Nadczynność tarczycy a serce

Nadczynność tarczycy a serce
fot. Adobe Stock

Serce natychmiast reaguje na wszelkie zaburzenia czynności tarczycy. Zwiększona produkcja hormonów tarczycy może powodować poważne problemy zdrowotne. Do najczęstszych należą:

  • wzrost ciśnienia krwi,
  • częstoskurcz serca,
  • migotanie przedsionków,
  • niemiarowość (arytmia) serca,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • niewydolność serca lub miażdżyca,
  • przyśpieszony metabolizm,
  • ból w klatce piersiowej i kołatanie serca.

Przy już występujących chorobach serca niezwykle ważne jest przywrócenie prawidłowego poziomu hormonów tarczycy w organizmie. W przeciwnym razie problemy nasilają się.

Jakie są czynniki ryzyka nadczynności tarczycy?

Do głównych przyczyn nadczynności tarczycy należą:

  • autoimmunologiczna choroba tarczycy, zwana chorobą Gravesa-Basedowa (ponad 70% przypadków nadczynności tarczycy jest spowodowanych właśnie tą chorobą),
  • inne choroby autoimmunologiczne, takie jak cukrzyca typu 1 lub choroby reumatyczne,
  • guzki, do których zaliczają się wole toksyczne guzkowe oraz wole wieloguzkowe,
  • bolesne powiększenie i zapalenie tarczycy (inaczej podostre zapalenie tarczycy),
  • przejściowa nadczynność tarczycy – do tej grupy zaliczane są: poporodowe zapalenie tarczycy występujące u 5 do 10% kobiet po porodzie oraz bezobjawowe zapalenie tarczycy; w obu przypadkach zaburzenia funkcjonowania narządu tarczycy są przejściowe,
  • nadmierne spożycie jodu lub przedawkowanie lewotyroksyny.

Objawy nadczynności tarczycy

Objawy nadczynności tarczycy bardzo często są mylnie interpretowane jako oznaka stresu, depresji bądź menopauzy. Wato więc wiedzieć, czym charakteryzuje się to zaburzenie. Nawet jego łagodna forma ma bowiem wpływ na prawidłowe funkcjonowanie serca. Dotyczy to zwłaszcza osób w podeszłym wieku. Powiedz lekarzowi o swoich objawach. Może to być m.in.:

  • szybka praca serca (często powyżej 100 uderzeń na minutę),
  • nieregularny rytm serca,
  • nerwowość, rozdrażnienie,
  • zmniejszenie masy ciała bez zmiany diety,
  • wytrzeszcz oczu, błyszczące gałki oczne (typowe dla choroby Gravesa-Basedowa),
  • zwiększona wrażliwość na wysokie temperatury,
  • osłabienie mięśni, zwłaszcza ramion i ud,
  • zwiększone pocenie,
  • częste wypróżnienia,
  • mniej nasilone lub rzadsze krwawienia miesięczne,
  • drżenie rąk,
  • szybki wzrost paznokci, 
  • wypadanie włosów,
  • gładka i cienka skóra.

Profilaktyka i leczenie nadczynności tarczycy

Sposób leczenia nadczynności tarczycy zależy od rodzaju schorzenia, które rozpoznaje się dzięki badaniom krwi, pomiarowi stężenia hormonu TSH (tzw. hormonu pobudzającego tarczycy) oraz badaniu przeciwciał anty-TPO w organizmie.

Leczenie dostosowane jest do wieku, stanu zdrowia pacjenta oraz do nasilenia choroby. Opcje leczenia obejmują:

  • leki przeciwtarczycowe, które uniemożliwiają wytwarzanie nadmiernej ilości hormonów tarczycy bez jej niszczenia,
  • napromieniowanie jodem radioaktywnym, w celu zniszczenia tkanki tarczycy i zahamowania wytwarzania hormonów,
  • chirurgiczne usunięcie części lub całej tarczycy. 

Zobacz także:Nadczynność tarczycy u kobiet w ciążyNie każdą nadczynność tarczycy leczy się tak samo

Źródło: Solski Burson-Marsteller/mk

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Nadczynność tarczycy

Nadczynność tarczycy a serce

Nadczynność tarczycy to stan wynikający z nadmiaru hormonów tarczycy we krwi. Nadczynność może być pierwotna, to znaczy ze wynika z procesu chorobowego umiejscowionego w samej tarczycy, lub wtórna.

Najczęstszą przyczyną wtórnej nadczynności jest hormonalnie czynny gruczolak przysadki mózgowej. Rzadszą przyczyną jest guz zwany potworniakiem, który może zawierać tkankę tarczycy.

W Polsce przyczyną pierwotnej nadczynności tarczycy nadczynności są najczęściej zmiany łagodne guzkowe (pojedyncze lub mnogie). Częsta jest również choroba Gravesa-Basedova.

Nadczynność tarczycy przejawia się utratą masy ciała, nadmierna potliwością, nadmiernym pobudzeniem, drażliwością. Niekiedy może występować duszność, zaburzenia libido, bezsenność.

W zależności od przyczyny, w leczeniu nadczynności tarczycy sięga się po farmakoterapię, metody chirurgiczne (całkowite lub częściowe usunięcie tarczycy) lub po techniki medycyny nuklearnej (radiojod).

Nadczynność tarczycy a choroby serca

Z punktu widzenia kardiologi istotne są zaburzenia rytmu serca i nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia rytmu mają charakter częstoskurczu nadkomorowego, skurczów dodatkowych, często występuje napadowe migotanie przedsionków. Arytmie te ustępują przy prawidło prowadzonym leczeniu nadczynności tarczycy.

W skrajnych przypadkach może dojść do przełomu tarczycowego, w przebiegu którego pojawiają się zaburzenia rytmu serca, gorączka, pobudzenie psychoruchowe i skoki ciśnienia. Przełom jest stanem zagrożenia życia.

Prawidłowy rytm serca to rytm zatokowy, podczas którego węzeł zatokowo-przedsionkowy (SA) działa jak naturalny rozrusznik z…

Migotanie przedsionków jest najczęstszym zaburzeniem rytmu, występującym u ludzi dorosłych. Cechą charakterystyczną migotania…

Arytmia serca to stan, w którym prawidłowa praca serca jest zaburzona. U podłoża tego typu patologii leżą nieprawidłowości w…

Ekstrasystolia to inaczej dodatkowy skurcz, wynik przewiedzenia do komór dodatkowego impulsu elektrycznego. Prawidłowy rytm serca…

Niedoczynność tarczycy to stan wywołany za mała produkują hormonów (T3 oraz T4) tarczycy w stosunku do zapotrzebowania organizmu….

L-tyroksyna to analog tyroksyny, jednego z hormonów tarczycy. L-tyroksyna jest stosowana we wszystkich chorobach przebiegających…

Mikrogruczolak to termin odnoszący się do guza przysadki mózgowej, zawierający informację na temat jego wielkości….

Przytarczyce są drobnymi gruczołami wewnątrzwydzielniczymi, występują najczęściej w liczbie 4 i zwykle są zlokalizowane w okolicy…

Skoki wartości ciśnienia tętniczego mogą być bardzo dokuczliwym objawem. Mogą również stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i…

Choroba Hashimoto to przewlekłe zapalnie tarczycy o podłożu autoimmunologicznym. Organizm chorego, z przyczyn dotychczas…

Leia também:  Lumbago – jak leczyć i zapobiegać?

T3 i T4 to skróty od nazw hormonów tarczycy, odpowiednio trijodotyronina oraz tyroksyna. W toku diagnostyki chorób…

Standardowo biopsja tarczycy jest wykonywana techniką BAC (aspiracyjna biopsja cienkoigłowa). Pod kontrolą sondy USG lekarz…

O częstoskurczu mówimy, gdy częstość pracy serca u człowieka dorosłego przekracza 100 uderzeń na minutę. Inne normy odnoszą się…

Akromegalia to zespół zamian występujących na skutek nadmiernego wydzielania hormonu wzrostu przez guza przysadki. Bardzo…

Masz problem z rozszyfrowaniem wyników tarczycy po odebraniu badań? Zastanawiasz się czy Twoje dolegliwości mogą sugerować problemy z tarczycą? Zapytaj innych użytkowników oraz…

Guzki na ciele mogą powstawać na skutek rozmaitych procesów i świadczyć o różnych schorzeniach. Porozmawiaj o niepokojących Cię zgrubieniach na ciele i dowiedz się jak to było z…

Choroby tarczycy | Artemida – Klinika Leczenia Niepłodności

Rolą tarczycy jest produkcja hormonów, które w zasadzie regulują funkcjonowanie całego organizmu. Ciśnienie krwi, tętno, metabolizm, a nawet nastrój i samopoczucie pozostają w dużej mierze pod kontrolą hormonów tarczycy.

One też wpływają na regulację cyklu menstruacyjnego u kobiet, wpływają na prawidłową erekcję u mężczyzn, a u obojga płci na libido. Przy zaburzeniach ich wydzielania z pewnością ucierpią skóra, włosy i paznokcie, a czasem kości.

Wydzielanie hormonów tarczycy regulowane jest na zasadzie sprzężenia zwrotnego:

  • sygnały z organizmu zbiera podwzgórze i gdy zarejestruje spadek poziomu hormonów tarczycy, uwalnia odpowiedni hormon-sygnał dla przysadki mózgowej,
  • przysadka rozpoczyna uwalnianie TSH, czyli hormonu stymulującego tarczycę do pracy,
  • pod wpływem TSH tarczyca uwalnia swoje hormony (tyroksynę – FT4 i trójjodotyroninę – FT3),
  • wraz ze wzrostem ich poziomu hamowane jest wydzielanie TSH,
  • w konsekwencji stopniowo spada poziom hormonów tarczycy i cykl zaczyna się od początku.

Czasem jednak coś złego dzieje się w tarczycy i przestaje ona reagować na sygnały od przysadki. Wówczas mimo wzrostu poziomu TSH nie wydziela ona swoich hormonów w oczekiwanej ilości.

Tarczyca może też bez stymulacji produkować nadmierne ilości hormonów. Niedomagać może także przysadka i wówczas, choć nie otrzymuje sygnałów od podwzgórza, nadal produkuje TSH, zmuszając w ten sposób tarczycę do zwiększonego uwalniania hormonów.

Zdarza się też, że zaburzenia pojawiają się już w podwzgórzu. 

Problemy mogą pojawić się również poza samą tarczycą, gdy na skutek nieprawidłowej pracy układu odpornościowego organizm wytwarza przeciwciała, które traktują tarczycę jako wroga i stopniowo ją niszczą.

Najczęściej występujące choroby o podłożu autoimmunologicznym to:

  • Choroba Hashimoto, w której przebiegu niszczone są białka tarczycowe, przez co utrudniona jest produkcja hormonów i ich poziom jest zbyt niski (niedoczynność),
  • Choroba Gravesa-Basedowa, gdy produkowane są przeciwciała, stymulujące receptory TSH, przez co tarczyca nie odczytuje właściwie sygnałów i cały czas produkuje swoje hormony, prowadząc do ich nadmiernego stężenia w surowicy (nadczynność).

Niezależnie jednak od przyczyny, objawy zaburzeń pracy tarczycy są podobne.

Niedoczynność tarczycy

Objawy niedoczynności nie są specyficzne i początkowo nie budzą większego niepokoju:

  • skóra staje się sucha i się łuszczy, mimo stosowania odpowiednich kosmetyków,
  • włosy robią się cienkie, łamliwe i przesuszone choć nie wynika to z nadmiernej stylizacji czy niewłaściwej pielęgnacji,
  • bez wyraźnej przyczyny rośnie waga, 
  • często czujemy zmęczenie, senność, osłabienie,
  • pojawiają się problemy z pamięcią i koncentracją,
  • nawet w ciepłe dni towarzyszy nam uczucie zimna,
  • pojawiają się obrzęki i skurcze mięśni,
  • cykl menstruacyjny staje się nieregularny, a miesiączki obfite i długotrwałe,
  • pojawiają się trudności z zajściem w ciążę.

Nadczynność tarczycy

W przypadku zbyt wysokiego poziomu hormonów tarczycy objawy są bardziej zauważalne, choć też często lekceważone, bo narastają stopniowo:

  • pojawia się przypływ energii i pobudzenie, 
  • bez wyraźnego powodu zaczynamy chudnąć,
  • później dołącza chwiejność emocjonalna, drażliwość, nerwowość,
  • często mamy trudności z zaśnięciem,
  • czujemy przyspieszone bicie serca i niepokój,
  • bardziej niż zwykle się pocimy,
  • może pojawić się wytrzeszcz oczu,
  • miesiączki stają się coraz rzadsze, skąpe, w końcu zanikają,
  • zajście w ciążę może być trudne.

W wielu przypadkach próbujemy sobie wytłumaczyć te objawy innymi przyczynami, jak przemęczenie, pora roku, stres, ale w pewnym momencie trudno je ignorować.

Gdy objawy nie mijają z czasem, warto wybrać się na badania. Długo trwająca nadczynność tarczycy może doprowadzić do nadciśnienia, arytmii serca. Niedoczynność zaś poza pogorszeniem jakości życia może utrudniać zajście w ciążę i rzutować na rozwój płodu. Wykryte choroby tarczycy za to dość łatwo poddają się leczeniu, więc nie warto odwlekać wizyty u lekarza.

Na koniec trzeba również wspomnieć o nowotworach tarczycy.

Jeśli zauważymy, że obwód szyi zaczyna się powiększać, wyczujemy zgrubienia czy guzki, mamy powiększone węzły chłonne albo nagle pojawia się chrypka, duszność i problemy z przełykaniem, sytuacja może być poważna.

Towarzyszące tym zmianom objawy niedoczynności lub nadczynności powinny skłonić do natychmiastowej wizyty u lekarza. Pamiętajmy, że w przypadku podejrzenia raka, zawsze czas ma decydujące znaczenie.

Jeśli więc masz podejrzenie, że z Twoją tarczycą dzieje się coś niepokojącego, zapraszamy na wizytę. 

Leia também:  Como beber licor de creme baileys

Umów wizytę

Choroba tarczycy – jak skuteczniej chronić serca pacjentów z cukrzycą typu 2

  • Diabetologia , Otwarty dostęp
  • 28 maja 2020
  • NR 22 (Maj 2020)

Dominika Rokicka , Marta Wróbel , Aleksandra Szymborska-Kajanek , Krzysztof Strojek

Cukrzyca jest schorzeniem przewlekłym, w którym powikłania makronaczyniowe stanowią główną przyczynę zgonów.

Współistnienie nadczynności lub niedoczynności tarczycy w tej grupie pacjentów dodatkowo pogarsza przebieg chorób układu sercowo-naczyniowego.

Znajomość profilaktyki oraz leczenia zaburzeń funkcji tarczycy może uchronić osoby chore na cukrzycę i z chorobami sercowo-naczyniowymi przed groźnymi powikłaniami i zgonem.

Cukrzyca jest wciąż rosnącym problemem na całym świecie. W związku z lawinowym narastaniem liczby pacjentów jest to choroba społeczna, stanowiąca wyzwanie dla współczesnej medycyny.

Mimo wysiłków służby zdrowia w wielu krajach znaczny odsetek chorych nie uzyskuje prawidłowego wyrównania metabolicznego, co skutkuje rozwojem późnych powikłań, w tym makronaczyniowych.

Chory na cukrzycę z obecnością powikłań naczyniowych (przebyty zawał serca, ostry incydent wieńcowy, rewaskularyzacje naczyń wieńcowych i inne procedury rewaskularyzacyjne, udar mózgu, przejściowy atak niedokrwienny, tętniak aorty i choroba naczyń obwodowych) lub obecnymi innymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, tj.

albuminurią, nadciśnieniem tętniczym, hipercholesterolemią, palący tytoń czy z rodzinnym występowaniem chorób sercowo-naczyniowych traktowany jest jako pacjent bardzo wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego. W przypadku braku przewlekłych powikłań cukrzycy i innych czynników ryzyka sercowo-naczyniowego ryzyko to określane jest jako wysokie [1].

Jeżeli do wszystkich wymienionych czynników ryzyka dołączy się schorzenie zaburzające metabolizm glukozy oraz wpływające na funkcję serca, takie jak niedoczynność lub nadczynność tarczycy, rokowanie chorego na cukrzycę znacznie się pogarsza.

Fizjologicznie hormony tarczycy poprzez pobudzenie swoistych receptorów jądrowych wpływają na metabolizm komórek obwodowych. Głównym hormonem gruczołu tarczowego działającym na narządy docelowe jest T3 (trójjodotyronina). Tyroksyna (T4) jest prohormonem, który ulega dejodynacji w tkankach obwodowych i w większości ulega zamianie w T3.

Hormony T3 i T4 wpływają na przemianę węglowodanów, wzmagając wchłanianie glukozy i galaktozy z jelit, przyspieszają rozpad glikogenu w wątrobie, ale jednocześnie zwiększają zużycie glukozy przez tkanki obwodowe. Dodatkowo zwiększają lipolizę, co wpływa na zwiększenie stężenia kwasów tłuszczowych.

Działają synergistycznie do amin katecholowych i glikokortykosteroidów zarówno na metabolizm węglowodanów, jak i przemianę tłuszczową. Zmniejszenie stężenia hormonów tarczycy prowadzi do upośledzenia metabolizmu lipidów, zwiększenia stężenia cholesterolu, fosfolipidów i trójglicerydów, które wpływają na wzrost ryzyka rozwoju miażdżycy, w tym choroby wieńcowej. Zmniejszona ilość hormonów tarczycy doprowadza do pogłębiania długu tlenowego wskutek ujemnego działania chrono- i inotropowego [2, 3].

Nadmierna ilość hormonów tarczycy wywołuje zwiększenie podstawowej przemiany materii, nawet o 60–100% powyżej wartości prawidłowych, a efektem jest wzmożone zużycie tlenu i wzrost wytwarzania energii.

Klinicznie objawem nadmiaru hormonów tarczycy jest tachykardia, zwiększenie objętości wyrzutowej serca, skrócenie okresu wyrzutu, wzrost ciśnienia skurczowego krwi oraz rozszerzenie naczyń obwodowych, co skutkuje obniżeniem ciśnienia rozkurczowego [2–4].

Zarówno nadczynność, jak i niedoczynność tarczycy zaburzają funkcję skurczową i rozkurczową serca, generują występowanie zaburzeń rytmu serca, zaburzają prawidłowe ciśnienie tętnicze krwi, negatywnie wpływają na wyrównanie metaboliczne cukrzycy. 

Niewydolność serca i zaburzenia rytmu serca w nadczynności i niedoczynności tarczycy

Dotychczas analizując przyczyny niewydolności serca i zaburzeń rytmu serca, w większości przypadków skupiano się na poszukiwaniu zmian organicznych w obrębie serca, na diagnostyce choroby wieńcowej. Obecnie do pełnej diagnostyki kardiologicznej należy dołączyć ocenę zaburzeń funkcji tarczycy.

Nadmiar hormonów tarczycy w sposób bezpośredni wpływa na nadmierną ekspresję genów kodujących białka wchodzące w skład włókien kurczliwych kardiomiocytów. Działa on także pośrednio na układ sercowo-naczyniowy, wpływając na stężenie wapnia i innych jonów w przestrzeni wewnątrzkomórkowej oraz nadmiernie aktywując układ współczulny.

Niedoczynność tarczycy nasila rozwój zmian miażdżycowych, a to z kolei wpływa na pojawienie się bądź zaostrzenie objawów niewydolności układu sercowo-naczyniowego.

Niewydolność serca i zaburzenia rytmu występujące w czasie tyreotoksykozy lub hipotyreozy wymagają zatem leczenia nie tylko kardiologicznego, lecz przede wszystkim ustabilizowania metabolizmu tarczycy [4].

O ile jawna, pełnoobjawowa nadczynność tarczycy jest wskazaniem do włączenia leczenia farmakologicznego, najczęściej tiamazolem w dawce 10–30 mg/dobę, o tyle leczenie subklinicznej nadczynności tarczycy nadal wzbudza kontrowersje. Leczenie tyreostatykiem zaleca się chorym po 65.

roku życia, u których stężenie TSH jest mniejsze niż 0,1 mIU/l lub u pacjentów młodszych z TSH < 0,1 mIU/l, u których występują: choroba sercowo-naczyniowa, osteoporoza, menopauza lub objawy nadczynności tarczycy. Leczenie rozważa się również u chorych po 65.

roku życia z TSH w zakresie 0,1–0,39 mIU/l, gdy współistnieje choroba sercowo-naczyniowa lub u młodszych pacjentów z objawami nadczynności tarczycy lub poważną chorobą serca [6, 7]. U chorych z zaburzeniami rytmu serca, niewydolnością serca kluczowa, obok leczenia przyczynowego, jest terapia schorzeń współistniejących, takich jak cukrzyca czy choroby tarczycy, ponieważ ich optymalne wyrównanie korzystnie wpływa na zmniejszenie występowania napadowych arytmii, ich nawrotu lub zaostrzenia niewydolności serca. 

Poamiodaronowe zaburzenia równowagi hormonalnej tarczycy

Wielu chorych na cukrzycę oraz z zaburzeniami rytmu serca wymaga stosowania leków antyarytmicznych. Jednym z częściej stosowanych jest amiodaron – lek zawierający 75 mg jodu organicznego w 1 tabletce. Taka ilość jodu wielokrotnie przekracza dobowe zapotrzebowanie na ten pierwiastek, które prawidłowo wynosi 150–200 μg.

Leia também:  Łysienie rozlane – przyczyny, objawy, leczenie

Dodatkowo lek ten kumuluje się w tkankach i narządach, między innymi wątrobie, płucach, tkance tłuszczowej [8]. Okres półtrwania amiodaronu jest zmienny osobniczo i wynosi 20–100 dni [9]. Zatem zastosowanie 1 tabletki leku powoduje nadmierną podaż jodu do komórek tarczycy przez wiele miesięcy po jej zastosowaniu.

W przypadku gdy gruczoł tarczowy prawidłowo odpowiada na nadmiar jodu w organizmie, czyli zaprzestaje syntezy hormonów tarczycy (efekt Wolffa-Chaikoffa), a następnie w mechanizmie ucieczki od efektu Wolffa-Chaikoffa produkuje odpowiednią ilość T3 i T4, równowaga hormonalna tarczycy zostaje zachowana [10].

Niestety u niektórych osób produkcja hormonów tarczycy zostaje zaburzona w sytuacji gdy przez wiele dni lub miesięcy podaż jodu jest zbyt duża. Nadmiar jodu może być także odpowiedzialny za toksyczne uszkodzenie komórek tarczycowych, podobnie jak sama cząsteczka amiodaronu, która ma bezpośredni toksyczny wpływ na tyreocyty [5, 11].

Dodatkowo budowa cząsteczki amiodaronu jest podobna do struktury T3, zatem efekt działania może wynikać z bezpośredniego łączenia się leku z receptorem dla hormonów tarczycy [12].  Wszystkie te mechanizmy doprowadzają do rozwoju nadczynności gruczołu tarczowego u około 15–20% pacjentów leczonych amiodaronem lub jego niedoczynności u 25,8–30,8% [8].

Dlatego przed włączeniem tego preparatu konieczna jest kontrola stężenia hormonów tarczycy, TSH, przeciwciał przeciwtarczycowych anty-TPO i anty-TG, a u osób ze zmniejszonym stężeniem TSH – dodatkowo przeciwciał przeciw receptorowi dla TSH (TRAb) oraz scyntygrafii tarczycy [15].

W przypadku subklinicznej lub pełnoobjawowej nadczynności tarczycy należy rozważyć usunięcie gruczołu tarczowego lub leczenie I-131 przed zastosowaniem amiodaronu. Zaburzenia funkcji tarczycy mogą pojawić się w dowolnym momencie podczas leczenia amiodaronem oraz wiele miesięcy po jego zakończeniu.

Zaleca się kontrolę hormonów tarczycy i TSH miesiąc i 3 miesiące po włączeniu leczenia, następnie co 3–6 miesięcy w trakcie leczenia, a także do 6–12 miesięcy po zakończonym leczeniu [8]. W chwili stwierdzenia nadczynności tarczycy indukowanej amiodaronem należy podjąć decyzję o dalszym stosowaniu tego leku oraz włączyć odpowiednie leczenie tyreostatyczne.

Nie ma jednoznacznego konsensusu dotyczącego kontynuowania lub zaprzestania stosowania amiodaronu. Odstawienie leku może skutkować zaostrzeniem objawów sercowych oraz nasileniem objawów nadczynności tarczycy w tym zaburzeń rytmu serca [5, 13]. Leczenie nadczynności tarczycy należy wdrożyć natychmiast po jej stwierdzeniu.

Sposób leczenia zależy od typu nadczynności tarczycy indukowanej amiodaronem (amiodarone-induced thyrotoxicosis – AIT). Zwykle u osób z wcześniejszą patologią tarczycy występuje typ 1, w którym nadczynność tarczycy wynika z nadmiernej produkcji hormonów przez tyreocyty. W tym przypadku podstawowymi lekami są tionamidy.

Jeśli rozpoznany zostanie typ 2 AIT, w którym dochodzi do destrukcji tyreocytów i uwolnienia hormonów tarczycy z rozpadających się komórek, leczeniem z wyboru są glikokortykosteroidy. Niejednokrotnie trudno jest jednoznacznie rozpoznać konkretny typ AIT. W mieszanych/nieokreślonych postaciach nadczynności tarczycy należy wdrożyć leczenie farmakologiczne obejmujące zarówno tyreostatyki, jak i glikokortykosteroidy [5, 8].

Niedoczynność tarczycy indukowana amiodaronem (amiodarone-induced hypothyroidism – AIH) nie wymaga zaprzestania stosowania amiodaronu, a decyzja dotycząca włączenia lewotyroksyny musi być podjęta indywidualnie u każdego pacjenta, szczególnie w sytuacji subklinicznej niedoczynności tarczycy.

Zbyt duże dawki lewotyroksyny u chorych z ciężkimi chorobami serca mogą doprowadzić do powikłań sercowo-naczyniowych.

Należy również pamiętać, że po odstawieniu amiodaronu może wystąpić spontaniczna remisja niedoczynności tarczycy po 2–4 miesiącach, a zatem rozpoczęcie leczenia lewotyroksyną może zostać opóźnione [8, 14].

Wpływ środków cieniujących zawierających jod na funkcję tarczycy

Wielu chorych na cukrzycę jest hospitalizowanych na oddziałach kardiologii zarówno z powodu ostrych zespołów wieńcowych, jak i w celu przeprowadzenia diagnostyki inwazyjnej choroby niedokrwiennej serca.

W czasie wykonywania koronarografii czy angiografii tętnic wieńcowych podanie środka cieniującego zawierającego jod znacznie przekracza fizjologiczne dobowe zapotrzebowanie na ten pierwiastek (radiologiczne środki cieniujące zawierają 140–400 mg jodu w 1 ml).

Podobnie jak w przypadku zastosowania amiodaronu, u niektórych chorych istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia nadczynności lub niedoczynności tarczycy [15, 16].

Mechanizm nadczynności tarczycy w tym przypadku jest taki sam jak po zastosowaniu amiodaronu (jod służy jako substrat do produkcji hormonów tarczycy lub prowadzi do uszkodzenia tyreocytów i wydostawania się nadmiernej ilości hormonów tarczycy do krwiobiegu).

Prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń funkcji tarczycy po podaniu środka cieniującego zawierającego jod wzrasta u chorych z wcześniej rozpoznanymi chorobami tarczycy. Dlatego u tych pacjentów wskazane jest wykonanie badań hormonalnych tarczycy przed podaniem środka kontrastowego [15, 17].

U chorych z jawną nadczynnością tarczycy planowe podanie środka cieniującego zawierającego jod jest przeciwwskazane – należy odroczyć badania obrazowe z kontrastem do czasu normalizacji funkcji tarczycy [15].

U pacjentów z subkliniczną nadczynnością tarczycy najskuteczniejsze wydaje się zastosowanie 20 mg tiamazolu doustnie oraz 900 mg/dobę nadchloranu sodu (3 razy dziennie po 300 mg) dzień przed badaniem oraz kontynuowanie obu leków 14 dni po podaniu środka kontrastowego. Jednocześnie u wszystkich chorych należy monitorować FT4 i FT3 co 2–4 tygodnie przez 1–3 miesięcy [15, 18]. Jawna lub subkliniczna niedoczynność tarczycy nie jest przeciwwskazaniem do zastosowania jodowego środka cieniującego. Istnieje jednak możliwość pogorszenia niedoczynności tarczycy, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji tarczycy po podaniu środka kontrastowego [15].

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*