Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenie

Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenieFot.: Unsplash.com

Zespół nerczycowy jest stanem, który powoduje, że nerki przepuszczają duże ilości białka do moczu. Może to prowadzić do szeregu problemów, w tym obrzęku tkanek ciała i większego ryzyka zakażeń. Chociaż zespół nerczycowy może występować u ludzi w każdym wieku, to zwykle po raz pierwszy diagnozowany jest u dzieci w wieku od 2 do 5 lat. Dotyka więcej chłopców niż dziewcząt.

Czym jest zespół nerczycowy?

Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenieFot.: Unsplash.com

Zespół nerczycowy jest zwykle spowodowany uszkodzeniem małych naczyń krwionośnych (kłębuszków) nerek. Rolą kłębuszków nerkowych jest filtrowanie krwi przepływającej przez nerki, co ma na celu oddzielenie związków, które organizm potrzebuje od tych, które mają być wydalone wraz z z moczem. Zdrowe kłębuszki nerkowe zachowują białka krwi (głównie albuminy), gdyż są one potrzebne do utrzymania odpowiedniej ilości płynu w organizmie. Po uszkodzeniu kłębuszków dochodzi jednak do wydalania  zbyt dużej ilości białek krwi, co prowadzi do zespołu nerczycowego. Nadmiernej utracie białka wraz z moczem towarzyszą często zaburzenia lipidowe krwi.

Skąd się bierze zespół nerczycowy?

Wiele chorób i stanów może powodować uszkodzenie kłębuszkowe nerek i prowadzić do zespołu nerczycowego, w tym:

  • cukrzycowa choroba nerek – cukrzyca może prowadzić do uszkodzenia nerek (nefropatia cukrzycowa), które wpływa na zwiększenie przepuszczalności kłębuszków nerkowych
  • zmiana minimalna MCD, która jest najczęstszą przyczyną zespołu nerczycowego u dzieci; minimalna zmiana to choroba, która powoduje nieprawidłową czynność nerek, ale gdy tkanka nerek jest badana pod mikroskopem, wydaje się normalna lub prawie normalna; przyczyny nieprawidłowej funkcji nerek zazwyczaj nie można określić
  • stwardnienie kłębuszków nerkowych, które charakteryzuje się bliznami w obrębie niektórych kłębuszków; zaburzenie to może wynikać z innej choroby, wady genetycznej lub stosowania niektórych leków
  • błoniaste kłębuszkowe zapalenie nerek; to zaburzenie funkcji nerek jest wynikiem zagęszczania błon w kłębuszkach; pogrubienie jest spowodowane kompleksami wytwarzanymi przez układ odpornościowy; może to być związane z innymi schorzeniami, takich jak toczeń, zapalenie wątroby typu B, malaria czy nowotwór lub może wystąpić bez znanego powodu
  • toczeń rumieniowaty układowy – ta przewlekła choroba autoimmunologiczna może prowadzić do poważnego uszkodzenia nerek
  • amyloidoza – zaburzenie to występuje, gdy białka amyloidu gromadzą się w narządach; nagromadzenie amyloidu często uszkadza system filtrowania nerek

Czynniki, które mogą zwiększać ryzyko wystąpienia zespołu nerczycowego obejmują:

  • choroby, które mogą uszkodzić nerki- cukrzyca, toczeń, amyloidoza, nefropatia refluksowa i inne choroby nerek
  • niektóre leki – niesteroidowe leki przeciwzapalne i leki stosowane w walce z infekcjami
  • niektóre infekcje – HIV, zapalenie wątroby typu B, zapalenie wątroby typu C i malaria

Objawy zespołu nerczycowego

Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenieFot.: Unsplash.com

Niektóre z głównych objawów związanych z zespołem nerczycowym obejmują:

  • obrzęk – niski poziom białka we krwi zmniejsza przepływ wody z tkanek ciała z powrotem do naczyń krwionośnych, co prowadzi do obrzęku; obrzęk jest zwykle najpierw zauważony wokół oczu, a następnie wokół nóg i reszty ciała
  • zakażenia – przeciwciała są wyspecjalizowaną grupą białek we krwi, które pomagają zwalczać infekcje; kiedy są one utracone, osoby z zespołem nerczycowym są znacznie bardziej narażone na infekcje
  • zmiany w wyglądzie moczu –  wysoki poziom białka w moczu może spowodować spienienie moczu
  • zakrzepy krwi – ważne białka, które pomagają zapobiec krzepnięciu krwi mogą być wydalane z moczem; może to zwiększyć ryzyko wystąpienia potencjalnie poważnych zakrzepów krwi.

Rozpoznanie zespołu nerczycowego

Diagnostyka zespołu nerczycowego sprowadza się do wykonania badania ogólnego moczu – stwierdzana jest obecność białka powyżej 3,5 g/ dobę.

Wysokiej zawartości białka w moczu towarzyszy spadek jego stężenia we krwi (białko całkowite oraz albumina są poniżej normy).

We krwi często stwierdza się zaburzenia profilu lipidowego – podwyższony poziom cholesterolu oraz trójglicerydów.

Leczenie zespołu nerczycowego sprowadza się do zdiagnozowania i wyleczenia choroby podstawowej.

Bibliografia:

Sobieszczańska – Droździel A. i in., Zespół nerczycowy – wątpliwości diagnostyczne w praktyce lekarza rodzinnego; FM&PCR 2014

Zespół nerczycowy – objawy i leczenie zespołu nerczycowego

Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenie Autor: thinkstockphotos.com

Zespół nerczycowy związany jest ze zwiększoną utratą białka z moczem, z obrzękami oraz ze spadkiem ilości białka i zwiększeniem ilości tłuszczów we krwi. Jego przyczyną bywają zarówno kłębuszkowe zapalenia nerek, jak i polekowe uszkodzenia nerek czy nawet nowotwory. Znalezienie przyczyny zespołu nerczycowego jest bardzo istotne z tego powodu, że zasadniczo to właśnie ku niej trzeba skierować oddziaływania lecznicze w celu wyzwolenia pacjenta od zespołu nerczycowego.

Zespół nerczycowy jest grupą różnorodnych zaburzeń, które pojawiać się mogą u pacjentów, u których – z różnych przyczyn – dojdzie do uszkodzenia kłębuszków nerkowych (czyli podstawowych elementów budujących nerki, których funkcją jest przede wszystkim przefiltrowywanie krwi i produkcja pierwotnego moczu).

Zespół nerczycowy to dość poważny problem, szczęśliwie nie jest on często spotykany – według statystyk pojawia się on w ciągu roku u jednej na 100 tysięcy osób. Zespół nerczycowy zasadniczo może wystąpić u człowieka będącego w dowolnym wieku – borykać się z tym problemem mogą zarówno dzieci, jak i dorośli, tak samo kobiety, jak i mężczyźni.

Przyczyny zespołu nerczycowego

Do zespołu nerczycowego doprowadzać może tak naprawdę wiele różnych jednostek chorobowych – część z nich związana jest bezpośrednio z samymi nerkami, inne z kolei schorzenia, będące przyczynami zespołu nerczycowego, powiązane są z patologiami wielu różnych narządów organizmu, gdzie jednymi z nich są właśnie nerki.

Leia também:  5 prostych sposobów na hemoroidy

Jednostki, w których przebiegu pojawia się zespół nerczycowy, określane są jako glomerulopatie.

Wyróżnia się dwa ich rodzaje: glomerulopatie pierwotne oraz glomerulopatie wtórne.

Do pierwszej z wymienionych kategorii zaliczane są różne rodzaje kłębuszkowych zapaleń nerek, czyli takie jednostki, których istotą jest pojawianie się defektów właśnie w obrębie samych kłębuszków nerkowych.

Powyżej wspomniano również o glomerulopatiach wtórnych, czyli takich jednostkach, gdzie zaburzenia czynności nerek pojawiają się wtórnie w stosunku co do innych stwierdzanych u pacjenta patologii. Do tego rodzaju przyczyn zespołu nerczycowego zaliczane są:

  • choroby autoimmunologiczne (do zajęcia nerek dochodzić może np. w toczniu rumieniowatym układowym, sarkoidozie czy w układowych zapaleniach naczyń),
  • cukrzyca,
  • uszkodzenia nerek związane ze stosowaniem różnych leków czy innych toksycznych substancji (takich jak np. niesteroidowe leki przeciwzapalne i penicylamina, a także lit, rtęć czy heroina),
  • nowotwory (np. chłoniaki, ale i rak piersi, jelita grubego czy płuc),
  • choroby zakaźne (np. infekcyjne zapalenie wsierdzia, wirusowe zapalenia wątroby oraz malaria),
  • jednostki związane z nieprawidłowym nerkowym przepływem krwi (takie jak np. nadciśnienie złośliwe czy niewydolność serca).

Najczęściej zespół nerczycowy pojawia się u pacjentów już w jakimś momencie ich życia, wyróżnia się jednak również jeszcze jeden, niewspomniany dotychczas, rodzaj glomerulopatii, czyli glomerulopatie wrodzone. Zaliczane do nich są m.in. wrodzony zespół nerczycowy oraz zespół Alporta.

Objawy zespołu nerczycowego

Najbardziej charakterystycznymi dla zespołu nerczycowego zaburzeniami są:

  • utrata zwiększonych ilości białka z moczem (białkomocz),
  • obrzęki (w godzinach porannych zlokalizowane przede wszystkim w obrębie twarzy, z kolei wieczorem obrzęki dotyczyć mogą głównie kończyn dolnych),
  • zwiększenie ilości lipidów we krwi,
  • zmniejszenie stężenia białek (głównie albumin) we krwi.

Wymienione powyżej problemy nie są niestety jedynymi zaburzeniami, które pojawiają się u pacjentów z zespołem nerczycowym. W przebiegu tej jednostki z moczem tracone są nie tylko albuminy, ale i inne białka, takie jak np.

przeciwciała czy białka zmniejszające krzepliwość krwi. Utrata przeciwciał sprawia, że chorzy stają się bardziej podatni na występowanie u nich różnych zakażeń.

Zwiększone tracenie z organizmu białek przeciwkrzepliwych sprawia z kolei, że u osób z zespołem nerczycowym zwiększa się ryzyko zakrzepicy.

Pacjent, u którego rozwinie się zespół nerczycowy, może zauważyć zwiększenie swojej masy ciała – związane jest to z zatrzymywaniem wody w organizmie. Stan ten może prowadzić do różnych problemów, jako przykładowe można tutaj wymienić pojawienie się przesięków w różnych jamach ciała – ostatecznie u chorych pojawiać się może wodobrzusze czy płyn w jamie opłucnej.

Zespół nerczycowy: diagnostyka

W przypadku podejrzenia zespołu nerczycowego pacjentowi zlecane są oczywiście badania moczu, ale nie tylko. U chorych wykonywane są również badania krwi, dzięki którym można ocenić m.in. stężenia białka, ale i oznaczyć poziomy poszczególnych związków tłuszczowych we krwi.

Aby móc postawić rozpoznanie zespołu nerczycowego, konieczne jest przede wszystkim określenie stopnia utraty białka z moczem u pacjenta.

Dla jednostki tej charakterystyczny jest znaczny białkomocz, osiągający 3,5g lub więcej na dobę.

Do rozpoznania zespołu nerczycowego konieczne jest stwierdzenie u pacjenta właśnie wspomnianego wyżej białkomoczu, a także hipoalbuminemii, hiperlipidemii oraz obrzęków.

U pacjentów z zespołem nerczycowym ostatecznie wykonywanych może być wiele różnych badań zarówno laboratoryjnych, jak i obrazowych, czasami nawet wykorzystanie znajduje diagnostyka inwazyjna w postaci biopsji nerki.

Taka konieczność wynika z tego, że sam zespół nerczycowy zasadniczo nie jest chorobą, a jest on zaburzeniem pojawiającym się w przebiegu wielu różnych jednostek chorobowych.

Poszerzona diagnostyka ma na celu znalezienie przyczyny zespołu nerczycowego, bo tak naprawdę to właśnie na niej skupione są oddziaływania terapeutyczne.

Leczenie zespołu nerczycowego

U chorych z zespołem nerczycowym przede wszystkim zachodzi konieczność leczenia przyczyny tegoż problemu – jeżeli doprowadziła do niej cukrzyca, to pacjentowi zostanie wdrożone leczenie tej właśnie choroby, a kiedy za zespołem nerczycowym stoi choroba nowotworowa, to u chorego stosowane jest odpowiednie leczenie onkologiczne.

Pacjentom z zespołem nerczycowym podawane są również różne leki. Wykorzystywane są przede wszystkim środki moczopędne (diuretyki), dzięki którym możliwe jest wydalenie nadmiaru wody z organizmu.

Pacjentom podawane są również leki typowo stosowane w leczeniu nadciśnienia, którymi są inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) oraz sartany.

Doprowadzać one mogą nie tylko do zmniejszenia natężenia białkomoczu, ale i wykazują one działanie nefroprotekcyjne, czyli chroniące nerki.

Zazwyczaj poziom lipidów we krwi w przebiegu zespołu nerczycowego normalizuje się wraz z opanowaniem u chorych białkomoczu. W sytuacji jednak, kiedy tak się nie dzieje i pacjent nadal boryka się ze znaczną hiperlipidemią, podawane mogą mu być leki obniżające poziom tłuszczów we krwi (takie jak np. statyny).

Wspomniano wcześniej o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy u pacjentów z zespołem nerczycowym. Rutynowo nie stosuje się u chorych profilaktyki przeciwzakrzepowej, jeżeli jednak okaże się, że u pacjenta ryzyko incydentów zakrzepowych jest znaczne, to wtedy mogą u niego zostać zastosowane leki przeciwkrzepliwe.

Zespół nerczycowy: dieta

Powyżej wspomniane oddziaływania terapeutyczne stanowią przyczynowe leczenie zespołu nerczycowego, u pacjentów wdrażane jest jednak również i postępowanie objawowe. W jego przypadku podstawowe znaczenie ma dieta, w której należy ograniczyć spożycie soli, a także zmniejszyć podaż z pożywieniem białka i tłuszczów nasyconych.

Leia também:  Przepuklina rozworu przełykowego przepony – objawy i leczenie

Rokowanie w zespole nerczycowym

Sam zespół nerczycowy jest problemem jak najbardziej uleczalnym – możliwe jest zmniejszenie zarówno białkomoczu u pacjenta, jak i doprowadzenie do ustąpienia obrzęków.

To jednak, czy zespół nerczycowy wystąpi jeszcze w przyszłości u pacjenta, uzależnione jest już od tego, z jakiego powodu się on pojawił.

Przykładowo w przypadku cukrzycy (szczególnie wieloletniej) istnieje dość duże ryzyko tego, że zespół nerczycowy będzie u pacjenta nawracał.

Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny i dieta u dzieci i dorosłych

Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenie

Fot: benschonewille / fotolia.com

Zespół nerczycowy wynika z nadmiernego wydalania białka z moczem. Najczęstszą przyczyną tego zespołu u dzieci jest submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, a u dorosłych często wynika on z przewlekłych chorób, jak cukrzyca. Objawy to głównie obrzęki

Zespół nerczycowy jest stanem polegającym na zwiększonej dobowej utracie białka z moczem. Białko może wystąpić w moczu fizjologicznie w niewielkiej ilości, szczególnie u dzieci.

Na przykład po nadmiernym wysiłku fizycznym, podczas gorączki lub długotrwałej pionizacji (zbyt długiego czasu przebywania w pozycji stojącej).

Jednak kiedy jego poziom w moczu przekracza 3,5 g/1,73 m2, a także pojawiają się inne objawy, mowa jest o patologii, czyli zespole nerczycowym.

Zespół nerczycowy – skąd bierze się białko w moczu?

U zdrowego człowieka białko może pojawić się w moczu, jednak nie przekracza ono poziomu 150 mg na dobę. Bariera filtracyjna w nerkach powoduje, że białka nie są w stanie przedostać się do moczu. Działa ona jak sito, wyłapując duże cząsteczki białek osoczowych.

Jeśli jednak bariera ta ulegnie uszkodzeniu, więcej białek jest w stanie przedostać się do moczu. Do uszkodzenia bariery filtracyjnej może dojść bezpośrednio w przebiegu chorób nerek, lub pośrednio w przebiegu chorób przewlekłych.

Przykładem takiej jednostki chorobowej jest cukrzyca, która pośredniczy w uszkodzeniu nerek (często nieodwracalnym).

Przyczyny zespołu nerczycowego są różne u dzieci i u dorosłych

U dzieci najczęstszą przyczyną zespołu nerczycowego jest submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek. U dorosłych częstą przyczyną są choroby przewlekłe, jak na przykład cukrzyca. Większość jednak przypadków to pierwotne uszkodzenia nerek w przebiegu kłębuszkowego zapalenia nerek.

Objawy zespołu nerczycowego

  • białkomocz, czyli utrata białka z moczem powyżej 3,5 g/1,73 m2;
  • hipoalbuminemia, czyli spadek poziomu albumin we krwi;
  • lipiduria, czyli pojawienie się frakcji cholesterolu w moczu;
  • hiperlipidemia, czyli wzrost poziomu cholesterolu we krwi;
  • obrzęki.

Jeśli zespół nerczycowy rozwija się powoli, zanim pojawią się obrzęki, chory odczuwa zmęczeni, ból głowy i brzucha, traci apetyt. Jeśli białka w moczu jest sporo, może się on lekko pienić. Kiedy w końcu pojawiają się obrzęki, występują symetrycznie, w zależności od pozycji ciała.

Kiedy osoba chora długo stoi, obrzęknięte są podudzia. Kiedy leży (szczególnie po nocy), obrzęki lokalizują się w okolicy krzyżowej, a nawet na twarzy. Charakterystycznym objawem są obrzęki pod oczami. U osób starszych może dojść do spadków ciśnienia tętniczego.

U dzieci z zespołem nerczycowym częściej można spotkać się z dolegliwościami typu ból brzucha, wymioty.

Zespół nerczycowy – dieta

Dieta we wszystkich chorobach nerek, a szczególnie w przypadku zespołu nerczycowego, wymaga indywidualnego podejścia do pacjenta. Wszystko zależy od jego aktualnego stanu, wyników badań, stosowanych leków.

Do wskazań ogólnych zalicza się spożywanie pełnowartościowego białka (chude mięsa, drób, ryby, nabiał), ograniczanie soli i tłuszczów (używanie tłuszczów roślinnych). Oprócz tego należy unikać smażenia, a także jeść dużo warzyw i owoców. Głównym zaleceniem w jakichkolwiek chorobach nerek jest ograniczenie nadmiernego spożycia białka.

Chorzy często niepotrzebnie całkowicie eliminują źródła białka. Chodzi o to, aby spożywać białko pełnowartościowe, jak wcześniej wspomniano.

Zespół nerczycowy – leczenie dorosłych i dzieci

W leczeniu zarówno dzieci, jak i dorosłych duże znaczenie ma leczenie przyczynowe. Zespół nerczycowy nie jest chorobą samą w sobie. Jest zespołem wynikającym z innej patologii (najczęściej nerek). Istotne jest też leczenie powikłań, jak zakrzepica, a także zapobieganie zbyt szybkiemu postępowi choroby.

Podstawą leczenia jest dieta. Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków moczopędnych, jak na przykład furosemid. Kolejnym krokiem jest zwalczanie nadciśnienia tętniczego z jednoczesnym zapobieganiem pogłębianiu się patologii nerek, a także kontrola poziomu cholesterolu we krwi.

Jednym z częstych powikłań zespołu nerczycowego jest zakrzepica. Nie stosuje się jednak przewlekłej profilaktyki przeciwzakrzepowej u każdego chorego.

Całkowite wyleczenie związane jest z terapią choroby podstawowej i usunięciem białkomoczu. Jeśli uszkodzenie nerek jest nieodwracalne, tym samym ciężko mówić o całkowitym wyleczeniu. Jednak należy poprzez leczenie i odpowiednią dietę zapobiegać pogłębianiu białkomoczu, a tym samym pogłębianiu uszkodzenia tego narządu.

Jak uchronić się przed zespołem nerczycowym?

Podstawą profilaktyki jest szybka diagnoza i leczenie jakichkolwiek patologii nerek, szczególnie przebiegających z białkomoczem. Dotyczy to także odpowiedniej profilaktyki i leczenia chorób typu cukrzyca, które mogą bardzo zaburzać funkcje tego narządu.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Jak się objawia zespół nerczycowy? Przyczyny i leczenie

Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenie
fot. Adobe Stock

Spis treści:

Objawy zespołu nerczycowego

Głównymi objawami zespołu nerczycowego są uogólnione obrzęki i przesięki płynu do jam ciała (co daje o sobie znać np. wodobrzuszem, uczuciem duszności, bólami brzucha). Wcześniej u chorego mogą pojawić się inne symptomy:

  • zmęczenie i ogólne osłabienie, złe samopoczucie,
  • ból głowy,
  • ból brzucha,
  • zaburzenia miesiączkowania,
  • brak apetytu,
  • nudności,
  • pienienie się moczu (wskutek wysokiego stężenia białka w moczu),
  • hiperlipidemia,
  • hipoalbuminemia,
  • białkomocz,
  • hipercholesterolemia.
Leia também:  Como baixar arquivos de forma anônima: 3 passos

Białkomocz

Wydalanie białka wraz z moczem w nadmiernej ilości można wizualnie rozpoznać podczas mikcji – oddany mocz w toalecie zaczyna nadmiernie się pienić. Jest to objaw, który rzadko budzi niepokój pacjentów, gdyż nie wywołuje dyskomfortu w codziennym funkcjonowaniu, ani nie daje dolegliwości bólowych.

Pojawiające się w oddawanym moczu białko jest symptomem, który powinien zaniepokoić. Białko może uszkadzać delikatne struktury nerek, powodując postęp procesu chorobowego.

Obrzęki

Obrzęki w początkowej fazie zespołu nerczycowego są miękkie, po przebudzeniu występują obrzęki twarzy, a wieczorem puchnięcie nóg.

 Powstają na skutek zbyt dużego nagromadzenia się płynów w przestrzeni pozakomórkowej.

Najczęściej lokalizują się w tych częściach ciała, które znajdują się najniżej – u osób chodzących są to okolice stawów skokowych i dolne części łydek, u osób leżących – dolna część pleców w sąsiedztwie kręgosłupa lędźwiowego.

Powstawanie obrzęków ma związek z mniejszą ilością białka we krwi. Jego utrata wraz z moczem powoduje obniżenie ciśnienia onkotycznego krwi, co sprawia, że płyny zmieniają swoją lokalizację – „przechodzą” z naczyń krwionośnych do innych części ciała. Obrzęki znikają po odpowiednim nawodnieniu i wyrównaniu poziomu białka we krwi.

Nadciśnienie tętnicze

W przebiegu zespołu nerczycowego może pojawić się nadciśnienie tętnicze. Jako że znaczna część płynów z naczyń krwionośnych znajduje się poza ich łożyskiem, dochodzi do spadku całkowitej objętości krwi.

To zjawisko leży u podstaw wzrostu ciśnienia tętniczego krwi.

Do tego mechanizmu dołączają też nieprawidłowości hormonalne, indukowane przez zmiany w wydzielaniu niektórych substancji przez nerki, co również ma wpływ na powstawanie nadciśnienia.

Nieprawidłowe wyniki badań

W momencie, gdy występuje białkomocz, lekarz zleca całą serię badań krwi, które pozwalają mu na rozpoznanie zespołu nerczycowego. Odchylenia w testach diagnostycznych dotyczą przede wszystkim białka we krwi, ale także nieprawidłowości w stężeniach ważniejszych jonów (sodu i potasu) oraz w lipidogramie (badaniu, które obrazuje ilość i rodzaj komórek tłuszczowych we krwi).

Inne nieprawidłowości mogą dotyczyć koagulogramu (zestawu badań dotyczących krzepnięcia krwi), stężenia kreatyniny i mocznika (stężenie tych substancji jest zwiększone), a także hemoglobiny oraz erytrocytów, których zaniżone wartości skłaniają do rozpoznania niedokrwistości.

Przyczyny zespołu nerczycowego

Zespół nerczycowy rozwija się w następstwie chorób kłębuszków nerkowych, czyli glomerulopatii, do których mogą prowadzić:

  • kłębuszkowe zapalenie nerek,
  • cukrzyca,
  • amyloidoza,
  • choroby autoimmunologiczne (np. układowe zapalenia naczyń, sarkoidoza, zespół Sjögrena),
  • niektóre nowotwory,
  • leki i substancje uszkadzające nerki (niesteroidowe leki przeciwzapalne, złoto, rtęć, penicylina, heroina),
  • reakcje alergiczne (na jad owadów, węży, szczepionki),
  • infekcje bakteryjne (np. bakteryjne zapalenie wsierdzia, gruźlica),
  • infekcje wirusowe (np. HIV, wirusowe zapalenie wątroby),
  • infekcje pasożytnicze,
  • zaburzenia układu krążenia skutkujące utrudnionym przepływem krwi przez nerki (np. zakrzepica, nadciśnienie, niewydolność serca),
  • niedoczynność tarczycy,
  • inne, takie jak odrzucenie przeszczepu, rzucawka, 
  • wrodzone glomerulopatie: wrodzony zespół nerczycowy, choroba Fabry'ego, zespół Alporta.

U kogo może rozwinąć się zespół nerczycowy?

Zespół nerczycowy może rozwinąć się u każdego niezależnie od wieku. Nowe przypadki częściej wykrywa się u dzieci – zazwyczaj rozpoznaje się go między 1,5. a 4. rokiem życia. Wśród młodzieży chorymi są przeważnie chłopcy, zaś wśród dorosłych i starszych chorują równie często kobiety i mężczyźni.

Zespół nerczycowy – badania diagnostyczne

W celu rozpoznania zespołu nerczycowego wykonuje się:

  • ogólne badanie moczu (zauważa się: białkomocz, krwinkomocz, dobowa utrata białka z moczem wynosi powyżej 3,5 g/1,73 m2),
  • badania krwi (pojawia się m.in.: hipoalbuminemia, czyli obniżenie stężenia podstawowych białek we krwi, hipokalcemia, czyli niedobór wapnia, hipercholesterolemia i hiperlipidemia – zwiększone stężenie cholesterolu i trójglicerydów we krwi),
  • badania obrazowe (pomagają wykryć przesięki płynów do jam ciała),
  • biopsja nerki (konieczna w większości przypadków; jeżeli przyczyna schorzenia jest oczywista – np. występuje cukrzyca – nie przeprowadza się biopsji).

Leczenie zespołu nerczycowego

Leczenie zespołu nerczycowego jest wielokierunkowe, skoncentrowane na usunięciu przyczyny, na likwidowaniu objawów (np. obrzęków, hiperlipidemii), spowolnieniu rozwoju przewlekłej choroby nerek oraz leczeniu powikłań. W tym celu podaje się leki moczopędne, glikokortykosteroidy, leki z grupy ACEI i ARB, leki hipolipemizujące oraz leki zapobiegające zakrzepicy.

Dieta w zespole nerczycowym 

Dieta w zespole nerczycowym opiera się na ograniczeniu spożycia sodu do 3-6 g chlorku sodu na dobę (mniej niż łyżeczka soli kuchennej), cholesterolu i tłuszczów nasyconych (poniżej 30% dziennego zapotrzebowania). Dietą należy wyrównywać utracone wraz z moczem białko, dlatego posiłki powinny być zasobne w ten składnik.

Należy przy tym pamiętać, że sól jest składnikiem, który nie tylko dodajemy do posiłków, ale znajduje się w wielu produktach spożywczych: pieczywie, wędlinach, gotowych posiłkach, a nawet w słodyczach. Unikanie sodu i ograniczenie płynów jest wskazane zwłaszcza w czasie wystąpienia obrzęków.

Więcej na temat chorób nerek:Nerki – objawy i funkcjeChoroby nerek – objawyChoroby nerek – jak dbać o nerkiNIEWYDOLNOŚĆ NEREK (ostra i przewlekła) = objawy, dieta, leczenieODMIEDNICZKOWE zapalenie nerek = objawy i leczenie choroby nerekPrzewlekła choroba nerek – poradnik

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*