Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Dr hab. med. Irena Walecka, prof. CMKP

Zakażenia przenoszone drogą płciową wciąż stanowią wyzwanie epidemiologiczne, a także często diagnostyczne i terapeutyczne. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) szacuje, że dziennie notuje się około miliona nowych zachorowań.

Choroby weneryczne wywołuje około 30 patogenów, z których najczęstsze to rzęsistkowica, rzeżączka, chlamydioza, kiła oraz infekcje wirusowe takie jak opryszczka płciowa, zakażenie HPV (human papilloma virus) oraz zakażenia wywołane HIV. Zmiany w obrębie błony śluzowej jamy ustnej stanowią częstą manifestację chorób przenoszonych drogą płciową.

Podczas badania przedmiotowego jamy ustnej należy zwrócić szczególną uwagę na obecność objawów takich jak pęcherzyki, nadżerki, owrzodzenia, zaczerwienienie, naloty czy powiększenie migdałków podniebiennych.[1,2]

Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez stosunek orogenitalny. W ślinie osób chorych gonokoki stwierdzane są u ok. 67 proc. pacjentów, mimo to zakażenie przez pocałunek uznawane jest za mało prawdopodobne. W ok. 90 proc. przypadków przebieg choroby jest bezobjawowy.

[2] U pacjentów objawowych występuje ból gardła, szczególnie podczas przełykania, glossodynia, wzrost lepkości śliny, cuchnący oddech. Klinicznie obserwuje się zaczerwienienie i obrzęk tylnej ściany gardła oraz łuków podniebiennych.

Czasem stwierdza się dodatkowo ropną wydzielinę pokrywającą migdałki, podniebienie miękkie i tylną ścianę gardła, bolesne niewielkie owrzodzenia błony śluzowej, płomiennoczerwone wrażliwe dziąsła, którym może towarzyszyć martwica brodawek międzyzębowych lub owrzodzenie języka.

Mogą występować bolesne, powiększone okoliczne węzły chłonne oraz podwyższona temperatura ciała.

Do metod diagnostycznych stosowanych w celu identyfikacji N. gonorrhoeae z wydzieliny gardła należy test amplifikacji kwasów nukleinowych (ang. nucleid acid amplification test – NAAT) oraz hodowla na podłożach selektywnych z dodatkiem substancji hamujących wzrost innych drobnoustrojów.

Badanie mikroskopowe, używane powszechnie przy podejrzeniu zakażenia u mężczyzn z ropnym wyciekiem z cewki moczowej, nie jest zalecane przy podejrzeniu rzeżączkowego zapalenia gardła ze względu na niską swoistość i czułość.

Leczenie pierwszego rzutu polega na jednorazowym domięśniowym podaniu 500 mg ceftriaksonu razem z doustnym podaniem jednorazowo 2 g azytromycyny.[3]

Chlamydiowe zapalenie gardła

Jest zwykle zakażeniem bezobjawowym. Opisywano przypadki pacjentów z wyizolowanymi chlamydiami z nosowej części gardła, których obraz kliniczny nie odbiegał od klasycznego bakteryjnego lub wirusowego zakażenia gardła. Do zakażenia dochodzi na drodze stosunków urogenitalnych; dotychczas nie udało się udowodnić transmisji zakażenia przez pocałunek.

[2,4] W diagnostyce zalecane są testy amplifikacji kwasów nukleinowych, które wykrywają swoiste DNA lub RNA, jednak ich czułość i swoistość jest niższa w przypadku badania wydzielin gardła w stosunku do materiału pobranego z okolic narządów płciowych.

 W leczeniu stosuje się doksycyklinę w dawce 2 x 100 mg w terapii 7-dniowej lub jednorazowe podanie 2 g azytromycyny.[2,4]

Kłykciny kończyste (brodawki płciowe, brodawki weneryczne)

Brodawki płciowe są łagodnymi rozrostowymi zmianami wywołanymi przez genitalne typy wirusów brodawczaka ludzkiego (human papillomavirus – HPV). Spośród ponad 100 typów HPV za więcej niż 90 proc. przypadków kłykcin kończystych odpowiadają typy HPV-6 i HPV-11.[2] Okres wylęgania choroby wynosi od kilku tygodni do 12 miesięcy (średnio ok. 3-6 miesięcy).

[1] Zmiany umiejscowione są głównie na błonach śluzowych narządów płciowych i w okolicach odbytu, rzadko na błonach śluzowych jamy ustnej, gdzie są konsekwencją stosunków orogenitalnych lub samozakażenia u osób ze zmianami w okolicy genitalnej.

Kłykciny kończyste przyjmują postać miękkich, brodawkowatych grudek, mogą się powiększać, zlewać ze sobą, tworząc rozległe wykwity o kalafiorowatej powierzchni. W jamie ustnej zwykle obserwuje się je na dolnej powierzchni języka, dziąsłach, błonie śluzowej warg oraz na podniebieniu.

Rozpoznanie stawia się na podstawie typowego obrazu klinicznego, w przypadkach wątpliwych może być konieczne wykonanie badania histopatologicznego. Leczenie polega na usunięciu zmian poprzez ich chirurgiczne wycięcie, zastosowanie kriochirurgii lub elektrochirurgii, bądź na stosowaniu terapii miejscowej kwasem trójchlorooctowym.

Mimo prawidłowo przeprowadzonego leczenia, często występują nawroty. Na rynku dostępne są szczepionki przeciwko HPV zawierające m.in. dwa typy wirusa najczęściej odpowiedzialne za wystąpienie kłykcin kończystych. Ich rozpowszechnienie w populacji znacznie ograniczyłoby występowanie zmian.[5,6]

Zakażenie HIV

Zespół nabytego niedoboru odporności (ang. acquired immune deficiency syndrome) to choroba wywołana przez zakażenie HIV, przenoszona drogą kontaktów seksualnych, krwiopochodną oraz wertykalną. Według danych WHO, około 36,7 mln ludzi na świecie jest zakażonych tym wirusem.

Dzięki nowoczesnym lekom, programom profilaktycznym i leczniczym AIDS staje się kontrolowaną chorobą przewlekłą. Ze względu na szerokie spektrum objawów, we wczesnym wykrywaniu zakażenia HIV istotna jest rola lekarzy różnych specjalności.

Objawy na błonach śluzowych mogą się pojawić w każdym okresie zakażenia. Ponadto niektóre choroby błon śluzowych mogą przybierać nietypowy obraz kliniczny i być oporne na klasyczne leczenie.

 W diagnostyce zakażenia HIV stosuje się przesiewowe testy serologiczne (przeciwciała anty-HIV), a w przypadku wyników dodatnich konieczne jest wykonanie testu potwierdzenia Western-Blot.[2,7]

Ze względu na nieprawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego w przebiegu zakażenia HIV, obserwuje się częste występowanie zakażeń bakteryjnych jamy ustnej, w tym zapaleń dziąseł i przyzębia. Martwiczo-wrzodziejące zapalenie dziąseł NUG (ang.

Necrotizing Ulcerative Gingivitis) wywołane przez krętki lub wrzecionowce to częsta manifestacja zakażenia HIV w obrębie jamy ustnej. Do objawów należy nagłe, samoistne pojawienie się płomiennoczerwonych, obrzękniętych, krwawiących dziąseł z towarzyszącą bolesnością i nieprzyjemnym zapachem z ust (fetor ex ore).

Może dochodzić do martwicy brodawek międzyzębowych z tworzeniem się owrzodzeń pokrytych szarą, martwiczą tkanką.

W przypadkach wystąpienia objawów ogólnoustrojowych (gorączka, złe samopoczucie, powiększenie węzłów chłonnych) zalecana jest antybiotykoterapia preparatem metronidazolu. Martwiczo-wrzodziejące zapalenie przyzębia NUP (ang.

Necrotizing Ulcerative Periodontitis) przebiega z szybko postępującą destrukcją przyczepu nabłonkowego i kości. Charakteryzuje się bólem, samoistnymi krwawieniami z obrzękiem, owrzodzeniami, gwałtownie postępującą recesją dziąsła oraz szybką utratą kości.

Aby zapobiec dalszemu postępowaniu objawów, wskazane jest leczenie zabiegowe i antybiotykoterapia.[8-10]

U pacjentów z zakażeniem HIV bardzo często dochodzi do rozwoju zakażeń grzybiczych o nawracającym, przewlekłym charakterze, opornych na leczenie (ryc. 1). Do najczęstszych należy kandydoza jamy ustnej, wywołana przez grzyba drożdżopodobnego Candida albicans.

Oprócz typowych objawów, takich jak białawoszare naloty lub rumień, mogą się pojawić także zmiany rumieniowo-zanikowe, niebolesne nadżerki na ścieńczałym podłożu (zwykle podniebienie twarde i błona śluzowa policzków).

Rzadziej obserwowana jest postać przerostowa z wyniosłymi szarobiaławymi wykwitami, często zlokalizowanymi wokół próchniczo zmienionych zębów. Do szczególnych postaci kandydozy jamy ustnej u pacjentów z defektami immunologicznymi należy linijny rumień dziąsłowy, przebiegający pod postacią czerwonego pasma wzdłuż brzegu dziąsłowego.

 W leczeniu stosuje się miejscowe preparaty nystatyny, mikonazolu lub ketokonazolu. W przypadku nieskuteczności terapii miejscowej zalecane są doustne preparaty ketokonazolu i flukonazolu.[1,2,8-10]

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Ryc. 1. Przewlekła kandydoza języka u pacjentki z zespołem AIDS.

Obserwuje się także częstsze infekcje wirusowe jamy ustnej. w tym cięższy przebieg zakażenia HSV (ang. herpes simplex virus) z obecnością rozległych, bolesnych nadżerek w obrębie błony śluzowej jamy ustnej. Do charakterystycznych objawów zakażenia HIV w obrębie jamy ustnej należy leukoplakia włochata (ang.

hairy leukoplakia). W patogenezie tego schorzenia bierze udział wirus Ebsteina-Barr (HHV-4). Najczęściej zajęte są boczne powierzchnie języka, pod postacią licznych białych, wyniosłych, niebolesnych grudek, układających się w prążki. W leczeniu stosuje się wysokie dawki acyklowiru w formie doustnej lub parenteralnej.

[8-10]

Ból gardła – rzeżączka gardła

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenieBól gardła nie jest niczym niezwykłym. Odczuwamy go, gdy się przeziębimy – czasem gdy napijemy się czegoś zimnego, gdy nas przewieje, gdy długo śpiewamy czy krzyczymy. Ból w gardle jest zatem czymś tak zwyczajnym, że wiele osób nie bardzo przywiązuje do niego uwagę. Idziemy do apteki po jakieś leki i uważamy, że niebawem wszystko przejdzie. Jednak ostry ból gardła, albo przewlekły ból gardła przy przełykaniu (na przykład) mogą wskazywać też chorobę nieoczywistą dla takiego objawu – chorobę weneryczną! Jeśli więc ta przykra dolegliwość nie ustępuje i lekarze oraz farmaceuci zaczynają być bezradni, warto przemyśleć, czy nasz tryb życia nie zwiększa prawdopodobieństwa zarażenia się jedną z takich chorób przenoszonych drogą płciową. Obecnie mnóstwo osób choruje, więc nie byłby to odosobniony przypadek. Co warto wiedzieć o tym objawie i o możliwych chorobach?

Choroba weneryczna – objawy

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Choroby gardła a choroby weneryczne

Choroby gardła nie muszą, ale mogą wiązać się z zarażeniem chorobami wenerycznymi. to więc jest aktywny seksualnie, powinien co jakiś czas się badać – zwłaszcza, gdy odczuwa jakieś przewlekłe objawy, a infekcji gardła nie może doleczyć.

Ostry ból gardła przy przełykaniu może być efektem zarażenia jedną z poniższych chorób:Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

  • Rzeżączka
  • Chlamydioza
  • Zakażenie Streptococcus agalactiae
  • Drożdżyca
  • Opryszczka – wirus HSV
  • Kiła.

Częściej zarażają się panie od panów, choć oczywiście odwrotna możliwość również istnieje. Ze wszystkich chorób przenoszonych drogą płciową, zwykle za bolące gardło prze przełykaniu odpowiada zarażenie się rzeżączką. Jest to wówczas tak zwane rzeżączkowe zapalenie gardła.

Leia também:  Como alternar a visualização de um elemento html usando o javascript

Rzeżączka gardła w około 90% przypadków ma przebieg bezobjawowy, z czego należy zdawać sobie sprawę. Najczęściej pojawia się właśnie zwykły ból gardła, nasilający się przy przełykaniu. Może mu towarzyszyć zaczerwienienie i obrzęk łuków podniebnych oraz tylnej ściany gardła.

Czasem pojawia się też ropna wydzielina pokrywająca migdałki, podniebienie miękkie i tylną ścianę gardła. Okoliczne węzły chłonne mogą być powiększone i bolesne, a temperatura lekko podwyższona. Zakażenie rzeżączką jest szczególnie groźne dla ciężarnych i może prowadzić nawet do poronienia.

Warto więc regularnie się badać, żeby wyleczyć chorobę nim zajdziemy w ciążę.

Wykonaj testy PCR

Testy PCR można zamówić na naszej stronie – są wygodnym sposobem wykonania stosownych badań w kierunku chorób wenerycznych. Można je przeprowadzić we własnym domu, a wynik jest na pewno poprawny.

Ból podniebienia przy przełykaniu czy inne, przewlekłe dolegliwości powinny być zawsze sygnałem do wykonania takich testów, które zresztą osoby aktywne seksualnie powinny i tak regularnie wykonywać dla własnego (i innych) bezpieczeństwa!

Pobierz PDF

Rzeżączka – objawy i sposoby leczenia

Rzeżączka to choroba zakaźna przenoszona drogą płciową, którą wywołuje Gram-ujemna bakteria dwoinki rzeżączki (łac. Neisseria gonorrhoeae). Występuje dość powszechnie wśród ludzi aktywnych seksualnie – może występować samodzielnie lub współistnieć z innymi chorobami przenoszonymi drogą płciową jak np. kiła czy chlamydioza.

Dwoinka rzeżączki jest bakterią, która bytuje w wilgotnym miejscach takich jak jama ustna, drogi moczowo-płciowe oraz odbyt. Do zakażenia bakterią dochodzi najczęściej poprzez kontakt seksualny z osobą chorą.

Niestety osoby chorujące na rzeżączkę często bagatelizują jej pierwsze symptomy, przez co mogą nieświadomie zarażać swoich partnerów seksualnych – a nieleczona rzeżączka może mieć przykre dla naszego zdrowia konsekwencje.

ZOBACZ TEŻ: Grzybica pochwy – objawy i przyczyny. Jak leczyć grzybicę pochwy?

Do powikłań nieleczonej lub nieskutecznie leczonej rzeżączki u kobiet można zaliczyć niepłodność, ciążę pozamaciczną i zapalenia narządów miednicy mniejszej. Z kolei u mężczyzn dochodzi do zapalenia najądrzy, dotyczącego zwykle jednego najądrza. Gdy zapalenie najądrzy jest obustronne, z reguły prowadzi do bezpłodności.

Bardzo rzadko u zarażonych rzeżączką mężczyzn rozwija się zapalenie prostaty. U osób obu płci istnieje ryzyko wystąpienia rozsianego zakażenia rzeżączkowego. Możliwe są też inne powikłania, np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub zapalenie wsierdzia – mówi dr n. med.

Igor Michajłowski, specjalista dermatolog – wenerolog z Clinica Dermatologica w Gdańsku.

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Najczęstsze objawy rzeżączki

Pierwsze objawy rzeżączki zwykle pojawiają się kilka dni po stosunku z osobą zarażoną i często są mało charakterystyczne. U mężczyzn choroba rozwija się znacznie szybciej niż u kobiet, bo już po około 4-5 dniach mogą zaobserwować pierwsze jej oznaki.

U mężczyzn chorujących na rzeżączkę pojawia się ropny wyciek z cewki moczowej, ból i pieczenie podczas oddawania moczu oraz ból jąder, z kolei rzadko kiedy choroba ma przebieg bezobjawowy. Natomiast u ponad połowy zakażonych kobiet rzeżączka może przebiegać bezobjawowo.

Rzeżączkowe zapalenie szyjki macicy, czyli najczęstsza postać rzeżączki u kobiet objawia się ropnymi upławami, bólem i pieczeniem podczas oddawania moczu, zaburzeniami cyklu miesiączkowego oraz obfitymi miesiączkami.

Rzadko stwierdza się ból w podbrzuszu, zapalenie jajowodów lub jajników.

Badanie – Test na rzeżączkę – zamów do domu

Jeśli zauważyłeś podejrzane objawy u siebie, możesz zamówić profesjonalny, medyczny test na rzeżączkę poprzez laboratorium drwenerolog.pl

Rzeżączkowe zapalenie gardła – objawy, leczenie

Kup online – zamów na stronie

Rzeżączkowe zapalenie spojówek

Rzeżączkowe zapalenie spojówek występuje głównie u noworodków. Do zakażenia dochodzi w trakcie porodu, podczas przechodzenia dziecka przez kanał rodny kobiety. Jego głównym objawem jest ropna wydzielina z oczu.

Nieleczona choroba może mieć poważne konsekwencje i doprowadzić do uszkodzenia wzroku. Obecnie jako profilaktykę rzeżączkowego zapalenia spojówek wykonuje się tzw. zabieg Credego.

Polega on na zakropleniu oczu noworodkom 1 % roztworem azotanu srebra.

Rzeżączkowe zapalenia gardła i odbytu

Rzeżączkowemu zapaleniu gardła towarzyszy zaczerwienienie i obrzęk tylnej ściany gardła oraz ropna wydzielina na migdałkach i na tylnej ścianie gardła. Natomiast przy rzeżączkowym zapaleniu odbytu u chorego pojawia się pieczenie i świąd w okolicy odbytu oraz śluzowe upławy, a do tego ból podczas oddawania stolca i zaburzenia wypróżniania.

ZOBACZ TEŻ: HPV – co to za wirus? Jakie choroby może powodować wirus HPV?

Rozsiane zakażenie rzeżączkowe

To zakażenie ogólnoustrojowe, z którym mamy do czynienia w sytuacji, gdy bakterie przedostaną się do krwiobiegu. U pacjentów pojawia się gorączka, dreszcze, ogólne złe samopoczucie, bóle stawów oraz zmiany skórne (głównie w obrębie stóp i dłoni).

Diagnostyka oraz leczenie

W momencie zaobserwowania u siebie pierwszych objawów rzeżączki powinniśmy jak najszybciej zwrócić się po pomoc do lekarza. W trakcie wizyty zbierze on najważniejsze informacje oraz obejrzy zmienione chorobowo miejsca.

Dodatkowo może skierować nas na badania laboratoryjne, aby ostatecznie potwierdzić swoje podejrzenia.

Leczenie rzeżączki polega na stosowaniu odpowiedniej antybiotykoterapii – obecnie odchodzi się od leczenia penicylinami, a w zamian stosuje się antybiotyki z grupy cefalosporyn, chinolonów, a czasami antybiotyk makrolidowy – azytromycynę (Azycyna, Azimycin, AzitroLEK, Azithromycin KRK, Azithromycin Genoptim, Bactrazol, Macromax, Sumamed, Sumamed Forte,  Zetamax).  Po zakończeniu antybiotykoterapii ponownie wykonuje się badania kontrolne, aby upewnić się, czy zastosowana metoda leczenia była skuteczna.

Profilaktyka

Najważniejszym elementem profilaktyki rzeżączki jest przede wszystkim unikanie przygodnych kontaktów seksualnych oraz stosowanie prezerwatyw. Bardzo ważne jest także regularne wykonywanie badań profilaktycznych. W momencie postawienia diagnozy, należy poinformować o tym wszystkich partnerów seksualnych – oni również muszą zostać poddani antybiotykoterapii. 

ZOBACZ TEŻ: Zapalenie spojówek – najczęstsze przyczyny i sposoby leczenia

Wszystkie treści zamieszczone w Serwisie, w tym artykuły dotyczące tematyki medycznej, mają wyłącznie charakter informacyjny. Dokładamy starań, aby zawarte informacje były rzetelne, prawdziwe i kompletne, jednakże nie ponosimy odpowiedzialności za rezultaty działań podjętych w oparciu o nie, w szczególności informacje te w żadnym wypadku nie mogą zastąpić wizyty u lekarza.

Rzeżączka: jakie są objawy i przyczyny oraz jak leczyć?

Rzeżączka towarzyszy człowiekowi od zarania dziejów. Opisy jej przypadków można znaleźć w pismach z Chin, Egiptu i Indii sprzed kilku tysięcy lat przed naszą erą.

Ze starożytnej Grecji i Rzymu pochodzą całe traktaty poświęcone leczeniu tej niebezpiecznej choroby. Obecnie na rzeżączkę choruje wiele milionów ludzi na całym świecie.

W naszym kraju corocznie wykrywa się ok. 50 tysięcy zakażeń.

Czym jest rzeżączka?

Jedną z głównych chorób wenerycznych, obok kiły stanowi właśnie rzeżączka. Zdjęcia bakterii, które ją wywołują, warto obejrzeć w internecie, ponieważ gołym okiem można je zobaczyć jedynie pod mikroskopem. Rzeżączka (Gonorrhoea) znana jest też pod nazwą tryper, wiewiór, czy gonorea.

Choroba wywoływana jest przez dwoinki Neissera (Neisseria gonorrhoeae), należące do gonokoków. Mają one kształt ziarenek kawy, ułożonych po dwa i zwróconych do siebie wklęsłymi powierzchniami. Żyją zwykle w wilgotnych okolicach ciała, np. jamie ustnej, drogach moczowo-płciowych czy odbytnicy.

Rzeżączka jest chorobą niebezpieczną, ponieważ upośledza czynności wielu narządów wewnętrznych, a nieleczona prowadzi do poważnych powikłań.

Odmiany rzeżączki

Rzeżączka głównie rozwija się w cewce moczowej i narządach rodnych. Ponieważ jednak gonokoki mogą przeniknąć do krwiobiegu i wędrować z prądem krwi do różnych narządów, często wywołują w nich stany zapalne. Najczęściej wyróżnia się 4 odmiany choroby. Należą do nich:

  • rzeżączka gardła, którą charakteryzuje obrzęk łuków podniebiennych i tylnej ściany gardła, zaczerwienienie oraz ropna wydzielina (zdarza się, że choroba przebiega bezobjawowo),
  • rzeżączka skórna, o charakterze rozsianym, w której bakterie dwoinki rozprzestrzeniają się na cały organizm. Objawami tej postaci choroby są zmiany skórne, w tym guzek rzeżączki oraz bóle stawów,
  • rzeżączkowe zapalenie odbytnicy, które występuje zazwyczaj u osób uprawiających seks analny i podobnie jak rzeżączkowe zapalenie gardła może nie dawać żadnych objawów. W przypadku objawowej postaci choroby u pacjentów występuje pieczenie oraz świąd odbytu, problemy z oddawaniem stolca i wysięk śluzowej wydzieliny z odbytu,
  • rzeżączkowe zapalenie spojówek, występujące głównie u niemowląt, które zarażane są przez matkę podczas porodu. Objawy charakteryzują się zróżnicowanym nasileniem, a nieleczona choroba może prowadzić do uszkodzenia rogówki i utraty wzroku. Aby temu zapobiec, wszystkim noworodkom zakrapla się do oczu azotan srebra.
Leia também:  Como calcular a distância percorrida com base no número de passos dados

Rzeżączka jest chorobą zakaźną. Chociaż dwoinki Neissera nie wykazują zdolności poruszania się, mogą bardzo łatwo wywołać chorobę. Wystarczy, że zostaną przeniesione na błonę śluzową, która pokrywa kanał cewki moczowej, pęcherz moczowy, pochwę, macicę oraz głębiej leżące części narządów płciowych, jak również wnętrze przewodu pokarmowego, usta, oko i jego spodnią powiekę.

Dlatego wszystkie te miejsca mogą zostać zaatakowane przez gonokoki. Od chwili zakażenia do wystąpienia pierwszych objawów dochodzi najczęściej w ciągu kilku dni. Okres inkubacji może jednak trwać nawet dwa tygodnie, przez co osoba nieświadoma swej choroby może zarażać innych.

Rzeżączką można się zarazić nie tylko w wyniku kontaktu płciowego (także przez stosunek analny i oralny), ale również poprzez wspólne używanie pościeli, gąbki, ręczników i bielizny z osobą chorą. Zdarza się nawet, że można się zakazić przez korzystanie z publicznych toalet. Według najnowszych badań dwoinki rzeżączki przeżywają na tzw. powierzchniach nieorganicznych, np.

na desce klozetowej czy ręczniku do 4 godzin. Ryzyko zakażenia występuje także na basenach i saunach.

Czym objawia się rzeżączka?

W około 10% przypadków choroba przebiega bezobjawowo, a gdy przechodzi w stan przewlekły, jej objawy zmniejszają się. Dlatego nie każda osoba zarażona jest świadoma, że ma rzeżączkę. Objawy infekcji są różne, w zależności od płci, odporności, wieku i stanu zdrowia chorego. Pierwsze symptomy choroby bywają mylące i są niejednoznaczne.

Mogą wystąpić już w kilka dni po odbytym stosunku z nosicielem bakterii, a nieraz znacznie później. U mężczyzn objawy pojawiają się wcześniej niż u kobiet, a pierwotnym miejscem zakażenia jest z reguły cewka moczowa. U niemowląt rozwija się rzeżączkowe zapalenie spojówek.

U kobiet w kilka dni po zakażeniu pojawiają się ropne upławy, którym często towarzyszy pieczenie przy oddawaniu moczu. Po kilku dniach upławy mogą się zmniejszyć, natomiast proces zapalny rozprzestrzenia się wyżej. Przechodzi do trzonu macicy, jajowodów, jajników, a nawet do otrzewnej.

Dochodzi do zaburzeń cyklu miesiączkowego, tworzą się zrosty i blizny, które często zamykają światło jajowodów, prowadząc do bezpłodności. Jeśli dwoinki Neissera przedostaną się do krwiobiegu, mogą wywołać zapalenie stawów, okostnej, pęcherzyka żółciowego, opon mózgowych i innych narządów.

Rzeżączka u mężczyzn objawia się mniej lub bardziej obfitym, ropnym (białym lub żółtym) wyciekiem z cewki moczowej oraz pieczeniem i silnym bólem podczas oddawania moczu. W przypadku nieleczenia rozwija się stan przewlekły, w którym powstają groźne powikłania w postaci: zapalenia gruczołu krokowego, pęcherzyków nasiennych oraz najądrza.

Zdarzają się również przypadki wystąpienia jedynie skórnych dolegliwości przy zakażeniu rzeżączką. Objawy skórne występują w około 3% przypadków infekcji. Umiejscowione są zazwyczaj na stopach i dłoniach i występują w postaci krost otoczonych obwódką zapalną (tzw. keratodermia blenorrhagica).

Podstawą leczenia jest właściwe rozpoznanie rzeżączki. Badanie polega na pobraniu wymazu z pochwy, szyjki macicy, gardła, cewki moczowej lub odbytu, co pozwala w nim stwierdzić obecność bakterii Neisseria gonorrhoeae wywołujących rzeżączkę. Leczenie opiera się na przyjmowaniu antybiotyków.

Konieczne jest również podawanie leków partnerowi, z którym chory utrzymywał lub/i utrzymuje kontakty seksualne. Terapia odbywa się pod nadzorem specjalisty leczącego na rzeżączkę.

Leczenie domowe, własnymi metodami nie jest wskazane, ponieważ może doprowadzić do przewlekłego zakażenia i niebezpiecznych powikłań – tym bardziej że niektóre szczepy gonokoków uodporniły się na penicylinę oraz cefalosporyny (tzw. superrzeżączka). W takich przypadkach stosuje się doksycyklinę.

Po każdej kuracji, co najmniej po 3. dniach od jej zakończenia, należy przeprowadzić badania kontrolne bakterioskopowe lub posiew na obecność bakterii Neisseria gonorrhoeae, aby ocenić jej skuteczność.

Jakie mogą być powikłania po rzeżączce?

Nieleczona lub nieprawidłowo leczona rzeżączka prowadzi do poważnych powikłań, do których należą:

  • zakażenie całego układu moczowo-płciowego,
  • zapalenie stawów,
  • zapalenie przydatków u kobiet
  • zapalenie najądrzy i prostaty u mężczyzn
  • bezpłodność,
  • posocznica,
  • zapalenie mięśnia sercowego,
  • zakażenie noworodka podczas porodu (czego konsekwencją może być utrata wzroku dziecka),
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Rzeżączka – zapobieganie

W profilaktyce rzeżączki dużą rolę odgrywa uświadomienie społeczeństwu zagrożeń związanych z chorobą. Poniżej znajduje się kilka zasad, które mogą skutecznie ochronić przed zarażeniem. Przede wszystkim należy:

  • Unikać przygodnych partnerów i stosunków seksualnych z większą liczbą osób,
  • Stosować środki antykoncepcyjne, głównie prezerwatywy, jeśli nie mamy stałego partnera,
  • Nie siadać na desce klozetowej w publicznych toaletach i w nieznanych miejscach,
  • Unikać korzystania ze wspólnych przedmiotów higieny osobistej (gąbek, ręczników),
  • Unikać pożyczania i używania bielizny osobistej, kostiumów kąpielowych, pościeli itp.,
  • W przypadku zachorowania powiadomić o tym fakcie wszystkich byłych i obecnych partnerów seksualnych.

Każdy podejrzany objaw przypominający rzeżączkę powinien być wskazaniem do wizyty u ginekologa lub urologa. Wstępny test na rzeżączkę można nabyć w aptece i wykonać badanie samemu. Leczenie chorób przenoszonych drogą płciową jest bezpłatne i dyskretne. Należy tylko się zgłosić do poradni skórno-wenerologicznej. Nie trzeba nawet korzystać z przychodni rejonowej.

STD: rzeżączka, chlamydia, kiła, opryszczka w gardle

Chorobami przenoszonymi drogą płciową (STD, z ang. sexually transmitted diseases) można zarazić się poprzez różnego rodzaju aktywność seksualną.

Seks oralny – według AVERT – często uprawiają osoby dorosłe aktywne seksualnie bez względu na wiek i orientację.

Może on być przyczyną chorób tkanek otaczających miejsce kontaktu, a niektóre infekcje mogą objąć jamę ustną częściej niż inne obszary ciała.

Najczęstsze choroby przenoszone drogą płciową dotyczące jamy ustnej to opryszczka, zakażenie chlamydią, rzeżączka i kiła (syfilis). Należy też pamiętać, że można się zarazić chorobami takimi jak zapalenie wątroby typu A, B i C, a także innymi infekcjami przewodu pokarmowego.

Droga zakażenia

Główną drogą zakażenia chorobą przenoszoną drogą płciową w obrębie ust jest kontakt z płynami ciała.

W większości przypadków obecność owrzodzeń w jamie ustnej sprawia, że płyny z objętych zakażeniem narządów płciowych partnera dostają się do organizmu, wskutek czego dochodzi do infekcji.

Choroby mogą być także przenoszone z ust zakażonej osoby do narządów płciowych partnera lub partnerki.

Objawy

Objawy zależą od rodzaju choroby STD. Rzeżączka w jamie ustnej, zwana jest także rzeżączką gardłową, ponieważ zwykle obejmuje gardło.

Objawy, które mogą wskazywać na chorobę STD obejmującą jamę ustną, to m.in.:

  • ·         Owrzodzenia w jamie ustnej, które mogą być bezbolesne.
  • ·         Zmiany podobne do opryszczki wokół ust.
  • ·         Zaczerwienione, obolałe gardło i trudności z połykaniem.
  • ·         Zapalenie migdałków.
  • ·         Zaczerwienienie i białe plamki przypominające anginę.
  • ·         Biaława lub żółtawa wydzielina.
  • Choroba STD w obrębie jamy ustnej często nie wywołuje wyraźnych objawów, dlatego należy mieć na uwadze zarówno zdrowie własnej jamy ustnej, jak i partnera.

Leczenie chorób STD w obrębie ust

Leczenie różni się w zależności od rodzaju choroby przenoszonej drogą płciową i jej nasilenia.

Dla przykładu: łagodną opryszczkę jamy ustnej można leczyć wydawanym na receptę lekiem przeciwbólowym do miejscowego stosowania, który uśmierzy ból spowodowany pęcherzykami i zmianami, podczas gdy układ odpornościowy pracuje nad przywróceniem ogólnego zdrowia jamy ustnej.

Jednak w poważniejszych przypadkach leczenie można przyspieszyć, stosując leki przeciwwirusowe. Dentysta może zalecić różne rozwiązania mające na celu oczyszczenie aft, protez i podrażnień jamy ustnej.

Rzeżączkę w obrębie jamy ustnej zwykle leczy się antybiotykami zwanymi cefalosporynami, jednak pojawienie się szczepów odpornych na leki jest dla lekarzy wyzwaniem.

Mając to na uwadze, pacjenci powinni bardzo dokładnie przestrzegać wskazówek dotyczących leczenia.

Kiła (syfilis) na ogół leczona jest penicyliną i antybiotykami takimi jak azytromycyna lub doksycyklina – według informacji podanych przez CDC.

Rokowanie

Jeśli doszło u Ciebie do zakażenia którąś z wymienionych chorób przenoszonych drogą płciową w obrębie jamy ustnej i zastosowano jej leczenie, możliwe jest zarażenie tą samą lub inną chorobą podczas kontaktu seksualnego z zarażonym partnerem lub partnerką. Opryszczka wargowa może przez pewien czas pozostać w stanie uśpienia, a dopiero później uaktywnić się. Jest to szczególnie częste u osób z osłabionym układem odpornościowym.

Zapobieganie

Jedynym sposobem, by zapobiec zarażeniu się chorobą przenoszoną drogą płciową w obrębie jamy ustnej jest bezpieczny seks, także oralny. Konieczne jest także przestrzeganie najwyższych standardów higieny jamy ustnej – pozwala to obniżyć ryzyko rozwinięcia się w niej jakiejkolwiek infekcji.

Leia também:  Choroby dziąseł – jakie są przyczyny parodontozy? Jak leczyć zapalenie dziąseł i przyzębia?

Ból Gardła w przebiegu chorób wenerycznych

Od dłuższego czasu męczy Cię ostry ból gardła, któremu nie są w stanie zaradzić żadne leki? Chodzisz od lekarza do lekarza, a przykra dolegliwość dalej nie ustępuje? Wydałeś już mnóstwo pieniędzy na niepotrzebne leki i czujesz się całkowicie bezradny? Wiesz o tym, że ból gardła może być również wywołany przez zarażenie drobnoustrojami przenoszonymi drogą płciową? Najwyższy czas przebadać bolące gardło.

Ból gardła, a choroby weneryczne

Choroby przenoszone drogą płciową, choć w znacznej mierze bagatelizowane przez aktywnie seksualne osoby, potrafią w organizmie wywołać prawdziwe spustoszenie.

Ważne, aby podczas każdego stosunku – w szczególności wtedy, kiedy nie jesteśmy pewni, co do stanu zdrowia partnera, stosować prezerwatywę.

Choć i tak jej użycie nie gwarantuje, że podczas stosunku niczym się nie zarazimy, znacznie obniża ryzyko wystąpienia przykrych chorób.

Problem komplikuje fakt, że choroby przenoszone drogą płciową praktycznie nigdy nie dają żadnych objawów. Zdarza się, że objawy pojawiają się dopiero po kilku miesiącach lub długich latach.

Możliwe jest również, że choroby weneryczne wywołują dolegliwości nie tylko w obrębie narządów płciowych – powiedział dr n. med.

Igor Michajłowski, specjalista dermatolog-wenerolog z Gdańska

Ból gardła a choroby weneryczne

Drobnoustroje wywołujące rzeżączkę, kiłę czy drożdżycę równie dobrze mogą wywołać infekcje np. ból w gardle. Najczęściej do zakażenia dochodzi w drodze kontaktów oralnych – przede wszystkim fellatio, rzadziej cunnilingus.

Ból gardła przy przełykaniu może być wywołany następującymi chorobami wenerycznymi:

Najczęściej za ból gardła odpowiada zarażenie rzeżączką – tzw. rzeżączkowe zapalenie gardła

W ogromnej większości przypadków – około 90%, rzeżączkowe zapalenie gardła ma przebieg bezobjawowy. Jeżeli występują jakiekolwiek objawy, to nie różnią się od zwykłego zapalenia gardła. Najczęściej obserwuje się ból gardła nasilający się przy połykaniu.

Objawom tym może towarzyszyć niewielkie podwyższenie temperatury ciała. W badaniu stwierdza się zaczerwienienie i obrzęk łuków podniebnych oraz tylnej ściany gardła. Niekiedy, występuje ropna wydzielina pokrywająca migdałki, podniebienie miękkie i tylną ścianę gardła.

Okoliczne węzły chłonne mogą być powiększone i bolesne.

Obok rzeżączki, najczęściej za ból oraz zapalenie gardła odpowiada zakażenie bakterią Streptococcus agalactiae. Bardzo obszernie o tej bakterii pisaliśmy na naszym portalu. Zarażenie jest szczególnie niebezpieczne dla ciężarnych! Może wywołać nie tylko przedwczesny poród, ale nawet doprowadzić do poronienia.

Jeżeli więc od dłuższego czasu cierpisz na ostre zapalenie gardła, a Twój lekarz rodzinny rozkłada ręce, ponieważ nie wie, co Ci dolega, a jakiś czas temu odbyłeś niezabezpieczony stosunek seksualny. Nie zwlekaj – koniecznie przebadaj się pod kątem chorób wenerycznych.

Specjalnie z myślą o Twoim komforcie, na naszej stronie drwenerolog.pl udostępniamy testy PCR. To obecnie najskuteczniejsza metoda badań w kierunku chorób wenerycznych. Testy wyróżniają się wysoką czułością i dokładnością ponieważ jako metodę wykorzystuje technikę molekularną PCR.

Zamówiony zestaw pobraniowy wraz z instrukcją pobrania wymazu zostanie dostarczony do Państwa kurierem pod wskazany w zamówieniu adres. Następnie po wykonaniu badań w laboratorium diagnostycznym wynik otrzymasz osobiście lub drogą elektroniczną w postaci pliku zabezpieczonego hasłem.

Zakażenie rzeżączką – transmisja bakterii, objawy, leczenie

Dwoinka rzeżączki, czyli wspomniana wcześniej bakteria wywołująca omawianą chorobę, atakuje głównie obszar genitaliów aktywnej seksualnie osoby. Objawy rzeżączki różnią się wówczas u obu płci i obejmują: 

  • u kobiet – ropne upławy z pochwy (do zaobserwowania na bieliźnie), pieczenie w pochwie, ból w dole brzucha, bardziej obfita niż zwykle miesiączka, ból i pieczenie podczas oddawania moczu. Warto tutaj jednak zaznaczyć, że w połowie przypadków zakażenia rzeżączką u kobiet, symptomy choroby nie pojawiają się (rzeżączka ma ona wówczas przebieg bezobjawowy). Objawy rzeżączki u kobiet pojawiają się w ciągu 7 do 14 dni od zakażenia; 
  • u mężczyzn – wyciek ropnej wydzieliny z cewki moczowej, ból i pieczenie podczas oddawania moczu, zapalenie żołędzi, tkliwość najądrzy oraz ich obrzęk. Objawy rzeżączki pojawiają się od 2 do nawet 14 dni po zakażeniu.

Jeśli do zakażenia rzeżączką dojdzie u noworodka (poprzez kontakt z zainfekowanym bakteriami dwoinki rzeżączki sromem matki), wówczas istnieje duże prawdopodobieństwo rozwinięcia się u dziecka bardzo groźnego zapalenia spojówek, prowadzącego do częściowej lub całkowitej utraty wzroku. Z tego względu kobiety w ciąży są badane na obecność bakterii wywołujących rzeżączkę, a jeśli badanie wykaże zakażenie – wówczas przeprowadza się u nich wspomniane już we wstępie cesarskie cięcie, by rzeżączka nie doprowadziła do choroby u noworodka.

Zakażeniu rzeżączką mogą ulec nie tylko genitalia.

Po niezabezpieczonym seksie analnym może bowiem dojść do rzeżączkowego zapalenia odbytu i odbytnicy (wówczas objawy obejmują śluzowatą wydzielinę z odbytu, świąd i problemy z oddaniem stolca), a także rzeżączkowego zapalenia gardła (symptomy to głównie ból oraz ropna wydzielina na migdałkach i tylnej ścianie gardła). Najgroźniejsze jest jednak zakażenie krwi bakteriami dwoinki rzeżączki, określane jako rozsiane zakażenie rzeżączkowe. Objawia się ono gorączką, bólami stawów oraz charakterystycznymi zmianami skórnymi w postaci nekrotycznych krost z wyraźną obwódką.

Badania na rzeżączkę, czyli jak stawia się diagnozę?

Jeśli zauważymy u siebie wymienione powyżej objawy, wówczas należy bezwzględnie udać się do lekarza. Może być to lekarz pierwszego kontaktu, ginekolog, urolog lub dermatolog (jeśli widoczne są zmiany skórne).

Na początku lekarz przeprowadzi wywiad, dotyczący zwłaszcza niezabezpieczonych kontaktów seksualnych – dzięki temu będzie w stanie ocenić ryzyko zakażenia.

Następnie zostaną zlecone badania na rzeżączkę: 

  • badanie wymazu wydzieliny z cewki moczowej lub szyjki macicy (ewentualnie z gardła lub z odbytu, w przypadku zajęcia chorobą tych struktur); 
  • testy wykrywające DNA bakterii dwoinki rzeżączki (to badanie na rzeżączkę zleca się zwykle w bezobjawowym lub skąpoobjawowym przebiegu choroby).

Badania na rzeżączkę są bezbolesne, a ich wyniki są wskazywane stosunkowo szybko. Przy zdiagnozowaniu rzeżączki lekarz powinien zalecić również badania na inne choroby przenoszone drogą płciową, takie jak kiła czy chlamydioza.

Leczenie rzeżączki – usuwanie bakterii z układu moczowo-płciowego

Leczenie rzeżączki, podobnie jak innych bakteryjnych chorób przenoszonych drogą płciową, opiera się przede wszystkim na kuracji antybiotykowej.

Leki na rzeżączkę pierwszego rzutu to leki z penicyliną (w wielu przypadkach podawane za pomocą iniekcji – zastrzyków, w celu osiągnięcia szybszego działania).

Niestety, czasem okazuje się, że bakterie są uodpornione na penicylinę – wówczas podaje się inne leki na rzeżączkę pod postacią antybiotyków trzeciej generacji. Pomocniczo stosuje się także substancje zwiększające stężenie antybiotyku we krwi (zapobiegające wydalaniu substancji przez nerki).

Bardzo ważnym jest, by leczenie rzeżączki powierzyć specjalistom – niestety, niektórzy pacjenci decydują się na stosowanie domowych sposobów lub maści z apteki, globulek czy innych „leków na rzeżączkę”, które tak naprawdę nie mogą poradzić sobie z namnażaniem bakterii odpowiedzialnych za zakażenie. Nieleczenie rzeżączki może prowadzić do rozsiania choroby, transmisji na inne osoby oraz do poważnych powikłań – dlatego zdecydowanie po odnotowaniu objawów należy udać się po pomoc medyczną.

Profilaktyka rzeżączki – jak uniknąć chorób przenoszonych drogą płciową?

Profilaktyka rzeżączki oraz innych chorób przenoszonych drogą płciową powinna być jednym z najważniejszych tematów edukacji zdrowotnej.

Główna zasada, jakiej należy się trzymać, by uniknąć zakażenia rzeżączką, to stosowanie najlepszej możliwej ochrony przed zakażeniami chorobami przenoszonymi drogą płciową, czyli prezerwatywy.

Profilaktyka rzeżączki powinna uwzględniać używanie prezerwatywy nie tylko w trakcie seksu pochwowego, ale również analnego i oralnego – jeśli istnieje szansa, że partner lub partnerka mogliby być zakażeni rzeżączką.

Pamiętajmy również, że duża liczba przypadkowych partnerów seksualnych to większa szansa na zakażenie chorobami przenoszonymi drogą płciową (wśród nich najpopularniejsza jest oczywiście omawiana rzeżączka). Warto dbać zarówno o siebie, jak i o partnera, a zakładanie prezerwatywy jest nie tylko sposobem na uniknięcie niechcianej ciąży, ale przede wszystkim wyrazem dbałości o zdrowie intymne.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*