Co to jest urosepsa – jakie są objawy posocznicy moczowej i jak się ją leczy?

Cały czas czekamy na podpisanie umowy z NFZ w sprawie programu “Profilaktyka 40 plus”. Na obecną chwilę nie prowadzimy zapisów w celu wykonania skierowań. Jak to będzie możliwe od razu poinformujemy. Szanowni Pacjenci, w dniu 4 czerwca przychodnia czynna będzie w godzinach 8.00-17.00. Punkt pobrań będzie zamknięty.

UWAGA! od teraz osoby chcące wykonać test na Covid-19 wchodzą na stronę gov.pl/dom i wypełniają formularz na podstawie którego kierowane są na test

Urosepsa znana jest także pod określeniem posocznicy moczowej i mówi się o niej w przypadku pojawienia się bakterii we krwi.

W przypadku sepsy występuje zespół objawów, które pojawiają się w wyniku nadmiernej reakcji organizmu na zakażenie.

Urosepsa natomiast to zespół reakcji zapalnych, które występują w reakcji na zakażenie układu moczowego. Zakażenie układu moczowego jest jednym z najczęściej występujących zakażeń w populacji ludzkiej.

Wyróżnia się trzy kategorie zakażeń układu moczowego: niepowikłane, powikłane i sepsę. Urosepsa występuje znacznie częściej u dzieci niż u dorosłych pacjentów.

Zdarza się, że w przypadku najmłodszych, jest ona efektem wrodzonych wad układu moczowego, czyli refluksu pęcherzowo-moczowodowego. Jeżeli rozpoznanie choroby nastąpi szybko i zostanie wdrożone właściwe leczenie, znacznie zmniejsza się ryzyko nieodwracalnych uszkodzeń organizmu.

Jakie przyczyny posocznicy moczowej?

Do najczęstszych czynników etiologicznych sepsy należą bakterie Gram-ujemne takie jak: Escherichia coli, Proteus, Enterobacter, Klebsiella, bakterie niefermentujące – Pseudomonas spp., rzadko grzyby (Candida albicans).
Zaburzenia w odpływie moczu to jeden z najczęstszych czynników ryzyka wystąpienia urosepsy. Do takiego stanu może dojść w przypadku:

  • kamicy moczowej,
  • przerostu prostaty,
  • guzów,
  • ciąży.

Do rzadszych przyczyn zaburzeń odpływu moczu należą:

  • zwężenia górnych lub dolnych dróg moczowych,
  • pęcherz neurogenny,
  • refluks moczowodowy.

W części przypadków urosepsa jest powikłaniem zabiegów w obrębie dróg moczowych, najczęściej cewnikowania pęcherza moczowego. Wraz z wprowadzaniem go do pęcherza mogą przedostać się potencjalnie chorobotwórcze bakterie.

Utrudnione leczenie zakażeń układu moczowego, a więc i większe ryzyko urosepsy występuje u chorych z niedoborami odporności, przyjmujących leki immunosupresyjne, uzależnionych od alkoholu, u pacjentów z cukrzycą, niewydolnością nerek, oraz u ludzi starszych.

Jak objawy posocznica moczowa?

Posocznica moczowa bardzo często rozwija się nagle, a stan chorego znacznie pogarsza się w ciągu zaledwie kilku godzin. Najbardziej charakterystyczne objawy to:

  • gorączka lub obniżenie temperatury ciała,
  • przyspieszona praca serca,
  • dreszcze,
  • przyspieszony oddech,
  • obniżone ciśnienie,
  • nudności,
  • wymioty,
  • bóle brzucha,
  • biegunka.

U dzieci urosepsa może objawiać się dodatkowo poprzez zmianę zachowania oraz utratę chęci do zabawy. Bardzo często u pacjenta występuje duży niepokój i trudno się z nim porozumieć.

W skrajnych przypadkach dochodzi do niewydolności albo nawet uszkodzenia narządów wewnętrznych. Możliwe powikłania to między innymi niewydolność nerek, niewydolność wątroby, poważne zaburzenia układu krążenia oraz kwasica metaboliczna.

 Dochodzi również do znacznego wzrostu stężenia toksyn w organizmie, co może objawiać się występowaniem zmian skórnych.

Jak rozpoznaje się urosepsę?

Po wystąpieniu niepokojących objawów konieczne jest m.in.

określenie poziomu glukozy, wykonanie morfologii krwi z rozmazem, badania moczu, czy posiewu krwi, którego dodatni wynik jest potwierdzeniem posocznicy, ponieważ potwierdza obecność bakterii.

W niektórych przypadkach stosuje się tomografię, RTG czy badanie USG. Ciężkie przypadki choroby wymagają intensywnej terapii

Jak zapobiegać i leczyć urosepsę?

Zapobieganie i leczenie

Zapobieganie sepsie nie różni się niczym od postępowania wobec innych szpitalnych infekcji, obejmuje głównie zapobieganie rozwojowi infekcji szpitalnych:

  • Izolację pacjentów zakażonych drobnoustrojami opornymi.
  • Stosowanie antybiotyków w profilaktyce i leczeniu tylko wówczas, gdy to niezbędne, najlepiej zgodnie z antybiogramem lub na podstawie wiedzy o florze bakteryjnej dominującej w ośrodku.
  • Ograniczenie pobytu w szpitalu do minimum.
  • Jak najszybsze usuwanie cewników moczowych.
  • Przestrzeganie zasad aseptyki, włączając w to używanie rękawiczek, dezynfekcję rąk i działania mające na celu ograniczenie infekcji krzyżowych.

Szczególne znaczenie dla prewencji SIRS ma znajomość pełnego wyniku posiewu moczu z antybiogramem i wdrożenie leczenia bądź profilaktyki antybiotykowej przed interwencją chirurgiczną.
Podanie antybiotyków i antyseptyków do cewnika lub do układu drenującego ma dyskusyjną efektywność, podobnie jak używanie cewników pokrywanych antybiotykami lub srebrem.
Nie zaleca się:

  • Przeprowadzania częstych lub sporadycznych płukanek pęcherza moczowego przy użyciu roztworów antybiotyków lub antyseptyków, gdyż grozi to wykształceniem opornej linii bakterii.
  • Rutynowego podawania leków antybakteryjnych pacjentom z cewnikiem, gdyż hamuje to bakteriomocz tylko w ciągu kilku dni, a stwarza zagrożenie zakażenia bakteriami wieloopornymi; ewentualne podanie leków antybakteryjnych można rozważać u pacjentów wykazujących osłabioną odpowiedź immunologiczną.

Leczenie urosepsy

Leczenie urosepsy wymaga skojarzenia antybiotykoterapii i leczenia objawowego (przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, nawodnienie, tlen). W razie wystąpienia niewydolności narządowej wprowadza się właściwe leczenie wspomagające (np.

katecholaminy, diuretyki) lub organozastępcze (np. hemodializa). Jeżeli istnieje przeszkoda w drogach moczowych, konieczne jest odprowadzenie moczu znad przeszkody.

Usunięcie przeszkody zwykle należy zaplanować na okres po ustąpieniu SIRS.
W momencie rozpoznania ciężkiej sepsy obowiązuje postępowanie zgodne z zasadami prowadzenia resuscytacji (ABC).

Należy zapewnić dostęp żylny do szybkiego przetaczania płynów (co najmniej dwa wenflony 18 G) oraz pobrać krew do badań laboratoryjnych. Krew, mocz i ewentualnie inne płyny zabezpieczyć do badania mikrobiologicznego. W przypadku hipowolemii szybko przetoczyć pierwszą porcję płynów.

Szybkość zastosowania antybiotyku ma olbrzymie znaczenie dla wyniku leczenia. Więcej niż godzinne opóźnienie może spowodować wzrost śmiertelności z 20% do 33%. Każda godzina opóźnienia powyżej 6 godzin wiąże się z 8% wzrostem śmiertelności.

W terapii empirycznej stosuje się antybiotyki o szerokim spektrum w wysokich dawkach z uwagi na zwykle zwiększoną objętość dystrybucji (zatrzymywanie wody w organizmie) i zwiększony klirens niektórych antybiotyków.

Polecane są cefalosporyny III generacji, piperacylina z inhibitorem beta−laktamazy oraz karbapenemy. W środowisku odznaczającym się występowaniem dużego odsetka bakterii ESBL−dodatnich zalecane może być zastosowanie karbapenemu jako leku pierwszego rzutu.

Ciężka sepsa i wstrząs septyczny są wskazaniem do przeniesienia pacjenta na oddział intensywnej terapii. Zanim jednak do tego dojdzie należy prowadzić stałe monitorowanie funkcji życiowych, diurezę godzinową, wdrożyć płynoterapię i rozważyć włączenie katecholamin, podanie sterydów oraz

Posocznica moczowa, urosepsa

Streszczenie
Urosepsę definiuje się jako wystąpienie zespołu uogólnionej reakcji zapalnej (systemic inflammatory response syndrom − SIRS) w reakcji na zakażenie układu moczowego. Zwiększenie ciepłoty ciała, przyspieszenie czynności serca i oddechu, skargi na ból i złe samopoczucie mogą stanowić pierwsze widoczne symptomy sepsy. Badania laboratoryjne oprócz panelu septycznego (morfologia, CRP, poziom prokalcytoniny, mleczanów i kreatyniny, gazometria tętnicza, posiew moczu oraz posiew krwi) powinny objąć badanie ogólne moczu, koagulogram z d−dimerami, oznaczenie jonów Na, K, Mg, Ca oraz poziom transaminaz, bilirubiny, mocznika i glukozy w surowicy. W zależności od sytuacji klinicznej diagnostykę można rozszerzyć o USG, TRUS, TK lub MRI. Leczenie urosepsy obejmuje antybiotykoterapię, leczenie objawowe (przeciwgorączkowe, przeciwbólowe, tlenoterapia), leczenie wspomagające (katecholaminy, sterydy, przetoczenie płynów, diuretyki), organozastępcze (np. hemodializa) oraz odprowadzenie moczu w przypadku obecności przeszkody w drogach moczowych. Wczesne stwierdzenie sepsy pozwala wdrożyć lub zmodyfikować antybiotykoterapię oraz zastosować postępowanie pozwalające zachować homeostazę organizmu, ograniczając skutki reakcji septycznej, chroniąc przed nieodwracalnymi uszkodzeniami narządów oraz zmniejszając ryzyko zgonu.

Zakażenie układu moczowego (ZUM) jest jednym z najczęściej występujących typów zakażeń w populacji, a w urologii istotną przyczyną konsultacji i hospitalizacji. Spośród wszystkich zakażeń wewnątrzszpitalnych 40% dotyczy dróg moczowych i ma zwykle związek z cewnikowaniem.

Zakażenie układu moczowego może współistnieć z innymi schorzeniami układu moczowego utrudniając ich leczenie, bądź stanowi powikłanie interwencji urologa. Wyróżniamy trzy kategorie zakażeń układu moczowego: niepowikłane ZUM, powikłane ZUM i posocznicę (sepsę) [1].

Zakażenie niepowikłane Zakażenie niepowikłane to zapalenie pęcherza moczowego lub odmiedniczkowe zapalenie nerek występujące bez towarzyszących wad, chorób lub zaburzeń czynności układu moczowego oraz bez innych ogólnoustrojowych chorób, które mogłyby mieć wpływ na przebieg zakażenia.

Leia também:  Leczenie niskiego poziomu testosteronu u mężczyzn

Zakażenie powikłane O zakażeniu powikłanym można mówić między innymi w przypadkach:

  • złogów w drogach moczowych;
  • obecności cewnika lub ciał obcych w drogach moczowych;
  • zalegania powyżej 100 ml moczu po mikcji;
  • obecności przeszkody podpęcherzowej;
  • odpływu pęcherzowo−moczowodowego;
  • rekonstrukcji dróg moczowych z użyciem jelita;
  • popromiennego lub chemicznego uszkodzenia dróg moczowych;
  • zakażenia w okresie okołooperacyjnym;
  • niewydolności nerek i stanu po przeszczepieniu narządu, cukrzycy lub innego rodzaju niedoboru odporności [1].

Sepsa Najcięższym rodzajem zakażenia jest sepsa. Jeśli przyczyną jej wystąpienia jest zakażenie układu moczowego, może być określana jako urosepsa (urosepsis).

Sepsa oznacza wystąpienie zespołu uogólnionej reak− Urologia − nauka i praktyka cji zapalnej (systemic inflammatory response syndrom − SIRS) w reakcji na zakażenie, w odróżnieniu od SIRS wywołanego innymi czynnikami, np. oparzeniem, zapaleniem trzustki czy rozległymi urazami.

Do jej rozpoznania potrzebne jest więc potwierdzenie ZUM (znamienna bakteriuria) oraz obecność objawów zespołu SIRS, do których należą: gorączka lub hipotermia, tachykardia, tachypnoe, leukocytoza lub leukopenia i inne (tab. 1).

Biorąc powyższe pod uwagę oczywiste staje się, że wiele, jeśli nie większość przypadków odmiedniczkowego zapalenia nerek spełnia warunki dla rozpoznania posocznicy (sepsy).

Polskie określenie „posocznica”, dawniej synonim sepsy, jest coraz rzadziej używane.

Dzieje się tak prawdopodobnie ze względu na węższe znaczenie, dotychczas oznaczało bowiem ciężkie zakażenie krwi, a więc obecnie moglibyśmy mówić o posocznicy w przypadku dodatniego wyniku posiewu moczu i ciężkiego przebiegu (z niewydolnością narządową lub układową). Obecna definicja sepsy nie wymaga stwierdzenia bakteriemii ani niewydolności narządowej.

Zgodnie z konsensusem z roku 1992 [2] stan septyczny może przyjmować trzy formy nasilenia określane jako sepsa, ciężka sepsa i wstrząs septyczny.

Najlżejszą postać sepsy rozpoznaje się w przypadku SIRS zależnego od zakażenia po wykluczeniu niewydolności narządów i przy zachowanym wydolnym krążeniu.

W 2001 roku podczas reewaluacji kryteriów z 1992 roku opracowano znacznie bardziej obszerny katalog objawów SIRS, który zaprezentowano w tabeli 1.

Parametry kliniczne wraz z rekomendowanymi wartościami granicznymi służące rozpoznaniu SIRS3

Mieszczą się w nim zarówno kryteria sepsy, jak i kryteria rozpoznania niewydolności narządów i układów. Nie określono jednoznacznie, jakie i ile kryteriów musi zostać spełnionych, aby rozpoznać SIRS. Miało to na celu pozostawienie większej swobody lekarzowi dokonującemu oceny stanu pacjenta.

W praktyce klinicznej często rozpoznaje się SIRS w obecności co najmniej dwóch kryteriów. Wymogi badań klinicznych powodują, że często stosuje się bardziej złożone sposoby rozpoznania sepsy.

Ciężką sepsę definiuje się wystąpieniem dysfunkcji na poziomie narządowym i towarzyszącym spadkiem perfuzji tkankowej lub ciśnienia tętniczego [2, 3].

Wstrząs septyczny manifestuje się okresowym niedociśnieniem, prowadzącym do niedotlenienia tkanek. Spadek ciśnienia jest wynikiem działania toksyn bakteryjnych na mięśniówkę naczyń krwionośnych, co powoduje ich rozkurcz i zachodzi bez spadku ilości krwi w łożysku naczyniowym.

Wstrząs trwający dłużej niż godzinę, niewykazujący reakcji na leczenie farmakologiczne ani podanie płynów, określa się jako oporny (refractory septic shock) [2, 3]. Podstawowe znaczenie dla rozpoznania zakażenia układu moczowego ma stwierdzenie znamiennej bakteriurii.

Nie w każdej sytuacji klinicznej ta sama liczba bakterii wykryta w moczu oznacza zakażenie.

  • Powszechnie stosowana wartość ≥105 kolonii/ml ma zastosowanie dla próbki pobranej ze środkowego strumienia u kobiet w przypadku zakażenia powikłanego.
  • ≥104 kolonii/ml w przypadku zakażenia powikłanego w odniesieniu do moczu ze środkowego strumienia u mężczyzn oraz u kobiet w odniesieniu do moczu pobranego przez cewnik, a także w przypadku niepowikłanego odmiedniczkowego zapalenia nerek u kobiet (środkowy strumień).
  • ≥103 kolonii/ml w moczu ze środkowego strumienia u kobiet z niepowikłanym zapaleniem pęcherza moczowego.
  • Każda ilość bakterii wyhodowana z moczu pobranego za pomocą punkcji nadłonowej.

Epidemiologia Ocenia się, że mniej więcej jedna czwarta ogółu przypadków sepsy jest następstwem zakażenia układu moczowego, co stanowi jednocześnie około 12% tych infekcji [4]. Najwięcej przypadków ciężkiej sepsy odnotowuje się w przebiegu zakażeń płucnych (50%) i zakażeń jamy brzusznej (24%), natomiast jedynie około 5% przypada na zakażenia układu moczowego [5].

Etiologia Czynnikami etiologicznymi urosepsy są najczęściej Gram−ujemne Enterobacteriaceae (Escherichia, Proteus, Enterobacter, Klebsiella spp.), ponadto bakterie niefermentujące (Pseudomonas spp.), bakterie Gramdodatnie, rzadko grzyby [6].

Mimo często trudnych do wyodrębnienia wyraźnych praktycznych granic definicji urosepsy, łatwo scharakteryzować jej czynniki ryzyka.

Głównymi czynnikami sprzyjającymi wystąpieniu urosepsy są zaburzenia odpływu moczu w przebiegu kamicy, guzów, ciąży, łagodnego rozrostu stercza (BPH), dysfunkcji neurogennej pęcherza, zwężeń górnych bądź dolnych dróg moczowych.

W 17% przypadków urosepsa rozwija się jako powikłanie zabiegów w drogach moczowych (najczęściej endoskopowych) [6]. Do grupy podwyższonego ryzyka należą osoby z niedoborami odporności, cukrzycą, chorzy przyjmujący leki immunosupresyjne oraz ludzie starsi [6].

Wytworzenie przezskórnej nefrostomii bądź wprowadzenie cewnika podwójnie zagiętego to rutynowe interwencje podejmowane w celu odbarczenia górnych dróg moczowych, jednak działania te mogą również sprowokować załamanie stanu pacjenta poprzez wysiew kolejnej porcji bakterii lub ich toksyn do krwi.

Urosepsa jako kaskadowy proces niszczący

Urosepsa – objawy, diagnoza, leczenie

W większości przypadków główną przyczyną zachorowania na posocznicę jest zakażenie bakteriami, na przykład Proteus mirabilis albo Escherichia coli. Rzadziej przyczyną choroby są niefermentujące bakterie albo grzyby.

Na pojawienie się tego problemu szczególnie narażone są osoby cierpiące na problemy z odpływem moczu, jakie występują w przebiegu takich chorób jak refluks moczowodowy, zwężenie dróg moczowych, kamica nerkowa czy przerost prostaty.

Czasami urosepsa pojawia się jako powikłanie po zabiegach przeprowadzanych w obrębie dróg moczowych, takich jak na przykład cewnikowanie, podczas którego chorobotwórcze bakterie mogą zostać wprowadzone do dróg moczowych.

Na zachorowanie bardziej narażone są kobiety w ciąży. Większe ryzyko rozwoju choroby dotyczy pacjentów z obniżoną odpornością organizmu, osób starszych, przyjmujących leki o działaniu immunopresyjnym, osób nadużywających alkoholu oraz chorych na cukrzycę.

U dzieci posocznica moczowa najczęściej jest spowodowana wrodzonymi wadami układu moczowego.

Maluchy są szczególnie narażone na wystąpienie infekcji ze względu na częste problemy z wypróżnianiem się, popuszczanie stolca oraz nieodpowiednie nawyki higieniczne powodujące ciągłe zanieczyszczenie okolic intymnych.

Ryzyko jest większe również u osób, które często miewają problemy z funkcjonowaniem układu moczowego. W przebiegu choroby bakterie z układu moczowego rozprzestrzeniają się po krwioobiegu i powodują wystąpienie objawów ogólnoustrojowych wywołanych nadmierną reakcją organizmu na zakażenie.

Posocznica moczowa bardzo często rozwija się nagle, a stan chorego znacznie pogarsza się w ciągu zaledwie kilku godzin. Najbardziej charakterystyczne objawy to:

U dzieci urosepsa może objawiać się dodatkowo poprzez zmianę zachowania oraz utratę chęci do zabawy. Bardzo często u pacjenta występuje duży niepokój i trudno się z nim porozumieć.

W skrajnych przypadkach dochodzi do niewydolności albo nawet uszkodzenia narządów wewnętrznych. Możliwe powikłania to między innymi niewydolność nerek, niewydolność wątroby, poważne zaburzenia układu krążenia oraz kwasica metaboliczna.

 Dochodzi również do znacznego wzrostu stężenia toksyn w organizmie, co może objawiać się występowaniem zmian skórnych.

Wstępną diagnozę dotyczącą zachorowania na urosepsę specjalista może postawić na podstawie wywiadu lekarskiego i obserwacji występujących u pacjenta objawów. Postawienie diagnozy jest szczególnie trudne w przypadku dzieci, gdyż objawy są mało charakterystyczne.

Oprócz obserwacji objawów wykonywane są badania krwi, do których należą morfologia krwi z rozmazem, posiew krwi oraz oznaczenie poziomu glukozy.

W wynikach morfologii o posocznicy może świadczyć podwyższona lub obniżona liczba białych krwinek, obniżona liczba płytek krwi, a także wysokie markery świadczące o stanie zapalnym. Posiew pozwala z kolei na potwierdzenie lub wykluczenie obecności bakterii we krwi.

Przeprowadza się także badanie moczu, a u niektórych pacjentów zaleca się dodatkowo wykonanie badania ultrasonograficznego, RTG albo tomografii komputerowej.

Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia. Początkowo podawane są antybiotyki działające na różne rodzaje bakterii, natomiast po uzyskaniu wyników posiewu krwi stosuje się antybiotyk skierowany na konkretną grupę drobnoustrojów chorobotwórczych. Pacjenci z ciężkim przebiegiem choroby w trakcie leczenia muszą przebywać na oddziale intensywnej terapii.

Posocznica moczowa stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta, w związku z czym w przypadku wystąpienia objawów choroby nie należy zwlekać z udaniem się do lekarza. Zbyt późno zdiagnozowana lub niewłaściwie leczona choroba może prowadzić do nieodwracalnych zmian w organizmie, a nawet do zgonu pacjenta.

Leia também:  Ropne zapalenie zatok przynosowych – przyczyny, objawy i leczenie

Urosepsa bywa powikłaniem po nieodpowiednio leczonych infekcjach układu moczowego, w związku z czym, żeby nie zwiększać ryzyka zachorowania na posocznicę, nie należy bagatelizować nawet łagodnych infekcji. Istotna jest także profilaktyka infekcji układu moczowego.

Żeby im zapobiegać należy pić dużą ilość płynów (co najmniej 2 litry dziennie). Poza tym nie należy powstrzymywać się od oddawania moczu – należy iść do toalety, gdy tylko pojawi się uczucie parcia na pęcherz.

Mocz należy oddawać również po każdym stosunku płciowym, a pamiętać o tym powinny w szczególności kobiety, które są bardziej narażone na infekcje układu moczowego niż mężczyźni.

Czy wiesz jak zbudowane są nerki, jaka pełnią rolę? 

Sepsa – co to jest i jakie są jej przyczyny? Ile trwa leczenie?

Sepsa, zwana także posocznicą, nie jest chorobą, lecz niewłaściwą reakcją organizmu na zakażenie drobnoustrojami i wytwarzanymi przez nie endotoksynami.

Może być wywołana również przez mediatory odpowiedzi zapalnej lub substancje uszkadzające komórki wytworzone przez gospodarza. Według ówczesnej medycyny za sepsę uznawano zakażenie krwi (bakteriemię).

Obecnie, aby stwierdzić sepsę, w krwiobiegu nie muszą znajdować się drobnoustroje. Jednak w dalszym ciągu odnotowuje się rozsiewanie drobnoustrojów za pomocą układu krwionośnego.

Obecne wytyczne (z 2016 r.) traktują sepsę, jak i ciężką sepsę jako ”zagrażającą życiu dysfunkcję narządową, spowodowaną zaburzoną regulacją odpowiedzi ustroju na zakażenie; odpowiedź ta powoduje uszkodzenie tkanek i narządów”. Przed rokiem 2016 sepsa oraz ciężka sepsa posiadały oddzielne definicje.

Z kolei wstrząs septyczny jako: „sepsę, w której zaburzenia ze strony układu krążenia, metaboliczne i na poziomie komórkowym są tak głębokie, że znacząco zwiększają śmiertelność”.

We wstrząsie septycznym, mimo dobrego nawodnienia organizmu, dochodzi do nagłego spadku ciśnienia tętniczego, co jest szczególnie niebezpieczne.

Prowadzi to do spadku przepływu krwi przez tkanki i narządy, a dalej do nagłej niewydolności narządowej.

Do najczęstszych przyczyn sepsy zaliczamy:

  • infekcje w obrębie jamy brzusznej,
  • zapalenie płuc,
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych,
  • infekcje układu moczowego.

U osób o obniżonej odporności (dzieci, osób starszych, często narażonych na czynniki zakaźne) każde zakażenie może prowadzić do sepsy. Sepsę częściej obserwuje się u osób w leczeniu szpitalnym (oddziały intensywnej terapii). Powiązane jest to z procedurami medycznymi, jakim są poddawani tam pacjenci, oraz ich ciężkim stanem zdrowia. Do wyżej wspomnianych procedur należą chociażby:

  • założenie cewnika dopęcherzowego,
  • wkłucie dożylne,
  • założenie drenu,
  • przetaczanie krwi,
  • mechaniczna wentylacja płuc
  • obecność rozległych odleżyn/ran.

Zdarzają się także przypadki sepsy pozaszpitalnej. W tym wypadku dotyczy ona głównie dzieci, młodzieży oraz osób starszych, osłabionych (fizycznie lub psychicznie). Sepsę pozaszpitalną można także obserwować u osób przebywających przez długi okres czasu w dużych skupiskach ludzi (przedszkola, szkoły, więzienia, koszary).

Sepsa jest często wynikiem zakażenia bakteryjnego. Wywołują ją zazwyczaj bakterie, które w normalnych warunkach nie stanowią zagrożenia. Proces zapalny rozwija się pod wpływem obecności składników drobnoustrojów, np. lipopolisacharydu. Jest on endotoksyną, która uwalnia się pod wpływem zniszczenia komórki bakteryjnej.

W krwiobiegu łączy się z białkami, a następnie zostaje wykryta jako kompleks przez komórki układu odpornościowego gospodarza. Skutkuje to powstaniem mediatorów reakcji zapalnej i rozwinięciem uogólnionego stanu zapalnego. W światłach naczyń powstają mikrozakrzepy, które są szczególnie niebezpieczne.

Dochodzi także do zwężania światła naczyń krwionośnych, zlepiania się płytek krwi, tworzenia zakrzepic i krwotoków. Uszkodzeniom ulegają tkanki i narządy, co prowadzi do niewydolności wielonarządowej. Obserwuje się też zwolnienie akcji serca, wydłużenie czasu krzepnięcia, niewydolność wątroby i podniesienie poziomu aminotransferaz.

Na niewydolność są narażone płuca i nerki.

Sepsa – objawy i rozpoznanie

Objawy sepsy są podobne do ogólnoustrojowej reakcji zapalnej i należą do nich:

  • temperatura ciała poniżej 36°C lub powyżej 38°C,
  • częstotliwość tętna powyżej 90 uderzeń na minutę,
  • częstotliwość oddechu powyżej 20 oddechów na minutę,
  • liczba leukocytów >12 000/μl lub

Urosepsa (posocznica moczowa) – objawy, diagnoza, leczenie

Urosepsa jest bakteryjnym zakażeniem ogólnoustrojowym, które jest wynikiem choroby układu moczowego. Przypadłość ta może dotyczyć dzieci, a także osób dorosłych. wyróżnia się kilka przyczyn odpowiedzialnych za wystąpienie urosepsy tj. przerost prostaty, refluks, i kamica. Choroba ta charakteryzuje się szybkim rozwojem i może zagrażać życiu pacjenta.

Co to jest posocznica moczowa?

Urosepsa jest chorobą, która charakteryzuje się obecnością bakterii w krwi. Jej przyczyną są infekcje układu moczowego, które skutkują przedostaniem się bakterii do krwi.

Rozwijające się i szybko namnażające bakterie wytwarzają produkty przemiany materii, które są bardzo szkodliwe dla organizmu człowieka. Sepsa jest zespołem objawów, który jest efektem nadmiernej reakcji organizmu na występujące zakażenie.

Choroba ta zazwyczaj postępuje bardzo szybko, a stan osoby chorej może diametralnie zmienić się w ciągu kilku godzin. Jeśli dojdzie do ciężkiej sepsy, występuje realne zagrożenie życia.

Taki stan wymaga odpowiedniej opieki medycznej i zastosowania intensywnej antybiotykoterapii. W takich przypadkach kluczowe jest określenie rodzaju występujących bakterii i przyczyny odpowiedzialnej za rozwój sepsy.

Zakażenie charakteryzuje się obecnością drobnoustrojów w drogach moczowych. Zazwyczaj przebiega w łagodny sposób. Zdarza się, że występowanie niektórych czynników tj.

kamica moczowa, przerost prostaty, ciąża, a brak leczenia infekcji układu moczowego może doprowadzić do rozwoju urosepsy, czyli najcięższego rodzaju zakażenia krwi. Urosepsa jest chorobą, która może dotyczyć również dzieci. Bardzo często jest ona wynikiem występowania wrodzonych wad układu moczowego.

Dzięki wczesnemu rozpoznaniu i zastosowaniu odpowiednich leków można zapobiec wystąpieniu poważnych uszkodzeń w organizmie i zmniejszyć ryzyko zgonu.

Jakie są przyczyny choroby?

Do przyczyn etiologicznych wywołujących sepsę zalicza się bakterie gram ujemne: Escherichia coli, Proteus, Enterobacter, a także Klebsiella. Urosepsa może być wywołana także bakteriami niefermentującymi tj. Pseudomonas spp, w sporadycznych przypadkach choroba może być wywołana grzybami-Candida albicans.

Do czynników wywołujących zaburzenia odpływu moczu zalicza się również zwężenie dróg moczowych, refluks moczowodowy oraz pęcherz nurogenny. Czasami zdarza się, że urosepsa jest powikłaniem po zabiegach w obrębie dróg moczowych, czyli najczęściej po cewnikowaniu pęcherza moczowego. W wyniku wprowadzania cewnika do pęcherza zachodzi ryzyko przedostania się chorobotwórczych bakterii.

Zwiększone ryzyko wystąpienia urosepsy występuje u osób z obniżona odpornością, zażywających leki immunosupresyjne, a także zmagających się z niewydolnością nerek, cukrzyca i uzależnionych od alkoholu. Zwiększone ryzyko choroby występuje także u osób starszych.

Posocznica moczowa u dzieci

  • W przypadku dzieci ciężko rozpoznać posocznicę moczową, jednak jeśli występują trzy objawy z niżej wymienionych, może zachodzić prawdopodobieństwo występowania choroby.
  • – wymioty, wzdęcie brzucha,
  • – brak chęci do ssania,
  • – obniżenie temperatury lub gorączka,
  • – wystąpienie wysypki wybroczynowej, rumienia i bladości,
  • – bezdech lub przyśpieszony oddech,
  • – uczucie niepokoju,
  • – zmiana zachowania,
  • – niechęć do zabawy.
  • Czynniki sprzyjające wystąpieniu infekcji dróg moczowych:
  • Do czynników, które sprzyjają wystąpieniu infekcji dróg moczowych oraz ich nawrotów można zaliczyć:
  • – występowanie wad układu moczowego,
  • – zaburzenia defekacji w postaci zaparć,
  • – nietrzymanie stolca i brak odpowiednich nawyków higienicznych,
  • – występowanie owsików,
  • – dna moczanowa,
  • – cukrzyca,
  • – długotrwała antybiotykoterapia
  • Wraz z nawracającymi zakażeniami dróg moczowych rośnie ryzyko wystąpienia urosepsy.
Leia também:  Zapalenie pęcherza moczowego – objawy, leczenie i zapobieganie

Jak rozpoznać urosepsę?

W początkowym rozwoju zakażenia dochodzi do wzrostu temperatury ciała powyżej 38 stopni  Celsjusza lub jej spadku poniżej 36 stopni Celsjusza. Charakterystycznym objawem jest przyśpieszenie akcji serca i oddechu. U osoby chorej pojawia się uczucie niepokoju, utrudniony kontakt, dolegliwości bólowe brzucha, nudności, a nawet wymioty i biegunka.

  1. Zakażenie może spowodować także spadek ciśnienia. Jeśli dojdzie do niewydolności lub nieodwracalnego uszkodzenia nawet jednego narządu stan te określany jest jako ciężką sepsa, która wywołuje poniższe objawy:
  2. – zaburzeni czynności układu krążeniowo-oddechowego,
  3. – niewydolność nerek,
  4. – niewydolność wątroby,
  5. – kwasica metaboliczna

Charakterystycznym objawem jest wystąpienie zmian na skórze w postaci plam lub wysypki. Stan ten jest wynikiem namnażania się toksycznych metabolitów. Jeśli pacjent ma zbyt niskie ciśnienie tętnicze, którego nie można ustabilizować poprzez przetaczanie dożylnie płynów dochodzi do tak zwanego wstrząsu septycznego.

Rozpoznanie urosepsy i leczenie

W przypadku zauważenia wyżej wymienionych objawów konieczne jest natychmiastowe skonsultowanie się z lekarzem specjalistą, który zleci wykonanie badań niezbędnych do postawienia diagnozy i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Do takich badań zalicza się morfologię krwi z rozmazem, badanie moczu, posiew z krwi, określenie poziomu glukozy, a także dokonuje się oceny czynników, które wskazują na wystąpienie stanu zapalnego. Dzięki wykonaniu posiewu krwi można wykryć bakterie.

O ryzyku występowania urosepsy może świadczyć nieprawidłowa ilość białych krwinek, wysoki marker stanu zapalnego, a także niska liczba płytek krwi. Najważniejszym badaniem, którego wynik potwierdza Urosepsę jest posiew krwi, który wychodzi dodatni. Oznacza to, ze w krwi znajdują się bakterie.

Do postawienia odpowiedniej diagnozy zaleca się również wykonanie tomografii komputerowej, USG i RTG.

W przypadku potwierdzenia urosepsy wprowadza się antybiotykotyerapię połączaną ze zwalczaniem gorączki, dolegliwości bólowych, problemów z oddychaniem i niskim ciśnieniem tętniczym.

Do momentu, gdy lekarz nie otrzyma wyników posiewu krwi, które jednoznacznie potwierdzą urosepsę stosuje się antybiotyki, które mają szeroki zakres działania. Do takiej grupy leków zalicza się efalosporyny III generacji.

U dzieci chorych na urosepsę stosuje się dwa antybiotyki jednocześnie, najczęściej należą do grupy aminoglikozydów i penicylin. Jeśli u pacjenta występuje ciężka sepsa i wstrząs septyczny leczenie odbywa się na oddziale intensywnej terapii.

0 osób poleca ten artykuł

Urosepsa: przyczyny i leczenie tej choroby

Urosepsa, zwana także niekiedy posocznicą moczową, jest poważnym zaburzeniem zdrowotnym. Ma ona postać rozległego stanu zapalnego w organizmie spowodowanego poważną infekcją.

Podstawowa forma zakażenia, którego rezultatem jest urosepsa może również mieć różne przyczyny i cechy szczególne. Jednak wskazuje ogólnie, że ognisko infekcji zlokalizowane jest w drogach moczowych osoby chorej. Można sklasyfikować tę chorobę także na podstawie zakresu infekcji.

Urosepsa łagodna wpływa tylko na cewkę moczową i pęcherz moczowy, podczas gdy zaawansowana postać posocznicy moczowej wpływa niekorzystnie także na nerki.

W rzeczywistości jest to dość częsty problem, szczególnie u pacjentów z podstawowymi problemami zdrowotnymi. Niezależnie od danego przypadku eksperci są w stanie poprawić stan osoby chorej dzięki ukierunkowanemu leczeniu.

Z tego też powodu, według wyników ostatnich badań nad tym tematem, śmiertelność spowodowana posocznicą moczową spadła znacząco w ostatnich latach.

Urosepsa – jakie są możliwe przyczyny tej choroby?

Ogólnie rzecz biorąc urosepsa jest poważnym problemem zdrowotnym spowodowanym infekcją dróg moczowych, która rozprzestrzenia się następnie do krwiobiegu.

W zależności od dokładnej lokalizacji samej infekcji możemy mówić o posocznicy górnych lub dolnych dróg moczowych.

Zasadniczo infekcje związane z posocznicą są wywoływane przez różne rodzaje bakterii. Jednak urosepsa może być również spowodowana przez inne mikroorganizmy, takie jak wirusy, pasożyty, a nawet grzyby. Pacjent może mieć z nimi kontakt ze źródeł zewnętrznych lub mogą one pochodzić nawet z innej części jego własnego ciała.

W takim przypadku, gdy infekcja dotrze do tkanek układu moczowego, może następnie rozprzestrzenić się do krwiobiegu. Urosepsa rozwija się w zależności od mikroorganizmów ją wywołujących i ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Dlatego też osoby ze słabym układem odpornościowym są bardziej zagrożone tym problemem zdrowotnym.

Metody leczenia posocznicy moczowej

Właściwe rozpoznanie posocznicy jest konieczne do tego, aby móc odpowiednio wcześnie rozpocząć ukierunkowane leczenie choroby. Przed ustaleniem metody właściwego leczenia należy odpowiednio zidentyfikować też rodzaj urosepsy. Sprawdzenie wszystkich objawów infekcji pozwoli postawić właściwą diagnozę.

Istnieje wiele mikroorganizmów, które mogą powodować tego rodzaju infekcje. Dlatego też występujące u osoby chorej objawy mogą obejmować między innymi wysoką temperaturę ciała, tachykardię lub przyspieszenie akcji serca, a także splątanie i utratę przytomności.

Ponadto poziomy czerwonych krwinek mogą się raptownie zmieniać. Pacjent może także mieć podwyższony poziom cukru we krwi lub różnego rodzaju zmiany skórne.

Z tego powodu serce może nie być w stanie pompować wystarczającej ilości krwi do narządów. Kiedy urosepsa zaatakuje także nerki, nie będą one w stanie prawidłowo funkcjonować. A to z kolei wpływa negatywnie na produkcję moczu. Tak więc, gdy pacjent zapada na posocznicę moczową, nie jest w stanie wydalać tyle moczu, co zwykle.

Urosepsa – jakie leki się najczęściej stosuje do leczenia tej choroby?

Niezależnie od przypadku, Twój zespół medyczny będzie w stanie zidentyfikować i zaproponować odpowiednie wytyczne dotyczące prawidłowego leczenia. Urosepsa to bowiem dość poważny problem zdrowotny.

Im wcześniej rozpocznie się jej leczenie, tym bardziej prawdopodobne, że stan zdrowia pacjenta ulegnie szybkiej poprawie. Poniżej przedstawiamy standardowe procedury leczenia posocznicy moczowej:

  • Podawanie leków zwężających naczynia krwionośne. Ten krok powinien zwiększyć ciśnienie krwi. Zazwyczaj podaje się je przez żyłę w tym samym czasie, co kroplówkę z roztworem soli.
  • Stosowanie antybiotyków. Takie rozwiązanie powinno pozwolić pozbyć się wszelkich pozostałych infekcji. Przy czym lekarz zaordynuje pacjentowi ogólną terapię antybiotykową, jeśli nie będzie w stanie jednoznacznie zidentyfikować zakażonego obszaru.
  • W przypadku podejrzenia posocznicy moczowej można zastosować grupę leków przeciwko wszelkim możliwym mikroorganizmom. W każdym razie zespół medyczny będzie leczył wszelkie zmiany, które mogą wyniknąć wskutek tej infekcji. Na przykład niezbędne będzie przeprowadzenie leczenia wszystkich aspektów związanych z drogami moczowymi (górnymi lub dolnymi).
  • Stosowanie kortykosteroidów lub leków przeciwzapalnych w celu zmniejszenia ogólnego stanu zapalnego. Eksperci z dziedziny zdrowia prowadzą obecnie badania mające na celu udowodnienie skuteczności takiej terapii. Obecnie wydaje się nam, że kortykosteroidy lub leki przeciwzapalne poprawiają rokowanie pacjenta w początkowym okresie infekcji.

Ale pamiętaj zawsze o tym, że przede wszystkim najlepszym sposobem na uniknięcie posocznicy moczowej jest przestrzeganie podstawowych zasad higieny osobistej. Zwróć szczególną uwagę na mycie rąk i regularne czyszczenie używanych przez siebie przyborów i akcesoriów.

To może Cię zainteresować …

  • Pletz, M. W., Weis, S., Forstner, C., & Wagenlehner, F. (2018). Urosepsis. Medizinische Klinik – Intensivmedizin Und Notfallmedizin. https://doi.org/10.1007/s00063-018-0406-1
  • Wagenlehner, F. M., Lichtenstern, C., Rolfes, C., Mayer, K., Uhle, F., Weidner, W., & Weigand, M. A. (2013). Diagnosis and management for urosepsis. International Journal of Urology. https://doi.org/10.1111/iju.12200
  • Wagenlehner, F. M. E., Pilatz, A., Naber, K. G., & Weidner, W. (2008). Therapeutic challenges of urosepsis. European Journal of Clinical Investigation. https://doi.org/10.1111/j.1365-2362.2008.02008.x
  • Tandogdu, Z., Bjerklund Johansen, T. E., Bartoletti, R., & Wagenlehner, F. (2016). Management of the Urologic Sepsis Syndrome. European Urology, Supplements. https://doi.org/10.1016/j.eursup.2016.04.004

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*