Grzybica piersi – przyczyny, objawy, leczenie i powikłania

Na świerzb chorują nie tylko ludzie ale także zwierzęta. By zarazić się świerzbowcem musi wystąpić kontakt z osobą chorującą na tę chorobę. Świerzb jest to bardzo poważna choroba, ktorą należy leczyć. Objawami są zapalenia skóry, dziury w skórze oraz zaczerwienienia. Nie zwlekaj – udaj się do lekarza!

Grzybica piersi - przyczyny, objawy, leczenie i powikłania

Spis treści

Co to jest świerzb?

Świerzb jest chorobą zakaźną, wywoływaną przez pasożytnicze roztocza. Chorują ludzie i zwierzęta – m.in. koty, psy, lisy, konie, ptaki. Świerzb u człowieka jest wywoływany przez świerzbowca ludzkiego (łac. Sarcoptes hominis, Sarcoptes scabiei) a zakażenie odbywa się najczęściej przez bezpośredni kontakt z chorym.

Do głównych objawów choroby należą:

  • intensywny świąd,
  • czerwona wysypka
  • obecność nor i tuneli świerzbowcowych, drążonych w warstwie rogowej naskórka przez samicę pasożyta.

Zmiany chorobowe pojawiają się najczęściej:

  • na dłoniach,
  • w miękkich fałdach skórnych,
  • na pośladkach,
  • w okolicach zewnętrznych narządów płciowych.

W przypadku świerzbu u dzieci zmiany mogą występować również na powierzchni dłoni, stóp i owłosionej skóry głowy. Świerzb leczy się farmakologicznie a terapia obejmuje chorego, partnerów seksualnych i  osoby przebywające w bliskim kontakcie z chorym – np. zamieszkujące z nim.

Świerzb to jedna z najstarszych, znanych ludzkości chorób, kojarzona dawniej z niedostatecznymi warunkami higienicznymi (np. na froncie wojennym). Dziś pojawienie się ognisk schorzenia wiąże się raczej z nasileniem dużych skupisk ludzkich. Świerzb może pojawić się np. w domach opieki, szpitalach lub w dużych skupiskach dzieci.

Świerzb przyczyny

Przyczyną świerzbu u człowieka jest pasożytnicza działalność świerzbowca ludzkiego, którym można zarazić się głównie w bezpośrednim kontakcie z chorym. 

Zapłodniona samica drąży tunele w warstwie rogowej naskórka, żywiąc się zawartą w skórze keratyną. W wydrążonej norce samica składa od 2 do 3 jaj (każdego dnia). Pełny cykl rozwojowy świerzbowca trwa ok. 3 tygodni a namnażaniu sprzyja m.

in. podwyższona temperatura. Objawy chorobowe świerzbu – czyli swędzenie, wysypka i miejscowe zapalenie skóry – to reakcja organizmu na wydzieliny pasożyta. Rozwój objawów chorobowych wynosi od 2 do nawet 6 tygodni od momentu zakażenia.

Świerzb – jak można się zarazić?

Zakażenie świerzbowcem odbywa się:

  • poprzez bezpośredni kontakt z chorym – np. poprzez dotyk lub pielęgnowanie chorego,
  • przez kontakty seksualne,
  • rzadziej przez kontakt pośredni – np. w trakcie korzystania z przedmiotów, należących do chorego (ręcznik, ubranie, pościel).

Po prawidłowym zdiagnozowaniu choroby, leczeniem obejmuje się zarówno chorego, jak i jego najbliższe otoczenie. Co ważne – świerzbowiec ludzki może przetrwać poza żywicielem do ok. 72 godzin. Obecność pasożytów odnotowywano m.in.

w kurzu pomieszczeń, w których na co dzień przebywał pacjent. Bardzo wysokim poziomem zakaźności cechuje się tzw. świerzb norweski – rzadka, ciężka odmiana choroby. W tym przypadku zarażenie drogą pośrednią jest bardziej prawdopodobne.

Świerzb objawy

Objawy świerzbu mogą mieć różną intensywność, zależnie od typu reakcji immunologicznej organizmu i stopnia zaawansowania choroby:

  • świąd skóry – intensywny, miejscowy, nasilający się nocą i pod wpływem ciepła np. po gorącej kąpieli,
  • obecność nor świerzbowcowych – czyli jam, wydrążonych w głębszych warstwach naskórka przez samicę świerzbowca; objaw charakterystyczny dla świerzbu, potwierdzany przez lekarza w badaniu dermatoskopowym,
  • przeczosy skórne – niewielkie, podłużne ubytki w skórze, pojawiające się na skutek zdrapania naskórka wzdłuż linii podskórnego tunelu, wykonanego przez samicę świerzbowca,
  • drobna, czerwona, grudkowa wysypka i zaczerwienienie skóry – najczęstsze miejsca wystąpienia wysypki: dłonie, przestrzenie między palcami, okolice fałd, piersi, narządy płciowe, pośladki; świerzb u dzieci – podeszwy stóp i dłonie; wysypka nie występuje na skórze twarzy (wyjątkiem są chore niemowlęta); w miarę rozwoju zakażenia grudki zamieniają się w pękające pęcherzyki z płynem surowiczym, 
  • grudki, pęcherzyki i stan zapalny skóry w miejscu zakażenia,
  • zgrubienie i rogowacenie zakażonego naskórka – objawy występujące w zaawansowanym stadium nieleczonej choroby.

Świerzb jak wygląda?

Zmiany chorobowe mają początkowo formę drobnej, czerwonej, miejscowej wysypki, która może pojawić się na dłoniach, w okolicy narządów płciowych, sutków i pośladków. Świerzb u dzieci objawia się wysypką, która atakuje zazwyczaj podeszwy stóp i dłonie.

Grudkowa wysypka jest intensywnie swędząca a chory odczuwa przymus drapania. Z biegiem czasu grudki wysypki przekształcają się w pęcherzyki z płynem i zaczynają pękać. Intensywne drapanie może ujawnić charakterystyczne objawy świerzbu (obecne pod naskórkiem), czyli przeczosy i norki świerzbowe.

Świerzb w fazie zaawansowanej daje objawy rozległych, miejscowych zakażeń skóry. Obecne są znaczne ilości strupków, grudek, pęcherzy i silne zaczerwienienie. Skóra w miejscu zakażenia może się złuszczać i rogowacieć.

Grzybica piersi - przyczyny, objawy, leczenie i powikłania

Świerzb norweski

Świerzb norweski (hiperkeratotyczny) jest najcięższą postacią choroby i cechuje się najwyższym poziomem zakaźności. Pojawia się rzadko i dotyczy przede wszystkim osób o obniżonym poziomie odporności np. chorych na AIDS lub pacjentów onkologicznych.

Narażone są też osoby starsze, przebywające w zamkniętych ośrodkach opiekuńczych i pacjenci po kuracjach obniżających naturalną odporność organizmu. Zakażenie odbywa się przez bezpośredni kontakt z chorym lub kontakt z należącymi do niego przedmiotami (np.

ręcznikiem, ubraniem).

Przyspieszone namnażanie się pasożytów jest skutkiem obniżonej reakcji odpornościowej organizmu. Objawy zakażenia (grudki, pęcherze, zaczerwienienie, strupki) mogą obejmować rozległe powierzchnie ciała, w tym przestrzeń pomiędzy łopatkami i twarz. Skóra zmieniona chorobowo zaczyna się złuszczać. Pojawiają się też zrogowacenia skóry i zgrubienia paznokci.

W tej odmianie świerzbu może nie występować świąd (występuje u około 50% chorych) lub uczucie swędzenia może być znacznie mniej dotkliwe niż u pacjentów dotkniętych klasyczną postacią świerzbu. Chorzy są leczeni farmakologicznie a skuteczna terapia wymaga izolacji. Leczenie jest trudne, m.in.

dlatego, że zrogowaciała warstwa naskórka skutecznie utrudnia przenikanie substancji czynnych z leków.

Grzybica piersi - przyczyny, objawy, leczenie i powikłania

Świerzb u dorosłych

Zakażenie odbywa się przez kontakt bezpośredni skórny (także drogą płciową), rzadziej – poprzez kontakt pośredni. Pełny okres wylęgania choroby to średnio ok. 3 tygodnie.

Pierwszym objawem świerzbu jest intensywny, miejscowy świąd, narastający w godzinach nocnych.

Na wybranych partiach ciała (najczęściej: dłonie, skóra pomiędzy palcami, nadgarstki, narządy płciowe, pępek, okolice sutków) pojawia się czerwona, grudkowata wysypka.

W przypadku dorosłych i starszych dzieci wysypka nie obejmuje twarzy. Może pojawić się miejscowe zapalenie skóry. Choroba wymaga konsultacji lekarskiej. Terapią farmakologiczną są zazwyczaj objęci także bliscy chorego.

Świerzb u dzieci i noworodków

Zakażenie odbywa się poprzez bezpośredni kontakt (np. w trakcie zabawy) lub kontakt z przedmiotem, należącym do chorego (pościel, ręcznik, ubranie).

W przypadku niemowląt, oprócz typowych miejsc wystąpienia objawów (dłonie, pośladki, pępek, fałdy skórne), zmiany skórne mogą obejmować także głowę. U starszych dzieci grudkowa, czerwonawa wysypka pojawia się najczęściej na dłoniach i  stopach.

Zmianom na skórze towarzyszy intensywne swędzenie a drapanie może doprowadzić do wtórnego zakażenia, objawiającego się m.in. obecnością strupków i wykwitów ropnych.

Początkowe objawy świerzbu u dziecka są często mylone z objawami alergii, ospy wietrznej lub różyczki – stąd konieczność możliwie szybkiej diagnostyki. W leczeniu wykorzystuje się głównie preparaty miejscowe.

Świerzb leczenie

  • Diagnostyka odbywa się na podstawie rozpoznania objawów klinicznych (świąd, obecność nor i przeczosów) i rozpoznaniu świerzbu w badaniu dermatoskopowym.
  • Długość terapii i rodzaj zastosowanych leków zależy od:
  • stopnia nasilenia choroby, 
  • wieku i stanu zdrowia pacjenta, 
  • dodatkowych okoliczności (np. ciąża).
  1. Największą skuteczność w zwalczaniu świerzbu przypisuje się preparatom z permetryną.
  2. W leczeniu stosuje się także:
  • maści siarkowe (dzieci do 4 lat, kobiety w ciąży), 
  • benzoesan benzylu, 
  • Crotamitone (łagodzi świąd). 

Dodatkowych środków leczniczych będą wymagać osoby z obniżoną odpornością (np. chorzy na AIDS). W tym przypadku, oprócz środków miejscowych stosuje się także leczenie iwermektyną.

Leczeniu farmakologicznemu musi towarzyszyć dbałość o zachowanie wysokiego poziomu higieny w otoczeniu chorego (m.in.

w celu wyniszczenia potencjalnych ognisk chorobowych): wypranie ubrań, pościeli, koców, pluszowych zabawek.

Pranie powinno odbyć się w temperaturze powyżej 60C, ubrania, pościel i koce należy również po praniu wyprasować gorącym żelazkiem. Przedmioty, których nie można uprać zaleca się wymrozić – przez 12h w temperaturze -20C.

Długość terapii trwa od kilku dni do kilku tygodni – w zależności od przepisanego środka, stopnia zaawansowania choroby, wieku pacjenta. Leczenie środkami miejscowymi (kremy) trwa zazwyczaj od 3 do 5 dni. Dłuższej terapii wymagają pacjenci z immunosupresją, świerzbem norweskim i chorzy z wtórnym zakażeniem bakteryjnym.

Leia também:  Zbieżność Kół Jakie Objawy?

Świerzb powikłania

Powikłania po świerzbie zdarzają się rzadko. W przypadku tej choroby najgroźniejszy jest brak wczesnego rozpoznania – w miarę rozwoju zakażenia zmiany skórne mogą się nasilać i prowadzić do występowania wtórnych zakażeń bakteryjnych. Im szybsze wdrożenie leczenia, tym mniejsze ryzyko powikłań (z wyjątkiem reakcji alergicznych na leki).

Powikłania świerzbu:

  • utrzymujący się świąd skóry,
  • zmiany guzkowe u dzieci (rzadko), parazytofobie (lęk przed pasożytami),
  • reakcje alergiczne,
  • miejscowe podrażnienia po stosowaniu leków miejscowych.

Świerzb podobne choroby

Rozpoznanie świerzbu jest często utrudnione. Część najbardziej widocznych objawów – wysypka, miejscowe zaczerwienienie, świąd – bywa zazwyczaj mylona z objawami reakcji alergicznej (np. pokarmowej), pokrzywką, egzemą.

Dodatkowym problemem diagnostycznym jest współwystępowanie innych chorób skórnych np.:

  • atopowego zapalenia skóry, 
  • łuszczycy, 
  • osutków polekowych. 

Szybka konsultacja lekarska pozwala na właściwe rozpoznanie choroby i wykluczenie schorzeń o podobnym przebiegu (lub potwierdzenie chorób współistniejących).

Dowiedz się więcej:

“Problems in Diagnosing Scabies, a Global Disease in Human and Animal Populations”https://cmr.asm.org/content/cmr/20/2/268.full.pdf

“Świerzb – zapobieganie zarażeniu”http://files.szkolakamien.pl/documents/Swierzb-zapobieganie%20zarazeniu.pdf

“Scabies and pediculosis”

https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0140673699094581

“Dermatolog Warszawa | Gdzie do dermatologa w Warszawie?”https://www.medistore.com.pl/dermatolog-warszawa

Grzybica piersi: przyczyny, objawy, leczenie

Grzybica piersi - przyczyny, objawy, leczenie i powikłania Autor: thinkstockphotos.com Grzybica piersi pojawia się zazwyczaj na skutek antybiotykoterapii

Grzybica piersi to przypadłość, z którą dość często zmagają się właśnie karmiące mamy. Zobacz, jakie są przyczyny grzybicy piersi, w jaki sposób się ona objawia i jak ją leczyć.

Grzybica piersi to uciążliwa dolegliwość. Zazwyczaj pojawia się nie na samym początku laktacyjnej drogi, ale u mam, które karmią już od dłuższego czasu. Na szczęście z grzybicą piersi można skutecznie walczyć – zobacz, jak to zrobić, jak rozpoznać objawy grzybicy piersi co powoduje jej pojawienie się.

Spis treści

Grzybica piersi: przyczyny

Grzybica piersi jest wywoływana przez drożdżaki Candida albicans. Drożdżaki są przez cały czas obecne w naszym organizmie – układzie pokarmowym – i dopóki nie jest ich za dużo, nie powodują żadnych problemów. Te zaczynają się, gdy ich liczba staje się zbyt duża.

Co może się przyczynić do zwiększenia ich obecności w organizmie? Przede wszystkim, stosowanie antybiotyków. To jedna z głównych przyczyn grzybicy piersi – pojawia się na skutek przyjmowania ich przez mamę lub jej dziecko.

Również obecne w buzi dziecka pleśniawki, wywoływane przez gronkowca złocistego, mogą powodować grzybicę piersi u mamy, kiedy ta karmi piersią. Zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia tej dolegliwości występuje także u kobiet, które wcześniej przeszły zapalenie piersi.

Co więcej, możliwość wystąpienia grzybicy piersi jest większa u pań chorujących na grzybicę pochwy. Istnieje również możliwość zachorowania na skutek zarażenia grzybicą od innej osoby w rodzinie.

Czytaj także: Zapalenie sutka – przyczyny, objawy, leczenie

Problemy w karmieniu piersią: Wklęsłe brodawki

Objawy grzybicy piersi

Intensywność i częstotliwość występowania objawów grzybicy piersi u konkretnej kobiety może być różna – u niektórych pań mogą one nie powodować większego dyskomfortu, a innym skutecznie utrudniają karmienie. Najczęściej na grzybicę piersi wskazują:

  • ból w okolicy brodawek – sutki pieką, kobieta czuje w ich okolicy kłucie; objawy intensyfikują się w czasie karmienia piersią
  • kobieta może odczuwać również pulsujący ból w okolicy pleców
  • swędzenie piersi, zwłaszcza w okolicy brodawek
  • na brodawce występuje obrzęk i zaczerwienienie, pęknięcia
  • mogą się również pojawić ropa i krew wyciekające z brodawki
  • na sutkach zaobserwować można biały nalot/występowanie drobnych krostek
  • objawy występują również u dziecka – pojawiają się pleśniawki w jamie ustnej, rozdrażnienie

Zobacz: Jak prawidłowo przystawić dziecko do piersi?

Leczenie grzybicy piersi

W leczeniu grzybicy piersi pomogą zarówno domowe, jak i medyczne sposoby. Kobieta może bowiem sama zatroszczyć się o zdrowie swoich piersi. Co należy więc zrobić? Przede wszystkim zadbać o swoją bieliznę – o jej codzienną wymianę i o to, by była wykonana z jak najbardziej przyjaznych skórze materiałów – najlepiej sprawdzi się w tym przypadku bawełna.

Należy pamiętać o częstym jej praniu – w wysokich temperaturach – i prasowaniu oraz zmianie każdego dnia. Podobnie ze smoczkami, a nawet zabawkami dziecka, które warto codziennie wyparzać. Nie można też zapomnieć o częstym myciu rąk. Trzeba też pamiętać o wietrzeniu piersi i delikatnym suszeniu ich ręcznikiem po każdej kąpieli.

Pomóc powinna także częsta zmiana wkładek laktacyjnych. 

Kolejnym elementem walki z grzybicą piersijest dieta. Należy unikać białego pieczywa, cukru, alkoholu, drożdży, gotowych – przetworzonych – produktów. Do diety mamy i dziecka warto wprowadzić probiotyki, które zdecydowanie obniżą ryzyko ponownego wystąpienia choroby.

Na grzybicę piersi istnieją również medyczne sposoby. Warto zaznaczyć, że leczenie musi przebiegać i u mamy, i u dziecka, by skutecznie się jej pozbyć. Mama otrzymuje doustne leki przeciwgrzybiczne oraz maści do smarowania obolałych piersi. Ich rodzaj oraz częstotliwość przyjmowania ustala lekarz.

Dziecko otrzymuje natomiast preparaty, mające zapobiegać pojawianiu się pleśniawek – najczęściej doustne środki, którymi należy posmarować jego jamę ustną. Leki często występują też w postaci kropli. I mamie, i dziecku zaleca się stosowanie probiotyku. Najczęściej efekty widać już po kilku dniach, tygodniu.

Zobacz także: Odstawianie dziecka od piersi krok po kroku

Grzybica piersi a karmienie piersią

Grzybica piersi nie jest przeciwwskazaniem do karmienia piersią. Jeśli mama odczuwa ból, przystawiając dziecko do piersi, może je karmić rzadziej – jednak wtedy ilość produkowanego pokarmu ulega zmniejszeniu. Innym wyjściem jest odciąganie pokarmu.

Kłopoty z ssaniem mogą się również pojawić u dziecka, odczuwającego dyskomfort z powodu pleśniawek, dlatego tak ważne jest przeprowadzanie leczenia zarówno ze strony mamy, jak i jej pociechy. Jeśli ból spowodowany grzybicą piersi jest bardzo trudny do zniesienia, z pomocą przyjdą karmiącej kobiecie środki przeciwbólowe.

Czytaj: Jak często karmić niemowlaka?

Pytanie Dzień Dobry, Próbowałam skorzystać z forum, ale nie otrzymałam linku aktywacyjnego na e-mail. Mam 2 tygodniowe niemowlę i jestem po cięciu cesarskim (brak postępu przy porodzie naturalnym). Od samego początku nie wystarczał mu pokarm z moich piersi i jeszcze w szpitalu podawałam mleko modyfikowane w butelce.

Obecnie mam wystarczająco dużo pokarmu, ale maluszek przyzwyczaił się do butelki. Bardzo proszę o pomoc w jaki sposób mam odstawić butelkę? Jak próbuję go przetrzymać przy samej piersi niemal zanosi się płaczem, dostanie butelkę i od razu się uspokaja. Jedynie w nocy karmię tylko piersią i nie wymusza butelki. Bardzo proszę o pomoc, bo chciałabym karmić tylko piersią.

Z góry dziękuję za odpowiedź.

Odpowiedź Dorota Golicka Dzień dobry, Jeśli synek ssie pierś w nocy, to dobry znak i przestawienie na całkowite karmienie piersią powinno się udać.

Proszę zwrócić uwagę czy za dnia przystawiając dziecko do piersi jest pani spokojna i odprężona. Proszę też nie czekać, aż dziecko będzie bardzo głodne – wówczas jest mniej cierpliwe.

Często pomocna bywa wizyta w poradni laktacyjnej – tam położna widząc jak zachowuje się niemowlę przy piersi, może Wam poradzić. Pozdrawiam

Grzybica piersi po ciąży – przyczyny, objawy, leczenie grzybicy sutka

W trakcie karmienia piersią u kobiet dość często dochodzi do swego rodzaju „powikłań”, które mogą być związane z nieprawidłową techniką karmienia czy też nieodpowiednią higieną piersi w tym czasie. Dość często dochodzi do różnego rodzaju zaburzeń laktacji, które mogą prowadzić do zapaleń gruczołu piersiowego, a w tym do grzybicy sutka.

W pierwszych dobach karmienia (około 3–4 doby) u położnicy dochodzi do gwałtownego wzrostu produkcji mleka tzw.

nawału pokarmu, a noworodek dopiero uczy się odpowiedniej techniki ssania, co prowadzi często do akumulacji mleka w przewodach piersiowych. Kobieta zauważa zmiany w wyglądzie piersi.

Pojawia się ból piersi, a skóra na ich powierzchni staje się ciepła. Piersi są obrzmiałe. Może dojść do nieznacznej zwyżki temperatury ciała. 

Najlepszym sposobem leczenia, jest częste przystawianie dziecka do piersi, delikatny masaż, ewentualnie mechaniczne odciąganie pokarmu.

Leia também:  Jakie Są Objawy Wyrostka Robaczkowego U Dzieci?

 

Jakie są przyczyny grzybicy sutka i grzybicy pod piersiami? 

W kolejnych tygodniach u części kobiet mogą rozwinąć się inne powikłania w postaci zapalenia gruczołu piersiowego czy zapaleń skóry sutka w tym grzybicy piersi i grzybicy brodawek. Najczęściej powikłania te są spowodowane nieprawidłową techniką karmienia.

Nieodpowiednie przystawianie dziecka do piersi powoduje uszkodzenia delikatnej skóry sutków i brodawek sutkowych, a te mikrouszkodzenia są wrotami zakażeń bakteryjnych i grzybiczych.

 Również osłabiona odporność matki może dodatkowo przyczyniać się do łatwiejszego rozwoju wszelkiego rodzaju zapaleń.

Grzybem, który najczęściej jest odpowiedzialny za grzybicę brodawek sutkowych jest drożdżak Candida albicans, który u większości ludzi, w tym nawet u noworodków i niemowląt bytuje w przewodzie pokarmowym, a u kobiet także często zasiedla drogi rodne. W przypadku obniżonej odporności albo stosowania antybiotykoterapii może dochodzić do nadmiernego rozmnożenia C. albicans, co powoduje występowanie objawów grzybicy np. przewodu pokarmowego czy pochwy.

W przypadku uszkodzenia skóry piersi może dochodzić do przenikania drobnoustroju z jamy ustnej dziecka i prowadzić do grzybicy gruczołu piersiowego. Zakażeniu sprzyja ciepło i wilgoć, dlatego dość często może rozwijać się ono pod biustem, mamy wtedy do czynienia z grzybicą pod piersiami.

  

Pieczenie, swędzenie piersi i ból sutków – objawy grzybicy piersi

Jak wygląda grzybica? Początkowo, kiedy grzybica sutka nie jest jeszcze mocno nasilona, kobiety najczęściej skarżą się na ból piersi i szczypanie podczas karmienia, ponieważ dochodzi jak już wcześniej wspomniano do delikatnych skaleczeń. Jeśli dojdzie do nadkażenia drożdżakami, dołączają się kolejne dość charakterystyczne objawy:

  • pieczenie brodawek sutkowych,
  • łuszczenie się skóry na piersiach,
  • pojawienie się czerwonych obrączkowych zmian na skórze sutka, z delikatnymi białymi nalotami,

Również u dziecka mogą pojawić się objawy związane z nadmiernym rozrostem flory w jamie ustnej tzw. pleśniawki wyglądające jak serowate, białe naloty na języku czy wewnętrznej powierzchni policzków.

 

Grzybica brodawek i gruczołu piersiowego – jak leczyć i zapobiegać?  

Jak wspomniano, ważna jest nauka prawidłowej techniki karmienia piersią, aby zapobiec uszkodzeniom skóry gruczołów piersiowych. Należy stosować kilka prostych zasad, które mogą pomóc zapobiec rozwojowi zakażenia.

  • Ciepło i wilgoć sprzyjają rozmnażaniu drożdżaków, dlatego ważne jest noszenie przewiewnej, nieuciskającej bielizny z naturalnych materiałów, dokładne osuszanie skóry po myciu.
  • Stosowanie delikatnych środków myjących, które dodatkowo nie będą podrażniały skóry piersi.
  • Odpowiednio zbilansowana dieta matki karmiącej, aby nie dopuścić do niedoborów składników odżywczych i witamin.
  • Pranie bielizny w wysokich temperaturach w niepodrażniających środkach, najlepiej tych, które przeznaczone są do prania ubranek dziecięcych.

Jeśli już dojdzie do rozwoju zapalenia grzybiczego piersi, mama zauważa u siebie pierwsze objawy, należy zgłosić się do lekarza, który zastosuje odpowiednie środki dla matki i dziecka.

Grzybica nie jest uznawana za bezwzględne przeciwwskazanie do karmienia piersią, choć mamy często zmniejszają częstość karmienia głównie ze względu na dolegliwości, ale z pomocą może przyjść próba odciągania pokarmu, jeśli powoduje ona mniejszy dyskomfort.

Środki przeciwgrzybicze są odpowiednio dobierane, aby nie zaszkodziły niemowlęciu. Kuracja trwa najczęściej kilka-kilkanaście dni i powoduje całkowite ustąpienie bólu sutków, swędzenia skóry na piersiach, pieczenia sutka.

Zapalenie piersi i jego leczenie

Zapalenie piersi to stan zapalny gruczołu piersiowego, który najczęściej występuje pomiędzy 2. a 6. tygodniem po porodzie, ale może pojawić się na każdym etapie laktacji. Jego objawy są podobne do objawów grypy i często pojawiają się nagle. Przemęczenie niekorzystnie wpływa na gospodarkę hormonalną, która steruje także laktacją.

Uczuciom bólu, opuchnięcia i zaczerwienienia piersi może towarzyszyć wysoka gorączka (do 38,4 st. C), bóle głowy i mięśni, dreszcze i ogólne zmęczenie. Niezależnie od nasilenia objawów, pamiętaj, by ich nie lekceważyć, ponieważ nieleczone zapalenie piersi może prowadzić do powikłań.

  • Nadmierny ucisk piersi. Wystarczy źle dobrany biustonosz, który blokuje kanaliki mleczne, by spowodować stan zapalny. Podobnie dzieje się, gdy podczas karmienia dziecko uciska pierś.
  • Urazy piersi, np. popękane brodawki. Twoje piersi są delikatne i bardzo podatne na urazy. Przez popękane brodawki łatwo wnikają drobnoustroje, wywołujące stan zapalny.
  • Niezauważony obrzęk piersi lub zastój pokarmu. Kiedy wystąpią, obserwuj, czy objawy się nie rozwijają.  
  • Nieregularne karmienie. Efektem nieregularnego lub często skracanego czasu karmienia może być zaleganie pokarmu w kanalikach, co sprzyja namnażaniu się bakterii wnikających do przewodów mlecznych.
  • Stres i przemęczenie. Gdy często jesteś spięta albo się nie wysypiasz, spada Twoja odporność na infekcje, także w piersi.
  • Niewyleczone do końca wcześniejsze zapalenie. Jeśli już miałaś zapalenie piersi i próbowałaś sobie z nim poradzić zbyt mocno masując pierś, albo przerwałaś leczenie antybiotykiem, problem może nawracać.
  • Często przystawiaj dziecko do chorej piersi, najlepiej co 2 godziny. Jeśli piersi są bardzo pełne i maleństwu trudno uchwycić otoczkę, odciągnij odrobinę pokarmu. Jeśli piersi są przepełnione, a dziecko nie chce jeść, odciągnij pokarm. Staraj się rozpoczynać karmienie od chorej piersi, o ile nie jest to dla Ciebie zbyt bolesne.
  • Wypróbuj tradycyjne metody. Po karmieniu możesz stosować na bolącą pierś zimne okłady, np. z rozbitych schłodzonych wcześniej liści białej kapusty.
  • Pij dużo płynów i dobrze się odżywiaj. Najlepsza jest niegazowana woda i lekkie napary ziołowe oraz owocowe.
  • Staraj się odpoczywać. Przemęczenie niekorzystnie wpływa na gospodarkę hormonalną, która steruje także laktacją.
  • Zadbaj o odpowiedni, nieuciskający biustonosz.
  • Zapytaj w aptece o niesterydowe leki przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, które może przyjmować karmiąca mama.

Pamiętaj, że jeśli po 24 godzinach nie nastąpi poprawa, udaj się do lekarza, który może zalecić Ci kurację antybiotykową. W niektórych sytuacjach, jeśli leczenie po 2 dobach nie daje efektu, możesz dostać skierowanie na posiew bakteryjny w celu dobrania odpowiedniego antybiotyku.

Właściwe leczenie pomoże ci uniknąć możliwych powikłań zapalenia piersi, takich jak zmniejszenie laktacji, nawroty dolegliwości czy pojawienie się w miejscu stanu zapalnego bolesnego ropnia piersi (którego leczenie może w szczególnych przypadkach wymagać hospitalizacji).

Ważne! W przypadku pojawienia się ropnia koniecznie zgłoś się do lekarza, ponieważ może być potrzebne przyjmowanie antybiotyków, a czasem biopsja lub nacięcie zmiany. Jeśli w pokarmie zauważysz krew, natychmiast zaprzestań też karmienia piersią, ponieważ zawartość ropnia może przedostawać się do pokarmu.

Skutki uboczne chemioterapii

Pacjenci onkologiczni cierpią z powodu wielu objawów spowodowanych rozwojem choroby nowotworowej, jak również działań niepożądanych związanych z zastosowaną terapią.

Leczenie wspomagające – które w sposób bezpośredni wpływa na jakość życia chorych poprzez eliminację bądź zmniejszenie nasilenia przykrych dolegliwości – stanowi bardzo ważny element pomocy chorym na raka.

W onkologii powstała cała gałąź leczenia wspomagającego, czyli zabezpieczającego przed skutkami ubocznymi chemioterapii.

Leczenie onkologiczne skierowane jest przede wszystkim na komórki nowotworowe. Niestety, skutki uboczne chemioterapii oraz jej toksyczność dotyczą również zdrowych komórek.

W organizmie człowieka jest wiele tkanek i narządów, których komórki nieustannie się dzielą i odnawiają. Cebulki włosowe czy błona śluzowa przewodu pokarmowego to przykłady zdrowych tkanek, które intensywnie odnawiają się ze względu na wiele pełnionych funkcji.

To właśnie te  komórki padają – obok komórek nowotworowych – ofiarą zastosowanego leczenia chemioterapią.

Warto podkreślić, że komórki rakowe są bardziej wrażliwe na działanie cytostatyków aniżeli zdrowe, gdyż mają więcej receptorów i szybciej wchłaniają podaną substancję.

Skutki uboczne chemioterapii mogą wyrażać się wypadaniem włosów (przejściowo brakuje w organizmie pacjenta komórek, które je utrzymują i powodują wzrost). Chorym dokucza często po chemioterapii biegunka (występuje niedobór komórek naturalnej wyściółki przewodu pokarmowego).

Często pojawia się również gorączka i leukopenia (zmniejsza się liczba komórek odpornościowych), a bakterie oraz wirusy, które normalnie rezydują w organizmie – stają się dla osób poddanych chemioterapii niebezpieczne. Na skutek ubytku zdrowych komórek w jamie ustnej mogą pojawić się różnego rodzaju naloty i owrzodzenia, podobnie jak w narządzie rodnym, gdzie dochodzi do nadżerek.

Choć byłoby idealnie, aby chemia nie atakowała zdrowych komórek, to jest to na dzień dzisiejszy niemożliwe.

Leia também:  Co Na Zatrucie Pokarmowe Domowe Leczenie?

Warto pamiętać, że w organizmie pozostaje ogromna pula komórek bardziej odpornych na działanie chemioterapeutyku, które staną się źródłem odnowy.

Współczesna medycyna potrafi skutecznie kontrolować działania niepożądane leczenia raka, a silne skutki uboczne chemioterapii mogą oznaczać, iż nowotwór jest wrażliwy na podawany lek.

– Klasyczna chemioterapia działa na wszystkie komórki organizmu, a zwłaszcza na te, które bardzo szybko rosną i dzielą się. Niestety, do tej grupy zaliczamy nie tylko komórki nowotworowe, ale również i niektóre zdrowe tkanki naszego organizmu np.

śluzówki jamy ustnej, szpik kostny czy cebulki włosów. Dlatego więc stosując chemioterapię, tak często obserwujemy działania niepożądane. Na ich występowanie i nasilenie ma wpływ m.in. rodzaj leku, jego dawka, sposób podania.

Istotne są również ogólny stan zdrowia chorego, jego wiek lub obecność chorób dodatkowych. Należy pamiętać, że większość z tych powikłań zazwyczaj ustępuje po kilku-kilkunastu tygodniach od  zakończenia chemioterapii – tłumaczy lek.

Michał Wilk z Oddziału Onkologii Klinicznej i Chemioterapii w Europejskim Centrum Zdrowia Otwock.

Działania niepożądane  chemioterapii :

  • nudności i wymioty;
  • wypadanie włosów i łysienie;
  • wysypka, szkodliwe działanie chemioterapii na błony śluzowe, skórę i paznokcie;
  • biegunka;
  • zaparcia;
  • Niewydolność szpiku kostnego (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość);
  • zaburzenia układu rozrodczego i libido;
  • uszkodzenia układu nerwowego (neurotoksyczność) ;
  • uszkodzenia mięśnia sercowego (kardiotoksyczność) i miąższu płucnego (pneumotoksyczność);
  • objawy grypopodobne;
  • obrzęki;
  • ryzyko reakcji uczuleniowych.

Szacuje się, że zmęczenie związane z chorobą nowotworową (CRF) może dotyczyć do 90% chorych w trakcie leczenia przeciwnowotworowego lub w zaawansowanej fazie choroby. Przewlekłe zmęczenie jako skutek uboczny terapii może utrzymywać się również u ozdrowieńców.

Jego przyczyn upatruje się w zaburzeniu równowagi pomiędzy mechanizmami zapalnymi oraz hamującymi reakcję zapalną lub w zmianach w czynności mózgu.

Rozpoznanie stawia się na podstawie symptomów: znacznego, uciążliwego i przewlekłego uczucia zmęczenia, spadku energii lub zwiększonej potrzeby odpoczynku, zmniejszenia koncentracji, obniżonej motywacji do działania, bezsenności i braku poczucia odprężenia po wypoczynku.

Nudności i wymioty stanowią jeden z częstszych skutków ubocznych stosowania chemioterapii. Mogą być efektem leczenia, ale również wynikać z samego występowania nowotworu. Nudności i wymioty znacząco pogarszają jakość życia chorych.

Ich przyczyną mogą być: podrażnienie gardła i przełyku wywołane grzybicą lub utrudnionym odksztuszaniem wydzieliny oskrzelowej, zaburzenia układu pokarmowego spowodowane nowotworem, zaburzenie metaboliczne, infekcje, zespoły paranowotworowe, wzmożone ciśnienie śródczaszkowe i ból.

Istnieje szeroka grupa leków stosowanych w eliminacji nudności i wymiotów – antagoniści receptora 5-HT3, antagoniści NK-1, kortykosteroidy oraz leki dodatkowe, takie jak: metoklopramid, prochlorperazyna czy chloropromazyna.

Warto również zastosować środki niefarmakologiczne – zmniejszenie w otoczeniu Pacjenta bodźców zapachowych, przygotowywanie posiłków bez obecności chorego czy indywidualnie dobrany jadłospis.

U pacjentów onkologicznych biegunka może być spowodowana samym nowotworem, chemioterapią lub występowaniem chorób współistniejących. W przypadku biegunki należy określić jej przyczynę i włączyć leczenie przyczynowe.

Biegunka będąca efektem ubocznym stosowanej chemoterapii może wystąpić w przypadku stosowania praktycznie każdego leku, najczęściej jednak jest powikłaniem terapii 5-fluorouracylem, irynotekanem oraz inhibitorami kinaz tyrozynowych.

W pierwszym rzucie leczenia stosuje się zazwyczaj loperamid.

Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej jako efekt chemioterapii występuje u około 20-40% chorych poddanych leczeniu.

Odsetek ten wzrasta u pacjentów poddanych chemioterapii wysokodawkowej oraz dotyczy niemal 100% chorych poddawanych radioterapii z w powodu nowotworu obszaru głowy i szyi.

Do typowych symptomów należą: zaczerwienienie, suchość, nadżerki i owrzodzenia w jamie ustnej, silne bóle wymagające stosowania opioidów, utrudnione przyjmowanie pokarmów.

Przykre objawy niepożądane chemioterapii związane z zapaleniem błony śluzowej jamy ustnej mogą utrzymywać się nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Ważną rolę odgrywa edukacja chorego na temat właściwej higieny jamy ustnej, stosowania miękkich szczoteczek do zębów czy unikania środków drażniących. Farmakoterapia opiera się na leczeniu przeciwbólowym.

Najczęstszą przyczyną zaparć u chorych na raka jest stosowanie opioidów.

W przypadku przewlekłego problemu z zaparciami należy wykluczyć obecność guza w jamie brzusznej oraz niedrożność układu pokarmowego spowodowaną inną przyczyną.

W leczeniu zaparć stosuje się środki przeczyszczające o różnym mechanizmie działania. Warto uwzględnić również naturalne metody walki z zaparciami, takie jak: odpowiednia aktywność fizyczna, właściwe nawodnienie i podaż błonnika.

Utrata owłosienia jako skutek uboczny leczenia chemioterapią systemową dotyczy około 65% pacjentów. Utrata włosów dotyczy zarówno skóry głowy, jak i brwi, rzęs i owłosienia łonowego i pojawia się najczęściej koło 2-4 tygodni po zastosowaniu chemioterapii.

Może trwać do 3 miesięcy po jej zakończeniu. Włosy zaczynają odrastać kilka miesięcy po terapii. Zdarza się, że mają odmienną strukturę, grubość, kolor czy fakturę (proste/kręcone).

Utrata włosów jako efekt uboczny chemoterapii wiąże się z faktem, iż leki cytostatyczne działają toksycznie na szybko dzielące się komórki, w tym komórki budujące meszki włosowe. Obecnie nie istnieją sprecyzowane zalecenia terapeutyczne dotyczące zapobiegania utracie włosów po chemioterapii.

Najlepiej poznaną metodą jest miejscowa hipotermia skóry głowy, którą stosuje się obecnie w wybranych szpitalach onkologicznych na terenie naszego kraju.

Rosnące zastosowanie leków ukierunkowanych na cele molekularne spowodowało wzrost zainteresowania toksycznością skórną i sposobami jej leczenia.

Szczególnie nasilone powikłania skórne obserwuje się u pacjentów poddawanych terapii przeciwciałami skierowanymi przeciwko receptorowi dla czynnika wzrostu naskórka (EGFR).

Stosowanie inhibitorów EGFR jest źródłem atrofii skóry oraz powstania nacieku zapalnego z komórek jednojądrzastych u nawet 70% pacjentów.

Do najczęstszych zmian skórnych u chorych poddawanych terapii anty-EGFR są: zmiany w płytce paznokciowej, wysypki, zmiany dotyczące włosów, świąd, suchość skóry. Klinicznie najistotniejszym problemem jest wysypka grudkowo-krostna, która pojawia się zazwyczaj 2-3 dni po rozpoczęciu terapii celowanej inhibitorami anty-EGFR.

Powikłania chemioterapii

Większość powikłań po chemioterapii szybko mija i nie uszkadza trwale organizmu. Część może jednak stanowić zagrożenie życia (np. gorączka neutropeniczna) albo nabrać charakteru zmian utrwalonych (np. kardiomiopatia poantracyklinowa) i wymaga leczenia.

Niezależnie od nasilenia, działania niepożądane chemioterapii są uciążliwe dla pacjentów i stały się źródłem złej sławy leczenia chemią. Na szczęście w zdecydowanej większości można im skutecznie zapobiegać.

Należy podkreślić, iż kontrolowane skutki uboczne chemioterapii nie stanowią zagrożenia dla życia pacjenta.

– W leczeniu powikłań po chemioterapii kluczowa jest dobra współpraca między lekarzem i pacjentem, a postępowanie uzależnione jest od ciężkości danego działania niepożądanego.

W przypadku tych lekkich (definiowanych jako niewpływających negatywnie na codzienne funkcjonowanie) stosujemy farmakoterapię (np. leki przeciwwymiotne, przeciwbiegunkowe, przeciwbólowe itp.). Czasami pomocna jest również np. modyfikacja diety czy zmiana stylu życia.

Z kolei, gdy mamy do czynienia z ciężkimi powikłaniami bardzo często wymagana jest hospitalizacja, zmniejszenie dawek leków przeciwnowotworowych, wydłużenie odstępu pomiędzy kolejnymi cyklami chemioterapii lub nawet wcześniejsze jej zakończenie – wyjaśnia lek.

Michał Wilk z Oddziału Onkologii Klinicznej i Chemioterapii w Europejskim Centrum Zdrowia Otwock.

– W przypadku stosowania klasycznej chemioterapii nie dysponujemy wystarczającymi danymi, aby móc stwierdzić, że nasilenie działań niepożądanych świadczy o wrażliwości nowotworu na dany lek.

Obserwacje takie zostały jednak poczynione dla leków ukierunkowanych molekularnie np.

wystąpienie wysypki skórnej lub nadciśnienia tętniczego może świadczyć o większej skuteczności danej substancji – komentuje ekspert.

Na zakończenie warto pokreślić, że przy chemioterapii powstała cała gałąź leczenia wspomagającego, czyli zabezpieczającego przed skutkami ubocznymi chemii.

Istnieje wiele leków pomagających łagodzić działania niepożądane chemioterapii np. środki przeciwwymiotne lub stymulujące odbudowę białych ciałek krwi.

 Wszelkie niepokojące sygnały warto jak najszybciej zgłaszać do onkologa prowadzącego leczenie.

Konsultacja merytoryczna lek. Michał Wilk z Oddziału Onkologii Klinicznej i Chemioterapii w Europejskim Centrum Zdrowia Otwock.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*