Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

W tym artykule dowiesz się czym jest nerwica, jakie są sposoby leczenia nerwicy oraz jak bez leków wspomóc leczenie nerwicy.

Tematyka artykułu:

Co to jest nerwica?

Nerwica jest to zaburzenie psychiczne, którego źródłem bywają (między innymi) nierozwiązane konflikty. Jest zjawiskiem ogromnie często występującym w naszym kraju, na nerwicę bowiem według statystyk cierpi aż 8 milionów Polaków. 

Inną nazwą stosowaną w kontekście nerwicy są tak zwane zaburzenia lękowe. Zaburzenia te dotyczą psychicznych, emocjonalnych i fizycznych zespołów objawów niemających korzeni w zmianach biologicznych czy w fizycznym stanie organizmu. Zaburzenia lękowe (nerwica) są jednymi z najczęściej występujących problemów o podłożu psychicznym i mogą przyjmować bardzo różnorodne formy. 

To, jaka forma nerwicy będzie przejawiać się u chorego, jest zależne między innymi od jego osobowości, indywidualnych cech i sposobów reagowania na sytuacje stresowe. Ogólnie wiadomo, że istnieją także warunki zewnętrze, dobrze wpływające na przebieg choroby, powodujące, że osoba zaburzona może lepiej radzić sobie z problemami.

Do takich warunków zaliczyć można przede wszystkim odczuwane wsparcie ze strony rodziny i bliskich, a także mniej bliskich, ale znaczących w życiu osób. Taki rodzaj wsparcia wiąże się z tym, co człowiek wie i jakimi przekonaniami dysponuje w kontekście tego gdzie i od kogo może uzyskać pomoc, na kogo może liczyć w trudnej sytuacji. 

Istnieją oczywiście także czynniki znacznie utrudniające poradzenie sobie z problemem. Są to na przykład problemy w pracy czy w związku/domu, przewlekły stres, choroby towarzyszące, o biologicznym podłożu, samotność i tym podobne. Osoby cierpiące na nerwicę często odczuwają bezradność, a nawet rozpacz, dlatego tak bardzo potrzebne jest im wsparcie. 

Najczęściej spotykane objawy nerwicy

Objawy nerwicy mogą przybierać rozmaitą postać. Najczęściej wymienia się przede wszystkim objawy psychiczne, równie ważne okazują się natomiast objawy somatyczne, o nerwicy bowiem mogą świadczyć takie objawy jak: bóle oraz dysfunkcje narządów organizmu.

Zwykle objawy somatyczne to jedne z pierwszych symptomów nerwicy. Mogą one dotyczyć w zasadzie każdego układu biologicznego człowieka. Bóle głowy, bóle brzucha, skoki ciśnienia, ucisk w klatce piersiowej, biegunki, wymioty, impotencja. To tylko kilka z możliwych opcji. Tego typu objawy nie są jednak regułą.

Mogą też wystąpić inne, na przykład tzw. zaburzenia przeżywania. Dotykają one sfery emocji, a przejawiają się w wewnętrznych napięciach, lękach, nadmiernym smutku, rozdrażnieniu, zmęczeniu, braku energii czy w problemach z koncentracją i pamięcią.

Istnieją również objawy nerwicy widoczne w zachowaniu, czyli między innymi wybuchy złości, nieśmiałość czy zaburzenia snu.

Czy to oznacza, że z twoim ciałem dzieje się coś niepokojącego? W żadnym razie – żadne z tych objawów nie świadczy o uszkodzeniu narządów ciała. Pojawiają się mimo, że same narządy, w tym także ośrodkowy układ nerwowy, funkcjonują prawidłowo.

Są to więc wyłącznie zaburzenia czynności funkcji organizmu, których nie wykrywają żadne badania lekarskie. Pojawienie się ich może w pierwszej chwili wydawać się lekarzowi wręcz niezrozumiałe.

Zazwyczaj proponuje on pacjentowi przejście przez szereg badań, a dopiero kiedy badania niczego nie wykrywają, wówczas uznaje, że ich przyczyna tkwi w psychice pacjenta.

Wśród somatycznych objawów nerwicy najczęściej spotykanymi są:

  • bóle oraz zawroty głowy;
  • bóle żołądka i wymioty;
  • bóle kręgosłupa;
  • uczucie bólu serca i jego kołatanie;
  • problemy z oddychaniem;
  • sztywność mięśni;
  • zaburzone funkcjonowanie zmysłów;
  • impotencja; 
  • nadciśnienie.

Nerwica wpływa oczywiście przede wszystkim na nasze zdrowie psychiczne. Objawy nerwicy są często niewidoczne, pomimo wywoływanego cierpienia u osoby chorej. Do objawów nerwicy można zaliczyć: 

  • lęk; 
  • zaburzenia pamięci; 
  • stałe uczucie niepokoju;
  • czarne myśli, przewidywanie najgorszych możliwych scenariuszy; 
  • zmienność nastroju;
  • bezsenność;
  • odwrażliwienie.

Rodzaje nerwicy

Nowoczesne systemy diagnostyczne unikają już nazywania jakiegoś zaburzenia nerwicą i zamiast niej proponują inne jednostki chorobowe. Mimo to psychiatrzy uważają stosowanie tej nazwy za uprawnione z punktu widzenia terapeutycznego, gdyż zaburzenia te rozumie się podobnie i w podobny sposób się leczy.

Istnieją różne rodzaje nerwic, a ich klasyfikacja zależy głównie od dominujących objawów:

  • Nerwica natręctw charakteryzuje się obsesyjnymi myślami i powtarzającymi się czynnościami np. mycia rąk, sprawdzania zamknięcia drzwi itp.
  • Nerwica depresyjna dominuje obniżenie nastroju
  • Nerwica lękowa nieokreślony lęk po napady paniki
  • Nerwica neurasteniczna to taka, w której głównym objawem jest zmęczenie nawet prostymi czynnościami życiowymi
  • Nerwica histeryczna to często objawy somatyczne, teatralne omdlenia, porażenia itp.

Przyczyny Nerwicy

Dlaczego nerwica dotknęła właśnie mnie? Jakie są jej przyczyny? Czy można było jej jakoś zapobiec? W ujęciu psychodynamicznym przyczyną nerwic są nierozwiązane konflikty wewnętrzne, które dają o sobie znać właśnie poprzez różne, opisane powyżej objawy.

A czym są konflikty wewnętrzne? To nasze własne, silnie umotywowane życzenia, potrzeby lub lęki określane jako konfliktowe motywacje.

Zwykle dotyczą naszych pragnień seksualnych, tajonej złości, rywalizacji, władzy, autonomii i szacunku do siebie, czasem też potrzeby bycia cenionym i kochanym albo nawet podziwianym.

Pojawiają się kiedy to, czego tak bardzo pragniemy, odbiega od rzeczywistej sytuacji i od pełnionej przez nas roli społecznej. Czy nie można jakoś zaradzić podobnym konfliktom? Problem tkwi w tym, że motywacje konfliktowe powstają poza sferą naszej świadomości.

Ich wyrażenie mogłoby być bowiem zbyt bolesne, wywołując serię nieprzyjemnych uczuć, takich jak: lęk, poczucie winy, strach, depresja lub wstyd.

Nie oznacza to jednak, że nierozwiązane konflikty wewnętrzne są mostem, który nieuchronnie zaprowadzi nas na nerwicowe ścieżki.

Przecież każdy z nas czegoś pragnie i czegoś się boi, a życie pisze dla nas swoje własne scenariusze, nie zawsze takie, o jakich marzymy. Przyczyny nerwicy mają zazwyczaj swe źródło głębiej – wiążą się z kompilacją kilku różnych czynników: ogólnego stanu psychofizycznego (np.

sytuacja osłabienia organizmu chorobą fizyczną), trudnych sytuacji życiowych (zwłaszcza tych wywołujących długotrwały stres i urazy psychiczne) oraz tzw. konfliktów wewnętrznych.

Pojedynczy czynnik to za mało, żeby wywołać nerwicę, ale pojawienie się wszystkich na raz sprawia, że ryzyko jej wystąpienia jest bardzo wysokie.

Sposoby leczenia nerwicy

Leczenie nerwicy, a tym bardziej poradzenie sobie z nią to proces żmudny i długotrwały. Na szczęście jednak psychoterapeuci dysponują ogromnymi zasobami wiedzy jej temat oraz sposobów leczenia nerwicy, które mogą pomóc choremu odzyskać równowagę. W związku z tym warto wiedzieć, że podstawowym sposobem leczenia nerwicy jest psychoterapia.

Specjalista podczas spotkań stara się nauczyć pacjenta jak może poradzić sobie z objawami dotykającego go zaburzenia. W trakcie leczenia terapeutycznego nerwicy, psycholog może na przykład zachęcać pacjenta do zmiany wyobrażeń i przekonań na temat spraw.

Dzięki temu pacjent może pozyskać nowe doświadczenia, spojrzeć niejako inaczej na niektóre sprawy, a tym samym zyskać podstawę do powstania bardziej funkcjonalnych, a mniej inwazyjnych niż dotychczas zachowań.

Równie istotne w procesie leczenia nerwicy, może okazać się trenowanie pod czujnym okiem specjalisty nowych umiejętności, poprzez na przykład treningi asertywności oraz radzenia sobie ze stresem.

Zdobyta wiedza będzie cennym zasobem w radzeniu sobie z codziennością.

Jeżeli nerwica jest silna, czasami niezbędne może okazać się wprowadzenie do leczenia nerwicy środków farmakologicznych, mających na celu przede wszystkim załagodzenie objawów do takiego stopnia, aby można było prowadzić psychoterapię i skupić się tylko na niej. Ciężka nerwica może bowiem, przez specyfikę objawów (brak kontroli nad zachowaniem, problemy z oddychaniem niewywołane czynnikami fizycznymi czy biologicznymi) znacznie utrudniać leczenie psychoterapeutyczne. 

Farmaceutyki zawierają substancje mające na celu zmodyfikowanie wrażliwości komórek nerwowych na trudne sytuacje.

Działają bezpośrednio na receptory synaptyczne oraz na sposób uwalniania i wychwytywania neuroprzekaźników obecnych w układzie nerwowym.

Wywierają wpływ przede wszystkim na metabolizm hormonów: serotoniny, noradrenaliny oraz dopaminy, czyli głównych, tak zwanych „transmiterów”, które regulują samopoczucie i pomagają w leczeniu nerwicy.

Leczenie nerwicy bez leków

Jednym ze sposobów leczenia nerwicy bez lub z ograniczeniem leków jest odpowiednia dieta. Jak wiadomo, człowiek, w tym jego ciało i psychika, tworzą jeden spójny organizm.

Niesie to ze sobą zarówno problemy jak i korzyści.

Problemy – zaburzenia psychiczne odbijają się znacząco na zdrowiu chorego; korzyści – za pomocą leczenia ciała można wspomóc wyleczenie także i „duszy”. 

Dieta tak na prawdę każdego człowieka powinna być bogata w witaminy oraz minerały, które wspomagają funkcje poznawcze, a także wpływają pozytywnie na odczuwane emocje. Zatem, poprawna dieta przy leczeniu zaburzeń nerwicowych bez leków, powinna składać się między innymi z produktów bogatych w: 

  • magnez: otręby, kakao, kasza gryczana, szpinak; 
  • witaminy z grupy B: orzechy, fasola, nabiał;
  • kwas foliowy: soja, szparagi, brokuły, bób, zielony groszek; 
  • kwasy tłuszczowe omega – 3: ryby, owoce morza, olej rzepakowy, siemię lniane, orzechy.

Terapia nerwicy

Odpowiednim sposobem leczenia nerwicy jest psychoterapia, rzadziej farmakoterapia (zwłaszcza przy nerwicy natręctw, nerwicy lękowej czy depresyjnej).

Bardzo skuteczna okazuje się psychoterapia psychodynamiczna, która nie poprzestaje na przyglądaniu się objawom choroby, ale po nitcie do kłębka rozpoznaje jej przyczyny – dociera do wewnętrznych konfliktów, odsłania ich bolesne miejsca i powoli leczy otwarte rany.

Uświadomienie sobie tych konfliktów, przepracowanie ich we własnym tempie, indywidualnie dobranymi metodami to jedyny sposób na powrót do normalnego funkcjonowania.

Farmakoterapia nerwicy stosowana jest w momencie gdy pacjent nie radzi sobie z bieżącymi lękami, mocno ogranicza codzienne funkcjonowanie, boi się wyjść z domu, nie panuje nad czynnościami przymusowymi (np.

ciągłe mycie rąk), ma objawy obsesyjne dotyczące własnego zdrowia, zdrowego żywienia czy ogólnej czystości w domu. Lekarz psychiatra podaje wtedy leki o działaniu uspokajającym, mogą to być również antydepresanty, tak aby obniżyć objawy nerwicy.

Leki niestety leczą tylko skutki nerwicy tak więc jedynym potwierdzonym i skutecznym leczeniem nerwicy jest psychoterapia, a podawanie leków ma ułatwić pacjentowi podjęcie psychoterapii.

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Jeśli podoba Ci się ten artykuł, udostępnij go swoim znajomym.

Objawy i przyczyny nerwicy

Zaburzenia nerwicowe, zwane nerwicami lub neurozami, należą do grupy zaburzeń psychicznych o podłożu lękowym, które dają bardzo różnorodne symptomy. Zasadniczym objawem jest lęk, który doświadczany jest na różne sposoby.

Osobie chorej często towarzyszy niepokój, zamartwianie się, rozmaite lękowe wyobrażenia i natręctwa. Wraz z nimi pojawiają się też objawy somatyczne, które dodatkowo pogłębiają lęk. Mechanizm ten działa na zasadzie sprzężenia zwrotnego.

Lęk wpływa na pojawienie się objawów wegetatywnych, jak ból, czy zaburzenia snu, a te dodatkowo nasilają ten lęk, utrudniając tym samym funkcjonowanie w różnych dziedzinach życia.

Na nerwicę częściej chorują kobiety, a pierwsze objawy  zwykle pojawiają się między 25. a 45. rokiem życia.

ZOBACZ TEŻ: Jak poprawić swoją pamięć?

Nie sposób wskazać jednej przyczyny rozwoju zaburzeń nerwicowych. Bywa, że odpowiedzialnych jest kilka czynników działających jednocześnie. Najczęściej wskazuje się na konflikty i sprzeczności wewnętrzne, z którymi chory nie potrafi sobie poradzić.

To rozdźwięk między potrzebami a obowiązkami, czy dążeniami a rzeczywistymi możliwościami danej osoby, która nie potrafi im sprostać.

Z takimi problemami borykają się zwłaszcza osoby lękliwe, z niską samooceną, a także te dążące do nadmiernej perfekcji i wykazujące dużą potrzebę kontrolowania sytuacji. 

Innym czynnikiem wyzwalającym zaburzenia nerwicowe jest silny stres, życie i praca pod ciągłą presją czy przebyta trauma, jak wypadek komunikacyjny, czy śmierć bliskiej osoby. Czynnikiem sprawczym mogą być także choroby przewlekłe lub stany nagłe, jak niespodziewana operacja, czy poważny uraz.

ZOBACZ TEŻ: Dlaczego jesteśmy ciągle zmęczeni?

Rodzaje zaburzeń nerwicowych

Ze względu na różnorodność objawów i czynników, wyróżnia się kilka rodzajów nerwic:

  • nerwica lękowa – różne zaburzenia lękowe, również w postaci fobii, czyli odczuwania lęku przed pewnymi sytuacjami, a także przedmiotami, czy zwierzętami,
  • nerwica natręctw – inaczej zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, charakteryzują się występowaniem natrętnych myśli i towarzyszących im przymusowych zachowań. Osoba chora wykonuje pewne czynności celem uniknięcia rzekomego niebezpieczeństwa,
  • nerwica neurasteniczna – może objawiać się nadmiernym i szybkim zmęczeniem oraz obniżeniem sprawności, a także rozdrażnieniem i nadwrażliwością na bodźce,
  • nerwica hipochondryczna – osoba chora bezustannie lęka się o swoje zdrowie. Wszelkie odczucia fizjologiczne i dolegliwości intepretowane są jako objawy zagrażającej życiu choroby,
  • nerwica depresyjna – łączy w sobie objawy nerwicy i depresji. Zaburzenia lękowe silnie wpływają na samopoczucie chorego, powodując znaczne obniżenie nastroju.

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica a objawy psychiczne i somatyczne

Nerwica objawia się zarówno na tle psychicznym, jak i fizycznym (somatycznym).

Dominującymi symptomami są napady lęku i niepokoju, czasem o bardzo dużym nasileniu, których chory nie potrafi zignorować.

Towarzyszą im problemy z koncentracją, zaburzenia snu (nadmierna senność lub problemy z zasypianiem), utrzymujące się uczucie napięcia, a także ciągłe zamartwianie się. 

Objawy dotyczące strefy fizycznej są silnie powiązane z odczuwanym lękiem.

Choroba manifestuje się w postaci dolegliwości bólowych (bóle głowy, brzucha, kręgosłupa), zaburzenia wzroku, kołatania serca, drżenia kończyn, nagłych uderzeń gorąca lub zimnych potów, czy zaburzeń równowagi.

Osoby cierpiące na zaburzenia nerwicowe często miewają też kłopoty na tle seksualnym, jak zaburzenia erekcji, czy przedwczesny wytrysk.

Masz trudności za znalezieniem swojego leku? Teraz możesz zarezerwować go w aptece i odebrać w wolnej chwili. Przejdź do wyszukiwarki KtoMaLek.pl i zarezerwuj swoje leki.

Jak walczyć w nerwicą?

Nerwica jest schorzeniem podstępnym, upośledzającym relacje z innymi ludźmi, czasem uniemożliwiającym pracę i rozwijanie swoich pasji.

Osoby zmagające się z tymi zaburzeniami często wycofują się z życia społecznego, zamykając się w domu ze swoim problemem. Dlatego nerwicę należy leczyć i to jak najszybciej, by stan osoby chorej nie ulegał pogorszeniu.

Po pomoc należy zwrócić się do psychiatry, który na podstawie wywiadu medycznego postawi diagnozę i strategię leczenia.

Najważniejszym elementem leczenia jest psychoterapia. Dzięki niej pacjent może uświadomić sobie przyczynę swoich zaburzeń lękowych i z nimi walczyć. Spotkania mogą mieć charakter indywidualny lub odbywać się w grupie.

Jeżeli objawy są mocno nasilone lub zdarzają się epizody depresyjne, lekarz może wprowadzić leczenie farmakologiczne formie leków przeciwdepresyjnych, przeciwlękowych, a czasem nasennych.

  W ten sposób najbardziej uciążliwe objawy są złagodzone, co poprawia komfort życia chorego.

Dobrym sposobem na rozładowanie towarzyszącego napięcia i stresu jest wysiłek fizyczny. Specjaliści zwracają uwagę, że to jedna z najprostszych metod radzenia sobie z zaburzeniami nerwicowymi. Pomocna może być również medytacja, zajęcia jogi czy uczestnictwo w grupach wsparcia.

W niektórych przypadkach wsparciem mogą być preparaty ziołowe. Chociaż nie stanowią one alternatywy dla farmakoterapii, często pomagają się uspokoić i obniżyć poziom stresu.

Polecane są zwłaszcza środki na bazie surowców ziołowych, takich jak: liść melisy, korzeń kozłka, koszyczek rumianku, szyszki chmielu, czy ziele dziurawca. Do wyboru jest wiele preparatów, najczęściej w postaci tabletek lub kapsułek, takich jak: Nervomix Forte, Valused, Extraspasmina, Valerin Max czy Nervosol TABS lub w formie płynnej (m.

in. Neospasmina, Valused, Nervosol płyn doustny). Warto również sięgnąć po zioła do zaparzania, z których można przygotować napar (Melisa fix, Fix Dziurawiec, Nervosan fix) .

ZOBACZ TEŻ: Bezsenność – dlaczego nie możemy zasnąć?

Wszystkie treści zamieszczone w Serwisie, w tym artykuły dotyczące tematyki medycznej, mają wyłącznie charakter informacyjny. Dokładamy starań, aby zawarte informacje były rzetelne, prawdziwe i kompletne, jednakże nie ponosimy odpowiedzialności za rezultaty działań podjętych w oparciu o nie, w szczególności informacje te w żadnym wypadku nie mogą zastąpić wizyty u lekarza.

Co to nerwica wegetatywna – przyczyny, objawy, leczenie i rozpoznanie

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Fot: Artem Furman / stock.adobe.com

Nerwica wegetatywna jest zespołem zaburzeń somatycznych, których podłoże znajduje się w psychice. Przyczyny zaburzenia to szybkie pobudzenie układu nerwowego oraz nadmierna opieka w dzieciństwie. Objawy nerwicy wegetatywnej to m.in.

duszności, drżenie kończyn, ból w klatce piersiowej i wymioty. Leczenie zaburzenia polega na psychoterapii oraz podawaniu środków przeciwdepresyjnych.

Osoba może sama zmniejszać objawy poprzez uprawianie sportu, zioła relaksacyjne i ograniczenie cukrów i tłuszczów.

Najczęstsze rodzaje nerwic to neurastenia, nerwica histeryczna, nerwica natręctw (anankastyczna), nerwica depresyjna oraz wegetatywna. Każda z nich ma podłoże w nadmiernie szybkim i stresującym trybie życia.

Co to jest nerwica wegetatywna?

Nerwica wegetatywna (somatyczna) jest zespołem zaburzeń na tle nerwowym, który przekłada się na dysfunkcję innych układów, m.in. pokarmowego, oddechowego, krążenia lub moczowo-płciowego.

Osoby cierpiące na to schorzenie stosunkowo późno trafiają do psychoterapeuty, ponieważ zwykle skupiają się na diagnostyce zaburzeń somatycznych.

Często pacjencji chorujący na nerwicę wegetatywną podejrzewają występowanie nowotworów mózgu, ponieważ objawy są tak niespecyficzne i intensywne.

Jest to zaburzenie bardzo trudne do zdiagnozowania, ponieważ mimo silnych dolegliwości osoby te są zupełnie zdrowe fizycznie. Na chorobę cierpi kilka procent społeczeństwa.

Największe ryzyko zachorowania mają pedanci i perfekcjoniści. Zaburzenie występuje znacznie częściej u kobiet niż u mężczyzn.

Zobacz też: Nerwica serca – objawy, przyczyny, leczenie

Przyczyny nerwicy wegetatywnej: czynniki biologiczne i środowiskowe

Biologiczną przyczyną nerwicy wegetatywnej jest stopień pobudzenia układu nerwowego. U osób, których układ nerwowy szybko się pobudza i powoli wycisza, znacznie częściej spotyka się stany nerwicowe o podłożu wegetatywnym. Jednak nie jest to bezpośrednia przyczyna powstania zaburzenia. 

Człowiek ten musi również wychowywać się w środowisku, które jest uznane przez otoczenie za niebezpieczne. Więc nie tyle czynniki zagrażające osobie są przyczyną choroby, lecz raczej sposób wychowania nastawiony na unikanie “wszelkiego zła w tym niebezpiecznym świecie pełnym cierpienia i smutku”. 

W związku z tym taka osoba jest bezbronna w otaczającym ją środowisku i jedyne co może robić, to uciekać od wszelkich niebezpieczeństw. To z kolei powoduje kształtowanie się lęku.

Zobacz nasz film i dowiedz się wszystkiego o nerwicy

Nerwica wegetatywna – objawy: duszności, drżenie kończyn, ból w klatce piersiowej, wymioty

Główne objawy nerwicy wegetatywnej to dolegliwości somatyczne. Pacjent cierpi często na kołatanie i przyspieszoną akcję serca, przez co podejrzewa się stany przedzawałowe i choroby układu krążenia. Osoby z tym zaburzeniem nadmiernie się pocą oraz drżą im kończyny, co przypomina stan tuż przed omdleniem. 

Ciężko jest im też złapać głęboki oddech, ponieważ łatwo mogą się zacząć dusić. Za to bardzo często ziewają i mają uczucie dławienia w gardle. Pacjenci, cierpiąc na nerwicę wegetatywną, czują również silny ucisk w klatce piersiowej i bóle brzucha, co często jest mylone z nowotworami narządów wewnętrznych. 

Osoby te doświadczają też nagłego uczucia chłodu lub gorąca, co jest zapowiedzią omdlenia lub nowotworu mózgu. Towarzyszy temu stan odrealnienia i depersonalizacja, co sugeruje początek choroby psychicznej.

Jak leczyć nerwicę wegetatywną: psychoterapia, leki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe

Nerwica wegetatywna jest niezwykle trudna w rozpoznaniu, ponieważ dolegliwości jest tak wiele, że zanim postawi się właściwą diagnozę pacjent może stracić cierpliwość i udać się do kolejnego specjalisty. Osoba cierpi na konkretne problemy somatyczne, a badania nie wykazują niczego nieprawidłowego. Ciężko jest też przyjąć do wiadomości, że symptomy mają podłoże psychiczne.

Zobacz też: Nerwica żołądka – objawy, przyczyny, leczenie

Leczenie nerwicy wegetatywnej jest długotrwałe, a jego podstawą jest psychoterapia.

Dzięki temu pacjent może zredukować uczucie stresu i lęku oraz zmniejszyć odczuwanie poszczególnych dolegliwości cielesnych. Psychoterapia umożliwia zrozumienie przyczyn swoich zaburzeń, co jest podstawowym krokiem ku wyleczeniu. 

Niekiedy elementem wspierającym terapię jest przyjmowanie leków przeciwlękowych i przeciwdepresyjnych, które łagodzą objawy psychiczne. Jednak mają one liczne skutki uboczne oraz łatwo jest się od nich uzależnić, więc powinny być stosowane tylko w przypadku silnych objawów nerwicy.

Jak łagodzić objawy nerwicy wegetatywnej?

Aby pomóc sobie samemu w przypadku nerwicy wegetatywnej, podstawą jest uświadomienie sobie przyczyn dolegliwości. Warto też przygotowywać sobie preparaty ziołowe, która mają działanie uspokajające i adaptacyjne. 

Pomoże tu: 

  • dziurawiec, 
  • lawenda, 
  • werbena, 
  • kozłek lekarski 
  • pokrzywa. 

Symptomy cielesne są nasilane poprzez kontakt ze stresującymi sytuacjami, więc należy starać się ich unikać. W tym celu nieraz jednym sposobem jest zmiana pracy. Dużą rolę odgrywa również sposób odżywiania i dobry sen. Należy zrezygnować z tłustych potraw oraz produktów zawierających duże ilości cukru.

Organizm ulega znacznej poprawie podczas ćwiczeń fizycznych, więc warto każdego dnia uprawiać jogging, przejechać się na rowerze lub popływać w basenie.

Nawet pół godziny codziennie znacznie poprawia jakość życia i zmniejsza występowanie dolegliwości. Warto też zadbać o czas na relaks – można poczytać dobrą książkę lub wziąć aromatyczną kąpiel z olejkami eterycznymi.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Kiedy atakuje nerwica – typowe objawy ataku nerwicy

Nerwica wegetatywna (somatyczna) – pierwsze objawy, jak leczyć

Nerwica to zaburzenie psychiczne, ale w przeciwieństwie do większości tego typu chorób jej objawy nie dotyczą wyłącznie sfery psychicznej. Choć niepokojące objawy somatyczne pojawiają się czasami np. przy depresji, to właśnie nerwica kojarzona jest w największym stopniu z dolegliwościami fizycznymi. Nic dziwnego. Lęk i niepokój, które stanowią podstawowe objawy nerwicy często „ukrywają się” pod postacią fizycznych dolegliwości ze strony ciała. Łatwo wtedy pomylić je z objawami różnych chorób somatycznych. Jakie są typowe objawy ataku nerwicy?

Objawy nerwicy ze strony układu oddechowego

Atak nerwicy lub panicznego lęku może objawiać się trudnościami z oddychaniem. Napięcie mięśni szyi i klatki piersiowej sprawia, że masz wrażenie duszenia się.

Zaczynasz oddychać szybciej i w efekcie dostarczasz swojemu organizmowi jeszcze więcej tlenu niż zwykle. Następuje tzw. hiperwentylacja, która jednak nie poprawia twojego samopoczucia.

Efektem mogą być zaburzenia równowagi, drżenie rąk lub zawroty głowy.

Objawy nerwicy ze strony układu krążenia

Przyspieszone tempo pracy serca to typowy objaw stresu, który często pojawia się również w przypadku ataku nerwicy. Ten objaw powoduje zwykle jeszcze większe natężenie lęku, ponieważ doświadczająca go osoba obawia się, że właśnie przechodzi zawał. Atak nerwicy i zawał serca różnią się jednak znacznie.

W przypadku zawału głównym objawem jest ból w środkowej części klatki piersiowej, który wzrasta podczas wysiłku fizycznego.

Podczas ataku nerwicy głównym problemem jest przyspieszenie akcji serca, które zwykle nasila się podczas spoczynku, a poprawia podczas wysiłku, czyli odwrotnie do objawu bólu podczas zawału.

Objawy nerwicy ze strony układu nerwowego

Podczas ataku nerwicy dopływ krwi do mózgu może być ograniczony.

Powoduje to wiele przerażających dla niektórych osób objawów takich jak dezorientacja, nadwrażliwość na bodźce dotykowe i słuchowe, rozmyty obraz lub widzenie bardziej wyraziste (np. wrażenie, że kolory wydają się bardziej jaskrawe).

Czasami pojawia się również derealizacja (wrażenie nierzeczywistości świata) i depersonalizacja (wrażenie oderwania od samego siebie, obserwowania siebie z boku).

Objawy nerwicy ze strony układu pokarmowego

Objawy ze strony układu pokarmowego pojawiają się bardzo często podczas ataku nerwicy lub nawet jakiś czas później. Nerwica powoduje spowolnienie trawienia, co prowadzi do niestrawności.

Często zdarzają się nudności i wymioty. Skurcze żołądka prowadzą do pojawienia się bólu (często kilkugodzinnego), co po wielu takich atakach może przyczynić się do powstania wrzodów.

W wyniku problemów trawiennych często pojawiają się także wzdęcia. 

UMÓW SIĘ ONLINE NA WIZYTĘ LUB ZADZWOŃ 22 253 88 88

Nerwica wegetatywna: co to jest? Przyczyny, objawy, leczenie

Czym jest nerwica wegetatywna i dlaczego tak bardzo wpływa na jakość życia dotkniętej nią osoby? Mowa w tym przypadku o rodzaju choroby psychicznej, gdzie występujące objawy somatyczne przypisywane są przez chorego tajemniczym problemom z różnymi układami jego ciała. Chociaż ich źródło tkwi w głowie danej osoby, to objawów nie da się przyporządkować kłopotom z sercem, żołądkiem czy innymi ważnymi narządami. Ona sama tkwi w przeświadczeniu, że jej zdrowie jest bardzo poważnie zagrożone. 

W jaki sposób daje o sobie znać nerwica wegetatywna? Objawy somatyczne są w tym przypadku najbardziej charakterystyczne. Jakich trudności doświadcza nasze ciało w przypadku tego typu nerwicy? Najczęściej mówi się o problemach z bólami lub zaburzeniami pracy:

  • serca
  • mózgu
  • żołądka
  • jelit
  • układu moczowego
  • stawów
  • kości
  • naczyń krwionośnych

W przypadku nerwicy wegetatywnej najczęściej pojawiają się jednak ciężkie bóle głowy i brzucha. Ich stałe nawroty niepokoją – nic więc dziwnego, że często pacjenci pojawiają się u swoich lekarzy rodzinnych, wskazując na możliwe choroby serca lub inne poważne dolegliwości. Badania wykazują jednak, że problem wcale nie tkwi w ciele pacjenta. Dopiero wówczas jest on kierowany do psychiatry.  

Zobacz wideo Jak szybko pozbyć się stresu? Te metody zajmą ci tylko kilka minut

W jaki jeszcze sposób daje o sobie znać nerwica wegetatywna? Objawy dotyczą oczywiście także psychiki człowieka – można to zresztą wywnioskować po opisie dolegliwości fizycznych.

Przede wszystkim chodzi o to, że wczesna faza nerwicy wegetatywnej przypomina nerwicę lękową, gdzie także mogą występować objawy somatyczne.

Co do zasady częstym elementem w przypadku zaburzeń wegetatywnych jest depersonalizacja, czyli poczucie odrealnienia w sposobie widzenia rzeczywistości wokół siebie. 

Co sprawia, że pojawia się nerwica wegetatywna? Przyczyny rozwoju tej choroby, jak w przypadku większości zaburzeń nerwicowych, tkwią w wysokim poziomie doświadczanego stresu i braku umiejętności radzenia sobie z trudnościami. Można poza tym wyróżnić zarówno przyczyny biologiczne, jak i środowiskowe.

Ryzyko zachorowania na nerwicę wegetatywną jest większe w przypadku osób, których układ nerwowy szybko się pobudza i stosunkowo wolno wygasza.

Dodatkowo u podstaw pojawienia się tej dolegliwości często pojawiają się traumatyczne przeżycia lub problemy tkwiące głęboko w dzieciństwie, które mogło być pełne stresu i niebezpieczeństw. 

Jak wygląda terapia? Jak leczyć nerwicę wegetatywną, gdy zostanie już zdiagnozowana? Chociaż wykorzystuje się tutaj leczenie farmakologiczne, to ma ono znaczenie pomocnicze.

Podstawową metodą walki o powrót do zdrowia jest psychoterapia. Najczęściej zalecane są sesje w nurcie poznawczo – behawioralnym.

Chodzi w nim o to, by możliwie dokładnie poznać przyczyny obecnego stanu tkwiące czasem w odległej przeszłości.  

W jaki sposób działają leki na nerwicę wegetatywną? Stosuje się je często jako komplementarną część terapii, opierającej się przede wszystkim na psychoterapii. Trzeba przy tym pamiętać, że leki te mają wyciszyć najsilniejsze objawy. Obniża się zwłaszcza poziom pobudzenia, co ułatwia powrót do normalnego funkcjonowania. 

Co zrobić, gdy zaatakuje nas nerwica wegetatywna? Silne objawy mogą być bardzo dokuczliwe, ale wzrost świadomości i praca na psychoterapii mogą pomóc w ich okiełznaniu.

Niekorzystne jest zaś częste stosowanie leków uspokajających lub przeciwbólowych wtedy, gdy nie wynika to ze wskazania lekarza.

Lepiej jest zażywać preparaty roślinne – choćby melisę, werbenę, wyciąg z kozłka lekarskiego lub miętę. 

Zobacz też: Nerwica natręctw – jak ją rozpoznać? Przyczyny, objawy, leczenie

Jak rozpoznać nerwicę? Jak wygląda leczenie nerwicy u psychoterapeuty?

Nerwica to zaburzenie, u którego źródła leżą nieuświadamiane konflikty. U blisko 8 milionów Polaków występują objawy nerwicy. To choroba sfery psychicznej, ale objawy są odczuwane także w ciele. Nieleczone mogą występować latami, wprawdzie z różnym nasileniem, jednak nawracając cyklicznie. 

Nerwica to problem natury psychicznej, o którym mówił już Hipokrates wprowadzając pojęcie histerii. Współcześnie pojęcie histerii nie jest już używane. 

Jakie są objawy nerwicy?

Nerwicę zalicza się do zaburzeń lękowych. Pierwsze objawy mogą występować już w dzieciństwie, jednak do rozpoznania najczęściej dochodzi u osób w wieku 25-45 lat. W określonych sytuacjach pojawia się niezrozumiały lęk.

Często towarzyszy mu wrażenie umierania lub nagłego wystąpienia objawów choroby, która może powodować śmierć (zawał serca, udar mózgu, nowotwory złośliwe).

Często współwystępują takie objawy jak bóle różnych części ciała, przewlekły kaszel, świąd skóry, suchość jamy ustnej, nagłe wzrosty ciśnienia krwi, zaburzenia widzenia, zaburzenia słyszenia.

Oczywiście objawy te mogą świadczyć o obecnej chorobie ciała, ale u pacjentów z nerwicą kolejne konsultacje u lekarzy i liczne badania nie przynoszą odpowiedzi na pytanie: Która część mojego ciała choruje? Pacjenci zmieniają więc często lekarzy i wykonują kolejne badania. Ich wyniki są nadal prawidłowe. Co charakterystyczne – dobre wyniki badań nie cieszą, a martwią pacjentów.

Jak zdiagnozować nerwicę?

Aby zdiagnozować nerwicę u kogoś z naszych bliskich warto obserwować wszelkie objawy, zarówno psychiczne jak i fizyczne. Należy pamiętać, że zaburzenia nerwicowe są poważną trudnością, którą należy leczyć.

Warto też wiedzieć, że odczuwane przez chorych na nerwicę dolegliwości w ciele sprawiają duże cierpienie i niezależnie od przyczyny (uszkodzenie ciała czy zaburzenie psychiczne) np.

stopień odczuwania bólu może być podobny, a u pacjentów z nerwicą jest niejednokrotnie dynamiczniej przeżywany, ponieważ towarzyszy mu bardzo nasilony lęk.

Jednym z objawów nerwicy mogą być też przewlekłe bóle mięśni, którym towarzyszy duże zmęczenie. Pamiętajmy, że każda sytuacja stresowa powoduje u nas odruchowe napinanie mięśni. Nie kontrolujemy tego.

Oczywiście jeśli nie cierpimy na zaburzenia lękowe, po ustąpieniu sytuacji stresowej – ustępuje też napięcie mięśni. Rozluźniamy się i odpoczywamy. Często mówimy, „ale ten stres wymęczył mnie”.

U pacjentów z zaburzeniami lękowymi nie ma okresu rozluźnienia i odprężenia, napięcie mięśni utrzymuje się przewlekle. Powoduje to nasilone i przewlekłe bóle głowy, mięśni, często całego ciała. Częste są także zmęczenie i zaburzenia snu.

Wyobraźmy sobie, że odczuwamy takie wewnętrzne napięcie, bóle mięśni, bóle głowy i kończyn, czujemy się zmęczeni, a nocny wypoczynek nie przynosi ulgi… Trudno przy takim samopoczuciu poczuć radość, cieszyć się spotkaniami z bliskimi, czy odczuwać przyjemność.

Często pierwszymi, którzy zwracają uwagę na możliwość występowania zaburzeń lękowych są: fizjoterapeuta, terapeuta uzależnień, kardiolog, gastroenterolog, neurolog lub seksuolog.

Napinane mięśnie będą powodowały przewlekłe bóle kręgosłupa i kończyn. Już podczas pierwszego badania doświadczony fizjoterapeuta zwróci na to uwagę. Jeśli dolegliwości będą ustępowały po zabiegach, ale szybko wracały – budzi to podejrzenie przyczyny w psychice, nie w ciele.

Pacjenci odczuwający przewlekłe dolegliwości bólowe i uogólnione napięcie często zauważają, że ustępują one po alkoholu lub innych substancjach psychoaktywnych. Sięgają więc po alkohol lub inne substancje odurzające coraz częściej. Niestety rozpoznanie zaburzeń lękowych często stawia się wtórnie do uzależnienia od tych substancji.

Kołatania serca, bóle w klatce piersiowej, wzrosty ciśnienia nie reagujące na leki często są przyczyną konsultacji w poradniach kardiologicznych. Jeśli po zaleconej diagnostyce kardiolog nie widzi zaburzeń w ciele pacjenta – wspomina o możliwości zaburzeń w funkcjonowaniu psychicznym. Układ krążenia i układ pokarmowy u niektórych pacjentów są bardzo podatne na stres. 

Bóle i zawroty głowy, utraty przytomności są powodem wizyt pacjentów u lekarzy rodzinnych i kolejno – neurologów. Gdy diagnostyka nie potwierdza choroby ciała często zdarza się, że pacjent zmienia poradnię i lekarza, kolejny specjalista również nie stwierdza zaburzeń. „Trudno w to uwierzyć” myśli pacjent po kolejnym ataku bólu głowy czy zawrotów głowy. W nerwicy jest to jednak możliwe.

Pacjenci są coraz bardziej otwarci na rozmowy o sferze seksualnej. Często z pominięciem lekarza rodzinnego korzystają z konsultacji u seksuologów. Zaburzenia seksualne również mogą być jednym z objawów nerwicy i wynikają z przewlekłego uczucia napięcia, zmęczenia, niechęci do życia, w tym nawiązywania i utrwalania relacji.

Jak to możliwe, że cierpi psychika, a boli ciało?

U pacjentów z nerwicą trudne emocje gromadzone są na poziomie nieuświadamianym.

Symbolicznie można powiedzieć, że nie ma przyzwolenia na poziomie świadomym na ich odczuwanie – emocje organizują się więc w objawy odczuwane przez ciało.

Wydawałoby się pozornie, że jeżeli występuje ból to przyczyna powinna tkwić w ciele, a przyczyną np. przewlekłego kaszlu na pewno jest choroba płuc. U pacjentów z nerwicą kolejne badania ciała nie potwierdzają zaburzeń.

Czy mojego bliskiego naprawdę boli, gdy mówi, że boli? Przecież badania nic nie wykazały!

Chorzy naprawdę odczuwają silny ból, mają wrażenie ściskania w gardle, czują duszność, suchość w ustach, zalewają się potami, mdleją, wymiotują, cierpią na bezsenność, zawroty głowy, drętwienia kończyn.

Często pojawiają się też przewlekłe biegunki. Często przy pierwszych incydentach nerwicy pogotowie zabiera pacjentów z podejrzeniem zawału. Inni są przekonani, że mają nowotwór, tak nasilony jest ból głowy.

Większość pacjentów jest szczerze przekonana, że ich ciało nie funkcjonuje prawidłowo. 

Dlaczego mojemu bliskiemu tak trudno uwierzyć, że to nerwica? Nadal szuka przyczyny w ciele.

Dolegliwości są tak nasilone i tak często nawracają, że trudno uwierzyć w ich psychiczną naturę. Ważnym sygnałem jest tu skuteczność leków. Jeśli dolegliwości nie ustępują po farmakoterapii, a każdy z kolejnych leków ma dodatkowo działania uboczne i pacjent go nie toleruje – to również może świadczyć o psychicznym tle zaburzeń.

Czyli kiedy podejrzewać nerwicę?

Podsumowując: im bardziej nietypowe objawy, im częściej ich lokalizacja zmienia się, im większa jest schematyczność pojawiania się dolegliwości (np. przed podróżą, podczas jazdy samochodem, podczas okresu intensywniejszej pracy, w wolne dni), im częściej wyniki badań są prawidłowe – tym większe prawdopodobieństwo występowania nerwicy.

Co to są choroby psychosomatyczne?

To właśnie nerwica, czyli dolegliwości cielesne, których źródło tkwi w psychice. Twórca współczesnej medycyny psychosomatycznej – Alexander (1950) zakładał m.in.

wieloprzyczynową genezę chorób psychosomatycznych. Popularniejsze są obecnie teorie, według których każdy stres może wywołać zmiany fizjologiczne, doprowadzające do chorób psychosomatycznych.

Do ich powstania predysponują następujące czynniki:

  • 1) genetyczne,
  • 2) wycieńczenie organizmu (np. chorobą), podatność określonych narządów na działanie stresu,
  • 3) skłonność do reagowania na stres gniewem, wrogością, niezadowoleniem, lękiem lub depresją,

4) tzw. podatność psychiczna, np. uporczywy i głęboki pesymizm, niewiara w możliwość wyjścia z trudnej sytuacji itp.,

5) aleksytymia, tj. brak umiejętności okazywania i nazywania uczuć, brak wyobraźni.

  1. Za wystąpienie zaburzeń psychosomatycznych odpowiedzialny jest szeroko rozumiany stres, szczególnie, jeśli dodatkowo stwierdza się, że:
  2. 1) nasilenie stresu jest znaczne,
  3. 2) stres działa długotrwale,
  4. 3) w odczuciu pacjenta stres jest bardzo szkodliwy,
  5. 4) w sytuacji pacjenta obecne są niekorzystne czynniki natury ogólnej, takie jak: trudności w pracy zawodowej, kłopoty w pożyciu małżeńskim, wyobcowanie w dużym mieście, przebywanie w niesprzyjającym środowisku itp.

Thomas Holmes i Richard Rahe (1967) skonstruowali Skalę Ponownego Przystosowania Społecznego, określającą wielkość stresu w „jednostkach zmian życiowych” (Life Change Unit, LCU), biorąc pod uwagę 43 ważne zdarzenia życiowe, którym przypisano od 11 do 100 punktów.

Im wyższy wskaźnik, tym bardziej znacząca jest dla powstania stresu określona sytuacja życiowa lub zdarzenie.

Na podstawie uzyskanych wyników można oszacować własny wskaźnik ryzyka, a co za tym idzie – zagrożenie problemami zdrowotnymi – zarówno natury psychicznej, jak i fizycznej.

  • Zdaniem autorów skali, istnieje 80% ryzyka rozwinięcia się w ciągu dwóch lat poważnej choroby u ludzi, którzy uzyskali w sumie ponad 300 punktów LCU (jednostki zmian życiowych), jeśli suma ta przyjmuje wartość 200–299 – ryzyko poważnej choroby wynosi 50%, a wartość 150–199 – powoduje ryzyko 33%.
  • Skala Ponownego Przystosowania Społecznego:
  • 1) śmierć współmałżonka – 100,
  • 2) rozwód – 73,
  • 3) separacja – 65,
  • 4) kara więzienia – 63,
  • 5) śmierć bliskiego członka rodziny – 63,
  • 6) własna choroba lub uszkodzenie ciała – 53,
  • 7) małżeństwo – 50,
  • 8) utrata pracy – 47,
  • 9) pogodzenie się ze współmałżonkiem – 45,
  • 10) odejście na emeryturę – 45,
  • 11) zmiana stanu zdrowia członka rodziny – 44,
  • 12) ciąża – 40,
  • 13) kłopoty seksualne – 39,
  • 14) pojawienie się nowego członka rodziny – 39,
  • 15) reorganizacja przedsiębiorstwa – 39,
  • 16) zmiana stanu finansów – 38,
  • 17) śmierć bliskiego przyjaciela – 37,
  • 18) zmiana kierunku pracy – 36, 
  • 19) zmiana częstotliwości kłótni ze współmałżonkiem – 35,
  • 20) wysoki kredyt – 31,
  • 21) pozbawienie prawa do kredytu czy pożyczki – 30,
  • 22) zmiana obowiązków w pracy – 29,
  • 23) syn lub córka opuszcza dom – 29,
  • 24) kłopoty z teściową – 29,
  • 25) wybitne osiągnięcia osobiste – 28,
  • 26) żona zaczyna lub przestaje pracować – 26,
  • 27) rozpoczęcie lub zakończenie nauki szkolnej – 26,
  • 28) zmiana warunków życia – 25,
  • 29) zmiana nawyków osobistych – 24,
  • 30) kłopoty z szefem – 23,
  • 31) zmiana godzin lub warunków pracy – 20,
  • 32) zmiana miejsca zamieszkania – 20,
  • 33) zmiana szkoły – 20,
  • 34) zmiana rozrywek – 19,
  • 35) zmiana w zakresie aktywności religijnej – 19,
  • 36) zmiana aktywności towarzyskiej – 18,
  • 37) niewielka pożyczka – 17,
  • 38) zmiana nawyków dotyczących snu – 16,
  • 39) zmiana liczby członków rodziny zbierających się razem – 15,
  • 40) zmiana nawyków dotyczących jedzenia – 15,
  • 41) urlop – 13,
  • 42) Boże Narodzenie – 12,
  • 43) pomniejsze naruszenie prawa – 11.

U mojego bliskiego rozpoznano zaburzenia dysocjacyjne. Czy to też nerwica?

Tak. W zaburzeniach dysocjacyjnych (inaczej konwersyjne) brak zmian w ciele, które mogłyby wyjaśniać występowanie objawów, natomiast stwierdza się uchwytne przyczyny psychologiczne. Rodzaje zaburzeń dysocjacyjnych t m.in.

: amnezja dysocjacyjna, fuga dysocjacyjna, osłupienie dysocjacyjne, dysocjacyjne zaburzenia ruchu – niedowłady, porażenia, zaburzenia koordynacji ruchów, drżenie lub trzęsienie, zaburzenia wydawania głosu, drgawki dysocjacyjne, dysocjacyjne znieczulenia i utrata czucia zmysłowego – ślepota, głuchota, utrata węchu.

Innymi słowy zaburzenie dysocjacyjne polega na ograniczeniu lub utracie jakiejś funkcji układu nerwowego, nie wynikającym ze zmian organicznych.

Najczęstsze objawy dysocjacyjne to: zaburzenia ruchowe, porażenie, drgawki, zatrzymanie moczu, bezgłos histeryczny, „kula histeryczna” (uczucie ucisku w gardle, utrudniające połykanie); zaburzenia narządów zmysłów – parestezje, znieczulenia, utrata węchu, ślepota, „widzenie tunelowe”, głuchota, znieczulenie na dotyk i ból; inne – np. zaburzenia świadomości, wymioty.

Czy leczyć nerwicę? Może objawy same ustąpią, skoro w ciele nie ma zaburzeń?

Zaburzenia psychosomatyczne powinny być leczone. Nieleczone mogą prowadzić do zaburzeń w ciele. Zwykle też w miarę upływu czasu lęk i trudności codziennego funkcjonowania nasilają się.

Elementem leczenia jest wyjaśnienie psychologicznego podłoża zaburzeń. Konsekwencją jest uzyskanie przez pacjenta wglądu i zrozumienia mechanizmów powstawania zaburzeń.

Ważna jest także sytuacja psychospołeczna pacjenta – choroba może wynikać z sytuacji rodzinnej pacjenta.

Jak leczy się zaburzenia nerwicowe?

Oczywiście na początku należy wykluczyć wszelkie zmiany w ciele. Może okazać się, że pacjent mający problemy z układem pokarmowym, w konsekwencji przewlekłości zaburzeń nerwicowych (i np. pobudzania błony śluzowej) ma stawiane rozpoznanie przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka, czy dwunastnicy (popularnie nazywane jest to wrzodami żołądka). 

Podstawą leczenia jest psychoterapia. Warto jednak pamiętać, że nieleczone zaburzenia nerwicowe mogą prowadzić do zaburzeń narządów, zwykle tych najsłabszych.

Stąd też niekiedy psychoterapię wspomaga się leczeniem farmakologicznym. Często trzeba szybko uspokoić pacjenta lub zmniejszyć odczuwany ból. Zaburzeń nerwicowych nie udaje się jednak wyleczyć farmakologią.

To tłumienie objawów, a nie usuwanie przyczyny.

Wybrać psychoterapię indywidualną, czy grupową?

To bardzo indywidualna decyzja. Często pacjenci z zaburzeniami nerwicowymi mają trudność z rozmową o emocjach. Psychoterapia grupowa sprzyja budowaniu zaufania do grupy, redukcji lęku, uczeniu się nawiązywania nowych relacji oraz wyrażania emocji (również tych najtrudniejszych).

Pacjent porównuje swoje doświadczenia z przeżyciami innych osób, odwzorowuje pewne postawy, nabiera nowej perspektywy, poznaje inne objawy choroby, ale przede wszystkim zdobywa przy tym wiedzę o sobie.

W psychoterapii indywidualnej pracujemy na relacji i możemy dokładniej skupić się na specyficznych dla pacjenta modelach budowania i modelowania relacji oraz dotrzeć do pokładów nieuświadamianych emocji, o których pacjent nie chce wspominać w ramach psychoterapii grupowej.

W obu rodzajach psychoterapii ważne jest zaufanie i szczerość. Niekiedy łatwiej zwierzyć się obcej osobie niż komuś bliskiemu. O trudnych sytuacjach niekiedy łatwiej jest powiedzieć psychoterapeucie niż partnerce czy innej bliskiej osobie. Najważniejsze jest jednak, aby pacjent poszukał przyczyn lęku, uświadomił sobie, w jakich sytuacjach występują określone objawy i z czym one wiążą się. 

Jak długo trwa psychoterapia?

Pierwszy etap terapii obejmuje kilkanaście spotkań, to etap budowania zaufania i diagnozowania świata emocjonalnego pacjenta. Wychodzenie z zaburzeń nerwicowych wymaga wiele pracy nad sobą, ale bardzo często kończy się sukcesem.

Czy jeśli u mojego rodzica występowała nerwica ja również będę chorować?

Nie udowodniono dziedziczenia zaburzeń lękowych. Prawdą jest jednak, że w rodzinach, w których częściej obserwuje się zaburzenia lękowe czy depresyjne – występują one w kolejnych pokoleniach.

W procesie budowania relacji w rodzinie obserwujemy różne sposoby radzenia sobie z emocjami wśród naszych bliskich.

Na poziomie podświadomym przybieramy znane nam z tych najbliższych, wczesnych relacji schematy reagowania na emocje zarówno obserwowane u innych w otoczeniu jak i powstające w nas samych.

Jeśli nie ma przyzwolenia w rodzinie na wyrażanie emocji lub emocje te są skrajnie biegunowo wyrażane (albo tłumione, ale niekontrolowane) – pacjent tłumi je i pozornie wydawałoby się „nie odczuwa”. Wycięte emocje przypominają jednak problemy „zamiecione pod dywan”: nie znikają, ale kumulują się i w najtrudniejszych dla pacjentów sytuacjach ujawniają się pod postacią zaburzeń ciała.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*