Plamy na skórze – jakie choroby skóry powodują plamy na ciele i plamy na twarzy

Zaburzenia barwnikowe skóry to grupa chorób, w których dochodzi do zmiany zabarwienia skóry. Zmiany mogą dotyczyć zarówno niewielkiej powierzchni naszych powłok, jak również zajmować skórę praktycznie całego ciała.

Kolor skóry jest uzależniony od wielu czynników min. od zawartości barwników. Melanina czyli brunatny barwnik skóry jest produkowana przez melanocyty. Melanocyty znajdują się głównie w warstwie podstawnej naskórka. Co ciekawe ich ilość jest porównywalna u wszystkich ras na świecie.

Ciemniejsze zabarwienie skóry jest wynikiem większej ilości melanocytów aktywnych. Aktywne komórki barwnikowe zawierają melanosomy, czyli ciałka wewnątrzkomórkowe, w których następuje synteza melaniny. Proces ten zwany jest melanogenezą.

Melanina jest dostarczana przez melanocyty do komórek naskórka, gdzie następnie gromadzi się dookoła jądra komórkowego. W ten sposób chroniony jest materiał genetyczny keratynocytów przed wpływem czynników zewnętrznych a przede wszystkim przed promieniowanie ultrafioletowym.

Melanogeneza jest procesem złożonym i regulowanym przez wiele czynników. Zaburzenie poszczególnych etapów syntezy i transportu melaniny powoduje powstanie przebarwień lub odbarwień skóry.

Plamy na skórze – jakie choroby skóry powodują plamy na ciele i plamy na twarzy
Wikimedia Commons

Jakie są objawy?

Zaburzenia barwnikowe skóry objawiają się w postaci plam o zabarwieniu ciemniejszym w stosunku do skóry otaczającej, czyli przebarwieniach lub o zabarwieniu jaśniejszym – mówimy wtedy o odbarwieniach. Zmiany zabarwienia mogą ograniczone lub uogólnione i zajmować skórę całego ciała.

Przebarwienia uogólnione skóry

Jest wiele przyczyn występowania uogólnionych przebarwień skóry.

Należą do nich choroby genetyczne takie jak nerwiakowłókniakowatość, zaburzenia hormonalne, a wśród nich niewydolność lub nadczynność kory nadnerczy czy nadczynność tarczycy, choroby wątroby, choroby nerek, nowotwory, niedobory witamin, zaburzenia metaboliczne takie jak hemochromatoza, jak i również spożywanie niektórych leków. Ogniska przebarwień mogą dotyczyć praktycznie każdej okolicy skóry a także zajmować błony śluzowe. Objawy skórne w wyżej wymienionych chorobach mogą być pierwszym objawem rozwijającego się procesu patologicznego.

Przebarwienia ograniczone skóry

Do przebarwień ograniczonych skóry zaliczamy melasmę, plamy typu kawy z mlekiem, piegi, plamy soczewicowate oraz przebarwienia pozapalne.

Melasma

Melasma, zwana inaczej ostudą, występuje głównie u kobiet. Zmiany lokalizują się na skórze twarzy. Mają charakter ciemnobrunatnych plam o nieregularnym brzegu, jak gdyby „wygryzione przez mole”.

Objawy często pojawiają się w ciąży lub przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego uważa się, że przyczyną mogą być zaburzenia hormonalne. Zmiany mogą całkowicie cofnąć się po zaprzestaniu stosowania tych środków lub po zakończeniu ciąży.

Promieniowanie słoneczne znaczne nasila przebarwienia, dlatego też bardzo ważna jest ochrona skóry przed nasłonecznianiem i stosowanie kremów z filtrem UV.

Plamy typu kawy z mlekiem

Plamy typu kawy z mlekiem (plamy café au lait) mogą być obecne już przy urodzeniu lub pojawić się w dzieciństwie.

Zmiany te o charakterze plam barwy jasnobrunatnej lokalizują się najczęściej na tułowiu. U dzieci średnica waha się od 0,2 do 4 cm a u dorosłych może sięgać nawet do 30 cm.

Przyczyną jest zwiększona ilość melaniny w melanocytach i komórkach naskórka warstwy podstawnej.

Pojedyncze plamy stanowią tylko defekt kosmetyczny, jednak zwiększona ilość plam typu kawy z mlekiem może sugerować zespół genetyczny: nerwiakowłókniakowatość.

Piegi

Piegi są to niewielkie (najczęściej do 3 mm średnicy) plamy barwy jasno do ciemnobrązowej
zlokalizowane najczęściej na twarzy. Zmiany występują u osób z jasną karnacją. W wyniku promieniowania słonecznego stają się ciemniejsze. Przyczyną powstawania piegów jest miejscowa zwiększona aktywność melanocytów.

Plamy soczewicowate

Plamy soczewicowate są wynikiem zwiększonej ilości melanocytów i melaniny w naskórku. Objawiają się jako plamy barwy ciemnobrązowej, średnicy od 2 do 20 mm. Mogą lokalizować się na skórze każdej okolicy.

Plamy soczewicowate mogą występować u dzieci, ale są bardziej typowe dla osób starszych, u których często i przewlekle występowała ekspozycja na promieniowanie słoneczne.

Liczne plamy soczewicowate zlokalizowane na skórze, wargach ustnych i błonach śluzowych jamy ustnej mogą sugerować Zespół Peutz-Jeghersa – chorobę genetyczną, w której dochodzi do zajęcia przewodu pokarmowego.

Przebarwienia pozapalne

W wyniku procesu zapalnego w skórze dochodzi do lokalnego pobudzenia melanogenezy. Nieprawidłowe rozmieszczenie barwnika powoduje wystąpienie przebarwień pozapalnych w skórze. Zapalenie i w następstwie przebarwienia może być wywołane wieloma czynnikami.

Choroby skóry takie jak trądzik, liszaj płaski, łuszczyca mogą przebiegać z pozostawieniem przebarwień. Kolejnym przykładem jest kontaktowe zapalnie skóry. Ogniska hiperpigmentacji pojawiają się w następstwie stosowania leków ogólnie lub miejscowo. Lista leków mogących wywołać reakcje zapalne skóry jest bardzo długa.

Mogą to być leki przeciwgrzybicze, przeciwdepresyjne, przeciwbólowe, cytostatyki, antybiotyki i wiele innych Stan zapalny skory może być następstwem bezpośredniego kontaktu skóry z pewnymi substancjami chemicznymi zawartymi w środkach pielęgnacyjnych, perfumach lub nawet w niektórych roślinach, z którymi mamy kontakt na co dzień.

Reakcja zapalna może być wywołana przez wspólne działanie wyżej wymienionych czynników i promieniowania słonecznego.

W większości przypadków po różnym okresie czasu przebarwienia pozapalne mogą ustępować.

Odbarwienia uogólnione

Bielactwo wrodzone (albinizm)

Bielactwo wrodzone, czyli albinizm, jest chorobą genetyczną. W wyniku nieprawidłowego funkcjonowania enzymu pełniącego ważną rolę w syntezie melaniny dochodzi do całkowitego lub częściowego niedoboru tego barwnika w komórkach skóry, jej przydatków i w oku.

Choroba objawia się uogólnionym, wyraźnym zmniejszeniem zabarwienia skóry. Skóra jest różowa. Włosy są białe lub płowożółte. Zmianom skórnym mogą towarzyszyć objawy okulistyczne takie jak oczopląs, zez czy fotofobia. W związku z brakiem barwnika, który chroni przed promieniowaniem UV wzrasta ryzyko rozwoju złośliwych nowotworów skóry.

Bielactwo nabyte

Bielactwo nabyte jest częstym zaburzeniem pigmentacji. Przyczyna nie jest do końca poznana. W wyniku uszkodzenia komórek barwnikowych zahamowaniu ulega synteza melaniny. W blisko połowie przypadków zmiany pojawiają się przed 20 rokiem życia. Choroba tak samo często występuje u kobiet jak i u mężczyzn.

Bielactwo nabyte objawia się pojawianiem plam odbarwieniowych, często występujących na grzbietach rąk i stóp, nadgarstkach, powierzchniach wyprostnych okolic stawów jak i w okolicy otworów naturalnych naszego ciała. Zmiany często lokalizują się symetrycznie. Nasilenie zmian następuje w wyniku stresu lub intensywnego nasłonecznienia.

Choroba ma różny przebieg. Zmiany mogą postępować, zajmując coraz większe powierzchnie skóry. Samoistne remisje są niezwykle rzadkie.

W niektórych przypadkach bielactwu nabytemu mogą towarzyszyć choroby autoimmunologiczne, a wśród nich przede wszystkim choroby tarczycy.

Odbarwienia pozapalne

Odbarwienia pozapalne powstają jak skutek procesu zapalnego skóry. W wyniku spadku ilości melaniny powstają plamy o jaśniejszym zabarwieniu w stosunku do skóry otaczającej. Do chorób mogących wywołać odbarwienia należą: łupież biały, wyprysk rąk, łupież pstry (zobacz: Grzybice skóry), ziarniniak grzybiasty, sarkoidoza, gruźlica, łuszczyca.

Co zrobić w przypadku wystąpienia objawów?

W przypadku pojawienia się wspomnianych objawów należy zgłosić się do dermatologa. Lekarz zaproponuje leczenie i oceni czy konieczna będzie szersza diagnostyka celem wykluczenia chorób ogólnoustrojowych.

Sposoby leczenia

Podstawą leczenia i zapobiegania przebarwieniom jest skuteczna ochrona przed promieniowaniem. Zaleca się unikanie nasłonecznienia zarówno naturalnego jak i sztucznego np. w solarium. Ważne jest stosowanie preparatów z silnymi filtrami przeciwsłonecznymi (SPF>50).

Celem przyspieszenia ustąpienia zmian stosuje się preparaty miejscowe o działaniu złuszczającym, rozjaśniającym i hamującym melanogenezę.

W przypadku głębiej umiejscowionych zmian konieczne są bardziej inwazyjne metody leczenia takie jak peelingi chemiczne, kriochirurgia lub zabieg laserowy.

W przypadku przebarwień, które są objawem innych chorób należy leczyć schorzenie podstawowe.

W leczeniu bielactwa nabytego zwykle terapię rozpoczyna się od stosowania preparatów zewnętrznych z grupy glikokortykosteroidów lub inhibitorów kalcyneuryny.

Kolejną metodą leczenia są naświetlania: fotochemioterapia z wykorzystaniem promieniowania UVA w skojarzeniu z ogólnym stosowaniem środków fotouczulających, lub naświetlanie promieniowaniem UVB o długości fali 311 nm.

W niektórych przypadkach skuteczne jest leczenie chirurgiczne z zastosowaniem przeszczepów naskórka. Zabieg polega na przeszczepie naskórka z okolic skóry zdrowej na ogniska zmienione chorobowo.

Niestety pomimo licznych możliwości terapeutycznych leczenie bielactwa często okazuje się nieskuteczne.

Nie ma swoistej terapii albinizmu. Zasadnicze znaczenie ma ochrona przed promieniowanie UV poprzez stosowanie preparatów z wysokim filtrem przeciwsłonecznym, obserwacja skóry pod kątem rozwoju nowotworów złośliwych i opieka okulistyczna.

Leia também:  Przeziębienie czy alergia – jak odróżnić infekcję od alergii?

Przebarwienia i plamy na twarzy – przyczyny i sposoby na pozbycie się przebarwień na skórze

Przebarwienia i plamy na twarzy to przede wszystkim problem natury estetycznej. Postarzają, wyglądają nieładne i nierzadko trudno jest je ukryć pod korektorem lub podkładem.

Za kolor naszej skóry odpowiedzialna jest melanina – jej nadprodukcja sprawia, że cera robi się ciemniejsza, a niski poziom ją rozjaśnia.

Co, jeśli skóra staje się zabarwiona nieregularnie? Skąd biorą się wszystkie plamki, kropki i przebarwienia?

Przebarwienia i plamy na twarzy to podgrupa zaburzeń związanych z pigmentacją skóry.

Pigmentacja, inaczej występowanie barwnika w skórze, jest bezpośrednio powiązana z brunatnym barwnikiem – melaniną. Melanina jest polimerem wytwarzanym przez melanocyty w procesie melanogenezy. Melanocyty, oprócz syntezy melaniny, mają również za zadanie rozprowadzać ją do komórek naskórka. Dzięki temu skóra jest zabarwiona jednolicie.

Melanocyty mogą gromadzić się w skupiska, bądź też przez ich zaburzoną pracę, nieprawidłowo dystrybuować barwnik lub produkować jego nadmierną ilość.

W ten sposób tworzą się ciemniejsze plamki, piegi oraz przebarwienia.

Może się dziać tak na skutek zmian hormonalnych (ciąża, antykoncepcja), stanów zapalnych (trądzik, łuszczyca), nadmiernej ekspozycji na słońce lub mogą mieć podłoże genetyczne.

Jakie są rodzaje przebarwień na twarzy?

Przebarwienia na twarzy mogą przyjmować różne kształty, kolory i formy w zależności od przyczyn powstania. Najczęściej spotykane, szczególnie u osób po 40. roku życia, są plamy soczewicowate tworzące się w wyniku fotostarzenia.

Są względnie niewielkie, jednak najczęściej występują w grupach i mogą przyjmować całą skalę barw – od jasnego, beżowego, aż do brunatnego.

Główną przyczyną ich powstawania jest nadmierna ekspozycja na słońce, dlatego najczęściej tworzą się w miejscach, które na ogół są odsłonięte jak twarz, dekolt, ramiona czy dłonie.

Kolejnym rodzajem przebarwień występujących na twarzy jest tzw. melasma, inaczej nazywana ostudą. Plamy te występują wyłącznie na twarzy, wpadają w odcienie ciemnego brązu i mają bardzo nieregularny kształt.

Przyczyną ich powstawania są zmiany hormonalne, dlatego ostuda pojawia się najczęściej u kobiet w ciąży, przyjmujących antykoncepcję lub w wyniku terapii hormonalnej. Damskie hormony płciowe – estrogen i progesteron – stymulują nadprodukcję melaniny, szczególnie gdy skóra wystawiona jest na działanie słońca.

Dlatego tak ważne jest stosowanie filtrów przeciwsłonecznych, kiedy poziom tych hormonów jest zwiększony. Dobra wiadomość jest taka, że zmiany te mogą całkowicie zniknąć po zakończeniu ciąży lub terapii hormonalnej.

Przyczyną powstawania przebarwień na twarzy są również stany zapalne. Proces zapalny pojawiający się w skórze w postaci zmian trądzikowych czy łuszczycy powoduje miejscową nadprodukcję melaniny. Dlatego najczęściej choroby te zostawiają na naszych twarzach trwały ślad.

W przeciwieństwie do melasmy, czy zmian powstających w wyniku nadmiernej ekspozycji na słońce, plamy potrądzikowe mają czerwonawy odcień, który z czasem staje się bardziej beżowy i rozmyty.

Takie przebarwienia mogą również powstawać w wyniku kontaktu skóry z lekami, kosmetykami, substancjami chemicznymi, które wywołują kontaktowe zapalenie skóry.

Domowe sposoby na przebarwienia i plamy na twarzy

Pozbycie się plam i przebarwień z twarzy nie jest zadaniem trywialnym, jednak w domowych warunkach możemy aplikować substancje, które pomogą rozjaśnić powstałe plamki. Najskuteczniejszym sposobem jest stosowanie dermokosmetyków: kremów, maseczek i peelingów enzymatycznych zawierających kwasy.

Domowe zabiegi kwasowe są coraz bardziej popularne, a kosmetyki posiadające w składzie przykładowo kwasy AHA (np. glikolowy, mlekowy) czy BHA (salicylowy) można kupić w niemal każdej aptece lub drogerii. Domowe zabiegi kwasowe świetnie wyrównują koloryt skóry, złuszczają wierzchnią warstwę naskórka, a także rozjaśniają widoczne przebarwienia.

Oczywiście całkowite pozbycie się przebarwień nie jest możliwe po jednokrotnym zastosowaniu kosmetyków z kwasami. Dopiero regularne stosowanie specyfików widocznie rozjaśnia ciemniejsze plamki. Należy pamiętać o tym, że nie wszystkich kwasów kosmetycznych można używać bez fachowego przygotowania.

Mają one różne stężenie, a te silniejsze powinny być stosowane wyłącznie przez profesjonalistów.

Jednak najważniejszym kosmetykiem w przypadku cery skłonnej do występowania przebarwień jest specyfik o wysokim filtrze UV, który należy stosować na co dzień. Najlepiej wybierać filtry naturalne, mineralne. Pamiętajmy, że należy je stosować co najmniej przez tydzień po użyciu kosmetyków z kwasami.

Usuwanie plam i przebarwień skórnych u kosmetyczki i dermatologa

Najszybsze efekty dają zabiegi u kosmetyczki i dermatologa. Najpopularniejsze są laseroterapie oraz peelingi chemiczne (zwykle o silniejszym stężeniu niż te przeznaczone do stosowania w domu). Oba zabiegi w gruncie rzeczy mają podobne działanie.

Peelingi chemiczne opierają się o abrazyjne działanie kwasów, które poza złuszczaniem naskórka także stymulują skórę do regeneracji. Laserowe terapie zwalczają przebarwienia skórne światłem o wysokiej energii.

Najłagodniejsze z terapii działają na wierzchniej warstwie skóry, a najbardziej agresywne przenikają w głąb. Części przebarwień można pozbyć się również za pomocą krioterapii, a w najbardziej krytycznych przypadkach możliwe jest nawet chirurgiczne usunięcie.

Dermatolog w trakcie konsultacji dobierze najlepszą metodę, a także oceni liczbę koniecznych zabiegów.

Plamy na ciele. Mogą być objawem tych chorób!

Plamy na ciele mogą być objawem alergii, ale także świerzbu, szkarlatyny, enterowirusa czy zapalenia skóry. Plamy na ciele mogą wynikać również ze zmian hormonalnych lub nowotworowych. Plamy na skórze mogą zmieniać lokalizację, intensyfikację i zabarwienie w zależności od wieku pacjenta.

1. Plamy na ciele

Plamy na ciele to defekt estetyczny, który nierzadko jest powodem dyskomfortu lub kompleksów. Lokalizacja, intensyfikacja czy odcień plam mogą być zależne od wieku pacjenta, a także od czynnika, który spowodował zmiany na ciele.

Plamom na skórze niejednokrotnie towarzyszy świąd. Plamy o jaśniejszych odcieniach, mogą świadczyć o występowaniu zmian liszajowatych lub łupieżu różowego Giberta. U podstaw zmian na skórze u osób dorosłych mogą być również zmiany alergiczne i reakcje na leki.

U dorosłych kobiet i młodych dziewcząt pojawiać się mogą czerwone naczyniaki gwiaździste. Szczególnie narażone są na nie kobiety w okresie połogu.

Jeśli plamy na ciele utrzymują się przez dłuższy czas, należy niezwłocznie udać się do dermatologa, ponieważ zmiany mogą być objawem poważnych zaburzeń czy chorób nowotworowych.

2. Rodzaje plam na ciele

Wyróżniamy następujące rodzaje plam na ciele:

  • plamy wybroczynowe – ten rodzaj plam powstaje na skutek wylewu krwi do skóry. Podczas naciskania wybroczyn, plamy nie zmieniają swojego odcienia,
  • teleangiektazje – ten rodzaj plam związany jest z poszerzeniem średnicy naczyń krwionośnych,
  • plamy naczyniowe wrodzone – ten rodzaj plam powstaje na skutek zaburzeń unaczynienia. Plamy naczyniowe wrodzone to między innymi: naczyniaki,
  • plamy rumieniowe – ten rodzaj plam występuje w przebiegu wielu chorób zakaźnych, między innymi różyczki, ordy czy płonicy. Plamy rumieniowe mogą mieć charakter wielokolisty obrączkowaty.
  • rumień – takie zmiany skórne są nieco większe niż plamy rumieniowe. Mogą pojawić się na chwilę, np. rumień emocjonalny lub towarzyszyć pacjentowi przez długi czas, np. róża (choroba skóry, która objawia się zapaleniem tkanki łącznej górnych wartsw skóry właściwej oraz naczyń krwionośnych), rumień fotoalergiczny.
  • plamy barwnikowe – ten rodzaj plam towarzyszy bielactwu nabytemu.

3. Popularne choroby, które objawiają się plamami na ciele

Plamy na ciele mogą być symptomem zaburzeń hormonalnych, a także alergii. Przy wstrząsie alergicznym mogą się pojawić czerwone i swędzące plamy na ciele.

Innymi objawami wstrząsu alergicznego są duszności, obrzęk warg, języka, a także osłabienie, pocenie się i przyspieszony rytm serca. Wstrząs alergiczny może wywołać zjedzenie produktu, na który jesteśmy uczuleni, ukąszenie owada, a także leki.

Będąc alergikiem i mając przy sobie zestaw przeciwwstrząsowy, przy powyższych objawach, należy go użyć i wezwać pogotowie. Jakie inne choroby objawiają się plamami na ciele?

Leia também:  Łysienie rozlane – przyczyny, objawy, leczenie

3.1. Bielactwo nabyte

Bielactwo nabyte to nieuleczalna choroba skóry. Melanocyty, czyli komórki odpowiedzialne za zabarwienie skóry, giną lub nie funkcjonują poprawnie.

Skóra osób dotkniętych bielactwem nabytym posiada wyraźne plamy, jaśniejsze niż skóra wokół nich. Plamy możemy zaobserwować w miejscach widocznych, np.

na twarzy, dłoniach, łokciach, przedramionach, kolanach czy stopach. Bielactwo nabyte zwykle zaczyna się w dzieciństwie.

Odbarwiona skóra nie ma również naturalnych zabezpieczeń, jest więc bardziej wrażliwa na słońce. Nadmierna ekspozycja na promienie słoneczne, może powodować łojotok.

3.2. Czerwone plamy u niemowląt i małych dzieci

Czerwone plamy u niemowląt i małych dzieci mogą mieć różne podłoże. Często przyczyną są alergie, powodujące pokrzywki lub atopowe zapalenie skóry.

Należy skonsultować z pediatrą objawy, ponieważ doraźna pielęgnacja może być niewystarczająca. Czasami konieczne jest wyeliminowanie niektórych produktów z diety albo wprowadzenie leków przeciwhistaminowych.

Nie można zjawiska lekceważyć, u dzieci z atopowym zapaleniem skóry może dojść do groźnych bakteryjnych nadkażeń.

Niektóre czerwone plamy są również powodowane chorobami wirusowymi wieku dziecięcego. Ponieważ są to choroby zakaźne, dziecko powinno być odseparowane od rówieśników. Czasem choroby mogą stanowić zagrożenie w przypadku powikłań i wymagają hospitalizacji.

Różnego rodzaju plamki występują w przypadku: płonicy, różyczki, odry, ospy, szkarlatyny, mononukleozy, półpaśca, rumienia zakaźnego, tzw. trzydniówki i w innych schorzeniach. Nieleczone lub źle leczone, mogą powodować powikłania i konsekwencje na całe życie.

W przypadku noworodków, plamy mogą być pozostałością z życia płodowego. Większość zmian skórnych znika po pewnym czasie.

U wielu noworodków można dostrzec naczyniaki, które pojawiają się krótko po narodzinach dzieci i przez pierwsze miesiące życia wzrastają najintensywniej.

Nie są one powodem do niepokoju, ale warto je obserwować, ponieważ zaliczane są do łagodnych zmian nowotworowych. U większości małych pacjentów naczyniaki znikają przed dziesiątym rokiem życia.

3.3. Zapalenie skóry

Przy zapaleniu skóry również mogą się pojawiać czerwone plamy na ciele. Czasami zmiany skórne mogą przybrać postać swędzących pęcherzy. Przyczyną może być wysypka, ale również kontakt z trującą rośliną. Pierwszą reakcją w zmniejszeniu dokuczliwego swędzenia jest w tym przypadku zażycie wapna lub środka przeciwuczuleniowego. W przypadku braku poprawy należy zgłosić się do lekarza.

3.4. Świerzb

Świerzb jest chorobą zakaźną. Objawy w postaci czerwonych plam na ciele pojawiają się po około 2 tygodni od zakażenia. Czerwone zmiany na skórze pojawiające się w pasie, na łokciach, na pośladkach, między palcami i swędząca skóra, szczególnie w nocy, mogą być objawami świerzbu.

3.5. Enterowirus

Enterowirus również objawia się czerwonymi plamami na skórze, swędzeniem i grudkami. Najczęściej zmiany skórne pojawiają się na pośladkach. Enterowirus przenosi się drogą pokarmową i kropelkową. Najczęściej atakuje w okresie letnim.

3.6. Szkarlatyna

Głównymi objawami szkarlatyny jest wysypka w postaci czerwonych plam na ciele i wysoka gorączka. Przyczyną szkarlatyny jest zakażenie paciorkowcem. U chorego następuje pogorszenie samopoczucia i bardzo silne bóle głowy.

Szkarlatynie towarzyszy bardzo drobne krostki czerwone krostki na ciele, szczególnie na tułowiu. Również twarz może być lekko zaczerwieniona. Drobna wysypka może zlewać się w rozległe czerwone plamy na ciele. Zmiany na skórze w postaci czerwonych plam na ciele mijają po kilku dniach.

Jeżeli dojdzie do uszkodzenia naczyń krwionośnych przez paciorkowce, wówczas na ciele pojawiają się krwiste wybroczyny.

3.7. Plamy starcze, czyli brązowe zmiany na ciele

U większości osób w podeszłym wieku, możemy zaobserwować plamy starcze (brązowe plamy na skórze). Zazwyczaj dostrzec je można na odsłoniętych częściach ciała, takich jak dłonie czy twarz. Pojawiają się zwykle na skutek opalania, zaburzeń pracy wątroby. Mogą być także wywołane zmianami hormonalnymi. Plamy starcze nie powinny wywoływać niepokoju. W jaki sposób można im zapobiegać?

Aby uniknąć plam starczych, należy zadbać o odpowiednią pielęgnację skóry. Osoby, które często się opalają, powinny chronić swoją skórę odpowiednimi filtrami.

3.8. Żółte plamy na ciele

Żółte plamy na ciele pojawiają się w przebiegu różnych chorób. Jedną z chorób, która objawia się żółtymi zmianami na skórze jest niedoczynność tarczycy. Zaburzona nieprawidłową gospodarką hormonalną praca wątroby powoduje zażółcenie skóry i jej suchość.

Natomiast żółte grudki z cholesterolem tzw. kępki żółte, zwykle zlokalizowane są w okolicy powiek, łokci i kolan. Stanowią nie tylko defekt estetyczny. Mogą być efektem poważnych chorób, jak cukrzyca, miażdżyca, zaburzenia pracy wątroby i nerek. Jeśli cała skóra jest zażółcona, jest to powód do niepokoju. Wskazuje na zaburzoną pracę wątroby, trzustki lub żółtaczkę.

Warto zwracać uwagę na zmiany na skórze, a nie tylko szukać odpowiedniej pielęgnacji i maskować przebarwienia kosmetykami. Zmiany w obrębie skóry mogą być sygnałem zaburzeń funkcjonowania całego organizmu.

Kontakt z dermatologiem lub lekarzem pierwszego kontaktu, może zapewnić komfort psychiczny i wdrożenie odpowiedniego leczenia w możliwie jak najwcześniejszym etapie.

Potrzebujesz wizyty, badania lub e-recepty? Wejdź na znajdzlekarza.abczdrowie.pl, gdzie umówisz się do lekarza od ręki.

Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza.

Objawy skórne chorób wewnętrznych

Piękna, gładka i jednolita skóra to marzenie każdej kobiety. Nic więc dziwnego, że w przypadku pojawienia się jakichkolwiek zmian najczęściej udajemy się do dermatologa. Często szybciej odwiedzimy lekarza, by poprawić wygląd skóry niż ze względu na choroby przewlekłe. Powód jest prosty – skórę po prostu widać. 

Zdrowa skóra cechuje się prawidłowym napięciem, gładką strukturą i naturalnym, jednolitym kolorytem. Bez problemu możemy rozpoznać człowieka przemęczonego, przeziębionego, niedożywionego czy ogólnie chorego.

Patrząc na skórę, szczególnie tę na twarzy i rękach, łatwo zauważyć, że coś jest nie tak.

Skóra zawsze była zwierciadłem naszego zdrowia, a dobry makijaż jedynie zakrywa mankamenty skóry, nie usuwając przyczyn takiego stanu. 

Zmiany skórne a odporność 

Przyczyny zmian skórnych mogą być różnorodne. Należą do nich:  

  • stres,  
  • nieprawidłowe odżywianie,  
  • stany zapalne,  
  • choroby nowotworowe,  
  • choroby układu immunologicznego,  
  • środki chemiczne, 
  • leki.

W większości chorób mamy albo skórne objawy wewnętrznych zaburzeń, albo skórne objawy wynikające z działań niepożądanych leków. Jedne zmiany skórne mogą mieć tylko niewielkie znaczenie estetyczne, inne na kilka lat wcześniej sygnalizują ujawnienie się poważnych chorób. Żadnej zmiany nie wolno lekceważyć i zawsze należy wykluczyć jej przyczyny internistyczne. 

Wśród zmian obserwowanych na skórze w przebiegu chorób wewnętrznych możemy wyróżnić: 

  • rumień, 
  • łuszczenie się naskórka, 
  • suchość, 
  • zakażenia bakteryjne, 
  • zakażenia wirusowe, 
  • zakażenia grzybicze, 
  • wszelkiego rodzaju znamiona, 
  • stwardnienia i guzki, 
  • obrzęki, 
  • rozstępy, 
  • bliznowce, 
  • brodawki wirusowe, 
  • trądzik, 
  • wypadanie włosów, 
  • rozszerzone naczynka i naczyniaki, 
  • siniaki, 
  • pęcherzyki, 
  • wypryski, 
  • pokrzywka, 
  • łojotok, 
  • przebarwienia. 

Każda z powyższych może być niewinną zmianą lub objawem poważnych zaburzeń w organizmie. Oczywiście wszystko zależy od nasilenia zmian, ich rozległości, czasu pojawienia się i trwania oraz wieku danej osoby.  

Chcesz poprawić swoją odporność? Sprawdź!

Pewne zmiany są typowe dla różnych okresów życia, lecz nadal ich duże nasilenie zawsze wiąże się z zaburzeniami, które trzeba zlokalizować i umiejętnie leczyć. Często nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak dużo informacji o naszym zdrowiu dostarcza nasza skóra.

O jakich chorobach mogą świadczyć zmiany skórne? 

Choroby układu oddechowego 

W przebiegu chorób układu oddechowego główny problem stanowi niedotlenienie skóry, objawiające się szarym lub sinawym zabarwieniem, suchością, gorszą regeneracją po zabiegach estetycznych oraz gorszym gojeniem się ran.  

Stres 

Stres, wpływając na gospodarkę hormonalną, pogarsza stan skóry. Osoby zestresowane cierpią z powodu nasilenia trądziku i wszelkich zmian zapalnych na skórze. Stres zawsze nasila przebieg atopowego zapalenia skóry czy pokrzywki

Leia também:  Como arrumar o aquário de um peixe betta (com imagens)

Niedokrwistość i inne choroby układu krwiotwórczego 

Osoby z niedokrwistością czy innymi chorobami układu krwiotwórczego charakteryzują się albo bladością, albo bardzo zaczerwienioną skórą

Niewydolność serca 

Osoby z niewydolnością serca często mają problemy naczyniowe widoczne na twarzy

Brak odpowiedniego nawodnienia 

Nieodpowiednie nawodnienie powoduje suchość i wiotkość skóry, większą liczbę zmarszczek i szybsze starzenie się.  

Zaburzenia wchłaniania lub odżywiania 

Zaburzenia we wchłanianiu lub odżywianiu pogarszają jakość skóry, jej napięcie, koloryt, regenerację, a także przyspieszają starzenie. Żadne zabiegi estetyczne nie poprawią długoterminowo stanu takiej skóry. 

Choroby układu pokarmowego 

Wiele zmian skórnych pojawia się w chorobach układu pokarmowego, szczególnie w nowotworach.

Takie zmiany jak rumień guzowaty, pęcherzyki, krostki, uporczywe afty, zmiany łuszczycowe czy liczne brodawki mogą na wiele lat wyprzedzać chorobę podstawową. Zawsze w takim przypadku należy wykonać kolonoskopię oraz specjalistyczne badania kału i krwi. 

U pacjentów z trudno leczącym się trądzikiem różowatym i przewlekłymi pokrzywkami warto wykonać badanie kału na obecność Helicobacter Pylori – bakterii, która jest często przyczyną zapalenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy, a także może powodować rozwój raka żołądka. 

Choroby metaboliczne 

Choroby metaboliczne takie jak cukrzyca, dna moczanowa czy zaburzenia lipidowe mogą przyczynić się do wielu objawów skórnych – od zaburzeń ukrwienia, zakażeń, świądu do odkładania różnego rodzaju złogów w skórze

Choroby wątroby 

Osoby z chorobami wątroby uskarżają się na zmiany liszajowate w okolicy nadgarstków, stawów skokowych, a także na grzbietach rąk i stóp. Często w badaniu lekarskim obserwujemy także zmiany w śluzówce jamy ustnej. 

W przypadku pojawienia się pajączków naczyniowych na klatce piersiowej i szyi warto wykonać USG wątroby, żeby wykluczyć jej marskość

Nowotwory 

Niektóre choroby nowotworowe manifestują się nie tylko w narządzie wewnętrznym, ale również na skórze. Pojawienie się np. swędzącego rogowacenia ciemnego w fałdach skórnych pachwin, pach, szyi, twarzy czy pod pępkiem i pod piersiami może towarzyszyć rakowi żołądka, płuc czy jelit

Duży i nagły wysiew brodawek łojotokowych często związany jest z rakiem żołądka lub jelita grubego

Zaburzenia odporności 

Pojawienie się nawracających brodawek wirusowych, opryszczki czy półpaśca stanowi objaw niesprawnie działającego układu odpornościowego. Każda przewlekła infekcja wirusowa wpływa destrukcyjnie na układ immunologiczny, a to nasila pojawianie się kolejnych objawów skórnych. 

Zaburzenia hormonalne  

Powyższe zaburzenia mogą zmieniać fizjologię skóry, a także powodować, podobnie jak stany zapalne, przebarwienia skóry.

Niedoczynność tarczycy powoduje suchość skóry, obrzęk, zmniejszone ocieplenie, zaś niewydolność kory nadnerczy wiąże się z nadmierną pigmentacją odkrytych części ciała, genitaliów, zmian na paznokciach. Nadmierne wydzielanie kortyzolu to liczne rozstępy, trądzik, zmiany naczyniowe

Choroby autoimmunologiczne  

Mogą one prowadzić do zaburzeń pigmentacji skóry, jej sztywności, nadwrażliwości na światło słoneczne, owrzodzeń, rumienia czy wypadania włosów

O stanie zdrowia często świadczy skóra w okolicy oczu. Większość pacjentów w celu poprawy tej okolicy zgłasza się do gabinetów medycyny estetycznej. Tu zamiast diagnostyki wykonywane są liczne, mało skuteczne zabiegi. Mało kto prowadzi diagnostykę i szuka przyczyn tego stanu. Szczególnie dotyczy to gabinetów, w których brakuje solidnego lekarza. 

Na wszelkie zmiany skórne pojawiające się w przebiegu różnych chorób nakłada się destrukcyjne działanie czynników środowiska, przed którymi uszkodzona wcześniej skóra nie potrafi się bronić.

Podstawowy błąd popełniany przez współczesną medycynę to zbyt powierzchowne traktowanie zmian skórnych, zbyt przewlekłe leczenie środkami zewnętrznymi i brak wnikliwego podejścia do chorób skórnych.

Rozpoznanie niepokojących zmian skórnych zawsze powinno wiązać się ze skierowaniem pacjenta do internisty i na badania specjalistyczne.

Dowiedz się więcej z naszego materiału

Przeczytaj również:Odporność a choroby autoimmunologiczneCzy otyłość może obniżać odporność?Jak sen wpływa na naszą odpornośćWitamina D – sprzymierzeniec naszej odporności

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Skąd biorą się przebarwienia na skórze?

Zrozumieć skórę

Kolor skóry jest zdefiniowany poprzez fototyp danej osoby oraz ekspozycję na słońce, strefy ciała poddawane ekspozycji są ciemniejsze od tych zakrytych ubraniem. Naturalnym barwnikiem określającym kolor skóry jest melanina, którą organizm wydziela by chronić skórę przed promieniami UV i, która pozwala uzyskać opaleniznę.

Zaburzenia pigmentacji są związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem melaniny, powoduje to przebarwienia (ciemne plamy) lub odbarwienia skóry (jaśniejsze plamy). W tym ostatnim przypadku mowa na ogół o chorobach, jak np. bielactwo nabyte (vitiligo) lub albinizm, które wymagają interwencji medycznej.

Niezależnie od ekspozycji na słońce, skóra ma swój naturalny kolor – zwany pigmentacją skóry.

Kolor ten zależy od komórek skóry – melanocytów, które produkują pigment znany pod nazwą “melanina”. Melanina obecna w skórze zapewniają naturalną ochronę przed promieniowaniem ultrafioletowym (UV).

JAK PRZEBIEGA PIGMENTACJA?

Pigmentacja jest wynikiem skomplikowanego procesu składającego się z 4 etapów:

1/ Promienie ultrafioletowe oraz “mediatory biologiczne” (substancje obecne w komórkach skóry) stymulują proces pigmentacji oraz, w konsekwencji, produkcję melaniny w komórkach nazywanych “melanocytami”.

2/ Melanina jest produkowana przez melanocyty.

3/ Melanina w ten sposób wyprodukowana jest wysyłana do warstw naskórka.

4/ Przemieszcza się następnie w kierunku powierzchni skóry z powodu stałego odnawiania się komórek naskórka.

PRZEBARWIENIA ZWIĄZANE Z WIEKIEM I EKSPOZYCJĄ NA SŁOŃCE

Promienie UV przechodzą przez naskórek i pobudzają komórki barwnikowe skóry (melanocyty). Praca niektórych melanocytów jest zakłócona i zaczynają wydzielać duże ilości melaniny w trybie ciągłym.

Przebarwienia pojawiają się gdy melanina zwiększa się w anormalny sposób i gdy dystrybucja nadprodukcji melaniny nie jest jednakowo rozłożona na powierzchni skóry.

Gromadzi się więc w niektórych miejscach i tworzy nieestetyczne plamy. 

Nadmierna ekspozycja na słońce (zbyt intensywna lub zbyt długa ekspozycja) pociąga za sobą konsekwencję jak zbyt duża produkcja melaniny, co objawia się tworzeniem się przebarwień lub plam soczewicowatych (małych okrągłych i płaskich plam o rożnych rozmiarach).

U osób pracujących na zewnątrz (marynarze, pracownicy budowlani…) można zaobserwować tendencję do pojawiania się przebarwień wcześniej niż u innych osób. 

Poza tym ryzyko przebarwień zwiększa się wraz z wiekiem i ze starzeniem się komórek i pojawia się na ogół w miejscach najbardziej wyeksponowanych na słońce (twarz, szyja, dłonie…).

Słońce i wiek są zatem podstawowymi czynnikami powstawania plam barwnikowych. Mówimy o plamach soczewicowatych słonecznych lub starczych. Plamy soczewicowate dotykają 90% osób o białej skórze powyżej 50 roku życia.

Dotyczy to wszystkich typów skóry.

Zmiany hormonalne wynikające z ciąży lub zażywania doustnych środków antykoncepcyjnych mogą być odpowiedzialne za pojawienie się przebarwień. 

U kobiet o skórze matowej (brązowej), zmiany hormonalne mogą pociągać za sobą pojawienie się brązowych plam na twarzy zwanych ostudą. Mowa tu o plamach znajdujących się w górnej części twarzy i stających się wyraźniejszych latem.

Ich kolor może być zróżnicowany, ale staje się ciemniejszy pod wpływem promieniowania ultrafioletowego. Taka pigmentacja pojawia się nagle ale znika lub osłabia się całkowicie po powrocie hormonów do normalnego poziomu (na przykład po narodzinach dziecka). Pigmentacja resztkowa może jednak pozostawać jeszcze przez kilka miesięcy lub nawet przez kilka lat.

W niektórych przypadkach ostuda może pojawiać się niezależnie od ciąży czy przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych.

PRZEBARWIENIA ZWIĄZANE Z SUBSTANCJAMI FOTOTOKSYCZNYMI I ZE SKALECZENIAMI SKÓRY

W przypadku ekspozycji na słońce, niektóre rośliny (wyciągi roślinne), niektóre perfumy lub lekarstwa mogą powodować pojawianie się brązowych plam wynikających z reakcji fotoalergicznej (fototoksyczność).

 Poza tym, skóra skaleczona lub z bliznami (następstwa oparzeń, poparzenia słoneczne, blizny ran zapalnych, szczególnie blizny potrądzikowe) łatwiej wytworzy plamy pigmentacyjne niż gdy jest eksponowana na słońcu.

  • Przebarwienia posłoneczne Skóra z przebarwieniami

    patent CELLULAR BIOPROTECTION™

    Maksymalna ochrona również przed światłem widzialnym..

    Seja o primeiro a comentar

    Faça um comentário

    Seu e-mail não será publicado.


    *