Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych

Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych alergia, żurawina, grzybica, suche oczy, pierwsze ząbki, komary, obrzęki, katar sienny, wzdęcia, kleszcz, opalanie, dezynfekcja rąk, witamina d, odporność, kąpiel noworodka, panthenol biovena, odporność dzieci, przeziębienie, ból gardła, wszy grypa, katar, kosmetyki, odporność, kaszel, , opalanie, dieta, cera, gorączka, dzieci, jesień, zima, lato, przeziębienie, wakacje Każdy z nas w ciągu roku kilkakrotnie boryka się z bólem gardła, katarem i kaszlem. Z reguły dolegliwości mają charakter ostry i trwają tylko kilka dni, ale przez długi okres negatywnie wpływają na nasze funkcjonowanie. Co powoduje te choroby i jak można się przed nimi chronić?

Postępowanie w przypadku przeziębienia polega przede wszystkim na stosowaniu leków przeciwzapalnych i przeciwgorączkowych np. Polopiryna Complex x8 saszetek, Ibuprom Max Sprint x20 kapsułek. Celem złagodzenia kataru możemy stosować preparaty miejscowo obkurczające naczynia krwionośne, zwykle w sprayu lub kroplach, np. Otrivin 0,1% aerozol do nosa 10ml oraz stosowane doustnie, np. Sudafed x12 tabletek.

Przy nasilonym i męczącym suchym kaszlu można stosować syropy i tabletki przeciwkaszlowe, np. Syrop Prawoślazowy 125g lub Herbitussin Kaszel x12 pastylek do ssania, które należy jednak odstawić, gdy charakter kaszlu zmienia się na wilgotny.

Wówczas wskazane są preparaty wkrztuśne, do stosowania do godziny 16.00, np. ACC Optima x10 tabletek musujących, Ambrosol 30mg/5ml syrop 120ml ułatwiające oczyszczanie dróg oddechowych z zalegającej wydzieliny.

Najważniejsze jest, aby pamiętać o piciu dużej ilości płynów oraz spożywać lekkostrawne, ciepłe posiłki.

Niekiedy katar jest nie tylko objawem przeziębienia, ale jednym z objawów zapalenia zatok przynosowych. Do innych objawów zapalenia zatok należy: ból oraz uczucie rozpierania w okolicy czoła oraz obrębie twarzy, czasami nasilające się przy pochylaniu, nieprzyjemny zapach z ust, produktywny kaszel, osłabienie, niekiedy gorączka. W przypadku kataru towarzyszącemu zapaleniu zatok, wydzielina jest zwykle żółtozielona, ropna, czasami podbarwiona krwią. Objawy towarzyszące zapaleniu zatok są z reguły na tyle charakterystyczne, że nie potrzeba wykonywać dodatkowych badań, aby postawić właściwą diagnozę. Niekiedy, w przypadkach przewlekłego lub nawracającego zapalenia zatok, pomocne mogą być badania obrazowe, tzn. zdjęcie rentgenowskie lub tomografia komputerowa, które umożliwiają lepsze określenie stopnia i rozległości zmian zapalnych zatok.Leczenie zapalenia zatok polega na podawaniu antybiotyku przez co najmniej 10 dni. W tym czasie warto dodatkowo stosować sole fizjologiczne w aerozolu donosowym, nawilżać powietrze oraz stosować inhalacje, co w znaczący sposób przyczyni się do usunięcia zaschniętego gęstego śluzu.

Innym często występującym schorzeniem górnych dróg oddechowych jest ostre zapalenie gardła, które może być wywołane zarówno przez zakażenie wirusowe, jak i bakteryjne. Objawy to uczucie suchości, pieczenia i drapania w gardle, ból podczas przełykania, kłucie w uszach, osłabienie, gorączka, bóle mięśniowe i stawowe.

Błona śluzowa gardła jest zaczerwieniona i obrzęknięta, a w przypadku anginy może pojawić się żółty lub biały nalot na migdałkach. W leczeniu stosuje się leki przeciwzapalne takie jak np. Aspirin Pro 500mg x80 tabletek powlekanych, płukanie gardła wodą z solą oraz tabletki do ssania np.

Tymianek i Podbiał x24 tabletki do ssania lub Neo-Angin x36 tabletek do ssania, zawierające składniki miejscowo odkażające oraz znieczulające.

Jeżeli oprócz bólu gardła występuje chrypka lub zmieniona barwa głosu z uporczywym kaszlem należy podejrzewać występowanie ostrego zapalenia krtani. Może być ono wywołane wirusami, bakteriami lub czynnikami mechanicznymi drażniącymi. Z reguły występuje ono u dzieci ze względu na budowę anatomiczną krtani oraz dużą ilością tkanek miękkich w tej okolicy, które jeśli ulęgną obrzękowi, mogą zablokować przepływ powietrza na tym poziomie. Główne objawy to chrypka, która sprawia, że głos jest stłumiony, chrapliwy i bezdźwięczny. Niekiedy może dojść do utraty głosu. Zapalenie krtani cechuje ponadto uczucie wysychania i pieczenia w gardle, bóle przy mówieniu i suchy kaszel. Pojawia się również duszność nasilająca się wieczorami oraz w pozycji leżącej. Leczenie opiera się na stosowaniu leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, czasem podawane są leki sterydowe w postaci inhalacji. Z racji tego, że jest to infekcja wirusowa nie stosuje się w leczeniu antybiotyków.

Należy zauważyć, iż większość infekcji górnych dróg oddechowych ma łagodny charakter i zwykle nie wymaga specjalistycznego leczenia.

W większości przypadków na początku choroby można samemu podjąć próbę leczenia stosując leki przeciwgorączkowe i przeciwzapalne, tabletki do ssania, syropy na kaszel suchy i mokry.

Jeśli objawy będą utrzymywały się przez co najmniej 5 dni, warto skorzystać z porady lekarza.

Tagi: przeziębienie, grypa, kaszel, katar, ból gardła, gorączka, zatoki, zapalenie zatok, zapalenie gardła, chrypa, zapalenie krtaniKategorie: Zdrowie Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych Każdy z nas w ciągu roku kilkakrotnie boryka się z bólem gardła, katarem i kaszlem. Z reguły dolegliwości mają charakter ostry i trwają tylko kilka dni, ale przez długi okres negatywnie wpływają na nasze funkcjonowanie. Co powoduje te choroby i jak można się przed nimi chronić? Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych Grypa jest chorobą zakaźną, którą wywołują zmutowane genetycznie wirusy. Wzrost zachorowań obserwuje się w okresie jesienno-zimowym, kiedy odporność organizmu na infekcje słabnie. Choroba ta często jest mylona ze „zwykłym przeziębieniem”, czego konsekwencją jest jej bagatelizowanie, zaś skutki mogą być bardzo poważne z powodu powikłań ze strony układu oddechowego, sercowo-naczyniowego i nerwowego. Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych Przeziębienie i grypa to infekcje górnych dróg oddechowych, w czasie których zakażeniu ulegają najczęściej nos, gardło i krtań. Wywoływane są przez wirusy i przenoszą się drogą kropelkową z osoby na osobę. Towarzyszą im wspólne objawy: katar, kaszel, ból gardła, gorączka, zmęczenie, ale ich nasilenie jest wyraźnie zróżnicowane. Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych Lato dla nas przyjemne, dla naszej cery niezbyt łaskawe. Gorące powietrze, opalanie, podróże, klimatyzacja – to wszystko wpływa na skórę negatywnie. Po wakacjach przyglądamy się naszej twarzy i często zauważamy nowe zmarszczki czy cienie. Brak zabezpieczenia przed promieniowaniem słonecznym jest główną przyczyną przedwczesnego starzenia się skóry. My wypoczęci, a skóra w gorszym stanie. Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych Corocznie 9 września obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Urody. To idealna okazja, żeby poświęcić sobie trochę uwagi i zadbać o nasz wygląd. Warto zastanowić się nad tym, czy w odpowiedni sposób pielęgnujemy nasze ciało, przyjrzeć się czy nasze codzienne zwyczaje i rytuały bardziej służą niż szkodzą naszej skórze. Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych To naturalne, że podczas wakacyjnego wypoczynku oddajemy się często w pełni relaksowi odpuszczając sobie obowiązki, także te związane z pielęgnacją. Niestety chwilowa beztroska może sprawić, że z urlopu poza miłymi wspomnieniami przywieziemy niechciane pamiątki, z którymi walczyć przyjdzie nam przez kolejne tygodnie czy miesiące.

Sezonowe infekcje górnych dróg oddechowych: jak się przed nimi chronić?

Jesienią nasza odporność znacznie spada i częściej łapiemy infekcje. Jak zadbać o odporność w tym newralgicznym okresie?

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

Polska jesień nie zawsze jest złota i ciepła. Od września do grudnia często doświadczamy szarych, deszczowych dni z bardzo niskimi temperaturami, a nawet przymrozkami. Z racji zredukowanej ekspozycji na promieniowanie słoneczne syntetyzujemy również mniej witaminy D3, niezbędnej w budowaniu odporności.

Do tego dochodzą takie niekorzystne czynniki, jak stresujący tryb życia, niezdrowa dieta i zaniechanie aktywności fizycznej na świeżym powietrzu. To wszystko powoduje spadek wydolności układu immunologicznego. Konsekwencją jest większa podatność na infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze.

A im więcej osób choruje, tym większe ryzyko szybkiej transmisji patogenu z chorego na zdrowego.

Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowychW ramach profilaktyki powszechnie występujących infekcji górnych dróg oddechowych konieczne jest przede wszystkim przestrzeganie podstawowych zasad higieny. Zalicza się do nich przede wszystkim unikanie kontaktu z osobą chorą. Ważne jest też noszenie maseczek w miejscach publicznych

Rozprzestrzenianiu się wirusów sprzyja temperatura oscylująca w okolicach 0 st. C i duża wilgotność powietrza. Patogeny przenoszą się na błony śluzowe (głównie nosa i ust) drogą kropelkową przez bezpośredni kontakt z osobą zarażoną lub przedmiotami, na których osiadł jej materiał biologiczny, a w którym znajdują się drobnoustroje.

Infekcje najczęściej dotyczą górnych dróg oddechowych. Za zakażenia są odpowiedzialne przede wszystkim wirusy (90 proc. przypadków), w tym: rynowirusy, adenowirusy, koronawirusy, a także wirusy grypy.

Z mniejszą częstością obserwuje się zakażenia bakteryjne i na ogół mają one związek z wcześniej przebytą infekcją wirusową. Bakterie, które są rozpowszechnione w naszej populacji, to m.in.

: Bordetella pertussis, Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, a także Mycoplasma pneumoniae.

Pierwsze objawy infekcji górnych dróg oddechowych to:

  • ogólne osłabienie organizmu,
  • uczucie drapania w gardle,
  • dreszcze,
  • kaszel,
  • katar (początkowo wodnisty, a następnie gęsty),
  • podwyższona temperatura ciała,
  • zaczerwienienie gardła,
  • ból mięśni i/lub głowy,
  • rozdrażnienie.

Istnieją pewne czynniki (zarówno osobnicze, jak i środowiskowe), które zwiększają ryzyko zapadalności na sezonowe przeziębienia. Należy tu wspomnieć przede wszystkim o wrodzonych lub nabytych niedoborach odporności, nieprawidłowej diecie, ekspozycji na dym papierosowy (aktywne lub bierne palenie), wadach serca i schorzeniach płuc.

Najczęstsze jesienne infekcje górnych dróg oddechowych : zapalenie zatok, krtani i gardła

Sam kaszel i katar zazwyczaj mijają po kilku dniach i można zniwelować dokuczliwe objawy za pomocą łatwo dostępnych preparatów (zwykle w postaci sprayu do nosa lub aplikatora), które miejscowo obkurczają naczynia krwionośne. Niekiedy jednak takie objawy to początek rozwoju poważnych infekcji górnych dróg oddechowych.

Leia também:  Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej

Pod pojęciem infekcji górnych dróg oddechowych kryje się wiele jednostek chorobowych. Najczęściej wymienia się jednak zapalenie zatok, krtani i gardła.

Zapalenie zatok — przebiega z charakterystycznym bólem w okolicy zatok, często definiowanym jako rozpierający, który nasila się podczas schylania.

Może mu towarzyszyć gorączka i uczucie ogólnego osłabienia organizmu, a także spadek energii. Wydzielina z nosa może być ropna, a nawet lekko podbarwiona krwią.

Aby rozpoznać stopień rozległości zmian, wykonuje się badania dodatkowe — prześwietlenie rentgenowskie, tomografię komputerową.

Zapalenie krtani — oprócz bólu gardła, chory ma uporczywy kaszel, chrypkę, a także zmianę barwy głosu. Wyróżnia się podgłośniowe i nagłośniowe zapalenie krtani. To pierwsze jest spowodowane przez wirusy, natomiast drugie ma podłoże bakteryjne.

Zapalenie gardła — spowodowane może być zarówno infekcjami bakteryjnymi, jak i wirusowymi. W ostrym zapaleniu gardła, poza uciążliwym kaszlem, często pojawiają się także trudności w przełykaniu, obrzęk błony śluzowej gardła, gorączka. W przypadku infekcji bakteryjnej dochodzi białawy lub żółty nalot na migdałkach. Nierzadko występuje powiększenie węzłów chłonnych szyi.

Zasady profilaktyki infekcji dróg oddechowych

W ramach profilaktyki powszechnie występujących infekcji górnych dróg oddechowych konieczne jest przede wszystkim przestrzeganie podstawowych zasad higieny. Zalicza się do nich przede wszystkim unikanie kontaktu z osobą chorą.

Ważne jest noszenie maseczek w miejscach publicznych (lecz nie bawełnianych lub jednorazowych chirurgicznych, a dobrej jakości masek FFP2 albo FFP3), częste mycie i dezynfekcja rąk, a także zdrowia dieta i w razie konieczności suplementacja brakujących składników odżywczych.

W okresie jesienno-zimowym warto spożywać produkty bogate w nienasycone kwasy tłuszczowe, w tym DHA (kwas dokozaheksaenowy) i EPA (kwas eikozapentaenowy), wspierające naturalną odporność organizmu.

Są obecne przede wszystkim w algach i morskich rybach. Nie mniej ważna jest odpowiednia podaż witaminy D3, której jesienią i zimą brakuje najbardziej. Jej naturalnym źródłem są: śledź, węgorz, łosoś, makrela, masło i żółtka.

W przypadku suplementacji witaminy D3 rekomendowaną dawką dzienną dla osoby dorosłej jest 2000 j.

Łagodzenie stanów przeziębieniowych

W przypadku drobnych przeziębień zaleceniami lekarzy są: odpoczynek, właściwe nawadnianie i dieta bogata w witaminy i substancje mineralne.

Leczenie objawowe polega na podaniu substancji czynnych zaliczanych do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), np. ibuprofenu, ketonalu i kwasu acetylosalicylowego.

Hamują one aktywność enzymu cyklooksygenazy (COX-1 i COX-2), odpowiedzialnej za rozwój stanu zapalnego. Stosuje się je w sposób doraźny w przypadku bólu głowy, mięśni i w celu zniwelowania gorączki.

Dla bezpieczeństwa nie zaleca się ich przyjmowania dłużej niż 5 dni, ponieważ mogą powodować uszkodzenia śluzówki układu pokarmowego, perforacje, a nawet krwawienia.

Skuteczne w łagodzeniu takiego objawu jak katar jest korzystanie z dostępnych bez recepty roztworów do aplikacji w jamie nosowej. W ich składzie najczęściej można znaleźć wodę izotoniczną, mentol, eukaliptus i ekstrakty roślinne, np.

z aloesu. Skutecznie udrożniają nos, pozwalając na swobodne oddychanie, a dodatkowo nawilżają podrażnioną śluzówkę.

W części sprayów do nosa znajduje się związek o nazwie dekspantenol, który sprzyja regeneracji śluzówki i chroni przed wysuszeniem.

Infekcje górnych dróg oddechowych: kiedy potrzebna jest konsultacja lekarska

Większość infekcji górnych dróg oddechowych można leczyć za pomocą domowych sposobów i środków dostępnych w aptece bez recepty. Należy jednak mieć na uwadze, że jeżeli objawy nie ustępują po ok.

3-4 dniach, lub co gorsza, znacznie się zaostrzają, konieczna jest wizyta u lekarza. Cięższe infekcje dróg oddechowych mogą wymagać podania antybiotyku, a w skrajnych przypadkach nawet hospitalizacji.

Zdarza się, że objawy przypominające przeziębienie lub grypę mogą być sygnałem znacznie poważniejszych chorób, także nowotworowych. W związku z tym, przy przedłużających się infekcjach, lekarz zleca wykonanie dodatkowych i bardziej szczegółowych badań.

Powikłania po nieleczonym lub nieprawidłowo leczonym przeziębieniu mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia. Mają one bowiem tendencję do nawracania i to ze znacznie ostrzejszym przebiegiem. Grożą one m.in.: zapaleniem ucha środkowego, oskrzeli, płuc, a nawet mięśnia sercowego.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Objawów zakażeń dróg oddechowych nie można oceniać w sposób izolowany

COVID-19: przy zakażeniu wariantem Delta dominują inne objawy

Źródło: Puls Medycyny

Czytaj więcej o:

Choroby zakaźneApteki

Diagnostyka nawracających infekcji górnych dróg oddechowych

Infekcje górnych dróg oddechowych pojawiają się najczęściej w okresie jesienno-zimowym oraz podczas tzw. przedwiośnia. Niestety u niektórych osób mają one charakter nawracający, przyczyniając się do przykrych dolegliwości bez względu na porę roku.

Diagnostyka infekcji górnych dróg oddechowych ma kluczowe znaczenie w prawidłowej terapii. Przyczyn nawracających dolegliwości może być kilka, a najpewniejszym sposobem na ich wyeliminowanie jest specjalistyczna konsultacja lekarska.

Podstawowe objawy infekcji górnych dróg oddechowych

Infekcje górnych dróg oddechowych — nosa, zatok, gardła lub uszu — najczęściej objawiają się wydzieliną z nosa, uczuciem zatkanego nosa i podrażnieniami w obrębie jam nosowych, bólem gardła i ucha, kaszlem, ogólnym osłabieniem organizmu oraz gorączką. Gdy zainfekowane zostają krtań i tchawica, może pojawiać się uporczywy kaszel, chrypka i duszności.

Częstotliwość infekcji górnych dróg oddechowych

Częstotliwość infekcji górnych dróg oddechowych w dużym stopniu zależy od odporności organizmu. Największe nasilenie chorób tego rodzaju występuje w okresie jesienno-zimowym oraz podczas tzw. przesilenia wiosennego.

Zapalenie i infekcje górnych dróg oddechowych

Na powracające infekcje narażone są przede wszystkim dzieci, osoby o obniżonej odporności lub często przebywające w towarzystwie innych chorych. Co ciekawe, infekcje górnych dróg oddechowych mogą występować nawet latem.

Najczęściej są wynikiem przebywania w klimatyzowanych pomieszczeniach lub narażeniem organizmu na oddziaływanie skrajnych temperatur (np.

poprzez wychodzenie z chłodnych pomieszczeń na zewnątrz, gdzie panują gorące temperatury).

Najczęstsze przyczyny nawracających infekcji górnych dróg oddechowych

Nawracające infekcje górnych dróg oddechowych bywają wynikiem niewyleczonej choroby lub zastosowaniem niewłaściwej terapii. Bardzo ważne jest zatem odpowiednie zdiagnozowanie przyczyn, a następnie podjęcie stosownego leczenia zalecanego przez lekarza i kontynuacja kuracji aż do ustąpienia wszystkich objawów.

Do przyczyn nawracających infekcji górnych dróg oddechowych zaliczyć można również m.in. obniżoną odporność organizmu, niewłaściwą dietę, złe warunki mieszkaniowe (np. wilgoć lub zbyt suche powietrze w pomieszczeniach), przewlekłe choroby, alergię.

Prawidłowa diagnostyka w nawracających infekcjach górnych dróg oddechowych

W terapii nawracających infekcji górnych dróg oddechowych kluczowe znaczenie ma prawidłowa diagnostyka dokonana przez lekarza. W większości przypadków opiera się ona na szczegółowym wywiadzie chorobowym oraz zbadaniu pacjenta.

Bardzo ważne jest ustalenie przyczyn infekcji (np. wirusowej, bakteryjnej), a także specjalistyczna ocena dotychczas podjętych działań. Niekiedy pacjenci kierowani są na dodatkowe badania, np. laboratoryjne, testy alergiczne, wymazy itp.

Jak zapobiegać nawracającym infekcjom górnych dróg oddechowych?

O odporność organizmu należy dbać regularnie, a w szczególności w trakcie trwania choroby, a także po jej ustąpieniu. Kluczowe znaczenie ma właściwa dieta, częsta aktywność fizyczna na świeżym powietrzu oraz prawidłowe nawadnianie organizmu. Warto również zadbać o prawidłową higienę jamy nosowej, polegającą na oczyszczaniu i nawilżaniu błony śluzowej.

Zakażenia górnych dróg oddechowych – kiedy potrzebny jest otolaryngolog

Zakażenia górnych dróg oddechowych – kiedy potrzebny jest otolaryngolog

>      Infekcje dróg oddechowych są najczęstszą przyczyną zgłoszeń do gabinetów lekarzy pierwszego kontaktu i pediatrów. Ok. 75% leków przeciwbakteryjnych (antybiotyków) jest ordynowanych w lecznictwie otwartym właśnie z tego powodu (l).

Jest oczywiste, że nie każda infekcja w obrębie dróg oddechowych wymaga leczenia specjalistycznego, z drugiej zaś strony trudno arbitralnie wskazać, gdzie biegnie granica kompetencji dla specjalisty medycyny ogólnej, rodzinnej czy pediatry, a rozpoczyna się pole do działania dla otolaryngologa.

Jest sprawą dostępności, a nie kosztów – kto w polskich realiach leczy pacjenta z ostrym zapaleniem gardła, zatok przynosowych, czy ucha.

Można zaryzykować twierdzenie, że koszty opieki specjalistycznej są często niższe, ponieważ specjalista, dysponujący możliwością znacznie dokładniejszego badania przedmiotowego, rzadziej sięgnie po “empiryczną antybiotykoterapię” w przypadkach o wątpliwej etiologii bakteryjnej, niż lekarz ogólny, czy pediatra (2).

      O ile w warunkach gabinetu lekarza ogólnego realnie możliwe jest obejrzenie części ustnej gardła, o tyle badanie przedmiotowe ucha (oto skopia) i badanie słuchu stroikiem, czy obejrzenie wnętrza nosa (przednia rynoskopia), nie są powszechną praktyką wśród lekarzy ogólnych.

Można zadać prowokacyjne pytanie, czy wolno rozpoznawać i leczyć np. zapaleniu ucha środkowego bez badania otoskopowego, skoro Kodeks Etyki Lekarskiej mówi jednoznacznie (art.9), że “Lekarz może podejmować leczenie jedynie po uprzednim zbadaniu pacjenta.”, a w art. 10 pkt.

l “Lekarz nie powinien wykraczać poza swoje umiejętności zawodowe przy wykonywaniu czynności diagnostycznych, zapobiegawczych, leczniczych i orzeczniczych” (3).Zatem temat podjęty w tytule nie jest tak trywialnie prosty, jak mogłoby się wydawać. Kiedy zatem potrzebny jest otolaryngolog? Od wiedzy i umiejętności lekarza pierwszego kontaktu zależy przeprowadzenie swoistej selekcji wśród pacjentów z ostrymi infekcjami górnych dróg oddechowych, zwłaszcza w sezonie nasilonych zachorowań.

      Należy przyjąć zasadę, że do konsultacji otolaryngologa winni trafić chorzy z ostrymi infekcjami gardła, nosa i zatok przynosowych, czy ucha, u których:

  • obraz i przebieg kliniczny jest nietypowy,
  • podejrzewamy rozwój powikłań zapalenia,
  • dochodzi do częstych nawrotów, czy przejścia zapalenia w formę przewlekłą.
Leia também:  Como calcular comprimento de onda: 10 passos

Zapalenie gardła
      Rozróżnienie między ostrą infekcją wirusową górnych dróg oddechowych (g.d.o.) – ponad 70% zachorowań, a bakteryjnym, najczęściej paciorkowcowym, ostrym zapaleniem gardła ( angina) ma kluczowe znaczenie. Tylko w drugim przypadku uzasadniona jest empiryczna antybiotykoterapia, obok typowego leczenia objawowego. Powszechnym błędem w leczeniu ostrych infekcji gardła jest terapia antybiotykiem “na wyrost”, bądź “aby zapobiec wtórnej infekcji bakteryjnej” (2).
      W wirusowym zapaleniu objawy ze strony gardła są miernie nasilone, ale towarzyszy im z reguły zapalenie błony śluzowej nosa (przekrwienie, blokada, wydzielina) i często zapalenie błony śluzowej dolnych dróg oddechowych (kaszel, chrypka). W anginie ból gardła zdecydowanie dominuje, często towarzyszą mu zaburzenia połykania, objawy ogólnego rozbicia i gorączka są bardziej nasilone, węzły chłonne szyi są powiększone i tkliwe. U dzieci z anginą mogą współistnieć bóle brzucha, czy biegunka. Należy pamiętać, że ostre zapalenie gardła może być elementem obrazu klinicznego szeregu innych chorób – mononukleozy zakaźnej, płonicy, odry, grypy, opryszczkowego zapalenia gardła, anginy Plaut- Vincenta, banalnego aftowego zapalenia błony śluzowej gardła, ale również ostrej białaczki.

      Do czynników, które mogą zaostrzać obraz ostrego paciorkowcowego zapalenia gardła należą:

  • immunosupresja (np. chemioterapia przeciwnowotworowa, agranulocytoza),
  • cukrzyca,
  • ciąża,
  • gorączka reumatyczna w wywiadzie, – kolejna angina w ciągu ostatnich 4 tygodni (4, 5).

      Przy prawidłowym leczeniu paciorkowcowej anginy wyraźna redukcja objawów zapalenia pojawia się nie później niż po 48 godz., a objawy choroby ustępują po ok. 5-7 dniach. Niewiele krócej, tyle że w mniejszym nasileniu, trwają objawy w przypadku typowego zapalenia wirusowego (przeziębienia).

      Objawy sugerujące rozwój powikłań w przebiegu anginy paciorkowcowej to:

  • szczękościsk, ślinotok, asymetria migdałka i jednostronny ból (naciek, bądź ropień okołomigdałkowy),
  • asymetryczny obrzęk i zaczerwienienie szyi (ropne zapalenie węzłów chłonnych szyi, ropień przestrzeni przygardłowej),
  • duszność, stridor, niemożność połykania (zapalenie krtani, ropień nagłośni).

      Przebyte powikłanie anginy jest wskazaniem do tonsilektomii. Ustalenie innych wskazań do wycięcia migdałków (częste anginy, znaczny przerost migdałków, przewlekłe zapalenie migdałków) trudno jest określić prostym algorytmem. Zasadą winno być, aby ustalenie wskazań pozostawić tym, którzy ostatecznie będą ten zabieg wykonywać.
      Przewlekłe zapalenie błony śluzowej gardła, czy migdałków wymaga oceny specjalisty, a na pewno nie uporczywie prowadzonego leczenia przeciwbakteryjnego, pod kontrolą wymazów z gardła o wątpliwym znaczeniu (2).

Zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych

      Ostry proces zapalenia, obejmujący błonę śluzową nosa i zatok przynosowych z reguły rozpoczyna się i kończy jako infekcja wirusowa. Zaledwie 0,5% – 2% ostrych infekcji wirusowych w tej części dróg oddechowych przechodzi w fazę ostrego zapalenia bakteryjnego (6). Jeśli objawy ostrego nieżytu utrzymują się powyżej 10 dni, bądź po 5-7 dniach dochodzi do ich zaostrzenia i dołącza się ropny żółto-zielony katar, możemy podejrzewać przejście zapalenia w fazę bakteryjną (4). Dopiero wtedy, obok leczenia objawowego uzasadniona jest empiryczna antybiotykoterapia. Klasycznymi objawami ostrego bakteryjnego zapalenia (objawy duże) są: rozpieranie i ból twarzy czy czoła, upośledzenie drożności nosa, ropny katar bądź spływanie ropnej wydzieliny do gardła, osłabienie bądź brak węchu, podwyższona temperatura, oraz mniej charakterystyczne (objawy małe) takie jak: ból głowy, ogólne rozbicie, nieprzyjemny zapach z ust, bóle zębów, czy uczucie pełności i pobolewania w uchu. W przypadku jednostronnego zapalenia z dominacją objawów w obrębie zatoki szczękowej zawsze należy wykluczyć przyczynę zębopochodną. Kryterium, określającym przejście procesu zapalenia nosa i zatok w stan przewlekły, jest utrzymywanie się objawów powyżej 8 12 tygodni, mimo stosowanego leczenia (bądź 4 i więcej epizodów ostrego zapalenia w ciągu roku) i typowe dla stanu zapalnego zmiany w obrazie TK (7). Kryteria te są wyłącznie umowne i szereg razy je zmieniano. Przejście zapalenia w fazę przewlekłą jest wypadkową szeregu czynników – stopnia zjadliwości patogenu uszkadzającego błonę śluzową, sprawności miejscowych i ogólnych czynników odporności chorego, współistnienia czynnika alergicznego w obrębie błony śluzowej oraz zaburzeń anatomicznych ograniczających drożność nosa, a przede wszystkim wpływających na drożność ujść naturalnych zatok ( w tzw. kompleksie ujściowo-przewodowym pod środkową małżowiną nosową). W przypadkach zapalenia bakteryjnego nosa i zatok, przebiegających typowo, wolno oprzeć rozpoznanie na wcześniej wymienionych “dużych i małych” objawach, z uwzględnieniem czasu ich trwania, oraz stopnia nasilenia dolegliwości. Wykonywania klasycznego badania Rtg zatok przynosowych ma ograniczoną wartość, a pobieranie wymazu z nosa, jeśli nie jest wykonane właściwie (spod środkowej małżowiny, czy z wnętrza zatoki szczękowej) najczęściej jest źródłem dezinformacji.

      Konsultacja specjalisty laryngologa konieczna jest, gdy:

  • podejrzewamy przejście zapalenia w stan przewlekły,
  • przy nieproporcjonalnie nasilonych objawach,
  • gdy podejrzewamy możliwość rozwoju powikłań (przejście procesu zapalenia do oczodołu, tkanek miękkich i kości sąsiadujących z zatokami, przejście procesu zapalnego do wnętrza jamy czaszki).

      O rozwoju powikłań oczodołowych (zapalenie tkanek miękkich oczodołu, ropień podokostnowy oczodołu, ropień oczodołu) mogą świadczą:

  • obrzęk powiek,
  • ból w obrębie oczodołu i ból oka,
  • ograniczenie ruchomości oka czy podwójne widzenie,
  • zaburzenie ostrości wzroku i wytrzeszcz gałki ocznej.

      Najgroźniejszym powikłaniem zatokowo pochodnym z manifestacją w obrębie oczodołów jest zakrzepowe zapalenie zatoki jamistej. Przy szybko postępującym obrzęku najpierw jednego, a potem obu oczodołów dochodzi do unieruchomienia gałek ocznych, pogarszania wzroku aż do pełnej ślepoty, podrażnienia opon mózgowych i często objawów posocznicy. To rzadkie na szczęście powikłanie obarczone jest nadal wysoką śmiertelnością.
      Silny ból i ciastowaty obrzęk tkanek miękkich w obrębie czoła może być sygnałem rozpoczynającego się zapalenia szpiku kostnego (śródkościa) w obrębie kości czołowej. U dzieci podobny obraz dotyczy nierzadko tkanek policzka i przyśrodkowego kąta oka przy przejściu zapalenia do tkanek miękkich przez naturalne dehiscencje w obrębie komórek sitowych, czy ściany zatoki szczękowej (4).
      Objawami zatokowo pochodnych powikłań wewnątrzczaszkowych, nie budzącymi wątpliwości, są objawy zapalenia opon mózgowych, zaburzenia świadomości, czy napady padaczkowe. W ropniu nadoponowym, czy ropniu w płacie czołowym objawy mogą być jednak mało charakterystyczne – stany podgorączkowe, rozpierające bóle głowy, ogólne wyczerpanie, wymioty, bradykardia, zaburzenia emocjonalne. Powikłania wewnątrzczaszkowe, są dzisiaj rzadkie, ale należy o nich pamiętać, zwłaszcza u chorych z obniżoną odpornością, czy odległym nawet w czasie urazem ze złamaniem kości czaszki.

      Właściwe rozpoznanie i leczenie zmian przewlekłych wymaga często zaangażowania szeregu specjalistów. Pierwszym krokiem winna być jednak ocena otolaryngologa. W praktyce minimum diagnostyczne w takich przypadkach to endoskopia nosa i sinusoskopia oraz badanie TK masywu szczękowo-sitowego. c.d.n. Piśmiennictwo:

  1. Hryniewicz W i wsp. Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego: Zakażenia układu oddechowego, etiologia, rozpoznawanie, leczenie. Rekomendacje 2003. Fundacja Centrum Mikrobiologii Klinicznej, Warszawa 2002.
  2. Bień S: Nieżyt błony śluzowej gardła – trudności diagnostyki i terapii. Terapia 2004, 12, 35-41.
  3. Kodeks Etyki Lekarskiej. Naczelna Rada Lekarska, Warszawa 2004.
  4. Becker W, Naumann HH, Pfaltz CR: Choroby uszu nosa i gardła.. BEL CORP Scient.Publ, 1999.
  5. Ostre zapalenie gardła. Med. Dyp!. – Zalecenia postępowania 2004, 8: 3-10.
  6. Zapalenie błony śluzowej nosa. Med. Dypl – Zalecenia postępowania 2004,8: 11-17.

Dr hab. med. Stanisław Bień
Prof. nadzw. w Akademii Świętokrzyskiej im. J. Kochanowskiego w Kielcach

Eskulap Świętokrzyski 2005 nr 2 – pismo Świętokrzyskiej Izby Lekarskiej.
Wydawca: Okręgowa Rada Lekarska w Kielcach.
Dla członków izb lekarskich bezpłatnie.

Infekcje dróg oddechowych

BAKTERYJNE INFEKCJE DRÓG ODDECHOWYCH

CHLAMYDOPHILA PNEUMONIAE

Chlamydophila pneumoniae odpowiada za 10% zapaleń płuc i 5% zapaleń oskrzeli u osób dorosłych.

Zakażenie tą bakterią u dzieci w wieku szkolnym dotyczy 40% populacji, u dorosłych prawie 50%, a u osób starszych nawet do 75%. Infekcja szerzy się drogą kropelkowo-powietrzną. Okres wylęgania trwa 21 dni.

Przebieg zakażenia jest najczęściej bezobjawowy (70–80% przypadków) lub ma postać grypopodobną (20–30% przypadków).

Zakażenie C. pneumoniae może mieć charakter:

  • ostry – „świeża” infekcja u osób młodych zwykle przebiega dość łagodnie, bez towarzyszących schorzeń dodatkowych. Bardziej agresywną postać zakażenie przybiera u osób starszych, zwłaszcza cierpiących z powodu chorób przewlekłych, oraz u osób z zaburzeniami odporności, np. AIDS.
  • nawracający (reinfekcja) – raz przebyta infekcja C. pneumoniae nie uodparnia na przyszłość, dlatego możliwe jest wielokrotne zakażenie w ciągu życia. Przebieg kolejnych infekcji jest różny i w znacznym stopniu zależny od odporności pacjenta.
  • przewlekły – prowadzi do wystąpienia różnych odmian zapalenia oskrzeli i płuc; wiąże się również ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na inne nieinfekcyjne schorzenia, np. miażdżycę naczyń krwionośnych, astmę i inne.
  • nosicielstwa – to infekcja bezobjawowa, która może się aktywować do postaci ostrego zakażenia przy obniżonej odporności pacjenta. Nosiciele mogą zakażać inne osoby.

Większość chorób układu oddechowego wywoływana przez C. pneumoniae w pierwszej fazie jest trudna do wykrycia.

Charakterystycznymi pierwszymi objawami są ból gardła i chrypka. Kaszel zaczyna się po kilku dniach i trwa nawet kilka tygodni. Początkowi choroby towarzyszy również podwyższona temperatura ciała.

Najczęstsze choroby górnych dróg oddechowych wywoływanych przez C. pneumoniae:

  • zapalenie błony śluzowej nosa
  • zapalenie gardła
  • zapalenie krtani
Leia também:  Torbiel Bakera pod kolanem – objawy i leczenie torbieli podkolanowej

Choroby dolnych dróg oddechowych, w których czynnikiem infekcyjnym jest C. pneumoniae:

  • zapalenie płuc
  • zapalenie oskrzeli

Potwierdzono związek C. pneumoniae z przewlekłymi chorobami układu oddechowego takimi, jak astma oskrzelowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sarkoidoza.

Liczne badania w zakresie znaczenia klinicznego infekcji C. pneumonie wskazują na powiązania między infekcją tą bakterią a następującymi schorzeniami: arterioskleroza, choroba wieńcowa, miażdżyca naczyń krwionośnych, choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane, reaktywne zapalenie stawów, astma oskrzelowa.

MYCOPLASMA PNEUMONIAE

Mycoplasma pneumoniae obok bakterii z rodzaju Chlamydia jest częstą przyczyną zakażeń układu oddechowego u dzieci i osób dorosłych. Zakażenia M. pneumoniae mogą dotyczyć zarówno górnych, jak i dolnych dróg oddechowych.

Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową. Okres inkubacji bakterii wynosi od 2 do 3 tygodni. Infekcje wywoływane przez Mycoplasma pneumoniae są często łagodne lub nawet bezobjawowe (do 20% u dzieci i młodzieży oraz do 50% u osób dorosłych).

W przypadku wystąpienia objawów, rozwijają się one stopniowo i nieleczone utrzymują się przez tygodnie do miesięcy. Mycoplasma wywołuje bardzo podobne zmiany zapalne w układzie oddechowym do tych, które spowodowane są przez wirusy, dlatego trudno jest rozpoznać zakażenie tą bakterią.

M. pneumoniae jest najbardziej znana jako czynnik wywołujący atypowe zapalenie płuc, czyli zapalenie płuc rozwijające się powoli, o łagodnym przebiegu, które w większości przypadków nie wymaga hospitalizacji. Charakterystyczny jest tu suchy, męczący kaszel, lekka gorączka. Ponadto można zaobserwować ból gardła, mięśni i ogólne złe samopoczucie.

Rzadziej z zakażeniem Mycoplasma pneumoniae wiążą się nieprawidłowości poza układem oddechowym, które mogą być wskazówką pozwalającą na rozpoznanie zakażenia mykoplazmatycznego:

  • zapalenie ucha środkowego u dzieci
  • zapalenie zatok obocznych nosa u dorosłych
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
  • inne powikłania neurologiczne, np. radikulopatie, poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego, zaburzenia móżdżkowe
  • zapalenie mięśnia sercowego
  • zapalenia stawów
  • zmiany skórne i na błonach śluzowych, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zapalenie spojówek, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy

LEGIONELLA PNEUMOPHILA

Legionella pneumophila jest bakterią naturalnie zasiedlającą środowiska wodne takie, jak: rzeki, zbiorniki słodkowodne, muł, wilgotna gleba.

Jednak siedliskiem tej bakterii mogą być również: woda wodociągowa, systemy nawilżania powietrza, wszelkiego rodzaju urządzenia wytwarzające rozproszone krople wody (fontanny, spryskiwacze ogrodowe, skraplacze pary), instalacje klimatyzacyjne czy baseny. Do zakażenia dochodzi drogą inhalacji zakażonego aerozolu.

Rzadko zdarza się zakażenie przez zachłyśnięcie wodą z bakteriami. Zakażenia Legionella pneumophila występują częściej w miesiącach letnich, co związane jest z powszechnym korzystaniem z urządzeń klimatyzacyjnych.

Legioneloza, powodowana przez szczepy Legionella pneumophila, rozwija się głównie pod dwoma postaciami – jako choroba legionistów i gorączka Pontiac. Czas od zakażenia bakterią Legionella pneumophila do pojawienia się pierwszych objawów wynosi zazwyczaj od 2 do 10 dni (zdarza się także do 21 dni).

Choroba legionistów przebiega pod postacią ciężkiego, często obustronnego i wielopłatowego zapalenia płuc, stanowi 3–8% wszystkich zachorowań wywoływanych przez bakterię Legionella.

Objawy choroby to: bardzo wysoka gorączka, zaburzenia oddychania, zaburzenia świadomości, ból głowy, ból w klatce piersiowej, dreszcze, kaszel.

W przypadku zakażenia płucnego ryzyko śmierci sięga nawet od 15 do 20%.

Gorączka Pontiac jest łagodną postacią zakażenia pałeczkami Legionella pneumophila. Występuje częściej niż zapalenie płuc obserwowane przy chorobie legionistów. Jej objawy przypominają zwykłą grypę.

Najczęściej występuje stan gorączkowy, któremu towarzyszą: złe samopoczucie, bóle mięśniowe, bóle głowy, uczucie zmęczenia, osłabienie. Następnie dołączają takie objawy, jak: ból gardła, katar, suchy kaszel.

Niekiedy obserwuje się: nudności, wymioty, biegunkę, zawroty głowy. Objawy chorobowe ustępują samoistnie w ciągu kilku dni.

BORDETELLA PERTUSSIS

Krztusiec, zwany także kokluszem, to ostra choroba zakaźna dróg oddechowych o bardzo dużej zaraźliwości wywoływana przez pałeczkę krztuśca – Bordetella pertussis.

Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową poprzez bezpośredni kontakt z chorym. Patogenne działanie Bordetella pertussis związane jest z produkcją toksyn i innych substancji biologicznie aktywnych.

Okres wylęgania trwa od 6 do 20 dni.

W przebiegu choroby wyróżniamy 3 okresy:

  • I okres – trwa kilkanaście dni, obserwuje się nieżyt górnych dróg oddechowych z nasilającym się suchym kaszlem, łzawienie, stan podgorączkowy, złe samopoczucie. W tym czasie choroba jest najbardziej zakaźna.
  • II okres – to czas nasilonego kaszlu. Charakterystyczny jest kaszel napadowy z głośnym, świszczącym wdechem, który może kończyć się wymiotami. Epizody bezdechu występują głównie u niemowląt. W tym czasie mogą pojawić się zmiany osłuchowe nad polami płucnymi oraz zmiany w obrazie radiologicznym klatki piersiowej.
  • III okres – to stopniowe zmniejszenie częstotliwości i intensywności napadów kaszlu, z możliwością jego nawrotu przy dodatkowej infekcji, gwałtownej zmianie temperatury otoczenia itp.

Krztusiec leczy się antybiotykami przez 14 dni, dodatkowo podaje się leki objawowe (przeciwkaszlowe, przeciwwymiotne i uspokajające).

INFEKCJE GRZYBICZE

Diagnozowanie grzybic układu oddechowego stanowi wyzwanie, ponieważ objawy sugerujące zakażenie są mało charakterystyczne. Ponadto trudno odróżnić kolonizację (np. naturalnym rezerwuarem grzybów) od zakażenia inwazyjnego (gdy patogen izoluje się z krwi, płynu mózgowo-rdzeniowego lub innych fizjologicznie jałowych miejsc organizmu).

Do zakażenia układu oddechowego przez grzyby dochodzi głównie poprzez aspirację zarodników lub fragmentów grzybni wraz z wdychanym powietrzem.

Do zakażeń grzybiczych układu oddechowego przyczyniają się najczęściej grzyby z rodzajów:

  • Aspergillus
  • Candida
  • Cryptoccocus

ASPERGILLUS FUMIGATUS

Aspergiloza to ogólna nazwa wielu chorób wywoływanych infekcją Aspergillus fumigatus. Drobnoustrój ten występuje na całym świecie w różnych warunkach środowiskowych, w szczególności w glebie i na gnijących resztkach roślin, w pożywieniu, w przewodach wentylacyjnych (przede wszystkim szpitali), w powietrzu w oczyszczalniach biologicznych.

Większość ludzi codziennie wdycha tysiące zarodników (formy przetrwalne grzybów) Aspergillus bez negatywnego wpływu dla zdrowia organizmu. Do rozwoju zakażenia dochodzi zwykle u osób z obniżoną odpornością lub alergiczną nadwrażliwością.

Czynniki ryzyka zakażenia Aspergillus fumigatus:

  • granulocytopenia (zmniejszenie liczby granulocytów we krwi obwodowej poniżej normy)
  • zaburzenie funkcji granulocytów
  • terapia kortykosteroidowa
  • cytotoksyczna chemioterapia
  • niedobory układu odpornościowego, w szczególności zaawansowane stadium AIDS
  • przeszczep szpiku i organów wewnętrznych
  • odrzucenie przeszczepu
  • mukowiscydoza
  • astma oskrzelowa

Zakażenie Aspergillus przebiega zwykle w postaci alergicznego zapalenia zatok przynosowych i alergicznej aspergilozy oskrzelowo-płucnej. U chorych na przewlekłe schorzenia płuc (np. mukowiscydoza, astma, obturacyjna choroba płuc i inne) może dojść do zaostrzenia choroby.

Inwazyjna aspergiloza jest układowym zakażeniem grzybem A. fumigatus, pojawiającym się przede wszystkim u osób z niedoborami układu odpornościowego. Ostra inwazja płuc stanowi ok. 90% przypadków inwazyjnej aspergilozy. Do objawów tej choroby należą: gorączka, duszności, kaszel, krwioplucie, ból opłucnowy w klatce piersiowej.

CRYPTOCOCCUS NEOFORMANS

Kryptokokoza to grzybica wywoływana przez Cryptoccocus neoformans. Grzyb z tego gatunku występuje na całym świecie. Obecny jest w odchodach gołębi i kur, na owocach, w nawozie, kurzu, a także mleku krów chorujących na kryptokokowe zapalenie wymion. Do zakażenia dochodzi przez inhalację zarodników grzyba (przetrwalne formy zakaźne).

Infekcja C. neoformans rozwija się i rozprzestrzenia przede wszystkim u osób z upośledzonym układem odporności, w szczególności u chorych na AIDS.

Choroba o przebiegu ostrym lub przewlekłym atakuje ośrodkowy układ nerwowy, płuca lub skórę i tkankę podskórną. Najczęstszą kliniczną postacią choroby jest kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Symptomy to początkowo ból głowy i zaburzenia widzenia, następnie zaburzenia stanu psychicznego, a w końcu sztywność karku, śpiączka. Nieleczona choroba nieuchronnie prowadzi do śmierci.

CANDIDA

70% wszystkich zakażeń drożdżakami z rodzaju Candida u ludzi wywoływana jest przez Candida albicans, a pozostałe przez C. tropicalis, C. parapsilosis i C. glabrata.

Candida jest patogenem oportunistycznym, tzn. że występuje naturalnie w jamie ustnej, jelitach, pochwie czy na skórze w niewielkich ilościach niezagrażających zdrowiu.

Przy osłabieniu układu odpornościowego może dojść do rozprzestrzenienia się tego drobnoustroju do wnętrza organizmu i wywołania objawów chorobowych kandydozy.

Jest to częstym problemem w następujących sytuacjach:

  • długotrwała antybiotykoterapia
  • stosowanie leków immunosupresyjnych
  • zakażenie HIV
  • chemioterapia
  • niewłaściwa dieta (bogata w węglowodany)

W zależności od lokalizacji zakażenia wywołanego przez Candida można wyróżnić następujące postacie kliniczne kandydozy:

  • skórna: przewlekłe ropne zakażenie skóry i mieszków włosowych, zapalenie okołowargowe skóry, zapalenie w fałdzie pachwinowo-udowym, międzypośladkowym i okołoodbytnicze, owrzodzenia podudzi
  • układu oddechowego: ostre pierwotne zapalenie płuc, wtórne zapalenie płuc, aspiracyjne zapalenie płuc i zapalenie oskrzeli
  • układu moczowego: zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zakażenie grzybicze przeszczepionej nerki
  • przewodu pokarmowego: jamy ustnej, przełyku, żołądka, jelita grubego, grzybicze zapalenie otrzewnej
  • układu kostno-stawowego: zapalenie szpiku i kości, zapalenie mięśni
  • kandydoza oka
  • zapalenie wsierdzia, zwłaszcza u pacjentów ze sztucznymi zastawkami
  • posocznica

DIAGNOSTYKA

Laboratorium EUROIMMUN DNA w diagnostyce infekcji dróg oddechowych stosuje multipleksowy test PCR wykrywający w jednym badaniu obecność:

1. bakterii Chlamydophila pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumoniae, Bordetella pertussis – pakiet PNEUMO Bakterie 4

2. bakterii Chlamydophila pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumoniae, Bordetella pertussis, grzybów Aspergillus fumigatus, Cryptococcus neoformans oraz 10 gatunków drożdżaków: C. albicans, C. glabrata, C. tropicalis, C. parapsilosis, C. kefyr, C. guilliermondii, C. krusei, C. dubliniensis, C. lusitaniae, Y. lipolytica – pakiet PNEUMO Bakterie + Grzyby 16

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*