Wirusowe zapalenie wątroby A (WZW typu A)

Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu A (HAV) jest najczęstszym wirusowym zapaleniem wątroby sięgającym na świecie około 1,4 mln rocznie. Szacuje się, że HAV odpowiada za ponad połowę wszystkich zakażeń wirusowym zapaleniem wątroby.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A jest wywoływana przez wirusa HAV (Hepatitis A Viris). Jedynym rezerwuarem wirusa jest człowiek.

Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową np. poprzez spożywanie skażonej żywności lub wody, jedzenie brudnymi rękoma. Stąd też potocznie choroba nazywana jest żółtaczką pokarmową lub chorobą brudnych rąk. Możliwe jest również zakażenie podczas kontaktów seksualnych czy poprzez skażoną igłę u narkomanów.

Wirus najszybciej rozwija się w państwach, na których terenie panują bardzo złe warunki sanitarne, a ludzie nie przestrzegają higieny. Do takich krajów zaliczyć można kraje Ameryki Południowej, Afryki, Azji czy Europy Wschodniej.

Duża liczba zachorowań na wirusowe zapalenie wątroby typu A i łatwość, z jaką dochodzi do zakażenia, wynika z odporności wirusa na wiele czynników zewnętrznych (takie jak kwas octowy, fosforowy, związki fenolu czy alkohole).

Polska znajduje się w obszarze endemicznego występowania wirusa, gdzie zapadalność wynosi około 0,4/100 000 osób.

  HAV jest wydalany przez człowieka z kałem przez tydzień od wystąpienia objawów i 1-2 tygodnie przed wystąpieniem objawów.

Czynnikami ryzyka jest: bliski kontakt z chorym, przebywanie w kraju endemicznego występowania wirusa, kontakt zawodowy lub domowy z dziećmi chodzącymi do przedszkola, spożywanie owoców morza.

Jak można zarazić się WZW typu A

Najczęściej (aż w 90% przypadków), do zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby dochodzi drogą pokarmową:

  • podczas picia wody, która została skażona przez osobę zarażoną wirusem HAV
  • podczas spożywania skażonej żywności.

Innymi, rzadziej występującymi możliwościami, zakażenia są:

  • bezpośredni kontakt z osobą zarażoną,
  • kąpiel w wodzie skażonej wirusem HAV,
  • przetaczanie osocza,
  • kontakty seksualne (najczęściej w przypadku homoseksualnych mężczyzn),
  • wykonywanie tatuaży czy akupunktury,
  • stosowanie dożylnych środków odurzających niesterylnymi igłami.

Okres wylęgania się wirusowego zapalenia wątroby typu A wynosi od 15 do 50 dni, najczęściej jest to między 28 a 30 dni. Zakażony może zakazić innych na 14-21 dni przed wystąpieniem objawów i na 7 dni po ich wystąpieniu.

Grupy ryzyka, czyli kto narażony jest na zakażenie się WZW typu A

Do osób, które w istotny sposób narażone są na zakażenie wirusem HAV należy zaliczyć:

  • pracowników służby zdrowia,
  • chorych na hemofilię,
  • pracowników szkół, przedszkoli, ośrodków opiekuńczych,
  • dzieci uczęszczające do szkół i przedszkoli,
  • osoby pracujące przy produkcji i dystrybucji żywności,
  • personel skoszarowany – wojsko, policja,
  • pracowników oczyszczalni ścieków,
  • pracowników zajmujących się usuwaniem odpadów komunalnych i płynnych nieczystości,
  • osoby, mające kontakt z nieczystościami,
  • osoby podróżujące do krajów z wysoką zapadalnością na WZW A.

Przebieg wirusowego zapalenia wątroby typu A

Możemy wyróżnić postacie przebiegające z żółtaczką bez żółtaczki – najczęstsze, oraz z zastojem żółci (cholestatyczne).

U dzieci poniżej 6 roku życia choroba najczęściej przebiega bezobjawowo lub skąpoobjawowo. U dzieci starszych i dorosłych WZW A w 70-80% choroba ma przebieg objawowy. Pojawić się mogą objawy dyspeptyczne (związane z niestrawnością), rzadziej rzekomo grypowe lub rzekomo reumatyczne.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A – Objawy

Głównymi objawami choroby są męczliwość, nudności, wymioty, ból brzucha, świąd skóry.

Inne objawy WZW typu A to:

  • brak apetytu,
  • biegunka,
  • gorączka,
  • osłabienie,
  • bóle gardła,
  • bóle stawów,
  • ciemny mocz,
  • odbarwiony stolec,
  • żółtaczka.

W okresie wylęgania chory może odczuwać brak łaknienia oraz nudności. Dodatkowo pojawić się może ogólne zmęczenie, bóle mięśni i stawów oraz stany podgorączkowe. Po tygodniu pojawiają się objawy typowe dla zapalenia wątroby.

Dalszy rozwój choroby powoduje uszkodzenie komórek wątroby, co objawia się ciemniejącym moczem i jasnymi stolcami. Może rozwijać się żółtaczka – początkowo obserwowana na twardówkach, a następnie na skórze. Skóra może jedynie delikatnie się zabarwić lub przyjąć bardzo intensywny żółty  kolor.

Poprawa stanu ogólnego i ustąpienie gorączki następuje wraz z pojawieniem się żółtaczki. Po kilku dniach ustępują ostre objawy zakażenia, a choremu wraca apetyt i znika zażółcenie.

Do 10 dni po wystąpieniu objawów, chory jest źródłem zakażenia. W przypadku dzieci okres ten może wydłużyć się nawet do kilku miesięcy.

Czas trwania WZW typu A jest uzależniony od wieku chorego i może trwać od kilku tygodni do 6 miesięcy. Zdarza się, że powrót do zdrowia trwa nawet 12 miesięcy.

WZW A – w przeciwieństwie to WZW B – nie przechodzi w  przewlekłe zapalenie wątroby. Po przebytym zapaleniu wątroby typu A nie stwierdza się również marskości wątroby czy raka pierwotnego wątroby.

Diagnostyka

Podstawą diagnostyki jest badanie serologiczne. Należy przeprowadzić badanie w surowicy pacjenta przeciwciał anty-HAV klasy IgM. Wykryć je można już w okresie inkubacji, a największe stężenie obserwowane jest między 2 i 3 tygodniem ostrego wirusowego zapalenia wątroby typu A.

Przeciwciała anty-HAV utrzymują się w organizmie do końca życia.

Badaniami, które są pomocne w  diagnostyce, są aktywność aminotransferaz (AspAT i AlAT), poziom bilirubiny, GGTP w postaci z zastojem żółci. Rzadko wykonuje się badanie biopsyjne wątroby.

Leczenie WZW A

Nie ma leczenia przyczynowego, natomiast leczenie objawowe stosuje się tylko w przypadkach o ciężkim przebiegu. W leczeniu niefarmakologicznym sugeruje się odpoczynek, dietę i leczenie płynami, unikanie niektórych leków. Wirusowe zapalenie wątroby typu A, zazwyczaj mija samoistnie po 6 miesiącach.

Leia também:  Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowego

Wirusowe zapalenie wątroby A (WZW typu A)

Powikłania

Powikłania po HAV zdążają się niezwykle rzadko, jednak u osób powyżej 50 roku życia i z przewlekłymi chorobami wątroby może mieć cięższy przebieg.

Powikłania, które mogą wystąpić w przypadku WZW A:

  • aplazja szpiku,
  • żółtaczka cholestatyczna (zastoinowa),
  • nadostre zapalenie wątroby,
  • ostra niedokrwistość hemolityczna.

Mimo ostrego i długiego przebiegu choroby, rokowanie w WZW A jest dobre. Ryzyko śmierci z powodu wirusowego zapalenia wątroby typu A wynosi ok 0,14%  i ma związek z niewydolnością wątroby u pacjenta.

Profilaktyka

Metody ochrony przez WZW A to:

  • dbanie o higienę osobistą (częste mycie rąk),
  • poprawa warunków sanitarnych,
  • spożywanie pokarmów poddanych obróbce termicznej i picie butelkowanej wody (zwłaszcza w krajach z dużym ryzykiem zakażenia WZW typu A),
  • unikanie regionów z endemicznym występowaniem wirusa HAV,
  • szczepienia przeciwko WZW A.

W latach siedemdziesiątych XX wieku Polska należała do krajów z bardzo zachorowalnością na WZW A. Niemal 100% Polaków nabyło odporność w sposób naturalny. Sytuacja zmieniła się w chwili poprawy warunków sanitarno-bytowych.

Wirusowe zapalenie wątroby A (WZW typu A)

WZW A a Covid-19

Epidemia koronawirusa spowodowała drastyczną zmianę przyzwyczajeń i wymogła wśród dzieci i osób dorosłych skrupulatniejsze przestrzeganie zasad higieny – w tym mycie i dezynfekcję rąk. W efekcie znacząco spadła liczba chorych na wirusowe zapalenie wątroby typu A.

Z danych NIZP-PZH wynika, że żółtaczkę pokarmową w 2019 roku przechodziło 1067 osób, a w 2020 już tylko 109.

Obniżeniu uległ również odsetek zachorowań na rotawirusy czy salmonellę.

Szczepienie ochronne przeciwko WZW A

Najskuteczniejszą metodą zapobiegania zakażeniu WZW A jest szczepionka ochronna. Szczepienie przeciwko WZW polega na przyjęciu dwóch dawek preparatów w odstępie 6-12 miesięcy. W Polsce dopuszczone do użytku są 3 szczepionki: Havrix, Vaqta i Avaxim. Po pełnym cyklu szczepień pacjent uzyskuje przeciwciała, które chronią przed żółtaczką pokarmową nawet przez całe życie.

Wirusowe zapalenie wątroby A (WZW typu A)

Szczepieniu ochronnemu powinni poddać się:

  • pracownicy przedsiębiorstw gospodarki komunalnej,
  • pracownicy pracujący przy płynnych nieczystościach,
  • wojsko i policja,
  • pracownicy pracujący przy produkcji i dystrybucji żywności,
  • chorzy na hemofilię,
  • chorzy z przewlekłymi chorobami wątroby (w szczególności WZW B i C),
  • podróżujący do krajów, w których dochodzi do zakażeń wirusem HAV,
  • dzieci i młodzież, które wcześniej nie chorowały na wirusowe zapalenie wątroby typu A.

Wirusowe zapalenie wątroby – objawy, przyczyny i leczenie WZW

Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) to choroba zakaźna wątroby o ostrym przebiegu, wywoływana przez wirusy hepatotropowe, które prowadzą do uszkodzenia wątroby. Wyróżnia się sześć różnych typów wirusów zapalenia wątroby, które powodują różne postacie i objawy choroby, a wśród nich:

  • wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW A), popularnie nazywane także żółtaczką pokarmową,
  • wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW B), które określa się mianem żółtaczki wszczepiennej,
  • wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C), inaczej żółtaczka typu C,
  • wirusowe zapalenie wątroby typu D (WZW D), które powoduje wirus HDV,
  • wirusowe zapalenie wątroby typu E (WZW E), powodowane przez wirusa HEV,
  • wirusowe zapalenie wątroby typu G (WZW G), wywoływane przez wirusa HGV.

Wirusowe zapalenie wątroby – przyczyny

Przyczyny powstania choroby WZW są ściśle powiązane z rodzajem wirusa, który ją spowodował oraz drogą zakażenia.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A, potocznie nazywane także „chorobą brudnych rąk”, pojawia się najczęściej u dzieci i młodzieży.

Szacuje się, że w około 95% wszystkich przypadków do zakażenia wirusem dochodzi drogą pokarmową poprzez spożywanie skażonej wody lub żywności, np. umytych w zakażonej wodzie owoców lub warzyw.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest ostrą chorobą miąższu wątroby, wywołaną przez wirusa HBV przenoszącego się przez krew (pozajelitowo) oraz wydzieliny ludzkiego organizmu – w okresie okołoporodowym lub podczas kontaktu płciowego.

Powszechnie uważa się, że możemy się nią zarazić głównie w szpitalu, jednak jak się okazuje, do kontaktu z wirusem dochodzi również m.in. w salonach tatuażu oraz gabinetach kosmetycznych, podczas zabiegu akupunktury lub piercingu.

Co ważne, wirus WZW typu B przenoszony jest wyłącznie z człowieka na człowieka.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C jest szczególnie niebezpieczne dla naszego organizmu ze względu na fakt, że zazwyczaj wykrywane jest przypadkowo.

Z tego powodu WZW typu C często zmienia się w postać przewlekłą, prowadząc do marskości lub nowotworu wątroby. Droga zakażenia wirusem jest tu podobna jak w wirusie HBV – w 80% przypadków do zakażenia dochodzi w szpitalu, np.

podczas pobierania krwi, zabiegów endoskopowych lub transfuzji krwi.

Pozostałe trzy rodzaje WZW – typu D, E oraz G – pojawiają się znacznie rzadziej niż poprzednie. Warto zauważyć, że wirusowe zapalenie wątroby typu D występuje zawsze w połączeniu z WZW typu B. Do zakażenia dochodzi równocześnie z wirusem WBV lub w efekcie namnożenia wirusów u osoby zakażonej wirusem WZW B.

Wirusowe zapalenie wątroby typu E to choroba, która nie występuje w Polsce – najczęściej spotyka się je w rejonach Azji Wschodniej oraz Południowej. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z zanieczyszczoną wodą lub żywnością. Ostatni z typów, wirus HGV, przenosi się drogą płciową lub pozajelitowo (np.

Leia também:  Globus histericus – co to jest gula w gardle? Co oznacza ucisk w przełyku?

podczas przetaczania krwi).

Wirusowe zapalenie wątroby – objawy

W zależności od typu wirusa choroba wątroby może przybierać formę bezobjawową, skąpoobjawową lub pełnoobjawową. W wielu przypadkach objawy początkowe WZW przypominają te, które są charakterystyczne dla grypy lub przeziębienia (np.

podwyższona temperatura, bóle mięśni i stawów), jednak po okresie inkubacji, który może trwać od kilku tygodni do 6 miesięcy, mogą pojawić się dodatkowe symptomy.

Do najczęściej pojawiających się objawów wirusowego zapalenia wątroby zaliczamy:

  • zażółcenie skóry, błon śluzowych i białkówki oczu, co spowodowane jest nagromadzeniem się bilirubiny w surowicy krwi oraz tkankach naszego organizmu. Żółtaczka jest najczęstszym objawem zakażenia wirusem typu B;
  • osłabienie organizmu, uczucie ciągłego zmęczenia;
  • ból brzucha pod żebrem z prawej strony i powiększenie obwodu brzucha, co związane jest z powiększeniem wątroby;
  • brak apetytu;
  • spadek masy ciała;
  • ciemny kolor moczu i jasny kolor stolca;
  • podwyższony poziom enzymów wątrobowych we krwi.

Diagnostyka wirusowego zapalenia wątroby (WZW)

W przypadku pojawienia się charakterystycznych objawów, które mogą świadczyć o wirusowym zapaleniu wątroby, należy przede wszystkim wykonać badania diagnostyczne w kierunku WZW. Pamiętajmy, że wczesne postawienie diagnozy pozwala na szybkie wdrożenie odpowiedniego leczenia, a także ograniczenie ryzyka wystąpienia potencjalnych powikłań choroby.

W diagnozowaniu wirusowego zapalenia wątroby typu B oraz C niezbędne jest wykonanie dwóch wskaźników: antygenu Hbs, który informuje o wirusowym zapaleniu wątroby typu B, a także przeciwciał przeciw HCV, które stanowią wskaźnik WZW typu C. Oba badania są obowiązkowe u kobiet w ciąży, by ustalić, czy ciężarna nie jest zakażona wirusem WZW.

Powyższe badania laboratoryjne warto połączyć z wykonaniem morfologii krwi, prób wątrobowych, oznaczeniem albumin w surowicy oraz komórek mięśni i wątroby, a także badaniem aktywności układu krzepnięcia. Wszystkie te badania umożliwiają wczesne wykrycie choroby i uniknięcie powikłań.

Leczenie WZW – wirusowego zapalenia wątroby

Wirusowe zapalenie wątroby to choroba, która często ustępuje samoistnie, jednak warto mieć na uwadze, że w wielu przypadkach nieleczone schorzenie może doprowadzić do poważnych powikłań. Czas i sposób leczenia jest tu uzależniony zarówno od typu wirusa, który spowodował chorobę, a także czasu, który upłynął od momentu zakażenia.

Bez względu na to, czy konieczne będzie leczenie szpitalne czy też leczenie domowe, ważne jest, by chory jak najwięcej wypoczywał, co pomaga w zwiększeniu przepływu krwi i regeneracji wątroby.

Niezwykle istotne jest także odstawienie alkoholu i odpowiednia lekkostrawna dieta, która pozytywnie wpłynie na regenerację uszkodzonych komórek wątrobowych.

Posiłki należy przygotowywać ze świeżych produktów, bogatych w witaminę B i witaminę C.

Profilaktyka wirusowego zapalenia wątroby (WZW)

Sposób leczenia wirusowego zapalenia wątroby uzależniony jest od wyników badań pacjenta i wywiadu przeprowadzonego przez lekarza. Jednym z podstawowych elementów leczenia choroby jest jej zapobieganie – stosowane metody mogą się różnić w zależności od typu wirusa.

W przypadku WZW typu A należy zadbać o dokładne przestrzeganie zasad higieny osobistej, natomiast w WZW typu B powinniśmy unikać bezpośredniego kontaktu błon śluzowych i ran skóry z rzeczami, które mogą stanowić źródło zakażenia.

W profilaktyce WZW istotną kwestią jest również troska o higienę i dezynfekcję narzędzi zarówno przez ośrodki służby zdrowia, jak również osoby świadczące usługi m.in. jako fryzjer, kosmetyczka lub tatuażysta.

Warto pamiętać, że najskuteczniejszą formą profilaktyki chorób wirusowych wątroby jest szczepienie przeciwko WZW A (szczepionka zalecana) oraz WZW B, która jest szczepionką obowiązkową dla noworodków, młodzieży, pracowników służby zdrowia oraz osób z bliskiego otoczenia zakażonych. Dla pozostałych grup osób jest to szczepienie zalecane, jednak zapewniające dużą ochronę przed zakażeniem wirusem WZW.

Autor artykułu:tech. farm. Monika Kędzierska

Wirusowe zapalenie wątroby typu A (WZW typu A)

  • WZW typu A to choroba zakaźna wywołana przez wirusa HAV (Hepatitis A Virus).
  • Do zakażenia może dojść podczas:
    • bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną,
    • spożycia zakażonej żywności,
    • spożycia zakażonej wody,
  • • umycia rąk w zakażonej wodzie.
  1. Wirusowe zapalenie wątroby typu A określane jest również jako żółtaczka pokarmowa lub „choroba brudnych rąk”.
  2. Okres od zakażenia do wystąpienia objawów wynosi od 2 do 8 tygodni (najczęściej 4 tygodnie).

Objawy

Zakażenie WZW typu A przebiega:
• bezobjawowo,
• z łagodnymi objawami,

• z różnie nasilonymi objawami od osłabienia, braku apetytu, mdłości po bóle stawowe.

W grupie dzieci do 5 r.ż. 50-90% zakażeń WZW typu A przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami. W grupie 70-95% dorosłych zakażenia wzw A są objawowe, częściej z ciężkimi objawy choroby.

U 70% dorosłych zakażenie wzwA przebiega pod postacią żółtaczki. Zakażenie WZW typu A nie prowadzi do rozwoju przewlekłego zapalenia wątroby, marskości ani pierwotnego raka wątroby.

Odporność po zachorowaniu utrzymuje się całe życie.

Występowanie

W Polsce w ciągu ostatnich kilku lat kilkunastokrotnie wzrosła liczba zachorowań na WZW typu A. Chorują nieuodpornione dzieci oraz coraz starsze grupy nieuodpornionych dorosłych. Ocenia się, że prawie 80% populacji w wieku 30-55 lat jest nieuodporniona.

Osoby starsze powyżej 70 lat są uodpornieni, ale wśród dorosłych do 40 lat jedynie 6,5% ma przeciwciała przeciw wzwA.

Rocznie na Świecie notowanych jest 1,4 mln zachorowań, chociaż jest ich w rzeczywistosci znacznie więcej, ocenia się, że zgłaszany jest jedynie co dziesiąty przypadek zachorowania.

Zakażenia WZW typu A najczęściej wystepują na terenach o złym stanie sanitarnym, wśród osób nie przestrzegających higieny. Wśród krajów o wysokiej endemicznosci zachorowań na WZW typu A wymieniane są: Bułgaria, Egipt, Tunezja, kraje regionu Morza Śródziemnego i Afryki.

Leia também:  Pieczenie odbytu – jak leczyć, jak pozbyć się szczypania?

Szczepionki

Szczepionki przeciw wzw A dzieli się na:

monowalentne (wymagają podania 2-ch dawek w optymalnym odstępie 6-12 miesięcy, jednak zgodnie z informacją w Charakterystyce Produktu Leczniczego druga dawka szczepionki Avaxim może być podana do 36 miesięcy po pierwszym szczepieniu, a druga dawka szczepionki Havrix Adult może być podana do 5 lat od podania pierwszej dawki).
skojarzone uodparniające przeciw wzw A i wzw B w jednym wkłuciu (wymagają podania 3-ch dawek w odstępie 0-1-6 miesięcy).

Skuteczność i bezpieczeństwo

Skuteczność szczepionki przeciw WZW typu A mierzona poziomem przeciwciał oceniana jest na ok. 95% po podaniu 1 dawki szczepionki oraz 100% po podaniu dwóch dawek szczepionki. Zawierają one inaktywowany wirus HAV i są uznawane za bardzo bezpieczne.

Najczęstszymi, miejscowymi odczynami po podaniu szczepionki są zaczerwienienie, obrzęk i bolesność w miejscu podania (u 20-40% szczepionych). U ok.

15% szczepionych mogą występować objawy ogólne o niewielkim nasileniu takie jak ból głowy, u mniej niż 10% szczepionych może występować przejściowa gorączka i objawy ze strony układu pokarmowego.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazaniem do szczepień przeciw wzw A są:
• nadwrażliwość na składniki szczepionki,
• reakcje alergiczne po podaniu wcześniejszej dawki,

• choroba o umiarkowanym bądź ciężkim pzrebiegu z gorączka lub bez.

WZW typu C

Choroba zakaźna wywoływana przez HCV, hepatotropowy RNA wirus należący
do rodziny Flaviviridae.

Do zakażenia dochodzi podczas przetaczania
krwi i preparatów krwiopochodnych, przypadkowego lub świadomego
przerwania ciągłości tkanek przez zakażone igły (zakłucie się przez
personel medyczny, stosowanie wielorazowego sprzętu przez narkomanów,
piercing, tatuaże, akupunktura), drogą wertykalną z matki na płód oraz
podczas porodu na noworodka, rzadko podczas kontaktów seksualnych bez
zabezpieczenia (zakażenie HCV nie jest zaliczane do chorób przenoszonych
drogą płciową, mimo to, ryzyko zakażenia istnieje, np. podczas seksu
analnego, praktyk sado-maso, itp.; nie ma dowodów na zakaźność spermy,
jednak ryzyko zakażenia przez kontakt z nasieniem należy brać pod uwagę,
zwłaszcza w przypadku koinfekcji z HIV). Praktycznie podczas każdego
kontaktu z krwią zakażonej osoby może dojść do infekcji. Źródłem
zakażenia są chorzy i nosiciele wirusa HCV. WZW typu C jest chorobą
kosmopolityczną występującą na całym świecie (około 170 mln zakażonych,
3-4 mln nowych zakażeń każdego roku, 350 tysięcy zgonów rocznie). Do
państw o najwyższym wskaźniku zakażeń populacji należą Egipt (22%),
Pakistan (4,8%) i Chiny (3,2%).

Obraz kliniczny: okres wylęgania wynosi 1-5 miesięcy (średnio 7-8
tygodni).

Większość zakażeń jest bezobjawowa lub skąpoobjowowa (ponad
90%), w związku z tym zakażeni nie zdają sobie sprawy z występowania
choroby, która trwa latami (od momentu zakażenia do wystąpienia typowych
dla WZW typu C objawów chorobowych może upłynąć od 5 do 35 lat).

W ciągu
pierwszych 12 tygodni od zakażenia HCV większość osób nie ma żadnych
objawów. W ostrej, objawowej postaci choroby występuje utrata apetytu,
bóle brzucha, nudności, wymioty, w części przypadków żółtaczka (rzadziej
niż w WZW typu B) i świąd skóry.

W ostrej fazie choroby może dojść do
oczyszczenia zakażonego organizmu z wirusa HCV (dochodzi wówczas m.in.
do normalizacji poziomu transaminazy alaninowej i asparaginowej).

Jednak
u większości zakażonych infekcja utrzymuje się przez co najmniej 6
miesięcy przechodząc w postać przewlekłą (50-80% zakażonych),
przebiegającą przez długi okres bezobjawowo. Najczęstszą zmianą
patologiczną przewlekłej postaci WZW typu C jest marskość wątroby
(zazwyczaj jest to proces wieloletni), której towarzyszą takie objawy
jak ogólne osłabienie, bóle stawów, świąd skóry, zaburzenia snu, utrata
apetytu, nudności. Poza tym na tle marskości wątroby dochodzi do wielu
powikłań, takich jak rak wątroby, wodobrzusze, żylaki przełyku,
żółtaczka, zaburzenia krzepliwości krwi, śpiączka wątrobowa.

Rozpoznanie: wykrycie swoistych przeciwciał anty-HCV we krwi w
okresie 3-15 tygodni od zakażenia u 80% osób (u >90% po 5 miesiącach,
u >97% po 6 miesiącach od zakażenia); wykrywanie DNA wirusa HCV
metodą PCR.

W wynikach laboratoryjnych obserwuje się wzrost poziomu
transaminazy alaninowej i asparaginowej (okresowo mogą występować
wartości prawidłowe).

Badaniem diagnostycznym z wyboru jest biopsja
wątroby, na podstawie której ocenia się zaawansowanie procesu zapalnego.

Leczenie: standardowa terapia antywirusowa w zakażeniach HCV jest
oparta na stosowaniu PEGinterferonu w iniekcjach (PEGylated interferon
alpha) i rybawiryny doustnie (skuteczność leczenia na poziomie 51-80%).
W 2011 r. FDA zatwierdziła dwa nowe leki w leczeniu WZW typu C:
boceprewir i telaprewir. Pacjenci, u których rozwinie się marskość lub
rak wątroby mogą wymagać transplantacji narządu.

Zapobieganie: w przeciwieństwie do WZW typu B, nie ma dostępnej
szczepionki przeciwko zakażeniom HCV. Podstawowymi działaniami
zapobiegawczymi jest unikanie czynników ryzyka zakażenia (piercing,
tatuaże, akupunktura).

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*