Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej

Przewlekła niewydolność żył jest najczęściej następstwem zespołu pozakrzepowego, ale może powstać również w przebiegu pierwotnych żylaków (samoistnych) lub niewydolności zastawek żył głębokich.

 Problem w przewlekłej niewydolności żylnej głównie polega na trwałych zaburzeniach w odpływie krwi z kończyn dolnych, powstałych w wyniku niedrożności lub uszkodzenia żył głębokich przez proces zapalno-zakrzepowy.

Wśród objawów przewlekłej niewydolności żylnej dominują:  uczucie ciężkości kończyn dolnych, bóle o różnym nasileniu, obrzęki, szczególnie zaznaczone na obwodzie kończyn, zła tolerancja wysiłku fizycznego, przebarwienia oraz stan zapalny skóry i tkanki podskórnej, stwardnienie tkanek, przewlekłe owrzodzenia lub blizny po nich oraz wtórne żylaki.

Należy zwrócić uwagę, że objawy przewlekłej niewydolności żylnej nie muszą wystąpić wszystkie na raz i natychmiastowo. Jest to raczej proces postępujący, w którym skrajną sytuacją jest wystąpienie owrzodzenia.

Niestety bez profesjonalnej pomocy lekarskiej zwykle są to owrzodzenia bardzo trudno gojące się, pozostawiające blizny z tendencją do odnawiania się, pogarszające jakość życia. Z drugiej strony występowanie obrzęków w okolicy kostek kończyn dolnych nie musi od razu oznaczać początków przewlekłej niewydolności żylnej.

 Dlatego aby zróżnicować przyczynę powstałych dolegliwości warto udać się do chirurga naczyniowego. Jednym z badań, pozwalających ustalić przyczynę przewlekłej niewydolności żylnej, jest USG Doppler układu żylnego kończyn dolnych.

Wyniki badań wskazują, że żylaki  występują u kobiet do 2 razy częściej niż u mężczyzn.  Wśród przyczyn wymienia się ciążę, estrogeny i dłuższy czas życia.

Zauważono, że zarówno przebyte ciąże, jak i porody wpływają negatywnie na stan funkcjonowania układu żylnego kończyn dolnych.  Objawy przewlekłej choroby żylnej u wielu kobiet pojawiają się lub nasilają w ciąży.

Podobnie żylaki, pojawiają się w czasie pierwszej ciąży i znikają po porodzie, po drugim porodzie mamy już często do czynienia z utrzymywaniem się zmian w naczyniach żylnych.

Dlaczego tak się dzieje ? Mamy do czynienia z wieloma czynnikami.  Po pierwsze, rozwijająca się ciężarna macica uciska na naczynia żylne.

Zwiększa się także objętość krwi krążącej i rzutu mięśnia sercowego co powoduje zwiększone parcie na ściany naczyń krwionośnych, może to powodować poszerzenie się światła naczyń żylnych, dysfunkcję zastawek żylnych, zaleganie krwi w żyłach kończyn dolnych.

 W czasie ciąży dochodzi do zwiększenia lepkości krwi ,co może aktywować proces zakrzepowy. Dodatkowym i nieuniknionym czynnikiem są zmiany hormonalne, głównie wzrost stężenia estrogenów i progesteronu.

Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej
Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej

Głównym sposobem leczenia niewydolności żylnej u kobiet w ciąży jest kompresjoterapia czyli stosowanie ucisku na kończynę tak, aby przeciwdziałać nadciśnieniu w niewydolnych żyłach.  Profilaktyka uciskowa zalecana jest szczególnie pacjentkom z wywiadem naczyniowym, obejmującym zarówno przebyte zakrzepowe zapalenie żył jak i stwierdzone żylaki kończyn dolnych lub sromu.

Wyroby o stopniowanym ucisku powinny być stosowane od początku ciąży. Przeciw wskazaniem do ich stosowania są stany zapalne skóry, rany, miażdżyca zarostowa tętnic kończyn dolnych, angiopatia cukrzycowa.  Z punktu widzenia chirurga naczyniowego dodatkową pomoc stanowią leki flebotropowe, jednakże zalecamy aby włączenie takich leków odbywało się w porozumieniu z ginekologiem prowadzącym ciążę.

Niewydolność żylna | żylaki kończyn dolnych / Klinika Flebologii

Niewydolność żylna kończyn dolnych, to proces chorobowy, w którym ujawniają się objawy zastoju w krążeniu żylnym nóg. Wszystko wskutek nieprawidłowego działania zastawek żylnych, co jest bezpośrednią przyczyną wstecznego przepływu (tzw. refluksu żylnego) i tworzenia się żylaków kończyn dolnych.

Rzadziej do niewydolności żylnej w obrębie nóg dochodzi wskutek zwężenia światła żyły, jej niedrożności, bądź podniedrożności, spowodowanych zakrzepicą lub zmianami wstecznymi w przebiegu zespołu pozakrzepowego.

  • pierwotna niewydolność zastawek żylnych (tzw. wrodzona) – żylaki pierwotne
  • nabyta niewydolność zastawek żylnych (postać wtórna) – żylaki wtórne
  • przebyta zakrzepica żył głębokich skutkująca występowaniem zespołu pozakrzepowego
  • żylne zespoły uciskowe (występujące najczęściej w ciąży w segmencie biodrowym)
  • niewydolność żylna miednicy będąca przyczyną żylaków okolic intymnych i jednocześnie żylaków atypowych na nogach
  • płeć żeńska
  • wiek
  • uwarunkowania rodzinne (większość przypadków to dziedziczne typy niewydolności)
  • ciąża (każda kolejna istotnie zwiększa ryzyko wystąpienia żylaków)
  • otyłość oraz wysoki wzrost
  • długotrwałe przebywanie w pozycji siedzącej lub stojącej
  • uporczywe zaparcia
  • wady postawy (np. płaskostopie)
  • terapia hormonalna (antykoncepcja doustna, hormonalna terapia zastępcza)

Czynnikiem wywołującym objawową niewydolność żylną kończyn dolnych jest nadciśnienie panujące w łożysku naczyń żylnych. Prowadzi ono do poszerzenia żył, przepływu wstecznego przez zastawki żylne, powstawania widocznych na skórze pajączków żylnych (tzw. telangiektazji i wenulektazji).

Z biegiem czasu dochodzi do utrwalonych zmian w tkance podskórnej i skórze, zaopatrywanych przez nieprawidłowo działające naczynia żylne. Żylaki kończyn dolnych powstają ze względu na patologiczny odpływ krwi żylnej, który wiąże się ze zwiększonym ryzykiem występowania zakrzepów, przesączaniem płynu bogatobiałkowego poza naczynie i tworzeniem się obrzęków.

1

Niewydolność żylna kończyn dolnych charakteryzuje się szerokim spektrum objawów, które wynikają z mechanizmu jej tworzenia, osobniczej wrażliwości pacjenta i stopnia zaawansowania choroby.

czytaj więcej

Niewydolność żylna kończyn dolnych charakteryzuje się szerokim spektrum objawów, które wynikają z mechanizmu jej tworzenia, osobniczej wrażliwości pacjenta i stopnia zaawansowania choroby.

  • dyskomfort, uczucie cieżkości i napięcia mięśni kończyn dolnych, w szczególności po długim przebywaniu w pozycji stojącej lub siedzącej, ustępujące po spoczynku zwłaszcza w pozycji z uniesionymi ku górze nogami
  • dokuczliwe skurcze łydek, szczególnie w nocy
  • świąd skóry
  • zespół niespokojnych nóg
  • ból wzdłuż przebiegu poszerzonej żyły

2

Zaawansowana niewydolność żylna kończyn dolnych występuje zazwyczaj po kilku latach od wystąpienia pierwszych alarmujących objawów skórnych, takich jak pajączki i poszerzone żyły siatkowate.

czytaj więcej

Zaawansowana niewydolność żylna kończyn dolnych występuje zazwyczaj po kilku latach od wystąpienia pierwszych alarmujących objawów skórnych, takich jak pajączki i poszerzone żyły siatkowate.

  • pajączki naczyniowe oraz poszerzone żyły podskórne (tzw. telangiektazje i wenulektazje)
  • poszerzone, widoczne przez skórę, żylakowato zmienione gałęzie podskórne o krętym przebiegu (tzw. żylaki)
  • obrzęk podudzi
  • przebarwienia skóry – brunatne, rdzawobrązowe, zwłaszcza w okolicy kostki
  • trudno gojące się owrzodzenia żylne goleni
  • wyprysk skórny żylakowaty

Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej

3

Podstawą prawidłowego rozpoznania niewydolności żylnej kończyn dolnych, jest rzetelnie zebrany wywiad od pacjenta (obserwowane dolegliwości, tempo powstawania zmian na skórze, wywiad rodzinny).

Dla postawienia końcowego rozpoznania najważniejsze jest prawidłowe wykonanie badania USG Doppler układu żylnego, przeprowadzone przez doświadczonego ultrasonografistę, zajmującego się na co dzień flebologią.

czytaj więcej

Podstawą prawidłowego rozpoznania niewydolności żylnej kończyn dolnych, jest rzetelnie zebrany wywiad od pacjenta (obserwowane dolegliwości, tempo powstawania zmian na skórze, wywiad rodzinny).

Dla postawienia końcowego rozpoznania najważniejsze jest prawidłowe wykonanie badania USG Doppler układu żylnego, przeprowadzone przez doświadczonego ultrasonografistę, zajmującego się na co dzień flebologią.

W Klinice Flebologii w razie konieczności wykonywane jest kompleksowe badanie dopplerowskie obejmujące swoją oceną układ żył:

  • kończyn dolnych (układ głęboki i powierzchowny, żyły przeszywające i śródmięśniowe)
  • miednicy małej i jamy brzusznej (z oceną żyły głównej dolnej, żył biodrowych i gonadalnych)
  • okolic intymnych (sromu i krocza u kobiet, worka mosznowego u mężczyzn)

4

Żylaki atypowe na kończynach dolnych powstają w spływie innych żył niż te pochodzące z układu głównych pni naczyniowych, takich jak żyła odpiszczelowa czy odstrzałkowa. Zarówno w populacji męskiej, jak i żeńskiej jest to zagadnienie bardzo słabo znane we współczesnej flebologii. 

czytaj więcej

Żylaki atypowe na kończynach dolnych powstają w spływie innych żył niż te pochodzące z układu głównych pni naczyniowych, takich jak żyła odpiszczelowa czy odstrzałkowa. Zarówno w populacji męskiej, jak i żeńskiej jest to zagadnienie bardzo słabo znane we współczesnej flebologii. 

W przypadku mężczyzn istnieje duża korelacja pomiędzy żylnymi zespołami uciskowymi, żylakami worka mosznowego, a atypowymi żylakami kończyn dolnych. Problem ten dotyka często już młodych mężczyzn z pierwotnymi żylakami powrózka nasiennego. W Klinice Flebologii tym tematem zajmuje się zespół radiologów interwencyjnych i flebologów.

W populacji żeńskiej zdecydowanie najczęstszym źródłem żylaków atypowych na nogach są przecieki żylne z obszaru miednicy, będące konsekwencją wtórnych zespołów uciskowych, niewydolności żył jajnikowych, bądź niedomogi któregoś z dopływów żył biodrowych wewnętrznych.

Żylaki atypowe u mężczyzn i kobiet diagnozowane są w Klinice Flebologii przy użyciu wszystkich metod w zależności od potrzeb klinicznych.

Nasi lekarze wykonują specjalistyczną diagnostykę obrazową przy użyciu USG Doppler (z oceną żył kończyn dolnych, żył miednicy małej, jamy brzusznej, okolicy krocza oraz worka mosznowego), a także przy użyciu wenografii TK lub MR, jak również z wykorzystaniem technik współczesnej flebografii cyfrowej.

Problem żylaków atypowych może dotyczyć również kobiet nierodzących. W tej grupie zdecydowanie najczęstszą przyczyną są żylne zespoły uciskowe, z których najbardziej znane to zespół dziadka do orzechów czy zespół May-Thurnera.  

Leia também:  Krew w spermie (hematospermia) – przyczyny krwi w nasieniu

Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej

5

Żylaki nawrotowe z definicji to ponowne wystąpienia choroby żylakowej u pacjenta poddanego wcześniej zabiegowi operacyjnemu lub zabiegowi wewnątrzżylnemu. Wystąpienie żylaków nawrotowych najczęściej wynika z nieprawidłowo wykonanego badania USG Doppler żył u pacjenta kwalifikowanego do pierwszego zabiegu.

czytaj więcej

Żylaki nawrotowe z definicji to ponowne wystąpienia choroby żylakowej u pacjenta poddanego wcześniej zabiegowi operacyjnemu lub zabiegowi wewnątrzżylnemu. Wystąpienie żylaków nawrotowych najczęściej wynika z nieprawidłowo wykonanego badania USG Doppler żył u pacjenta kwalifikowanego do pierwszego zabiegu.

Źle przeprowadzone badanie dopplerowskie doprowadza często do wyboru niewłaściwej metody leczenia, a także do nieprawidłowego wykonania procedury likwidującej refluks żylny i żylaki.

Z naszej praktyki codziennej wynika, iż do najczęstszych przyczyn występowania żylaków nawrotowych należą:

  • niewłaściwie określona anatomia żył w wyjściowym badaniu USG Doppler
  • nieprawidłowy dobór metody leczenia (tzw. leczenie nieprzyczynowe)
  • źle wykonany zabieg wynikający z “trudnej” anatomii żył
  • nieprawidłowe określenie źródła/źródeł refluksu, w szczególności nieuwzględnianie refluksu z miednicy (tzw. niewydolność żylna miednicy)
  • nierozpoznanie zespołu pozakrzepowego

6

Współczesna medycyna dysponuje szerokim wachlarzem metod leczenia niewydolności żylnej kończyn dolnych. Każdy pacjent powinien zacząć od zmiany nawyków, czyli zaprzestania zakładania nogi na nogę, unikania długiego przebywania w jednej pozycji, unikania gorących kąpieli, sauny, intensywnego opalania się etc.

czytaj więcej

Współczesna medycyna dysponuje szerokim wachlarzem metod leczenia niewydolności żylnej kończyn dolnych. Każdy pacjent powinien zacząć od zmiany nawyków, czyli zaprzestania zakładania nogi na nogę, unikania długiego przebywania w jednej pozycji, unikania gorących kąpieli, sauny, intensywnego opalania się etc.

W sytuacjach gdy same zmiany stylu życia nie niwelują objawów z pomocą przychodzi kompresjoterapia (najprostsza i najskuteczniejsza forma leczenia zachowawczego). Pończochy, podkolanówki lub rajstopy uciskowe dobrane w profesjonalny sposób i dopasowane indywidualnie do nóg pacjenta, przynoszą znaczną ulgę i poprawiąją kondycję nóg.

Jeśli doszło już do wystąpienia niewydolności żylnej i powstania żylaków potrzebne jest leczenie bardziej zaawansowane. Ważne by leczenie było przyczynowe. Do stosowanych przez nas technik należą:

  • mikroskleroterapia (najskuteczniejsza metoda zamykania pajączków i poszerzonych żył siatkowatych na nogach)
  • echoskleroterapia (skleroterapia pod kontrolą sondy USG)
  • obliteracja mechano-chemiczna (system Flebogrif)
  • wewnątrznaczyniowe techniki laserowe (nowoczesny system ELVeS 1470 nm) lub wewnątrznaczyniowe klejenie żylaków (VenaSealVariClose, VenaBlock, VeinOff)
  • operacje chirurgiczne (mikroflebektomia, miniflebektomia, operacja usunięcia pnia żylnego).

Leczenie niewydolności żylnej kończyn dolnych powinno uwzględniać wszystkie możliwe przyczyny powstawania choroby, a więc patologie układu żył miednicy i jamy brzusznej oraz efekty wynikające z niedomogi naczyń na nogach. Współczesne podejście do leczenia oparte jest na możliwie małoinwazyjnym postępowaniu z wykorzystaniem technik wewnątrznaczyniowych.

  • Pajączki naczyniowe, czyli teleangiektazje są często pierwszym objawem niewydolności żylnej. Mogą znacznie wyprzedzać powstanie pełnoobjawowej niewydolności żylnej, czasem mogą być jej jedynym objawem. czytaj więcej
  • Istnieją niezbite dowody, że pierwsze objawy niewydolności żylnej mogą pojawiać się już we wczesnym okresie szkolnym. W badaniach przeprowadzonych u dzieci w wieku 10-12 lat stwierdzono izolowane punkty refluksu, które są początkiem do tworzenia niewydolności żylnej. czytaj więcej
  • Do zajęć sportowych, których uprawianie niekorzystnie wpływa na działanie żył w nogach, zaliczamy: czytaj więcej

Klinika Flebologii to nowoczesna placówka medyczna zlokalizowana w sercu Warszawy oferująca diagnostykę i kompleksowe leczenie wszystkich chorób układu żylnego!

Pokonać grawitację – diagnoza i leczenie niewydolności żylnej

5 marca 2021

Ból, uczucie zmęczenia i ciężkości nóg, mrowienie, obrzęki, poszerzenie naczyń.

To najczęstsze objawy przewlekłej niewydolności żylnej, choroby, na którą cierpi nawet 1/3 naszego społeczeństwa! W wielu przypadkach sami jesteśmy sobie winni, bo przeważnie jest ona pokłosiem niezdrowego stylu życia.

Bywa jednak, że choroba rozwija się z przyczyn od nas niezależnych. Więcej na temat niewydolności żylnej, jej diagnostyki oraz metod leczenia, dowiesz się z artykułu.

Leczenie w przewlekłej niewydolności żylnej

Czym jest przewlekła niewydolność żylna?

Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ) jest chorobą bardzo powszechną. Według różnych statystyk może dotyczyć nawet 1/3 naszego społeczeństwa, w tym 40 – 60% kobiet i 15 – 30% mężczyzn. Rozwija się na skutek zaburzonego przepływu krwi w żyłach i w większości przypadków dotyczy kończyn dolnych.

Nasz organizm wyposażony jest w dwa rodzaje naczyń. Są to żyły, którymi krew wraca do serca, oraz tętnice, którymi z serca wypływa, by następnie trafić do poszczególnych narządów ciała.

Zaburzony przepływ krwi w żyłach może być efektem niewydolnych zastawek, czyli błoniastych struktur zapewniających jednokierunkowy przepływ krwi. Dzięki zastawkom wracająca do serca krew jest w stanie przeciwstawić się sile grawitacji.

Jednak gdy któraś z nich zostanie uszkodzona, dochodzi do tzw. refluksu, czyli wstecznego wypływu krwi. Drugą – obok uszkodzonych zastawek – przyczyną zaburzonego krążenia żylnego może być niedrożność żył.

Dochodzi do niej wtedy, gdy w świetle naczynia krwionośnego pojawi się przeszkoda, która częściowo lub całkowicie je zatka. Taką przeszkodą najczęściej okazuje się skrzeplina powstała w przebiegu choroby zakrzepowej.

Dlaczego przewlekła niewydolność żylna występuje tak często – przyczyny choroby

Niewydolność żylna może mieć charakter wrodzony i występować z przyczyn od nas niezależnych. Zastawki mogą niedostatecznie się wykształcić lub nie wykształcić wcale. Ściany żył mogą też ulec pierwotnej degeneracji. Najczęściej jednak niewydolność żylna jest nabyta i zapracowujemy sobie na nią sami.

Otyłość, siedząca lub stojąca praca, brak aktywności fizycznej, złe nawyki żywieniowe i związane z nimi zaparcia to podstawowe czynniki ryzyka tej choroby. Częstość występowania przewlekłej niewydolności żylnej wzrasta oczywiście także z wiekiem.

Ponadto jest przeszło 2-krotnie wyższa u kobiet niż u mężczyzn, co prawdopodobnie ma związek ze zmianami hormonalnymi. Czynnikiem sprzyjającym rozwojowi żylaków może być także ciąża.

Wyniki licznych badań dowodzą, że u kobiet, które rodziły 2 i więcej razy, ryzyko rozwoju żylaków, które jak wiadomo są następstwem niewydolności żylnej, jest o 20–30% wyższe niż u kobiet, które nie rodziły lub rodziły tylko raz.

Czytaj też: Pajączki na nogach – problem estetyczny czy choroba?

Poszerzenie żył, ból i obrzęk nóg – objawy świadczące o niewydolności żylnej

Bez względu na to, co doprowadziło do niewydolności żylnej, zawsze wiąże się ona z zastojem krwi w żyłach. W rezultacie ściany żył rozciągają się, a ciśnienie wewnątrz wzrasta. W końcu poszerzone naczynia zaczynają pękać i znajdująca się w nich krew wypływa do okolicznych tkanek.

Objawia się to występowaniem charakterystycznych zmian na powierzchni skóry, w postaci poszerzenia drobnych żył śródskórnych (tzw. teleangiektazje), świądem skóry uczuciem zmęczenia i ciężkości nóg, obrzękiem oraz bólem kończyn. Największy problem stanowią jednak owrzodzenia goleni, które tworzą się, gdy choroba postępuje.

Niestety jedynie połowę takich owrzodzeń udaje się wyleczyć w ciągu 4 miesięcy. 8% pozostaje „otwartych” przez okres 5 lat.

USG Dopplera – „złoty standard” w diagnostyce niewydolności żylnej

USG Dopplera pozwala dokładnie ocenić stan układu żylnego kończyn dolnych. Pomaga zaplanować leczenie endowaskularne oraz kontrolować jego efekty. Obecnie stosuje się dwa rodzaje badania dopplerowskiego – Doppler z zastosowaniem fali ciągłej oraz Doppler duplex.

Pierwsze z wymienionych badań pozwala wykryć patologię, ale lekarz nie zobaczy dzięki niemu, jak dokładnie wygląda naczynie. Taką możliwość daje już Doppler duplex.

Za pomocą tego badania chirurg naczyniowy jest w stanie precyzyjnie ocenić przepływ krwi w żyłach oraz kondycję zastawek, wykryć obecność skrzepliny lub wspomnianego refluksu.

Zanim jednak chory uda się na badanie dopplerowskie, lekarz (rodzinny lub chirurg naczyniowy) zbiera od niego wywiad uwzględniający czynniki ryzyka choroby zakrzepowo-zatorowej, schorzenia żył występujące w rodzinie oraz obecne dolegliwości. Oczywiście bardzo dokładnie przyjrzy się też jego nogom. Wstępna diagnostyka niewydolności żylnej może obejmować także testy czynnościowe, np. próbę Perthesa, próbę Pratta, próbę Trendelenburga czy próbę Trendelenburga odwrotną.

Dowiedz się więcej: Niewydolność żylna kończyn dolnych – problem nie tylko estetyczny

Leia também:  Como aprender mais sobre a maçonaria: 8 passos

Jak wygląda leczenie niewydolności żylnej

Po ostatecznym zdiagnozowaniu pacjenta chirurg naczyniowy dobiera odpowiednią metodę leczenia lub też kilka metod, które będą się wzajemnie uzupełniać. Sposób leczenia PNŻ uzależniony jest od stopnia zaawansowania choroby.

Na początku stosuje się leczenie zachowawcze, w tym terapię uciskową (kompresjoterapię), która polega na kontrolowanym ucisku kończyny przy pomocy specjalnych pończoch lub rajstop. Taki ucisk ma przede wszystkim zapobiegać obrzękom.

W przywróceniu prawidłowego krążenia żylnego pomaga również leżenie i spanie z nogami uniesionymi do góry oraz umiarkowana aktywność fizyczna (pływanie, jazda na rowerze, marszobieg, spacery). Leczenie zachowawcze najczęściej jest wsparte farmakoterapią. W niewydolności żylnej stosuje się kilka grup leków.

Najważniejszą grupą są tzw. leki flebotropowe. Zmniejszają one przepuszczalność ściany naczynia krwionośnego, zwiększając jej napięcie. Przykładem takiego leku będzie diosmina czy rutyna.

Zaawansowane zmiany naczyniowe leczy się już bardziej inwazyjnymi metodami. Jedną z nich jest skleroterapia. Zabieg ten polega na wstrzyknięciu do zmienionej chorobowo żyły specjalnej substancji. Wywołuje ona miejscowy stan zapalny w żyle, co skutkuje jej zwłóknieniem i w końcu zanikiem.

Do klasycznych metod chirurgii naczyniowej należy przede wszystkim stripping (operacja Babcocka). Metoda ta pozwala na usunięcie dużych naczyń żylnych przy użyciu metalowej sondy, zwanej stripperem. Wprowadza się ją do światła naczynia poprzez dwa otwory – jeden wykonany w okolicy pachwiny, a drugi w okolicy kostki.

Żyła jest następnie przecinana, podwiązywana i usuwana razem z wprowadzoną sondą. Żyły można też zamknąć poprzez ich zamrożenie. Tzw. kriochirurgia polega na usuwaniu zmienionych chorobowo żył przy pomocy sondy schładzanej ciekłym azotem. W trakcie zabiegu żyła przymarza do sądy, a następnie razem z nią jest usuwana.

Żylaki mogą zostać poddane także działaniu lasera (wewnątrznaczyniowa ablacja laserowa, EVLT), prądu o częstotliwości radiowej, a nawet pary wodnej.

Reasumując, niewydolność żylna jest jedną z najczęstszych chorób naczyniowych. Może mieć charakter wrodzony, ale przeważnie jej przyczyną jest niewłaściwy tryb życia.

Niewydolność żylna wiąże się z zastojem krwi w żyłach, co skutkuje szeregiem przykrych dolegliwości.

W początkowym stadium chorobę leczy się zachowawczo, w zaawansowanym stosuje już bardziej inwazyjne metody, przede wszystkim skleroterapię i laseroterapię.

Uczucie zmęczenia i ciężkości nóg nie daje Ci spokoju? To mogą być objawy niewydolności żylnej. Nie czekaj aż problem się pogłębi. Już dziś umów się na wizytę do poradni chirurgii naczyniowej holsäMED

Zadzwoń: 32 506 50 85
Napisz: [email protected]

Jak skutecznie walczyć z niewydolnością żylną i żylakami?

Obrzęk nóg, uczucie ciężkości, kurcze nocne, to jedne z pierwszych utajonych objawów niewydolności żylnej. Choroba dotyka coraz większą liczbę młodych ludzi.

Rozwija się powoli przez lata powodując widoczne wynaczynienia na skórze w okolicy kostek, popękane naczynka, ból kończyn dolnych, a w konsekwencji żylaki.

Kto jest najbardziej zagrożony? Czy można skutecznie zapobiegać objawom chorobowym i jak leczyć przewlekłą niewydolność żylną?

Duża grupa osób cierpiąca na choroby naczyń żylnych obciążona jest genetycznie. Nie oznacza to jednak, że nie mogą sobie pomóc i spowolnić proces chorobowy. W momencie zauważenia pierwszych symptomów warto udać się do lekarza.

Coraz więcej osób zmaga się z problemami bólowymi nóg, szpetnymi wynaczynieniami w okolicach kostek i  pajączkami na udach.

Choć problem wydaje się być estetyczny, a dolegliwości bólowe przypisywane dużemu tempu życia w rzeczywistości sygnalizują poważne zaburzenia w morfologii i fizjologii układu naczyniowego.

Z powodu złej diety, nadwagi i siedzącego stylu życia zauważa się zwiększoną zachorowalność na niewydolność żylną wśród bardzo młodych ludzi.

Ponadto objawy chorobowe wzmagają się u kobiet w czasie ciąży, dlatego tak ważne jest, aby odpowiednio wcześnie zabezpieczyć swoje nogi przed dodatkowym obciążeniem. Również mężczyźni zgłaszają się do lekarza z charakterystycznymi dla PNŻ (przewlekłej niewydolności żylnej) dolegliwościami tj.

świąd, pieczenie, obrzęk kostek. Siedzący styl życia, mała aktywność ruchowa, nikotynizm i błędy żywieniowe przyczyniają się do nasilenia objawów.

Profilaktyka

Istotnie niewydolność żylna w większości przypadków jest chorobą dziedziczną, jednak czynniki sprzyjające mogą przyspieszyć i pogłębić rozwój choroby. Co robić aby uniknąć przykrych dolegliwości związanych ze schorzeniami naczyń kończyn dolnych?

  1. Unikaj długotrwałego stania lub siedzenia. Jeśli stoisz przenoś ciężar ciała z jednej na drugą nogę. Jeśli długo siedzisz postaraj się często wstawać i przejść się.
  2. Zacznij jeść zdrowo. Dieta bogata w warzywa i owoce, witaminę C, E, PP oraz krzem i błonnik.
  3. Kontroluj wagę ciała i nie dopuść do nadwagi.
  4. Ćwicz. Ruch poprawia cyrkulację żylną. Aktywność fizyczną należy dostosować odpowiednio do  stanu zdrowia i wieku.
  5. Często odpoczywaj, leżąc z nogami lekko uniesionymi do góry (10 cm powyżej poziomu tułowia) zgiętymi w kolanach.
  6. Unikaj gorących kąpieli, pryszniców, sauny, długotrwałego opalania, solarium.
  7. Nie pal! Nikotyna uszkadza ściany naczyń krwionośnych.
  8. Zadbaj o wygodne obuwie. Długotrwałe noszenie wąskich butów na wysokich obcasach utrudnia cyrkulację krwi.
  9. Korzystaj z masaży nóg – drenaż limfatyczny.
  10. Długotrwałe stosowanie antykoncepcji może przyczynić się do upośledzenia krążenia. Jeżeli w rodzinie istnieją przypadki niewydolności żylnej kończyn dolnych skontaktuj się ze swoim lekarzem.
  11. Regularnie wykonuj kontrolę u lekarza ginekologa. Niektóre schorzenia narządów rodnych współistnieją z niewydolnością żylną.
  12. Stosuj kompresjoterapię – podkolanówki, pończochy i rajstopy uciskowe zmniejszają dolegliwości związane z niewydolnością żylną, hamują rozwój choroby.

Jak widać istnieje duża grupa czynników wzmagających częstość zachorowania na niewydolność naczyń żylnych, która w konsekwencji porowadzi do powstania żylaków kończyn dolnych.

Leczenie

Aby dobrać odpowiednie leczenie i tym samym zmniejszyć objawy chorobowe należy przeprowadzić właściwą diagnostykę kończyn dolnych.

Aparat do ultrasonografii Arietta V60 wykorzystuje ulepszoną generację trybu kolorowego obrazowania dopplerowskiego. Pozwala na właściwą ocenę stanu naczyń głębokich żylnych i tętniczych.

Lekarz wykonujący badanie USG ma możliwość prowadzenia archiwizacji i porównania obrazów sprzed i po wdrożeniu leczenia z profilaktyką.

W pierwszym etapie chorobowym stosuje się leczenie zachowawcze:

  •  farmakoterapia – zalecane na każdym etapie przewlekłej niewydolności żylnej;
  •  segmentowa lub stopniowa terapia uciskowa kończyn dolnych – zmniejsza ciśnienie żylne i obrzęk nóg;
  •  skleroterapia – polega na ostrzyknięciu naczynia środkiem, który powoduje jego zamknięcie;
  •  laseroterapia – polega na usuwaniu światłem lasera drobnych naczyń na udach i łydkach, które są zbyt małe do zabiegu skleroterapii;

W regionalnym Centrum Zdrowia leczeniem niewydolności żylnej zajmują się chirurdzy: lek. med. Jacek Grabias i dr n. med. Marek Rodzeń. Wykonują  zabieg skleroterapii, laseroterapię oraz  zalecają profilaktykę uciskową oraz preparaty farmakologiczne. Nasi lekarze pragną skutecznie leczyć przewlekłą niewydolność żylną oraz żylaki, dlatego informują pacjentów, że część zadania należy do nich.

Tylko łączone terapie przynoszą najlepsze efekty i hamują rozwój choroby. Dlatego tak ważna jest wiedza i świadomość pacjenta na temat objawów i profilaktyki. Jeżeli pacjent zastosuje się do zaleceń kompresjoterapii zmniejszą się jego dolegliwości bólowe, a proces leczenia po zabiegach będzie znacznie szybszy.

Niestety błędnym przekonaniem jest, że specjalistyczne produkty uciskowe stosuje się tylko na czas nasilenia bólów nóg i  rekonwalescencji pozabiegowej. Osoby, które obserwują u siebie przewlekły dyskomfort, ucisk i obrzęk nóg powinny używać wyłącznie podkolanówek, pończoch, rajstop uciskowych, tzn. wspomagających krążenie i zmniejszających podwyższone ciśnienie krwi w naczyniach.

Ta zasada dotyczy również mężczyzn. Na rynku  znajdują się także wyroby dedykowane typowo panom.

W Regionalnym Centrum Zdrowia umożliwiliśmy naszym pacjentom dostęp do specjalistycznych produktów uciskowych. Podkolanówki, skarpety męskie, pończochy i rajstopy firmy Veera rekomendowane są przez naszych chirurgów jako profilaktyka i metoda kompresjoterapii w przewlekłej niewydolności żylnej oraz żylakach. Oferujemy usługi łączone tj.

Leia também:  Rozbijanie kamieni nerkowych (litotrypsja)

– konsultację chirurga i dobór odpowiedniego rozmiaru produktu uciskowego;

– zabieg skleroterapii lub laseroterapię wraz z doborem skarpet, podkolanówek, pończoch czy rajstop uciskowych;

Zapraszamy na konsultację i diagnostykę w kierunku przewlekłej niewydolności żylnej i żylaków. Na wizycie lekarz przeprowadza wywiad z pacjentem, wykonuje USG żył/tętnic kończyn dolnych, zaleca odpowiednią terapię i kompresjoterapię.

Jesień to najlepszy moment na podjęcie terapii leczenia przewlekłęj niewydolności żylnej i żylaków. Zapozanaj sie z ofertą RCZ i umów się na wizytę.

Zasadność leczenia przewlekłej niewydolności żylnej kończyn dolnych, czyli żylaków kończyn dolnych

Większość pacjentów, którzy zgłaszają się do mnie z żylakami kończyn dolnych, przyznaje, że do konsultacji ze specjalistą skłaniają ich przede wszystkim powody estetyczne. Wyraźny rysunek żył szpeci nogi, uniemożliwia włożenie krótkiej spódnicy, stając się źródłem kompleksów. To nie estetyka powinna być jednak najważniejszą przesłanką do leczenia żylaków.

Czym grozi nieleczenie żylaków?

Niewydolność żylna kończyn dolnych, nazywana potocznie żylakami to bardzo powszechna choroba. Cierpi na nią ok. 65% kobiet i 50% mężczyzn. Z tego powodu bardzo często traktujemy je na równi z obwisłymi ramionami i zmarszczkami, które po prostu pojawiają się w pewnym wieku.

Tymczasem żylaki to znacznie poważniejszy problem. Coraz wyraźniejszy rysunek żył i guzki wyczuwalne pod skórą, to w rzeczywistości naczynia krwionośne rozszerzone na skutek podwyższonego ciśnienia i niewydolności zastawek w żyłach.

Ta pozornie niegroźna choroba prowadzić do bardzo poważnych powikłań, takich jak:  

Zakrzepica

Zakrzepica to jedno z najczęstszych powikłań związanych z utrudnionym krążeniem krwi.

Na czym dokładnie polega? Niewydolność zastawek żylnych, wzrost ciśnienia hydrostatycznego w żyłach, zaburzony spływ krwi prowadzą do uszkodzenia śródbłonka naczyń krwionośnych i powstawania skrzeplin (do uszkodzonych miejsc przyklejają się płytki krwi – tym sposobem powstaje skrzeplina). Na tym etapie nie jest to jeszcze groźny stan. Jeśli jednak skrzeplina oderwie się od ściany naczynia i przemieści się wraz prądem krwi żylnej, może doprowadzić do groźnego zatoru. Skrzepliny tworzą się zwykle w żyłach kończyn dolnych (łydkach). Objawia się to obrzękiem, skurczami mięśni lub miejscowym bólem. Konsekwencje zakrzepicy mogą być jednak zacznie poważniejsze, zwłaszcza wtedy, gdy zakrzep trafi do serca, a następnie płuc, powodując zator płuc.

Obrzęki

Na skutek utrudnionego przepływu krwi w żyłach nogi mogą robić się ciężkie i obrzmiałe. Czasem puchną do tego stopnia, że kilkukrotnie zwiększają swoją objętość.

Owrzodzenie żylne

Powstaje zazwyczaj po 2-5 latach trwania choroby. Spotykałem się jednak z przypadkami owrzodzeń, które wystąpiły w krótszym czasie.

  U osoby chorej na przewlekłą niewydolność kończyn dolnych owrzodzenie może się pojawić nawet na skutek lekkiego urazu, który z czasem przeobraża się w niezwykle trudną do wyleczenia ranę.

W skrajnych wypadkach owrzodzenie może sięgać mięśni i skutkować amputacją kończyny.

Zamiast panikować, badaj się!

Mam świadomość tego, że opis wszystkich tych dolegliwości może brzmieć nieco niepokojąco. To jednak efekty wieloletnich zaniedbań. Aby do nich nie dopuścić, wystarczy w porę się zbadać.

Przewlekłą niewydolność żylną łatwo zdiagnozować nawet w pierwszym etapie rozwoju. Służy do tego USG Dopplera.

Podczas badania sprawdzamy, czy mamy do czynienia z zapaleniem żył powierzchownych, czy znacznie groźniejszym zapaleniem żył głębokich i na tej postawie ustalamy metodę leczenia.

Zapraszam na konsultację do mojej kliniki.Dr Krzysztof Szala

Niewydolność żylna – do czego może doprowadzić?

Czym jest niewydolność żylna?

Przewlekła niewydolność żylna jest definiowana jako występowanie objawów zastoju żylnego wskutek wstecznego przepływu krwi w żyłach lub ich niedrożności. Najczęściej dotyczy kończyn dolnych.

Znane są czynniki ryzyka przewlekłej niewydolności żylnej: to dojrzały wiek, płeć żeńska, ciąża (ryzyko choroby żylakowatej zwiększa się wraz z ilością przebytych ciąż), praca w pozycji siedzącej lub stojącej oraz otyłość.

Niewydolność żylna występuje w chorobie żylakowej, zespole pozakrzepowym, pierwotnej niewydolności zastawek żylnych i zespołach uciskowych. Każdy z tych zespołów ma inną specyfikę, jednak łączą je pewne kluczowe objawy.

Niewydolność żylna – objawy

Niewydolność żylna nóg w początkowych stadiach może przebiegać skąpo objawowo. Pacjentki (wśród osób zgłaszających się z tego powodu do lekarzy przeważają kobiety) skarżą się na uczucie ciężkości nóg i ich nadmierną pełność.

Na koniec dnia, zwłaszcza przy pracy statycznej, w pozycji stojącej lub siedzącej, mogą pojawić się obrzęki nóg, widoczne jako wpuklenia skóry w miejscach ucisku ubrań, czy też utrudniające zdjęcie obuwia.

Do innych objawów można zaliczyć bolesne kurcze mięśni łydek (zwłaszcza nocą) oraz zespół niespokojnych nóg. Dolegliwości te nasilają się w pozycji stojącej lub siedzącej, w czasie upałów i przy dużej wilgotności powietrza.

Zdecydowanie, należy zwrócić się po pomoc do lekarza, który podczas badania przedmiotowego może zwrócić uwagę na zmiany w wyglądzie nóg:

  • widoczne niebiesko zabarwione poszerzone żyły powierzchowne, a z czasem szerokie, skręcone żylaki
  • obrzęk, który na początku jest plastyczny i odwracalny, jednak z czasem zmiany te mogą się utrwalać
  • rdzawobrązowe przebarwienia najczęściej po przyśrodkowej stronie łydek
  • owrzodzenia i stan zapalenia skóry i tkanki podskórnej- w zaawansowanej niewydolności żylnej

Niewydolność żylna – stopnie

  • Obraz kliniczny jest opisywany za pomocą klasyfikacji CEAP, której poszczególne litery odpowiadają w kolejności: klasyfikacji klinicznej, etiologii, lokalizacji zmian na ciele i patomechanizmowi. Kolejne stopnie w klasyfikacji klinicznej odpowiadają zaawansowaniu zmian:
  • C0 – zmiany niewidoczne i niewyczuwalne
  • C1 – pajączkowate poszerzenia żył i żylaki siatkowate
  • C2 – żylaki (trwałe poszerzenie żyły o średnicy ponad 3 mm w pozycji stojącej)
  • C3 – obrzęk C4 – nadmierna pigmentacja skóry (rdzawobrązowe przebarwienia)
  • C5 – wygojone owrzodzenie

C6 – czynne owrzodzenie

Niewydolność żył kończyn dolnych – przyczyny

Przyczyna powstania przewlekłej niewydolności żylnej może być wrodzona (uważa się, że istnieje genetycznie uwarunkowane osłabienie ścian żył i struktury ich zastawek), pierwotna (przyczyna nieznana) lub wtórna (jako skutek przebytej zakrzepicy żył głębokich). Dokładne rozpoznanie anatomicznej lokalizacji zmienionych żył i patomechanizmu ich powstania jest ważne podczas planowania zindywidualizowanego planu leczenia, który bierze pod uwagę również te kryteria.

Niewydolność żył kończyn dolnych – leczenie

W zależności od stopnia zaawansowania zmian możliwe jest przyjęcie różnych strategii leczenia. Leczenie zachowawcze polega na zmianie stylu życia i zwiększeniu aktywności fizycznej.

Zaliczamy do tego higienę pracy – unikanie długotrwałego stania i siedzenia, możliwość kilkuminutowych przerw na spacer, regularną rekreacyjną aktywność fizyczną (nordic walking, jogging, jazda na rowerze) oraz odpoczynek z kończynami ułożonymi powyżej poziomu serca (ułatwienie odpływu żylnego i zmniejszenie obrzęku). Stosowane są również pończochy, podkolanówki oraz opaski o różnym stopniu elastyczności służące leczeniu uciskowemu (kompresoterapia). Należy jednak zaznaczyć, że niewydolność żylna nóg przebiegająca z zapaleniem skóry dyskwalifikuje z leczenia uciskowego, dlatego tak ważne jest dokładne poznanie charakteru zmian i indywidualizacja planu leczenia.

Leczenie farmakologiczne ma swoich zwolenników i przeciwników. Nie ma przekonujących dowodów na to aby konkretne leki miały korzystny wpływ na przebieg choroby, jednak niektóre preparaty mogą niekiedy poprawić jakość życia i łagodzić u części chorych dokuczliwe objawy.

Odrębnym aspektem jest leczenie owrzodzeń żylnych które polega na leczeniu ułożeniowym, uciskowym oraz chirurgicznym.

Ważne również jest zwalczanie miejscowego zakażenia, częste zmiany opatrunków, zwalczanie bólu i wyrównanie ewentualnych niedoborów utrudniających proces gojenia.

Inwazyjne leczenie chirurgiczne jest przeznaczone dla pacjentów z zaawansowanymi objawami przewlekłej niewydolności żylnej oraz po przebyciu powikłań żylaków, takich jak zakrzepica i pęknięcie.

Źródła:

1. Interna Szczeklika 2015, ISBN 978-83-7430-459-7 2. Kumar, Cotran, Robbins, Patologia Robbinsa wyd. 3; 2014

2. Eklöf B, Rutherford RB, Bergan JJ et al. Revision of the CEAP classification for chronic venous disorders: consensus statement. J Vasc Surg. 2004 Dec;40(6):1248-52

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*