Czy stosowanie antykoncepcji hormonalnej zwiększa ryzyko rozwoju infekcji intymnych?

2019-09-25

Czy stosowanie antykoncepcji hormonalnej zwiększa ryzyko rozwoju infekcji intymnych?
mgr farm. Łukasz WaligórskiŚwiąd pochwy, pieczenie podczas oddawania moczu, upławy czy zmiana charakteru wydzielinypochwowej – to objawy, które najczęściej oznaczają infekcje intymne. Ryzyko ich wystąpienia wzrastaszczególnie latem. Wpływ na to mają wysokie temperatury, wilgotność powietrza, ale też częstekąpiele. Ryzyko infekcji intymnych zwiększają jednak też czynniki niezależne od pory roku:nieprawidłowa higiena, ciąża, cukrzyca, życie seksualne, terapia hormonalna, stosowanieantybiotyków, dieta… Kobieta dbająca o zdrowie intymne musi być świadoma mechanizmów, które

  • za nie odpowiadają i stosować podstawowe zasady profilaktyki.
  • prewencyjnym w przypadku letnich zakażeń.
  • mogą być one rezerwuarem bakterii czy grzybów.

Pochwa kobiety jest naturalnie skolonizowana przez bakterie tlenowe z rodzaju Lactobacillus.Wytwarzają one kwas mlekowy, który zapewnia kwaśne pH (odczyn) wydzieliny pochwy na poziomie3,6–4,5. Stanowi ono naturalną barierę dla rozwoju chorobotwórczych drobnoustrojów (grzybów,bakterii), które w kwaśnym środowisku nie mogą się rozwijać. To właśnie dlatego tak ważne jestutrzymanie prawidłowej flory bakteryjnej pochwy. Niestety jej funkcjonowanie może być zaburzoneprzez szereg różnych czynników, takich jak leki antykoncepcyjne, bujne życie seksualne,nieprawidłowa higiena intymna, palenie papierosów czy choroby przewlekłe (np. cukrzyca).Jednym z najczęstszych powodów infekcji intymnych są zakażenia będące następstwemantybiotykoterapii. Antybiotyki (stosowane np. w infekcji górnych dróg oddechowych) niejakorykoszetem uszkadzają florę bakteryjną pochwy. Dlatego antybiotykoterapii często towarzyszązakażenia grzybicze pochwy. Grzyby nie są podatne na działanie antybiotyków, a pochwa zubożona wbakterie z rodzaju Lactobacillus, stanowi dla nich idealne miejsce do rozwoju.Aby temu zapobiec w trakcie antybiotykoterapii zaleca się więc stosowanie doustnie i/lubdopochwowe probiotyków. Najskuteczniejsze zawierają takie mieszanki szczepów Lactobacillus,które wykazują duże właściwości adhezyjne, więc łatwiej kolonizują nabłonek pochwy (np.Lactobacillus rhamnosus, Lactobacillus gesseri). Probiotyki mogą być także skutecznym środkiem
Problemy intymne mogą wynikać także z nieprawidłowej higieny. I wcale nie oznacza to wyłącznienieutrzymywanie okolic intymnych w czystości. Problemem może być również zbyt agresywne mycieczy nieuzasadnione irygacje pochwy. Powodem infekcji intymnych może być też stosowanienieodpowiednich preparatów do higieny. Nie mogą to być typowe mydła używane do mycia rąk czyśrodki do higieny całego ciała. Ich wysoce zasadowy charakter może być przyczyną zaburzenia pHpochwy i tym samym zwiększać prawdopodobieństwo rozwoju infekcji miejsc intymnych. Do myciaokolic intymnych należy używać więc substytutów mydła o łagodnie kwaśnym pH. Zamiast kąpieliwskazane jest też prysznic. Do mycia nie powinno się również używać gąbek lub myjek, ponieważ
Prawidłowy odczyn pochwy stanowi nie tylko formę zabezpieczenia przed rozwojem infekcji, ale jestteż istotnym elementem diagnostyki i oceny zdrowia intymnego kobiety. Sprawdzając wartość pHwydzieliny pochwy można bowiem ocenić czy jest ona narażona na kolonizację przez chorobotwórczedrobnoustroje. Jednocześnie już w trakcie infekcji, wartość pH pozwala na wskazanie rodzaju infekcjii wdrożenie odpowiedniego leczenia.Badanie pH pochwy może stanowić również element profilaktyki. W aptekach dostępne są testypozwalające w komfortowych warunkach zbadać jego przybliżoną wartość. Najczęściej mają oneformę aplikatora, który umieszcza się na 10 sekund w pochwie. Pod wpływem wydzieliny pochwypowierzchnia testowa na aplikatorze zmienia barwę, którą następnie porównuje się ze skalą barwnąna opakowaniu.Jeśli kolor wskaźnika mieści się w zakresie pH od 4,0 do 4,4 to nie ma powodu do niepokoju.Natomiast jeśli wynik wskazuje na wartość powyżej 4,4 może być konieczne podjęcie odpowiednichkroków profilaktycznych. W takich sytuacjach pomocne może okazać się zastosowanie probiotyku(doustnego lub dopochwowego) albo zmiana płynu do higieny intymnej. Brak kwasowej barierymiejsc intymnych, powinien też skutkować ograniczeniem aktywności, które mogą zwiększyć ryzyko

kontaktu z chorobotwórczymi drobnoustrojami (np. kąpiele czy seks).

Infekcje intymne dzieli się obecnie na trzy rodzaje: bakteryjne i grzybicze oraz zakażenia rzęsistkiempochwowym. We wszystkich przypadkach objawy choroby są niemal identyczne. Pojawia się świąd,pieczenie, uczucie dyskomfortu, upławy czy nieprzyjemny zapach. Odróżnienie rodzaju infekcji jestbardzo trudne i wymaga wizyty u lekarza. Diagnostyka opiera się na ocenie charakteru upławówtowarzyszących infekcji. W przypadku infekcji grzybiczych wydzielina z pochwy jest gęsta, biała osłodkawym zapachu drożdży, a konsystencją przypomina tzw. twarożek. Natomiast bakteryjnąinfekcję cechują szare, wodniste upławy o nieprzyjemnym, rybim zapachu. Zakażenie rzęsistkiem zkolei charakteryzuje się obfitymi, szarymi lub żółtoszarymi upławami o mdłym zapach.Zróżnicowanie rodzaju infekcji jest też możliwe na podstawie pH wydzieliny pochwy. W przypadkuzakażenia grzybiczego jej odczyn bardziej kwaśny i pH wynosi od 3,6 do 4,5. Natomiast gdy wpochwie są obecne bakterie to pH przekracza 4,5.Odpowiednie zdiagnozowanie rodzaju infekcji intymnej jest kluczowe dla kierunku leczenia. Wprzypadku infekcji grzybiczej leczenie sprowadza się do stosowania odpowiednich lekówgrzybobójczych przepisanych przez lekarza. Najczęściej stosuje się: nystatynę (globulki dopochwowe),klotrimazol (globulki dopochwowe lub krem – dostępny też bez recepty) lub natamycynę (globulkidopochwowe). Z kolei w przypadku infekcji bakteryjnej lekarz najpewniej przepisze tabletki albokrem z metronidazolem. Alternatywą stanowi klindamycyna. Zakażenia rzęsistkiem pochwowymrównież leczy się za pomocą metronidazolu, jednak terapię prowadzi się u obu partnerówseksualnych. Mężczyźni przyjmują go w postaci tabletek doustnych, a w przypadku kobiet stosuje się

tabletki dopochwowe. Alternatywą dla metronidazolu jest tinidazol.

Pokaż więcej wpisów z Wrzesień 2019Czy stosowanie antykoncepcji hormonalnej zwiększa ryzyko rozwoju infekcji intymnych?

11,99 zł

Czy stosowanie antykoncepcji hormonalnej zwiększa ryzyko rozwoju infekcji intymnych?

10,99 zł

Grzybicze zapalenie pochwy: przyczyny, objawy, diagnoza, leczenie

Grzybica pochwy to jedna z najczęstszych infekcji intymnych, która dotyka kobiety i jest powodem częstych wizyt u ginekologa. Atakuje organizm, gdy dochodzi do zachwiania naturalnej flory bakteryjnej pochwy. Może też być przenoszona drogą płciową.

Przypadłość obniża komfort życia, a nieleczona może powodować wiele skutków ubocznych. Sprawdź, jakie są jej objawy i jak wygląda leczenie? Czy stosowanie antykoncepcji hormonalnej zwiększa ryzyko rozwoju infekcji intymnych?

Grzybicze zapalenie pochwy – kiedy mamy z nim do czynienia?

Grzybica pochwy według danych szacunkowych dotyka znaczną część kobiet na całym świecie – około 75 % kobiet przynajmniej raz w życiu zmagało się z grzybiczą infekcją pochwy, a 50 % z nich boryka się z nawrotami schorzenia.

Dlaczego tak się dzieje? Pochwa jest siedliskiem niezliczonej liczby mikroorganizmów, które stanowią jej naturalną florę bakteryjną. Pałeczki kwasu mlekowego stanowią najliczniejszą populację. Wytwarzany przez nie kwas mlekowy sprawia, że pH pochwy wynosi ok. 4,5. Kwaśny odczyn chroni przed inwazją chorobotwórczych intruzów.

Zachwianie naturalnej biocenozy pochwy sprzyja rozwojowi infekcji intymnych. Jedną z najczęstszych jest kandydoza, czyli grzybica pochwy, do której dochodzi w wyniku nadmiernego namnażania się grzybów – drożdżaków Candida albicans. Ich niewielka ilość wchodzi w skład prawidłowej flory pochwy.

Nadmierny przerost drożdżaków doprowadza do pojawienia się objawów infekcji grzybiczej. Na zakażenia narażona jest każda kobieta, bez względu na wiek. 

Czynnikami sprzyjającymi grzybiczemu zapaleniu pochwy są:

  • osłabienie organizmu, 
  • obniżona odporność (AIDS, sterydoterapia), 
  • przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, 
  • zaburzenia hormonalne – nadczynność, niedoczynność tarczycy, 
  • choroby metaboliczne – cukrzyca (podwyższony poziom cukru wpływa na zmianę pH pochwy), 
  • długotrwałe przyjmowanie antybiotyków, 
  • niedobory witamin – szczególnie z grupy B, 
  • okres klimakterium, 
  • nieprawidłowa higiena miejsc intymnych – używanie zanieczyszczonych gąbek do podmywania lub zapachowych tamponów i podpasek, które mogą podrażniać delikatną śluzówkę pochwy, 
  • irygacje pochwy,
  • zabiegi chirurgiczne w okolicach narządów rodnych – np. wycięcie macicy. 

Objawy grzybicy pochwy

Kandydoza pochwy i sromu może dawać różne objawy. Kobiety zauważają, że wydzielina z pochwy przybiera grudkowatą konsystencję i słodki zapach. Pojawia się też nieprzyjemny świąd i pieczenie oraz suchość pochwy.

Grzybicy pochwy może towarzyszyć również zaczerwienienie, obrzęk pochwy oraz warg sromowych. Nie należy bagatelizować pierwszych objawów.

Jeśli zauważyłaś podobne objawy u siebie, jak najszybciej udaj się do lekarza ginekologa. 

Nieleczona grzybica pochwy zwiększa ryzyko zakażenia chorobami wenerycznymi np. wirusem HIV oraz zapalenia narządów miednicy mniejszej. 

Bakteryjne czy grzybicze zapalenie pochwy – jak je rozpoznać?

Bakteryjne zapalenie pochwy pojawia się z taką samą częstotliwością jak grzybicze. Ocena konsystencji i kolorów upławów odgrywa niezwykle istotną rolę w różnicowaniu tych dwóch infekcji.

Wydzielina z pochwy w przebiegu zakażenia drożdżakami przyjmuje biały kolor, a upławy mają serowatą konsystencję. Z kolei szara, jednolita wydzielina o rybim zapachu oznacza zapalenie pochwy o charakterze bakteryjnym.

W przypadku zakażenia bakteryjnego dolegliwości takie jak pieczenie i swędzenie występują rzadko, a pH pochwy wynosi zwykle ponad 4,5. W grzybiczym zakażeniu pochwy waha się w granicach 3,5 – 4,5. 

Grzybicze zapalenie pochwy w ciąży

Grzybica pochwy w ciąży może pojawić się na skutek zmian hormonalnych, które zachodzą w organizmie kobiety po zapłodnieniu. W wyniku tego pH w pochwie zmienia się, a błona śluzowa jest przekrwiona, co sprzyja zaburzeniu flory bakteryjnej narządów rodnych. Drożdżaki z rodziny Candida rozmnażają się i powodują grzybicze zapalenie pochwy.

Leia também:  Czy irygacja pochwy jest szkodliwa? Czy można bezpiecznie wykonywać płukanie pochwy?

Pojawieniu się infekcji intymnej w ciąży sprzyja także:

  • nieodpowiednia higiena intymna – brak, lub zbyt częste podmywanie się, 
  • noszenie bielizny ze sztucznych materiałów, 
  • nadmierna aktywność seksualna, 
  • częste irygacje pochwy, 
  • stosowanie kosmetyków do higieny intymnej, które podrażniają pochwę.

Nieleczona grzybica pochwy w ciąży niesie za sobą poważne zagrożenia dla zdrowia płodu. Infekcja intymna u ciężarnej może doprowadzić do porodu przedwczesnego lub poronienia. W przypadku porodu siłami natury często dochodzi do przeniesienia patogenów z matki na noworodka.

W przypadku zaobserwowania objawów jak najszybciej należy zgłosić się do lekarza. W okresie ciąży leczenie grzybicy pochwy wymaga ostrożnego doboru leków. Bardzo dobre efekty dają środki, w których głównym składnikiem jest klotrimazol.

Przynoszą natychmiastową ulgę i pomagają złagodzić stan zapalny.  

Grzybicze zapalenie pochwy — rozpoznanie i leczenie

W przebiegu grzybicy pochwy wartość pH nie ulega zmianie (prawidłowe pH pochwy – poniżej 4,5).

Dodatni wynik posiewu w kierunku Candida z jednoczesnym brakiem objawów klinicznych nie jest wskazaniem do rozpoczęcia leczenia, ponieważ Candida albicans jest obecny w pochwie u co piątej kobiety w wieku rozrodczym. Obecność objawów infekcji intymnej jest wskazaniem do rozpoczęcia diagnostyki.

W celu potwierdzenia rozpoznania lekarz wykonuje badanie mikroskopowe wydzieliny pochwowej, a także pobiera materiał do hodowli mikologicznej. Po uzyskaniu dodatniego wyniku posiewu lekarz zaleca odpowiednie leczenie.

Skuteczna terapia grzybiczego zapalenia pochwy opiera się na przyjmowaniu leków przeciwgrzybiczych w tabletkach, globulkach lub kremach dopochwowych. Postać podawanego leku zależy od wywiadu chorobowego, nasilenia objawów, częstości występowania schorzenia oraz możliwości bycia w ciąży przez pacjentkę.

Czas trwania terapii, w zależności od zastosowanego preparatu oraz nasilenia objawów, waha się od jednego dnia do dwóch tygodni. W uzasadnionych przypadkach stosowana jest terapia doustne. Wskazane jest również leczenie partnera, nawet jeśli nie ma on żadnych objawów choroby. 

Stosowane leki przeciwgrzybicze dzieli się na:

  • antybiotyki (polieny: nystatyna, natamycyna i amfoterycyna B),
  • antyseptyki przeciwgrzybiczne (związki jodu, fenolu, siarki, alkohole, kwasy organiczne i nieorganiczne).

Macmiror complex 500 dostępny w postaci globulek dopochwowych to lek stosowany zarówno w grzybiczym jak i bakteryjnym zapaleniu pochwy. Substancją czynną jest nifuratel i nystatyna.

Preparat przywraca naturalne warunki fizjologiczne i zmniejsza ryzyko nawrotu zakażeń. Co ważne, lek nie niszczy bakterii pałeczki kwasu mlekowego.

Nystatyna i nifuratel zastosowane miejscowo do pochwy nie przenikają do krwi i nie działają na cały organizm. 

Clotrimazolum GSK, Pimafucin oraz Gyno to kolejne leki wykazujące wysoką skuteczność w leczeniu grzybiczego zapalenia pochwy. W ich składzie znajdują się substancje aktywne o działaniu przeciwgrzybiczym. Leki dostępne są w postaci preparatów dopochwowych – maści lub globulek.

Dużą rolę w ochronie przed nawrotami infekcji intymnych odgrywa odbudowa prawidłowej mikroflory pochwy. Właśnie dlatego po zakończeniu terapii lekami przeciwgrzybiczymi, lekarz ginekolog zaleca stosowanie preparatów probiotycznych w postaci globulek dopochwowych lub tabletek doustnych zawierających szczepy pałeczek kwasu mlekowego. Są one dostępne bez recepty niemal w każdej aptece.    

Grzybicze zapalenie pochwy – jak się chronić?

Aby zminimalizować ryzyko nawracających grzybiczych zapaleń pochwy, należy pamiętać o kilku ważnych kwestiach: 

  • podczas korzystania z publicznych toalet należy zachować szczególną ostrożność – najlepiej powstrzymać się od siadania na desce lub zabezpieczyć siedzisko za pomocą papieru toaletowego, 
  • bielizna, którą nosimy na co dzień powinna być wygodna, pozbawiona sztucznych materiałów. Najlepiej wybierać majtki wykonane ze 100 % bawełny lub z niewielkim dodatkiem elastanu oraz unikać noszenia stringów,
  • gąbki i myjki są siedliskiej dużej ilości grzybów i bakterii, dlatego najlepiej zrezygnować z nich podczas podmywania miejsc intymnych, 
  • po skorzystaniu z toalety należy pamiętać o prawidłowym podcieraniu się – od przodu do tyłu. Dzięki czemu unikniemy wnikania drobnoustrojów z okolic odbytu do pochwy, 
  • należy zrezygnować z irygacji pochwy – ten zabieg prowadzi do naruszenia fizjologicznej mikroflory pochwy i sprzyja rozwojowi infekcji intymnych,
  • podczas współżycia należy używać prezerwatyw,
  • do mycia okolic intymnych należy używać delikatnych środków czyszczących, jednocześnie dbając, żeby nie dostały się one do wnętrza pochwy,
  • podczas przyjmowania antybiotykoterapii warto zażywać doustnie lub dopochwowo preparaty probiotyczne zawierające szczepy bakterii kwasu mlekowego – Lactobacillus, 
  • w okresie infekcji zalecana jest suplementacja chromem, cynkiem, magnezem i krzemem. Niektóre zioła także wykazują działanie łagodzące i przeciwzapalne, są to np.: napar z szałwii, lipy i pokrzywy, 
  • w przypadku pojawienia się infekcji grzybiczej pochwy pod żadnym pozorem nie wolno leczyć się na własną rękę. Brak konsultacji z lekarzem i wdrożenia odpowiedniego leczenia spowoduje, że infekcja się wydłuży i będzie nawracać.

Nawracająca grzybica pochwy a dieta

Infekcje intymne – dlaczego nie powinniśmy ich bagatelizować?

Przyczyną są rozwijające się infekcje, najczęściej wywołane przez bakterie (w 22-50% przypadków), grzyby z rodzaju Candida (17-39%) lub pierwotniaki z rodzaju Trichomonas (4-30%) [2].

Stany te są efektem zmian występujących w składzie flory bakteryjnej pochwy.

Nieleczone mogą prowadzić do poważniejszych schorzeń lub ułatwiać zakażenie innymi patogenami: w tym wirusem HSV (brodawczaka ludzkiego), dwoinką  rzeżączki, chlamydią także powodować zwiększenie prawdopodobieństwa transmisji wirusa HIV [3]. 

Czynniki predysponujące do rozwoju infekcji intymnych

Do czynników, które predysponują do wystąpienia infekcji intymnych, możemy przede wszystkim zaliczyć: 

  • długotrwałą antybiotykoterapię; 
  • stosowanie leków immunosupresyjnych; 
  • cukrzycę, w szczególności niewyrównaną; 
  • często nawracające różnego typu infekcje będące efektem zmniejszonej odporności; 
  • dietę bogatą w cukry proste, np. słodycze, białe pieczywo, słodzone napoje [4];
  • zwiększone stężenie estrogenów w ustroju, np. w wyniku stosowania hormonalnej terapii zastępczej lub antykoncepcji hormonalnej [2]; 
  • atrofię pochwy;
  • choroby alergiczne [3].

Rozpoznanie rodzaju infekcji intymnej

Rozpoznanie rodzaju infekcji intymnej może okazać się kluczowe w kwestii wyboru właściwego modelu terapii. Nie jest to jednak łatwe zadanie. Schorzenia tego typu są najczęściej diagnozowane w wyniku pojawienia się nieswoistych objawów mogących wskazywać na ich rozwój. Możemy tutaj wymienić przede wszystkim: 

  • świąd; 
  • przykry zapach wydzieliny z pochwy;
  • żółta lub brunatna barwa upławów z pochwy; 
  • zaczerwienienie i obrzęk warg sromowych; 
  • pęcherze lub nadżerki w obrębie sromu; 
  • współwystępujące zakażenia układu moczowego [4].

Jednak w wielu przypadkach ustalenie występowania infekcji intymnych na podstawie powyższych oznak nie jest możliwe.

Przykładowo szacuje się, że aż 50% bakteryjnych zakażeń pochwy przebiega całkowicie bezobjawowo [5]! Z tego względu, w celu wstępnego zdiagnozowania infekcji, pacjentki mogą wykonać test pozwalający im ocenić odczyn pH w pochwie. Wykazanie zbyt niskiej kwasowości może wskazywać na rozwój zakażenia.

Jednak w przypadku infekcji, której podłoże leży w zakażeniu grzybami, wzrost stężenia pH nie następuje [2]. W związku z powyższym nie istnieje jedna, uniwersalna metoda, pozwalająca ocenić typ rozwijającej się infekcji. 

Terapia infekcji intymnej lekiem o szerokim spektrum działania

Leczenie infekcji intymnych antybiotykami, bakteriostatykami oraz lekami przeciwgrzybiczymi (np. flukonazolem) przynosi coraz mniej korzystnych rezultatów. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest stale rosnąca lekooporność patogenów odpowiedzialnych za wywoływanie infekcji intymnych.

Jest to skutek nadmiernego stosowania tych leków, często niepopartego rozpoznaniem rodzaju infekcji, przy wcześniejszych stanach zapalnych pochwy i sromu.

Z tego względu jako leczenie pierwszego rzutu zaleca się stosowanie nowoczesnych leków przeciwgrzybiczych mających szerokie spektrum działania obejmujące także najczęściej spotykane patogeny bakteryjne [3].

Przykładem substancji leczniczej, która z powodzeniem może być stosowana przy leczeniu infekcji intymnych o nieustalonej badaniem mikrobiologicznym etiologii jest fentikonazol. Wykazano, że związek ten działa przeciwko wielu patogenom mającym zdolność do wywoływania infekcji intymnych, w tym: 

  • przeciwko dermatofitom (Trichophyton, Microsporum); 
  • przeciwko drożdżakom (Candida albicans);
  • przeciwko bakteriom Gram-dodatnim oraz Gram-ujemnym; 
  • przeciwko pierwotniakom (Trichomonas vaginalis) [6].

Co więcej, wykazano, że fentikonazol w porównaniu do innych popularnych substancji, stosowanych miejscowo przeciwko infekcjom intymnym (klotrimazol, mykonazol) działa szybciej, a przez to terapia tą substancją jest bardziej wygodna i skuteczna. [7].

Ogromną zaletą nowoczesnych leków przeciwgrzybiczych, a szczególnie fentikonazolu jest krótki czas stosowania konieczny do osiągnięcia sukcesu terapeutycznego. Trwa on 1 lub 3 dni.

Zastosowanie dużej dawki leku jednorazowo pozwala na utrzymanie się jego stężenia terapeutycznego do 72 godzin. Pozwala to na eliminację czynników patogennych odpowiedzialnych za rozwój infekcji.

Z tego względu, że pacjentki często w trakcie stosowania długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej lub przeciwgrzybiczej obserwują ustąpienie przykrych objawów, skłania je to do przerwania zaleconego leczenia.

Może skutkować to jego nieskutecznością, a także zwiększeniem ryzyka wystąpienia infekcji nawracających. Stąd, krótki okres leczenia tego typu schorzeń, jaki zapewnia schemat terapii fentikonazolem, wydaje się korzystniejszym rozwiązaniem dla większości pacjentek [5,8].

Leia também:  Sposoby na wzdęcia i gazy – dieta i zioła

Czy partner również powinien poddać się terapii? Ryzyko transmisji drogą płciową patogenów odpowiedzialnych za rozwój infekcji intymnych jest niewielkie.

Pojawiający się świąd, zaczerwienienie oraz przykry zapach u mężczyzn są najczęściej wynikiem nadwrażliwości na produkty metabolizmu patogenów, które obecne są w wydzielinie pochwowej. Co istotne, są one również obecne u kobiet, u których infekcja przebiega całkowicie bezobjawowo.

Z tego względu leczenie partnera wydaje się bezzasadne, jednak należy wstrzymać się od aktywności seksualnej i zachować podstawowe zasady profilaktyki [1].

Skutki uboczne nieleczenia infekcji intymnych

Wiele pacjentek po zaobserwowaniu pierwszych niepokojących objawów mogących wskazywać na rozwój infekcji intymnej, próbuje podjąć samodzielne próby leczenia. Jednak nie zawsze przynoszą one pożądany efekt. Gdy samodzielne leczenie okazuje się nieskuteczne, a nieprzyjemne dolegliwości się nasilają, pacjentka dopiero wtedy skłania się ku pomocy lekarskiej [2]. 

Niestety takie działanie może prowadzić do rozwoju poważnych skutków ubocznych. Do najczęstszych możemy zaliczyć: 

  • stany zapalne narządów w obrębie miednicy mniejszej; 
  • stany zapalne błony śluzowej macicy; 
  • u kobiet po zabiegu usunięcia macicy – stany zapalne tkanki łącznej kikuta pochwy. 

Jeszcze poważniejsze skutki uboczne nieleczonej infekcji intymnej mogą wystąpić u kobiet w ciąży. Takie niewłaściwe działanie obarczone jest ryzykiem: 

  • poronienia; 
  • przedwczesnego porodu; 
  • przedwczesnego pęknięcia błon płodowych; 
  • wystąpienia zakażeń okołoporodowych matki i noworodka; 
  • wewnątrzmacicznej infekcji płodu;
  • poporodowego zapalenia błony śluzowej macicy; 
  • niskiej masy urodzeniowej dziecka [5]. 

Nawracające infekcje intymne 

U 5-8% pacjentek, u których zdiagnozowano infekcje intymne, z czasem po ich wyleczeniu pojawiają się zakażenia nawracające.

Jednak ich terapia powinna być poprzedzona specjalistycznym badaniem diagnostycznym, pozwalającym ocenić ich etiologię. Stosowanie kolejnych leków bez rozpoznania może skutkować podrażnieniem śluzówki pochwy, a także skóry sromu.

Może to wpłynąć na nasilenie nieprzyjemnych dolegliwości związanych z toczącym się stanem zapalnym [1].

Mimo że edukacja w zakresie higieny życia intymnego dociera do coraz większej liczby kobiet, a metody diagnostyczne, pozwalające na szybką identyfikację infekcji intymnych, są powszechnie dostępne, stany zapalne pochwy i sromu stanowią nadal istotny problem społeczny. Substancją leczniczą, która jest skuteczna w leczeniu infekcji intymnych, grzybiczych oraz mieszanych (grzybiczo-bakteryjnych) jest fentikonazol. Przykładem preparatów zawierających ją w składzie są produkty lecznicze marki Gynoxin®: 

  • Gynoxin® Uno – 1 tabletka, dawkowanie jednorazowe, zawiera 600 mg fentikonazolu [6]; 
  • Gynoxin® Optima – 3 tabletki, dawkowanie przez 3 dni, zawiera 200 mg fentikonazolu [9];
  • Gynoxin® krem, 20 mg/g – zalecana długość terapii to 3 dni przy stosowaniu rano i wieczorem [8,10].

Wszystkie powyższe posiadają status leku OTC, dzięki czemu mamy pewność, że posiadają one właściwości lecznicze [11]. Daje to im dużą przewagę nad innymi preparatami stosowanymi przeciwko infekcjom intymnym, które mają najczęściej status wyrobu medycznego, posiadającego właściwości zapobiegania i łagodzenia objawów choroby [12]. 

Bibliografia:

  1. Kotarski J, Drews K, Maleszka R, Rechberger T, Woroń J, Tomaszewski J. Stanowisko Zespołu Ekseprtów Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego w sprawie leczenia ostrego i nawrotowego grzybiczego zapalenia pochwy i sromu – stan wiedzy na 2008 rok; Ginekol Pol 2008; 79: 638-652. 
  2. Karowicz- Bilińska A, Nowak- Markwitz E, Opala T, Oszukowski P, Rechberger T, Spaczyński M. Rekomendacje Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego dotyczące zastosowania produktów GINEintima w ginekologii, Ginekol Pol 2014; 85; 557-559.
  3. Zimmer M, Huras H, Kamiński P, Karowicz- Bilińska A, Drews K, Fuchs T, Pomorski M. Rekomendacja Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników odnośnie zastosowania antyseptyków w przypadkach nieswoistych stanów zapalnych pochwy, dostęp online:https://www.ptgin.pl/sites/default/files/page-2020/REKOMENDACJA%20PTGIP%20zastosowania%20antyseptyk%C3%B3w%20w%20%20stanach%20zapalnych%20pochwy.pdf
  4. Plagen- Rotman K, Jarząbek- Bielecka G, Mizgier M, Kędzia W. Wybrane zagadnienia związane z profilaktyką i leczeniem stanów zapalnych w ginekologii i praktyce lekarza rodzinnego, Med Rodz 2020; 23 (3): 91-95. 
  5. Drews K, Karowicz- Bilińska A, Kotarski J, Poręba R, Spaczyński M. Stanowisko Zespołu Ekspertów Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego dotyczące produktu leczniczego Fluomizin, Ginekol Pol 2013; 84: 237-239.
  6. Charakterystyka Produktu Leczniczego Gynoxin® Uno, 600 mg, kapsułka dopochwowa, miękka. Odnosi się wyłącznie do czasu stosowania leku. Data zatwierdzenia: 09/2020. Dotyczy leczenia drożdżycy i zakażeń mieszanych pochwy.
  7. Szymańska M, Baranowski A, Płachta D. Przegląd preparatów najczęściej stosowanych w leczeniu chorób grzybiczych; Biul. Wydz. Farm. 2007; 1: 1-12. 
  8. www.gynoxin.pl
  9. Charakterystyka Produktu Leczniczego Gynoxin® Optima, 200 mg, kapsułka dopochwowa, miękka. Data zatwierdzenia: 09/2020. Odnosi się wyłącznie do czasu stosowania leku. Dotyczy leczenia drożdżycy i zakażeń mieszanych pochwy.
  10. Charakterystyka Produktu Leczniczego Gynoxin® krem dopochwowy, 20 mg/g (2%). Data zatwierdzenia: 09/2020. Odnosi się wyłącznie do czasu stosowania leku w najkrótszym schemacie terapeutycznym.
  11. Ustawa z dnia 6 września 2001 roku Prawo Farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 944 ze zm.).
  12. Ustawa z dnia 20 maja 2010 roku o Wyrobach Medycznych (Dz.U. nr 107 poz. 679).

Nazwa produktu leczniczego: (A) Gynoxin Optima, 200 mg, kapsułka dopochwowa, miękka. (B) Gynoxin Uno, 600 mg, kapsułka dopochwowa, miękka. (C) Gynoxin, 20 mg/g (2%), krem dopochwowy.Nazwa powszechnie stosowana: (A, B, C) Azotan fentikonazolu (Fenticonazoli nitras).

Skład jakościowy i ilościowy: (A) 1 kapsułka dopochwowa, miękka zawiera 200 mg azotanu fentikonazolu (Fenticonazoli nitras). Substancje pomocnicze o znanym działaniu: etylu parahydroksybenzoesan (E 215), propylu parahydroksybenzoesan sodowy (E 217). (B) 1 kapsułka dopochwowa, miękka zawiera 600 mg azotanu fentikonazolu (Fenticonazoli nitras).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu: etylu parahydroksybenzoesan (E 215), propylu parahydroksybenzoesan sodowy (E 217). (C) 100 g kremu dopochwowego zawiera 2 g azotanu fentikonazolu (Fenticonazoli nitras). Substancje pomocnicze o znanym działaniu: glikol propylenowy, lanolina uwodorniona, alkohol cetylowy. Postać farmaceutyczna: (A, B) Kapsułka dopochwowa, miękka.

(C) Krem dopochwowy. Wskazania do stosowania: (A, B, C) Drożdżyca błon śluzowych narządów płciowych (zapalenie sromu i pochwy, zapalenie pochwy, upławy). Leczenie zakażeń mieszanych pochwy. (B, C) Gynoxin Uno/Gynoxin przeznaczony jest do stosowania u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 16 lat.

U kobiet w wieku powyżej 60 lat, Gynoxin Uno/Gynoxin można stosować po konsultacji z lekarzem. Dawkowanie i sposób podawania: (A, B, C) Tylko do stosowania dopochwowego. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności Gynoxin Optima/Gynoxin Uno/Gynoxin u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 16 lat. Dane nie są dostępne.

Dawka zalecana dla młodzieży w wieku 16 lat lub powyżej jest taka sama jak dla dorosłych. (A) 1 kapsułka dopochwowa, miękka raz na dobę przez 3 dni. Aplikować głęboko do pochwy wieczorem przed snem. (B) Kapsułkę dopochwową, miękką 600 mg stosuje się jednorazowo. Zakładać głęboko do pochwy przed udaniem się na spoczynek.

Jeśli objawy utrzymują się, następną dawkę można powtórzyć po trzech dniach. (C) Wprowadzić zawartość aplikatora (ok. 5 g) głęboko do pochwy. Krem należy stosować za pomocą aplikatora (po umyciu nadaje się do wielokrotnego użycia). Aplikować jednorazowo głęboko do pochwy wieczorem przed snem przez 6 kolejnych dni, lub dwa razy na dobę – wieczorem przed snem oraz rano, przez 3 kolejne dni.

W razie potrzeby możliwe jest zastosowanie kremu u partnera seksualnego. Przeciwwskazania: (A, B, C) Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. (B) Gynoxin Uno zawiera lecytynę sojową. Jeśli pacjentka jest uczulona na orzeszki ziemne lub soję nie powinna stosować tego produktu leczniczego.

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania: (A, B, C) Należy skonsultować się z lekarzem, w przypadku: gdy pacjentka jest w wieku powyżej 60 lat, gdy do zakażenia doszło po raz pierwszy, nawracających objawów (więcej niż 2 zakażenia w ciągu ostatnich 6 miesięcy), gorączki (≥38°C), bólu w dolnej części brzucha, pleców lub dyzurii, cuchnących upławów, nudności, nieprawidłowych lub nieregularnych krwawień z pochwy, upławów zabarwionych krwią i (lub) bólu w ramionach, gdy po upływie 7 dni nie nastąpiła poprawa, gdy pacjentka lub jej partner przechodzili kiedykolwiek chorobę przenoszoną drogą płciową, nadwrażliwości na imidazol lub inne przeciwgrzybicze produkty lecznicze do stosowania dopochwowego, ran pochwy i sromu w tym owrzodzeń i pęcherzy, działań niepożądanych, takich jak: świąd, zaczerwienienie, wysypka, które są związane z leczeniem. Produktu leczniczego nie należy stosować jednocześnie z mechanicznymi środkami antykoncepcyjnymi, środkami plemnikobójczymi, irygatorami dopochwowymi lub innymi produktami dopochwowymi. W przypadku zakażenia również partnera zaleca się jego równoczesne leczenie. Fentikonazol w czasie ciąży i laktacji powinien być stosowany pod nadzorem lekarza. (A, B) Produkt leczniczy zawiera etylu parahydroksybenzoesan i propylu parahydroksybenzoesan sodowy, które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwe reakcje typu późnego). W przypadku wystąpienia miejscowego podrażnienia lub reakcji uczuleniowej leczenie należy przerwać. (C) Niektóre substancje pomocnicze kremu dopochwowego (lanolina uwodorniona, alkohol cetylowy), mogą powodować miejscową reakcję skórną (np. kontaktowe zapalenie skóry). Ten produkt leczniczy zawiera 50 mg glikolu propylenowego w 1 g kremu. W przypadku wystąpienia miejscowego podrażnienia lub reakcji uczuleniowej, leczenie należy przerwać. Działania niepożądane: (A, B) Po wprowadzeniu kapsułki do pochwy może wystąpić łagodne, przemijające uczucie pieczenia. (C) Podczas wprowadzania kremu do pochwy może wystąpić łagodne, przemijające uczucie pieczenia. (A, B, C) Fentikonazol słabo się wchłania przy stosowaniu na zdrową skórę/błonę śluzową i występowanie ogólnoustrojowych działań niepożądanych jest mało prawdopodobne, jeśli Gynoxin Optima/Gynoxin Uno/Gynoxin jest stosowany zgodnie z zaleceniami. Długotrwałe stosowanie miejscowe produktu leczniczego może spowodować nadwrażliwość. Działania niepożądane zestawiono według układów i narządów zgodnie z terminologią MedDRA, i według częstości: Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: odczuwanie pieczenia sromu i pochwy (częstość: bardzo rzadko). Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: rumień, świąd, wysypka (częstość: bardzo rzadko). Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: nadwrażliwość w miejscu podania (częstość nieznana). Podmiot odpowiedzialny: (A, B, C) Recordati Industria Chimica e Farmaceutica S.p.A., Via Civitali 1, 20148 Mediolan, Włochy. Numer pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i nazwa organu, który je wydał: (A) 8432, (B) 8433, (C) 8434, (A, B, C) Minister Zdrowia. Kategoria dostępności: (A, B, C) Produkty lecznicze wydawane bez przepisu lekarza — OTC.

Leia também:  Alergia krzyżowa – jakie są objawy i jaki sposób leczenia alergii krzyżowej

ARTYKUŁ SPONSOROWANY 

Jakie leki osłabiają skuteczność antykoncepcji?

Skuteczność antykoncepcji hormonalnej (np. tabletek antykoncepcyjnych, plastrów, zastrzyków, krążków dopochwowych, spirali) zależy od sposobu jej stosowania, a także od tego, jakie leki i suplementy zażywamy, bowiem niektóre preparaty mogą zmniejszyć jej skuteczność.

Pamiętajmy, że lista substancji obniżających skuteczność antykoncepcji hormonalnej może być długa, zatem przed zażyciem leku, koniecznie przeczytaj ulotkę dołączoną do opakowania. Znajdziesz tam informacje o przeciwwskazaniach oraz interakcjach z innymi preparatami.

Jeśli stosujesz leki na stałe – poinformuj o tym swojego lekarza. Dobierze on takie środki lecznicze, które nie będą wpływać na hormonalne preparaty antykoncepcyjne lub zaproponuje inną metodę ochrony przed ciążą.

Jeżeli preparat, który stosujesz sporadycznie lub zastosowałaś jednorazowo, wchodzi w interakcje ze stosowaną metodą antykoncepcji – zajrzyj do ulotki, w której może być opisane, co zrobić w takiej sytuacji, np. czasem konieczne jest rozdzielenie spożywania produktów w czasie lub stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji przez jakiś czas. W razie wątpliwości – skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Jakie leki i suplementy diety obniżają skuteczność antykoncepcji hormonalnej?

  • paracetamol (np. Apap, Panadol) w dawce większej niż 3 g na dobę (6 tabletek po 500 mg),
  • indometacyna będąca składnikiem kropli do oczu (np. Indocollyre 0,1%) choć przenika do krążenia ogólnego w niewielkiej ilości, może zwiększać ryzyko zmniejszenia skuteczności wewnątrzmacicznych środków antykoncepcyjnych,
  • ketoprofen będący składnikiem wielu leków o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym (np. Bi-Profenid), podobnie jak indometacyna, może zmniejszyć skuteczność spirali domacicznej,
  • etorykoksyb należący do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (np. Roticox) w dawce minimum 60 mg na dobę zwiększa stężenie etynyloestradiolu we krwi – substancji będącej głównym związkiem aktywnym dwuskładnikowych tabletek antykoncepcyjnych (np. Vines, Atywia, Belara), co może prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych (np. wymiotów czy biegunki), które – jeśli wystąpią w ciągu 4 godzin od zażycia pigułki antykoncepcyjnej – mogą wpłynąć na zmniejszenie jej skuteczności, a oprócz tego zwiększa ryzyko pojawienia się żylnych incydentów zakrzepowych u kobiet z grupy ryzyka,
  • witamina C (np. Monovitan Witamina C) – stosowana w dawce powyżej 1000 mg może zmieniać wchłanianie etynyloestradiolu i sprawić, że cykl stanie się nieregularny, zatem możliwość zajścia w ciążę wzrasta; również nagłe odstawienie witaminy C może obniżyć poziom estrogenów we krwi, zwiększając ryzyko owulacji i nieplanowanej ciąży – choć dane na ten temat są nieliczne, dyskusyjne i niejednoznaczne, nie można całkowicie wykluczyć wpływu witaminy C na antykoncepcję, 
  • antybiotyki, m.in. amoksycylina (np. Duomox), tetracyklina (np. Tetracyclinum TZF), penicylina (np. Ospen 1500), cefalosporyna (np. Zinnat) – zaburzają skład flory bakteryjnej w jelitach, niezbędnej do przekształcania hormonów zawartych we wszystkich rodzajach pigułek do aktywnych form, co ogranicza ich wchłanianie z tabletek do krwi,
  • węgiel leczniczy (np. Carbo VP, Węgiel Aktywny) i diosmektyn (np. Smecta), stosowane w leczeniu biegunki, „pochłaniają” inne leki, łącznie z preparatami hormonalnymi, a chrom (np. Slimperfect, Chrom Activ) zmniejsza działanie środka antykoncepcyjnego, utrudniając jego wchłanianie; aby tabletka antykoncepcyjna odpowiednio zadziałała, najpierw przyjmij pigułkę, a po co najmniej 4 godzinach sięgnij po powyższe preparaty,
  • substancje nasilające perystaltykę (ruchy) jelit, m.in. metoklopramid (np. Metoclopramidum Polpharma) oraz leki przeczyszczające (np. Radirex, Bisacodyl VP) – skracają czas przebywania tabletek jedno- i dwuskładnikowych w przewodzie pokarmowym do tego stopnia, że nie zdążą się one odpowiednio wchłonąć,
  • leki przeciwpadaczkowe, m.in.: felbamat (np. Felbatol), okskarbazepina (np. Trileptal), fenytoina (np. Phenytoinum WZF), karbamazepina (np. Neurotop Retard 300), fenobarbital (np. Luminalum Unia), topiramat (np. Topamax), prymidon (np. Mizodin) – zawarte w nich składniki pobudzają enzymy wątrobowe, więc metabolizowanie hormonów zawartych we wszystkich hormonalnych środkach antykoncepcyjnych jest szybsze i w krótszym czasie są one wydalane z organizmu,
  • leki zaburzające wchłanianie tłuszczu zawierające orlistat, stosowane w otyłości (np. Xenical), które hamując działanie enzymów trawiennych rozkładających tłuszcz, ograniczają jego wchłanianie z pokarmu, ale także zmniejszają dawkę przyswajanego hormonu,
  • bromokryptyna (np. Bromergon) – lek endokrynologiczny jest inhibitorem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 odpowiedzialnego za metabolizm (przetwarzanie) hormonu – estradiolu – w wątrobie, będącego składnikiem dwuskładnikowych środków zapobiegających ciąży,
  • modafinil (np. Modafinil) – środek stosowany w leczeniu zaburzeń snu – jest induktorem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 w wątrobie, przez co przyspiesza metabolizm substancji aktywnych środków antykoncepcyjnych wpływając na zmniejszenie ich skuteczności; oprócz stosowania dodatkowego zabezpieczenia na czas terapii modafinilem pacjentka winna jest stosować mechaniczną metodę antykoncepcji (np. prezerwatywę) także przez 2 miesiące po zakończeniu terapii,
  • leki przeciwgruźlicze, m.in. rifampicyna (np. Rifampicyna TZF) – obniżają skuteczność wszystkich hormonalnych środków antykoncepcyjnych ze względu na to, że zawierają one różne postacie estrogenu oraz progestagenu; substancje przeciwgruźlicze pobudzają działanie izoenzymów cytochromu P450 metabolizującego (przetwarzającego) estrogeny i progestagen w wątrobie, co przekłada się na szybszy rozkład tych hormonów i osłabienie ich działania antykoncepcyjnego,
  • substancje przeciwwirusowe, m.in. nelfinawir (np. Viracept), rytonawir (np. Ritonavir Mylan), newirapina (np. Nevirapine Mylan), efawirenz (np. Efavirenz Mylan), czynniki stymulujące układ odpornościowy, m.in. cyklosporyna (np. Equoral) – pobudzają rozkład środków antykoncepcyjnych przez cytochrom P450,
  • flukonazol (np. Mycosyst) w dawce minimum 200 mg na dobę zwiększa stężenie etynyloestradiolu i lewonorgestrelu we krwi – substancji będących składnikami zarówno jedno- jak i dwuskładnikowych hormonalnych środków antykoncepcyjnych; zwiększenie ich stężenia może spowodować wzrost prawdopodobieństwa wystąpienia skutków ubocznych (np. wymiotów czy biegunki), które mogą wpłynąć na zmniejszenie jej skuteczności,
  • octan uliprystalu (np. ellaOne) – substancja będąca składnikiem antykoncepcji awaryjnej, tzw. tabletki po, może tymczasowo zmniejszyć skuteczność stosowanych regularnie środków antykoncepcyjnych, dlatego po jej zażyciu należy stosować prezerwatywy podczas każdego stosunku płciowego do czasu kolejnego cyklu miesiączkowego.

Obejrzyj film o wpływie antybiotyków na antykoncepcję!

Podczas stosowania antykoncepcji hormonalnej nie należy spożywać suplementów diety na bazie ekstraktu z grejpfruta (np. Citrosept Organic) oraz popijać tabletek sokami cytrusowymi (np. grejpfrutowym, pomarańczowym).

Zawarte w nich składniki hamują aktywność izoenzymu 3A4 cytochromu P450, który jest odpowiedzialny za metabolizm estradiolu – składnika dwuskładnikowych środków zapobiegających ciąży. Krótko mówiąc, wątroba będzie “zajęta” rozkładem soku, a nie tabletek.

Nie doprowadzi to jednak do zmniejszenia skuteczności ich działania, lecz może spowodować zwiększenie ryzyka wystąpienia działań niepożądanych (np. wymiotów czy biegunki), które dopiero mogą wpłynąć na zmniejszenie skuteczność tabletek. Pigułki antykoncepcyjne najlepiej popijać wodą niegazowaną.

Polub nasz profil

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*