Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowego

Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowego

  • Przedstawiamy studium przypadku – leczenie urazu stawu barkowego reprezentanta Polski w Koszykówce na wózkach.
  • Charakterystyka zawodnika:
    Wiek: 33 lata
    Wzrost: 185 cm
    Waga: 84 kg
    Pozycja: center
  • Dyscyplina: koszykówka na wózkach

Opis urazu:

W trakcie treningu zawodnik zbierał piłkę pod koszem prawą ręką i w pozycji zgięcia ramienia oraz maksymalnej rotacji zewnętrznej został ściągnięty w tył na parkiet (mechanizm urazowy – dźwignia). Broniąc się przed gwałtownym upadkiem na plecy zawodnik zamortyzował „wywrotkę” rękami . Zawodnik z silnym bólem zakończy udział w treningu.

Diagnoza:

Zespół ciasnoty podbarkowej (4-5 mm), uszkodzenie stożka rotatorów, krwiak w obszarze proksymalnego przyczepu m. podłopatkowego (USG zaraz po urazie), uszkodzenie obrąbka stawowego SLAP II.

Badanie diagnostyczne MRI – Leczenie urazu stawu barkowego

Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoZespół ciasnoty podbarkowej, uszkodzenie przyczepu mięśnia nadgrzebieniowego
Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoUszkodzenie obrąbka stawowego w części górnej (SLAP II), krwiak w obrębie przyczepu bliższego m. podłopatkowego.
Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoUraz barku – płyn w pochewce LHB, stan zapalny

Badanie funkcjonalne

Po tygodniu od urazu odbyło się badanie funkcjonalne stawu ramienno-łopatkowego:
• znaczne ograniczenie odwiedzenia i rotacji zewnętrznej
• Yokum Test – dodatni
• Test oporowej rotacji zewnętrznej – dodatni,
• Hawkins Test – dodatni
• Test niestabilności stawu – ujemny
• Tkliwość palpacyjna okolicy przyczepu proksymalnego m. podłopatkowego

• Tkliwość palpacyjna LHB

Postępowanie Rehabilitacyjne – Leczenie urazu stawu barkowego

W ramach intensywnej rehabilitacji trwającej 4 tygodnie zastosowano następujące zabiegi:

1 – 2 tydzień

  • Kompreso i krioterapia GAME READY
  • elektroterapia prąd TENS aparat Etius ULM – ASTAR
  • laser wysokoenergetyczny POLARIS HPS  – ASTAR (po I tygodniu od urazu)
  • fala uderzeniowa urządzenie IMPACTIS M (3 zabiegi)
  • terapia manualna kompleksu ramienno-łopatkowo-obojczykowego
  • masaż poprzeczny
  • drenaż limfatyczny
  • kinesiology taping
  • ćwiczenia izometryczne mięśni kończyny górnej

3 – 4 tydzień

  • Kompreso i krioterapia GAME READY
  • elektroterapia – prądy interferencyjne aparat Etius ULM – ASTAR
  • laser wysokoenergetyczny POLARIS HP S  – ASTAR (jeden zabieg dziennie)
  • fala uderzeniowa urządzenie IMPACTIS M (2 zabiegi)
  • terapia manualna kompleksu ramienno-łopatkowo-obojczykowego
  • masaż sportowy, funkcyjny,
  • FDM
  • ćwiczenia ręki w basenie
  • ćwiczenia wzmacniające mięśnie kontuzjowanej kończyny górnej

Leczenie urazu stawu barkowego – fizykoterapia parametry, ilość zabiegów

Poniżej zostaną zaprezentowane poszczególne terapie i zastosowane parametry.
Laser wysokoenergetyczny (POLARIS HP S) został zaaplikowany w okolicy stożka rotatorów, oraz przednią powierzchnie stawu ramienno-łopatkowego.

Dzień Dawka 808 nm/980 nm [J/cm2]: Moc wyjciowa 808 nm/980 nm [W]: Tryb pracy 808 nm/980 nm: Częstotliwość  808 nm/980 nm [Hz]: Współczynnik wypełnienia 808 nm/980 nm [%]: Pole zabiegowe808 nm/980 nm [cm2]:
1 30 / 30 4 / 4 Impuls/impuls 2500 / 2500 30 / 30 60
2 30 / 30 4 / 4 Impuls/impuls 2500 / 2500 30 / 30 60
3 30 / 30 4 / 4 Impuls/impuls 2500 / 2500 30 / 30 60
4 30 / 30 4,5 / 4,5 Impuls/impuls 2500 / 2500 30 / 30 60
5 30 / 30 4,5 / 4,5 Impuls/impuls 2500 / 2500 30 / 30 60
6 30 / 30 4,5 / 4,5 Impuls/impuls 2500 / 2500 40 / 40 60
7 30 / 30 4,5 / 4,5 Impuls/impuls 2000 / 2000 40 / 40 60
8 40 / 40 5 / 5 Impuls / impuls 2000 / 2000 40 / 40 60
9 40 / 40 5 / 5 Impuls / impuls 2000 / 2000 40 / 40 60
10 40 / 40 5 / 5 Impuls / impuls 2000 / 2000 40 / 40 60
11 40 / 40 5 / 5 Impuls / impuls 2000 / 2000 50 / 50 60
12 40 / 40 5 / 5 Impuls / impuls 500 / 500 50 / 50 60
13 40 / 40 5 / 5 Impuls / impuls 500 / 500 50 / 50 60
14 50 / 50 6 / 6 Impuls / impuls 500 / 500 60 / 60 60
15 50 / 50 6 / 6 Impuls / impuls 500 / 500 60 / 60 60
16 50 / 50 6 / 6 Impuls / impuls 500 / 500 60 / 60 60

Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoUraz stawu barkowego – zabieg laser wysokoenergetyczny
Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoUszkodzenie stawu barkowego – laseroterapia wysokoenergetyczna

Kolejnym zabiegiem fizykoterapeutycznym jaki został zastosowany była fala uderzeniowa.

Zabieg urządzeniem IMPACTIS M został zaaplikowany na mięsień nadgrzebieniowy, oraz LHB okolice przyczepu.

Zabieg Tryb pracy Częstotliwość [Hz] Ciśnienie [bar] Ilość impulsów
I zadanej częstotliwości 14 2,5 3000
II zadanej częstotliwości 14 3,0 3500
III zadanej częstotliwości 10 3,2 4000
IV zadanej częstotliwości 8 3,5 4000
V zadanej częstotliwości 8 3,5 4000

Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoBark uraz – fala uderzeniowa Impactis M
Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoUszkodzenie stawu barkowego – fala uderzeniowa
Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoUraz barku – Impactis M

Dopełnieniem terapii od strony aparatów do fizykoterapii była elektroterapia wykonywana za pomocą urządzenia Etius ULM produkcji ASTAR. Tabela przedstawia parametry dla odpowiednio prądu TENS jak i prądów interferencyjnych.

Dzień Częstotliwość podstawowa/nośna[Hz] Czas zabiegu [min] Czas impulsu [ms] Uwagi
Prąd TENS
I 100/20 30 min 80 Zabieg 2 x dziennie
II 100/20 30 min 80 Zabieg 2 x dziennie
III 100/20 30 min 80 Zabieg 2 x dziennie
IV 100/20 30 min 80 Zabieg 2 x dziennie
V 100/20 30 min 80 Zabieg 2 x dziennie
VI 60/10 30 min 150 Zabieg 2 x dziennie
VII 60/10 30 min 150 Zabieg 2 x dziennie
VIII 60/10 30 min 150 Zabieg 2 x dziennie
IX 60/10 30 min 150 Zabieg 2 x dziennie
X 60/10 30 min 150 Zabieg 2 x dziennie
Prądy interferencyjne
XI 40 25 min Zabieg 2 x dziennie
XII 40 25 min Zabieg 2 x dziennie
XIII 40 25 min Zabieg 2 x dziennie
XIV 40 25 min Zabieg 2 x dziennie
XV 40 25 min Zabieg 2 x dziennie

Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowegoUszkodzenie stawu barkowego – elektroterapia Etius ULM

Podsumowanie

Rehabilitacja zawodnika była prowadzona w trakcie 3 zgrupowań kadry koszykarzy na wózkach.

Intensywna terapia z wykorzystaniem zabiegów lasera wysokoenergetycznego, fali uderzeniowej oraz elektroterapii, skróciła czas leczenia z planowanych 6 tygodni do 4.

Zawodnik po zakończeniu leczenia szybko przystąpił do treningu sportowego, dzięki regularnie prowadzonej adaptacji treningowej w trakcie procesu rehabilitacji.

  1. Materiały udostępnione przez PZKOSZ, którego ASTAR jest partnerem technicznym.
  2. Autor: Radosław Krowiak Fizjoterapeuta

Uszkodzenie obrąbka stawu barkowego

Obrąbek stawowy – uszkodzenie obrąbka stawu barkowego

Obrąbek stawowy jest pierścieniowatą strukturą chrzęstno-włóknistą przyczepiającą się do brzegu panewki, bezpośrednio łącząc się z powierzchnią stawową. Obrąbek powiększa zagłębienie i rozmiar jamy stawowej, dzięki czemu usprawnia stabilność stawu ramienno-łopatkowego. Stanowi miejsce przyczepu więzadeł obrąbkowo-ramiennych oraz torebki stawowej, a jego górna część łączy się ze ścięgnem głowy długiej mięśnia dwugłowego ramiennego, zwanego musculus bicepsem brachii.

Uszkodzenia obrąbka stawu ramiennego można podzielić na uszkodzenia typu Bankarta i znacznie częściej występujące uszkodzenia SLAP (z ang. Superior labrum anterior to posteriori).

Uszkodzenie Bankarta polega na oderwaniu struktury włóknistej od przednio-dolnej części brzegu panewki i z reguły wiąże się ze zwichnięciem.

Uszkodzenie typu SLAP jest uszkodzeniem ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia w miejscu przyczepu do panewki.

  • Tego typu uszkodzenie można podzielić na cztery typy:
  • I –  zwyrodnienie bądź wystrzępienie brzegu górnego obrąbka z zachowaną stabilnością stawu,
  • II – zwyrodnienie bądź wystrzępienie brzegu górnego obrąbka z oderwaniem części obrąbka (wraz z przyczepem))  od panewki górnej
  • III – tzw. „rączka od wiadra” – uszkodzenie z pozostawieniem części mięśnia oraz obrąbka przyłączona do panewki

IV – tzw. „rączka od wiadra” – rozerwanie mięśnia dwugłowego , które ulega oderwaniu wraz z obrąbkiem i ma możliwość przedostania się do stawu.

Uszkodzenia obrąbka stawu ramiennego – przyczyny

Dolegliwość ta najczęściej pojawia się u sportowców, szczególnie tych wykonujących rzuty (np. oszczepem, młotem), pchnięcia kulą i u osób grających w tenis ziemny. Na chorobę znacznie bardziej narażeni są ciężarowcy, którzy wielokrotnie unoszą ciężary, golfiści, a także baseballiści.

Jest to schorzenie dotykające osób wykonujących rzuty i uderzenia nad poziomem głowy, a także powtarzające czynności z uniesionymi ramionami.

Do uszkodzenia obrąbka może w wyniku zwichnięcia, czy podwinięcia stawu, a także podczas wykonywania codziennych czynności związanych z podciągnięciem i unoszeniem ręki. Znaczna część uszkodzeń obrąbka powstaje w wyniku sumowania się mikrourazów, jak również w efekcie ostrego urazu (np.

upadku na wyciągnięte ramię) i w wyniku uderzenia. Dolegliwość ta może być związana też z z niestabilnością stawu ramiennego i uszkodzeniem stożka mięśni rotatorów.

Objawy i rozpoznanie uszkodzeń obrąbka barku

Uraz wiąże się z bólem w okolicy barku, z trudną do określenia lokalizacją.

Ból pojawia się podczas unoszenia ramion, leżenia na chorej kończynie , a także połączony jest z utratą kontroli kończyny podczas rotacji z odwiedzeniem w stawie barkowym.

Osoby zmagające się z chorobą skarżą się na blokowanie i zacinanie się stawu, odczuwają przeskakiwanie barku, a także zgrzytanie i trzaskanie stawu ramiennego.

Objawy uszkodzenia obrąbka stawu barkowego są zbliżone do objawów uszkodzenia stożka rotatorów i niestabilności stawu barkowego. Przez to dolegliwość ta nie jest łatwa do rozpoznania.

W celu prawidłowego zdiagnozowania choroby i wdrożenia właściwego procesu leczenia niezbędna jest konsultacja specjalistyczna.

Leia também:  Como arrumar o aquário de um peixe betta (com imagens)

Na wizytę konsultacyjną można się umówić w Poradni Ortopedycznej w Centrum Medycznym Eter-Med w Gdańsku.

Aby postawić prawidłowa diagnozę lekarz może zaproponować wykonanie badań diagnostycznych, w których zakres  wchodzi przede wszystkim badanie obrazowe RTG. Pomaga ono nie tylko rozpoznać schorzenie i stopień jego zaawansowania, ale też umożliwia wykluczenie dodatkowych patologii w zakresie tkanki kostnej.

Leczenie uszkodzonego obrąbka barkowego

W uszkodzeniach obrąbka niewielkiego stopnia można skorzystać z rehabilitacji. Wcześniej jednak należy skonsultować stan zdrowia ze specjalistą z zakresu rehabilitacji.

Leczenie uszkodzenia obrąbka stawowego oparte jest przede wszystkim na leczeniu operacyjnym, a metody zabiegu zależą od typu urazu.

Operacja może się opierać na czyszczeniu wystrzępionych części obrąbka, artroskopowym przymocowaniu i zszyciu obrąbka przy użyciu specjalnych kotwic, a także szyciu mięśnia i doczepieniu obrąbka.

Artroskopowe leczeniu barku znajduje się w ofercie Szpitala 1DayClinic w Gdańsku.

Dowiedz się więcej o zabiegu artroskopowym ATS barku w szpitalu 1DayClinic w Gdańsku

Podczas operacji specjalista ortopedii i traumatologii narządu ruchu wykonuje niewielkie otwory w skórze prze które wprowadza specjalne narzędzia chirurgiczne oraz kamerkę. Operujący chirurg na monitorze w powiększeniu ogląda wszystkie elementy stawu, w którym znajduje się artroskop. Dodatkowe precyzyjne narzędzia artroskopowe pozwalają na wykonanie procedur chirurgicznych.

Artroskopia pozwala uniknąć rozległych ran operacyjnych. Ta małoinwazyjna technika operacyjna, zastosowana odpowiednio wcześnie pozwala na szybki powrót do zdrowia, maksymalnie skracając czas rekonwalescencji.

Przed operacją zalecana jest konsultacja ze specjalistą, podczas której pacjent uzyska informacje dotyczące przygotowania do zabiegu, a także zalecenia dotyczące czasu pooperacyjnego. Wizytę kwalifikującą do operacji można wykupić w Centrum Zdrowia ETER-MED.

Uszkodzenie obrąbka stawu ramiennego typu SLAP

Przyczyny uszkodzeń obrąbka stawu ramiennego typu SLAP

Uszkodzenie obrąbka stawu ramiennego typu SLAP najczęściej występuje u sportowców trenujących konkurencje rzutowe, w bardzo dużym procencie dotyczy miotaczy, wykonujących ruch miotający ponad głową (rzut oszczepem, dyskiem, pchnięcie kulą, a także koszykówka, siatkówka, tenis lub baseball) Etiologia nie jest do końca jasna, przypisuje się kilka możliwych mechanizmów uszkodzenia. Większość przypadków związana jest z mikrouszkodzeniami, które kumulując się doprowadzają do SLAP. Spora też grupa pacjentów zgłasza się do kliniki z uszkodzeniem tego typu po działaniu bezpośredniej siły zewnętrznej na bark np. uderzenie w trakcie upadku. Inną sytuacją powodującą uszkodzenie typu SLAP jest bardzo silne pociągnięcie za ramię w sytuacji, gdy opadamy z wysokości i nagle złapiemy się np. za drążek. Do urazów tego typu dochodzi też u osób podnoszących na siłowni ciężary w nieprawidłowy sposób. Wracając do wspomnianych wcześniej miotaczy, do rozerwania obrąbka lub uszkodzenia mięśnia dochodzi w momencie wyrzutu, kiedy mięsień dwugłowy wyhamowuje wyprost łokcia.

Uszkodzenie obrąbka stawu ramiennego typu SLAP – objawy

  • odczucie przeskakiwania, blokowania lub trzeszczenia,
  • zmniejszony zakres ruchu,
  • ból przy ruchu barku lub przy utrzymywaniu barku w określonych pozycjach,
  • ból przy podnoszeniu przedmiotów, szczególnie nad głową,
  • ból podczas leżenia na chorym barku,
  • przeszywający ból połączony z utratą kontroli kończyny podczas maksymalnej rotacji zewnętrznej połączonej z odwiedzeniem,
  • zmniejszenie siły barku,
  • większości uszkodzeń typu SLAP towarzyszą inne zmiany patologiczne barku: rozerwanie pierścienia rotatorów czy niestabilność stawu.

Diagnostyka w uszkodzeniach obrąbka stawu ramiennego typu SLAP

Podstawą diagnostyki jest wywiad lekarski. Ortopeda będzie pytał o to, czy pacjent pamięta konkretny uraz lub czynności, które powodują ból barku, a także o najczęstsze objawy i w jakich sytuacjach się pojawiają.

Następnie przeprowadza się badanie przedmiotowe, podczas którego lekarz sprawdza zakres ruchu, siłę i stabilność barku. Może on wykonać również określone testy, umieszczając ramię w różnych pozycjach, aby wywołać objawy bólowe.

Diagnostyka obrazowa opiera się na zdjęciach rentgenowskich, aby upewnić się, że nie ma innych problemów w ramieniu, takich jak złamanie. Kolejnym badaniem jest rezonans magnetyczny (najczęściej robiony z kontrastem), pokazujący tkanki miękkie, takie jak obrąbek stawowy.

Diagnoza uszkodzenia obrąbka stawu ramiennego typu SLAP czasem bywa problematyczna ponieważ objawy często przypominają inne patologie stawu ramiennego.

Leczenie w uszkodzeniach obrąbka stawu ramiennego typu SLAP

W większości przypadków początkowe leczenie urazu SLAP jest nieoperacyjne. Lekarz może przypisać niesteroidowe leki przeciwzapalne zmniejszające ból i obrzęk. Następnie wdraża się fizjoterapię.

Odpowiedni program ćwiczeń przygotowany przez wykwalifikowanego rehabilitanta wzmocni ramię i przywróci ruchomość w stawie. Niestety w wielu przypadkach leczenie zachowawcze nie daje zadowalających rezultatów.

Leczenie operacyjne uszkodzeń typu SLAP zależy od rozpoznania, czy doszło do oderwania przyczepu mięśnia dwugłowego lub przednio-górnej części obrąbka stawowego. W przypadku uszkodzenia typu I i III wykonuje się czyszczenie wystrzępionych części obrąbka bez potrzeby szycia.

Zabieg naprawczy przy uszkodzeniu typu II polega na artroskopowym zszyciu i przymocowaniu danego fragmentu za pomocą specjalnych implantów. SLAP typu IV, w przypadku uszkodzenia większej części, dokonuje się szycia ścięgna oraz przyszycie obrąbka.

Rehabilitacja po zabiegu chirurgicznym

Pierwszy okres po operacji nastawiony jest na gojenie się struktur oraz ochronę ramienia. Operowana kończyna przez cały czas powinna być unieruchomiona w ortezie ramiennej przez 2 do 6 tygodni po zabiegu. Okres ten zależy od ciężkości urazu i złożoności operacji.

Gdy ból i obrzęk ustąpią rozpoczyna się program fizjoterapii dostosowany specjalnie do danego urazu. Jest on skoncentrowany przede wszystkim na przywróceniu elastyczności, aby zapobiec sztywności barku. Pełen bierny zakres ruchu uzyskuje się w ciągu 10-14 dni po zabiegu.

Ruchy czynne możliwe są dopiero po 8 dniu od zabiegu. Z czasem do rehabilitacji stopniowo dodawane są ćwiczenia wzmacniające obręcz barkową. Jeśli rehabilitacja przebiega zgodnie z planem, pacjent może powrócić do aktywności sportowej pomiędzy 7 a 10 tygodniem po zabiegu operacyjnym.

W przypadku miotaczy powrót do treningu rzutowego może nastąpić w okresie 3 do 4 miesięcy po operacji.

Rokowanie

  • Program rehabilitacyjny po zabiegu operacyjnym uzależniony jest głównie od wielkości ingerencji chirurgicznej w naprawę przyczepu ścięgna mięśnia dwugłowego.
  • Rafał Czepułkowskikonsultacja merytoryczna
  • Lek. Arkadiusz Szycman

ortopeda Rehasport w Gdańsku

Uszkodzenia obrąbka stawu barkowego

  • Elastyczne plastry kinesiotaping dzięki specjalnej aplikacji na skórze łagodzą ból, zmniejszają napięcie, pomagają w pracy mięśni oraz redukują obrzęki i siniaki poprawiając drenaż limfatyczny. zobacz więcej
  • Doznałeś kontuzji lub urazu i chcesz uniknąć operacji? A może jesteś już po zabiegu operacyjnym i chcesz szybko wrócić do zdrowia? Przyjdź do nas a my zajmiemy się Twoim zdrowiem. zobacz więcej
  • Skuteczna walka z bólem poprzez zwiększenie mikrokrążenia, poprawienie metabolizmu komórkowego, przyspieszenie procesu regeneracji, rozluźnienie mięśni i powięzi oraz usuwanie zrostów na tkance łącznej. zobacz więcej
  • Cierpisz na bóle kręgosłupa? Znamy skuteczne metody fizjoterapeutyczne aby Ci pomóc! zobacz więcej

Obrąbek stawowy to pierścień zbudowany z tkanki włóknistej przyczepiający się do brzegu panewki. Obrąbek stawu barkowego zwiększa rozmiar i głębokość jamy stawowej, poprawiając stabilność stawu ramienno-łopatkowego. Wielkość i kształt obrąbka mogą być dość zróżnicowane.

Obrąbek zwykle przyczepia się w sposób ciągły do panewki łopatki i łączy bezpośrednio z powierzchnią stawową. Obrąbek stanowi główne miejsce przyczepu torebki stawowej i więzadeł obrąbkowo-ramiennych. W rejonie górnej części obrąbka przyczepia się głowa długa mięśnia dwugłowego ramienia.

Uszkodzenia obrąbka można podzielić na górne przednio-tylne (z ang. superior labrum anterior to posteriori – SLAP) i uszkodzenia inne niż SLAP. Istnieje również inny podział, który klasyfikuje uszkodzenia na stabilne i niestabilne.

W uszkodzeniach innych niż typu SLAP wyróżnia się zmiany zwyrodnieniowe oraz uszkodzenia częściowe lub pionowe, dodatkowo występują zaburzenia niestabilne jak uszkodzenia typu Bankarta.

Uszkodzenie obrąbka – typu SLAP

Uszkodzenia obrąbka typu SLAP to przerwanie obrąbka przebiegające od przedniej części ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia do części tylnej tego ścięgna. Wyróżnia się cztery typy uszkodzeń obrąbka typu SLAP:

  • Typ 1 – przyczep obrąbka do panewki stawowej jest nie uszkodzony ale można zaobserwować jego wystrzępienie i zmiany zwyrodnieniowe.
  • Typ 2 – uszkodzenia przejawiają się jako oderwanie górnej części obrąbka od brzegu panewki i  ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia.
  • Typ 3 – fragment górnej części obrąbka ulega oderwaniu i przemieszczeniu w kierunku stawu, jednak nie stwierdza się uszkodzenia ścięgna i jego przyczepu obrąbkowego do brzegu panewki.
  • Typ 4 – przerwanie górnej części obrąbka, które dochodzi do ścięgna, a jego część jest przesunięta w kierunku stawu razem z górną częścią obrąbka.

Niestabilne uszkodzenia obrąbka typu SLAP (typ 2 i 4) należy leczyć artroskopowo poprzez ponowne przyczepienie obrąbka do panewki.

Leia também:  Hipogonadyzm – upośledzenie rozwoju narządów płciowych u mężczyzn lub kobiet

W stabilnych uszkodzeniach obrąbka typu SLAP (typ 1 i 3) oraz stabilnych uszkodzeniach obrąbka innych niż SLAP wystarcza artroskopowe oczyszczenie pozwalające na wyeliminowaniu mechanicznego przeciążenia.

Niestabilne uszkodzenia obrąbka inne niż SLAP, jak np. uszkodzenia Bankarta, należy artroskopowo stabilizować.

  • Uszkodzenie obrąbka – typu Bankarta
  • Przyczyny uszkodzeń
  • Objawy

Uszkodzenie typu Bankarta to uszkodzenie przyczepu obrąbka w rejonie przedniej części panewki. Do uszkodzenia tego typu dochodzi najczęściej na skutek przedniego zwichnięcia stawu barkowego. Na skutek zwichnięcia może dojść również do kostnego uszkodzenia Bankarta, czyli złamania przedniego brzegu panewki. Najczęstszymi przyczynami uszkodzenia górnej części obrąbka są powtarzające się czynności ponad głową lub nadmierna trakcja skierowana w kierunku dolnym (np. noszenie lub opuszczanie, łapanie ciężkich przedmiotów). Inną przyczyną uszkodzenia obrąbka stawowego stawu barkowego jest uraz. Objawem uszkodzeni obrąbka jest ból w rejonie stawu barkowego, zaostrzający się pod wpływem ruchów ponad głową i za tułowiem. Czasami są słyszalne trzaski lub chrupnięcia. W trakcie badania pacjenta może pojawić się zwiększona tkliwość w obrębie przedniej części stawu oraz ból w trakcie oporowania skurczu mięśnia dwugłowego ramienia.

Leczenie W większości przypadków zachowawcze leczenie uszkodzeń obrąbka stawowego nie przynosi oczekiwanych rezultatów, dlatego wskazane jest leczenie operacyjne, po którym niezbędna jest prawidłowo przeprowadzona fizjoterapia i rehabilitacja. Uszkodzenia obrąbka występują dość często w połączeniu z niestabilnością stawu ramiennego, dlatego w postępowaniu fizjoterapeutycznym należy również wprowadzić odpowiedni trening stabilizacji i propriocepcji stawu barkowego.

Na czym polega uszkodzenie Bankarta i jakie są jego objawy?

Z tekstu dowiesz się:

  • na czym polega uszkodzenie Bankarta,
  • jak objawia się uszkodzenie typu Bankarta,
  • w jaki sposób się je leczy i rehabilituje.

Obrąbek stawowy w stawie barkowym to zbudowany z tkanki włóknistej pierścień przyczepiony do brzegu panewki. Jego głównym zadaniem jest zwiększanie rozmiaru i głębokości jamy stawowej, co poprawia stabilność całego stawu barkowego. Jednocześnie, stanowi on miejsce przyczepu torebki stawowej, więzadeł obrąbkowo-ramiennych oraz mięśnia dwugłowego ramienia.

Zarówno ze względu na swoją budowę, położenie, jak i pełnione funkcje, obrąbek stawowy barku jest narażony na różnego rodzaju urazy. Jednym z najczęstszych jest uszkodzenie typu Bankarta.

Uszkodzenie Bankarta to uraz przyczepu obrąbka stawu barkowego w przedniej części panewki stawowej. Najczęściej jest to efekt zwichnięcia przedniego barku, ale niekiedy diagnozuje się również złamanie Bankarta, czyli uszkodzenie kostne (złamanie brzegu panewki).

W jakich sytuacjach może dojść do uszkodzenia typu Bankarta? Zazwyczaj jest to efekt nieszczęśliwych wypadków, kończących się upadkiem na bark albo jego silnym stłuczeniem (np.

poślizgnięcie i przewrócenie się na oblodzonym chodniku).

Na jego występowanie narażone są też osoby wykonujące niektóre zawody, wymagające długotrwałego podnoszenia i opuszczania rąk albo łapania ciężkich przedmiotów (malarze, budowlańcy).

Uszkodzenie Bankarta objawia się przede wszystkim bólem w obrębie barku, nasilającym się podczas ruchów kończyną w górę i za tułowiem. Towarzyszyć mu może niestabilność barku, głośne trzaśnięcia i chrupnięcia podczas ruchu, a także zwiększona tkliwość w przedniej części stawu barkowego.

Uszkodzenie typu Bankarta wymaga specjalistycznej diagnostyki – do rozpoznania tego urazu potrzeba najczęściej badania USG, czasem również RTG (w przypadku podejrzenia uszkodzeń kostnych), rezonansu magnetycznego i/lub tomografii komputerowej.

Niestety w zdecydowanej większości przypadków leczenie zachowawcze uszkodzenia Bankarta nie przynosi oczekiwanych rezultatów, więc wskazane jest wykonanie operacji.

Celem zabiegu jest ponowne umocowanie obrąbka panewki w jego prawidłowym położeniu.

Zależnie od stopnia uszkodzenia, rodzaju urazu oraz indywidualnych predyspozycji pacjenta, operacja może być przeprowadzona metodą artroskopii lub z chirurgicznym otwarciem stawu.

Po zabiegu staw barkowy unieruchamiany jest ortezą, którą nosi się od 2 do 6 tygodni, zdejmując tylko na czas rehabilitacji. Początkowo obejmuje ona ćwiczenia bierne mięśni barku oraz ćwiczenia wzmacniające i mobilizujące mięśnie łopatki, nadgarstków oraz palców.

Z czasem ćwiczy się z coraz większym obciążeniem, a także włącza odpowiednie zabiegi fizykoterapii, np. krioterapię, elektrostymulację czy pole magnetyczne. Z reguły po 12 tygodniach pacjent może już prowadzić samochód i wykonywać większość czynności dnia codziennego.

Powrót do uprawnia sportu jest zazwyczaj możliwy po około 6 miesiącach.

Artroskopowa stabilizacja obrąbka stawu barkowego

Obrąbek w stawie barkowym jest bardzo ważną strukturą, która pogłębia panewkę stawu barkowego, co ma wpływ na stabilność całego stawu.

Głowa kości ramiennej jest 3-4 razy większa od panewki i dzięki temu staw barkowy jest stawem o największym zakresie ruchu. Jednocześnie też, jest to staw, który najczęściej ulega zwichnięciu lub podwichchnięciu. Mówiąc potocznie, dochodzi do tzw. wypadania barku, co powoduje, że obrąbek jest narażony na różnego rodzaju uszkodzenia.

Do uszkodzenia obrąbka może dojść zarówno w wyniku dużego urazu, czyli podczas zwichnięcia (wypadnięcia) stawu barkowego, jak też w wyniku powtarzających się mikro urazów lub przeciążania stawu barkowego.

Mamy dwa najczęstsze uszkodzenia obrąbka:

  • uszkodzenie przednio-dolnego obrąbka, do którego dochodzi w wyniku zwichnięcia stawu lub jako następstwo urazu, najczęściej sportowego, gdy nie doszło do zwichnięcia (wypadnięcia), ale uraz był na tyle duży, że doprowadził do oderwania się obrąbka od panewki,
  • uszkodzenie górnego obrąbka, tzw. uszkodzenie typu SLAP, do którego może dojść w wyniku urazu lub w wyniku powtarzających się przeciążeń.

Oczywiście obrąbek może ulec uszkodzeniu w każdym miejscu i dlatego diagnozując pacjenta, zawsze oceniamy cały obrąbek.

Nie ma konsensusu, jak powinniśmy leczyć pacjentów po pierwszym zwichnięciu (wypadnięciu) stawu barkowego, u których doszło do uszkodzenia przednio-dolnego obrąbka. Tacy pacjenci są zawsze analizowani indywidualne.

Na ogół, im młodsza jest osoba, u której doszło do zwichnięcia, tym ryzyko nawrotu jest większe i powinniśmy rozważyć leczenie operacyjne. Ważną zaletą wczesnego leczenia operacyjnego, jest mniejszy zakres uszkodzeń w stawie

Po każdym kolejnym zwichnięciu może dojść nie tylko do większego uszkodzenia obrąbka, ale również do uszkodzenia innych struktur stawu barkowego, włącznie z uszkodzeniem panewki. Dochodzi wówczas do oderwania się przednio-dolnego fragmentu panewki i oprócz uszkodzenia obrąbka, mamy wtedy również uszkodzenie kości.

Jeżeli dojdzie do drugiego lub trzeciego zwichnięcia stawu barkowego, praktycznie zawsze istnieją wskazania do leczenia operacyjnego.

Dzięki technice artroskopowej możemy w sposób małoinwazyjny ustabilizować uszkodzony obrąbek i torebką stawową do panewki stawu ramiennego.

Obrąbek stabilizujemy przy pomocy specjalnych implantów, a ich rodzaj jest tak samo ważny, jak zastosowana technika operacyjna.

W przeszłości stosowaliśmy implanty metalowe, które mogły przyspieszać rozwój zmian zwyrodnieniowych w stawie, czyli doprowadzać do szybszego zużycia się tego stawu. Obecnie zalecane są implanty wykonane z biomateriałów lub tylko i wyłącznie z nici.

W tym przypadku leczenie również zależy o kilku czynników.

U pacjentów młodych, u których do uszkodzenia doszło w wyniku urazu, leczeniem z wyboru jest artroskopowa stabilizacja, czyli naprawa uszkodzonego obrąbka. Czasami zdarza się, że w wyniku urazu doszło nie tylko do uszkodzenia górnego obrąbka, ale również do uszkodzenia przyczepiającego się do niego ścięgna głowy długiej bicepsa. 

W takiej sytuacji leczeniem z wyboru jest tzw. tenodeza, czyli odcięcie uszkodzonego ścięgna od obrąbka i stabilizacja tego ścięgna do głowy kości ramiennej.

U osób starszych, u których doszło do uszkodzenia górnego obrąbka w wyniku przeciążenia lub powtarzających się mikro-urazów, rodzaj leczenia zależy o oczekiwań pacjenta oraz od stopnia nasilenia dolegliwości.

Osoby mało aktywne z niewielkimi dolegliwości, można leczyć zachowawczo poprzez rehabilitację. Natomiast osoby aktywne powinny być leczone operacyjnie. Ponieważ u takich osób, oprócz uszkodzenia górnego obrąbka często współistnieją jeszcze inne uszkodzenia w stawie, stąd do leczenia należy podejść kompleksowo.

Stożek rotatorów i obrąbek stawowy :: Centrum Medyczne Bimed

Staw barkowy najczęściej ulega zwichnięciu w obrębie stawu ramienno-łopatkowego,( którego kierunek jest uzależniony od kierunku w jakim zadziałała siła podczas urazu), oraz stawu barkowo-obojczykowego. Naderwaniu mogą ulec mięśnie stożka rotatorów, ścięgno głowy długiej bicepsa, fragment obrąbka stawowego.

Anatomia stawu barkowego.

Jest to staw złożony. Fachowo jest to obręcz barkowa, w skład której wchodzi:

  • staw ramienno-łopatkowy – utworzony przez bliższy koniec kości ramiennej i panewkę łopatki,
  • staw barkowo-obojczykowy – utworzony przez dalszy koniec obojczyka i wyrostek barkowy łopatki,
  • staw obojczykowo-mostkowy – utworzony przez bliższy koniec obojczyka i wcięcie obojczykowe mostka,
  • staw łopatkowo-piersiowy – nie jest to typowy staw, a raczej połączenie funkcjonalne łopatki z klatką piersiową za pośrednictwem łoża mięśniowego.

Aby kompleks barkowy działał sprawnie, podczas ruchu kończyną górną współdziałać muszą wszystkie składowe stawowe i zachowany musi być odpowiedni balans mięśniowy.

Obrąbek stawowy to chrzęstna otoczka pogłębiająca panewke stawu ramiennego na kości łopatki. Dzięki obrąbkowi staw jest bardziej stabilny. W przypadku uszkodzenia obrąbka stawowego dochodzi do niestabilności stawu barkowego i nawykowych zwichnięć (potocznie wypadnięcie barku). Obrąbek stawowy może być nie do końca ukształtowany od urodzenia, a może być naderwany na skutek urazu.

Leia também:  Wrzód samotny odbytnicy – przyczyny, objawy, leczenie

Ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia przyczepia się w obrębie górnej części obrąbka. Często dochodzi tam do rozerwania – SLAP. Czasami naderwanie goi się samo, ale częściej potrzebna jest rekonstrukcja obrąbka. Rehabilitacja jest podobna do tej co przy uszkodzeniach stożka, z tą różnicą że ćwiczenia mięśni można zacząć wcześniej i agresywniej bo nie było ich uszkodzenia.

Stożek rotatorów to grupa mięśni oplatających jak mankiet głowę kości ramiennej, centralizując ją w panewce łopatki. Są to:

  • mięsień nadgrzebieniowy – odwodzi, zgina ramię,
  • mięsień podgrzebieniowy, obły mniejszy – rotują ramię na zewnątrz,
  • mięsień podłopatkowy – rotuje ramię do wewnątrz.

Oprócz stożka rotatorów staw barkowy zaopatrzony jest jeszcze przez wiele innych mięśni:

  • mięsień piersiowy większy – rotuje do wewnątrz , przywodzi horyzontalnie,
  • mięsień naramienny – zgina, odwodzi, prostuje,
  • mięsień najszerszy grzbietu – rotuje do wewnątrz, prostuje zgięte ramię,
  • mięsien czworoboczny- kontroluje ruch lopatki, cofa łopatkę,
  • mięsień zębaty przedni, kontroluje ruch łopatki, wysówa łopatkę,
  • mięsien rónoległoboczny – ściąga lopatki,
  • mięsien dźwigacz łopatki – unosi łopatkę.

Cieśń podbarkowa, zapalenie kaletki podbarkowej, uszkodzenie stożka rotatorów.

Problem pojawia się gdy dochodzi do przewężenia przestrzeni pomiędzy wyrostkiem barkowym a głową kości ramiennej. Uciśnięte zostają wtedy tkanki miękkie zlokalizowane w tej okolicy. W następstwie ich przewlekłego drażnienia pojawia się zapalenie, a w bardziej zaawansowanym stadium może nastąpić uszkodzenie stożka rotatorów.

  • Przyczyny mogą być różne: zła postawa – plecy okrągłe, górne podwichnięcie głowy kości ramiennej, osłabione mięśnie stożka rotatorów, zaburzony cykl łopatkowo-ramienny wynikający z dysbalansu mięśniowego – mięsień czworoboczny i zębaty przedni.
  • Mięśnie stożka rotatorów mają za zadanie centrować głowę kości ramiennej w panewce łopatki , tak aby podczas ruchu ramienia  nie wysuwała się do góry i nie zawadzała o wyrostek barkowy.
  • Mięśnie stabilizatory łopatki kierują ruchem łopatki i w odpowiednim momencie rotują ją do góry tak aby podczas ruchów ramienia wyrostek barkowy nie ocierał się o głowę kości ramiennej.
  • Postawa zgarbiona powoduje przednią rotację łopatki a przez to zmniejsza się przestrzeń pomiędzy wyrostkiem barkowym a głową kości ramiennej.
  • W przypadku nieprawidłowej postawy: plecy okrągłe, głowa wysunięta do przodu, łopatki zrotowane do przodu terapię rozpoczyna się od korekcji postawy.
  • Gdy mamy do czynienia z dysbalansem mięśniowym i zaburzonym rytmem łopatkowo-ramiennym, ćwiczymy stabilizatory łopatki : mięsień czworoboczny, zębaty przedni, równoległoboczny.
  • Po zabiegach chirurgicznych, rekonstrukcji stożka rotatorów i obrąbka stawowego konieczne jest rozkwiczenie stawu barkowego.
  • Ćwiczenia mięśni stożka rotatorów.
  • rotacja zewnętrzna  – męsień podgrzebieniowy i obły mniejszy,
  • rotacja wewnętrzna – mięsień podłopatkowy,
  • początek ruchu odwodzenia – mięsień nadgrzebieniowy.

W przypadku ograniczonego zakresu ruchu wykonujemy ćwiczenia rozciągające. Dochodzimy do końca zakresu i utrzymujemy tę pozycję przez 20 sekund, następnie próbujemy jeszcze bardziej pogłębić ruch, znowu przytrzymujemy przez 20 sekund.

  1. Ćwiczenie wzmacniające mięśnie ściągające łopatki.
  2. W przypadku ograniczonego zakresu ruchu można pomóc sobie drugą ręką za pomocą kijka.
  3. Wzmacnianie mięśnia zębatego przedniego.
  4. BIBLIOGRAFIA:
  1. Donatelli „ The physical therapy of the shoulder” .
  2. Kisner, L, Colby „Therapeutic Exercise”.
  3. Brotzman, K. Wilk „Rehabilitacja ortopedyczna”.
  4. Delavier „Atlas treningu siłowego”.
  5. Dziak „ Bolesny bark”.
  6. De Coninck „ Orthopeadic medicine Cyriax”.

Uszkodzenie obrąbka stawu ramiennego typu SLAP

SLAP (Superior Labrum Anterior Posterior) to uszkodzenie przyczepu mięśnia dwugłowego do panewki i górnej części obrąbka stawowego. Najczęściej występuje ono u sportowców, a także osób aktywnie uprawiających sport; można wyróżnić wiele jego typów.

  • Typy uszkodzenia SLAP:
  • I – zwyrodnienie albo wystrzępienie obrąbka stawowego z zachowaniem jego stabilności;
  • II – oderwanie się górnej części obrąbka od panewki, jest najczęściej występującym uszkodzeniem SLAP (połowa przypadków);
  • III – uszkodzenie typu „rączki od wiadra”, w którym część mięśnia i obrąbka pozostaje przyłączona do panewki;
  • IV – pęknięcie typu „rączki od wiadra”, które rozszerza się na ścięgno mięśnia dwugłowego.
  • Objawy uszkodzenia obrąbka stawu ramiennego

Uszkodzenie SLAP najczęściej występuje u sportowców wykonujących rzuty i zazwyczaj jest wynikiem wielokrotnego powtarzania pewnych czynności; może też pojawić się na skutek ostrego urazu.

Jednym z objawów świadczących o uszkodzeniu obrąbka stawu ramiennego jest ból barku wynikający z wielokrotnego unoszenia ramienia nad głowę.

Oprócz tego pacjent może odczuwać takie dolegliwości, jak trzeszczenie, blokowanie lub przeskakiwanie oraz ból podczas leżenia na uszkodzonym barku.

Przeszywający ból pojawia się często również w trakcie maksymalnej rotacji zewnętrznej połączonej z odwiedzeniem, któremu towarzyszy utrata kontroli kończyny. W większości przypadków uszkodzeniom typu SLAP towarzyszą także inne urazy barku, jak np.

rozerwanie pierścienia rotatorów lub niestabilność stawu. Ze względu na fakt, że uszkodzenia tego typu trudno jednoznacznie zdiagnozować wykorzystując tylko jeden test, warto wykonać dodatkowe badania, jak rezonans magnetyczny oraz zdjęcie RTG umożliwiające wykluczenie dodatkowych patologii związanych z tkanką kostną.

Sposoby leczenia uszkodzeń typu SLAP

Wybór metody leczenia uszkodzeń typu SLAP zależy w dużej mierze od zweryfikowania czy nastąpiło oderwanie przyczepu mięśnia dwugłowego albo przednio-górnej części obrąbka stawowego. Przy uszkodzeniach typu I i III wykonywane jest czyszczenie wystrzępionych części obrąbka bez konieczności szycia.

W przypadku uszkodzeń II typu zalecany jest zabieg naprawczy, który polega na artroskopowym zszyciu oraz przymocowaniu określonego fragmentu za pomocą specjalnych implantów.

Leczenie rozległych uszkodzeń SLAP typu IV związane jest z szyciem mięśni oraz przyszyciem obrąbka.

Rehabilitacja

Wybór programu rehabilitacyjnego po operacji naprawczej uszkodzeń SLAP zależy przede wszystkim od rodzaju wykonanego zabiegu, a także od typu samego uszkodzenia. Kolejne etapy powrotu do zdrowia pacjenta związane są ponadto z rozmiarem i rodzajem współuszkodzeń.

Przez pierwsze 3-4 dni ręka musi być umieszczona w specjalnej łusce, a pacjent wykonuje odpowiednie ćwiczenia zakresu ruchu, jakie wprowadzane są bezpośrednio po przeprowadzeniu zabiegu.

Stopniowo należy dodawać kolejne ćwiczenia i zwiększać obciążenie ręki, przy czym ruchy najbardziej niebezpieczne (w pozycji odwiedzenia do 90 stopni i maksymalnej rotacji zewnętrznej) powinny być wykonywane jak najpóźniej.

Uszkodzenia obrąbka stawowego

Uszkodzenia obrąbka stawowego typu SLAP.

Obrąbek stawowy to pierścień włóknisty przyczepiający się do panewki łopatki, zwiększający rozmiar i głębokość jamy stawu ramienno- łopatkowego. Obrąbek stanowi główne miejsce przyczepu torebki stawowej oraz więzadeł obrąbkowo – ramiennych. W górnej jego części do guzka nadpanewkowego przyczepia się mięsień dwugłowy ramienia.

Uszkodzenia obrąbka można podzielić na górne przednio – tylne (SLAP) oraz uszkodzenia inne niż SLAP.

W uszkodzeniach typu SLAP wyróżniamy cztery typy uszkodzeń:1. Typ pierwszy : przyczep obrąbka do panewki nie jest uszkodzony, ale można zaobserwować wystrzępienie oraz zmiany zwyrodnieniowe 2. typ drugi : oderwanie górnej części obrąbka od brzegu panewki i ścięgna głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia. 3.

Typ trzeci : fragment górnej części obrąbka ulega oderwaniu i przemieszczeniu w kierunku stawu, nie stwierdza się uszkodzenia głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia 4.

typ czwarty: przerwanie górnej części obrąbka sięgające ścięgna głowy długiej wraz z przesunięciem jego w kierunku stawu z górną częścią obrąbka

Najczęściej do uszkodzenia dochodzi na skutek powtarzających się czynności rzucania znad głowy oraz nadmiernego pociągania ramienia w kierunku dolnym ( np. noszenie lub opuszczanie, dźwiganie ciężkich przedmiotów).

Występuje wtedy nadmierne przemieszczenie się głowy kości ramiennej w kierunku górno- tylnym przez wzmożoną aktywność głowy długiej mięśnia dwugłowego ramienia, który pociąga za obrąbek doprowadzając do jego uszkodzenia.

Objawy bólowe pojawiają się najczęściej podczas odwiedzenia ramienia i rotacji zewnętrznej oraz podczas unoszenia ramienia ponad głowę. Często towarzyszy ruchowi słyszalny trzask oraz przeskakiwanie. Ból może być również wywołany podczas leżenia na chorym ramieniu.

Leczenie zachowawcze obejmuje głównie typ pierwszy uszkodzenia. Polega na poprawie kontroli łopatki podczas ruchów stawu ramiennego oraz wzmocnieniu mięśni, które uległy osłabieniu.

Dodatkowo stosuje się terapię manualną celem normalizacji napięć mięśni w obrębie stawu.

W przypadku pozostałych uszkodzeń konieczna jest artroskopia stawu ramiennego celem ponownego przyczepienia obrąbka do panewki.

  • Poniżej przedstawiam przykładowe ćwiczenia mobilizacyjne dla łopatki, celem przywrócenia prawidłowej biomechaniki stawu ramiennego
  • Materiał przygotowa nasz fizjoterapeuta Wiktor Deroń
  • Zapraszamy do zapoznania się z kategoriami: rehabilitacja we Wrocławiu, fizjoterapia.

Related Posts

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*