Ziarnica złośliwa (chłoniak Hodgkina) – objawy, przyczyny, rokowania, przerzuty

Ziarnica złośliwa (chłoniak Hodgkina) – objawy, przyczyny, rokowania, przerzuty
fot. Adobe Stock

Spis treści:

Czym jest chłoniak Hodgkina

Chłoniak Hodgkina (dawna nazwa: ziarnica złośliwa) to nowotwór złośliwy układu limfoidalnego wywodzący się z jednego z typów komórek układu odpornościowego – limfocytów B. Charakterystyczne dla choroby jest rozrastanie się tzw. komórek Hodgkina i Reed-Strenberga, które obserwowane są pod mikroskopem podczas badania histopatologicznego. 

Szacuje się, że w Polsce co roku na ten typ chłoniaka zapada 800-1000 nowych osób, nieco więcej mężczyzn niż kobiet. Zazwyczaj są to osoby młode, aktywne społecznie i zawodowo, w wieku 20-40 lat, rzadziej pacjentami są osoby powyżej 50 lat. 

Chłoniak Hodgkina może naciekać bliskie tkanki, a także dawać odległe przerzuty. Jest jednak dobrze rokującym nowotworem. 

Objawy chłoniaka Hodgkina

Wczesne objawy chłoniaka Hodgkina mogą przypominać przeziębienie lub grypę. Pacjenci uskarżają się na:

  • zazwyczaj niebolesne powiększenie węzłów chłonnych (najczęściej w obrębie szyi i nad obojczykami; jednym z symptomów chłoniaka Hodgkina, choć rzadko notowanym, jest ból powiększonych węzłów lub bóle mięśniowe po spożyciu alkoholu),
  • gorączkę,
  • złe samopoczucie,
  • osłabienie,
  • przedłużające się infekcje,
  • nadmierną potliwość (zwłaszcza w nocy),
  • swędzenie skóry (często silne, nie pozwalające spać)

Inne objawy zależą od lokalizacji nowotworu. Niektórzy pacjenci doświadczają bólu w klatce piersiowej, duszności, suchego kaszlu, co wynika z powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia.

Jeśli chłoniak rozwija się w obrębie jamy brzusznej, chorzy mogą odczuwać ból, dyskomfort w brzuchu, wzdęcia, problemy z wypróżnianiem. 

Rokowanie u pacjentów z chłoniakiem Hodgkina

Chłoniak Hodgkina jest przeważnie wyleczalny. Do zdrowia udaje się wrócić średnio 80% pacjentów. Nowotwór ma dużą wrażliwość na chemioterapię, więc leczenie jest przeważnie skuteczne.

Niekorzystne prognozy co do wyleczenia dotyczą pacjentów w I i II stadium, u których występuje: rozległy guz w śródpiersiu, OB > 50mm, wiek powyżej 50 lat i zajęcie powyżej 3 grup węzłów chłonnych.

U pacjentów w III i IV stadium zaawansowania niekorzystne rokowanie wiąże się z wystąpieniem kilku czynników: stężenie albuminy < 4,0 g/dl, stężenie Hb < 10,5 g/dl, płeć męska i wiek powyżej 45 lat.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Nieznane są pewne przyczyny rozwoju chłoniaka Hodgkina. Jednak badania wskazują na związek wyższego ryzyka choroby z:

  • przebytym zakażeniem wirusem Epsteina-Barra (EBV) powodującym mononukleozę zakaźną – ryzyko bardziej zauważalne, gdy infekcja była przebyta w późniejszym wieku,
  • zakażeniem HIV – 10-krotnie wyższe ryzyko zachorowania na chłoniaka Hodgkina niż u zdrowych,
  • narażeniem na promieniowanie jonizujące,
  • immunosupresją,
  • pierwotnymi zaburzeniami odporności,
  • predyspozycjami rodzinnymi – 4,5% zachorowań występuje rodzinnie.

Badania w kierunku chłoniaka Hodgkina

Do lekarza pacjentów często kieruje niepokój związany z powiększonymi węzłami chłonnymi oraz przedłużające się infekcje. Diagnozę stawia się na podstawie badania histopatologicznego tkanki pobranej najczęściej z węzła chłonnego.

Do badań pomocniczych stosowanych w rozpoznaniu chłoniaka Hodgkina należą:

  • morfologia krwi (zaburzenia rozpoznawane są o 10-15% chorych, może wystąpić niedokrwistość, limfopenia, leukocytoza),
  • inne badania laboratoryjne, np. OB, oznaczenie albuminy, aktywności LDH, fosfatazy zasadowej,
  • biopsja szpiku (w celu sprawdzenia, czy istnieją nacieki szpiku; komórki chłoniakowe w szpiku występują u ok. 6% chorych),
  • badania obrazowe: pozytonowa tomografia emisyjna (PET-TK), tomografia komputerowa (TK) z kontrastem, badanie rentgenowskie (RTG) klatki piersiowej (pozwalają wykryć stadium zaawansowania nowotworu, zajęte węzły chłonne; w trakcie chemioterapii badanie PET-TK służy do oceny skuteczności leczenia),
  • inne badania oceniające pracę narządów, np. Echo serca. 

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Leczenie klasycznej postaci chłoniaka Hodgkina (95% przypadków) polega na zastosowaniu terapii określanej skrótem ABVD od nazw leków: adriamycyna, bleomycyna, winblastyna, dakarbazyna.

Jest to leczenie skojarzone złożone z wymienionych farmaceutyków o różnych mechanizmach działania.

Niekiedy stosuje się intensywniejszą chemioterapię o skrótowej nazwie BEACOPP (bleomycyna, etopozyd, doksorubicyna, cyklofosfamid, winkrystyna, prokarbazyna, prednizon). Dodatkowo lekarz może zalecić radioterapię

U chorych na oporną odmianę chłoniaka Hodgkina, u których występują nawroty mimo stosowania różnych form chemioterapii, możliwe jest przeprowadzenie autologicznego przeszczepienia komórek krwiotwórczych (przeszczep szpiku).

Komórki pobierane są od samego chorego, czyli jest on dawcą i biorcą jednocześnie. Oczywiście komórki po pobraniu muszą być odpowiednio przygotowane, aby mogły spełnić swoją funkcję.

Możliwe jest także ostatecznie przeszczepienie komórek krwiotwórczych od innego dawcy (alogeniczne). 

Od niedawna w leczeniu opornych postaci chłoniaka Hodgkina stosowany jest nowy lek będący połączeniem przeciwciała monoklonalnego anty-CD30 z aurystyną (cytostatyk). Lek nosi nazwę brentuksymab wedotin.

Źródła: prof. J.Zaucha, Chłoniak Hodgkina, czyli początek onkologii klinicznej, Głos Pacjenta Onkologicznego – pismo Polskiej Koalicji Pacjentów Onkologicznych, nr 5/2019(38), G.W.Basak, J.Dwilewicz-Trojaczek, W.W.Jędrzejczak, Hematologia. Kompendium, PZWL Wydawnictwo Lekarskie, 2016,

P.Gajewski (red.), Interna Szczeklika 2017/2018, Medycyna Praktyczna, Kraków 2017.

Więcej na podobny temat:Chłoniak – rodzaje, objawy, leczenie, chłoniak HodgkinaCzym jest chłoniak?CHŁONIAK = objawy, chłoniaki Hodkina i Burkitta, rokowaniaJak rozpoznać i zdiagnozować chłoniaki?

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Czy ziarnicę złośliwą da się wyleczyć?

Cały czas czekamy na podpisanie umowy z NFZ w sprawie programu “Profilaktyka 40 plus”. Na obecną chwilę nie prowadzimy zapisów w celu wykonania skierowań. Jak to będzie możliwe od razu poinformujemy. Szanowni Pacjenci, w dniu 4 czerwca przychodnia czynna będzie w godzinach 8.00-17.00. Punkt pobrań będzie zamknięty.

UWAGA! od teraz osoby chcące wykonać test na Covid-19 wchodzą na stronę gov.pl/dom i wypełniają formularz na podstawie którego kierowane są na test

Ziarnica złośliwa (chłoniak Hodgkina) – objawy, przyczyny, rokowania, przerzutyZiarnica złośliwa (chłoniak Hodgkina) to nowotwór układu limfatycznego wywodzący się ze zmienionych komórek układu odpornościowego – komórek limfoidalnych.  Towarzyszące jej objawy bardzo często przypominają oznaki przeziębienia. Najczęściej na ziarnicę chorują mężczyźni pomiędzy 18 a 25 rokiem życia oraz pomiędzy 50 a 55 rokiem życia. Leczenie ziarnicy złośliwej jest złożone. Polega na określeniu zaawansowania choroby, rokowaniu i doborze właściwego schematu leczenia.

Jaka jest etiologia i czynniki ryzyka?

Przyczyna ziarnicy złośliwej jest wciąż nieznana. Zidentyfikowano natomiast wiele  czynników ryzyka, czyli uwarunkowań zwiększających prawdopodobieństwo zachorowania na chorobę Hodgkina. Zalicza się do nich:

  • wiek – częściej chorują osoby tuż po osiągnięciu dojrzałości lub po 50 roku życia,
  • płeć męską,
  • infekcje wirusowe ( zakażenie wirusem Epsteina-Barra i wirusami limfocytotropowymi),
  • wystąpienie ziarnicy u krewnych pierwszego stopnia (rodzeństwo, rodzice),
  • narażenie na promieniowanie jonizujące,
  • przewlekłą immunosupresję (niewydolność układu odpornościowego, która może być wywołana między innymi przyjmowaniem niektórych leków),
  • nabyty zespół niedoboru odporności (AIDS).

jakie jest postępowanie diagnostyczne w rozpoznaniu ziarnicy złośliwej?

W postępowaniu diagnostycznym przeprowadzany jest wywiad, badania fizykalne, obrazowe (zdjęcie rentgenowskie, tomografia komputerowa), biopsja i transbiopsja szpiku kostnego,PET.

Po rozpoznaniu nowotworu określany jest stopień zaawansowania,  czy choroba jest zlokalizowana w jednej grupie węzłów chłonnych, czy zajęła także inne części układu chłonnego bądź narządów pozalimfatycznych.

Przeprowadzane są także konsultacje z innymi specjalistami : stomatologiem i laryngologiem, a w przypadku. kobiet także z ginekologiem.

Czynniki wpływające na rokowanie w ziarnicy złośliwej.

Chłoniak Hodkina jest chorobą, którą da się wyleczyć. Rokowania do wyleczenia w ziarnicy złośliwej są optymistyczne, o ile chłoniak Hodgkina został wykryty we wczesnym stadium. Negatywne czynniki, które pogarszają rokowanie w ziarnicy złośliwej to:

  • guz w klatce piersiowej, który przekracza 1/3 jej szerokości lub guz, który przekracza 10 cm,
  • występowanie ogólnych objawów takich jak: nocne pocenie, goraczka i nagła utrata masy ciała,
  • przypadki, w których zmiany nowotworowe zajęły trzy i więcej obszarów anatomicznych,
  • szybszy opad krwinek (OB) – przy braku ogólnych objawów

Chłoniak Hodgkina – przebieg choroby

Chłoniak Hodgkina (stara nazwa – ziarnica złośliwa) jest dość  rzadko występującym nowotworem krwi.

Jego charakterystyczną cechą jest występowanie w młodym wieku, najczęściej w trzeciej dekadzie życia, chociaż może również występować u osób starszych- drugi szczyt zachorowań przypada  po 50 roku życia.

Choroba ta najczęściej rozwija się w węzłach chłonnych i początkowo szerzy się na pobliskie okolice i do kolejnych najbliższych węzłów chłonnych, z czasem dochodzi do przerzutów do odległych węzłów chłonnych, a także do narządów pozawęzłowych (np. płuc, wątroby, kości, szpiku).

W zdecydowanej większości przypadków choroba rozpoczyna się węzłach znajdujących się powyżej przepony- są to węzły szyjne, nadobojczykowe, pachowe, ale także węzły śródpiersia, czyli znajdujące się w klatce piersiowej (patrz rysunek w zakładce Powiększone węzły chłonne). Tylko ok.

20% pacjentów ma zmiany wyłącznie w węzłach poniżej przepony czyli węzłach  jamy brzusznej i pachwinowych.

Najczęściej chory zgłasza się do lekarza z powodu wyczuwalnych powiększonych węzłów chłonnych, i zazwyczaj nie towarzyszą temu inne objawy – węzły chłonne są niebolesne a skóra nad nimi nie jest  zaczerwieniona (patrz Powiększone węzły chłonne).

Rzadko zdarza się, że węzły chłonne są bolesne. Niekiedy chory odczuwa ból węzłów chłonnych po spożyciu alkoholu – jest to bardzo charakterystyczny objaw tej choroby, niemniej występuje dość rzadko.     

Dodatkowo ok. 30% chorych odczuwa tak zwane objawy ogólne, do których należą:

  • nocne poty,
  • gorączki powyżej 38 st. C utrzymujące się ponad 2 tygodnie nie związane z toczącą się infekcją,
  • spadek masy ciała powyżej 10 % w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Chorzy mogą także uskarżać się na świąd skóry oraz uczucie znacznego zmęczenia, które może być na tyle nasilone, że utrudnia codzienne funkcjonowanie.

W przypadku powiększenia węzłów chłonnych w klatce piersiowej mogą wystąpić takie objawy jak duszność i kaszel, objawom tym może też towarzyszyć obrzęk twarzy i szyi z poszerzeniem żył widocznych na klatce piersiowej – wówczas rozpoznaje się zespół żyły głównej górnej.

W zaawansowanych stadiach choroby obserwuje się również powiększenie wątroby i śledziony, mogą wystąpić objawy związane z uciskiem nerwów (bóle, niedowłady) i inne.

W chłoniaku Hodgkina wyróżnia się 4 stopnie zaawansowania choroby. W pewnym uproszczeniu można to przedstawić następująco:

  • I stopień: zajęta pojedyncza grupa węzłów chłonnych lub pojedyncza zmiana pozawęzłowa,
  • II stopień: zajęte dwie lub więcej grup węzłów chłonnych po tej samej stronie przepony (czyli np. zajęte węzły chłonne szyjne i pachowe),
  • III stopień: zajęte węzły chłonne po obu stronach przepony (czyli np. zajęte węzły chłonne szyjne i pachwinowe),
  • IV stopień (najbardziej zaawansowany): zajęte węzły chłonne oraz narząd pozawęzłowy.
Leia também:  Objawy Ciazy Jak Pms?

Ponadto do każdego z wymienionych stopni dodaje się literkę B, jeśli występują objawy ogólne (poty nocne, gorączki i/lub spadek masy ciała – patrz wyżej) lub literkę A, jeśli objawy te nie występują.

Chociaż chłoniak Hodgkina jest nowotworem, który w zdecydowanej większości przypadków daje się całkowicie wyleczyć, bardzo duże znaczenie ma rozpoznanie choroby w jak najwcześniejszym stadium.

Wiadomo z wieloletnich obserwacji, że chorzy z rozpoznaniem  choroby niezaawansowanej (stadium I, II) mają najmniejsze ryzyko nawrotu i niepowodzenia leczenia, wymagają też najczęściej mniej intensywnej chemioterapii.

Dlatego warto zgłosić się do lekarza, jeśli wyczuwamy u siebie zmianę, która może być powiększonym węzłem chłonnym (patrz Powiększone węzły chłonne).

Ziarnica złośliwa (chłoniak Hodgkina): przyczyny, objawy, leczenie

Ziarnica złośliwa to właściwe dawna nazwa chłoniaka Hodgkina (znana też jako limfogranulomatoza), nowotworu atakującego węzły chłonne. Należy do grupy nowotworów złośliwych zwanych chłoniakami.

Najbardziej charakterystyczną cechą tej choroby jest to, że atakuje głównie młode osoby, około 30-tego roku życia chociaż zdarzają się także zachorowania w późniejszym wieku, po 50-tym roku życia. Stanowi około 0,5 proc.

wszystkich nowotworów złośliwych, więc jest dość rzadką chorobą.

Choroba pojawia się w węzłach chłonnych i sukcesywnie przenosi się sąsiednie okolice, do kolejnych węzłów chłonnych, a nieleczona potrafi zaatakować także narządy wewnętrzne, takie jak wątroba, szpik kostny, płuca, kości.

Początek choroby obserwuje się w węzłach chłonnych usadowionych w górnej części ciała, czyli w węzłach szyjnych, nadobojczykowych, pachowych, w węzłach śródpiersia, czyli w tych które znajdują się powyżej przepony. Co piąty pacjent doświadcza jednak zmian także w węzłach chłonnych jamy brzusznej oraz w pachwinach.

Wyróżnia się cztery podtypy choroby:

  • NS – stwardnienie guzkowe
  • MC – postać mieszana
  • LD – z zanikiem limfocytów
  • LR – bogaty w limfocyty

Ponadto istnieje klasyczna postać chłoniaka Hodgkina oraz nieklasyczna, o wolnym przebiegu.

Przyczyny ziarnicy złośliwej nie są niestety znane. Być może są to zakażenia wirusowe (np. wirusem HIV, wirusem cytomegalii, wirusem Epsteina i Barr), promieniowanie jonizujące, a także obniżona odporność organizmu. Choroba może występować rodzinnie, co może oznaczać pewien (niewielki) wpływ genów na rozwój choroby.

Zobacz wideo “Żyję dzięki WOŚP… No i lekarzom, którzy dostarczoną przez WOŚP aparaturę obsługiwali”

Objawy choroby to powiększenie węzłów chłonnych, co jest wyczuwalne dłońmi w postaci podskórnych guzków, poza tym węzły są najczęściej niebolesne. Skóra w okolicy węzłów nie jest też zaczerwieniona. Rzadziej zdarza się, że odczuwamy ból w węzłach chłonnych, co zdarza się na przykład po wypiciu alkoholu. To dość charakterystyczna ale rzadka oznaka choroby.

Niemal co trzeci chory ma ponadto objawy ogólne, do których należą:

  • gorączka powyżej 38 stopni C utrzymująca się powyżej dwóch tygodni, wywołana przez toczącą się infekcję
  • nocne poty
  • spadek masy ciała powyżej 10 procent w ciągu pół roku
  • świąd skóry
  • nasilone uczucie zmęczenia, które wyraźnie utrudnia codzienne funkcjonowanie
  • duszności i kaszel wywołane powiększeniem węzłów chłonnych leżących w klatce piersiowej
  • obrzęk twarzy i szyi i poszerzenie żył, które można obserwować na klatce piersiowej (tzw. zespół żyły głównej górnej)

W stanie zaawansowanym choroba powoduje powiększenie wątroby i śledziony, a także bóle i niedowłady powodowane przez ucisk na nerwy.

Choroba ma cztery stadia:

  • I stopień – obserwuje się zajęcie jednego węzła lub pojedynczą zmianę poza węzłem chłonnym
  • II stopień – choroba obejmuje co najmniej dwa węzły chłonne po tej samej stronie przepony
  • III stopień – zajęte są już węzły po obu stronach przepony
  • IV stopień – choroba dociera do narządów pozawęzłowych

W każdym stadium choroby mogą wystąpić objawy ogólne (oznacza się je literą B) lub też ich brak (litera A).

Aby zdiagnozować chorobę wykonuje się następujące badania:

  • badanie histopatologiczne – wycinek pobiera chirurg podczas operacji usunięcia zmiany w węźle chłonnym
  • badania PET/CT, czyli rodzaj tomografii komputerowej z wykorzystaniem kontrastu
  • rezonans magnetyczny, gdy podejrzewa się zmiany w mózgu lub rdzeniu kręgowym
  • trepanobiopsja czyli pobranie do badań fragmentu kości biodrowej wraz ze szpikiem kostnym

Leczenie zależy od stopnia zaawansowania choroby. Generalnie im wcześniej choroba zostanie zdiagnozowana, tym rokowania są lepsze. Jest to choroba całkowicie uleczalna.

Podstawowe leczenie chorych na wczesnym etapie choroby to chemioterapia (wykonana dwukrotnie) oraz radioterapia skierowanej na zajęte węzły chłonne. Późniejsze stadia choroby wymagają czterech chemioterapii lub więcej oraz radioterapii.

Chemioterapia niesie ze sobą powikłania, takie jak zmiany w parametrach krwi, polegające na spadku poziomu białych ciałek i większej podatności na wszelkie infekcje. Możliwe są także zaburzenia płodności.

Szacuje się, że około 80 procent chorych udaje się wyleczyć za pierwszym razem. Co piąty pacjent ma nawroty choroby po zastosowanym leczeniu.

Konieczne jest wtedy bardziej intensywne leczenie chemioterapią według innych schematów.

Przy chorobie opornej na chemioterapię pacjenta kieruje się na zabieg autostransplantacji szpiku lub nawet alotransplantacji (czyli przeszczepu szpiku pobranego od innej osoby). 

Istnieją ponadto nowoczesne leki stosowane poza chemioterapią. Są to: brentuksymab vedotin (refundowany) oraz vinolumab i pembrolizumab.

Chłoniak – jakie są rodzaje? Objawy, rokowania

„Chłoniak” to określenie stosowane do opisania grupy chorób nowotworowych, które wywodzą się z układu chłonnego, zwanego też limfatycznym (od nazwy płynącej w nim limfy, czyli jednego z płynów ustrojowych).

Kluczowym zadaniem tego układu jest neutralizowanie (tj. zwalczanie) ciał i substancji szkodliwych dla organizmu oraz dbanie o odporność.

Wszystkie chłoniaki uważane są za nowotwory złośliwe, lecz wśród nich znajdują się postaci o mniejszej i większej złośliwości.

Jakie są rodzaje chłoniaków?

Powszechnie spotyka się podział chłoniaków na:

  • chłoniaki nieziarnicze, które są najczęściej występującą grupą. Wśród nich się znajdują:
  • chłoniaki pochodzące z limfocytów B, np. chłoniak Burkitta, białaczka limfoblastyczna B-komórkowa, chłoniak grudkowy, białaczka włochatokomórkowa, chłoniak z komórek płaszcza, przewlekła białaczka limfatyczna, chłoniak strefy brzeżnej, szpiczak plazmocytowy;
  • chłoniaki T/NK-komórkowe, np. anaplastyczny chłoniak wielkokomórkowy, białaczka limfoblastyczna T-komórkowa, ziarniniak grzybiasty, chłoniak z obwodowych komórek T;
  • ziarnicę złośliwą, znaną też pod nazwą „chłoniak Hodgkina”. Wyróżnia się jej typy:
  • klasyczny chłoniak Hodgkina, np. stwardnienie guzkowe, postać mieszaną, z zanikiem limfocytów, bogatą w limfocyty;
  • nieklasyczny chłoniak Hodgkina.

Przyczyny powstawania chłoniaków

W przypadku chłoniaków nieziarniczych zazwyczaj nie sposób określić dokładnie przyczyn ich powstania. Ważne, abyś wiedział, jakie czynniki zwiększają ryzyko rozwoju choroby, a są to m.in.:

  • czynniki infekcyjne, np. wirus Epsteina-Barr (EBV), wirus ludzkiej białaczki z komórek T (HTLV), wirus zapalenia wątroby typu C (HCV), HIV, Helicobacter pylori
  • choroby autoimmunologiczne, np. reumatoidalne zapalenie stawów, celiakia, toczeń rumieniowaty układowy;
  • promieniowanie jonizujące;
  • czynniki chemiczne, np. azbest, pestycydy, herbicydy;
  • wcześniejsza chemioterapia.

Występują też trudności w ustaleniu przyczyn powstania chłoniaka Hodgkina. Za jedną z potencjalnych badacze uważają powtarzalne zaburzenia molekularne w obrębie szlaku NF-kB oraz JAK-STAT. Wpływ na rozwój choroby ma wirus Epsteina-Barr.

Chłoniak – objawy choroby

Najczęstsze objawy chłoniaka stanowią:

  • objawy ogólne, jak gorączka, utrata masy ciała wynosząca więcej niż 10% stanu wyjściowego w ciągu 6 miesięcy, nocne poty, osłabienie;
  • powiększenie węzłów chłonnych; najczęściej zajęte są węzły szyjne, pachowe, śródpiersiowe. Te ostatnie mogą stać się przyczyną duszności, kaszlu czy zespołu żyły głównej górnej;
  • powiększenie wątroby, które powoduje z czasem ból brzucha, żółtaczkę;
  • powiększenie śledziony, które powoduje z czasem niedokrwistość (spadek liczby czerwonych krwinek), trombocytopenię (małopłytkowość, czyli spadek liczby płytek krwi), leukopenię (obniżenie liczby krwinek białych).

Później pojawiają się objawy typowe dla konkretnej lokalizacji zmian.

Rozpoznanie chłoniaka

Diagnostyka chłoniaków jest bardzo rozbudowana. Lekarz przeprowadza przede wszystkim biopsję węzłów chłonnych, badania obrazowe i podstawową analizę krwi. Lista badań wykonywanych przy chłoniaku jest znacznie dłuższa. Rozpoznanie chłoniaka wymaga też określenia stopnia jego zaawansowania, do czego używa się przeważnie 4-stopniowej skali Ann Arbor. Tak przedstawia się ona w skrócie:

  • I stopień – zajęcie jednej grupy węzłów;
  • II stopień – zajęcie większej ilości grup węzłów, po jednej stronie przepony;
  • III stopień – zajęcie węzłów po obu stronach przepony;
  • IV stopień – naciek nowotworowy szpiku i narządu pozalimfatycznego.

Skala obejmuje też dodatkowe oznaczenia, jak:

  • X – duże zmiany węzłowe w śródpiersiu;
  • A – brak objawów ogólnych;
  • E – przerzuty do narządów pozawęzłowych;
  • B – objawy ogólne.

Jak wygląda leczenie chłoniaka?

Podstawową metodą leczenia chłoniaków jest chemioterapia, nierzadko zestawiana z radioterapią. W przypadku występowania zlokalizowanych postaci choroby możliwe jest wykonanie zabiegu operacyjnego.

Intensywność leczenia determinuje wiele czynników, w tym m.in. ogólny stan zdrowia, wiek, wyjściowe zaawansowanie choroby.

Leia também:  Jakie Są Objawy Zapchanej Odmy?

Przykładowo w przypadku chłoniaków nieziarniczych wybór leczenia ułatwia ich podział na:

  • chłoniaki o małym stopniu złośliwości (powolne); występują głównie u osób w starszym wieku; zazwyczaj rozpoznawane są w stadium zaawansowanym;
  • chłoniaki o dużym stopniu złośliwości (agresywne); charakteryzują się dynamicznym przebiegiem, wykazują wysoką wrażliwość na chemioterapię;
  • chłoniaki bardzo agresywne.

Rokowanie w wypadku chłoniaka

Wyleczalność chłoniaka zależy w dużej mierze od momentu rozpoznania choroby. Im zostanie ona stwierdzona szybciej, tym większe są szanse na wyzdrowienie. Szacuje się, że wykryte we wczesnym stadium chłoniaki nieziarnicze są w 40–70% wyleczalne. Rokowanie w chłoniaku Hodgkina jest dobre. Wyleczalność wynosi tu 90–95%.

Chłoniak Hodgkina – objawy, badania, leczenie, rokowania

Chłoniak Hodgkina, dawniej nazywany ziarnicą złośliwą, jest nowotworem układu chłonnego wywodzącym się z limfocytów B. To dość rzadko występująca choroba, która leczona, daje ogromne szanse na wyzdrowienie. Czym dokładnie jest chłoniak Hodgkina, jakie daje objawy i jak można go wykryć oraz leczyć?

Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa)

Chłoniaki to choroby nowotworowe, w których przebiegu rozrost komórek układu chłonnego (limfatycznego) staje się nieprawidłowy.

W jego wyniku nowe limfocyty (należące do białych krwinek), odpowiedzialne za rozpoznanie antygenu i wytwarzanie przeciwciał, przestają pracować prawidłowo. Chłoniak Hodgkina pojawia się zazwyczaj w węzłach chłonnych szyjnych, po czym przenosi się na okoliczne węzły chłonne.

Wraz z postępem choroby następują przerzuty do odległych węzłów chłonnych, oraz sąsiadujących z nimi narządów, np. płuc, wątroby, czy kości i szpiku.

Fot. iStock/Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa)

Chłoniak Hodgkina obejmuje dwie jednostki chorobowe:

  • Chłoniak Hodgkina klasyczny — (95% zachorowań), występuje w podtypach morfologicznych: stwardnienie guzkowe, postać o mieszanej komórkowości, podtyp bogaty w limfocyty, podtyp ubogi w limfocyty. Podtypy nie wywierają większego wpływu na przebieg choroby i leczenie;
  • Chłoniak Hodgkina guzkowy — (5% przypadków) z przewagą limfocytów.

Czynniki ryzyka

Według statystyk na ziarnicę złośliwą odnotowuje się w Polsce 2-3 nowe przypadku na 100 000 osób. Znacznie częściej zapadają na niego mężczyźni niż kobiety. Można także zauważyć pewien schemat — najczęściej chorują na niego osoby między 25.-30. rokiem życia, oraz między 50.- 55. rokiem życia.

Nie wiadomo, jakie są przyczyny występowania chłoniaka Hodgkina, ale znane są czynniki, których wystąpienie podnosi ryzyko zachorowania. Należą do nich:

  • zakażenia wirusowe (np. wirusem HIV, wirusem cytomegalii, wirusem Epsteina i Barr);
  • narażenie na promieniowanie jonizujące;
  • stany obniżonej odporności organizmu (zakażenie HIV, przy leczeniu immunosupresyjnym po przeszczepieniach narządów);
  • wystąpienie choroby w najbliższej rodzinie.

Chłoniak Hodgkina — objawy 

Objawy, jakie daje chłoniak Hodgkina są wyraźne, ale mogą być mylące. Najczęściej choroba daje o sobie znać przez powiększenie węzłów chłonnych szyjnych, pachowych, nadobojczykowych, oraz śródpiersia. O wiele rzadziej  (w ok.

20%) powiększeniu ulegają węzły chłonne w  jamie brzusznej i pachwinowe. Węzły chłonne stają się wyraźnie wyczuwalne, twarde, ale nie towarzyszy temu bolesność i zaczerwienienie skóry.

W pewnych przypadkach obserwuje się bardzo charakterystyczny objaw, jaki daje chłoniak Hodgkina, czyli ból węzłów chłonnych po spożyciu alkoholu.

Objaw powiększonych węzłów chłonnych może być mylący, ponieważ występuje on również przy wielu innych chorobach, czy zwykłej infekcji. Ważne jest więc, by obserwować podejrzany węzeł, i w przypadku gdy nie zmniejszy się on w czasie 2-4 tygodni, należy go wyciąć i poddać badaniu mikroskopowemu.

Mogą również wystąpić inne objawy, takie jak:

  • nocne poty,
  • utrzymujące się gorączki powyżej 38º, bez związku z toczącą się infekcją;
  • ubytek masy ciała powyżej 10 % w ciągu ostatnich 6 miesięcy,
  • przewlekłe zmęczenie utrudniające zwykłe czynności;
  • świąd skóry.

Jeśli powiększeniu ulegną węzły chłonne w klatce piersiowej, chorzy mogą uskarżać się na duszność i kaszel, obrzęk twarzy i szyi z poszerzeniem żył widocznych na klatce piersiowej (tzw. zespół żyły głównej górnej). W przypadku zaawansowanego stadium choroby dochodzi do powiększenia wątroby i śledziony, którym mogą towarzyszyć bóle brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej.

Jeśli zajęciu ulegną inne narządy w jamie brzusznej, mogą pojawić się takie objawy jak zaparcia lub wzdęcia, trudności w oddawaniu moczu.

Chłoniak Hodgkina — badania

Jeśli zaistnieje podejrzenie chłoniaka Hodgkina, należy zgłosić się do lekarza rodzinnego, który przeprowadzi wywiad i zbada pacjenta. Ocenie zostaną poddane dostępne węzły chłonne, wątroba i śledziona, które także mogą być powiększone. Lekarz pokieruje także do dalszej diagnostyki, by dokładniej przyjrzeć się sytuacji. Zazwyczaj zlecane są:

  • morfologia z rozmazem;
  • USG jamy brzusznej;
  • RTG klatki piersiowej.

Aby ustalić ostateczną diagnozę, konieczne jest pobranie podejrzanego węzła chłonnego do badania histopatologicznego. Przy potwierdzeniu diagnozy pacjentowi wykonuje się także dodatkowe badania pozwalające ustalić stan zaawansowania choroby. Należą do nich: tomografia komputerowa, badanie PET TK, biopsja szpiku kostnego pod mikroskopem.

Chłoniak Hodgkina — leczenie i rokowania

Zdiagnozowany chłoniak Hodgkina wymaga leczenia, którego podstawą jest chemioterapia i radioterapia. W określonych przypadkach należy przeprowadzić przeszczepienie szpiku kostnego.

Przy określaniu szans na skuteczne leczenie dużą rolę odgrywa jak najwcześniejsze rozpoznanie choroby. Wykrycie choroby niezaawansowanej w stadium I i II, zmniejsza ryzyko nawrotu chłoniaka i niepowodzenia leczenia.

W początkowych stadiach rozwoju choroby pacjenci otrzymują mniej intensywną chemioterapię.

Chłoniak Hodgkina ma stosunkowo dobre rokowania. Według statystyk 80–90% chorych udaje się trwale wyleczyć, a u pozostałych chorych może dojść do nawrotu lub oporności na leczenie.

źródło:  hematoonkologia.pl ,onkologia.org.pl, www.mp.pl 

Chłoniaki – charakterystyka, objawy, leczenie

Pod wpływem różnych czynników komórki mogą ulegać przemianom nowotworowym, co prowadzi do nieprawidłowego i niekontrolowanego przez organizm namnażania zmutowanej linii komórkowej. Komórki układu chłonnego, które najczęściej ulegają przemianom nowotworowym to limfocyty B, limfocyty T i komórek NK (naturalne komórki cytotoksyczne).

W zależności od tego, z jakich komórek układu chłonnego wywodzi się nowotwór, może powodować on różne objawy i zajmować różne narządy. Wśród chłoniaków wyróżnia się chłoniaki nie-Hodgkina/nie-Hodgkinowskie (nieziarnicze, NHL – non-Hodgkin lymphoma) i chłoniaka Hodgkina (ziarniczego, HL – Hodgkin lymphoma).

Mając na względzie dynamikę rozwoju choroby, chłoniaki nie-Hodgkina można zaś podzielić na:

  • chłoniaki powolne (tzw. indolentne) – np. chłoniak grudkowy;
  • chłoniaki agresywne np. chłoniaki rozlane z dużych komórek B (DLBCL);
  • chłoniaki bardzo agresywne (np. chłoniak Burkitta).

Chłoniaki nieziarnicze znajdują się na 6 miejscu wśród nowotworów złośliwych jeśli chodzi o zachorowalność i śmiertelność spowodowaną chorobami nowotworowymi. Natomiast chłoniak Hodgkina stanowi około 0,5% wszystkich nowotworów złośliwych z zachorowalnością na poziomie 2-3 osób na 100.000 w ciągu roku.

W przypadku tej choroby obserwuje się dwa szczyty zachorowalności – trzecią dekadę życia i po 50tym roku życia.

Szacuje się, iż w Polsce występuje kilkanaście nowych zachorowań na chłoniaki nieziarnicze na 100 000 mieszkańców rocznie.

Najczęściej występującą grupą chłoniaków nie-Hodgkina są chłoniaki rozlane z dużych komórek B (DLBCL), które wywodzącą się z dojrzałych, obwodowych limfocytów B.

Zachorowania na DLBCL stanowią około 35% wszystkich zachorowań na chłoniaki i około 80% na chłoniaki agresywne. Częstość występowania DLBCL w Europie szacuje się na kilkanaście przypadków na 100 000 w roku i wzrasta ona wraz z wiekiem.

Ponad połowa pacjentów w momencie rozpoznania ma co najmniej 65 lat, jednak choroba może pojawić się właściwie w każdej grupie wiekowej.

Chcesz pomóc Pacjentom i ich bliskim, szukającym niespokrewnionego Dawcy szpiku?

Przyczyny zachorowań

Tak jak w przypadku innych chorób nowotworowych, dokładna przyczyna rozwoju nowotworu nie jest znana. Najczęściej przyczyn jest co najmniej klika, a są to zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe – tzw. wieloczynnikowa i złożona etiopatogeneza.

Tym niemniej w części przypadków chłoniaków, istnieją pewne uznane czynniki ryzyka zachorowania. Można je podzielić na środowiskowe, zawodowe, infekcyjne, immunologiczne i jatrogenne. Niekiedy decydującą rolę odgrywają czynniki genetyczne.

  • Większą zachorowalność na chłoniaki obserwuje się u pracowników przemysłu chemicznego – zwłaszcza gumowego i petrochemicznego, rolników oraz osób narażonych na kontakt z pestycydami, herbicydami, benzenem, azbestem i promieniowaniem jonizującym.
  • Spośród czynników infekcyjnych sprzyjających zachorowaniu na chłoniaki wymienia się przede wszystkim zakażenie wirusem EBV (Epsteina Barr) oraz ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV).
  • Immunosupresja i niedobory odporności o różnej etiologii to także bardzo istotne czynniki zwiększające ryzyko nowotworów układu chłonnego.
  • Podwyższone ryzyka zachorowania występuje także u osób w przeszłości poddawanych chemioterapii bądź chemioradioterapii z powodu innych nowotworów.

Objawy

Do postawienia rozpoznania chłoniaka konieczne jest wykonanie badania histopatologicznego całego zmienionego chorobowo węzła chłonnego lub fragmentu zajętej tkanki. Konieczne jest badanie mikroskopowe, a poza standardową oceną histopatologiczną wykonuje się badania immunofenotypowe w celu dokładniejszej oceny typu/podtypu chłoniaka.

Ponadto w razie podejrzenia/rozpoznania chłoniaka wykonuje się także badania obrazowe określające stopień zaawansowania choroby np.

badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej (USG), barania radiologiczne (RTG, tomografia komputerowa).

Obecnie często w celu określenia zaawansowania choroby oraz monitorowania efektów leczenia wykorzystuje się badanie PET/CT (positron emission tomography) z fluorodeoksyglukozą (FDG).

W momencie rozpoznania choroby z reguły określa się także rokowanie z uwzględnieniem czynników prognostycznych.

Stopień zaawansowania klinicznego chłoniaków jest określany za pomocą tzw. skali Ann Arbor – tabela 2. Często stopnie zaawansowania I i II określa się łącznie jako zaawansowanie ograniczone, zaś stopień II z rozległą masą węzłową (tzw. bulky) oraz stopień III i IV – jako chorobę rozległą.

Obecność objawów ogólnych choroby, czyli gorączki powyżej 38st C przez minimum 2 tygodnie, nocne poty, utrata masy ciała >10% w czasie nie dłuższym niż 6 miesięcy oznacza się literą B, zaś ich nieobecność – literą A.

Leia também:  Jakie Są Objawy Epilepsji?

Stopnie zaawansowania klinicznego chłoniaków wg Ann Arbor

  1. I/IE – zajęcie jednej grupy węzłów chłonnych lub narządu limfatycznego (I) lub jednego narządu pozalimfatycznego(IE).

  2. II/IIE – zajęcie 2 lub więcej grup węzłów chłonnych lub narządów limfatycznych po jednej stronie przepony (II), ewentualnie z dodatkowym zajęciem jednego narządu pozalimfatycznego po tej samej stronie przepony (IIE).

  3. III/IIIE – zajecie 2 lub więcej grup węzłów chłonnych lub narządów limfatycznych po obu stronach przepony (III), któremu może towarzyszyć zajęcie jednego narządu pozalimfatycznego (IIIE).

  4. IV – rozsiane zajęcie kilku narządów pozalimfatycznych z zajęciem jednego lub więcej węzłów chłonnych i narządów limfatycznych.

Objawy kliniczne mogą być bardzo różnorodne. W wielu przypadkach najczęstszym objawem klinicznym jest bezbolesne powiększenie węzłów chłonnych.

Cechami charakterystycznymi, które powinny wzbudzać niepokój onkologiczny są:

  • Bezbolesne powiększenie węzłów chłonnych;
  • Średnica węzłów >2 cm;
  • Tendencja do zrastania się w tak zwane pakiety;
  • Niezmieniona skóra pokrywająca patologicznie zmienione węzły chłonne;
  • Może pojawić się samoistne częściowe zmniejszenie rozmiarów węzłów chłonnych, co niekiedy może opóźniać wizytę u lekarza;
  • Ból węzłów chłonnych po spożyciu alkoholu (występuje u części chorych na chłoniaka Hodgkina).

W razie ucisku chorobowo zmienionych węzłów chłonnych na różne struktury, mogą pojawić się takie objawy jak np. duszność, zaczerwienienie i obrzęk twarzy (zespół żyły głównej górnej); wodobrzusze i obrzęki kończyn dolnych (w przypadku powiększonych węzłów w jamie brzusznej).

Inne objawy, które mogą wystąpić:Bóle brzucha;

  • Krwawienia np. z przewodu pokarmowego, z błon śluzowych, z nosa;
  • Żółtaczka;
  • Zmiany skórne;
  • Świąd skóry (u części chorych na chłoniaka Hodgkina);
  • Objawy neurologiczne – np. spowodowane uciskiem nerwów lub obecnością patologicznej masy w obrębie ośrodkowego układu nerwowego.

Część pacjentów może doświadczać również objawów ogólnych choroby z grupy tzw. objawów B:

  • gorączka >38st C;
  • nocne poty;
  • utrata masy ciała >10%.

W razie zajęcia szpiku kostnego występują z reguły nieprawidłowe wyniki krwi – w morfologii krwi obwodowej stwierdza się zwiększoną leukocytozę oraz niedokrwistość i małopłytkowość.

Leczenie

Chłoniaki zasadniczo należą do chorób wrażliwych na chemioterapię, a niektóre także na radioterapię. Ponadto, szeroko wykorzystywana w niektórych typach chłoniaków jest także terapia z wykorzystaniem przeciwciał monoklonalnych (np. rituksymab) w skojarzeniu z chemioterapią – wówczas jest to immunochemioterapia.

W przeciwieństwie do guzów litych, leczenie chirurgiczne nie jest standardowo wykorzystywane w terapii chłoniaków.

Warto zaznaczyć, iż strategia oraz cel leczenia są nieco odmienne zależnie od rodzaju chłoniaka. W przypadku chłoniaków powolnych (indolentnych) głównym celem leczenia najczęściej jest uzyskanie i jak najdłuższe utrzymanie całkowitej remisji, zaś w przypadku chłoniaków agresywnych – wyleczenie choroby.

Niektórzy chorzy chorobą nawrotową bądź oporną na leczenie wymagają przeszczepienia macierzystych komórek krwiotwórczych (HSCT – hematopoietic stem cell transplantation).

U pacjentów z chłoniakami w pierwszym rzędzie rozważa się przeszczepienie komórek autologicznych (czyli pochodzących od danego pacjenta), a w razie braku efektu terapeutycznego – u wybranych chorych rozważa się przeszczepienie allogeniczne.

Wówczas źródłem macierzystych komórek krwiotwórczych jest inna osoba – zgodna genetycznie, spokrewniona bądź dawca niespokrewniony.

Poza leczeniem przyczynowym zawsze obowiązuje staranne leczenie wspomagające i objawowe dostosowane do indywidualnej sytuacji klinicznej.

Chcesz pomóc Pacjentom i ich bliskim, szukającym niespokrewnionego Dawcy szpiku?

BIBLIOGRAFIA:

Ziarnica złośliwa (chłoniak Hodgkina)

Chłoniak Hodgkina (ziarnica złośliwa) jest chorobą nowotworową układu chłonnego człowieka, która charakteryzuje się obecnością olbrzymich nowotworowych komórek Reed-Sternberga oraz dużych jednojądrzastych komórek Hodgkina, które indukują odczynową proliferację między innymi limfocytów, monocytów, histiocytów oraz makrofagów tworzących naciek ziarniczy. Ziarnica złośliwa należy do względnie rzadko występujących jednostek onkologicznych, a jednocześnie cechuje się wysoką wyleczalnością.

Statystycznie na ziarnicę złośliwą zapadają w Polsce rocznie 2-3 osoby na 100 000 mieszkańców, częściej mężczyźni niż kobiety. Obserwuje się wyższą zachorowalność w dwóch grupach wiekowych: pomiędzy 25-tym, a 30-tym rokiem życia oraz między 50-tym, a 55-tym r.ż.

Przyczyna występowania i rozwoju chłoniaka Hodgkina nie została dotychczas wyjaśniona i nie zdefiniowano dokładnie czynników ryzyka.

Pod uwagę brane są predyspozycje genetyczne (występuje czynnik rodzinny u rodzeństwa tej samej płci) i wpływ czynników środowiskowych, szczególnie w dzieciństwie i młodym wieku.

Przyjmuje się związek choroby z zakażeniem wirusem Epsteina-Barra, który wywołuje mononukleozę zakaźną, zwiększającą ryzyko zapadnięcia na ziarnicę i inne chłoniaki złośliwe.

Pierwsze objawy chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina jest chorobą nowotworową węzłów chłonnych. Podstawowym objawem występującym u 90% pacjentów chorych na ziarnicę złośliwą jest powiększenie węzłów chłonnych szyi. U większości pacjentów umiejscawia się powyżej przepony, najczęściej zajmuje przednie śródpiersie, węzły szyjno-nadobojczykowe i pachowe.

Objawy chłoniaka Hodgkina we wczesnym etapie choroby często przypominają ostre lub przewlekłe zakażenie jamy ustnej bądź gardła.

U chorych występuje wielodniowa gorączka na przemian z okresami bezgorączkowymi, poty nocne, ogólne osłabienie, utrata masy ciała, poalkoholowe bóle węzłów chłonnych (bóle okolicy obojczykowej, pach po spożyciu nawet niewielkiej ilości alkoholu), powiększenie wątroby i śledziony, bóle kości. Świąd skóry jest często objawem choroby bardziej zaawansowanej lub nawrotu ziarnicy złośliwej.

W przypadku chłoniaka Hodgkina stosuje się klasyfikację Ann Arbor do oceny klinicznego zaawansowania ziarnicy złośliwej, natomiast nie zaleca się stosowania tradycyjnej klasyfikacji TNM. Wszystkie stopnie zaawansowania choroby dzielone są dodatkowo w zależności od obecności (B) lub braku (A) wspomnianych objawów z wyjątkiem świądu skóry.

Diagnostyka ziarnicy złośliwej

Diagnozę ziarnicy złośliwej można postawić jedynie na podstawie badania histopatologicznego pobranego w całości węzła chłonnego. W przypadku wyłącznej lokalizacji śródpiersiowej konieczne jest pobranie materiału w mediastinoskopii.

Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa jest niewystarczająca do ustalenia szczegółowego rozpoznania, ponieważ nie pozwala na różnicowanie z niektórymi chłoniakami nieziarniczymi i nie ukazuje struktury węzła koniecznej do ustalenia postaci ziarnicy.

Rozpoznaniem chłoniaka Hodgkina

Koniecznie jest wykonanie:

  • szczegółowy wywiad z uwzględnieniem występowania i szybkości narastania objawów choroby;
  • badanie przedmiotowe wszystkich dostępnych miejsc występowania struktur limfatycznych – węzłów, wątroby, śledziony, pierścienia Waldeyera;
  • badanie radiologiczne – RTG klatki piersiowej, tomografia komputerowa szyi, klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy;
  • oligobiopsja szpiku z talerza biodrowego;
  • badania laboratoryjne – pełne badanie morfologiczne krwi, OB., badanie biochemiczne z uwzględnieniem fosfatazy zasadowej, dehydrogenazy mleczanowej, albumin, opcjonalnie badanie w kierunku infekcji HIV;
  • ze wskazań indywidualnych wykonuje się scyntygrafię kośćca, badanie endoskopowe przewodu pokarmowego, laparoskopię z biopsją wątroby;
  • PET jest wartościowy badaniem służącym do oceny zaawansowania choroby, ponadto umożliwia ocenę odpowiedzi na leczenie.

Leczenie chłoniaka Hodgkina

Chłoniak Hodgkina jest jednym z nielicznych nowotworów, w których podczas ostatnich kilkudziesięciu lat uzyskano zasadniczą poprawę wyników leczenia.

Przyczyniło się do tego dokładniejsze poznanie naturalnego przebiegu choroby oraz wprowadzenie bardziej skutecznych metod diagnostyki patomorfologicznej i obrazowej, nowych schematów wielolekowej chemoterapii , strategii leczenia skojarzonego oraz wysokodawkowej chemioterapii wspomaganej przeszczepieniem krwiotwórczych komórek macierzystych.

Najważniejszym czynnikiem w planowaniu terapii jest stadium zaawansowania choroby nowotworowej, z uwzględnieniem czynników prognostycznych. Należy podkreślić, że wszyscy pacjenci, niezależnie od stadium i rokowania, powinni być poddani leczeniu z intencją wyleczenia. U młodych mężczyzn przed rozpoczęciem chemioterapii należy rozważyć zamrożenie nasienia.

Ważną rolę w zmniejszeniu ryzyka nawrotu ziarnicy złośliwej w przyszłości lub pierwotnej oporności odgrywa właściwe prowadzenie leczenia pierwszej linii. Ważne jest tu dobranie odpowiedniego zestawu cytostatycznego.

Ważne jest zachowanie określonej protokołem intensywności dawki, a stosowanie czynnika pobudzającego wzrost kolonii granulocytów pozwala uniknąć opóźni niania cykli chemioterapii lub zmniejszenia ich dawek. W uzasadnionych przypadkach należy rozważyć leczenie skojarzone z zastosowaniem chemioterapii i uzupełniającej radioterapii.

Należy dołożyć starań, aby we właściwy sposób monitorować leczenie poprzez umiejętne wykorzystanie wczesnej oceny PET-TK.

Leczenie powinno odbywać się w ośrodku specjalistycznym, a w początkowych i najwcześniejszych stadiach choroby najczęściej podstawowym rodzajem leczenia ziarnicy jest radioterapia. W bardziej zaawansowanych przypadkach stosuje się chemioterapię.

We wczesnych stopniach zaawansowania i korzystnym rokowaniu leczenie polega na podaniu 2-3 kursów chemioterapii według programu ABVD i następnie napromienianiu zajętych pierwotnie okolic węzłowych.

We wczesnych stopniach zaawansowania z obecnością niekorzystnych czynników rokowniczych podaje się 4 kursy chemioterapii według programu ABVD, a następnie napromienia zajęte pierwotnie okolice węzłowe. Zaawansowane postaci choroby leczy się 6-8 kursami ABVD.

U części chorych stosowane jest także napromienianie masywne zajętych pierwotnie okolic.

U chorych z bardzo dużym ryzykiem nawrotu stosuje się niekiedy intensywne programy wielolekowe o dużej toksyczności (np. BEACOPP).
Obecnie w ramach prospektywnych badań klinicznych ocenia się skuteczność nowych leków cytotoksycznych takich jak: winorelbina, idarubicyna, gemcytabina oraz immunoterapii.

Immunoterapia znajduje zastosowanie w zwalczaniu przetrwałych komórek nowotworowych (opornych na uprzednio zastosowane schematy leczenia). Prowadzone badania dotyczą możliwości zastosowana immunoterapii biernej (np.

przeciwciała monoklonalne specyficznie ukierunkowane na komórki nowotworowe) oraz immunoterapii aktywnej – z użyciem odpowiednio przygotowanych cytokin, szczepionek z komórek nowotworu lub z zastosowaniem terapii genowej.

ZOBACZ:  ONKOHEMATOLOGIA

Ziarnica złośliwa (chłoniak Hodgkina) – objawy, diagnostyka i leczenie, opracował red. Jarosław Goślińsk, foto: flickr.com, licencja CC:  cnicholsonpath

źródła: M. Pawlicki, J. Legutko, Zarys diagnostyki nowotworów złośliwych oraz opieki w trakcie i po leczeniu onkologicznym, 2013; M. Krzakowski, P. Podemski, K. Warzocha, P. Wysocki, Onkologia kliniczna TOM II, Gdańsk 2015; Pod red. J. Walewski, Nowotwory układu chłonnego, Warszawa 2011; R. Kordek, Onkologia, Podręcznik dla studentów i lekarzy, Gdańsk 2013.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*