Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie

Za zmiany skórne odpowiedzialne są nie tylko wirusy, ale także bakterie. To one są przyczyną różnych postaci zapalenia – takich jak naciek zapalny, ropowica czy ropień. Artykuł zawiera listę chorób wywołanych przez bakterie wraz z ich krótką charakterystyką.

Charakteryzuje się obrzękiem i przekrwieniem tkanek z charakterystyczną galaretowatą konsystencją, wywołaną obecnością surowiczego przejrzysto-białego wysięku. Chora skóra jest bolesna, zaczerwieniona i nadmiernie ucieplona. W odróżnieniu od innych zakażeń brak wyraźnego odgraniczenia od zdrowych tkanek.

Chorobie towarzyszy gorączka, niekiedy także dreszcze, złe samopoczucie, a czasami zapalenie naczyń i węzłów chłonnych na odcinku między zainfekowaną okolicą a sercem.

Leczenie polega na stosowaniu antybiotyków lub innych środków bakteriobójczych, które mają tutaj duże pole do działania, gdyż zakażona strefa jest bardzo dobrze unaczyniona i leki wraz z krwią w odpowiedniej ilości docierają do drobnoustrojów.

Niezbędna jest również terapia przeciwbólowa i przeciwzapalna. Stosuje się także okłady wysychające (na przykład z 5% wodnego roztworu sody oczyszczonej lub 1% roztworu riwanolu) lub suchy jałowy opatrunek.

Jeżeli naciek zapalny dotyczy kończyny, wskazana jest jej elewacja, czyli utrzymywanie w pozycji uniesionej, na przykład ręki na oparciu fotela czy kanapy, nogi na krześle, a w nocy na kilku złożonych kocach.

Ta pozycja powoduje zmniejszenie obrzęku i napięcia tkanek, łagodzi bóle i ogranicza szerzenie się zakażenia, przyśpiesza wchłanianie wysięku, a tym samym prowadzi do szybszego wyleczenia.

Ropowica

Choroba najczęściej wywołana jest przez bakterie z grupy gronkowców i paciorkowców. Podobnie jak w nacieku zapalnym nie ma tutaj wyraźnego odgraniczenia tkanek chorych od zdrowych, natomiast obrzęk jest twardszy i sięga głębszych tkanek. W obrębie zmiany tworzą się drobne zbiorniki ropy.

Dolegliwości są silniejsze niż w nacieku zapalnym – tkanki zakażone są bardzo bolesne i gorące, często dochodzi do zapalenia naczyń i węzłów chłonnych. W początkowym etapie choroby leczenie jest takie, jak w nacieku zapalnym – antybiotyki, leki przeciwbólowe, okłady, elewacja kończyny.

Gdy dojdzie do rozwoju ropowicy, środki te stają się nieskuteczne i jedynym słusznym postępowaniem jest leczenie chirurgiczne, czyli nacięcie zmienionego chorobowo miejsca i wypłukanie ropnej wydzieliny.

Ropień

W odróżnieniu od nacieku zapalnego i ropowicy, charakteryzuje się ostrym odgraniczeniem od otoczenia. Jest to jama wypełniona ropą, wykazująca cechy nacieku zapalnego – żywa bolesność, wysoka temperatura i silne zaczerwienienie, niekiedy aż do zasinienia. Nierzadko przy dotyku można wyczuć charakterystyczne chełbotanie.

Czasami rozpoznanie jest trudne, gdyż jama ropnia może być otoczona grubą warstwą tkanek zapalnie zmienionych. W tej chorobie konieczne jest leczenie operacyjne – bez nacięcia i ewakuacji ropy nie dojdzie do wyzdrowienia. Dodatkowo stosuje się wymienione wcześniej leki i okłady oraz uniesienie kończyny.

Innymi postaciami zakażeń powierzchownych tkanek są zakażenia przydatków skóry.

Zapalenie mieszków włosowych

Jest zakażeniem ujść i mieszków włosowych wywołanym przez gronkowce. Dolegliwości polegają na swędzeniu i pieczeniu, niekiedy pojawia się ból. W ujściu mieszka włosowego tworzy się krosta z włosem na szczycie. Leczenie nie jest skomplikowane – należy przemywać skórę spirytusem salicylowym i stosować witaminy B i C.

Czyrak

Czyrak także jest chorobą wywołaną przez gronkowce, które dostają się do torebki wzdłuż włosa i powodują martwicę mieszka włosowego, gruczołu łojowego lub potowego. Obumarłe tkanki zostają wydalone w postaci czopa martwiczego. Zakażenie przechodzi na otoczenie, może dojść do nacieku lub ropowicy otaczających tkanek.

Początkowe objawy są identyczne, jak przy zapaleniu mieszków włosowych – swędzenie i pieczenie, następnie nasila się ból, a na skórze tworzy się bolesny i gorący guzek, pokryty zaczerwieniona skórą. Tworzy się krosta przymieszkowa, która pęka, wydobywa się z niej ropa, a potem stopniowo martwe tkanki.

Po kilku dniach ubytek wypełnia się tkankami, tak zwaną ziarniną.

Czyraki  występują często u osób chorych na cukrzycę, mogą też pojawiać się licznie w tym samym czasie, a jeśli występują przewlekle, mówimy o czyraczności.

W przypadku niewielkiego czyraka, niepowikłanego ropowicą czy ropniem, leczenie polega na przemywaniu spirytusem lub okładach wysychających.

Pod żadnym pozorem nie wolno wyciskać czyraków! W niektórych przypadkach konieczne jest stosowanie antybiotyków i/lub interwencja chirurgiczna, polegająca na wyciągnięciu czopa martwiczego, a w razie towarzyszącej ropowicy czy ropnia na nacięciu zmiany.

Czyrak gromadny

Jest zbiorowiskiem czyraków i towarzyszących im nacieków zapalnych, prowadzącym do głębszego i bardziej rozległego obumarcia tkanek.

Występowanie tego ciężkiego zakażenia świadczy o wysokiej zjadliwości szczepów gronkowcowych lub o znacznym osłabieniu układu immunologicznego organizmu. Może nawet dojść do rozwoju posocznicy, czyli zakażenia całego ustroju.

Z tego powodu leczenie w zdecydowanej większości przypadków jest prowadzone w szpitalu i polega przede wszystkim na rozcięciu czyraka oraz antybiotykoterapii.

Róża

To ostre zapalenie skóry i tkanki podskórnej wywołane przez paciorkowce. W klasycznej postaci występuje zaczerwienienie skóry wokół nosa i na policzkach, przypominające kształtem motyla, często schorzenie dotyczy kończyny.

Skóra jest lśniąca i obrzęknięta, a brzegi zmiany wałowato uniesione. Objawowi temu towarzyszy wysoka gorączka z dreszczami, ogólne osłabienie, bóle głowy, nudności i bóle kończyn. W trakcie zdrowienia skóra blednie i łuszczy się.

Zmiany mogą ustępować w jednych miejscach i pojawiać się w następnych. Choroba jest zakaźna – przenosi się przez dotyk i powietrze. Leczenie polega na stosowaniu antybiotyków i suchych jałowych opatrunków, a w przypadku zmian na kończynach, na uniesieniu kończyny.

Rzadko konieczne leczenie chirurgiczne stosowane jest jedynie w przypadkach powikłanych ropowicą lub martwicą tkanek.

Zapalenie naczyń i węzłów chłonnych

Jest najczęściej powikłaniem zakażeń paciorkowcami. Dochodzi do niego w przypadku występowania ogniska zakażenia na obwodzie kończyny. Na przebiegu naczyń chłonnych na odcinku od ogniska w kierunku serca występuje smugowate zaczerwienienie i postronkowate zgrubienie skóry, a węzły chłonne są powiększone i bolesne.

Może dojść do powstania guza zapalnego, a nawet ropnia okołowęzłowego, który wymaga nacięcia. W pozostałych przypadkach leczenie polega na stosowaniu antybiotyków, leków przeciwbólowych, uniesieniu kończyny i stosowaniu wysychających okładów lub suchych jałowych opatrunków.

Zdecydowanie istotne jest odnalezienie i leczenie przyczyny zapalenia naczyń i węzłów chłonnych.

Siateczkowate zapalenie naczyń chłonnych

Towarzyszy z reguły ropiejącym ranom, uszkodzeniom skóry, owrzodzeniom, czyrakom czy ropniom.

Charakterystyczne są plamiste zaczerwienienia, obrzęk, bolesność i napięcie skóry; granice zmiany są nieostre, pod postacią wypustek. Dolegliwościom tym towarzyszą objawy ogólne jak gorączka z dreszczami i osłabienie.

Podstawową zasadą leczenia jest usunięcie przyczyny zakażenia, poza tym antybiotykoterapia, uniesienie kończyny i okłady wysychające.

Torbiel włosowa

Wrotami zakażenia są włosy na skórze okolicy kości ogonowej, gdzie dochodzi do bakteryjnego zakażenia tkanki podskórnej. stwierdza się niewielkie uwypuklenie w okolicy krzyżowo- ogonowej. Leczenie polega na szerokim wycięciu zmienionych tkanek. 

Zastrzał 

Zastrzał jest to ropne zapalenie tkanek po stronie dłoniowej palców. Zakażenie może dotyczyć skóry, tkanki podskórnej, kości i stawów. Szczególną odmiana zastrzału jest tzw. ropień klepsydrowaty powstały z połączenia dwóch lub więcej komór wąska przetoką.

Leia também:  Jak Załatwić Leczenie Alkoholikowi?

Charakterystycznym objawem jest rwący, pulsujący ból palca, który nasila się przy opuszczeniu dłoni. Skóra jest obrzęknięta i zaczerwieniona, a obrzęk może przechodzić na stronę grzbietowa ręki. Pojawiają się dreszcze i gorączka. Czasami bywa widoczny pęcherzyk ropy zbierającej się pod naskórkiem.

Leczenie polega na nacięciu i opróżnieniu zbiornika z ropy, konieczne jest też podanie antybiotyku.

Zanokcica

Jest to ropne zapalenie wału paznokciowego. Pojawia się silny, rwący ból, wał paznokciowy jest obrzmiały i bolesny, zaczerwieniony z widoczną, prześwitującą przez skórę ropą. Leczenie polega na nacięciu i opróżnieniu ropy. 

Zgorzel gazowa

Zgorzel gazowa jest przyrannym zakażeniem mięśni wywołanym przez bakterie z grupy clostridium. Dochodzi do niego w przypadku ran zabrudzonych ziemią i zawierających duże ilości tkanek martwiczych, np. rany miażdżone.

Typowym objawem jest pojawiający się przy dotyku objaw trzeszczenia ( “objaw chodzenia po śniegu “) – dzieje się tak pod wpływem masywnej martwicy z wytwarzaniem gazu w zmienionych chorobowo tkankach. Na skórze pojawiają się plamiste wybroczyny, następnie skóra czernieje i dochodzi do jej oddzielenia od podłoża.

Chory jest w ciężkim stanie. W leczeniu niezbędne jest usunięcie zmienionych tkanek i podawanie dużych dawek antybiotyków. 

wróć do bloga czytaj kolejny

  • Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie octenidyna, aerozol, dezynfekcja, rana 16.49 zł
  • Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie octenidyna, płyn, dezynfekcja, rana 53.99 zł
  • Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie krem, podrażnienie, suchość, nadwrażliwość, dla alergików, bez parabenów, bez substancji zapachowych, bez barwników, bez sztucznych barwników 44.99 zł

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi

  • Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie Wiele kobiet obawia się raka piersi. Dzięki coraz lepszej profilaktyce i możliwości systematycznych badań można go w miarę wcześnie rozpoznać. Jednak kobiece (i nie tylko) gruczoły piersiowe mogą dotknąć także inne, choć na szczęście mniej groźne choroby.
  • Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie Kamica pęcherzyka żółciowego to tworzenie się lub obecność kamieni w pęcherzyku żółciowym. Jest bardzo powszechną chorobą i najczęstszym ze schorzeń jamy brzusznej.
  • Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie Choroby odbytu to częsta, ale wstydliwa przypadłość, dotycząca ludzi w różnym wieku (nawet dzieci) i obojga płci. Niestety, leczenie, chociaż zwykle skuteczne, często jest skomplikowane z racji późnego zgłaszania się chorych do lekarza. Ta zwłoka prowadzi do powikłań choroby, wydłużenia, a nawet niepowodzeń terapii.
  • Ropowica (ropne zapalenie skóry) – przyczyny, objawy i leczenie Każdemu z nas zdarzyła się w codziennym życiu chwila nieuwagi. Dobrze, jeśli wszystko skończyło się tylko na strachu. Niestety, niekiedy dochodzi do poważnych wypadków. Radzimy jak zachować się w przypadku, porażenia prądem, piorunem i oparzeń.
  • Choroba zwyrodnieniowa stawów, zwana również artrozą, to przedwczesne zużycie chrząstki stawowej, a w miarę upływu czasu również pozostałych elementów stawu – kości, ścięgien, więzadeł i błony maziowej.
  • Wątroba to organ, który odgrywa największą rolę w przemianie materii ustroju. Jej funkcjonowanie zależy w dużej mierze od naszego trybu życia i sposobu odżywiania. Niestety prowadząc niehigieniczny tryb życia narażamy naszą wątrobę na wiele zagrożeń, w tym najpoważniejsze z nich – nowotwory.

Infekcje skórne: rodzaje, objawy, leczenie

Infekcje skórne towarzyszą nam niemal od pierwszych dni życia. Wprawdzie nowoczesne środki higieniczne i delikatne kosmetyki zmniejszyły liczbę przypadków pieluszkowego zapalenia skóry, to wciąż się zdarza. Wraz z epidemią alergii przybyło dzieci cierpiących na atopowe zapalenie skóry, wyjątkowo uciążliwe i nieraz oporne na leczenie.

Choroby zapalne skóry zazwyczaj nie zagrażają życiu (chyba, że są przede wszystkim objawem innego problemu zdrowotnego), ale znacznie obniżają jakość życia i codzienne funkcjonowanie. Powszechne, coraz lepiej poznane – nie nadają się jednak do samodzielnej diagnostyki i leczenia.

Diagnozowanie chorób skóry trzeba pozostawić specjaliście – najczęściej zajmuje się tym dermatolog, chociaż zdarza się, że kieruje pacjenta do innego lekarza, gdy podejrzewa, że zmiana skórna (zaczerwienienie, pokrzywka, rumień, wyprysk, ropień, etc.) ma pierwotne źródło poza płaszczem ochronnym.

Zmiany skórne bywają wysoce zaraźliwe, są bardzo do siebie podobne (zwłaszcza dla laika), a mogą sygnalizować poważny problem ze zdrowiem.

Zatem: gdy się pojawią i nawet wydaje się nam, że doskonale wiemy, co jest przyczyną, należy to skonsultować z lekarzem.

Wyjątkiem są choroby przewlekłe, nawracające, chociaż i wtedy, każde zaostrzenie lub zmiana charakteru nieprawidłowości jest wskazaniem do konsultacji.

W przypadku infekcji skórnych główne przyczyny ich powstawania to:

  1. zakażenie bakteryjne
  2. zakażenie wirusowe
  3. zakażenie grzybicze
  4. alergia.

Czasem, nawet przy powszechnych chorobach skórnych, jak łojotokowe zapalenie skóry (kojarzone głównie z wiekiem dojrzewania, ale zdarza się nawet u niemowląt i osób dorosłych), nie wiemy tak do końca, skąd się bierze. Uważa się, że wyprysk łojotokowy to skutek wzmożonej aktywności gruczołów łojowych oraz nieprawidłowego składu produkowanego przez nie łoju. Wciąż jednak nie ma na to jednoznacznych dowodów.

Łojotokowe zapalenie skóry (ŁZS) zapewne wiąże się też z zaburzeniami odporności, a zaostrzeniu problemów sprzyja stres, niewłaściwa dieta, zanieczyszczenie środowiska, nieodpowiednia higiena czy zaburzenia hormonalne.

Wśród dość częstych schorzeń na tle bakteryjnym są dwa wywoływane przez gronkowce: zapalenie mieszków włosowych i czyraki. Zapalenie mieszków włosowych ma dość łagodny przebieg.

W ujściu mieszka włosowego tworzy się krosta z włosem na szczycie, a dolegliwości to głównie swędzenie i pieczenie, czasem ból okolicy krosty.

Leczenie najczęściej ogranicza się do stosowania witamin z grupy B i witaminy C oraz przemywania skóry łagodnym środkiem odkażającym (kiedyś spirytusem salicylowym, dziś np. octenidyną).

Czyraki zaczynają się podobnie, jednak atak gronkowców powoduje martwicę mieszka włosowego, gruczołu łojowego lub potowego. Obumarłe tkanki zostają wydalone w postaci czopa martwiczego.

Może dojść do nacieku lub ropowicy otaczających tkanek. Silny ból, a na skórze gorący guzek, pokryty zaczerwieniona skórą – to cechy charakterystyczne czyraka.

Gdy guzek pęka, wydobywa się z niego ropa, a potem martwe tkanki.

Uwaga, czyrak w zasadzie może zrobić się każdemu, ale często skłonność do nich maja osoby chorujące na cukrzycę. Jeśli robią ci się czyraki, trzeba skontrolować cukier.

Czyrak gromadny, czyli kilka guzków naraz i towarzyszące im nacieki zapalne, to sygnał, że albo szczep gronkowca jest wyjątkowo zjadliwy (i być może oporny na leczenie), albo układ immunologiczny (odpornościowy) chorego nie pracuje sprawnie. Z infekcjami bakteryjnymi, także skóry, zwykle trzeba rozprawić się za pomocą antybiotyków. W przypadku czyraka gromadnego bywa wskazane leczenie szpitalne, by uniknąć uogólnionego zakażenia.

Inne bakteryjne infekcje skórne:

  • Naciek zapalny – towarzyszy mu gorączka, złe samopoczucie, powiększenie węzłów chłonnych, a na samej skórze pojawia się obrzęk i przekrwienie tkanek z charakterystyczną galaretowatą zawartością. Leczenie to antybiotykoterapia środkami o szerokim spektrum działania i okłady wysychające
  • Ropowica – to także częsty skutek ataku gronkowców, ale i paciorkowców.Choroba nieco przypomina naciek, ale obrzęk jest twardszy i sięga głębszych tkanek – w obrębie zmian chorobowych tworzą się drobne zbiorniki ropy. Najczęściej konieczna jest interwencja chirurgiczna (nacięcie zmiany i oczyszczenie).
  • Ropień nie jest zmianą rozlaną. Wyraźnie część zmieniona chorobowa jest “odcięta od reszty”. Tworzy się jama wypełniona ropą, wykazująca cechy nacieku zapalnego – ból gorączka, silne zaczerwienienie (czasem zasinienie) okolicy. Ropnie czasem tworzą się po zapaleniu piersi u młodych matek. Generalnie zmiany dotyczą kończyn. Ropnie leczy sie jak wcześniejsze problemy (antybiotyki, okłady), ale dopiero po nacięciu i “uwolnieniu” ropy.
  • Róża (czasem mylona z różyczką, a to zupełnie inna choroba) to ostre zapalenie skóry i tkanki podskórnej wywołane przez paciorkowce. rzadko występuje samodzielnie – zwykle to kolejny atak mikrobów przy powikłanym przebiegu innej infekcji. Najbardziej charakterystycznym objawem róży są, rozwijające się początkowo w głębszych warstwach, bolesne, wyraźnie odgraniczone czerwone plamy. Bardzo szybko zaczynają pokrywać całe ciało, szczególnie skórę twarzy i kończyn dolnych. Pojawieniu się zmian skórnych towarzyszy bardzo wysoko gorączka, może ona sięgać nawet 40 stopni, złe samopoczucie, ogólne osłabienie oraz dreszcze. Obok leczenia miejscowego, czyli okładów oraz maści steroidowych łagodzących ból niezbędna jest antybiotykoterapia. Zazwyczaj trwa ona nie dłużej niż siedem dni.
  • Zastrzał, czasem zaliczany do ropowic, to ropne zapalenie tkanek palców. Zakażenie może dotyczyć skóry, tkanki podskórnej, kości i stawów. Szczególną odmiana zastrzału jest tzw. ropień klepsydrowaty powstały z połączenia dwóch lub więcej komór wąską przetoką. Charakterystycznym objawem jest rwący, pulsujący ból palca, który nasila się przy opuszczeniu dłoni. Skóra jest obrzęknięta i zaczerwieniona, a obrzęk może przechodzić na stronę grzbietowa ręki (początkowo obejmuje stronę dłoni). Pojawiają się dreszcze i gorączka. Leczenie polega na nacięciu i opróżnieniu zbiornika z ropy, konieczne jest też podanie antybiotyku.
  • Zanokcica to ropne zapalenie wału paznokciowego, często po źle wykonanym zabiegu kosmetycznym. Pojawia się silny, rwący ból, wał paznokciowy jest obrzmiały i bolesny, zaczerwieniony z widoczną, prześwitującą przez skórę ropą. Leczenie polega na nacięciu i opróżnieniu ropy. 
Leia também:  Nowy Wirus Jakie Objawy?

Zapalenie ropne skóry może obejmować w zasadzie każdy jej odcinek, gdy jest nadkażeniem po wcześniejszej infekcji, np. wirusowej czy w miejscu podrażnionym alergicznie, po oparzeniu, itp.Każde przerwanie ciągłości skóry sprzyja zakażeniom bakteryjnym.

Infekcje skórne o podłożu wirusowym dotyczą osób w każdym wieku. Zakazić można się w zasadzie wszędzie. Najczęściej leczenie jest zachowawcze (trzeba poczekać, aż problem minie, prowadząc oszczędzający tryb życia). Czasem wskazane są leki przeciwwirusowe, blokujące namnażanie wirusa.

Najczęściej infekcja skórna wirusowa wywołana jest przez wirusa opryszczki zwykłej. Na drugim miejscu rządzi tandem: półpasiec, czyli ospa wietrzna reaktywacja i sama ospa wietrzna, dalej brodawczak i mięczak zakaźny.

Opryszczka powoduje zmiany skórne okolic ust (HSV typ1), a także narządów płciowych (HSV typ 2). Jej charakterystycznym objawem są pęcherzyki wypełnione płynem surowiczym, bolesne i nieestetyczne, gdy pękają.

Opryszczka zasadniczo nie jest ciężkim schorzeniem. Bywa jednak bardzo niebezpieczna dla noworodków, gdy dojdzie do zakażenia od matki typem drugim, a także pierwszym, jeśli to pierwszy kontakt z wirusem ciężarnej.

HSV zostaje w organizmie. Jego ponowny atak oznacza zazwyczaj spadek odporności.

Ospa wietrzna uchodzi za tak łagodną chorobę wirusową, że jeszcze kilka lat temu rodzice organizowali przyjęcia, na których dzieci miały się wzajemnie zakażać VZV (Herpes virus varicellae).

Tymczasem: rzadko, ale VZV prowadzi do powikłań, nawet zagrażających życiu, powoduje ciężkie, brzydko gojące sie zapalenie skóry, a co gorsza pozostaje w organizmie w postaci przetrwalnikowej i może ponownie zaatakować nawet po wielu latach, ale tym razem w formie bolesnego półpaśca, objawiającego się choćby neuralgią (silnym przewlekłym bólem) i krostkami nieco przypominającymi te, które powstają podczas ospy wietrznej. Zasadnicza różnica polega jednak na tym, że wypryski pojawiają się blisko siebie, tworząc “rozlane” plamy. Zazwyczaj obejmują twarz, szyję, czasem klatkę piersiową. Charakterystyczne jest ich położenie po jednej stronie ciała (stąd nazwa choroby). Nerwobóle mogą się utrzymywać nawet parę miesięcy, dlatego półpaścowi i ospie wietrznej warto zapobiegać. Skutecznym sposobem jest szczepionka, w Polsce na razie zalecana, a nie obowiązkowa. Otrzymują ją bezpłatnie dzieci chodzące do żłobka i podobnych instytucji.

Mięczak zakaźny najczęściej atakuje dzieci i młodzież. Objawy mięczaka zakaźnego to guzki o gładkiej powierzchni z centralnym wgłębieniem. Zmiany lokalizują się głównie na twarzy, rękach i narządach płciowych. U dzieci wirusowe zapalenie skóry na podłożu mięczaka zakaźnego może nastąpić na basenie, w publicznej toalecie czy po prostu podczas wspólnej zabawy.

Zmiany wywołane przez mięczaka zakaźnego zwykle ustępują samoistnie w ciągu kilku miesięcy. Jednak z uwagi na łatwość zakażania innych, warto podjąć leczenie, które może odbywać się na kilka sposobów. Jeśli guzki pojawiające się na skórze i/lub narządach płciowych są duże, a także jest ich sporo, lekarz może zdecydować o wdrożeniu leczenia zabiegowego. Zalicza się do niego

  • elektrokoagulację
  • łyżeczkowanie
  • laseroterapię laserem CO2
  • krioterapię
  • leczenie chirurgiczne

Brodawczak ludzki, czyli HPV, często powoduje infekcje skórne okolic intymnych i tak jest kojarzony, ale niesłusznie. Do infekcji dochodzi na skutek bezpośredniego kontaktu z zakażoną osobą. Ponadto do zakażenia może dojść przy wspólnym użytkowaniu basenów czy łazienki.

Wirus brodawczaka powoduje intensywne namnażanie się komórek naskórka z wytworzeniem charakterystycznych brodawek. Lokalizacja wirusowego zapalenia skóry wywołanego tym objawem jest różna – w dowolnym miejscu na ciele. Wirus HPV ma wiele podtypów, z czego kilka jest tzw. onkogennych, czyli prowadzących do rozwoju nowotworu. Brodawki wirusowe są bardzo zakaźne.

Może dochodzić nie tylko do zakażania osób z otoczenia, ale również do przenoszenia brodawek na własnym ciele.

Grzybicą skóry łatwo się zarazić (zarodniki mogą być na ubraniach, podłodze, zwierzęciu, drugiej osobie), a raz pozornie wyleczona ma skłonność do nawrotów. Chorobotwórczych grzybów jest wiele. Najczęściej wywołują ją dermatofity rodzaju:

  • Trichophyton (ponad połowa wszystkich zakażeń),
  • Microsporum
  • Epidermophyton.

Czynnikami zwiększającym ryzyko zakażenia są obniżona odporność, zaburzenia hormonalne, zaburzenia rogowacenia skóry, choroby układowe, np.

cukrzyca czy niewydolność krążenia, a także stosowanie leków steroidowych, antybiotyków.

Dodatkowo przyczynia się korzystanie z publicznych basenów, pryszniców, sauny, dlatego tak ważne jest noszenie klapek i używanie przeciwgrzybiczych preparatów profilaktycznych (dostaniesz je w aptece).

Grzybica skóry objawia się okrągłymi, rumieniowymi zmianami, które są wyraźnie odgraniczone od otoczenia. Obrzeże zmiany jest silnie czerwone, ze złuszczaniem, grudkami i krostami. Z kolei środkowa część zmiany sprawia wrażenie zdrowiejącej skóry. Grzybica najłatwiej się rozsiewa, gdy drapiesz zmiany skórne.

Nie wierz, że grzybicę skutecznie zwalczysz lekami bez recepty. Trzeba zrobić badanie mykologiczne, by określić gatunek chorobotwórczego grzyba i pozwoli lekarzowi dobrać odpowiedni lek. Objawy podobne do grzybicy daje wiele innych chorób, choćby zapaleń o charakterze autoimmunologicznym.

Leia também:  Nerwobóle brzucha i bóle brzucha z nerwów – jak rozpoznać i leczyć?

Wysypka jest najczęstszym i najbardziej charakterystycznym objawem alergii skórnej. To właśnie głównie jej rodzaj decyduje, o jakim typie alergii skórnej mówimy, chociaż poszczególne rodzaje alergii skórnych charakteryzują jeszcze inne symptomy, a samo pojawienie się problemu nie musi być ze skórą bezpośrednio związane.

Trzy najważniejsze alergiczne problemy skórne to:

  1. wyprysk alergiczny
  2. pokrzywka
  3. AZS (atopowe zapalenie skóry).

Klasyczna infekcją jest ta trzecia sytuacja, ale należy pamiętać, że generalnie alergia jest reakcją zapalną (chociaż nieuzasadnioną).

Alergia skórna przede wszystkim wiąże się z uciążliwymi dolegliwościami, jak świąd i pieczenie skóry, pojawianie się na niej zmian w postaci grudek, plam, zaczerwienienia, ale także suchość skóry, jej łuszczenie, zgrubienia, wreszcie pękanie i sączenie płynu. Naruszona struktura naszego płaszcza ochronnego grozi ostrymi i przewlekłymi stanami zapalnymi. Konieczne jest regularne, kompleksowe leczenie. Doraźne środki z apteki są skuteczne, ale nie chronią przed powikłaniami.

Czytaj wszystko o alergii skórnej: rodzajach, objawach, leczeniu

Trudno erytrodermię zaliczyć do powyższych kategorii, dlatego warto poświęcić jej trochę miejsca osobno. Erytrodermia (ED) nazywana jest też złuszczającym zapaleniem skóry. Nie stanowi ona odrębnej jednostki chorobowej. Jest zespołem objawów, który może być manifestacją wielu schorzeń. 

Erytrodermia częściej dotyka mężczyzn niż kobiety (stosunek wynosi ok. 3:1) i atakuje zwykle po 40. roku życia. Z pewnością ma charakter zapalny.

Nie znamy jednak jej pierwotnej przyczyny (jedynie domyślamy się czynników wyzwalających objawy). Najważniejszą cechą jest uogólnione zaczerwienienie skóry, pokrywające ponad 90 procent jej powierzchni.

Zwykle towarzyszy jej intensywne złuszczanie, które pojawia się kilka dni po zaczerwienieniu.

Przedłużająca się ertytrodermia może prowadzić do zaburzeń w obrębie przydatków skóry, czyli:

  • wypadają włosy,
  • pojawiają się prążkowania i grubienia paznokci,
  • obrzęk powiek, który powoduje tzw. ektropion, czyli wywinięcia się dolnej powieki na zewnątrz,
  • zaburzenia pigmentacji, przypominające bielactwo.

Przykładowe czynniki wyzwalające to:

  1. leki chemioterapeutyczne, przeciwgrzybicze, antybiotyki,
  2. choroby (przykładowo: łuszczyca, AZS, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy).

Objawy erytrodermii mogą być skórną manifestacją chorób nowotworowych, a w szczególności złośliwych rozrostów układu krwiotwórczego – chłoniaków i białaczek. Inne nowotwory, którym może towarzyszyć, to m.in: rak płuc, rak odbytnicy lub rak jajowodu.

Chorzy prezentujący ciężkie objawy erytrodermii często wymagają leczenia szpitalnego. Wszyscy wymagają złożonego leczenia przeciwzapalnego, koncentrującego się głównie na łagodzeniu dolegliwości.

Bakteryjne choroby skóry u psów – rodzaje, rozpoznawanie i leczenie

Choroby skórne u psów to dość częste problemy, z którymi spotykają się weterynarze. Wśród nich można wyróżnić m.in. schorzenia wywoływane przez bakterie, które należą do bardzo powszechnych.

Często pojawiają się również zakażenia wtórne, co oznacza, że leczenie tego typu chorób nie należy do łatwych.

Dowiedz się więcej o rodzajach bakteryjnych chorób skóry u psa, ich rozpoznawaniu i leczeniu!

Skąd się biorą bakteryjne choroby skóry u psów?

Bakteryjne (ropne) zapalenia skóry wynikają zazwyczaj z nadmiernego namnożenia się drobnoustrojów, które naturalnie występują na powierzchni skóry. Może im sprzyjać każde zaburzenie równowagi organizmu. Najczęściej (w 95% przypadków) pojawiają się w następstwie takich chorób jak:

  • atopowe zapalenie skóry, 
  • alergia pokarmowa, 
  • APZS,
  • niedoczynność tarczycy, 
  • nadczynność nadnerczy, 
  • cukrzyca.

Prowadzą one zazwyczaj do naruszenia bariery naskórka lub zaburzeń czynności układu immunologicznego, co prowadzi do nadmiernego namnażania się bakterii, a jednocześnie ułatwia ich wniknięcie w głąb naskórka.

Również zmiany w mikrośrodowisku skóry, takie jak wyższa temperatura i wilgotność, nadmierne złuszczanie naskórka lub jego uszkodzenie sprzyjają powstawaniu zakażeń. Mogą one wystąpić np.

w wyniku łojotoku lub ocierania się o siebie fałdów skóry.

Zakażenia można klasyfikować na powierzchniowe, powierzchowne i głębokie.

Najczęstsze zakażenia bakteryjne skóry

Istnieje wiele chorób bakteryjnych skóry o rozmaitym podłożu, obszarze występowania i objawach. Najczęściej są one powodowane przez gronkowce, w szczególności Staphylococcus pseudintermedius. Jakie choroby bakteryjne skóry występują u psów najczęściej?

  • Młodzieńcze zapalenie skóry (liszajec) – dermatoza stanu szczenięcego uwidaczniająca się w postaci niewielkich pozamieszkowych krostek i grudek na nieowłosionej skórze (najczęściej brzuchu i pachwinach). Na dalszym etapie mogą się pojawiać np. strupki i przebarwienia, które jednak nie są bolesne i nie wywołują świądu. Do powstawania liszajca przyczynia się niewłaściwa higiena, a czasami niewłaściwy rodzaj posłania.
  • Zapalenie fałdów skóry (wyprzenie ropne) – występuje m.in. u mopsów, shar pei, buldogów angielskich i innych ras z pofałdowaną skórą. Wydzieliny i wydaliny gromadzące się w fałdach w połączeniu z otarciami skóry powodują rozwój stanu zapalnego, a następnie zakażenie. Najbardziej narażone są psy otyłe. Zmiany pojawiają się zazwyczaj w okolicach warg, twarzy, ogona, sromu, czasami kończyn i tułowia. Choroba objawia się zaczerwienieniem i zmacerowaniem skóry oraz jej nieprzyjemnym zapachem.
  • Zapalenie mieszków włosowych – objawia się występowaniem grudek i krostek związanych z mieszkiem włosowych oraz rumieniem. Wykwity skórne mogą mieć charakter ogniskowy, wieloogniskowy albo uogólniony. Chorobie często towarzyszy świąd, a u psów krótkowłosych pojawiają się plackowate wyłysienia, czasami z hiperpigmentacją. Sierść psów długowłosych często przerzedza się i matowieje.
  • Głębokie ropne zapalenie skóry – rozwija się zwykle w następstwie zakażenia powierzchniowego. Do wyraźnych symptomów choroby należą ogniskowe, wieloogniskowe lub uogólnione wykwity w postaci nadżerek, owrzodzeń, strupów i przetok z surowiczo-krwistym albo ropnym wysiękiem. Na późniejszym etapie mogą pojawić się wyłysienia, hiperpigmentacja i zliszajowacenie skóry. Zmiany często są bolesne, swędzące, obrzęknięte.

Leczenie bakteryjnych zakażeń skóry

Bakteryjne choroby skóry leczy się różnymi metodami, w zależności od ich głębokości. Przy schorzeniach powierzchniowych często wystarczy szamponoterapia. Należy jednak pamiętać o dokładnym stosowaniu się do zaleceń weterynarza-dermatologa w zakresie częstotliwości kąpieli leczniczych i sposobu ich przeprowadzania.

Niekiedy wskazane jest również stosowanie preparatów antyseptycznych w sprayu oraz antybiotyków miejscowych. Zakażenia powierzchowne najczęściej leczy się antybiotykoterapią ogólną w połączeniu ze środkami o działaniu miejscowym. Głębokie wymagają długotrwałej antybiotykoterapii (trwającej minimum 4 – 8 tygodni).

Często wspomagająco stosuje się również kąpiele lecznicze.

Źródła:

  1. Hnilica K.A.: Dermatologia małych zwierząt: kolorowy atlas i przewodnik terapeutyczny. Elsevier Saunders, St. Louis 2011, 41-54.
  2. Nuttal T., Harvey R.G., McKeever P.J.: Choroby skóry psów i kotów: kolorowy atlas i podręcznik. Galaktyka, Łódź 2010, 146-153, 166-169.
  3. Popiel J.: Terapia chorób grzybiczych i bakteryjnych skóry. Veterinary Life, 1, 4-6, 2017.

Przejdź do innych artykułów

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*