjna i może powodować ryzyko powikłań.

Zazwyczaj leczenie chirurgiczne podejmowane jest w przypadku, kiedy pozostałe metody nie przynoszą rezultatów lub gdy zmiana zawiera komórki nowotworowe.

Łączone terapie

Największą skuteczność w leczeniu bliznowców wykazuje połączenie kilku różnych metod leczenia. Krioterapię warto uzupełniać o ostrzykiwanie bliznowca steroidami, z kolei stosowane maści oraz okładów warto uzupełniać o terapię ultradźwiękami.

Aby leczenie było skuteczne przede wszystkim wymagana jest konsultacja z lekarzem oraz badanie i wywiad. Na podstawie uzyskanych w ten sposób informacji, lekarz dobierze odpowiednie metody leczenia bliznowca tak, aby uzyskać jak najlepsze rezultaty oraz uniknąć wznowienia – co często zdarza się w przypadku bliznowców.

Należy również mieć na uwadze, że leczenie bliznowców wymaga czasu i cierpliwości, ponieważ są to zmiany trudne w usunięciu.

Leczenie bliznowców (ostrzykiwanie sterydami)

Bliznowiec inaczej keloid powstaje w miejscu blizny lub po prostu bez stwierdzonej przyczyny u osób ze skłonnością genetyczną do ich powstawania. Jedną z najczęściej stosowanych metod ich usuwania jest ostrzykiwanie zmienionej tkanki sterydem.

Co to jest bliznowiec?

Bliznowiec (keloid) to zgrubiała skóra, która wytwarza się w miejscu uszkodzenia skóry lub zranienia. W wyniku przerwania ciągłości tkanek, w procesie gojenia się rany, powstaje tkanka łączna, która zastępuje uszkodzoną wcześniej tkankę.

W ten sposób powstają blizny. Jeżeli jednak proces gojenia i leczenia zmian przebiega nieprawidłowo, a w miejscu blizny powstaje łagodny rozrost włóknisty skóry przypominający narośl, mamy do czynienia z bliznowcem.

Rozwojowi bliznowca sprzyjają stany zapalne i ucisk.

Jak wygląda bliznowiec – objawy

Jak wygląda bliznowiec i jak go rozpoznać? Powierzchnia i struktura bliznowca jest najczęściej gładka i lekko lśniąca, a jego kształt jest nieregularny.

Wygląd bliznowca to też charakterystyczny, różowo-czerwono-fioletowy kolor i występowanie w obrębie skóry na obszarze większym niż pierwotna powierzchnia rany na skórze.

Zmiany, takie jak bliznowce, czyli keloidy, można najczęściej poznać również po występującym bólu i swędzeniu skóry.

Uszkodzenia skóry a powstawanie bliznowców

Jak powstają bliznowce? Najczęściej w wyniku zdarzeń, takich jak zranienia skóry, w wyniku których dochodzi do przerwania tkanki łącznej.

Powstanie bliznowców może wynikać z poparzeń skóry, po zabiegu chirurgicznym, w miejscu występowania zmian zapalnych skóry, takich jak trądzik, ospa wietrzna czy zapalenie mieszków włosowych albo po zastrzyku lub przekłuwaniu skóry do kolczyka (bliznowiec wtórny).

Bliznowce powstają więc w wyniku niewłaściwego gojenia się skóry, ale mogą też powstawać samoistnie, bez konkretnej przyczyny (bliznowiec samoistny lub pierwotny). Dzieje się tak w przypadku, kiedy pacjent ma do tego skłonności genetyczne.

Bliznowiec – leczenie

Bliznowiec nie jest tylko problemem estetycznym. Nadmierny rozrost bliznowców może zmienić ten z pozoru jedynie kosmetyczny problem skóry w zmianę nowotworową.

Usuwanie bliznowca (keloidu) należy zwykle do dużych wyzwań, ale w rękach dobrego lekarza można pozbyć się problemu. Istnieje kilka metod leczenia bliznowców.

Mamy do wyboru leczenie chirurgiczne znamion keloidów, czyli wycięcie bliznowca, opatrunki uciskowe w przypadku poparzeń, laseroterapia czy ostrzykiwanie bliznowców sterydami.

Ostrzykiwanie bliznowca sterydami

Usuwanie keloidów metodą ostrzykiwania sterydami jest jednym z najbardziej skutecznych sposobów na te zmiany. Sterydy są wykorzystywane do likwidowania keloidów od 1960 roku.

Leczenie dolegliwości w tym przypadku skutkuje zmniejszeniem się i wyraźnym spłaszczeniem blizn.

Takie leczenie ma też działanie przeciwzapalne, a sterydy wstrzykiwane bezpośrednio w miejsce blizny powoduje zatrzymanie dalszego rozwoju bliznowca i tworzenie się kolagenu i macierzy pozakomórkowej. Skontaktuj się z nami, żeby uzyskać więcej informacji o tym sposobie usuwania zmian.

Bliznowiec – wskazania do zabiegu

Kiedy zaleca się leczenie keloidów? Metodę ostrzykiwania bliznowca sterydem stosujemy u osób, które po konsultacji z lekarzem kwalifikują się do takiej terapii.

Zmiana kwalifikuje się do usunięcia w przypadku wyraźnej bolesności i swędzenia, dużej powierzchni zmiany i zwiększających się rozmiarów bliznowców.

Leczenie metodą ostrzykiwania jest też wskazane w celu eliminacji dyskomfortu estetycznego, jaki wiele osób odczuwa często w związku z występowaniem blizn w widocznym miejscy. Keloid powstaje zwykle na klatce piersiowej, dekolcie, twarzy albo na uszach.

Zalety ostrzykiwania sterydami

Dzięki temu rodzajowi terapii zmiana poddana leczeniu staje się bardziej miękka, a co za tym idzie mniej widoczna. Usuwanie blizny poprzez ostrzykiwanie sterydami powoduje zatrzymanie rozrostu bliznowca. Blizna staje się miękka i wyrównuje się do poziomu powierzchni skóry. To jedna z najskuteczniejszych metod leczenia bliznowców.

Efekty sterydów w leczeniu

Jakie efekty możemy otrzymać po zabiegu? Efekty terapii są widoczne w zależności od stopnia zmiany skórnej (rozmiaru, grubości, miejsca występowania, czasu gojenia) i zależą od indywidualnych predyspozycji. Jeżeli blizna pojawiła się niedawno, łatwiej będzie o zadowalające efekty. Dlatego warto działać szybko. Bliznowiec staje się bardziej miękki, płaski i mniej widoczny.

Czy zabieg jest bolesny?

Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Podczas zabiegu stosuje się lekkie środki znieczulające. Sama iniekcja nie jest bardzo bolesna, a odczuwanie dyskomfortu jest uzależnione od indywidualnego poziomu bólu Pacjenta.

Keloid – przebieg terapii

Po wizycie konsultacyjnej Pacjent umawiany jest na wizytę zabiegową. Zabieg nie wymaga specjalnego przygotowania. Po znieczuleniu i odkażeniu skóry preparat sterydowy z pomocą strzykawki wstrzykiwany jest bezpośrednio do zmiany.

Stężenie preparatu oraz ilość zabiegów należy dobrać indywidualnie do wielkości o rodzaju blizny. Terapię powtarza się w zależności od potrzeby i rodzaju keloidu, ale najczęściej co około 3 – 4 tygodnie.

Po serii zabiegów zaleca się zwykle stosowanie filtrów przeciwsłonecznych o wysokim SPF w celu nieopalania blizny.

Bliznowiec – leczenie a przeciwwskazania

Lekarz podczas pierwszej wizyty konsultacyjnej przeprowadza z Pacjentem szczegółowy wywiad medyczny w celu wykluczenia przeciwwskazań. Niektóre przyjmowane leki i schorzenia mogą kolidować ze wstrzykiwaną substancją. Jakie informacje szczególnie należy podać lekarzowi? Jakie są przeciwwskazania do zabiegu?

  • infekcje w okolicy zmiany, czyli w miejscu zabiegu – wysypka, obrzęk, rany i uszkodzenia mechaniczne
  • ciąża lub karmienie piersią
  • choroba nowotworowa

Leczenie sterydami – skutki uboczne

Niepożądane czasowe skutki uboczne leczenia blizn sterydami, jakie najczęściej występują u pacjentów to:

  • krótkotrwałe zaczerwienienie zmienionego miejsca
  • uczucie dyskomfortu wynikającego z iniekcji
  • zanik skóry i rozrost naczyń krwionośnych
  • przebarwienia

Ostrzykiwanie sterydami – cena

Leczenie bliznowców to proces, którego efektów należy się spodziewać po czasie. Jesteś zainteresowany zabiegiem? Chcesz poznać cenę usuwania bliznowców metodą ostrzykiwania sterydami? Sprawdź nasz cennik dermatologii klinicznej.

Bliznowiec – jak powstaje, wygląd i leczenie

Bliznowiec to łagodny nowotwór skóry, który objawia się płaskim, sino-czerwonym, różnokształtnym tworem. Choć może pojawić się na skórze samoistnie, najczęściej wywołany jest mechanicznymi i trądzikowymi uszkodzeniami Zwykle nie daje dolegliwości bólowych, jednak konsultacja lekarska jest niezbędna w celu wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Źródło: 123RF

Bliznowiec to łagodny nowotwór skóry wywodzący się z tkanki łącznej. Składa się z jej komórek (fibroblastów) oraz produkowanych przez nie włókien, głównie kolagenowych. Rozwija się u osób szczególnie predysponowanych (podłoże genetyczne), o ciemnej barwie skóry, częściej u dzieci.

Bliznowiec – czym jest?

Zwykle jest barwy sino-czerwonej, posiada gładką, lśniącą powierzchnię oraz wyraźne odgraniczenie od otaczającej, zdrowej skóry. Tym samym jest specyficzną formą twardego włókniaka, od którego odróżnia go głównie kształt.

Leia também:  Nieśmiałość a relacje z ludźmi

W przypadku włókniaka jest to zwykle wyniosły ponad powierzchnię guzek. Bliznowiec natomiast rozwija się w postaci płaskich lub wyniosłych, różnokształtnych tworów.

Rozmiar pojedynczego keloidu nie jest ściśle określony, waha się od kilkunastu milimetrów, do nawet kilkunastu bądź kilkudziesięciu centymetrów.

Keloidy mogą być umiejscowione dosłownie wszędzie, jednak najbardziej charakterystyczną lokalizacją jest przednia powierzchnia:

  • klatki piersiowej,
  • stopy,
  • dłonie,
  • płatki uszne
  • barki
  • ramiona.

Wynika to z najczęstszych przyczyn rozwoju zmian. Stąd wyróżniamy następujące postacie bliznowca:

  • bliznowiec samoistny – rozwija się zwykle bez uchwytnej przyczyny, nie jest poprzedzony miejscowym urazem skóry; lokalizuje się głównie w obrębie klatki piersiowej;
  • bliznowiec wtórny – istnieje wyraźna przyczyna rozwoju zmian, zwykle w wyniku oparzenia, urazu mechanicznego lub, coraz częściej, na podłożu zmian trądzikowych; należy pamiętać i odróżniać bliznowiec wtórny od blizny przerosłej, która to różni się wyraźnie wyglądem (m. in. brak charakterystycznych wypustek na obwodzie zmiany) oraz ograniczeniem wyłącznie do miejsca urazu; bliznowiec wtórny jest spotykany najczęściej w obrębie kończyn górnych i dolnych oraz małżowin usznych.

Istotny jest fakt, iż obydwie postacie bliznowca nigdy nie ustępują samoistnie. Wręcz przeciwnie, wykazują skłonności do powolnego wzrostu, najsilniej zaznaczonego w przypadku bliznowców samoistnych. Zmiany zwykle nie wywołują dolegliwości bólowych.

Do najważniejszych przyczyn rozwoju bliznowca zalicza się:

  • skłonność osobniczą – wyrażoną wzmożoną częstością postawania keloidów samoistnych i w wyniku urazu oraz ich obecnością u członków rodziny;
  • urazy mechaniczne – przerwanie ciągłości skóry, trądzik pospolity; wzrost częstości występowania, szczególnie jeśli uraz zlokalizowany jest w obrębie górnej połowy ciała;
  • urazy termiczne – oparzenia (w tym wypadku keloid rozwija się zwykle najszybciej); podobnie jak urazy mechaniczne keloidy spotykane są częściej, jeśli oparzeniu uległa górna połowa ciała;
  • wiek – zapadalność maleje wraz z wiekiem;
  • kolor skóry – wzrost zapadalności u osób o bardzo ciemnym kolorze skóry.

Oto kilka spośród charakterystycznych objawów bliznowca:

  • zmiana guzowata – o nieregularnym kształcie, lekko wypukła ponad powierzchnię otaczającej skóry; w innych, rzadszych przypadkach położona w poziomie skóry;
  • wypustki – typowe dla keloidu, obecne na obwodzie zmian, dają obraz pełzania oraz szerzenia się bliznowca w obręb zdrowej skóry; cecha pozwalająca na różnicowanie bliznowca i blizny przerosłej;
  • barwa sina lub żywoczerwona, w późniejszym stadium matowobiała;
  • wzmożona spoistość – zmiana w dotyku jest twardsza od otaczającej skóry; wynika to z obecności znacznej liczby włókien kolagenowych;
  • zwykle brak dolegliwości miejscowych (głównie bólowych); wyjątkiem jest lokalizacja bliznowca w obrębie stawów, skutkuje to bowiem rozwojem przykurczów (brak możliwości pełnego wyprostowania kończyny);
  • skłonność do stopniowego, powolnego zwiększania rozmiarów – dotyczy zwykle bliznowca samoistnego;
  • zmiany nigdy nie ustępują samoistnie;
  • transformacja złośliwa – obecna w przypadku przewlekłego drażnienia zmian, w szczególności tych powstałych na podłożu oparzeń.

Podstawą rozwoju keloidu jest zaburzone funkcjonowanie tkanki łącznej. Jej komórki (fibroblasty), pod wpływem działania specyficznych czynników pobudzających wzrost, dzielą się oraz produkują nadmierne ilości substancji pozakomórkowej, zawierającej przede wszystkim włókna kolagenowe.

W normalnych warunkach odpowiadają one za elastyczność skóry, odporność na drobne urazy mechaniczne i wraz z pozostałymi elementami budującymi skórę, pełnią funkcję ochronną względem leżących pod nią tkanek i narządów.

Jednak nadmierne wytwarzanie kolagenu zwiększa spoistość skóry, staje się ona mniej podatna na rozciąganie, co w szczególnych sytuacjach upośledza funkcjonowanie narządu ruchu (keloidu w obrębie skóry zlokalizowanej nad stawem).

Do najważniejszych czynników ryzyka rozwoju bliznowca należą:

  • predyspozycja osobnicza;
  • występowanie bliznowców u członków rodziny;
  • wiek;
  • kolor skóry;
  • urazy mechaniczne, termiczne, gojenie zmian trądzikowych;
  • rozwój keloidu w obrębie klatki piersiowej, stóp, rąk, ramion, barków, małżowin usznych.

Bliznowiec – wizyta u lekarza

Zwykle do rozpoznania bliznowca wystarcza wizyta u specjalisty medycyny rodzinnej. Skrupulatnie zebrany wywiad oraz przeprowadzone badanie pozwala na postawienie prawidłowej diagnozy.

Jednak zazwyczaj to sam pacjent udaje się w pierwszej kolejności do specjalisty dermatologa.

W obydwu przypadkach warto się przygotować do wizyty poprzez przygotowanie pytań, jakie zadamy lekarzowi oraz odpowiedzi na pytania, które lekarz może zadać nam.

Pytania pacjenta:

  • Czy w moim przypadku możliwa jest farmakoterapia? Czy może konieczne jest usunięcie chirurgiczne zmiany?
  • Jaki jest w moim przypadku możliwy procent nawrotów bliznowca, jeśli zdecyduję się na usunięcie chirurgiczne?
  • Jak długo może potrwać leczenie?
  • Jaki jest przybliżony koszt terapii?

Pytania specjalisty:

  • Czy pojawieniu się zmiany towarzyszył uraz?
  • Czy zmiana pojawiła się po raz pierwszy?
  • Czy u kogoś z rodziny występowały podobne zmiany?
  • Czy zmiana zmieniła w ostatnim czasie swoje rozmiary?
  • Czy zmianie towarzyszą jakieś dolegliwości?

Diagnostyka keloidu opiera się przede wszystkim na wywiadzie (rozmowie lekarza i pacjenta na temat jego dolegliwości) oraz szczegółowym badaniu fizykalnym, oglądaniu całego ciała pacjenta (nie tylko obszaru, gdzie występują zmiany) oraz palpacji keloidu (badaniu przez dotyk). Pozwala to w większości przypadków na postawienie trafnej diagnozy bez konieczności wykonywania dodatkowych badań (jak np.: badania histopatologicznego).

Należy pamiętać o konieczności różnicowania keloidu wtórnego z blizną przerosłą. W przeciwieństwie do bliznowca jest ona ściśle ograniczona do miejsca urazu i nie wykazuje tendencji do szerzenia się w obręb zdrowej skóry. W obrazie klinicznym blizny przerosłej brak również charakterystycznych dla keloidu wypustek.

Zarówno w przypadku bliznowca samoistnego, jak i wtórnego, najważniejszym sposobem profilaktyki jest ochrona skóry przed wszelkimi urazami.

Dla osób szczególnie predysponowanych i jednocześnie uprawiających sporty zalecane jest stosowanie dostępnych na rynku ochraniaczy, głównie w obrębie stawów kolanowych i łokciowych. Ma to na celu uniknięcie trudnego do leczenia powikłania keloidu – przykurczów.

Leczenie bliznowca ma charakter wyłącznie miejscowy. Dzielone jest na zachowawcze i chirurgiczne.

Do terapii zachowawczej (najbardziej skutecznej w przypadku nowo powstałych keloidów) zalicza się:

  • wstrzyknięcia glikokortykosteroidów w obręb zmiany – obecnie stosowany jest triamcynolon, syntetyczna pochodna prednizolonu; procedurę powtarza się kilkakrotnie, co około 5 tygodni aż do uzyskania wyraźnej poprawy;
  • opatrunki zawierające steroidy – zakładane zwykle na ok. 24 godziny; konieczna jest ochrona otaczającej koloid zdrowej skóry poprzez nałożenie pasty cynkowej; procedurę zwykle powtarza się co drugi dzień; jeżeli poprawa nie nastąpi po 8-10 cyklach należy przerwać leczenie;
  • opatrunki uciskowe – na zasadzie blokady mechanicznej uniemożliwiają rozplem tkanki łącznej;
  • wstrzykiwanie preparatów interferonu gamma – podobnie jak kortykosterydy ograniczają namnażanie fibroblastów oraz produkcję substancji pozakomórkowej.

Leczenie chirurgiczne spotykane jest wyjątkowo rzadko. Głównie dlatego, że jest ono zwykle nieskuteczne. Ponadto jest rodzajem dodatkowego urazu mechanicznego tkanek, tym samym stanowi podłoże do nawrotu bliznowca.

Bliznowiec – najczęsciej zadawane pytania

Jak rozpoznać keloid?

Keloid jest tworem guzowatym, różnokształtnym. Wyglądem przypomina przerosłą bliznę rozwijającą się po urazach, jednak charakterystyczna jest obecność wypustek na obwodzie zmiany, która daje obraz szerzenia się tkanki włóknistej w obręb zdrowej skóry. W początkowych stadiach keloid ma barwę żywo- lub sino-czerwoną. Zmiany starsze są zwykle matowobiałe.

Czy powstanie jednego keloidu niesie za sobą ryzyko rozwoju następnych?

Jest to możliwe zwłaszcza u osób szczególnie predysponowanych, u których bliznowce występowały szczególnie często u członków najbliższej rodziny. Stąd istotna jest profilaktyka, głównie poprzez unikanie urazów mechanicznych i termicznych. Zabezpiecza zwykle przed pojawieniem się keloidów wtórnych. Uważa się, iż stanowi też istotną ochronę przed keloidem samoistnym.

  • Jaka jest główna forma terapii keloidu?
  • Jest to farmakoterapia miejscowa, poprzez wstrzyknięcia kortykosterydów oraz interferonu gamma w obręb zmiany, stosowanie opatrunków okluzyjnych oraz uciskowych.
  • Czytaj też:
  • Atopowe zapalenie skóry
  • Blizny na skórze – przyczyny i leczenie

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*