Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

fot. Adobe Stock

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

fot. Adobe Stock

Trichotillomania jest rzadkim zaburzeniem na tle psychicznym, które objawia się kompulsywnym wyrywaniem włosów, głównie z głowy, ale nie tylko. U dzieci choroba zaczyna się ok. 5.-6. lub 15.-16. roku życia. Najlepsze skutki przynosi leczenie u psychologa lub psychiatry w połączeniu z terapią u trychologa, czyli lekarza zajmującego się włosami.

Trichotillomania:

  • przyczyny
  • objawy
  • leczenie

Przyczyny trichotillomanii

U podłoża tego zaburzenia może leżeć wiele różnych przyczyn. Najczęściej są to depresja, lęk, nerwica natręctw oraz traumatyczne przeżycia.

Uważa się, że trichotillomanii sprzyjać może niedobór pewnych składników w diecie oraz skłonności genetyczne.

Jednak są to tylko przypuszczenia, gdyż choroba przydarza się też osobom, które wcześniej w rodzinie nie miały takich przypadków, a ich dieta jest prawidłowa.

Objawy trichotillomanii

Osoba dotknięta tą chorobą ma napady, podczas których wyrywa sobie włosy w głowy, czasami też z innych części ciała, a nawet brwi i rzęsy. Chory odczuwa silny przymus wyrywania sobie włosów i nie potrafi się przed tym powstrzymać.

Wskutek tego włosy (i ewentualnie rzęsy) stają się przerzedzone, występują na głowie „łyse placki’’. W otoczeniu chorego – w łóżku, w jego pokoju, na ubraniach – znajdują się kępki wyrwanych włosów. Czasami jednak chory „łysieje’’, a nigdzie nie widać leżących wyrwanych kosmyków.

Może się dziać tak dlatego, że chory albo je ukrywa, albo zjada. Zjadanie włosów jest oddzielnym zaburzeniem i nosi nazwę trichofagii. Trichotillomania może mieć charakter epizodyczny (jednorazowy napad), nawracający lub przewlekły.

Wyrwane włosy po miesiącu zaczynają odrastać, o ile nie zostały uszkodzone cebulki włosów. Gdy dojdzie do takiego uszkodzenia, odzyskanie bujnej fryzury może być niemożliwe.

Leczenie trichotillomanii

Najlepiej jest, gdy terapia trichotillomanii odbywa się dwutorowo. Najważniejsze jest usunięcie przyczyn zaburzenia, czemu służy leczenie psychiatryczne i terapia.

Najczęściej stosowana jest psychoterapia, gdyż nie ma leków przeznaczonych do leczenia trochotillomanii. Leczenie farmakologiczne może być wdrożone, gdy za jedna z przyczyn wyrywania sobie włosów uznana zostanie depresja czy stany lękowe.

Naprawianiem szkód wyrządzonych przez chorobę może zająć się trycholog. Najpierw bada on cebulki włosowe i skórę głowy, a następnie zaleca kurację, która ma wspomóc odrastanie włosów.

W ramach stymulowania skóry głowy i cebulek włosowych stosuje się zabiegi kosmetyczne: mezoterapię, karboksyterapię, naświetlania promieniowaniem UV o różnej długości fali, kriomasaż.

Więcej o zaburzeniach zachowania dzieci:

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie
Materiał partnera

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania – co to, przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania to zaburzenie polegające na wyrywaniu sobie włosów z głowy, rąk, brwi czy nawet rzęs. Bywa, że towarzyszy jej trichofagia, czyli przymus ich zjadania.

O wyrywaniu włosów z głowy mówi się w przypadku stresujących sytuacji. My dzisiaj jednak porozmawiamy o trichotillomanii, czyli zaburzeniu psychicznym polegającym na celowym pozbawieniu się owłosienia i to nie tylko w postaci włosów z głowy, ale i wyskubywaniu brwi czy rzęs.

Czym jest trichotillomania?

Trichotillomania to zaburzenie z grupy obsesyjno-komulsywnych polegające na pozbawianiu się włosów na drodze ich wyrywania. Termin ten wywodzi się z greckich “tricho” oznaczającego włosy i “till” czyli wyrywać.

Na chorobę tę najczęściej cierpią dzieci z przedziału wiekowego 12-13 lat, przy czym w 90% dotyka ona dziewczynki.

Zaburzenie to idzie w parze z objawami jak bóle głowy, problemy ze snem i koncentracją oraz zawrotami głowy czy bólami brzucha.

Oczywiście pozbawianie się włosów będących istotnym elementem aparycji człowieka niesie za sobą swoje konsekwencje społeczne jak izolacja od ludzi oraz uczucie napięcia, stresu i zostania wyśmianym przez innych.

Zobacz: Kiedy myśli i zachowania seksualne wymykają się spod kontroli – kompulsywne zachowania seksualne

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Jak rozpoznać trichotillomanię?

Istotą trichotillomani jest wyrywanie sobie włosów z głowy, rzęs i brwi. Zatem chorobę tę po prostu widać. Chory ma nierównomierne kępki włosów na głowie przedzielone łysymi pasami. Wygląd wpływa zarówno na jego zachowanie jak i samopoczucie. Może próbować ukrywać braki w owłosieniu oraz towarzyszące mu zapalenie skóry.

Warto nadmienić, że wyrywaniu włosów z głowy może towarzyszyć poczucie ulgi.

Z postępem zaburzenia chory traci nad nim kontrolę oraz nie doznaje już pozytywnych bodźców, które kiedyś towarzyszyły tej czynności.

W niektórych przypadkach z chorobą tą występuje trichofagia, czyli potrzeba jedzenia włosów i to niekoniecznie tych własnego pochodzenia. Te może zastąpić zwierzęca sierść lub włosy lalki.

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Jakie są przyczyny trichotillomanii?

Gdzie należałoby poszukiwać przyczyn tego osobliwego zaburzenia, którym jest trichotillomania? Specjaliści wskazują na zmiany chemiczce w mózgu oraz w mutacjach genowych czy zespole Tourette'a. Źródłem problemu może być także lęk przed porzuceniem i nieprawidłowe wzorce rodzicielskie oraz doświadczanie traum jak przemoc.

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Jak leczyć trichotillomanię?

Leczenie trichotillomanii rozpoczyna się od konsultacji z psychiatrą, który dobiera metodę leczenia. Zwykle jest to połączenie psychoterapii z farmakoterapią. Sprawdzoną metodą jest terapia w nurcie behawioralno-poznawczym w połączeniu z lekami z grupy SSRI.

Spotkania z psychoterapeutą mają na celu pozbycie się niepożądanych zachowań i zastąpienie ich tymi pożądanymi.

Ważne w procesie zdrowienia chorego jest wsparcie ze strony bliskich mu osób, bowiem to, co doskwiera pacjentom to osamotnienie i brak bliskich i cennych relacji interpersonalnych.

Trichotillomania – na czym polega skuteczne leczenie? | Blog VESUNA

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

8 maja 2020Lekarz Agnieszka Drożniak-Konstanty

Żyjąc w coraz większym biegu, jesteśmy bardziej narażeni na stres. U jednych objawia się on nerwowością, impulsywnością, zaś u innych dosłownym wyrywaniem włosów z głowy.

Ten ostatni symptom może być zwiastunem zaburzenia psychicznego – trichotillomanii.

Dziś lekarz dermatolog Agnieszka Drożniak-Konstanty opowie czym jest trichotillomania, jakie są jej przyczyny, objawy oraz metody leczenia.

Trichotillomania – co to jest?

Trichotillomania to zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, które na chwilę obecną nie zostało jednoznacznie sklasyfikowanie. Przypadłość ta charakteryzuję się niemożnością powstrzymania się przez chorego od wyrywania sobie włosów z okolic głowy, brwi, rzęs. Do objawów towarzyszących zaliczyć można:

  • Bóle głowy,
  • Problemy ze snem,
  • Problemy z koncentracją, przyswajaniem i zapamiętywaniem informacji,
  • Nudności,
  • Bóle brzucha.

Charakterystycznym objawem tego schorzenia są zupełnie łyse obszary na skórze głowy, rzadkie rzęsy, brwi, a w niektórych przypadkach ich całkowity brak. Osoba dotknięta TTM (tj. trichotillomanią) neguje i ukrywa swoją przypadłość przed bliskim otoczeniem.

Jakie są przyczyny?

Bezpośrednia przyczyna trichotillomanii nie jest do końca znana, w dalszym ciągu ta przypadłość stanowi przedmiot badań. Na chwilę obecną przyjmuje się, że jest ona wywołana poprzez zmiany chemiczne zachodzące w mózgu, uwarunkowana genetycznie, bądź jest efektem depresji, zaburzeń na tle emocjonalnym, zespołu Tourett’a, czy traumatycznego przeżycia.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: Jak skutecznie wzmocnić włosy?

Trichotillomania – leczenie

Leczenie trichotillomanii sprowadza się do stosowania środków farmakologicznych (głównie leki z grupy SSI), a także wdrożenia terapii behawioralno-poznawczej, która w tym przypadku uważana jest za najskuteczniejszą. W trakcie leczenia niezwykle ważne jest wsparcie osób z najbliższego otoczenia, ponieważ osoby cierpiące na tą przypadłość czują się wyobcowane, zagubione, niezrozumiane.

Zabieg Dr CYJ Hair Filler

Zabieg Dr CYJ Hair Filler, który znajduje się w ofercie krakowskiej Kliniki VESUNA może stanowić leczenie uzupełniające trichotillomanii, zwłaszcza jej objawów.

Innowacyjny, peptydowy preparat nie tylko powstrzymuje wypadanie włosów, ale również przyśpiesza ich odrost. Pełna kuracja trwa 2 miesiące, aby osiągnąć najbardziej pożądane efekty zaleca się powtórzenie zabiegu w 4 seriach. Między każdą sesją należy zachować 2-tygodniowy odstęp.

Po 6 miesiącach od zakończonej kuracji zaleca się wykonanie zabiegu przypominającego.

Uważasz, że zabieg Dr CYJ Hair Filler  jest właśnie tym czego szukasz? Zatem zadzwoń do krakowskiej Kliniki VESUNA i zaplanuj swoją pierwszą wizytę! Nasi pracownicy dostarczą Ci niezbędnych informacji o zabiegu, a także odpowiedzą na Twoje pytania.

Czym jest trichotillomania? Jak leczyć? Jak przestać?

Trichotillomania to złożone zaburzenie, które budzi wiele kontrowersji. Zarówno ze względu na swój obraz kliniczny, jak i problem z klasyfikacją i diagnozą. Niepozorna czynność – wyrywanie własnych włosów, bo tak większość z nas postrzega trichotillomanię, jest w rzeczywistości sekwencją określonych zachowań i rytuałów, które u każdego przybierają indywidualny i specyficzny wzorzec.

W dzisiejszym wpisie odpowiem na pytania:

  • Jak rozpoznać trichotillomanię?
  • Czym jest trichotillomania?
  • Jak się objawia?
  • W jaki sposób i gdzie powinna być leczona?

Trichotillomania – co to jest?

Trichotillomania (TTM) to zaburzenie, które najczęściej opisuje się jako niemożność zapanowania nad impulsem wyrywania własnych włosów z różnych części ciała, które skutkuje widocznym ubytkiem włosów.

Leia também:  Trądzik u dorosłych – sposoby na trądzik u osób dojrzałych

Trichotillomanię, zamiennie określa się także jako hair-pulling disorder (HPD), czyli nawracające wyrywanie włosów, które prowadzi do ich ubytku, a także skutkuje szkoda fizyczną, dystresem lub zakłóceniem codziennego funkcjonowania.

Trichotillomanii towarzyszy zespół określonych zachowań, które poprzedzają lub towarzyszą wyrywaniu włosów np. ciągnięcie, lub szarpanie za włosy.

Bardzo często wraz z trichotillomanią występuje trichofabia, czyli gryzienie i połykanie fragmentów lub całych włosów. Co ciekawe, osoby cierpiące na trichotillomanię nie wyrywają włosów w jednakowy sposób.

Każda z nich ma swego rodzaju schemat wyrywania, który może zmienić się wraz z upływem czasu.

W większości przypadków dochodzi do wyrywania włosów z głowy, jednak chorzy zazwyczaj wyrywają włosy także z innych części ciała tj. brwi, rzęsy, broda, czy też okolice intymne.

Początki trichotillomanii

Trichotillomania może pojawić się na różnych etapach rozwoju i występować zarówno u niemowląt, nastolatków, jak i osób dorosłych. Średni wiek ujawnienia się choroby to okres między 11 i 13 rokiem życia, zaś szczyt zachorowań przypada na okres między 4 a 17 rokiem życia.

Szacuje się, że trichotillomania w większym stopniu dotyczy ona kobiet, które stanowią 3,4 % badanej populacji, zaś mężczyźni 1,5%. W Polsce z problemem trichotillomania, w swojej pracy zetknęło się aż 68% dermatologów, a około 11% prowadzi regularną terapię z pacjentami dotkniętymi tym zaburzeniem.

Objawy trichotillomanii

Wbrew pozorom wyrywanie włosów i ich widoczna utrata nie muszą być jedynym objawem trichotillomanii. Część pacjentów wyrywa pojedyncze włosy z niewielkich obszarów ciała, stąd ubytek włosów bywa niezauważalny. Można za to zaobserwować charakterystyczne objawy w różnych obszarach funkcjonowania pacjenta.

Pacjenci borykający się z trichotillomanią często wycofują się z życia społecznego, unikają kontaktu z innymi ludźmi i wycofują się z codziennych czynności. Osoby te cechuje niska samoocena, niezadowolenie z własnego wyglądu, poczucie własnej nieatrakcyjności, a także poczucie wstydu i zażenowania.

W przypadku gdy trichotillomanii towarzyszy trichofabia, pacjenci odczuwają dolegliwości ze strony układu pokarmowego tj. wczesne odczuwanie sytości, bóle w nadbrzuszu, brak apetytu, nudności i wymioty.

Połykane przez nich włosy nie ulegają strawieniu i stopniowo odkłada się w przewodzie pokarmowym, tworząc tzw.

trichobezoar, czyli zbitą bryłę włosów, która tkwi w żołądku, lub sięga nawet do jelita cienkiego, tworząc “warkocz”, który nazywa się “zespołem Roszpunki”.

Przyczyny trichotillomanii

Wśród przyczyn trichotillomanii wyróżnia się czynnik genetyczny, temperamentalny i środowiskowy, jednak na dzień dzisiejszy nie są one do końca znane.

Trichotillomania może być zaburzeniem, które występuje w rodzinie, częściowym potwierdzeniem tej tezy jest fakt, że w 38% jest ona równolegle diagnozowana u bliźniąt jednojajowych. Istnieją także badania, które potwierdzają mutację w obrębie genów zaangażowanych w procesy neurorozwojowe i funkcje synaps.

Trichotillomanię coraz częściej porównuje się z zaburzeniami obsesyjno – kompulsywnymi, stąd też jej przyczyn upatruje się w potrzebie rozładowania narastającego napięcia.

Zaburzenie to jest także porównywane do niewłaściwie wykształconego nawyku, który stanowi wyuczoną reakcję na radzenie sobie ze stresem.

Z kolei inna z hipotez traktuje trichotillomanię jako zaburzenie ze spektrum uzależnień, gdyż wyrywanie włosów jest związane z narastającą potrzebą, a także gratyfikacja po wykonaniu czynności, przy towarzyszącej choremu świadomości, że jego zachowanie jest niewłaściwe.

Przyczyn trichotillomanii upatruje się także w:

  • występowaniu zaburzeń współistniejących takich jak depresja czy nerwica,
  • traumatycznych wydarzeniach z przeszłości,
  • konfliktem między dążeniem, aktywnością i niezależnością a poczuciem konieczności podporządkowania się sytuacji domowej lub szkolnej.

Trichotillomania – diagnoza i terapia

Diagnoza trichotillomanii nie jest łatwa, gdyż pacjenci niechętnie dzielą się swoim problemem z lekarzem. Często podczas wywiadu lekarskiego starają się ukryć zaburzenie.

Dopiero widoczne objawy, a także towarzyszące im dolegliwości skłaniają pacjenta do podjęcia terapii, a także pozwalają lekarzowi w sposób jednoznaczny zdiagnozować chorobę.

  Zazwyczaj jest to znaczna utrata włosów, a w przypadku trichobezoaru wyniki gastroskopii lub laparotomii.

Terapia trichotillomanii zazwyczaj jest prowadzona przez psychologa, równocześnie z terapią dermatologiczną, a w niektórych przypadkach wymagane jest także leczenie chirurgiczne.

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Leczenie zaburzenia opiera się na terapii psychologicznej, najczęściej stosuje się terapię poznawczo – behawioralną opartą o trening zmiany nawyków, wyćwiczenie aktywności motorycznej uniemożliwiającej pacjentowi realizację schematu ruchowego wyrywania/zjadania włosów. Uzupełniająco stosuje się także trening uważności,  samoobserwację, techniki kontroli impulsów, techniki relaksacyjne i wsparcie społeczne (udział rodziny w terapii, grupy wsparcia).

W leczeniu trichotillomanii wykorzystuje się także farmakoterapię, jednak jak podkreśla wielu badaczy na dzień dzisiejszy ma ona charakter eksperymentalny i wynika, z obserwacji i prób klasyfikacji porównujących trichotillomanią do innych zaburzeń tj. uzależnienia czy też zaburzenia obsesyjno – kompulsywne. Stosowanie leków znajduje jednak swoje uzasadnienie w leczeniu objawowym, np. przy terapii dermatologicznej, gdzie stosuje się leki przeciwświądowe lub przeciwzapalne.

Trichotillomania – który lekarz?

W przypadku trichotillomanii pacjenci mogą zgłosić się  do dermatologa, psychiatry, psychologa, a także lekarza medycyny rodzinnej lub w przypadku dzieci, pediatry.

Trichotillomania – czy włosy odrosną?

To czy włosy odrosną zależy głównie do stanu mieszków włosowych. Jeżeli doszło do ich poważnego uszkodzenia, pacjent musi się liczyć z tym, że utracił włosy na zawsze. W przypadku, gdy mieszki włosowe nie uległy uszkodzeniu, włosy odrosną po kilku miesiącach od wdrożenia odpowiedniej terapii.

W przypadku osób cierpiących na trichotillomanię niezbędna jest konsultacja dermatologiczna, która pozwala ocenić stan mieszków włosowych zaplanować kompleksową terapię, która wzmocni włosy i przyspiesza ich odrastanie lub – w przypadku uszkodzenia mieszków włosowych – zakwalifikuje do przeszczepu włosów.

źródła:

Marta Gawłowska-Sawosz, Marek Wolski, Andrzej Kamiński, Piotr Albrecht, Tomasz Wolańczyk, Trichotillomania i trichofagia – rozpoznawanie, leczenie, zapobieganie. Próba ustanowienia standardów leczenia w Polsce, Psychiatr. Pol. 2016; 50(1), str. 127–143.

Agata Nowacka, Antoni Florkowski, Marta Broniarczyk-Czarniak,

Joanna Łacisz, Agata Orzechowska, Czy trichotillomania jest zaburzeniem ze spektrum obsesyjno-kompulsyjnego? – opis przypadku, Postępy Psychiatrii i Neurologii 2013; 22(4), str. 279-287.

Sylwia pyrtek, Artur kołakowski, Terapia poznawczo-behawioralna u osób

z zaburzeniem polegającym na wyrywaniu włosów, psychoterapia 4 (187) 2018, str. 43–55.

Trichotillomania – przyczyny obsesyjnego wyrywania włosów

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie
fot. Adobe Stock

Spis treści:

Czym jest trichotillomania?

Trichotillomania jest zaburzeniem psychicznym polegającym na niepohamowanym wyrywaniu sobie włosów. Według pracy w American Journal of Psychiatry problem dotyczy 0,5-2% ludzi. Chorzy wyrywają włosy z różnych miejsc, najczęściej z głowy, zazwyczaj koncentrując się na jednym lub dwóch obszarach.

Z czasem nawyk prowadzi do nieregularnego łysienia, przerzedzenia włosów i innych dolegliwości w miejscu wyrywania włosów, jak swędzenie, mrowienie i podrażnienie.

Trichotillomania niekiedy pojawia się już w dzieciństwie, choć najczęściej dotyczy osób w wieku dojrzewania (zazwyczaj ujawnia się między 6. a 13. rokiem życia). Może trwać kilka lat, przedłużając się na dorosłe życie. Schorzenie w młodym wieku dotyka w podobnym stopniu chłopców i dziewczynki, a wśród osób dorosłych pacjentkami są częściej kobiety.

Objawy trichotillomanii

Sygnałami, które świadczą o trichotillomanii, są:

  • wielokrotne wyrywanie sobie włosów,
  • wyrywanie fragmentów włosów,
  • jedzenie włosów (inaczej trichofagia, która jest szczególnie groźna, ponieważ może prowadzić do tworzenia się zbitek, kul włosowych w drogach pokarmowych i problemów zdrowotnych; czasem potrzebna jest interwencja chirurgiczna, by usunąć splątane, zjedzone włosy),
  • uczucie spokoju po wyrwaniu włosów.

Należy zaznaczyć, że wyrywanie włosów poprzedzone jest przeważnie stanem niepokoju, lęku czy stresu, a wykonanie tej czynności powoduje ulgę – jest sposobem rozładowania negatywnych emocji.

Chorzy na trichotillomanię mogą wyrywać:

  • włosy z głowy,
  • brwi,
  • rzęsy,
  • włosy łonowe,
  • włosy z brody lub wąsy.

Przyczyny trichotillomanii

Nie są znane jednoznaczne przyczyny trichotillomanii. Badania naukowe wskazują na wpływ czynników genetycznych i środowiskowych.

Kilka lat temu naukowcy odkryli, że wystąpieniu trichotillomanii często towarzyszą modyfikacje w jednym z genów, SLITRK1, odgrywającym znaczną rolę w powstawaniu połączeń między neuronami.

Zwykle wyrywanie włosów jest sposobem na rozładowanie negatywnych emocji. Bywa też, że nawyk niekoniecznie jest związany ze stanem napięcia i zdarza się w chwilach relaksu czy nudy.

Niektórzy naukowcy wskazują na brak równowagi chemicznej w mózgu u osób z trichotillomanią, podobny do występującego u osób z zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym (potocznie nerwica natręctw). A także wiążą schorzenie ze zmianami hormonalnymi wieku dojrzewania. Trichotillomanię uważa się również w niektórych przypadkach za rodzaj samookaleczania.

Warto też pamiętać, że nawyk wyrywania włosów występuje często w połączeniu z innymi zaburzeniami takimi jak zespół Tourette’a, depresja, stany lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne czy zespół nadpobudliwości ruchowej (ADHD).

Leczenie trichotillomanii

Trichotillomanię leczy się za pomocą psychoterapii, czasem farmakologicznie, choć leki są uznawane za ostateczność, a część naukowców uważa je za nieskuteczne w leczeniu trichotillomanii. Jednak wspólne stanowisko ekspertów jest takie, że najlepszą formą leczenia jest tzw. terapia odwracania nawyków (HRT), której celem jest zastąpienie wyrywania włosów innym, nieszkodliwym zajęciem. 

Leia também:  Ból łokcia – przyczyny chorób łokcia, objawy, leczenie bólu i rehabilitacja

Gdzie szukać pomocy?

Jeżeli obserwujemy u siebie lub bliskiej osoby skłonność do nawykowego wyrywania włosów, powinniśmy udać się do Poradni Zdrowia Psychicznego. Aby się zapisać na wizytę nie jest potrzebne skierowanie od lekarza rodzinnego, dlatego można udać się prosto do najbliższego ośrodka.

Źródła: Jon E. Grant, Trichotillomania, American Journal of Psychiatry, www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC5328413/, Trichotillomania (hair pulling disorder), ww.nhs.uk,

Understanding Trichotillomania: The Urge to Pull Out Your Hair, www.healthline.com/health/anxiety/trichotillomania.

Więcej na podobny temat:Kompulsje, obsesje, zaburzenia behawioralne – czy to także twój problem?Jedzenie kompulsywne – gdzie szukać pomocy?Nietypowe nałogi – czy człowiek może się uzależnić od wszystkiego?Nerwica natręctw myślowych – jak pokonać niechciane myśli?Brideoreksja – obsesyjne odchudzanie przed ślubem„Na pewno wkrótce zachoruję”, czyli o lęku, który rujnuje życie

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Niebezpieczny nawyk wyrywania włosów

Trichotillomania – przyczyny, objawy, leczenie

Trichotillomania to zaburzenie psychiczne, które charakteryzuje się nieodpartą chęcią wyrywania włosów. Dotyczy to nie tylko głowy, ale także innych części ciała, na których włosy są obecne. Prowadzi to do powstawania obszarów zupełnej depilacji, w związku z czym jednostka chorobowa bywa mylona z np. łysieniem plackowatym.  

Osoba cierpiąca na trichotillomanię czuje przymus wyrywania włosów. Powstrzymywanie się od działania rodzi napięcie i nerwowość natomiast sam odruch przynosi ulgę bądź przyjemność.

Powtarzalność tej czynności prowadzi do powstania miejsc zupełnie pozbawionych owłosienia, na których pierwotnie znajdowały się włosy, co u cierpiących na zaburzenie rodzi stres i poczucie dyskomfortu w relacjach społecznych. Stałym elementem trichotillomanii są zaburzenia w jednej ze sfer życia.

Mogą to być problemy z funkcjonowaniem wśród ludzi, w pracy czy inne dotyczące osobowości. Pierwsze symptomy objawiają się najczęściej w dzieciństwie, do 10 roku życia, tudzież w okresie dojrzewania. Bardzo rzadko syndrom swój początek ma w wieku dorosłym. Czasem zdarza się, że wyrywaniu włosów towarzyszy odruchowe ich połykanie.

Taka praktyka jest bardzo niebezpieczna, ponieważ może prowadzić do powstawania w żołądku tzw. trichobezoarów, czyli tworów będących zlepkiem włosów i śluzu, który ulokowany w przewodzie pokarmowym prowadzi do niedrożności.

Można wyróżnić dwa sposoby wyrywania włosów. Pierwszy z nich jest związany z występowaniem negatywnych emocji. Osoba całą swoją uwagę poświęca tej czynność, towarzyszy temu napięcie i poczucie ulgi. Drugi natomiast jest mniej świadomy i nawyk ujawnia się podczas codziennych czynności, jak gdyby mimowolnie – w trakcie jazdy samochodem czy oglądania telewizji.

Trichotillomania – leczenie

Leczenie obejmuje dwa poziomy – farmakologiczny oraz niefarmakologiczny, czyli terapię behawioralno-poznawczą. Terapia, która jest podstawą leczenia, ma na celu przede wszystkim zwiększenie świadomości pacjentów na temat okoliczności występowania epizodów wyrywania włosów, tak aby skutecznie móc kontrolować impuls i zmniejszać prawdopodobieństwo powtarzania zachowań.

W trakcie terapii pacjent wykonuje różnego rodzaju ćwiczenia. Może to być na przykład świadome używanie obu rąk w trakcie wykonywania codziennych czynności, tak jak trzymanie książki obiema rękami podczas czytania.

Istotne jest też wsparcie bliskich okazujących wyrozumiałość wobec problemu, a także wspierających w zakorzenianiu dobrych nawyków, poprzez docenianie postępów pacjenta.

Oczekiwane rezultaty przynoszą także monologi w trakcie których wymieniane są powody, dla których obecny nawyk jest szkodliwy, jakie niesie za sobą konsekwencje oraz jakie korzyści da jego odrzucenie.

Nie wszyscy dotknięci schorzeniem decydują się na terapię, korzystając wyłącznie z leków. Najczęściej stosowane są leki serotoninergiczne – SSRI, SNRI. Nie powodują one oduczenia złego nawyku, lecz poprzez swój wpływ na samopoczucie mogą ułatwić wdrażanie w życie nowych schematów zachowań.

Istnieją badania, które wykazują dziedziczność tzw. BFRB, czyli body-focused repetetive behavior. W wolnym tłumaczeniu oznacza to powtarzające się zachowania dotyczące cielesności.

Przykładem takich nawyków jest nie tylko trichotillomania, ale również ogryzanie paznokci czy gryzienie warg lub policzków.

Znacznie częściej w rodzinach osób cierpiących na nawykowe wyrywanie włosów, stwierdza się występowanie któregoś z BFRB.

Przeglądając fora dotyczące zaburzeń psychicznych można natknąć się na wypowiedzi ludzi cierpiących na trichoilomanię. W każdej z nich zawarta jest obawa i wstyd związany ze schorzeniem. Problem ten może wydawać się błahy, a najbliższa rodzina często niczego nie zauważa.

To co może tym osobom pomóc nie tylko w procesie leczenia, ale przede wszystkim w podjęciu decyzji o jego rozpoczęciu to akceptacja otoczenia i wsparcie. Sama terapia pod okiem psychologa może wystarczyć do zmiany dotychczasowych nawyków, bez konieczności stosowania leków.

Literatura:

  • Agata Nowacka et al.; Czy trichotillomania jest zaburzeniem ze spektrum obsesyjno-kompulsyjnego? – opis przypadku; „Potępy psychiatrii i Neurologii 2013; 22(4): 279-287
  • Trichotillomania Learning Center; Expert Consensus. Treatmen Guidelines for Trichotillomania, Skin Picking And Other Body-Focused Repetetivie Behaviors;
  • Monica Huynh et el.: Trichotillomania; “Semiars in Cutaneous Medicine and Surgery”
  • www. Nerwica.com – Forum psychologiczne

Trichotillomania, czyli hair pulling disorder – objawy, leczenie, grupy ryzyka – 4.5/5. Oddano 11 głosy.

Czym jest trichotillomania i jak ją leczyć?

Trichotillomania jest zaburzeniem psychicznym, które przejawia się w niepohamowanym wyrywaniu włosów. Na ogół chory wyrywa włosy z brwi i głowy, a nieco rzadziej z innych części ciała. Pacjenci mogą również zjadać wyrwane wcześniej włosy, co doprowadza w konsekwencji do zaburzeń żołądkowo-jelitowych. 

Przyczyny trichotillomanii oraz choroby jej współtowarzyszące

Trichotillomania zaliczana jest do zaburzeń psychicznych o charakterze kompulsywno-obsesyjnym. Przyczyn tego schorzenia lekarze poszukują między innymi w mutacjach genowych, lub w zmianach chemicznych w mózgu. 

Choroba ta może być także wynikiem depresji, efektem traumatycznych doświadczeń w przeszłości (takich jak na przykład przemoc seksualna seksualna czy psychofizyczna), wystąpienia zespołu Tourette’a. Obecnie lekarze coraz częściej uważają, iż skłonności do zapadania na zaburzenia kompulsywno-obsesyjne, jak i pozostałe choroby psychiczne mogą być po prostu dziedziczone. 

Trichotillomania może mieć różne choroby współtowarzyszące. Pośród podstawowych zaburzeń, które towarzyszą trichotillomani należy wymienić teichofagię, czyli obsesyjną konieczność zjadania swoich własnych włosów.

Wśród skutków takiego zaburzenia podaje się zaś czynniki takie jak problemy ze snem, bóle głowy, które mogą stanowić wynik nie tylko obsesyjnych myśli, ale także podrażnionej skóry.

Pośród objawów, które towarzyszą trichotillomani znaleźć można także objawy fizjologiczne, takie jak poczucie dezorientacji, bóle brzucha, nudności, a razem z nimi także osłabienie zdolności zapamiętywania oraz koncentracji.

Trichotillomania u dzieci

Trichotillomania to choroba, która może pojawić się a różnych okresach życia pacjentów. Dane statystyczne pokazują jednakże, iż najwięcej spośród przypadków wystąpienia trichotillomani ma miejsce pomiędzy 8 a 14 rokiem życia.

Zaburzenie to w większości dotyczy płci żeńskiej. Kobiety zapadają na trichotillomanię nawet do 10 razy częściej, aniżeli mężczyźni.

Zdaniem naukowców, to schorzenie stanowi wstęp do zachowań nerwicowych i do depresji, dlatego też niezwykle istotne będzie jak najszybsze rozpoczęcie leczenia. 

Przyczyny pojawienia się trichotillomanii u dzieci

Jednej, konkretnej przyczyny trichotillomani u dzieci dotychczas jeszcze nie wyróżniono. Uważa się, iż wiele różnorodnych problemów może sprzyjać występowaniu niepohamowanego wyrywania włosów.

Podejrzewa się między innymi, iż duży wpływ na występowanie trichotillomani u dzieci mogą mieć chociażby czynniki genetyczne – naukowcy zaobserwowali bowiem to, iż dzieci, których najbliższa rodzina, czyli rodzice albo inni członkowie rodziny cierpieli w przeszłości na taki sam problem albo doświadczyli innego zaburzenia psychicznego, co do braku kontroli impulsów i popędów, same mogą mieć znacznie zwiększone ryzyko występowania trichotillomani.

Czy wyrywanie włosów osłabia je?

Trudno będzie w sposób jednoznaczny odpowiedzieć na pytanie dotyczące odrastania włosów po zakończonym ich wyrywaniu związanym z chorobą, jaką jest trichotillomania. Jeżeli nie zostały uszkodzone mieszki włosowe, to włosy będą powoli odrastały. Proces ten niestety jednak trwa conajmniej kilka miesięcy – po około czterech tygodniach na powierzchni skóry pojawiają się pierwsze włoski.

Nie wszystkie jednakże będą od razu odrastały. Nie zawsze też będą w dobrym stanie – mogą być osłabione i wykazywać tendencję do łamania się. Zanim jednakże urosną do pożądanej przez chorego długości, może minąć nawet ponad 12 miesięcy. Sytuacja może być jeszcze trudniejsza, kiedy doszło do trwałego uszkodzenia mieszków włosowych. Wówczas samoistne odrastanie włosów nie będzie niestety możliwe.

Leia também:  Mięśniak podsurowicówkowy macicy (mięśniak podsurowiczy)

Jakie objawy daje trichotillomania?

Objawy trichotillomanii nierzadko obejmują:

  • uczucie ulgi albo przyjemności po wyrywaniu włosów,
  • wielokrotne wyrywanie włosów, na ogół z rzęs, brwi, albo głowy, ale czasami również z innych części ciała,
  • ukrywanie choroby przed innymi,
  • zjadanie, życie, albo gryzienie wyrywanych włosów,
  • widoczne objawy wypadania włosów, takie jak chociażby krótkie włosy z łysymi albo przerzedzonymi obszarami na głowie lub w innych miejscach, w tym także rzadkie brwi, czy rzęsy.

Zaburzenie wyrywania włosów może odbywać się na różnorodnych płaszczyznach dotyczących aktywności społecznej. Są momenty, kiedy następuje ono całkowicie automatycznie (chory nie jest świadomy, tego co robi), a czasem celowo.

Wiele osób dotkniętych trichotillomanią ma zauważalne odczucia o charakterze emocjonalnym przed koniecznością wyrywania włosów, podczas niej, jak i po dokonaniu tej czynności, począwszy po prostu od nudy, przez depresję, frustrację, lek, kończąc na odczuciu ulgi, satysfakcji albo przyjemności.

Leczenie

Ważnym elementem leczenia trichotillomanii, które musi być prowadzone równocześnie z terapią u psychologa, będzie kuracja trychologiczna. Pozwoli ona na pobudzanie wzrostu włosów, nawet jeśli doszło już do uszkodzenia mieszków włosowych. Pośród najczęściej wykonywanych zabiegów możemy wymienić takie, jak: 

  • mezoterapia – to jeden spośród najczęściej stosowanych zabiegów trychologicznych. Polega on na podawaniu do skóry w sposób bezpośredni składników odżywczych. Na ogół stosuje się osocze bogatopłytkowe, które pobiera się wcześniej od pacjenta. Ze względu na wybraną metodę, możemy wyróżnić mezoterapię igłową, mikroigłową albo bezigłową,
  • karboksyterapia Reology 2 – w czasie takiego zabiegu podaje się iniekcyjnie dwutlenek węgla. Dzięki temu poprawiane jest krążenie, rozszerzają się naczynka, a także powstają zupełnie nowe,
  • kriomasaż Cryo-S – są to zabiegi, które opierają się na krioterapii. Temperaturę obniża się dzięki podaniu podtlenku azotu. W efekcie zachodzi odnowa biologiczna,
  • terapia PUVA/UVB/UVA – stosuje się ją głównie w wypadkach łysienia plackowatego. Każdy zabieg polega na naświetlaniu skóry głowy promieniami UV.

W wypadku choroby, jaką jest trichotillomania, leki niestety nie istnieją. Jedyną w pełni skuteczną metodą leczenia będzie terapia przeprowadzana przez psychologa z równoczesnym uczęszczaniem na zabiegi trychologiczne. Należy mieć na uwadze, iż wszystkie je trzeba wykonywać w co najmniej kilku seriach.

Jak może pomóc trycholog?

Celem poprawy samopoczucia chorego konieczne może.byc uzupełnianie braku włosów wywołanych przez trichotillomanię. Pacjenci nierzadko cierpią z powodu braku włosów i niezbyt estetycznych ubytków na głowie. Znakomitym rozwiązaniem może być przeszczepienie włosów. Obecnie coraz bardziej popularna staje się bardzo nowoczesna metoda FUE.

Podczas zabiegu lekarz pobiera mieszki włosowe z owłosionej części głowy i umieszcza je w problematycznej strefie. Zaletą tej metody jest przeprowadzanie zabiegu bez użycia skalpela i w miejscowym znieczuleniu, co znacząco skraca czas ewentualnej rekonwalescencji.

Efekty zabiegu są trwałe i można je zaobserwować po kilku tygodniach od jego wykonania. 

Naturalne wspomaganie wzrostu włosów

Poza zabiegami, które zostały omówione powyżej, w trakcie leczenia trichotillomanii chorzy mogą stosować dietę bogatą w składniki, które sprzyjają wzrostowi włosów. Pośród substancji, które przyspieszają odrastanie kosmyków można wymienić między innymi:

  • witaminę C – jest przeciwutleniaczem, który zapobiega wypadaniu włosów,
  • witamina B3 – odgrywa istotną rolę w odżywianiu skóry głowy i stymulowaniu wzrostu włosów,
  • witamina B7 – ma wpływ na produkcję kwasów tłuszczowych, które odżywiają mieszki włosowe,
  • witamina E – polepsza ukrwienie skóry głowy, co jest niezbędne celem wzrostu włosów.

Podsumowanie

Trichotillomania, czyli wyrywanie włosów wraz z cebulkami, to bardzo poważny problem o podłożu psychicznym. Dlatego też w tym wypadku duże znaczenie będzie mieć konsultacja z dobrym psychologiem.

Terapie grupowe, indywidualne konsultacje – to najczęściej stosowane metody. Wsparcia można szukać także na specjalistycznym forum internetowym.

Podczas leczenia psychologicznego ogromne znaczenie ma także możliwie jak najszybsze doprowadzenie do zadowalającego chorego stanu włosów. Będą w stanie to zapewnić zabiegi w gabinecie trychologa.

Trichotillomania – niepohamowane wyrywanie włosów: przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

Trichotillomania jest chorobą polegającą na niemożności powstrzymania się od wyrywania sobie włosów. Wyrywanie włosów poprzedzone jest wzmagającym się napięciem, natomiast po wyrwaniu włosów pojawia się uczucie ulgi lub też zadowolenie. Zdarza się, że przymusowi wyrywania sobie włosów towarzyszy inna choroba – trichofagia, czyli przymus zjadania wyrwanych włosów.

Trichotillomania może dotyczyć zarówno dzieci, jak i dorosłych, przeważnie cierpią na nią kobiety. Szacuje się, że choroba może dotyczyć około 2-3% całej populacji. Trichotillomania należy do grupy zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, ale do tej pory nie została w pełni sklasyfikowana.

Choroba może obejmować każdy obszar ciała, a szczególnie skórę głowy, rzęs, brwi czy też okolic intymnych.

Wyrywanie włosów może się odbywać bez świadomości pacjentów, jednak najczęściej proces ten jest skutkiem wzrastającego napięcia, po którym następuje jego spadek, uczucie ulgi oraz odczucie bezpieczeństwa.

Objawy trichotillomanii

Początkowe objawy choroby pojawiają się najczęściej w okolicach 6 oraz 13 roku życia. Podstawowymi objawami są łyse miejsca na głowie, przerzedzone rzęsy oraz brwi lub też ich brak. Prawie zawsze osoby cierpiące na trichotillomanię ukrywają swój problem i starają się maskować powstałe zmiany.

Osobie cierpiącej na trichotillomanię towarzyszyć mogą również:

  • bóle głowy,
  • kłopoty ze snem,
  • problemy z koncentracją oraz z pamięcią,
  • inne objawy, takie jak nudności oraz bóle brzucha.

Czasami u osób chorych dochodzić może do prób samobójczych.

Trichotillomania – przyczyny powstawania

Przyczyny zachorowań na trichotillomanię mogą być różne. Źródeł choroby doszukuje się między innymi w zmianach chemicznych mózgu. Wśród niektórych naukowców popularny jest pogląd, że przyczyną choroby jest mutacja genowa.

Inni natomiast upatrują źródeł trichotillomanii w depresji oraz zespole Turette’a, a także z traumatycznym rozstaniem z matką (lęk separacyjny), z brakiem prawidłowych więzi uczuciowych oraz porzuceniem.

Przymusowe wyrywane włosów może mieć także związek z przemocą seksualną oraz z odczuwanymi emocjami. Zaburzenie uaktywnić może się po traumatycznym przeżyciu.

Uważa się, że to określone geny mogą wzmagać prawdopodobieństwo kompulsywnego wyrywania włosów.

W przeprowadzonych badaniach odkryto, że osoby cierpiące na trichotillomanię posiadają dwie mutacje w genie SLITRK1, natomiast mutacji takiej nie odkryto w rodzinach, w których zaburzenie nie występuje.

Mutacje w genie prowadzić mogą do wadliwych połączeń, czego skutkiem jest rozwinięcie się choroby. Podkreśla się jednak również, że mutacje w genie SLITRK1 są odpowiedzialne za niewielki procent przypadków zaburzenia.

Diagnostyka trichotillomanii

Osoby zmagające się z trichotillomanią mają skłonność do ukrywania objawów choroby, co stwarza znaczne trudności diagnostyczne, prowadzi do nieprawidłowo zdiagnozowanej przyczyny łysienia oraz do podjęcia nieodpowiedniego leczenia.

Leczenie trichotillomanii

Trichotillomania może być leczona za pomocą środków farmakologicznych oraz przy pomocy psychoterapeuty. Jedną z najskuteczniejszych metod leczenia jest terapia behawioralno-poznawcza, która wykorzystywana jest przede wszystkim u młodych osób i dzieci.

Starszym pacjentom bardzo często potrzebna jest także terapia farmakologiczna.

Wśród środków farmakologicznych stosowanych w terapii wymienia się przede wszystkim leki z grupy SSRI, czyli antydepresyjne, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, ponieważ za trichotillomanię odpowiada nadaktywność układu serotonicznego.

Osoby cierpiące na trichotillomanię czują się bardzo samotne oraz niezrozumiane. Boją się reakcji swoich bliskich, niezrozumienia oraz poniżenia. Przez to często unikają kontaktów, szczególnie bliskich kontaktów cielesnych, obawiając się odkrycia przez inną osobę ubytków w owłosieniu. Z tego względu dla osób chorych na trichotillomanię ważne jest poczucie akceptacji ze strony innych osób.

Nie ma metod, które pozwoliłyby na zapobieganie chorobie.

Trichotillomania – powikłania

Mimo że ta forma utraty włosów nie skutkuje pozostawieniem blizn oraz stanów zapalnych, to wieloletnie wyrywanie włosów może prowadzić z czasem do nieodwracalnych uszkodzeń mieszków włosowych, a co za tym idzie do trwałego wyłysienia.

Ponadto niepodjęcie leczenia wiązać się można z upośledzeniem funkcji psychospołecznych, a także z powikłaniami medycznymi:

  • trichobezoary – kule włosów obecne w żołądku,
  • zespół Roszpunki – niedrożność jelit wywołana trichofagią – nawykiem zjadania włosów.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*