Zapalenie tarczycy – jakie są rodzaje i przyczyny choroby?

Choroba Hashimoto, inaczej nazywana przewlekłym zapaleniem tarczycy, jest najczęściej spotykanym rodzajem zapalenia tarczycy i jednocześnie najczęstszą przyczyną wywołującą pierwotną niedoczynność tarczycy.

To choroba o podłożu autoimmunologicznym, co ma związek z upośledzeniem działania układu odpornościowego. Zamiast chronić organizm przed infekcjami, układ immunologiczny zaczyna produkować przeciwciała atakujące tarczycę, czego skutkiem jest jej przewlekłe zapalenie.

Badania dowodzą, że Hashimoto mogą towarzyszyć inne choroby na tle autoimmunologicznym, jak cukrzyca, celiakia czy reumatoidalne zapalenie stawów. Niestety do tej pory nie wyjaśniono, co może być bezpośrednią przyczyną tego schorzenia.

Lekarze często wskazują na genetyczne predyspozycje, a także chroniczny stres, który może być czynnikiem wyzwalającym chorobę.

ZOBACZ TEŻ: Jakie są najczęstsze problemy z tarczycą?

Choroba Hashimoto – objawy

Na początku choroba może przebiegać zupełnie bezobjawowo, jednak wraz z jej rozwojem pojawiają się niektóre z następujących symptomów:

  • chroniczne zmęczenie i senność;
  • uczucie zimna;
  • bóle stawów i mięśni;
  • zwiększenie masy ciała;
  • suchość skóry;
  • stany depresyjne;
  • zaburzenia miesiączkowania;
  • problemy z pamięcią i koncentracją.

Objawy te często tłumaczymy sobie niesprzyjającą pogodą, gorszym samopoczuciem czy przepracowaniem, co zwykle opóźnia diagnozę. Również tarczyca na początku choroby nie daje wyraźnych sygnałów, że coś się dzieje. Chorzy rzadko odczuwają ból w okolicach tarczycy, ucisk czy trudności z przełykaniem. 

Statystycznie Hashimoto dotyka głównie kobiety, które chorują do 5-8 razy częściej niż mężczyźni.  Zwykle występuje u pań w wieku okołomenopauzalnym, jednak coraz więcej przypadków Hashimoto diagnozuje się u młodych osób, a nawet dzieci. 

ZOBACZ TEŻ: Dlaczego bolą Cię mięśnie?

Zapalenie tarczycy – jakie są rodzaje i przyczyny choroby?

Diagnostyka Hashimoto

Jeżeli zaobserwowaliśmy u siebie objawy mogące świadczyć o niedoczynności tarczycy, należy skierować się do lekarza, który przeprowadzi szczegółowy wywiad oraz zleci badania pozwalające oznaczyć poziom TSH.

Jeżeli wynik okaże się podwyższony, konieczne jest oznaczenie stężenia wolnej tyroksyny (FT4). Podwyższone stężenie TSH przy obniżonym poziomie FT4 świadczy o pierwotnej niedoczynności tarczycy.

Jeżeli podwyższonemu poziomowi TSH towarzyszy prawidłowe stężenie FT4, mówimy o utajonej (subklinicznej) niedoczynności tarczycy.

W diagnostyce choroby pomocne jest także oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych, szczególnie anty-TPO (przeciwko tyreoperoksydazie), których podwyższone stężenie jest charakterystyczne dla Hashimoto. Warto również wykonać USG tarczycy, które pozwoli ocenić rozmiar gruczołu i jego strukturę, a także wykryć obecność ewentualnych guzków.

Jak leczyć Hashimoto?

W przypadku osób chorych na Hashimoto leczy się nie przyczynę, lecz skutek, czyli niedoczynność tarczycy.

Należy wówczas stosować leki zawierające lewotyroksynę, które wyrównują poziom hormonów tarczycowych we krwi –  Euthyrox, Letrox czy Eltroxin. Dostępność tych preparatów w pobliskich aptekach można sprawdzić na stronie KtoMaLek.pl.

Leczenie Hashimoto zwykle oznacza przyjmowanie leków do końca życia. Ważne są także wizyty kontrolne u endokrynologa i regularne wykonywanie badań.

Przy leczeniu Hashimoto, specjaliści wskazują na stosowanie odpowiedniej diety, która mogłaby złagodzić objawy choroby. Często mówi się o wykluczaniu z diety glutenu lub laktozy, jako produktów mających zaostrzać stan zapalny.

Dieta eliminacyjna jest zasadna wówczas, gdy po spożyciu określonych produktów towarzyszą nam takie objawy, jak niestrawność, bóle brzucha czy wzdęcia. Nie należy jednak robić tego na własną rękę, wszelkie zmiany winno się konsultować z lekarzem.

Jeżeli nie skarżymy się na żadne z wymienionych objawów, wystarczy stosowanie zdrowej i zbilansowanej diety, opartej na jak najmniej przetworzonych produktach, bogatej w niezbędne witaminy i mikroelementy. 

ZOBACZ TEŻ: Pierwsza rzecz, jaką powinniśmy sprawdzić wychodząc od lekarza!

Wszystkie treści zamieszczone w Serwisie, w tym artykuły dotyczące tematyki medycznej, mają wyłącznie charakter informacyjny. Dokładamy starań, aby zawarte informacje były rzetelne, prawdziwe i kompletne, jednakże nie ponosimy odpowiedzialności za rezultaty działań podjętych w oparciu o nie, w szczególności informacje te w żadnym wypadku nie mogą zastąpić wizyty u lekarza.

Choroby tarczycy

Zapalenie tarczycy – jakie są rodzaje i przyczyny choroby?

Tarczyca jest małym gruczołem wydzielania wewnętrznego, kształtem przypominającym motyla, położonym w przednio-dolnej części szyi. Gruczoł ten Pełni bardzo ważną rolę w regulacji metabolizmu, w tym szybkości zużycia energii w organizmie. Regulacja ta odbywa się za pośrednictwem hormonów (tyroksyny -T4 i trójjodotyroniny -T3) wytwarzanych przez tarczycę; są to związki chemiczne, które z krwią krążą w całym organizmie. Hormony tarczycy informują komórki, jak szybko mają zużywać energię i wytwarzać białka. Tarczyca wytwarza też kalcytoninę- hormon, który uczestniczy w kontroli stężenia wapnia we krwi, hamując proces resorpcji kości i zwiększając wydalanie wapnia z moczem.

Stężenie T4 i T3 w organizmie regulowany jest przez skomplikowany układ sprzężeń zwrotnych.

Kiedy stężenie tych hormonów we krwi spada, podwzgórze (narząd zlokalizowany w mózgu) wydziela tyreoliberynę (hormon uwalniający tyreotropinę, TRH), która pobudza przysadkę (niewielki gruczoł położony poniżej podwzgórza, prawie w centralnej części czaszki) do produkcji TSH (hormonu tyreotropowego). TSH stymuluje wytwarzanie i uwalnianie hormonów tarczycy. Przy wystarczającym stężeniu hormonów tarczycy we krwi wydzielanie TSH spada.

Większość T4 w tarczycy jest związana z białkiem zwanym tyreoglobuliną. W razie potrzeby tarczyca wytwarza większe ilości T4 i/lub uwalnia część zapasów do naczyń krwionośnych.

We krwi większość T4 wiąże się z białkiem zwanym globuliną wiążącą tyroksynę (TBG) i pozostaje nieaktywna. Za regulację metabolizmu odpowiada głównie T3. T3 powstaje z T4.

Przekształcenie T4 w T3 odbywa się w wątrobie i wielu innych tkankach.

Najczęstsze choroby tarczycy

Choroby tarczycy są głównymi stanami wpływającymi na ilość wytwarzanych hormonów.

Niektóre z tych chorób powodują niedostateczną produkcję hormonów (niedoczynność tarczycy) i spowolnienie czynności organizmu, co objawia się wzrostem masy ciała, suchą skórą, zaparciami, nietolerancją zimna, obrzękami skóry, wypadaniem włosów, zmęczeniem i zaburzeniami miesiączkowania u kobiet. Ciężka nieleczona niedoczynność tarczycy, zwana obrzękiem śluzowatym, może prowadzić do niewydolności serca, napadów drgawek i śpiączki. Niedoczynność tarczycy u dzieci może hamować wzrost i opóźniać dojrzewanie płciowe. U niemowląt może powodować upośledzenie umysłowe. Z tego względu testy w kierunku niedoczynności tarczycy wykonuje się w Polsce w ramach badań przesiewowych u noworodków. Wcześnie wykryta niedoczynność tarczycy dobrze poddaje się leczeniu i nie powoduje wielu szkód w organizmie.

Jeśli choroba tarczycy powoduje nadmierne wytwarzanie hormonów (nadczynność tarczycy), wynikiem jest przyspieszenie funkcji życiowych. Do objawów należy przyspieszenie akcji serca, niepokój, utrata wagi, bezsenność, drżenie rąk, osłabienie i czasami biegunka.

Okolica oczu może być opuchnięta, spojówki suche i podrażnione; czasem może pojawić się wytrzeszcz oczu, nadwrażliwość na światło i zaburzenia widzenia.

Leia também:  Jakie Sa Objawy Uszkodzenia Katalizatora?

Z powodu upośledzonej ruchomości gałek ocznych pacjent może wyglądać, jakby intensywnie patrzył się w jeden punkt.

Podwyższone stężenie kalcytoniny występuje w dwóch rzadkich chorobach: w raku rdzeniastym tarczycy i w łagodnym przeroście komórek C. Nadmiar kalcytoniny może wywołać przewlekłą biegunkę.

Choroby tarczycy często powodują powiększenie gruczołu i powstawanie pojedynczych lub mnogich guzków. Znaczne powiększenie gruczołu widoczne jako uwypuklenie na szyi zwane jest wolem. Czasem wole może być bolesne i wywoływać uczucie krztuszenia się lub trudności w połykaniu.

Choroba Gravesa i Basedowa – najczęstsza przyczyna nadczynności tarczycy. Jest to przewlekła choroba, w której układ odpornościowy pacjenta wytwarza przeciwciała atakujące tarczycę, powodujące jej stan zapalny, uszkodzenie narządu i pobudzające wytwarzanie hormonów.

Choroba Hashimoto – najczęstsza przyczyna niedoczynności. Podobnie jak choroba Gravesa i Basedowa, jest to zaburzenie autoimmunizacyjne, związane z wytwarzaniem przeciwciał, które powodują stan zapalny i niszczą tarczycę. Jednak w tej chorobie wytwarzanie hormonów tarczycy jest obniżone.

Rak tarczycy – występuje stosunkowo rzadko. Wyróżniamy cztery główne rodzaje raka tarczycy: brodawkowaty, pęcherzykowy, anaplastyczny i rdzeniasty. Ok. 60-70% przypadków raka tarczycy to rak brodawkowaty, częstszy u kobiet i u osób młodych.

Kolejne 15% stanowi rak pęcherzykowy, bardziej inwazyjny, częstszy u starszych kobiet. Rak anaplastyczny, także spotykany u starszych kobiet, występuje u 5% chorych na raka tarczycy; jest agresywny i trudny do leczenia.

Rak rdzeniasty tarczycy rozwija się z komórek C, rozproszonych w całym gruczole. Rak rdzeniasty wytwarza kalcytoninę i może występować razem z innymi nowotworami gruczołów dokrewnych w zespole mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej.

Ten rodzaj nowotworu również może być trudny do leczenia, jeśli rozprzestrzeni się poza tarczycę.

Guzki tarczycy – guzek jest to niewielkie zgrubienie tarczycy. Guzek może być lity lub torbielowaty (wypełniony płynem). Aż 4% kobiet i 1% mężczyzn ma jeden lub kilka guzków – w większości są to zmiany nieszkodliwe. Niekiedy jednak spotyka się guzki nowotworowe, które trzeba leczyć.

Zapalenie tarczycy – stan zapalny może być związany zarówno z nadczynnością, jak i z niedoczynnością tarczycy. Może być bolesny (jak przy zapaleniu gardła) lub bezbolesny.

Zapalenie tarczycy może być spowodowane procesem autoimmunizacyjnym, zakażeniem, ekspozycją na substancje chemiczne toksyczne dla tarczycy lub może być idiopatyczne (o nieznanej przyczynie).

Zależnie od przyczyny, może być ostre i ustępujące lub przewlekłe.

Wole – jest to widoczne powiększenie tarczycy. W przeszłości stosunkowo często wole spowodowane było niedoborem jodu w diecie. Jod jest składnikiem niezbędnym w procesie wytwarzania hormonów tarczycy.

W wyniku dodawania do soli kuchennej (sól jodowana) występowanie wola z niedoboru jodu znacznie w Polsce spadło.

W innych częściach świata jest to jednak wciąż zjawisko częste, w niektórych krajach niedobór jodu jest najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy.

Wszystkie wymienione wyżej choroby także mogą być przyczyną wola. Wole może uciskać na życiowo ważne narządy szyi, m.in. tchawicę i przełyk, powodując zaburzenia oddychania i połykania.

BADANIA LABORATORYJNE

Zwykle pierwszym badaniem zlecanym w ocenie czynności tarczycy jest TSH. Jeśli stężenie TSH jest nieprawidłowe, lekarz zleca najczęściej oznaczenie stężenia tyroksyny całkowitej (TT4) lub wolnej (fT4), aby potwierdzić rozpoznanie. Można tez oznaczyć całkowitą lub wolną trójjodotyroninę (tT3, fT3).

  • TSH – badanie wykonywane w celu wykrycia niedoczynności i nadczynności tarczycy, jako badanie przesiewowe noworodków w kierunku niedoczynności tarczycy oraz w celu kontroli skuteczności leczenia hormonami tarczycy.
  • TT4 lub fT4 – badanie wykonywane w celu wykrycia niedoczynności i nadczynności tarczycy oraz jako badanie przesiewowe noworodków w kierunku niedoczynności tarczycy.
  • TT3 lub fT3 – wykonywane w celu diagnostyki nadczynności tarczycy.

DODATKOWE BADANIA

  • przeciwciała przeciwtarczycowe – pomocne w różnicowaniu zapaleń tarczycy i w rozpoznawaniu autoimmunizacyjnych chorób tego gruczołu.
  • kalcytonina– badanie wykonywane w celu do wykrycia nadmiernego wytwarzania kalcytoniny.

BADANIA POZA LABORATORIUM

  • Scyntygrafia tarczycy – w badaniu wykorzystuje się radioaktywne izotopy jodu lub technetu do zobrazowania nieprawidłowości gruczołu tarczowego i do oceny czynności różnych części tarczycy.
  • Badanie ultrasonograficzne (USG) – pozwala lekarzowi ocenić, czy guzek jest lity, czy wypełniony płynem oraz określić wymiary tarczycy.
  • Biopsja– często wykonuje się biopsję cienkoigłową, polegającą na nakłuciu tarczycy igłą i pobraniu komórek lub płynu z guzka albo z innego obszaru tarczycy, który lekarz chce ocenić; do umieszczenia igły w odpowiedniej pozycji wykorzystuje się USG.

Więcej informacji na stronie Radiologyinfo.org.

Leczenie zależy od przyczyny choroby i jej wpływu na stężenie hormonów tarczycy. W przypadku chorób prowadzących do nadczynności tarczycy leczenie może obejmować zniszczenie części lub całej tkanki gruczołu przy użyciu jodu radioaktywnego, podawanie leków przeciwtarczycowych lub zabieg chirurgiczny (usunięcie tarczycy).

Czasem wykorzystuje się wszystkie trzy metody leczenia. Jeśli tarczyca zostanie zniszczona lub usunięta, pacjent będzie miał niedoczynność tarczycy wymagającą leczenia syntetycznymi hormonami.W przypadku raka tarczycy leczenie zależy od rodzaju nowotworu i stopnia zaawansowania.

Leia também:  Jakie Objawy Klimakterium?

Często usuwa się tarczycę w całości lub częściowo; może być wskazane leczenie jodem radioaktywnym i podawanie hormonów tarczycy. Rak brodawkowaty jest w większości przypadków stosunkowo łatwo wyleczalny, ale inne rodzaje raka mogą być trudniejsze w leczeniu.

W niektórych przypadkach stosuje się radio- i chemioterapię przed i po chirurgicznym usunięciu tarczycy.

Leczenie wszystkich chorób przebiegających z niedoczynnością tarczycy polega zwykle na substytucyjnym podawaniu hormonów.

Choroba Orda – zanikowe zapalenie tarczycy

Niedoczynność tarczycy wiąże się ze zbyt małym stężeniem hormonów tarczycowych we krwi. Najczęściej jest ona spowodowana autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy.

 Jednak nie każde zapalenie tarczycy objawia się tak samo (podwyższony poziom przeciwciał antyTPO i antyTG, wysokie TSH, niskie poziomy ft3, ft4, charakterystyczny obraz USG).

 Istnieje postać zanikowego zapalenia tarczycy, które w Polsce często uznawane jest za odmianę choroby Hashimoto (przewlekłego zapalenia gruczołu). W Stanach stanowi osobną jednostkę chorobową- chorobę Orda (Ord’s thyroiditis), opisaną pierwszy raz przez William’a Miller Ord’a w 1877r.

  • Zapalenie tarczycy
  • Jak leczy się Orda?
  • Choroba de Quervaina

Zapalenie tarczycy

Jak odróżnić obie odmiany zapalenia? Przy chorobie Orda układ immunologiczny również powoduje, że organizm zwraca się przeciwko sobie.

Jednak przeciwciała mogą być chwilowo podwyższone, jak i pozostawać w normie; często na USG brakuje charakterystycznego obrazu nacieków limfocytarnych i ognisk zapalnych, które obserwuje się przy Hashimoto.

Jednocześnie często obserwujemy zmniejszenie się objętości tarczycy (standardowa objętość tarczycy w obrazie USG wynosi: u kobiet maksymalnie 18 ml, a u mężczyzn maksymalnie 25 ml; minimum to 13 ml dla kobiety a 15 u mężczyzn).

Jest to tak zwane zanikowe zapalenie tarczycy. Czasami myślę, że duża część osób diagnozowanych w Polsce na Hashimoto, może mieć tą właśnie odmianę, którą częściej lokalizuje się w Europie.

Tarczyca to narząd zlokalizowany na szyi, składający się z 2 płatów połączonych cieśnią. Jest bardzo ważnym gruczołem dokrewnym – czyli narządem produkującym hormony.

 Uwalnia do krwiobiegu hormony T3 i T4, które oddziaływują na każdą tkankę w naszym organizmie. U płodów i dzieci pełnią ważną funkcję w rozwoju układu nerwowego i wzrastaniu.

U dorosłych – oddziałują na metabolizm, tym samym praktycznie na każdy narząd w naszym organizmie. Bez hormonów tarczycy życie staje się niemożliwe, dlatego musimy dbać o ten mały gruczoł.

Jak leczy się Orda?

Tak samo jak niedoczynność tarczycy lub Hashimoto – podstawą jest dobór odpowiedniej dawki hormonów przy występującej niedoczynności, indywidualna wartościowa dieta oraz odpowiednio dobrana suplementacja.

W zależności jak bardzo została zniszczona tarczyca w ataku immunologicznym , dobierana jest (PRZEZ LEKARZA!) dawka hormonów tarczycy, które najczęściej są brane do końca życia.

Można doprowadzić do spadku przeciwciał, unormowanie poziomu hormonów, jednak nie oznacza to cudownego wyleczenia choroby autoimmunologicznej, która została już aktywowana.

Trzeba dojść do przyczyny choroby, przy czym zwrócić uwagę na: stres, psyche, układ odpornościowy, stan jelit (alergie, ale odstawienie „na oko” glutenu czy laktozy nie uleczy ;)), niedobory pierwiastków i witamin, stan wątroby, styl życia oraz infekcje. Choroby tarczycy mogą powodować również bardzo niespecyficzne objawy: od bólu stawów, pogorszenia funkcji kognitywnych, aż do depresji. Prawidłowa diagnostyka tarczycy powinna obejmować: TSH, fT3, fT4 oraz aTPO, aTG, TRAB i USG tarczycy.

Choroba de Quervaina

Warto wiedzieć, ze występuje jeszcze inny rodzaj zapalenia gruczołu – podostre zapalenie tarczycy – choroba de Quervaina. Najczęściej dotyka kobiety między 30. a 40. rokiem życia.

Przyczyną są najczęściej zakażenia wirusowe, a chorobie towarzyszą często bóle szyi w okolicy tarczycy. W pierwszych tygodniach mogą pojawić się objawy nadczynności, wysoka gorączka oraz ogólne osłabienie.

Rozpoznanie choroby występuje za pomocą biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej tarczycy (BAC).

Niedoczynność tarczycy – przyczyny, rodzaje i objawy – Czytelnia apteki Cefarm24

Jednymi z wielu czynników regulujących pracę naszego organizmu są hormony. Jeśli któregoś z nich w ciele jest za mało (lub zbyt dużo), może dojść do odchyleń w postaci zaburzeń zdrowia. Jednym z ich przykładów jest niedoczynność tarczycy.

W poprzednim artykule wspomnieliśmy o nadczynności tarczycy, a więc sytuacji, w której ten nieparzysty gruczoł zlokalizowany w szyi produkuje zbyt dużo hormonów: T3 (trójjodotyroniny), T4 (tyroksyny) i kalcytoniny. O niedoczynności możemy mówić wtedy, kiedy we krwi jest zbyt mało tych trzech substancji.

Pracę tarczycy reguluje z kolei hormon TSH produkowany w przysadce mózgowej.

Na chorobę zapadają przede wszystkim kobiety (chorują 5 razy częściej niż mężczyźni), a ryzyko zachorowań wzrasta wraz z wiekiem.

Rodzaje i objawy niedoczynności tarczycy

Schorzenie może przybierać dwie formy: subkliniczną i kliniczną. Pierwsza z nich jest także określana mianem utajnionej, druga – pełnoobjawowej. Poszczególne symptomy będą zależne od typu niedoczynności tarczycy.

Subkliniczna niedoczynność tarczycy – łagodniejsza wersja choroby, której objawy są często niezauważalne. U osób dorosłych przyjmują postać zmęczenia, obniżenia nastroju, a więc dolegliwości, które można mylnie przyporządkować do innych problemów zdrowotnych.

U dzieci ta postać choroby może mieć następujące symptomy: długotrwałej żółtaczki, zaburzenia rozwoju fizycznego i psychicznego oraz bólów głowy, kłopotów z cerą i włosami.

Niezdiagnozowana lub zaniedbana utajniona niedoczynność może ewoluować w kierunku postaci niedoczynności klinicznej.

Pełnoobjawowa niedoczynność tarczycy – objawia się w bardziej dotkliwy sposób niż wersja subkliniczna. Chory może u siebie zdiagnozować szereg zmian, a wśród nich: problemy z zaparciami, zesztywniałe mięśnie, bóle stawów, duszności.

U osób borykających się z tą formą niedoczynności mogą pojawić się też problemy z koncentracją, pamięcią, nachodzące fale zimna i bóle głowy. Cierpią także skóra (staje się sucha i chropowata – szczególnie na łokciach i kolanach) i włosy (kruchość i łamliwość).

Jednym z flagowych objawów niedoczynności tarczycy jest wzrost masy ciała widoczny także po pełnym kształcie twarzy i powiększonym podbródku.

Leia também:  Kiedy Pojawiaja Sie Pierwsze Objawy Ciazy Po Zaplodnieniu?

Przyczyny niedoczynności tarczycy

Z uwagi na powody powstawania wyróżniamy trzy grupy niedoczynności tarczycy.

Niedoczynność pierwotna – spowodowana zaburzeniami pracy gruczołu tarczowego.

Niedoczynność pierwotną mogą powodować: choroba Hashimoto (przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy), pozostałe rodzaje zapaleń tarczycy, usunięcia (także częściowe) tarczycy, terapia radiojodem, deficyt jodu w otoczeniu, stosowanie niektórych leków, wrodzona niedoczynność tarczycy. W przypadku niedoczynności pierwotnej objawy są najbardziej wyraziste i dokuczliwe.

Niedoczynność wtórna – spowodowana zmniejszoną produkcją hormonu TSH produkowanego przez przysadkę mózgową, który stymuluje pracę gruczołu tarczycowego. Ten rodzaj niedoczynności może być konsekwencją niewydolności przysadki spowodowanej nowotworem lub uszkodzeniem w wyniku urazu.

Niedoczynność trzeciorzędowa – występuje gdy podwzgórze nie produkuje wystarczające ilości THR (tyreoliberyny), co przekłada się na słabszą pracę przysadki (niższą produkcję TSH), a w rezultacie także dysfunkcję tarczycy. Może pojawiać się w rezultacie nowotworu w okolicach podwzgórza lub sarkoidozy. Ten rodzaj tarczycy występuje najrzadziej.

Choroby tarczycy – przyczyny objawy i rodzaje

Choroby tarczycy to najczęściej niedoczynność tarczycy (np. choroba Hashimoto, stan po operacji tarczycy) lub nadczynność tarczycy (np. choroba Gravesa-Basedowa, wole guzkowe toksyczne). By uniknąć powikłań choroby, koniecznie należy wdrożyć wczesne leczenie.

Czytaj więcej: Choroba Hashimoto

 Najważniejsze jednostki chorobowe wywodzące się z tarczycy to niedoczynność i nadczynność tarczycy.

Ponieważ jest to narząd wewnątrzwydzielniczy, może on w stanie patologii wytwarzać zbyt mało lub zbyt dużo hormonów.

Ponadto tarczyca, jak każdy narząd w organizmie, może ulec zmianom zapalnym oraz narażona jest na rozwój nowotworów. Chorób tarczycy mogą być diagnozowane w każdym wieku – u dzieci, dorosłych i seniorów.

Czytaj więcej:  Poziom cukru we krwi – normy

 Choroby tarczycy – rodzaje

Najważniejszy podział chorób tarczycy to:

 Bez względu na przyczynę, choroby tarczycy dają zazwyczaj bardzo charakterystyczne objawy. Aby wykryć zaburzenia w zakresie funkcjonowania tarczycy, należy wykonać badanie poziomu TSH, czyli hormonu tyreotropowego przysadki mózgowej, stymulującego tarczycę do produkcji hormonów.

Dopiero w drugiej kolejnosci wykonuje się poziom hormonów wydzielanych przez tarczycę, ponieważ w przypadku subklinicznej niedoczynności lub nadczynności poziom TSH będzie nieprawidłowy przy hormonach tarczycy utrzymujących się w normie.

W diagnostyce i różnicowaniu chorób tarczycy konieczne jest również badanie poziomu swoistych przeciwciał przeciwko komórkom tarczycy, jak również badania obrazowe, przede wszystkim ultrasonografia (USG).

Czytaj więcej: Nadczynność tarczycy – charakterystyczne objawy i przebieg

Co to jest niedoczynność tarczycy?Choroba stanowi zaburzenie, w przypadku którego dochodzi do produkcji zbyt małej ilości hormonów tarczycowych (tj. tyroksyny, trójjodotyroniny) w stosunku do zapotrzebowania organizmu. 

Niedoczynność tarczycy może być:

  • pierwotna, czyli wynikać z patologii samej tarczycy,
  • wtórna do chorób przysadki mózgowej, która nie może produkować wtedy TSH.

W pierwotnej niedoczynności tarczycy poziom TSH jest zazwyczaj podwyższony, ponieważ stara się stymulować niewydolną tarczycę. Najpowszechniejszą, szczególnie u kobiet, postacią niedoczynności tarczycy jest choroba Hashimoto, czyli choroba na tle autoimmunologicznym. Przyczyną niedoczynności są więc przeciwciała skierowane przeciwko komórkom tarczycy (anty-TPO).

>> Leczenie i dieta w chorobie Hashimoto

Jakie są objawy niedoczynności tarczycy?

Niedoczynność tarczycy daje wiele charakterystycznych symptomów. Zalicza się do nich między innymi:

  • senność,
  • zaparcia,
  • permanentne zmęczenie,
  • problemy z zajściem w ciążę,
  • zaburzenia miesiączkowania,
  • przyrost masy ciała,
  • sucha skóra,
  • nietolerancja zimna.

Leczenie niedoczynności tarczycy polega na suplementacji hormonów.

Jakie są skutki niedoczynności tarczycy?

Nieleczona choroba może nieść za sobą bardzo poważne konsekwencje. Skutki niedoczynności tarczycy – szczególnie, jeśli ma ciężką postać – może obejmować choroby serca czy niepłodność. W bardzo ciężkich przypadkach skutkiem jest śpiączka.

Nadczynność tarczycy jako jedna z chorób tarczycy

Nadczynność tarczycy również stanowi istotny problem kliniczny, szczególnie że trudniej się ją leczy niż niedoczynność. Tu również przyczyną staje się proces autoimmunologiczny, określany mianem choroby Gravesa-Basedowa. Do innych przyczyn zalicza się np. guzki nadczynne w tarczycy.

Co to jest nadczynność tarczycy?

O nadczynności tarczycy mówi się wtedy, gdy gruczoł produkuje zbyt dużą ilość hormonów tarczycowych (tj. tyroksyny, trójjodotyroniny) w stosunku do potrzeb organizmu.

Praca tarczycy oraz czynność przysadki mózgowej są od siebie zależne (tzw. ujemne sprzężenie zwrotne). Podwyższony poziom hormonów tarczycowych zmniejsza uwalniane TSH przez przysadkę, zaś niższy poziom hormonów odpowiada za zwiększoną produkcję TSH.

Sprawdź także: Niedoczynność tarczycy w ciąży – skutki, wpływ na dziecko

Jakie są objawy nadczynności tarczycy?

Objawy niedoczynności tarczycy są dość charakterystyczne, jednak można pomylić je z symptomami przewlekłego zmęczenia, stresu itp. Niepokojące są szczególnie takie oznaki sygnały jak:

  • nietolerancja ciepła,
  • spadek masy ciała mimo braku diety,
  • nadmierna potliwość,
  • drżenia rąk,
  • pobudzenie nerwowe,
  • wytrzeszcz oczu,
  • przyspieszona akcja serca.

Jakie są skutki nadczynności tarczycy?

Choroby nie można lekceważyć, ponieważ skutki nadczynności tarczycy są bardzo poważne. Nieleczone schorzenie bywa przyczyną niebezpiecznych powikłań, wśród których wymienia się między innymi:

  • zaburzenia rytmu serca
  • niewydolność serca,
  • tzw. przełom tarczycowy,
  • osteoporoza.

Skutki niedoczynności tarczycy są także groźne dla kobiet w ciąży – zarówno dla samej przyszłej mamy, jak i płodu.

Czytaj więcej: Rodzaje tachykardii

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*