Białe plamy na skórze – przyczyny – skąd się biorą na rękach, nogach, na twarzy?

Białe plamy na skórze – przyczyny – skąd się biorą na rękach, nogach, na twarzy? O czym mogą świadczyć białe plamy na skórze? 123rf

Białe plamy na skórze są najczęściej objawem zaburzeń barwnikowych. Ich przyczyny mogą być bardzo różne, od nieodpowiedniej diety po poważne choroby, np. bielactwo. Najbardziej widoczne stają się pod wpływem promieni słonecznych, ponieważ nie można ich opalić. W większości przypadków białe plamy na ciele można jednak skutecznie wyleczyć. Jak to zrobić?

Za białe plamki na skórze odpowiada niedobór melaniny. Pigment ten nie tylko wpływa na kolor skóry, ale także włosów i tęczówek oczu. Melanina produkowana jest przez komórki zwane melanocytami, a do górnych warstw skóry barwnik ten jest transportowany w specjalnych pęcherzykach.

Na zwiększenie produkcji melaniny wpływa np. promieniowanie UV, dlatego podczas opalania się skóra człowieka przyjmuje charakterystyczny, ciemnobrązowy odcień. Jeśli z pewnych przyczyn melanogeneza zostanie zaburzona, wówczas ciało człowieka zaczyna pokrywać się przebarwieniami, np. białymi plamkami.

Najczęstrze przyczyny białych plam na skórze

Dolegliwość, jaką są białe plamki na ciele, może dotyczyć zarówno osób dorosłych, jak i dzieci. Po dostrzeżeniu takich zmian należy bezzwłocznie udać się do lekarza specjalisty, najlepiej dermatologa. Obejrzy on przebarwienia, wykona odpowiednie badania, a także przeprowadzi wywiad kliniczny. Czynności te pozwolą postawić diagnozę i ustalić leczenie.

Najczęściej jednak za uwidocznienie się białych plamek odpowiada:

Czasami wyraźne białe plamy na skórze mogą oznaczać poważne choroby. Dlatego nigdy takich zmian nie wolno lekceważyć. Plamy na ciele mogą być np. objawem bielactwa (albinizmu).

Jest to schorzenie, najczęściej przekazywane genetycznie, w wyniku którego niszczone są komórki wytwarzające melaninę, czyli melanocyty.

Melanina chroni skórę przed szkodliwym promieniowaniem UV, dlatego zaburzenia w jej produkcji są wyjątkowo groźne dla zdrowia.

W przypadku bielactwa zarażone mogą być wszystkie partie ciała, zatem dostrzec można białe plamy na plecach, rękach, twarzy, nogach. Bielactwo może także przejawiać się przedwczesnym siwieniem włosów czy zmianami w siatkówce oka.

Białe plamy na plecach, brzuchu, nogach czy rękach mogą także wynikać z niedoborów witamin i minerałów.

Źle zbilansowana dieta, bogata w fast food i inne niezdrowe jedzenie, a także szybkie posiłki, nie sprzyja dostarczaniu do organizmu wszystkich niezbędnych mu do prawidłowego funkcjonowania składników odżywczych. Zdrowe i świadome odżywianie się to nie tylko sposób na piękną skórę, ale także dobre samopoczucie.

Najczęściej osoby borykające się z przebarwieniami skórnymi od razu sięgają po produkty do użytku zewnętrznego, np. maści, by pozbyć się problemu. O wiele lepiej jednak zadziałać od wewnątrz. Za białe plamy na skórze odpowiada najczęściej niedobór witaminy E oraz wapnia. Składniki te można znaleźć w takich produktach jak: migdały, olej słonecznikowy, ryby, płatki owsiane, mleko, sezam.

Białe plamy u dzieci – jak postępować?

Zmiany skórne występują także u dzieci.

Przyczyny powstawania białych plam u małych pacjentów są podobne, jak w przypadku dorosłych, jednak warto wziąć pod uwagę, że skóra dziecka jest o wiele bardziej delikatna i cieńsza, więc i znacznie bardziej narażona na różnego rodzaju infekcje, np. grzybicze. Łupież pstry to częsta przyczyna plam na ciele u dzieci. Chorobę tę wywołuje grzyb drożdżopodobny.

W początkowym stadium choroby białe plamy na skórze są niewielkie, jednak z czasem mogą łączyć się i tworzyć większe obszary zmienionej skóry, która łuszczy się i swędzi. Łupież pstry najczęściej dotyka skóry głowy oraz górnej części klatki piersiowej. Zazwyczaj schorzenie to leczy się miejscowo, tzn. lekarz przepisuje specjalne szampony, żele czy inne preparaty przeciwgrzybiczne.

Czerwone plamy na brzuchu, plecach, rękach – czy to także zaburzenia barwnikowe?

Problem dermatologiczny, objawiający się czerwonymi plamami na ciele, nie dotyczy zaburzeń w produkcji melaniny. Tego rodzaju zmiany to zazwyczaj objaw uczulenia, np. na nowe kosmetyki, środki piorące.

Wystarczy wówczas odstawić nowe produkty, by pozbyć się dolegliwości. Niekiedy jednak czerwone plamy na brzuchu, plecach czy na innych częściach ciała mogą oznaczać łuszczycę, chorobę zakaźną, np.

odrę, nietolerancję pokarmową, a w skrajnych wypadkach także chorobę reumatologiczną.

W niektórych przypadkach białe plamy mogą także pojawić się na paznokciach. Jeśli nie jest to objaw mikrouszkodzeń płytki paznokcia, wówczas powodem zmian jest leukonychia. To choroba, która może mieć różne przyczyny.

Zazwyczaj wynika z niedoborów składników odżywczych w organizmie, głównie cynku i białka, ale także żelaza, potasu czy magnezu. Plamy na paznokciach mogą także oznaczać poważne choroby, np.

anemię sierpowatą, łuszczycę, ziarnicę złośliwą, niewydolność nerek.

Jak leczyć białe plamy na skórze?

Żeby wyleczenie białych plam w ogóle było możliwe, najpierw należy skonsultować się z dermatologiem. Ustalenie przyczyn problemu to podstawa, aby ułożyć skuteczny plan działania i przepisać właściwe preparaty. Jak najczęściej leczy się tego rodzaju dolegliwości?

  • Bielactwo – w przypadku tej poważnej choroby stosuje się sterydy, a niekiedy specjalne leki uczulające na światło. Nierzadko pomocne może okazać się naświetlanie lampami PUVA czy suplementacja witaminą D.
  • Łupież pstry – przy tej dolegliwości należy używać maści, kremów, balsamów czy szamponów przeciwgrzybicznych. Skuteczne mogą być także mydła z kwasem salicylowym. W skrajnych przypadkach aplikuje się leki doustne np. z ketokonazolem.
  • Inne przyczyny – jeśli białe plamy na skórze pojawiły się np. na skutek stresu czy nadmiernego opalania się, warto stosować kremy nawilżające oraz maści steroidowe z hydrokortyzonem, by zniwelować zmiany.

Jak dbać o skórę?

Białe plamy na skórze – skąd biorą się na rękach, nogach i plecach

Białe plamy na skórze – przyczyny – skąd się biorą na rękach, nogach, na twarzy?

Fot: JenkoAtaman / stock.adobe.com

Białe plamy na skórze powstają w wyniku zaburzeń barwnikowych wynikających z niedoboru melaniny w skórze. Mogą pojawiać się w wyniku m.in. poparzeń słonecznych, infekcji grzybiczych, bielactwa bądź chorób autoimmunologicznych. W większości przypadków są zmianami odwracalnymi. 

Melanina to barwnik wytwarzany przez melanocyty. Jeśli z jakiś przyczyn ich produkcja zostanie przerwana, powstają na skórze przebarwienia, które mogą mieć postać białych plam.

Tego typu przypadłość dotyka zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Najczęściej jednak można się jej pozbyć, stosując terapię farmakologiczną, zmieniając nawyki żywieniowe bądź dzięki terapii światłem ultrafioletowym.

Białe plamy na skórze (ciele) – na rękach, nogach, plecach

Białe plamy na skórze u dziecka i dorosłego mogą mieć różną przyczynę powstawania. Aby dowiedzieć się, co może być ich przyczyną, należy udać się do specjalisty. Podczas wywiadu klinicznego i badania fizykalnego lekarz oceni lokalizację, rozległość i charakter przebarwień. Uwzględni także czas trwania i utrzymywania się na ciele białych plam.

Przyczynami występowania białych plam na skórze może być:

  • infekcja grzybicza – łupież pstry, łupież biały,
  • bielactwo,
  • choroby autoimmunologiczne,
  • zakażenia,
  • niedobory witamin i minerałów,
  • stosowanie leków,
  • poparzenia słoneczne,
  • nadmierne opalanie,
  • zaburzenia hormonalne (także wynikające z ciąży lub menopauzy),
  • alergie i nietolerancje,
  • uwarunkowania genetyczne,
  • czynniki chemiczne,
  • stres.

Białe plamy na ciele (na rękach, plecach, nogach itp.) w większości przypadków są zmianami odwracalnymi. Zastosowanie odpowiedniej suplementacji (np. błonnik, algi, żywe kultury bakterii), terapii farmakologicznej bądź zastosowanie produktów, takich jak kremy, mogą usunąć przebarwienia ze skóry. Tylko niektóre przypadki będą dotyczyły postępujących, nieodwracalnych zmian skórnych.

Skąd się biorą przebarwienia na skórze? Dowiesz się tego z filmu:

Czemu pojawiają się białe plamy na skórze po opalaniu?

Wystawianie skóry na działanie promieni słonecznych naraża ją na powstawanie przebarwień, w tym białych plam na ciele. Tego typu zmiany mogą być skutkiem nie tylko poparzenia słonecznego, ale również infekcji grzybiczej. Nierzadko pojawiają się także u kobiet stosujących leki antykoncepcyjne, a także w okresie menopauzy i w trakcie ciąży.

Białe ślady na skórze są wynikiem hipopigmentacji, czyli zaburzeń barwnikowych wynikających z niedoboru melaniny w naskórku. Jeśli białe plamy powstają po opalaniu, wynika to z oparzenia słonecznego. W jego trakcie zostały zniszczone melanocyty, czyli komórki produkujące melaninę, co zablokowało produkcję barwnika. Plamy te znikają po ok.

miesiącu – w tym czasie następuje regeneracja naskórka.

Białe plamy a niedobór składników odżywczych

Nierzadko białe plamy powstają w wyniku nieodpowiednich nawyków żywieniowych. Zła dieta może skutkować niedoborem witamin i minerałów, a co za tym idzie zaburzać prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Białe plamy mogą powstawać w wyniku niedoborów wapnia, a także witaminy E w organizmie.

Leia também:  Wrodzony przerost nadnerczy – objawy, skutki, leczenie

Dlatego też warto wzbogacić dietę o produkty, takie jak: nabiał, szpinak, orzechy, pietruszka, nasiona słonecznika, pestki dyni, migdały, papryka, czarne jagody. Niedobory są łatwe do uzupełnienia i z reguły można im szybko przeciwdziałać. Jeśli jednak białe plamy pojawią się na ciele (rękach, nogach, plecach itd.

), to jest to sygnał organizmu, którego nie wolno bagatelizować. Mimo iż białe plamy można również usunąć poprzez zastosowanie środków z zewnątrz (kosmetyki, maści itp.), to warto także pomyśleć o zmianie nawyków żywieniowych, które zlikwidują przyczynę ich powstawania, a nie tylko skutek.

Takie postępowanie jest długofalowe, w którym istnieje mniejsze ryzyko nawrotu.

Białe plamy na skórze dziecka – dlaczego występują?

Skóra dziecka jest delikatna i cienka, dlatego często może ulegać podrażnieniom. Dlatego też mogą występować na niej białe plamy. Przyczyn ich pojawienia się może być wiele. Najczęstszą są infekcje grzybicze wywołujące łupież pstry i łupież biały.

Inną przyczyną powstawania białych plam na skórze dziecka jest egzema bądź bielactwo. Warto pamiętać, że białe plamy mogą być także skutkiem niedoborów powstałych w wyniku nieprawidłowych nawyków żywieniowych.

Jako symptom powinny być każdorazowo skonsultowane ze specjalistą.

Jak leczyć białe plamy na ciele (na rękach, na nogach, na plecach)?

Leczenie białych plam na ciele zależne jest od przyczyny ich występowania. Jeśli np. jest to łupież pstry, to leczenie nie jest skomplikowane i długotrwałe. Podczas terapii wykorzystuje się preparaty przeciwgrzybicze – głównie szampony i kremy.

W niektórych przypadkach stosowane są także leki (w formie tabletek) z substancjami czynnymi, takimi jak: mikonazol, ketokonazol, itrakonazol, flukonazol i preparaty z kwasem salicylowym. Leczenie wspierane jest środkami nawilżającymi i maściami steroidowymi.

Inne metody leczenia stosuje się, gdy białe plamy na ciele występują w wyniku bielactwa. W takich przypadkach stosowane są np. leki immunopresyjne, maści i kremy sterydowe oraz suplementowana jest witamina D.

Ponadto w niektórych przypadkach stosuje się także terapię światłem ultrafioletowym (UVA/UVB).


Czy artykuł okazał się pomocny?

Bielactwo to choroba – skąd się bierze i jak się z nią uporać?

Ostatni artykuł na Czytelni był poświęcony utrwaleniu efektów opalania. Letni urlop to idealna okazja do tego, by nadać swojej skórze przyjemnego dla oka, brązowego koloru. Jednak nie wszyscy z nas mogą cieszyć się efektami słonecznych kąpieli. Wśród osób, dla których równomierny, ciemniejszy odcień cery jest niedościgłym marzeniem są m.in.

osoby zmagające się z bielactwem. Choroba wynika z braku melaniny, czyli pigmentu odpowiadającego za barwę poszczególnych elementów ciała. Im jej więcej, tym ciemniejszy odcień oczu, skóry oraz karnacji. Melaninę produkują melanocyty – komórki barwnikowe skóry.

W swojej dojrzałej formie melanocyty wytwarzają przede wszystkim dwa typy barwników: czarny (eumelaninę) oraz czerwony (reomelaninę). Bielactwo występuje wtedy, kiedy w organizmie zaczyna brakować komórek barwnikowych skóry. Objawia się ono odbarwionymi, bladymi plamami widocznymi na skórze gołym okiem.

Zmiany te nie powodują podrażnień, swędzenia czy łuszczenia naskórka. Plamy występują najczęściej na twarzy, dłoniach, kolanach, łokciach i narządach płciowych.

Rodzaje bielactwa

Wyróżnia się dwa typy bielactwa, które kolejno dzielą się na podtypy.

Główny podział obejmuje: bielactwo wrodzone (zwane albinizmem, uzależnione genetycznie, widoczne od momentu narodzin) i bielactwo nabyte (inaczej: vitiligo, pojawia się w pewnym momencie życia, niezależnie od wieku – najczęściej dzieje się to przed ukończeniem 20. r.ż., zdarza się również u dzieci, występuje u 1-2% światowej populacji).

Kolejny stopień podziału obejmuje zakres objawów i wygląda następująco:– bielactwo wrodzone uogólnione (obejmuje ponad 80% skóry, cechuje je też światłowstręt i zmiany w obrębie siatkówki);– bielactwo wrodzone częściowe (ograniczony zasięg objawów, mogą one przebiegać wzdłuż nerwów; plamy nie pojawiają się na dłoniach i stopach);– bielactwo nabyte uogólnione (ponad 80% skóry jest pozbawiona barwnika – plamy pojawiają się także na twarzy i kończynach);– bielactwo nabyte częściowe (zmiany mają zawężony zasięg, mogą ograniczać się jedynie do 1 lub 2 plam w różnych miejscach ciała).

Na co muszą uważać osoby z bielactwem?

Oprócz niekorzystnych wrażeń estetycznych, posiadanie plam bielaczych nie ma dla zdrowia dodatkowych, negatywnych konsekwencji. Problemy mogą rozpocząć się w momencie, gdy cera bielacza będzie poddana promieniowaniu UV.

Blade zmiany skórne powinny być zawsze dobrze chronione przed słońcem za pomocą ubrań, kremów i innych kosmetyków z odpowiednio wysokim filtrem SPF.

Warto również pamiętać, że ludzie, u których zdiagnozowano bielactwo nabyte są bardziej narażeni na wystąpienie chorób autoimmunologicznych (np. anemii złośliwej, cukrzycy, choroby Hashimoto, chorób reumatycznych, łysienia plackowatego).

Bielactwo skóry – diagnoza i leczenie

Dermatolog po przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem i obejrzeniu objawów może zlecić wykonanie serii testów, które pomogą zdiagnozować przypadłość. Należą do nich: biopsja skóry, test z wykorzystaniem lampy Wooda i badanie krwi.

Leczenie bielactwa jest procesem długotrwałym i skomplikowanym. W terapii stosuje się różne metody: fototerapię, laser, kremy i maści immunosupresyjne, preparaty glikokortykosteroidowe lub inhibitory kalcyneuryny.

Niektórzy lekarze zalecają również suplementację witaminową i przyjmowanie ekstraktu z miłorzębu japońskiego.

I choć w chwili obecnej nie istnieje jeden, w pełni skuteczny sposób na pozbycie się choroby, to dobrze prowadzone leczenie dermatologiczne może przysłużyć się do zmniejszenia objawów. W oczekiwaniu na jego rezultaty można stosować makijaż permanentny i samoopalacze.

Białe plamy na ciele czy to powód do zmartwień?

Jeśli w okresie letnim ktoś dostrzegł białe plamy na swojej skórze, plecach, rękach, nogach czy twarzy, nie musi się denerwować. Nie stanowią poważniejszego zagrożenia dla zdrowia, zwykle szybko ustępują,  po zastosowaniu odpowiedniej kuracji.

Czasem pojawiają się u osób bardzo młodych, jednak w każdym przypadku warto wybrać się do lekarza specjalisty chorób skóry, czyli do dermatologa, który przeprowadzi wywiad, wykona badanie fizykalne (dotykowe), oceni rozległość zmian, ich charakter, zwróci uwagę na m.in.

czas trwania, zleci niezbędne badania i na ich podstawie postawi diagnozę. Skierowanie do dermatologa otrzymuje się od lekarza pierwszego kontaktu. Czas oczekiwania na wizytę wynosi od dwóch do trzech miesięcy. Niektóre przychodnie umożliwiają system rejestracji bieżącej, z czego warto skorzystać.

Udając się prywatnie, nie trzeba mieć skierowania, lecz cena wizyty u specjalisty waha się od 80 do 150 złotych.

Białe plamy na skórze zwykle powstają w wyniku zaburzeń barwnikowych, wynikających z niedoboru melaniny, czyli barwnika, wytwarzanego przez melonaocyty. Przypadłość dotyka zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Plamy pojawiają się w wyniku poparzeń słonecznych, infekcji grzybiczych, niedoboru witamin i minerałów czy też bielactwa (to defekt polegający na braku pigmentu w skórze, włosach, tęczówce oczu), chorób autoimmunologicznych, czynników chemicznych, alergii i nietolerancji przyjmowania leków, a także nadmiernego opalania. W większości to przypadki odwracalne, niekiedy wystarczy zastosowanie odpowiedniej suplementacji. Pomocny jest błonnik, algi, żywe kultury bakterii, jednak niekiedy konieczna jest terapia farmakologiczna.

Gdzie najczęściej pojawiają się zmiany?

Następujące obszary mogą być ich miejscem: klatka piersiowa, plecy, nogi, ramiona, odsłonięte latem części ciała. Ich pojawienie to często efekt nadmiernej potliwości, zmian hormonalnych czy nadmiernej wilgotności powietrza. Jedną z form jest łupież pstry, objawiający się plamami na klatce piersiowej, karku i rękach. Jest grzybiczym zakażeniem skóry, które należy leczyć, aby uniknąć przebarwień. Pierwsze objawy mogą nie budzić podejrzeń. Są to zazwyczaj drobne, beżowe lub jasnoróżowe plamki na skórze, które można pomylić z wysypką czy uczuleniem. Nie towarzyszy im ból, jednak są oporne i trudno się ich pozbyć.
Niegroźne plamki mogą oznaczać początek grzybiczego zakażenia skóry spowodowanego przez drożdżaki. Grzyby te naturalnie występują na naszej skórze, jednak w sprzyjających warunkach mogą się namnażać i wywoływać przykre objawy: łuszczenie, swędzenie, jasnoróżowe lub żółto-brunatne plamy na skórze, które są nieestetyczne i wywołują u chorych dyskomfort oraz kompleksy. Łupież pstry lubi wracać, i obserwuje się go u większości osób, u których wystąpił choć raz.

Jak leczyć?

Łupież pstry to rodzaj grzyba, który wymaga zastosowania kilku wskazówek:
1. Do zwalczania infekcji nadają się leki przeciwgrzybicze.

2. Inny środek pomocny to szampon z dodatkiem siarczku selenu. Na noc nanosimy go na zakażony obszar, a rano szampon należy zmyć.

Leia também:  Ból wątroby czy ból pęcherzyka – jak odróżnić dolegliwości?

3. Można zastosować domowej receptury szampon na bazie aloesu, podobnie wcieramy w obszar zainfekowany.
Powyższe zabiegi powinno się stosować minimum przez 2 tygodnie. Jeśli zmiany po tym czasie nie zaczną znikać, zaleca się wizytę u specjalisty. Bardzo ważnym elementem leczenia łupieżu pstrego jest leczenie owłosionej skóry, ponieważ to tam jest rozwija się choroba drożdżaków.

Innym rodzajem białych plam są te, które powstają po opalaniu. Ślady te mogą być wynikiem hipopigmentacji, czyli zaburzeń barwnikowych, wynikających z niedoboru melaniny w naskórku.

Mogą powstać także na skutek urazu skóry, niektórych leków lub być dziedziczone. W ich leczeniu stosuje się repigmentację lekami i koniecznie należy wówczas unikać nadmiernych ilości słońca. Plamy powstałe podczas tej choroby mogą ustąpić samoistnie, po jakimś czasie.

Skóra w ich obrębie może swędzieć, jednak nie jest bardziej wrażliwa na ból.

Białe plamy na paznokciach są sygnałem wysyłanym przez organizm, że brakuje mu składników odżywczych. Niekiedy świadczą o chorobie lub zatruciu metalami ciężkimi.

Na płytce paznokcia, bez względu na jego kształt, mogą pojawiać się białe plamki, zwane leukonychią. Czasem występują pojedynczo, tylko na jednym bądź na kilku paznokciach, a czasem namnażają się, gęsto pokrywając płytkę.

Mogą mieć kształt kropek lub poprzecznych wykwitów. Są defektem estetycznym, świadczą o tym, że z organizmem dzieje się coś niedobrego.

Najczęściej świadczą o niedoborze wapnia w diecie, mogą też sygnalizować, że w codziennym jadłospisie brakuje cynku i żelaza. Rzadziej przyczyną jest niedobór witamin z grupy B. Czasem białe plamy są skutkiem urazu mechanicznego, np.

przytrzaśnięcia. Z kolei białe ślady na paznokciach u dziecka (również u niemowlaka) najczęściej świadczą o niedoborach odżywczych i są wskazaniem do większego urozmaicenia diety.

Warto skonsultować się wtedy z pediatrą, ponieważ być może zalecane będzie podanie dziecku preparatu witaminowego.

Białych plam nie należy lekceważyć–są sygnałem, że organizm może mieć obniżoną odporność na infekcje, może oznaczać anemię, choroby żołądka, a nawet gruźlicę czy niewydolność nerek.

Znacznie poważniejszą dolegliwością jest bielactwo–choroba polegająca na wymieraniu komórek odpowiedzialnych za kolor skóry czyli melanocytów. Na skórze pojawiają się białe plamy i wybarwienia. Mogą dotyczyć także włosów na głowie, rzęs i włosów na ciele. Plamy nie stanowią zagrożenia, jednak samo bielactwo może wywołać stres psychologiczny.

Bielactwo wrodzone jest uwarunkowane genetycznie, pojawia się po urodzeniu i pozostaje do końca życia, natomiast nabyte można dziedziczyć częściowo albo wcale i jest uwarunkowane problemami środowiskowymi, co objawia się rozpadem lub całkowitym zanikiem komórek pigmentowych skóry.

Jednoznaczna przyczyna tego schorzenia nie została do końca ustalona. Jedną z możliwości są procesy autoimmunologiczne, które mogłyby polegać na tworzeniu przez organizm przeciwciał niszczących komórki odpowiedzialne za barwnik skóry. Wskazuje się  również na zaburzenia funkcji układu nerwowego czy niesprawne działanie mechanizmów oksydacyjnych.

Objawy albinizmu wrodzonego to jasnoróżowy odcień skóry u małych dzieci, zaburzenia narządu wzroku: oczopląs, światłowstręt, wrażliwość na promienie słoneczne, białe lub jasnożółte włosy, brwi, rzęsy, różowe tęczówki, czerwone źrenice, głuchoniemota.
Albinizm częściowy dziedziczy się w sposób nieregularny, wystarczy, że jedno z rodziców przekaże wadliwy gen, aby choroba się ujawniła. Może to być konsekwencją głębokiego wstrząsu psychicznego, zauważalnego w nerwach obwodowych, lub skutkiem oddziaływania promieni nadfioletowych, albo mechanicznego urazu skóry. Symptomy albinizmu nabytego to białe plamy na skórze i rozwijanie się tych zmian, plamy otoczone ciemną obwódką, z mleczno-białym środkiem zmian, które zaostrzają się w ciepłych porach roku.
Diagnozy dokonuje lekarz opierając się na objawach klinicznych. Wrodzony albinizm to choroba nieuleczalna, która wymaga unikania oddziaływania promieni słonecznych na oczy i skórę. Konieczne jest systematyczne przyjmowanie zapisanych leków. Przy nabytym bielactwie ważne jest używanie właściwych kosmetyków, kremów dla przejaśnień, przeprowadzanie odbarwień zdrowej skóry (60% zmian chorobowych), fototerapia, interwencja chirurgiczna (usunięcie zmian chorobowych), ewentualnie przeszczep skóry, oraz w przypadku zaleceń lekarza–zażywanie kortykosteroidów, z których jednak nie każdy może korzystać.

  • Profilaktyka przede wszystkim
  • Magdalena Zając
  • źródła:

Jeśli na ciele zauważymy przebarwienia, warto od razu sięgnąć po kosmetyk o działaniu redukującym plamki i chronić się przed słońcem. Dodatkowo istotne jest stosowanie kosmetyków z filtrami ochronnymi oraz unikanie kosmetyków zawierających alkohol oraz sprawdzanie, czy nowe preparaty nie zawierają składników toksycznych bądź fotouczulających. Pamiętajmy też o właściwym jadłospisie, dzięki któremu można uniknąć wielu problemów, także tych skórnych.
1. https://portal.abczdrowie.pl/co-paznokcie-mowia-o-twoim-zdrowiu/7
2. https://polki.pl/moda-i-uroda/paznokcie,biale-plamki-na-paznokciach-na-co-wskazuja-i-jakie-maja-przyczyny,10403811,artykul.html
3. https://krokdozdrowia.com/biale-plamy-skorze-o-czym-swiadcza/
4. https://krokdozdrowia.com/paznokcie-skad-biora-sie-biale-plamki/

5. http://www.newsweek.pl/styl-zycia/jasne-jest-piekne–czyli-wszystko-na-temat-przebarwien-skory,56233,1,1.html

  Chcesz się podzielić z nami swoją historią, napisz do nasKomentarze użytkowników (1)

ktore-leki-moga-powodowac-przebarwienia

Przebarwienia skóry to temat bardzo szeroki, z którym boryka się znaczny odsetek populacji. Niektóre z przebarwień są wrodzone, inne nabywamy z biegiem lat, pod wpływem różnych czynników.

Czasami na rozwój przebarwień wpływ mają przyjmowane leki, szczególnie przy braku odpowiedniej profilaktyki.

Kiedy farmakoterapia może skończyć się ciemnymi plamami na skórze, czy można coś zrobić, aby zmniejszyć ryzyko przebarwień oraz jak zwalczyć te, które już powstały? Poznaj kilka przydatnych informacji na ten temat.

Przebarwienia – czym dokładnie są i skąd się biorą?

Przebarwienia polegają na powstaniu na skórze ciemniejszych plam.

Ich bezpośrednią przyczyną jest zaburzona synteza oraz nieprawidłowe rozmieszczenie naturalnego, brunatnego barwnika, występującego w organizmie człowieka, czyli melaniny.

(1) To właśnie od ilości melaniny zależy karnacja naszej skóry. Przebarwienia należy odróżnić od odbarwień, czyli zaburzeń barwnikowych, polegających na powstaniu na skórze plam o jaśniejszym zabarwieniu.(2)

Zaburzeniom pigmentacji sprzyja wiele czynników powodujących różnego typu plamy. Podstawowy podział rozróżnia przebarwienia uogólnione i ograniczone.

Pierwsze z nich mogą być spowodowane chorobą genetyczną, zaburzeniami hormonalnymi (niewydolność lub nadczynność kory nadnerczy, nadczynność tarczycy), chorobą wątroby lub nerek, zaburzeniami metabolicznymi, niedoborem witamin, przyjmowaniem niektórych leków.

W tym przypadku przebarwienia mogą pojawić się właściwie wszędzie na skórze, czasami występują również na błonach śluzowych.(2)

Drugi rodzaj, czyli przebarwienia ograniczone, stanową dużą grupę przebarwień, w której znajdują się:

  • Melasma (lub ostuda): polega na tworzeniu się ciemnobrunatnych przebarwień na twarzy i w miejscach eksponowanych na słońce. Większość przypadków dotyczy kobiet, predysponowanych do tego typu zmian ze względu na żeńskie hormony, ale też czynniki genetyczne i narażenie skóry na intensywne działanie promieni UV. Tego rodzaju przebarwienia mogą pojawić się w trakcie ciąży, stosowania antykoncepcji hormonalnej, mogą także być związane z wystąpieniem guzów jajnika.(3)
  • Plamy typu kawa z mlekiem (café au lait): przeważnie występują od urodzenia lub dzieciństwa, mają barwę jasnobrunatną, a typowym miejscem występowania jest tułów. Jeżeli tego rodzaju plam jest dużo, wówczas w grę może wchodzić nerwiakowłókniakowatość (schorzenie genetyczne).(2)
  • Piegi: są to drobne zmiany barwnikowe, zlokalizowane głównie na twarzy u osób obdarzonych jasną karnacją. Piegi nie świadczą o groźnych zaburzeniach, są wynikiem zwiększonej aktywności melanocytów, czyli komórek produkujących melaninę.(2)
  • Plamy soczewicowate: powstają, kiedy w naskórku występuje duża ilość melaniny. Najczęściej dotyczą osób starszych, które we wcześniejszych latach życia spędzały dużo czasu na słońcu (mogą jednak występować nawet u dzieci). Jeżeli tego typu plam jest na skórze bardzo dużo, wówczas mogą świadczyć o zespole Peutz-Jeghersa(genetycznie uwarunkowany zespół chorobowy, ujawniający się najczęściej u młodych dorosłych).(2)
  • Przebarwienia pozapalne: jak sama nazwa wskazuje, nadprodukcja melaniny wynika ze stanu zapalnego, związanego z chorobą skóry, na przykład trądzikiem, liszajem płaskim, łuszczycą albo kontaktowym zapaleniem skó W niektórych przypadkach do ich rozwoju przyczyniają się leki, stosowane miejscowo lub ogólnie. Czynnikiem, który nasila reakcję zapalną, jest przeważnie światło słoneczne.(2)

Które leki mogą wywoływać przebarwienia skóry?

Chociaż leki pomagają nam uporać się z uciążliwymi objawami, wiele z nich może powodować mniejsze lub większe skutki uboczne. Tym bardziej, gdy są stosowane nieprawidłowo (na przykład częściej niż zalecił lekarz) lub w trakcie farmakoterapii pacjent nie zachowuje należytych środków ostrożności.

Dlatego podczas wizyty lekarskiej należy zawsze uważnie słuchać zaleceń (w razie potrzeby robić notatki lub poprosić lekarza o zapisanie) oraz przed przyjęciem leku zapoznać się z treścią ulotki, w której znajdują się informacje na temat interakcji z innymi substancjami oraz działań niepożądanych.

To bardzo ważne, ponieważ dzięki ostrożności można zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia skutków ubocznych.

Przebarwienia skórne nie są wcale problemem błahym, gdyż nie zawsze ustępują samoistnie i często trzeba wypróbować różne metody, aby zmniejszyć ich widoczność. Jeśli dotyczą twarzy i na dodatek są ciemne oraz rozległe, stanowią spory problem estetyczny. Dlatego to ważne, aby mieć świadomość ryzyka związanego z farmakoterapią.

Jest bardzo wiele leków, których zażywanie może spowodować przebarwienia. Statystycznie farmakoterapia przyczynia się do 10-20% przypadków hiperpigmentacji.(4) Z ryzykiem przebarwień, a ponadto odbarwień i fotouczuleń, wiąże się przede wszystkim przyjmowanie takich leków, jak:

  • cytostatyki (leki cytostatyczne), używane w terapii nowotworów,
  • leki hormonalne, stosowane w ramach hormonalnej terapii zastępczej lub jako środki antykoncepcyjne,
  • leki przeciwmalaryczne,
  • leki przeciwpsychotyczne i psychotropowe, np. fenotiazyna, chloropromazyna,
  • fenytoina (lek o działaniu przeciwdrgawkowym i przeciwarytmicznym),
  • barbiturany, np. luminal – są to leki o działaniu nasennym, uspokajającym i znieczulającym, które jednak ze względu na potencjał uzależniający i ryzyko przedawkowania zostały w większości wycofane z użytkowania,
  • leki przeciwgrzybicze, np. gryzeofulwina,
  • leki przeciwwirusowe, np. zidowudyna,
  • niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. ibuprofen, naproksen, ketoprofen,
  • leki stosowane w leczeniu cukrzycy: karbutamid, tolbutamidi chlorpropamid,
  • leki o działaniu odwadniającym, moczopędnym, np. furosemid, chlorotiazyd,
  • antybiotyki chinolonowe,
  • chlordiazepoksyd (lek o działaniu uspokajającym),
  • fibraty, stosowane w celu wyregulowania metabolizmu lipidów i obniżenia poziomu cholesterolu we krwi,
  • tertracykliny (stosowane w leczeniu trądziku), np. doksycyklina, minocyklina,
  • leki przeciwgruźlicze, np. izoniazyd,
  • metale ciężkie: żelazo, srebro, złoto (mogą być odkładane w skórze i przyczynić się do uszkodzenia naczyń; jeżeli proces ten będzie zaawansowany, może doprowadzić do wyraźnej zmiany koloru skóry, bez zwiększenia poziomu melaniny).(4,5,6)
Leia também:  Como baixar arquivos de forma anônima: 3 passos

Co na przebarwienia na twarzy i ciele?

Temat: „co na przebarwienia”, jest bardzo złożony i zależny od wielu aspektów.

Leczenie przebarwień jest możliwe dzięki różnym metodom, głównie przy pomocy preparatów o działaniu złuszczającym, rozjaśniającym oraz hamującym nadmierną produkcję melaniny.

(2) Szerokie zastosowanie mają tutaj kwasy, które dermatologia wykorzystuje także w leczeniu wielu innych problemów skórnych. Dobrymi przykładami są:

Ponadto w rozjaśnianiu przebarwień stosuje się kwas glikolowy, mlekowy, winowy, kojowy, pochodne witaminy A, hydrochinon i jego estry, mikrodermabrazję, krioterapię, laseroterapię, a nawet metody chirurgiczne, kiedy w grę wchodzi podejrzenie rozrostu nowotworowego lub zmiany nie poddały się innej terapii.

(8) Dobrze jest zwrócić uwagę także na skuteczny, jednak wciąż słabo doceniany niacynamid (witaminę B3), który pomaga uporać się z przebarwieniami posłonecznymi i potrądzikowymi oraz zmniejsza ryzyko kolejnych zmian.

Warto szukać go w preparatach, które zawierają także witaminę C (działa rozjaśniająca) oraz papainę, gdyż związek ten złuszcza zewnętrzne warstwy przebarwionego naskórka, przez co jeszcze skuteczniej przyspiesza depigmentację.

Jest środkiem stosunkowo łagodnym i nie powinien powodować podrażnień skóry ani rumienia. Wspomaga natomiast delikatne złuszczania naskórka, rozjaśnia przebarwienia oraz reguluje pracę gruczołów łojowych, dlatego jest zalecany również w terapii trądziku.(7)

Ma działanie keratolityczne, czyli wspomaga proces złuszczania naskórka oraz prowadzi do jego rozjaśnienia. Oprócz tego warto wspomnieć o jego właściwościach antyoksydacyjnych, czyli zwalczających nadmiar wolnych rodników tlenowych, przez który skóra szybciej się starzeje. W preparatach do skóry używany jest także w celu regulowania odczynu pH.(7)

Jeden z najbardziej znanych kwasów stosowanych w produktach przeznaczonych do walki z problemami skórnymi. Naturalnym źródłem jego pozyskiwania jest natomiast kora wierzby.

Po aplikacji na skórę przyczynia się do złuszczania naskórka oraz działa antybakteryjnie, dlatego sprawdza się w przypadku cery trądzikowej. Trzeba uważać jednak z jego stosowaniem, bo może mieć działanie drażniące.

Dobrym pomysłem jest sięgnięcie po preparat zawierający kwas salicylowy w bezpiecznym stężeniu.(7)

Ma bardzo kompleksowe działanie. W dermatologii ceniony jest ze względu na właściwości bakteriostatyczne, bakteriobójcze, hamujące wytwarzanie się wolnych rodników tlenowych (antyoksydacyjne). Oprócz tego, że jest zalecany osobom walczącym z przebarwieniami, sprawdza się w łagodzeniu odczynów fototoksycznych i fotoalergicznych oraz trądziku.(8)

Skuteczny i delikatny preparat na przebarwienia – jaki wybrać?

Jeśli zauważysz na swojej skórze przebarwienia, najlepiej skonsultuj je z dermatologiem, informując go jednocześnie o przyjmowanych lekach (doustnych i miejscowych), gdyż może to bardzo wspomóc terapię. Dokonując wyboru produktu do codziennej aplikacji na skórę, wybierz taki, który zawiera sprawdzone w walce z przebarwieniami składniki.

Dobrym przykładem jest Depigmentacyjne serum na przebarwienia Pharmaceris Acipeel 3x, do stosowania na noc. Serum wspomaga rozjaśnianie takich zmian pigmentacyjnych jak piegi, plamy starcze i brunatne, przebarwienia posłoneczne, potrądzikowe, pozapalne, a także przebarwień występujących u kobiet po ciąży.

Jego skoncentrowana receptura zawiera trzy kwasy, które wzajemne uzupełniają swoje działanie: migdałowy, salicylowy i cytrynowy. Choć w trakcie jego stosowania na początku może wystąpić przejściowe zaczerwienienie naskórka, jest preparatem na tyle delikatnym, że można stosować go nawet mając skórę wrażliwą.

Co ważne, nie wpływa na koloryt skóry, która nie jest objęta przebarwieniami.

Ochrona przeciwsłoneczna – obowiązkowy element profilaktyki i terapii przebarwień

Jeżeli przyjmujesz lek, którego możliwym skutkiem ubocznym są przebarwienia, przede wszystkim unikaj ekspozycji skóry na światło słoneczne. To ważne nawet zimą. Dlatego koniecznie chroń skórę kremem zaopatrzonym w wysoki filtr przeciwsłoneczny (SPF 50+).

(2) Latem, oprócz sięgania po kremy ochronne, pamiętaj, żeby zasłonić skórę także odzieżą (praktycznym uzupełnieniem ubioru będzie kapelusz z szerokim rondem, który ochroni twarz), a ponadto unikaj przebywania na słońcu w godzinach, kiedy operuje najsilniej, czyli między 11.00 a 16.00.

Długotrwałe wylegiwanie się w słońcu lub uczęszczanie na solarium to zdecydowanie zły pomysł.

Zasady te dotyczą zarówno okresu, w którego trakcie przyjmujesz leki fotouczulające, jak i leczenia już powstałych przebarwień, gdyż w przypadku braku zachowania ostrożności będą się tylko pogłębiać.

Czy przebarwień można całkowicie się pozbyć?

Skuteczność terapii zależy od różnych czynników: przyczyny przebarwień, ich rozległości, podatności skóry na zastosowane leczenie. Czasami przebarwienia mają charakter przejściowy i nietrudno się ich pozbyć.

Jeżeli zmiany na twojej skórze są na tyle widoczne, że wpływają negatywnie na twoje samopoczucie, nie poddawaj się i skorzystaj z dostępnych metod ich zwalczania.

Nawet jeżeli nie uda ci się pozbyć ich całkowicie, już samo rozjaśnienie i zmniejszenie widoczności wpłynie pozytywnie na wygląd skóry i tym samym – twój nastrój. Dokładnych wskazówek odnośnie do terapii powinien udzielić ci dermatolog.

Brązowe plamy na skórze twarzy i brzucha – rodzaje i sposoby usuwania

Brązowe plamy na skórze pojawiają się z różnych powodów i mogą występować w różnych miejscach. Przebarwienia powstają w wyniku nadprodukcji melaniny – pigmentu, który nadaje naszym włosom, oczom i skórze koloru.

  • spis treści

Rodzaje przebarwień na twarzy i brzuchu. Przyczyny powstawania.

Melasma (ostuda) występuje głównie u kobiet, ponieważ jest ściśle związana z działaniem kobiecych hormonów. Często pojawia się na twarzy u kobiet w ciąży, z tego względu nazywana jest „maską ciążową”.

Może też pojawić się u kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną. Zmiany mogą się nasilić po wizycie w solarium lub po opalaniu. Przebarwienia są nieregularnego kształtu o barwie od jasnego do ciemnego brązu.

Występują na skórze narażonej na działanie promieniowania UV – czole, policzkach, nad górną wargą.

Plamy soczewicowate, nazywane też starczymi, związane są z nadmierną ekspozycją skóry na działanie promieni słonecznych lub nierozważnym opalaniem w solarium.

Często występują u osób starszych, zarówno u kobiet jak i na twarzach mężczyzn. Zmiany zwykle mają charakter drobnych plamek, w różnych odcieniach koloru brązowego.

Pojawiają się w miejscach odsłoniętych, lub tych które uległy poparzeniu słonecznemu (twarz, ręce, ramiona, plecy, klatka piersiowa).

Przebarwienia pozapalne pojawiają się, kiedy skóra, która goi się po uszkodzeniu zostaje poddana działaniu promieniowania UV. Często występują u osób cierpiących na trądzik, mogą też pojawić się na skutek zabiegów medycyny estetycznej np. mikrodermabrazji, peelingach chemicznych czy terapii laserowej.

Jak się ich pozbyć? Skuteczne sposoby usuwania przebarwień na twarzy i brzuchu.

To, w jaki sposób usuniemy przebarwienia zależy głównie od ich rodzaju i przyczyny powstania.

  •  Plamy soczewicowate można usunąć już po kilku wizytach w gabinecie kosmetycznym. Najszybsze efekty uzyskamy stosując laseroterapię, a jeśli zmiany są płytkie może wystarczyć peeling chemiczny lub laserowy.
  • Przebarwienia pozapalne często znikają same po kilku miesiącach od powstania. Jeśli nie są głębokie i rozległe, często wystarczą odpowiednie kosmetyki rozjaśniające. 
  • Najtrudniejsza do usunięcia jest melasma, jej usuwanie może potrwać nawet kilka miesięcy. W przypadku takich zmian najlepiej udać się do dermatologa lub doświadczonej kosmetyczki, w celu dobrania właściwej terapii. Najszybszym i najskuteczniejszym sposobem na usunięcie przebarwień jest terapia laserowa. Energia lasera jest pochłaniana przez nagromadzoną melaninę, która zostaje rozbita na mniejsze cząstki, a następnie zostaje usunięta przez organizm.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*