Zespół Gardnera – przyczyny, objawy, leczenie

Jak daleko może posunąć się potrzeba doznawania opieki i sprawowania kontroli nad otoczeniem? Zespół Münchhausena jest zaburzeniem psychicznym, w którym doświadczająca go osoba świadomie wywołuje choroby, by trafić do szpitala i zostać poddaną leczeniu. Jakie są objawy, przyczyny i jak leczyć zaburzenie pozorowane?

Zespół Münchhausena i jego odwrócona forma, której wyjaśnieniem zaraz się zajmiemy, są tematami, które na przestrzeni minionego roku przeplatały w kilku docenionych przez krytyków seriali.

Mowa o “Sharped Objects” z Amy Adams i “The Act” z Patricią Arquette. O ile pierwszy z tytułów powstał w oparciu o książkę, scenariusz drugiego napisało życie i pewna dramatyczna historia z USA.

Weźmy pod lupę zespół Münchhausena i jego odwróconą formę.

Zespół Münchhausena – co to jest?

Zespół Münchhausena zwany inaczej zaburzeniem pozorowanym czy zespołem pacjenta wędrującego po szpitalach jest chorobą psychiczną, w której dotknięte nią osoby zgłaszają fikcyjne objawy somatyczne lub nawet świadomie ją wywołują, by zostać uznanym za chorego i poddać się leczeniu. Szpitalne zabiegi stają się dla nich sensem życia i wywołują u siebie dolegliwości jak krwawienia, zakażenia, wymioty, zatrucia, a wszystko po to, by trafić pod opiekę specjalistów.

Zobacz: 6 naturalnych metod leczenia stanów lękowych

Zespół Gardnera – przyczyny, objawy, leczenie

Przeniesiony zespół Münchhausena

Na samym wstępie tylko wspomnieliśmy o przeniesionym zespole Münchhausena zwanym także odwróconym, ale i obiecaliśmy, że zagadnienie to zostanie rozwinięte.

Zatem, specjaliści zajmujący się osobami, których stan zdrowia pozostawał tajemnicą, zwrócili uwagę na ich rodziców, po czym stwierdzili, że to właśnie matka lub ojciec odpowiedzialny jest za wywoływanie objawów choroby u dziecka.

Celem takich działań jest uzyskanie dalszego, nieraz to zaawansowanego leczenia, a powodem jest chęć pokazania siebie jako czułego i zatroskanego rodzica oraz opiekowanie się dzieckiem.

Przyczyn przeniesionego zespołu Münchhausena można dopatrywać się w nieszczęśliwym dzieciństwie opiekunów podtruwających swoje dzieci. Dodajmy, że tacy rodzice mają bardzo szeroki repertuar działań od podawania toksycznych środków po wychładzanie, głodzenie itd.

Rodzice cierpiący na tę chorobę wielokrotnie krytykują lekarzy i zarzucają im, że nie są w stanie pomóc ich dzieciom. Mogą także sprawiać wrażenie nadopiekuńczych.

Zobacz: Zespół stresu pourazowego. Czym jest PTSD?

Zespół Gardnera – przyczyny, objawy, leczenie

Zespół Münchhausena – objawy

Chorzy na zespół Zespół Münchhausena nie symulują choroby (tak, jak osoby, które przykładowo chcą wymusić zwolnienie), ale prowokują sytuacje groźne dla swojego zdrowia.

Jednocześnie nie są świadomi powodów, dla których to robią. Często odwiedzają lekarza, a gdy ten zaczyna stawać się podejrzliwy, zmieniają go na innego.

Zaznaczmy, że takie osoby wcale nie chcą doznać ulgi, ale troski i bycia w centrum uwagi.

Zobacz: Zespół kompulsywnego objadania się- gdy jedzenie przejmuje kontrolę

Zespół Gardnera – przyczyny, objawy, leczenie

Zespół Münchhausena – przyczyny

Choć przyczyny zespołu Münchhausena nie są do końca poznane, wskazuje się na bardzo silną chęć wzbudzania zainteresowania i podziwu. Dziwne? Może, ale podziw rozumiany jest tutaj jako prawienie pacjentowi komplementów o jego dzielności i wytrwałości.

Pacjentowi zależy też na tym, by personel medyczny zastanawiał się nad jego tajemniczą chorobą, co daje mu poczucie sprawowania kontroli. Źródłem zespołu pozorowanego może być także agresja, która kierowana jest na własne ciało.

Podejrzewa się, że podłożem tej choroby psychicznej mogą być traumy z dzieciństwa jak przemoc fizyczna i brak zaspokajania potrzeb emocjonalnych. Taki stan rzeczy sprawił, że maltretowane dzieci wyrosły na osoby nieumiejące nawiązywać bliższych relacji z innymi i czują się odrzucone, a potrzebę wzbudzania zainteresowania osiągają chorobami.

Mówiąc bliskim o swoim złym stanie zdrowia dostają empatię. Jednak, gdy lekarze oznajmiają pacjentowi, że jego stan zdrowia jest w porządku, muszą wymyślać coraz to nowe objawy, które pozwolą im osiągnąć swój cel.

Zespół Gardnera – przyczyny, objawy, leczenie

Zespół Münchhausena – rozpoznanie i leczenie

Zespół Münchhausena nie jest łatwy do rozpoznania, ponieważ lekarze w pierwszej kolejności skupiają się na szukaniu przyczyny dolegliwości, z którą zgłosił się do nich pacjent.

Jednak, gdy specjalista zaczyna podejrzewać, co naprawdę może kryć się pod zasłoną celowo wywołanych dolegliwości, chory zmienia opiekuna medycznego.

Lekarz powinien zwrócić uwagę na prawidłowe wyniki badań, które nie uzasadniają dolegliwości, nadmierne zainteresowanie leczeniem i lekami, ustawanie objawów przy obecności rodzica, nadprzeciętną wiedzę medyczną pacjenta lub jego rodziców i rany, które mógłby zadać sobie sam.

Warto zwrócić uwagę na relację chorego z jego opiekunem (przeniesiony zespół Münchhausena).

Alarmujące powinny być zachowania takie, jak rozbieżność między wywiadem, a obrazem klinicznym choroby, brak skutków podjętych metod leczenia, brak objawów przy nieobecności rodzica, jego przesadna troska o dziecko (np. odmawianie zostawienia go samego choćby na chwilę) i również nadprzeciętna wiedza medyczna.

Zespół Münchhausena nie jest łatwy w leczeniu, ponieważ pacjenci i ich rodzice często budują perfekcyjny obraz choroby, a gdy pojawia się podejrzenie o wywoływanie złego stanu zdrowia, chory reaguje zaprzeczeniem i nie wraca do lekarza, który jest na właściwym tropie jego choroby. Jednak jeśli dojdzie do leczenia, bardzo ważną rolę odgrywa psychoterapia polegająca na uświadamianiu potrzeb pacjenta i nauki go samoakceptacji.

Rak odbytu – przyczyny, objawy, leczenie

Nowotwór to nieprawidłowa tkanka, która cechuje się gwałtownym namnażaniem, w efekcie, czego zaburza właściwe funkcjonowanie organizmu. Najczęściej ten typ nowotworu dotyka osoby między 50. a 60 rokiem życia. Płeć, która w większości choruje na raka odbytu to mężczyźni. Kobiety znacznie rzadziej dotyka ta przypadłość.

Poziom zachorowania na nowotwór odbytnicy w Polsce wciąż rośnie. Zgodnie z danymi zamieszczony na Krajowym Rejestrze Nowotworów w 1980 roku rak dotykał 2288 mężczyzn z kolei rok 2013 pokazuje już, że na nowotwór odbytnicy zachorowało aż 9548. Liczba kobiet w 1980 roku wyniosła 2432, a rok 2013 to 7902 zachorowań.

Leia também:  Ciężkie nogi – przyczyny i domowe sposoby na uczucie ciężkich nóg

Łącznie na przestrzeni lat 1980-2013 obie płcie, które dotknęła choroba to aż 1745 osób.

Przyczyny

Spis treści

  • Przyczyny
    • Przyczyny wewnętrzne z kolei to:
    • Objawy
    • Leczenie

Przyczyny raka odbytu możemy podzielić na dwie kategorie: przyczyny zewnętrzne (środowiskowe) oraz wewnętrzne. Do czynników zewnętrznych zaliczamy:

  • nadmierne palenie tytoniu
  • zbyt duża ilość spożywanych tłuszczów
  • brak warzyw i owoców w codziennej diecie
  • niedobór witamin: A, E oraz selenu
  • jedzenie czerwonego mięsa w dużych ilościach
  • zaparcia, których powodem jest otyłość lub niska zawartość błonnika

Przyczyny wewnętrzne z kolei to:

  • cysty łojowe i nowotwory skórne (zespół Muira Torre`a dla którego charakterystyczne jest występowanie nowotworowych gruczołów łojowych w sporej ilości)
  • gruczolaki
  • wrzodziejące zapalenia jelita grubego
  • rak złośliwy układu nerwowego (zespół Turcota )
  • torbiele naskórne i guzy mezodermalne (zespół Gardnera – następstwem są liczne torbiele naskórkowe jak również barwnikowe zmiany siatkówki)
  • zespół Lynch I – zespół dziedzicznej predyspozycji do nowotworów; Lynch I dotyczy typu nowotworu, jakim jest rak jelita grubego
  • zespół Lynch II – wraz z nowotworem jelita grubego funkcjonują jednocześnie inne rodzaje tj. rak macicy, jajnika, jelita cienkiego, moczowodu, żołądka czasami (jednak nie tak często) także dróg żółciowych, centralnego układu nerwowego oraz skóry
  • choroba Leśniowskiego – Crohna – schorzenie zapalne jelit; atakuje układ pokarmowy, jednak w głównej mierze koncentruje się na końcowej części jelita cienkiego i początkowej jelita grubego

Objawy

Nowotwór odbytnicy najczęściej rozwija się w sposób powolny i przez długi okresu czasu jest trudny do zidentyfikowania, ponieważ objawy są niewidoczne. To, co powinno nas zaniepokoić to trudności z wypróżnianiem się tzn. objawy biegunki czy zaparcia.

Dodatkowo podczas oddawania stolca może pojawiać się śluz najczęściej razem z krwią. W chwili zaobserwowania wskazanych objawów, które są najbardziej charakterystyczny dla raka odbytu ważne jest, aby udać się niezwłocznie do lekarz w celu wykonania szczegółowych badań.

Typowe objawy nowotworu odbytnicy to:

  • wzdęcia
  • spadek na wadze tzn. utrata masy miała
  • zaparcia
  • zwiększenie się obwodu brzucha
  • niedrożność układu pokarmowego
  • brak apetytu
  • podczas oddawania stolca pojawiająca się krew z odbytu (tzw. krwawienie jawne oraz utajone)
  • bóle w dolnej części brzucha
  • wzrost temperatury
  • zwiększona objętość wątroby z uwagi na występujące przerzuty
  • badanie palpacyjne – badanie dotykiem

Leczenie

Typ leczenia, jaki powinien zostać wprowadzony zależy tak naprawdę od osoby chorej. Nieprawidłowo dobrania terapia grozi powikłaniami, dlatego tak ważne jest wdrożenie odpowiedniego leczenia dla poszczególnych pacjentów. Raka odbytnicy możemy leczyć poprzez:

a) leczenie chirurgiczne operacja metodą Hartmanna – metoda wykorzystywana w chirurgii polegająca na usunięciu zmiany chorobowej amputacja brzuszno-kroczowa (sposób Miles`a) – zabieg mający na celu wycięcie odbytnicy wraz z guzem nowotworowym resekcja przednia – typ operacji zastosowany po raz pierwszy przez Dixona cechuje się usunięciem guza umiejscowionego w górnej części odbytnicy wycięcie mezorectum – usunięciu podlegają tkanki około odbytnicze; ta metoda leczenia zwiększa szansę na całkowite wyleczenie jak również zmniejsza ryzyko nawrotu

b) radioterapia przedperacyjna – celem tej metody jest całkowite zniszczenie guza bądź jego zmniejszenie

c) radioterapia pooperacyjna – wykonana jest, kiedy choroba osiąga stadium zaawansowane np. nowotwór jest złośliwy czy wystąpiły przerzuty; zaletą radioterapii pooperacyjnej jest zmniejszenie możliwości nawrotu o 50% d) chemioterapia pooperacyjna e) leczenie paliatywne – metody wykorzystywane w ramach tego sposobu leczenia to np. radioterapia, krioterapia, laseroterapia

Najważniejsze jest dbanie o siebie i swoje zdrowie. Niezwykle istotne w przypadku nowotworu odbytnicy, ale i każdego typu raka jest wczesna diagnoza choroby. W momencie, gdy pojawiają się niepokojące objawy należy jak najszybciej udać do lekarza w celu konsultacji i w razie potrzeby wykonania serii badań.

Nawet gdyby dolegliwości nie wskazywałyby na nic poważnego zawsze należy zweryfikować to u właściwego specjalisty. Wczesna diagnoza pozwala na podjęcie odpowiedniego leczenia, a co za tym idzie możemy przyczynić się do zniwelowania choroby.

Zwlekając tylko sobie szkodzimy, dlatego warto kierować się zasadą – lepiej zapobiegać niż leczyć.

Tłuszczaki – łagodne zmiany przerostowe tkanki tłuszczowej

Tłuszczaki

Czym są i jak powstają tłuszczaki?

Tłuszczaki to nowotwory łagodne wywodzące się z tkanki tłuszczowej. Mają one charakter dobrze ograniczonego guza otoczonego torebką łącznotkankową, który jest wypełniony tkanką tłuszczową. Guzy te mają łagodny charakter, czyli nie mają zdolności naciekania poza torebkę łącznotkankową ani tworzenia przerzutów odległych. Nie stanowią wręcz zagrożenia dla zdrowia i życia.

Tłuszczaki lokalizują się najczęściej w obrębie tkanki podskórnej, ale mogą również występować w innych lokalizacjach takich jak narządy miąższowe typu wątroba. Mogą występować zarówno pojedynczo jak i w formie tłuszczaków mnogich. Zazwyczaj pojawiają się u osób po 40 roku życia. Pomimo, że nie są groźnym schorzeniem, poprzez wzrastanie mogą stanowić istotny defekt kosmetyczny.

Przyczyny powstawania tłuszczaków nie zostały jednoznacznie określone. Istnieje kilka teorii mogące tłumaczyć genezę tych nowotworów. Jedna z nich mówi o czynnikach genetycznych. Inna zaś przedstawia wersję, jakoby stany zapalne oraz cząsteczki wydzielane przez układ immunologiczny stymulują nadmierne podziały komórek tłuszczowych. Żadna z tych teorii nie została jednak potwierdzona.

Pomimo braku jednoznacznych informacji tłumaczących dlaczego powstają tłuszczaki, wyodrębniono pewne czynniki ryzyka, których występowanie sprzyja tworzeniu się łagodnych guzów tłuszczowych.

Należą do nich przede wszystkim wiek pomiędzy 40 a 60 rokiem życia, przebyty przez pacjenta lub członka jego rodziny nowotwór złośliwy, nadwaga, miejsce po urazie, a także obecność pewnych schorzeń, które same w sobie mogą predysponować do powstawania tłuszczaków.

Należą do nich stosunkowo rzadkie zespoły chorobowe takie jak choroba Decruma, choroba Cowden, choroba Madelunga, czy zespół Gardnera.

Leia também:  Pokrzywka cholinergiczna – przyczyny, objawy i leczenie

Jakie są rodzaje tłuszczaków?

  • Tłuszczaki są guzami charakteryzującymi się różnorodną budową histopatologiczną. Na podstawie tych różnic wyróżniono kilka rodzajów tłuszczaków, z których najpopularniejsze przedstawiono poniżej:
  • Naczyniakotłuszczak – jest to guz tłuszczowy, w obrębie którego występuje duża ilość naczyń krwionośnych.
  • Zimowiak – jest to bardzo rzadko spotykany rodzaj tłuszczaka, występujący głównie u niemowląt.
  • Tłuszczak – bardzo dobrze odgraniczony guz, ubogonaczyniowy, pojedynczy.

Lipoblastoma – jest to rodzaj tłuszczaka występujący przede wszystkim u małych dzieci oraz niemowląt.

Pomimo swojego łagodnego charakteru, wymaga różnicowania z tłuszczakomięsakiem, który z kolei jest bardzo złośliwym nowotworem.

  1. Mięśniakotłuszczak – łagodny, dobrze odgraniczony guz, zbudowany z tkanki tłuszczowej oraz mięśniowej.
  2. Myelolipoma – guz zbudowany z tkanki tłuszczowej oraz tkanki szpiku kostnego.
  3. Tłuszczak z komórek wrzecionowatych, tłuszczak wielopostaciowy – zmiana posiadająca liczne komórki tłuszczowe oraz niewielką ilość drobnych naczyń krwionośnych.

Jak się objawiają tłuszczaki?

Podstawowym objawem tłuszczaka zlokalizowanego w tkance podskórnej jest obecność dobrze wyczuwalnego, miękkiego, niebolesnego guza. Zmiana jest ruchoma zarówno względem skóry, jak i podłoża. Pod wpływem ucisku na chwilę ulega odkształceniu. Charakteryzuje się powolnym wzrostem, mogąc osiągać rozmiary nawet do kilkunastu kilometrów oraz wagę do kilku kilogramów.

Oczywiście do takich sytuacji dochodzi w przypadku braku odpowiedniego leczenia. Zazwyczaj nie towarzyszą jej objawy ogólne takie jak gorączka, ból, poty nocne czy ubytek masy ciała.

Dużo bardziej skomplikowana jest symptomatologia tłuszczaków występujących narządowo.

W zależności od lokalizacji mogą występować takie objawy jak niedokrwistość, nadciśnienie tętnicze, żółtaczka, upośledzenie funkcjonowania nerek, zaburzenia krzepnięcia, obrzęki obwodowe, zaburzenia oddychania i inne.

Bardzo ważne jest, aby zauważając zmianę budzącą podejrzenie tłuszczaka skonsultować się z lekarzem. W znakomitej większości przypadków rozpoznanie możliwe jest do postawienia na podstawie obrazu klinicznego.

W przypadkach wątpliwych wykonuje się przezskórne USG zmiany, a w sytuacji dalszych wątpliwości pobiera się biopsję chirurgiczną i ostateczną diagnozę stawia się na podstawie badania histopatologicznego.

Jak się leczy tłuszczaki?

Podstawową metodą leczenia tłuszczaków jest zabieg chirurgiczny. W przypadku pojedynczego tłuszczaka jest on wykonywany w znieczuleniu miejscowym, w przypadku tłuszczaków mnogich konieczne jest zastosowanie leczenia ogólnego.

Zabieg polega na nacięciu tkanek i usunięciu guza wraz z torebką łącznotkankową, a następnie zaszyciu rany.

Usunięty guz obowiązkowo poddawany jest badaniu histopatologicznemu mającemu na celu ustalenie z całą pewnością rozpoznania, co umożliwia zakończenie procesu leczenia tego schorzenia.

Innym sposobem leczenia tłuszczaków jest ostrzykiwanie zmiany steroidami. Leki podawane są w zastrzykach bezpośrednio do guza, powodując stopniowe zmniejszanie jego rozmiarów. Metoda ta ma jednak dwie podstawowe wady. Po pierwsze nie daje możliwości całkowitego usunięcia tłuszczaka, a jedynie zmniejsza jego rozmiary. Po drugie nie ma możliwości wykonania badania histopatologicznego.

Jednakże również współczesna medycyna estetyczna daje możliwości raczenia sobie z tym schorzeniem. Metodą proponowaną przez tę dziedzinę medycyny jest liposukcja laserowa. Zalecana jest szczególnie u osób posiadających mnogie, wieloguzkowe zmiany, a na przykład istnieją u nich przeciwwskazania do znieczulenia ogólnego.

W czasie zabiegu lekarz umieszcza niewielkich rozmiarów sondę w okolicy tłuszczaka. Zadaniem sondy jest odessanie tkanki tłuszczowej z wnętrza guza. Następnie specjalną kaniulą usuwa się torebkę łącznotkankową opróżnioną z tłuszczu. Dodatkową zaletą tej metody jest to, iż nie pozostawia ona blizn.

Urządzeniem, które bezboleśnie wykonuje liposukcję laserową jest Lipolife.

Czy są sposoby zapobiegania powstawaniu tłuszczaków?

Tak naprawdę, biorąc pod uwagę potencjalne mechanizmy powstawania tłuszczaków oraz czynniki ryzyka ich wystąpienia, praktycznie nie ma możliwości profilaktyki pojawienia się tłuszczaków. Jedyny czynnik ryzyka, któremu możemy przeciwdziałać to unikanie urazów.

Dlatego bardzo ważna jest samoświadomość i obserwacja własnego ciała tak, aby w przypadku zaobserwowania podejrzanych zmian jak najszybciej zgłosić się do lekarza.

Jest to o tyle istotne, że sami nie jesteśmy w stanie określić, czy mamy do czynienia z łagodnym tłuszczakiem, czy może z tłuszczakomięsakiem, który jest nowotworem o wysokim stopniu złośliwości.

Tłuszczak

Tłuszczak jest rosnącą pod skórą masą, która najczęściej przybiera postać guza. Zalicza się on do tak zwanej grupy nowotworów niezłośliwych. Nie stanowi zagrożenia dla życia, stąd nie należy się go obawiać, jednakże może stanowić problem natury estetycznej i wpływać na nasz dyskomfort psychiczny, powodując kompleksy.

Czym jest tłuszczak i jakie są objawy?

Występujący pojedynczo bądź w skupiskach, tłuszczak jest dolegliwością, na którą najczęściej narażone są osoby między 40, a 60 rokiem życia, chociaż może pojawić się także u ludzi zarówno młodszych, jak i starszych. Najczęściej występuje na brzuchu, placach, rękach, pośladkach, a także na policzkach. Może on również występować na narządach wewnętrznych i wówczas może sprawiać problemy zdrowotne.

Tłuszczak jest zbudowany z torebki łącznotkankowej, w której zbiera się tłuszcz i przyjmuje formę przesuwalnego, miękkiego guza umieszczonego pod skórą.

Tłuszczak rośnie bardzo powoli i może osiągać wielkość od kilku milimetrów, do nawet kilkunastu centymetrów.

Skóra w miejscu jego występowania wygląda normalnie, nie jest ani zaczerwieniona, ani się nie łuszczy, natomiast w momencie przyciśnięcia tłuszczak chwilowo się odkształca, nie powodując przy tym bólu.

Przyczyny występowania wspomnianego guza nie są do końca znane.

Najczęściej przyjmuje się, iż tłuszczak powstaje w związku z predyspozycjami genetycznymi lub pod wpływem stanów zapalnych i cząstek wydzielanych przez układ immunologiczny, które odpowiadają za pobudzenie do wzrostu adipocytów, czyli komórek syntetyzujących i magazynujących tłuszcz w organizmie. Istnieje kilka czynników, które mogą zwiększać ryzyko pojawienia się tłuszczaka:

  • wiek – najbardziej narażone są osoby w przedziale wiekowym 40-60 lat,
  • predyspozycje genetyczne – występowania tłuszczaka u członków rodziny zwiększa ryzyko jego pojawienia,
  • nadwaga – guz częściej występuje u osób z nadwagą,
  • urazy i rany – często występuje w miejscach po przebytych urazach lub posiadanych ranach,
  • choroba Decruma, choroba Cowdena, choroba Madelunga lub zespół Gardnera – schorzenia te sprzyjają rozwijaniu się tłuszczaka.
Leia também:  Kłucie w prawym boku

Jakie są rodzaje tłuszczaków?

Wyodrębniono kilka różnych rodzajów tłuszczaka. Najczęściej występujące to:

  1. angiolipoma – otoczony jest tkanką łącznotkankową, natomiast w badaniu mikroskopowym zauważalne są liczne naczynia krwionośne

  2. zimowiak – najczęściej spotykany u małych dzieci

  3. lipoma – odgraniczona, pojedyncza zmiana, którą łatwo da się wyczuć palcem,

  4. lipoblastoma – spotykany głównie u niemowląt i małych dzieci. Należy zwrócić specjalną uwagę, aby odróżnić go od tłuszczakomięsaka będącego nowotworem złośliwym

  5. myolipoma – przyjmuje charakter wyraźnie odgraniczony i nie stanowi zagrożenia w postaci zezłośliwienia

  6. myelolipoma – rodzaj guza, który zbudowany jest z tkanki tłuszczowej oraz tkanki szpikowej, jednakże nie posiada on skłonności do zezłośliwienia

  7. tłuszczak z komórek wrzecionowatych oraz tłuszczak wielopostaciowy – zmiany niezłośliwe, które posiadają drobne naczynia krwionośne oraz adiopocyty

Leczenie tłuszczaka

W momencie zaobserwowania u siebie zmian, które przypominają tłuszczaka, powinniśmy udać się do lekarza. Zazwyczaj rozpoznania dokonuje się poprzez badanie fizykalne, co pozwoli nam utwierdzić się w tym, iż zmiana jest niezłośliwa. Ten rodzaj guza nie wymaga leczenia, jednakże jest on często usuwany ze względów estetycznych. Najczęściej tłuszczaka usuwa się metodami, takimi jak:

  • chirurgiczne wycięcie tłuszczaka – jest to najczęściej stosowana metoda w przypadku występowania tej dolegliwości. W trakcie zabiegu lekarz nacina tkanki, z których usuwa zmianę wraz z torebką łącznotkankową. W przypadku pojedynczego tłuszczaka zabieg odbywa się w znieczuleniu miejscowych, natomiast gdy występuje skupisko guzów (tzw. tłuszczaki mnogie) stosuje się znieczulenie ogólne.
  • liposukcja – zalecana osobom, u których występują tłuszczaki mnogie. Poprzez niewielkie nacięcie odsysa się tłuszcz przy pomocy specjalnej sondy. Następnie, lekarz usuwa torebkę łącznotkankową. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym.
  • Ostrzykiwanie zmiany chorobowej sterydami – lek, w formie zastrzyków, podawany jest do wnętrza guza powodując jego zmniejszanie się. Metoda ta nie powoduje całkowitego usunięcia tłuszczaka, a jedynie jego znaczne zmniejszenie. Dodatkowo w przypadku tego rodzaju terapii, lekarz nie ma możliwości wykonania badania histopatologicznego, które służy potwierdzeniu rozpoznania i braku zmian o charakterze złośliwym.

Rodzinna polipowatość gruczolakowata – przyczyny, objawy, leczenie, powikłania

Rodzinna polipowatość gruczolakowata to choroba genetyczna, w której występują liczne polipy gruczolakowate jelita grubego. Zmiany powstają zazwyczaj w drugiej dekadzie życia.

Jest to bardzo rzadka choroba, szacuje się, że w populacji Unii Europejskiej występuje u 3-10 osób na 100 000. Rodzinna polipowatość gruczolakowata uznawana jest za stan przedrakowy, który prowadzi do powstania raka jelita grubego.

Odmianą rodzinnej  polipowatości gruczolakowatej jest zespół Gardnera, w którym występują nawet tysiące polipów, a dodatkowo także:

  • guzy mezodermalne o typie kostniaków,
  • torbiele naskórkowe,
  • guzy desmoidalne,
  • przerost nabłonka barwnikowego siatkówki.

Najczęściej rodzinna polipowatość gruczolakowata nie ujawnia się przed ukończeniem 10 roku życia. Zazwyczaj choroba rozwija się w pełni dopiero w 3-4 dekadzie życia. Zdarzają się jednak wyjątki, gdy objawy choroby pojawiają się już u noworodków lub też w okresie wczesnoniemowlęcym.

Rodzinna polipowatość gruczolakowata występować może także w postaci poronnej. Wiąże to się ze zdecydowanie mniejszą ilością guzków, zazwyczaj nieprzekraczającą 100. Ponadto polipy rozwijają się w późniejszym wieku i nie niosą za sobą tak wysokiego ryzyka rozwoju nowotworu.

Polipy mogą umiejscawiać się w całej długości jelita, jednak najczęściej występują w esicy oraz odbytnicy. Zazwyczaj ich wielkość nie przekracza 1 centymetra. Swoim wyglądem mogą przypominać powiększone grudki chłonne znajdujące się w okrężnicy, może być to przyczyną nierozpoznania choroby podczas badania kolonoskopowego.

Objawy rodzinnej polipowatości gruczolakowatej

Podstawowym objawem występującym przy rodzinnej polipowatości gruczolakowatej jest znaczna ilość polipów gruczolakowatych o różnych wielkościach, znajdujących się w okrężnicy oraz w odbytnicy.

U mniej więcej połowy chorych w wieku 15 lat występują już polipy, natomiast u chorych w wieku 35 lat już mniej więcej w 95% przypadków.

Ponadto chorobie towarzyszyć może polipowatość dna żołądka, gruczolaki jelita cienkiego, a także polipy dwunastnicy.

Rodzinnej polipowatości gruczolakowatej towarzyszyć mogą różne objawy pozajelitowe, między innymi:

  • kostniaki,
  • nieprawidłowości w uzębieniu, między innymi wrodzone braki zębów, zęby nadliczbowe czy też torbiele zębowe,
  • guzy desmoidalne,
  • wrodzona hipertrofia barwnikowa siatkówki,
  • torbiele epidermoidalne.

Dodatkowo rzadziej pojawiają się:

  • rak tarczycy,
  • hepatoblastoma – rzadki złośliwy guz wątroby,
  • rak jelita cienkiego,
  • guzy mózgu,
  • rak nadnerczy,
  • rak dróg żółciowych.

Rodzinna polipowatość gruczolakowata – przyczyny powstawania

Rodzinna polipowatość gruczolakowata jest dziedziczona w sposób autosomalny dominujący. Jednak w przypadku mniej więcej 25-30% osób mutacja zachodzi spontanicznie i wówczas ujemny jest wywiad rodzinny.

Do rozpoznania rodzinnej polipowatości gruczolakowatej prowadzi badanie kolonoskopowe.

Aktualnie u osób obciążonych ryzykiem powstania choroby, co 12 miesięcy od momentu wejścia w okres dojrzewania wykonuje się sigmoidoskopię. Dzięki temu możliwe jest wykrycie pierwszych objawów rodzinnej polipowatości gruczolakowa tej, jeszcze przed rozwinięciem się inwazyjnego nowotworu.

Leczenie rodzinnej polipowatości gruczolakowatej

Najczęściej wykonuje się całkowitą kolektomię, czyli całkowite usunięcie jelita grubego. Zdarza się, że konieczne może być wykonane protokolektomii, która polega na usunięciu jelita grubego łącznie z odbytnicą.

Zazwyczaj w przypadku tego zabiegu wykonuje się także stomię, czyli sztuczny odbyt, jednak w niektórych przypadkach możliwe jest przeprowadzenie zabiegu z zachowaniem funkcji odbytu.

Podejmowane są także próby leczenia choroby za pomocą niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Ryzyko powstania raka jelita grubego

U niemal wszystkich chorych na rodzinną polipowatość gruczolakowatą, którzy nie zostają poddani odpowiedniemu leczeniu, rozwija się rak jelita grubego. Najczęściej rak rozwija się po dekadzie od pojawienia się polipów, czyli mniej więcej w wieku 40-50 lat.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*