Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny?

Uczucie wirowania podłoża lub własnego ciała – tak można opisać zawroty głowy. U dzieci dodatkowo mogą im towarzyszyć nudności, wymioty, niepokój czy zaburzenia równowagi.

Co mogą oznaczać zawroty głowy u dziecka? Kiedy należy udać się do lekarza? Co robić, gdy dziecku kręci się w głowie? 

Zawroty głowy u dzieci występują stosunkowo rzadko, jednakże przysparzają sporych problemów diagnostycznych ze względu na trudności w nazwaniu objawów przez dziecko.

Najczęstszymi przyczynami zawrotów głowy u dzieci są zapalenie ucha środkowego lub łagodne napadowe zawroty głowy. Postępowanie w przypadku dziecka, któremu kręci się w głowie jest zależne od ich przyczyny i nasilenia.  

Zawroty głowy u dziecka – czym są i jakie są ich przyczyny? 

Zawroty głowy można zdefiniować jako odczucie dyskomfortu spowodowane zaburzeniem orientacji przestrzennej, poczucia wirowania otoczenia lub własnego ciała, któremu może towarzyszyć lęk. Jest to rzadki objaw występujący u dzieci, jednakże przysparzający duże problemy diagnostyczne ze względu na trudność w nazywaniu abstrakcyjnych pojęć.  

Zawrotom głowy u dzieci często towarzyszą oczopląs, zaburzenia równowagi oraz objawy wegetatywne takie jak nudności, wymioty lub bladość skóry dziecka.

Starsze dzieci często potrafią opisać symptomy zawrotów głowy, natomiast w przypadku niemowląt i małych dzieci ważne jest zwrócenie uwagi rodziców na zachowania malucha takie jak skłonność do upadków lub potykania się, chwytanie się podparcia, zaburzony chód, niepokój i płacz czy bladość. Zdarza się, że przy zawrotach głowy dziecko wymiotuje lub odczuwa mdłości.   

Zawroty głowy są objawem uszkodzenia struktur wchodzących w skład narządu równowagi. Około połowa przypadków zawrotów głowy u dzieci jest wywołana zapaleniem ucha środkowego, migreną lub łagodnymi napadowymi zawrotami głowy. Natomiast najczęstszą przyczyną zawrotów głowy u dorosłych są położeniowe zawroty głowy, które występują rzadko u dzieci.  

Zawroty głowy u dzieci mogą wystąpić także w przebiegu: 

  • obecności woskowiny w przewodzie słuchowym, 
  • migreny, 
  • padaczki, 
  • choroby lokomocyjnej, 
  • stosowania leków ototoksycznych (antybiotyki aminoglikozydowe, diuretyki pętlowe),
  • urazów głowy, wstrząsu mózgu,
  • chorób wirusowych takich odra, świnka, różyczka,   
  • wad rozwojowych ucha wewnętrznego, 
  • guzów ośrodkowego układu nerwowego, 
  • zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych lub mózgu, 
  • zaburzeń psychicznych np. depresji, 
  • cukrzycy,  
  • zaburzeń rytmu serca, arytmii, 
  • chorób tarczycy, 
  • anemii, 
  • chorób nerek, 
  • nadciśnienia tętniczego, 
  • zaburzeń elektrolitowych, 
  • zapalenie części przedsionkowej nerwu VIII, 
  • zeza lub innych wad wzroku. 

Dziecku kręci się w głowie – objawy  

Zawroty głowy można podzielić na dwa rodzaje: 

  • układowe, zwane też obwodowymi, w których odczuwany jest ruch wirowy. Zwykle zawrotom głowy towarzyszą nudności. Zaburzenia układowe spowodowane są zaburzeniami zlokalizowanymi w receptorach przedsionkowych ucha wewnętrznego lub gałązkach przedsionkowych VIII nerwu czaszkowego. 
  • nieukładowe, zwane też ośrodkowymi – objawy są niespecyficzne, występuje poczucie niestabilności chodu, dziecko chwieje się. Związane są z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego (jądra przedsionkowego w dnie komory IV, ośrodków w móżdżku, pnia mózgu, tworu siatkowatego, pola przedsionkowego w korze mózgu, jądrach okoruchowych).  

Opisanie symptomów zawrotów głowy, zwłaszcza u młodszych dzieci, jest trudne ze względu na nieznajomość przez nich pojęć abstrakcyjnych. Rodzice jednak często zauważają, że dziecko chwieje się podczas wykonywania ruchów, chodzi niepewnie oraz często się potyka i upada, a u starszych dzieci występują trudności w nauce oraz problemy z jazdą na rowerze. 

Natomiast u małych dzieci i niemowląt w przypadku zawrotów głowy mogą wystąpić symptomy zastępcze w postaci niepokoju, płaczu, bladości skóry, wymiotów lub nadmiernej potliwości.  

Zawroty głowy u dziecka – kiedy udać się do lekarza? 

Jakie badania przy zawrotach głowy u dziecka? Pomocne może być wykonanie badań z krwi takich jak morfologia, glukoza, hormony tarczycy, elektrolity. W niektórych przypadkach lekarz może zalecić także wykonanie badania obrazowego np.

EEG, tomografię komputerową głowy lub rezonans magnetyczny.

Badania laboratoryjne i obrazowe pozwolą wykluczyć choroby przebiegające z zawrotami głowy, takie jak zapalenie ucha środkowego, cukrzyca, choroby nerek i wątroby, guzy ośrodkowego układu nerwowego, padaczkę i wiele innych. 

Najczęściej u dzieci z zawrotami głowy bez innych towarzyszących objawów oraz po wykluczeniu innych przyczyn ich powstawania stwierdza się łagodne napadowe zawroty głowy wieku dziecięcego. Są to nagłe, krótkotrwałe napady zawrotów głowy, występujące rodzinnie.

Zazwyczaj pojawiają się około 5. roku życia. Podczas napadu zawrotów głowy dziecko ma zachowaną świadomość, może być przestraszone, blade. Często objawom tym towarzyszą oczopląs oraz wymioty.

Napady pojawiają się niezależnie od pozycji ciała dziecka i nie są prowokowane przez ruch. Choroba ta ma tendencję do samoograniczania i zazwyczaj ustępuje przed ukończeniem przez dziecko 10. roku życia.

W przypadku łagodnych napadowych zawrotów głowy u dzieci wyniki badań dodatkowych są prawidłowe, a rozpoznanie stawia się na podstawie objawów klinicznych.  

Leczenie zawrotów głowy zależne jest od ich przyczyny i zazwyczaj polega na leczeniu choroby podstawowej np. zapalenia ucha środkowego, padaczki, cukrzycy itp. Nieleczone zawroty głowy mogą upośledzać rozwój motoryczny dziecka i wpływać negatywnie na kontakty z rówieśnikami na skutek izolacji się dziecka.  

Co robić, gdy dziecku kręci się w głowie? Wskazówki dla rodziców 

W przypadku wystąpienia u dziecka zawrotów głowy należy: 

  1. Pilnie udać się z dzieckiem do lekarza.
  2. W trakcie zawrotów głowy zabezpieczyć dziecko przed upadkiem, a w przypadku towarzyszących wymiotów zapobiegać zachłyśnięciu się przez dziecko. 
  3. Zwrócić uwagę na okoliczności pojawiania się zawrotów głowy (czy występują w dzień, w jakiej pozycji czy dziecko jest w ruchu, czy spoczynku, czy towarzyszą im objawy takie jak wymioty, ból głowy). 
  4. Postępowanie zależne od rozpoznanej choroby zasadniczej.  

wróć do bloga czytaj kolejny

  1. W. Gawron, Zawroty głowy, „Pediatria po Dyplomie”, nr 5 2013. 
  2. A. Blayney, B. Colman, Dizziness in childhood, “Clinical Otolaryngology”, nr 9 1984. 
  3. Mayo Clinic Staff, Dizziness, “mayoclinic.org” [online], https://www.mayoclinic.org/symptoms/dizziness/basics/definition/sym-20050886, [dostęp:] 08.05.2020.  
  • Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny? żelki, niedobór witamin 17.99 zł
  • Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny? zestaw, żelki, niedobór witamin 28.79 zł
  • Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny? plaster, rana, zadrapania, skaleczenie 4.99 zł
  • Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny? saszetki, malinowy 4.99 zł

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi

  • Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny? Bostonka to choroba zakaźna wywoływana przez enterowirusy, najczęściej wirusa Coxsackie A16. Dotyka głównie dzieci do 5. roku życia, choć mogą na nią zachorować także dorośli. Nazywana jest chorobą dłoni, stóp i jamy ustnej (HFMD), ponieważ jej najbardziej charakterystycznym objawami są wykwity skórne (bolesne, nieswędzące pęcherzyki) występujące na podeszwach stóp, dłoniach oraz na błonie śluzowej jamy ustnej. Sprawdź, jak można się zarazić oraz jak leczy się chorobę bostońską.
  • Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny? Katar u niemowlaka może mieć różne przyczyny, najczęstszą z nich są niegroźne infekcje wirusowe. Duża ilość zalegającej wydzieliny powoduje trudności z oddychaniem, a to z kolei wywołuje rozdrażnienie dziecka, uniemożliwia spokojny sen, utrudnia karmienie. Wśród sposobów walki z katarem u niemowlęcia znajdują się m.in. stosowanie wody morskiej do nosa, kropli do nosa, plastrów do aromaterapii czy inhalacje. 
  • Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny? Zaburzenia łaknienia u dzieci, objawiające się obniżonym apetytem lub wybiórczością pokarmową, mogą mieć rozmaite przyczyny. Mogą być stanem fizjologicznym, niewymagającym leczenia (często dotyczy to dzieci w wieku od 1 do 5 lat), lecz mogą również być objawem choroby (np. schorzeń układu pokarmowego, oddechowego, nerwowego). Problemy z apetytem nierzadko towarzyszą dzieciom z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, mogą mieć także podłoże emocjonalne. Zaburzenia łaknienia często wymagają wielospecjalistycznego podejścia – współpracy pediatry, lekarzy specjalistów, logopedy, psychologa.
  • Dysplazja stawu biodrowego to najczęściej występująca wada wrodzona wykrywana u noworodków, która pogłębia się wraz z rozwojem dziecka. Częściej dotyczy dziewczynek niż chłopców, może być jednostronna lub dwustronna, a nieleczona może prowadzić do poważnych zmian zwyrodnieniowych oraz do przewlekłego bólu i problemów z poruszaniem się. Dysplazja biodra, jeśli jest wcześnie wykryta, rokuje całkowity powrót do zdrowia.  Jak rozpoznać dysplazję stawów biodrowych?
  • Wizyta patronażowa pediatry ma miejsce między 1. a. 4 tygodniem życia dziecka. W trakcie wizyty lekarz bada najważniejsze parametry noworodka, które służą do oceny, czy dziecko prawidłowo adaptuje się do życia pozałonowego. Co warto wiedzieć o wizycie patronażowej pediatry? 
  • Badanie stawów biodrowych u niemowląt (badanie preluksacyjne) jest nieinwazyjną, bezbolesną, łatwo dostępną i szybką metodą obrazowej oceny jamy stawu biodrowego i okolicznych tkanek miękkich za pomocą ultradźwięków. Ma ono za zadanie wykrycie ewentualnego występowania dysplazji stawów biodrowych. Najczęściej zaleca jego wykonanie w okolicach 6. tygodniu życia dziecka (nie później niż po ukończeniu 12 tygodni). Dowiedz się, jak przebiega badanie USG bioderek u niemowląt.
  • Od dawna wiadomo, że mleko matki zawiera przeciwciała chroniące niemowlę przed licznymi infekcjami. Wyniki najnowszych badań dowiodły, że nie tylko kobiety, które przeszły infekcję COVID-19, ale także te, które zaszczepiły się przeciwko wirusowi SARS-CoV-2, przekazują przeciwciała swoim dzieciom podczas karmienia ich piersią.
  • Szczepionka Pfizer/BioNTech jest obecnie zatwierdzona dla dzieci, które ukończyły 12. rok życia i starszych. Producent wydał oświadczenie, że produkt jest bezpieczny i generuje silną odpowiedź immunologiczną także u dzieci w wieku od 5 do 11 lat, o czym świadczą wyniki najnowszych badań klinicznych. Kiedy ruszą szczepienia dla kolejnej grupy wiekowej?
Leia também:  Naturalne sposoby na uspokojenie

Anemia – objawy, leczenie, przyczyny. Czym jest anemia i jak leczyć niedokrwistość?

Anemia to inaczej niedokrwistość, czyli niska hemoglobina w organizmie. Przyczyną anemii często jest niedobór żelaza. Objawy anemii to m.in.

osłabienie, niskie ciśnienie krwi, zawroty głowy, bóle głowy, bladość skóry, bladość ust i powiek, zaburzenia rytmu serca (tachykardia, kołatanie serca), zadyszka, omdlenia.

Leczenie anemii powinno być poprzedzone szczegółową diagnozą, dzięki której możliwe jest wykrycie przyczyny niedokrwistości.

Co to jest anemia?

Anemia (łac. anaemia, inaczej niedokrwistość) to zespół objawów, które wywołane są przez różnego rodzaju zaburzenia dotyczące krwi:

  • za niski poziom hemoglobiny;
  • zmniejszony hematokryt (czyli  liczba czerwonych krwinek w stosunku do pozostałych składników krwi);
  • niskie erytrocyty (zmniejszona liczba krwinek czerwonych).

Anemia może wynikać z chorób przewlekłych (np.

nowotwory, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, choroby przewodu pokarmowego, infekcje bakteryjne, infekcje grzybicze i wirusowe, choroby pasożytnicze) lub z powodu niedoborów – występuje wówczas anemia niedoborowa (przede wszystkim: niedobór żelaza, niedobór kwasu foliowego, niedobór witaminy B12).

Jeśli u pacjenta występują pierwsze objawy anemii, w pierwszej kolejności należy sprawdzić poziom hemoglobiny.

Innymi przyczynami anemii mogą być restrykcyjne diety (np. dieta eliminacyjna, dieta wegańska), utrata krwi, nadużywanie alkoholu lub zbyt częste stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych. 

Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny?
  • 1 tabletka leku Ascofer zawiera 200 mg żelaza(II) glukonianu, co odpowiada 23,2 mg jonów żelaza(II) i służą do uzupełniania niedoborów żelaza w organizmie.
  • Niedobory żelaza mogą zaburzać wytwarzanie czerwonych krwinek i oddychanie tkanek, poprzez zmniejszenie ilości białek przenoszących i zużywających tlen (hemoglobina i mioglobina).
  • ZAMÓW JUŻ DZIŚ!

Leczenie anemii zależy od przyczyny niedokrwistości – anemia niedoborowa polega na uzupełnianiu żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12. W przypadku anemii o podłożu immunologicznym stosuje się m.in. leki immunosupresyjne. Jeśli przyczyną anemii jest choroba przewlekła, leczenie skupia się na chorobie, która jest powodem niedokrwistości organizmu.

Anemia – objawy

  • osłabienie;
  • szybka męczliwość;
  • bladość skóry;
  • bladość ust i powiek;
  • bladość śluzówek w jamie ustnej;
  • łamliwe włosy i paznokcie;
  • nadmierne wypadanie włosów;
  • sucha skóra;
  • pieczenie języka;
  • wygładzony język (zanik brodawek językowych);
  • zajady w kącikach ust;
  • duszności;
  • zawroty głowy;
  • bóle głowy;
  • zaburzenia koncentracji;
  • zaburzenia rytmu serca;
  • kołatanie serca;
  • tachykardia (częstoskurcz);
  • omdlenia.

Objawy anemii mogą się różnić w zależności od rodzaju niedokrwistości oraz tego, jak bardzo niski jest poziom hemoglobiny, czyli stopień nasilenia anemii.

Anemia – przyczyny

Anemia może mieć różne przyczyny – najczęściej występuje niedobór żelaza w organizmie.

Możliwe przyczyny anemii:

  • niedobór żelaza;
  • niedobór kwasu foliowego;
  • niedobór witaminy B12;
  • stosowanie restrykcyjnej diety;
  • uwarunkowanie genetyczne (mutacje chromosomowe);
  • choroby przewlekłe;
  • choroby zakaźne;
  • choroby autoimmunologiczne;
  • infekcje bakteryjne;
  • infekcje grzybicze;
  • infekcje wirusowe;
  • pasożyty w organizmie;
  • nadużywanie alkoholu;
  • utrata krwi;
  • obfite miesiączki;
  • częste krwotoki z nosa;
  • nadużywanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych;
  • ciąża.

Anemia – badania i diagnoza

Jeśli u pacjenta występują pierwsze objawy anemii, w pierwszej kolejności należy sprawdzić poziom hemoglobiny. Jeśli hemoglobina jest obniżona, należy wykonać kolejne badania.

Anemia może mieć różne przyczyny – najczęściej występuje niedobór żelaza w organizmie.

Diagnozowanie anemii – ważne parametry i badania:

  • stężenie hemoglobiny;
  • stężenie ferrytyny;
  • stężenie witaminy B12;
  • stężenie transferyny;
  • poziom kwasu foliowego;
  • poziom żelaza;
  • badanie kału (krew utajona).

Typy anemii – ze względu na stężenie hemoglobiny

  • anemia łagodna – stężenie hemoglobiny w przedziale 10-12 g/dl;
  • anemia umiarkowana – stężenie hemoglobiny w przedziale  8-9,9 g/dl;
  • anemia ciężka – stężenie hemoglobiny w przedziale 6,5 do 7,9 g/dl
  • anemia bardzo ciężka, zagrażająca życiu – stężenie hemoglobiny poniżej 6,5 g/dl.

Docelowe stężenie hemoglobiny (w granicach normy) to wartość równa lub wyższa od 12 g/dl. Jest to wartość uogólniona – zakres referencyjny hemoglobiny zależy m.in. od wieku i płci pacjenta.

UWAGA! Laboratorium diagnostyczne może mieć ustalony własny zakres stężenia hemoglobiny – po interpretację wyniku należy zawsze zwrócić się do lekarza, który dodatkowo weźmie pod uwagę inne parametry morfologii krwi, takie jak: RBC – liczba czerwonych krwinek; Ht – hematokryt; MCHC – średnie stężenie hemoglobiny w erytrocycie; MCV – średnia objętość krwinek czerwonych; MCH – średnia masa hemoglobiny w erytrocycie; liczba retikulocytów (najmłodszych krwinek czerwonych).

Rodzaje anemii

Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny?

Rodzaj anemii zależy od przyczyny niedokrwistości – nieprawidłowy proces produkcji krwinek czerwonych będzie skutkował innego rodzaju anemią niż w przypadku stwierdzenia zwiększonego rozpadu krwinek czerwonych czy nagle występującego krwotoku i utraty dużej ilości krwi.

Rodzaj anemii zależy od przyczyny niedokrwistości

Anemia niedoborowa (B12, kwas foliowy, miedź, żelazo)

Niedokrwistość niedoborowa spowodowana jest niedoborami: anemia z niedoboru żelaza; anemia z niedoboru witaminy B12 (inaczej anemia złośliwa); anemia z niedoboru kwasu foliowego; anemia z niedoboru miedzi.

Anemia z niedoboru żelaza – niedokrwistość mikrocytarna

Niedobór żelaza w organizmie sprawia, że zmniejsza się wielkość krwinek czerwonych. Inne nazwy tego rodzaju anemii to: niedokrwistość syderopeniczna, niedokrwistość mikrocytarna.

Leczenie anemii mikrocytarnej polega na podawaniu preparatów z żelazem przez minimum trzy miesiące. Preparaty żelaza mogą być również podawane dożylnie. Dalsza diagnostyka polega na wyszukiwaniu przyczyn niedoboru żelaza.

Anemia megaloblastyczna (niedokrwistość makrocystarna)

Ten rodzaj anemii rozwija się z powodu niedoboru witaminy B12 oraz kwasu foliowego. Dodatkowymi objawami niedokrwistości makrocystarnej mogą być: czerwony język; zapalenie błony śluzowej żołądka; objawy neurologiczne w wyniku niedoboru witaminy B12.

Anemia hemolityczna

Ten rodzaj anemii spowodowany jest skróconym czasem życia erytrocytów – przyczyną jest więc hemoliza, a skutkiem – zmniejszenie ilości erytrocytów we krwi.

Anemia hemolityczna może być nabyta lub wrodzona. W przypadku wrodzonej niedokrwistości hemolitycznej dodatkowymi objawami mogą być: zaburzenia pracy śledziony i wątroby, obrzęki rąk i nóg.

Anemia syderoblastyczna

Ten rodzaj niedokrwistości polega na zaburzeniu metabolizowania żelaza w organizmie oraz zaburzeniu aktywności hemu. W przebiegu choroby mogą wystąpić małopłytkowość i leukopenia, a z czasem może rozwinąć się białaczka. Leczenie anemii syderobplastycznej polega na zwiększonej podaży kwasu foliowego i witaminy B6.

Anemia sierpowata (drepanocytoza)

Sierpowata anemia to wrodzony typ anemii, choroba genetyczna, której przyczyną jest nieprawidłowa budowa hemoglobiny. Leczenie niedokrwistości sierpowatej polega na leczeniu objawowym, czyli stosowaniu wlewów żelaza, przetaczaniu krwi, antybiotykoterapii oraz stosowaniu leków przeciwbólowych.

Anemia złośliwa (choroba Addisona-Biermera)

Ten rodzaj anemii wynika z niedoboru witaminy B12. Inna nazwa tej rzadko spotykanej dolegliwości to choroba Addisona-Biermera.

Przyczynami rozwoju choroby mogą być np. choroba Leśniowskiego i Crohna lub anoreksja.

Anemia aplastyczna

Niedokrwistość aplastyczna wynika z zaburzeń funkcji szpiku kostnego – przede wszystkim niewydolności szpiku. To rzadki rodzaj anemii, którego objawy są mało charakterystyczne.

Przyczyną aplazji szpiku może być promieniowanie jonizujące (radioterapia), chemioterapia, zakażenia wirusowe, choroby autoimmunologiczne, chłoniaki. Postaciami choroby mogą być: niedokrwistość Fanconiego; zespół Diamonda i Blackfana.

Anemia rzekoma

W diagnostyce anemii należy brać pod uwagę poziom nawodnienia organizmu – jeśli występuje przewodnienie organizmu, krew może być za bardzo rozcieńczona. Występuje wówczas niedokrwistość rzekoma, czyli względne obniżenie hemoglobiny i hematokrytu. Ten rodzaj anemii może wystąpić u kobiet ciężarnych.

Anemia pokrwotoczna

To niedokrwistość powstająca w wyniku nagłego i długotrwałego krwawienia (anemia pokrwotoczna ostra) lub przewlekłego krwawienia (np. krwawienie z dolnego lub górnego odcinka przewodu pokarmowego). Dodatkowymi objawami mogą być: niskie ciśnienie krwi (hipotonia – niedociśnienie), przyspieszona akcja serca, spadek ciepłoty ciała i bóle zamostkowe.

Anemia (niedokrwistość) – rodzaje, objawy, leczenie | Poradnik NN.pl

Niedokrwistość jest zaburzeniem, które dotyczy krwi. Dochodzi do niego, gdy w organizmie zmniejsza się stężenie hemoglobiny i czerwonych krwinek. Charakterystyczne objawy to między innymi: zmęczenie, zawroty głowy, bladość skóry, trudności z koncentracją. Inna nazwa niedokrwistości to anemia.

Leia também:  Zespół nerczycowy – objawy, przyczyny, leczenie

Hemoglobina jest białkiem, które znajduje się w czerwonych krwinkach. Nadaje im barwę, a także jest odpowiedzialna za transport tlenu po wszystkich tkankach.

Gdy jest jej za mało, organizm nie może funkcjonować prawidłowo. Pojawiają się też charakterystyczne dolegliwości, a u danej osoby rozpoznawana jest anemia.

Poziom hemoglobiny możesz sprawdzić podczas podstawowych badań krwi (morfologia krwi).

Co to jest anemia?

Anemia (niedokrwistość) jest zaburzeniem, które charakteryzuje się spadkiem poziomu hemoglobiny i czerwonych krwinek. Prowadzi to do zaburzeń funkcjonowania organizmu. Ze względu na nasilenie objawów, niedokrwistość dzieli się na: łagodną, umiarkowaną, ciężką oraz zagrażającą życiu. Anemia może wystąpić u dzieci i dorosłych w każdym wieku.

Wyróżnia się kilka rodzajów anemii:

  • niedokrwistość z niedoboru (żelaza, witaminy B12, kwasu foliowego, miedzi),
  • niedokrwistość aplastyczna (uszkodzenie szpiku przez substancje toksyczne),
  • niedokrwistość hemolityczna,
  • niedokrwistość megaloblastyczna,
  • niedokrwistość syderoblastyczna (związana z upośledzonym wchłanianiem żelaza),
  • niedokrwistość pokrwotoczna,
  • anemia sierpowata.

Bladość skóry – jakie mogą być przyczyny?

Ubezpiecz się w razie poważnego zachorowania

  • pieniądze na leczenie m.in. w przypadku bakteryjnego zapalenia mózgu oraz innych poważnych chorób (np. zawał, udar)
  • konsultacje ze specjalistami, badania laboratoryjne i rehabilitacja
     

Dowiedz się więcej

Jakie są przyczyny anemii?

Przyczyny anemii mogą być różne. Wyróżnia się:

  • niedokrwistości spowodowane utratą krwi,
  • niedokrwistości spowodowane skróconym czasem życia krwinek czerwonych,
  • niedokrwistości związane z nieprawidłowym wytwarzaniem czerwonych krwinek.

Skrócony czas życia czerwonych krwinek wynika najczęściej z wad w ich budowie, które są uwarunkowane genetycznie (np. anemia sierpowata). Natomiast ich nieprawidłowe wytwarzanie może być efektem błędów dietetycznych, które prowadzą do niedoborów (niedokrwistość mikrocytarna). Niekiedy anemia jest spowodowana innymi chorobami przewlekłymi.

Zdarza się także anemia w ciąży, która spowodowana jest zwiększeniem objętości krwi krążącej, a tym samym zmniejszeniem liczby czerwonych krwinek. Zaburzenie to jest niebezpieczne dla kobiety i jej dziecka w każdym trymestrze ciąży.

Objawy anemii

Objawy anemii w dużej mierze zależą od tego, jaki jest jej rodzaj i przyczyna. Wspólne dolegliwości dla wszystkich typów niedokrwistości to:

  • osłabienie,
  • łatwa męczliwość,
  • bóle głowy,
  • zawroty głowy,
  • problemy z koncentracją i uwagą,
  • kołatanie serca,
  • blady odcień skóry (a także blade śluzówki i spojówki).

Inne objawy anemii to: zajady w kącikach ust, pogorszenie kondycji włosów, pieczenie w jamie ustnej, wygładzenie języka oraz duszność. Gdy przyczyną niedokrwistości jest niedobór żelaza, może pojawić się tzw. pica, czyli spaczony apetyt. Osoba chora może wykazywać chęć na zjedzenie kredy lub kostek lodu. Zdarza się, że ten objaw występuje przed wszystkimi innymi dolegliwościami.

Zobacz też: Niedobór witamin w organizmie – jakie są objawy niedoboru?

Jak leczyć anemię?

Anemia zawsze wymaga leczenia, jednak sposób terapii zależy od rodzaju zaburzeń i stopnia ich nasilenia.

W przypadku niedoborów konieczne jest ich uzupełnienie poprzez suplementację brakującego składnika, iniekcje domięśniowe (głównie witamina B12) oraz dietę. Ciężka niedokrwistość wymaga przetoczenia krwi lub przeszczepu szpiku kostnego.

U osób, które cierpią na schorzenia przewlekłe wywołujące niedokrwistość, wymagane jest odpowiednie leczenie choroby podstawowej.

Leczenie anemii w większości przypadków prowadzone jest w warunkach ambulatoryjnych, ale może także wymagać pobytu w szpitalu. Hospitalizacja z kolei wiąże się ze stresem, a także zmniejszeniem wynagrodzenia.

Warto więc, abyś pomyślał o zabezpieczeniu swoich finansów i sięgnął po ubezpieczenie na wypadek pobytu w szpitalu, które zapewnia wypłatę dodatkowych środków i wsparcie assistance, gdy konieczne będzie leczenie szpitalne.
 

Tagi:
#choroby cywilizacyjne
#zdrowie
#zdrowie dzieci

Bladość twarzy (skóry): o czym świadczy bladość skóry

Bladość skóry powodowana jest bezpośrednio przez zmniejszenie się ilości oksyhemoglobiny we krwi. Jest to hemoglobina połączona z tlenem. To nietrwałe połączenie dwóch składników powstaje w płucach, skąd transportowane jest do tkanek.

Tam oksyhemoglobina oddaje tlen i przekształca się w hemoglobinę. Kolor utlenowanej krwi jest jasnoczerwony.

I właśnie zmniejszenie ilości oksyhemoglobiny w naczyniach krwionośnych skóry oraz błon śluzowych powoduje ich zblednięcie, widoczne szczególnie na twarzy i na rękach.

Bladość może być wynikiem wstrząsu emocjonalnego, gdy dosłownie krew odpływa nam z twarzy. Ale miewa także źródło w genach (możemy od urodzenia mieć niezwykle jasną cerę). Bladą skórę mają ponadto osoby przebywające z dala od słońca.

Blednięcie jest także symptomem chorób, jeżeli ma charakter uogólniony, to znaczy dotyczy skóry ciała oraz błon śluzowych. Bladość może mieć charakter nagły lub pojawiać się stopniowo. Jest także cechą dotyczącą raczej osób zamieszkujących np.

Europę Północną.

Co szkodzi naszej skórze? Siedem najczęstszych błędów, które niszczą cerę.

Bladość skóry może świadczyć o istnieniu kilku chorób, z których najczęstszą jest anemia, czyli niedokrwistość. Powodem bywa utrata znacznej ilości krwi, niedożywienie, brak żelaza oraz zaburzenia jego wchłaniania, a także niewydolność szpiku kostnego. To w szpiku kostnym dochodzi do procesu produkcji erytrocytów, czyli czerwonych ciałek krwi, które transportują tlen do komórek.

Spadek ilości erytrocytów wywołuje anemię, a objawem jest bladość skóry. Niedokrwistość spowodowana brakiem żelaza zdarza się natomiast w wyniku błędów dietetycznych, a także przy chorobach, z których najczęstsza jest celiakia, a ponadto choroba Leśniowskiego-Crohna.

Inny powód anemii z niedoboru żelaza to operacje żołądka i zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego, biorącego udział we wchłanianiu minerału.

Niedokrwistość megaloblastyczna powodowana jest zaburzeniami w podaży witaminy B12 lub kwasu foliowego. Oprócz błędów dietetycznych przyczyną anemii megaloblastycznej mogą być zaburzenia we wchłanianiu witaminy B12 w jelitach, spowodowane chorobami, takimi jak choroba Addisona-Biermera (niedokrwistość złośliwa) oraz niedobór tzw. czynnika Castle'a.

  • Niedokrwistość pokrwotoczna wynika ze znacznej utraty krwi w wyniku krwawienia zewnętrznego lub wewnętrznego, na przykład do przewodu pokarmowego w przebiegu różnych chorób, takich jak wrzody żołądka i dwunastnicy, rak żołądka i inne.
  • Za bladość skóry może odpowiadać wiele czynników, w tym takie choroby jak:
  • A ponadto do zblednięcia prowadzą:
  • silne reakcje emocjonalne, w tym stres, wstrząs, panika, strach, wstyd
  • wyziębienie i odmrożenie
  • brak dostatecznej ilości snu
  • brak ekspozycji na słońce, unikanie opalania

Za bladością może stać także konsekwentne unikanie słońca. Niektórzy ludzie mają predyspozycje do szybkiego opalania się, a więc do produkcji i gromadzenia odpowiedniej ilości melaniny.

Bywają jednak osoby, dla których przebywanie na słońcu jest bardziej niebezpieczne.

Dlatego powinny zabezpieczać skórę przed działaniem promieni ultrafioletowych, odpowiednio się ubierając i smarując skórę kremem zawierającym filtry UV.

Blada cera – co może oznaczać? Możliwe przyczyny

Niezdrowo blada cera może być symptomem niektórych chorób. Jedną z nich jest niedokrwistość, w której bladość skóry i błon śluzowych, obok wzmożonej męczliwości i trudności z koncentracją, stanowi podstawowy i częsty objaw. Blada twarz i podkrążone oczy mogą także wskazywać na choroby przewlekłe.

U niektórych natomiast, blada cera nie świadczy o patologii, a jest jedynie wyrazem jasnej karnacji lub unikania ekspozycji na słońce.

Jeśli jednak blada cera nie jest Twoją naturalną cechą lub towarzyszą jej inne niepokojące objawy, koniecznie udaj się do lekarza w celu znalezienia przyczyny i podjęcia ewentualnego leczenia.

Blada twarz – przyczyny

Nadmiernie blada skóra dotyczy zwykle całego ciała, ale najbardziej widoczna dla otoczenia jest najczęściej na twarzy. Jeśli przyczyną jest jasny typ karnacji lub stronienie od opalania, nie masz się czym martwić. Jeśli jednak blada cera budzi Twój niepokój, warto zastanowić się, czy nie towarzyszą jej inne objawy, które pomogą skierować diagnostykę w odpowiednim kierunku.

1. Niedokrwistość

Niedokrwistością nazywamy spadek liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu. Typowymi objawami są bladość skóry, osłabienie, problemy z koncentracją, bóle i zawroty głowy, a czasem także duszność i przyspieszenie bicia serca.

Istnieje wiele postaci niedokrwistości – niedoborowe, pokrwotoczna, chorób przewlekłych, hemolityczna czy aplastyczna.

Każda z nich, oprócz wymienionych wyżej, wspólnych symptomów, charakteryzuje się własnym obrazem klinicznym i szeregiem możliwych przyczyn.

Najczęściej występującym rodzajem niedokrwistości jest niedokrwistość z niedoboru żelaza. Jej główną przyczyną są krwawienia: z przewodu pokarmowego, dróg rodnych (np. nadmiernie obfite miesiączki), dróg moczowych czy innych miejsc.

Rzadziej źródłem niedoboru jest słabo zbilansowana dieta, zaburzone wchłanianie (np. w przebiegu celiakii) czy zwiększenie zapotrzebowania (np. podczas ciąży czy okresu dojrzewania). Podejrzenie każdej postaci anemii wymaga przede wszystkim wykonania morfologii krwi obwodowej.

Ocena parametrów pozwoli na wstępne rozpoznanie typu anemii. Przydatne mogą okazać się także inne badania np.

Leia também:  Como arrumar unhas de acrílico: 13 passos (com imagens)

stężenie ferrytyny w surowicy, wskaźniki stanu zapalnego, poziom witaminy B12 czy kwasu foliowego i inne, zależnie od wyników morfologii i objawów.

Sprawdź e-pakiet badań w kierunku niedokrwistości

Drugim najczęstszym typem anemii, jest niedokrwistość chorób przewlekłych, związana z przewlekłym stanem zapalnym w organizmie. Może towarzyszyć różnym schorzeniom, np. nowotworom, chorobom układowym tkanki łącznej, przewlekłym infekcjom bakteryjnym, grzybiczym czy pasożytniczym.

2. Pobudzenie emocjonalne

Jeśli blada cera nie występuje stale, a pojawia się nagle i gwałtownie, może być objawem silnego pobudzenia emocjonalnego. Nagłe ochłodzenie i bladość skóry, poty, przyspieszenie akcji serca, spadek ciśnienia tętniczego oraz objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (np.

splątanie i dezorientacja) występują także we wstrząsie, który jest stanem ostrej niewydolności krążenia zagrażającej życiu.

Blada i wilgotna skóra, napadowy wzrost ciśnienia tętniczego, bóle głowy, kołatanie serca i uczucie niepokoju mogą być natomiast efektem wydzielania katecholamin przez guz chromochłonny, czyli nowotwór zlokalizowany w nadnerczach.

3. Zaburzenia ukrwienia

Jeśli blada skóra występuje jedynie w określonej lokalizacji np. na stopach, może świadczyć o zaburzeniach ukrwienia tej okolicy. Przyczyną może być miażdżyca, zakrzepowo-zarostowe zapalenie tętnic czy zatory obwodowe.

Prócz bladości lub siności, objawy obejmują ból, zaburzenia tętna, ochłodzenie skóry, zmiany troficzne (owrzodzenia, utrata włosów, zmiany martwicze), zaburzenia czucia (drętwienie, mrowienie), a nawet niedowłady. Napadowe zblednięcie palców (rzadziej nosa czy uszu) np.

pod wpływem emocji lub zimna, po którym następuje faza zasinienia z dolegliwościami bólowymi, a potem zaczerwienienie z uczuciem gorąca i pieczenia to objawy naczynioruchowe w objawie Raynauda. Może być chorobą samą w sobie lub występować w przebiegu innych schorzeń.

4. Inne możliwe przyczyny

Blada, sucha i zimna skóra występuje także w niedoczynności tarczycy, a blada i sucha skóra, o zabarwieniu ziemistobrunatnym może świadczyć o przewlekłej chorobie nerek.

Blada cera – postępowanie

Blada cera to nieswoisty i niecharakterystyczny objaw, który, podobnie jak osłabienie i ogólne zmęczenie, występuje w bardzo wielu jednostkach chorobowych.

Jeśli więc niepokoi Cię blada skóra lub bladość skóry u dziecka, zastanów się, jakie inne dolegliwości jej towarzyszą i koniecznie udaj się do lekarza. Nie panikuj, ale też nie lekceważ sytuacji.

Bladość może być jedynie wyrazem zmęczenia czy nieprawidłowej diety, ale warto wykluczyć poważniejsze przyczyny, takie jak choroby przewlekłe czy nowotwór.

Po przeprowadzeniu wywiadu i badania fizykalnego, lekarz może zlecić wykonanie badań laboratoryjnych np.

morfologii krwi, wskaźników gospodarki żelazowej, TSH, kreatyniny, badania ogólnego moczu, krwi utajonej w kale i innych. Wszystkie te badania możesz wykonać w Diagnostyce.

W zależności od wyników i podejrzewanej przyczyny, konieczne mogą okazać się kolejne badania, np. endoskopowe czy obrazowe. Rozpoznanie podłoża problemów, pozwoli rozpocząć adekwatne leczenie.

Bibliografia:• Interna Szczeklika – P. Gajewski, A. Szczeklik

Niedokrwistość z niedoboru żelaza

Krew zdrowego człowieka to około 5–6 litrów stale krążącej, płynnej tkanki. Składa się ona z kilku istotnych elementów – osocza, czyli przejrzystej, płynnej substancji, w której zawartych jest kilka rodzajów krwinek (tzn. czerwonych, białych, płytek krwi), z których każda pełni specyficzne funkcje.

Niniejsze opracowanie poświęcone jest chorobie związanej z krwinkami czerwonymi, inaczej erytrocytami. Ich zadaniem jest dostarczanie tlenu pochodzącego z powietrza do każdej komórki ludzkiego ciała.

Krwinki czerwone zbudowane są w sposób umożliwiający im „wyłapywanie” tlenu w płucach, następnie transportowanie go przez naczynia krwionośne i przekazywanie poszczególnym komórkom i tkankom. Zadanie to jest możliwe do wykonania dzięki hemoglobinie – czerwonemu barwnikowi zawartemu wewnątrz krwinki czerwonej.

Jej rola polega na wiązaniu tlenu i przekazywaniu go do różnych narządów i tkanek całego organizmu, a także na odprowadzaniu dwutlenku węgla do płuc (i tym sposobem pozbywaniu się go z organizmu).

Niedokrwistość, inaczej anemia, jest stanem, w którym we krwi występuje za mała liczba czerwonych krwinek lub gdy w ich wnętrzu występuje zbyt mała ilość hemoglobiny. W zależności od nasilenia anemii będziemy wyróżniać:

  • niedokrwistość łagodną,
  • niedokrwistość umiarkowaną,
  • niedokrwistość ciężką,
  • niedokrwistość zagrażającą życiu.

Najczęstszą przyczyną niedokrwistości jest niedobór żelaza (określanego chemicznym symbolem Fe). Pierwiastek ten stanowi podstawowy element składowy hemoglobiny, zapewniający prawidłową budowę i działanie krwinki czerwonej. W ludzkim organizmie żelazo jest przechowywane w dwóch pulach.

Pierwsza stanowi żelazo krążące we krwi, użytkowane „na bieżąco”, przenoszone przez specjalne białko transportujące (transferynę). Ta pula żelaza jest zużywana np. do produkcji hemoglobiny. Druga pula to właściwy magazyn żelaza, znajdujący się m.in.

w komórkach wątroby, w którym żelazo przechowywane jest w stanie związanym z białkami – ferrytyną i hemosyderyną. W przypadku niedoboru żelaza dochodzi do stopniowego opróżniania obu tych magazynów, a w konsekwencji do upośledzenia produkcji krwinek czerwonych.

Powstaje ich mniej, mają mniejsze rozmiary, a w swoim wnętrzu znajduje się mniejsza ilość hemoglobiny. Wpływa to na stopniowe pogorszenie ogólnego stanu zdrowia i wystąpienie objawów klinicznych niedokrwistości.

Żelazo jest pierwiastkiem, który organizm pozyskuje z dostarczanego pokarmu. Jest ono wchłaniane w jelitach wraz z innymi substancjami odżywczymi, a następnie drogą krwi transportowane w organizmie. U kobiet fizjologicznym miejscem utraty żelaza są krwawienia miesięczne. Przyczyny niedokrwistości z niedoboru żelaza są następujące:

  1. Niedostateczna ilość żelaza w przyjmowanych pokarmach, np. w przypadku nieprawidłowo zbilansowanej diety – brak dowozu substancji niezbędnych do tworzenia krwinek czerwonych skutkuje wyczerpaniem zapasów żelaza w organizmie.
  2. Zbyt małe wchłanianie żelaza z przewodu pokarmowego – w przypadku, gdy dieta jest prawidłowo zbilansowana, a brakuje możliwości przyswojenia substancji zawartych w pożywieniu. Przykładem mogą być pacjenci, którzy przebyli zabieg usunięcia żołądka lub fragmentu jelita (powierzchnia wchłaniania została zmniejszona, więc może ono przebiegać w mniej sprawny sposób). Do tej grupy należą również chorzy na nieswoiste zapalenia jelit (np. wrzodziejące zapalenie jelita i choroba Leśniowskiego i Crohna) i celiakię. Choroby te powodują nieprawidłową budowę i funkcjonowanie ścian jelit, a więc również upośledzone wchłanianie żelaza. Dieta predysponująca do zaburzeń wchłaniania żelaza to m.in. dieta ubogobiałkowa, a także bogata w otręby, płatki owsiane, nasiona roślin strączkowych, orzechy i pestki.
  3. Zwiększone zapotrzebowanie na żelazo, np. ciąża i karmienie piersią, okres dojrzewania, a także okresy zwiększonej produkcji krwi np. w trakcie leczenia innego rodzaju anemii.
  4. Zwiększona utrata krwi (najczęstsza przyczyna), która może mieć miejsce na skutek krwawień:
  • z przewodu pokarmowego – wskutek chorób, takich jak: wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka, guzy lub polipy jelita, a także guzki krwawnicze (tzw. hemoroidy);
  • z dróg rodnych – np. w zaburzeniach miesiączkowania (zbyt częste i obfite miesiączki);
  • z dróg moczowych (krwiomocz) – w chorobach nerek;
  • z układu oddechowego (przewlekłe krwioplucie);
  • po zabiegach chirurgicznych;
  • w wyniku urazów;
  • u wielokrotnych dawców krwi w razie niestosowania zalecanych odstępów pomiędzy oddawaniem kolejnych porcji krwi.

W przypadku dzieci na niedokrwistość z niedoboru żelaza najczęściej narażone są wcześniaki, dzieci z ciąż mnogich oraz niemowlęta matek leczonych z powodu niedoboru żelaza w ciąży.

Jak często występuje niedokrwistość z niedoboru żelaza?

Niedokrwistość z niedoboru żelaza jest najczęstszym rodzajem niedokrwistości. Występuje ona średnio u 1–2% ogólnej populacji. W populacji europejskiej dotyczy około 10% kobiet i 4% mężczyzn. Szacuje się, że występuje u około 40% dzieci w wieku do 2 lat, w tym u ponad 60% dzieci żyjących w złych warunkach socjalnych.

Jak się objawia niedokrwistość z niedoboru żelaza?

Wspólne objawy wszystkich rodzajów niedokrwistości obejmują:

Ponadto w przypadku niedoboru żelaza obserwuje się osłabienie jakości włosów (cienkie, łamliwe, łatwo wypadające), oraz zmiany paznokci (blade, z obecnością podłużnych prążków i rowków), a także suchość skóry.

Czasami obecne są też zmiany wyglądu języka (wygładzenie powierzchni z towarzyszącym bólem i pieczeniem), a także spaczone łaknienie (zwłaszcza u dzieci można zaobserwować apetyt na, np.

krochmal, surowy ryż, glinę lub kredę).

Co robić w przypadku wystąpienia objawów niedokrwistości z niedoboru żelaza?

W razie zaobserwowania objawów mogących wskazywać na niedokrwistość z niedoboru żelaza należy zgłosić się do lekarza POZ.

W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie niedokrwistości z niedoboru żelaza?

Najczęściej rozpoznanie niedokrwistości z niedoboru żelaza ustala się na podstawie oceny kilku parametrów. Podstawowym badaniem jest morfologia krwi.

W przypadku niedokrwistości stwierdza się w niej zmniejszoną liczbę czerwonych krwinek (w wynikach badań często oznacza się je skrótem RBC), a także zmniejszone stężenie hemoglobiny (skrót Hb lub Hgb).

W zależności od stężenia hemoglobiny niedokrwistość klasyfikuje się, jako: łagodną (Hb 10-12g/dl u kobiet i 13,5 g/dl u mężczyzn), umiarkowaną (Hb 8-9,9 g/dl), ciężkią (Hb 6,5-7,9 g/dl) lub zagrażającą życiu (Hb

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*