Zerwanie więzadła w kolanie – przyczyny, objawy, leczenie

Porady eksperta

Jedne z najczęstszych, a jednocześnie trudnych do wyleczenia kontuzji, to zapalenie więzadła rzepki, kolana albo zapalenie więzadła w stopie. Co powoduje ten rodzaj urazu? Jak rozpoznaje się i leczy zapalenie więzadeł? Wyjaśniamy w artykule.

Czym jest więzadło?

Więzadło to pasma wytrzymałej tkanki łącznej, łączące ze sobą kości, służące wsparciu i wzmocnieniu stawów, podtrzymaniu narządów wewnętrznych oraz stabilizacji ludzkiego szkieletu. Co charakterystyczne, są dość elastyczne, ale mało rozciągliwe.

Zerwanie więzadła w kolanie – przyczyny, objawy, leczenie

Czym różni się więzadło od bardzo podobnej tkanki, którą jest ścięgno? Przede wszystkim tym, że ścięgno jest  przedłużeniem mięśnia, przytwierdzającym go do kości. Więzadło natomiast łączy ze sobą kości bezpośrednio. W związku z tym nie bierze czynnego udziału w wytwarzaniu ruchu (powodowanego przez mięśnie), a jedynie częściowo ogranicza ruchomość danego stawu.

Zerwanie więzadła w kolanie – przyczyny, objawy, leczenieWięzadło w stopie. Źródło: https://bit.ly/2J5napo

Zapalenie więzadeł – przyczyny i najczęstsze urazy

Stany zapalne pojawiają się w więzadłach zwykle na skutek urazu. Przyczyną może być nadmierne napięcie czy naciągnięcie samych więzadeł lub też ścięgien albo mięśni w ich okolicy.

Bardziej szczegółowe źródła problemu zależą oczywiście od konkretnej lokalizacji urazu. Często jednak jest to efekt skręcenia stawu i naciągnięcia, naderwania lub zerwania więzadła.

Dlatego, choć więzadeł w naszym ciele jest dużo więcej, to na kontuzje najbardziej narażone są struktury znajdujące się w nogach. Mowa o następujących więzadłach zlokalizowanych w kolanie:

  • więzadło rzepki,
  • więzadło poboczne piszczelowe,
  • więzadło poboczne strzałkowe,
  • więzadło krzyżowe przednie,
  • więzadło krzyżowe tylne,

i w stopie:

  • więzadło piszczelowo-strzałkowe,
  • więzadło skokowo-strzałkowe,
  • więzadło strzałkowo-piętowe,
  • więzadło skokowo-piętowe.

Zapalenie więzadła rzepki – jako jedna z najczęstszych kontuzji sportowych – jest zwyczajowo nazywane “kolanem skoczka”, ponieważ powodowane jest przeciążeniem powtarzalnymi skokami, które skutkują nawarstwiającymi się mikrouszkodzeniami tkanki. Nie bez powodu najczęściej zapalenie więzadeł kolanowych dotyka koszykarzy, siatkarzy, piłkarzy i szczypiornistów. Więcej piszemy o tym w artykule pt. Kolano skoczka – przyczyny, objawy i leczenie z wykorzystaniem lasera wysokoenergetycznego.

Jeszcze częstsze – i dotykające nie tylko sportowców – jest zapalenie więzadła w stopie, które spowodowane jest zwykle skręceniem stawu skokowego. Wystarczy nierówne albo niestabilne podłoże, potknięcie czy krzywe ustawienie stopy podczas lądowania, by pojawił się uraz. W zależności od kierunku skręcenia, uszkodzone mogą zostać różne więzadła.

Objawy zapalenia więzadeł

Odmienne kontuzje posiadają oczywiście nieco inne objawy. Są jednak pewne punkty wspólne dla tego rodzaju schorzeń. Zapalenie więzadeł objawia się bowiem:

  • bólem,
  • obrzękiem,
  • rozgrzewaniem się obszaru urazu,
  • ograniczeniem ruchomości stawu,
  • sztywnością stawu,
  • czasem również występowaniem krwiaków.

Leczenie zapalenia więzadeł

Po przeprowadzeniu wywiadu i obejrzeniu chorego miejsca, lekarz dla potwierdzenia diagnozy najprawdopodobniej zleci badanie USG.

W zależności od stopnia urazu, leczenie trwa co najmniej 2 tygodnie i może obejmować zimne okłady, unieruchomienie za pomocą np. opaski elastycznej lub ortezy, leki przeciwzapalne, ćwiczenia (spacery, pływanie) i zabiegi fizjoterapeutyczne. W skrajnych przypadkach konieczna może okazać się operacja.

Zapalenie więzadeł a fizjoterapia

  • W procesie leczenia zapalenia więzadeł kluczową rolę odgrywa odpowiednia rehabilitacja – to ona stymuluje organizm do regeneracji oraz zapewnia jak najlepsze zachowanie sprawności uszkodzonych i sąsiadujących z nimi struktur, jednocześnie nie podrażniając ani nie pogłębiając urazu.
  • Jakie zabiegi są stosowane w leczeniu zapalenia więzadła? Między innymi:
  • Dobór metod zależy od wielu czynników, między innymi stopnia urazu, etapu leczenia czy indywidualnych przeciwwskazań.

O niektórych z tych metod pisaliśmy już bardziej szczegółowo. Zainteresowanych terapią falą uderzeniową odsyłamy do artykułu pt. Zastosowanie fali uderzeniowej – kolano skoczka. Natomiast o terapii TECAR i leczeniu ultradźwiękami można dowiedzieć się więcej z tekstu pt. Skręcenie stawu skokowego a fizjoterapia.

Zerwanie więzadła w kolanie – dodatkowa rehabilitacja w domu

Urazy kolana stanowią bardzo często występujący typ kontuzji w obrębie układu ruchu. W większości przypadków uszkadzaną strukturą są więzadła w kolanie. Jak wygląda rehabilitacja po zerwaniu więzadła i jakie ćwiczenia wykonywać w domu, by szybciej odzyskać sprawność?

Klasyfikacja uszkodzeń więzadła kolanowego

Więzadła warunkują prawidłową motorykę kolana, stabilizują je i blokują nadmierne ruchy rotacyjne. Podczas pracy staw kolanowy podlega zatem dużemu obciążeniu, co sprzyja urazom. Wyróżniamy 3 stopnie uszkodzenia więzadła kolana.

Najmniej groźne jest naciągnięcie więzadła, skutkujące jedynie nieznacznym ograniczeniem jego ruchomości. Poważniejszym urazem jest naderwanie więzadła w kolanie, gdzie dochodzi do częściowego naderwania włókien. W przypadku naderwania lub zerwania więzadła w kolanie polecamy plastrowanie.

Zerwanie więzadła oznacza całkowite przerwanie ich ciągłości i wymaga podjęcia najbardziej wymagającego leczenia i rehabilitacji. W największej liczbie przypadków dochodzi do zerwania więzadła krzyżowego przedniego (ACL), nieco rzadziej – pobocznego piszczelowego (MCL).

Objawy uszkodzenia więzadła w kolanie

Do typowych objawów uszkodzenia więzadeł kolanowych należą:

  • ból kolana, nasilający się podczas aktywności;
  • wrażenie uciekania kolana;
  • zmniejszenie ruchomości kolana, uczucie blokady.

Kiedy więzadło jest naciągnięte, występuje tkliwość tej okolicy oraz lekki ból nasilający się, np. podczas wchodzenia po schodach. W naderwaniu więzadła w kolanie objawy są bardziej dotkliwe niż przy naciągnięciu.

Kolano jest lekko spuchnięte, pojawia się niewielki krwiak i uczucie utraty stabilności. Zerwane więzadło (tzw. skręcone kolano) wywołuje ostry ból, któremu towarzyszy słyszalny trzask lub chrupot.

Obrzęk oraz zasinienie są znacznie większe, a poruszanie się – znacząco utrudnione.

Postępowanie w przypadku zerwania więzadła w kolanie

Po zerwaniu więzadła szybko dochodzi do rozwoju stanu zapalnego, dlatego należy zadziałać od razu, aby zminimalizować jego skutki. Powszechnie stosowana jest metoda RICE:

  • R (rest) – odpoczynek – konieczny jest odpoczynek, najlepiej w pozycji leżącej;
  • I (ice) – schłodzenie – zimny kompres przyniesie ulgę w bólu i zmniejszy opuchliznę;
  • C (compression) – ucisk – kolano należy dokładnie owinąć bandażem lub szalikiem, dzięki czemu ograniczymy wysięk w stawie;
  • E (elevation) – kolano należy unieść ponad poziom klatki piersiowej, co poprawi krążenie.

Po opatrzeniu urazu, jak najszybciej skorzystaj z pomocy lekarskiej.

Dowiedz się, jakie są przyczyny przeskakiwania w stawie kolanowym 

Rehabilitacja uszkodzeń więzadeł w kolanie

W naciągnięciu więzadła nie jest wymagana interwencja chirurgiczna. Należy wprowadzić ćwiczenia izometryczne zapobiegające zanikowi mięśni. Ważny jest również trening wytrzymałościowy i siłowy.

Zerwanie więzadła w kolanie – przyczyny, objawy, leczenie

Ćwiczenia rehabilitacyjne po zerwaniu więzadła

Naderwane i zerwane więzadło wymaga zazwyczaj operacyjnej rekonstrukcji uszkodzonych struktur (zdarza się, że naderwane więzadło leczy się zachowawczo poprzez stosowanie stabilizatora na kolano, ułatwiającego regenerację włókien). Rehabilitacja przed zabiegiem dąży do usprawnienia motoryki, zniesienia bólu, poprawy siły mięśniowej i odruchów. Wykorzystuje się m.in. kinezyterapię, ćwiczenia koncentryczne oraz zabiegi fizykalne.

Rehabilitacja po rekonstrukcji więzadła powinna rozpocząć się możliwie najszybciej. Już w pierwszym dniu po operacji zaleca się wprowadzenie biernych ćwiczeń ruchowych, np. z wykorzystaniem szyny CPM. O dalszym postępowaniu decyduje specjalista.

Sprzęt do domowej rehabilitacji

W czasie zabiegów pod okiem fizjoterapeuty dąży się do poprawy czucia głębokiego, wzmocnienia mięśni i uzyskania pełnego wyprostu w kolanie.

Potrzebnym sprzętem do rehabilitacji w domu, jak i podczas zabiegów fizjoterapeutycznych, jest orteza stawu kolanowego, zapobiegająca nadmiernym jego ruchom.

Przez pierwsze 2-3 tygodnie nie należy zdejmować jej nawet na noc (warto wiedzieć, że niektóre na niektóre rodzaje ortez można otrzymać dofinansowanie NFZ). Na wypadek znacznego bólu i trudności z chodzeniem, warto mieć również kule ortopedyczne.

Do ćwiczeń domowych przydatne mogą okazać się gumowe piłki gimnastyczne, podesty, taśmy oporowe, ciężarki czy szarfy ułatwiające rozciąganie. Warto też rozważyć zakup steppera czy rowerka stacjonarnego.

Domowa rehabilitacja po zerwaniu więzadła kolanowego

Rehabilitacja w domu pozwala utrwalić wypracowane efekty i przyspieszyć powrót do formy. Jak ćwiczyć samodzielnie?

  1. Połóż się na plecach, wyprostuj nogę i oprzyj piętę na dużej piłce gimnastycznej. Przywiedź do siebie piłkę, zginając staw kolanowy (ruch nie powinien wyzwalać reakcji bólowej), a następnie ponownie wyprostuj nogę, odwodząc piłkę. Powtórz około 100 razy.
  2. Leżąc prostopadle do ściany, wtocz po niej piłkę całą powierzchnią stopy, aż do uzyskania wyprostu kończyny. Możesz pomagać sobie zdrową nogą. Wykonaj 60 powtórzeń.
  3. Opierając się na kulach, unieś zgiętą w kolanie nogę i postaw stopę na stojący przed Tobą step lub stopień (nie opieraj ciężaru ciała na operowanej kończynie), a następnie wróć do pozycji wyjściowej. Wykonaj 50 powtórzeń.

Skręcenie stawu kolanowego i uszkodzenie więzadeł

Upadek, zarówno podczas biegania, jak i podczas spaceru, może skończyć się groźnie. Najczęściej z takiego upadku wychodzimy co najwyżej z siniakiem, zdarza się jednak niestety, że na siniaku nasz upadek się nie kończy.

Leia também:  Jakie Mogą Być Objawy Po Szczepieniu Pfizer?

Jedną z częstszych kontuzji, z jakimi się spotykamy, szczególnie, gdy przewrócimy się podczas biegania, jest skręcenie kolana i uszkodzenie więzadeł.

Jak rozpoznać uszkodzenie więzadeł i co zrobić, gdy podejrzewamy, że doszło właśnie do takiego urazu?

Rozciągnięcie, naderwanie i zerwanie więzadła w kolanie

Uraz więzadeł w kolanie dzielimy na trzy stopnie:

  • I stopień – rozciągnięcie więzadła
  • II stopień – naderwanie więzadła
  • III stopień – zerwanie więzadła

Ponadto podczas uszkodzenia więzadła w kolanie może dojść do uszkodzenia innej tkanki, najczęściej jest nią łąkotka.

W kolanie znajduje się aż 11 więzadeł, uszkodzeniu ulegają najczęściej:

  • Więzadło krzyżowe przednie
  • Więzadło pobocze piszczelowe
  • Więzadło krzyżowe tylnie
  • Więzadło poboczne strzałkowe

Im większy stopień uszkodzenia więzadła, tym mamy do czynienia z bardziej bolesnym urazem, a i jego leczenie wymaga różnych działań. To, jakie działania, należy podjąć po uszkodzeniu więzadła, zależy zarówno od stopnia uszkodzenia, jak i rodzaju więzadła, które uległo uszkodzeniu.

Co zrobić, gdy po upadku czujemy ból w kolanie?

Samemu nie jesteśmy w stanie zdiagnozować, co konkretnie się stało. Możemy jedynie oszacować czy złamała się kość, czy uszkodziła się jakaś część kolana. Jeśli boli nas kolano po którejś stronie, możemy mieć podejrzenia, które więzadło zostało uszkodzone.

Objawy uszkodzenia więzadła:

  • Ból, w przypadku II i III stopnia uniemożliwiający chodzenie
  • Obrzęk, który nie występuje we wszystkich przypadkach
  • Siniak na kolanie, który również nie zawsze występuje

Obrzęk i siniak może się pojawić, ale nie musi. Najczęściej objawy te występują, gdy więzadło zostało zerwane lub gdy podczas naderwania więzadła uszkodziła się także łąkotka – ale także nie jest to reguła bez wyjątków.

Gdy mamy znaczne trudności w chodzeniu lub w ogóle nie możemy chodzić, powinniśmy niezwłocznie udać się na pogotowie ratunkowe lub na SOR (najlepiej znajdujący się w szpitalu z poradnią ortopedyczną), a jeśli nie jesteśmy w stanie sami dotrzeć w któreś z tych miejsc, możemy wezwać karetkę pogotowia.

Przy naciągnięciu i naderwaniu więzadeł często jesteśmy w stanie samodzielnie się poruszać. Wtedy warto – w drodze do szpitala – zakupić maść chłodzącą, a najlepiej żel Altacet. Im szybciej schłodzimy miejsce, w którym występuje stan zapalny, tym lepiej.

Leczenie uszkodzonych więzadeł

Stopień uszkodzenia więzadła lekarz może stwierdzić, wykonując USG lub rezonans magentyczny. Na RTG i tomografii komputerowej więzadła są niewidoczne. Jeśli naciągnęliśmy lub naderwaliśmy więzadło poboczne piszczelowe lub strzałkowe, możemy mówić o dużym szczęściu w nieszczęściu.

Wystarczy odciążyć nogę na 6 tygodni, bo tyle tkanki potrzebują na regenerację. Jeśli możemy pozwolić sobie na zostanie w domu, lekarze fizjoterapeuci odradzają wkładanie nogi w stabilizator.

Jeśli musimy chodzić na uczelnię czy do pracy, stabilizator zakładajmy wychodząc z domu, a po powrocie go zdejmujmy.

Stabilizator zaleca się zakładać w przypadkach zerwania więzadeł oraz w przypadku uszkodzeń I i II stopnia w połączeniu z uszkodzeniem innych tkanek, na przykład łąkotki. Chodzenie niepotrzebnie w stabilizatorze może przedłużyć rehabilitację. W przypadku uszkodzenia łąkotki lub torebek stawowych, operacja jest niezbędna bez względu na stopień uszkodzenia więzadła.

Niestety zerwanie więzadeł pobocznych najczęściej wiąże się z koniecznością przeprowadzenia artroskopii, czyli zabiegu, podczas którego – bez konieczności nacinania całego kolana – lekarz jest w stanie zszyć więzadło lub wszyć implant w postaci taśmy.

Artroskopia jest także konieczna, gdy więzadło krzyżowe przednie lub tylnie ulegnie uszkodzeniu drugiego stopnia.

Więzadła krzyżowe mają znacznie mniejszą zdolność do regeneracji i tylko niewielkie ich uszkodzenie nie wiąże się z koniecznością leczenia operacyjnego.

Rekonwalescencja po uszkodzeniu więzadeł

Pacjent z naciągniętym lub naderwanym więzadłem powinien leżeć w domu z lekko uniesioną i lekko ugiętą nogą w kolanie. Do łazienki czy kuchni powinien przemieszczać się o kuli, nie dotykając chorą nogą podłogi. Kolano należy odciążać przez 6 tygodni, z czego dopiero po trzech tygodniach można delikatnie i bardzo ostrożnie dostawiać chorą nogę.

W przypadku zerwania więzadła zalecenia są bardziej indywidualne. Ważna jest jednak szybka rehabilitacja kolana, by noga wróciła w pełni do zdrowia. Po zakończonej rehabilitacji warto jest wzmocnić mięśnie nóg, szczególnie mięsień czworogłowy i mięsień dwugłowy, które stabilizują staw kolanowy – im silniejsze mięśnie, tym mniejsze ryzyko urazów kolana.

Uraz kolana – i co dalej?

Nawet najmniejszy uraz stawu kolanowego może prowadzić do poważnych następstw! Z reguły po skręceniu kolana pojawia się silny ból, obrzęk, powiększenie obrysu stawu oraz niekiedy zwiększone ucieplenie skóry. Dodatkowo występują problemy z obciążaniem, niestabilność, przeskakiwania, a nawet całkowite zablokowanie stawu w wymuszonej pozycji.

Jedna z przyczyn tych objawów może być złamanie kości tworzących staw kolanowy. Złamanie widoczne jest wówczas na zdjęciu rentgenowskim (RTG). Najczęściej jednak uszkodzeniu ulegają tkanki miękkie, których na prześwietleniu nie widać.

Są to w kolejności więzadła poboczne, łakotki stawowe, więzadła krzyżowe, chrząstki, troczki rzepki, fałdy maziowe, itd. Te uszkodzenia wymagają diagnostyki rezonansu magnetycznego (MRI), konsultacji ortopedycznej, a część z nich nawet leczenia operacyjnego. Takie leczenie to artroskopia, czyli endoskopia stawu.Staw kolanowy po urazie może też obrzęknąć.

Najczęściej świadczy to wynaczynieniu krwi do stawu. Wówczas wymagana jest punkcja stawu, czyli jego nakłucie z ewakuacją płynu.

Każdy uraz kolana, który powoduje silny ból, po którym występuje obrzęk, niesprawność, ograniczenie zakresu ruchu lub niestabilność jest wskazaniem do konsultacji ortopedycznej, diagnostyki rezonansem magnetycznym, a także w części przypadków do leczenia zabiegowego.

Wczesne leczenie uszkodzonych struktur kolana polega na ich pierwotnej naprawie poprzez m.in. (szew łąkotki, reinsercja więzadła krzyżowego Internal Brace ACL, reinsercja troczków, replantacja chrząstki). Z upływem czasu metody pierwotnych napraw zastępowane są przez metody rekonstrukcyjne (np. więzadła krzyżowego, łąkotki, chrząstki, troczków), czyli związane z użyciem implantów.

Zachęcamy do wczesnej diagnostyki urazów stawu kolanowego, aby osiągnąć satysfakcjonujący wynik leczenia i móc znowu cieszyć się aktywnością i zdrowiem.

URAZY KOLANA – NAJCZĘŚCIEJ ZADAWANE PYTANIA

  • Uraz stawu kolanowego, skręcenie na nartach, podczas gry w piłkę nożną lub podczas biegu na nierównej powierzchni charakteryzuje się nagłym silnym bólem. Często towarzyszy temu odczucie i słyszalny trzask lub chrupnięcie. W przypadku poważniejszych obrażeń dochodzi do wystąpienia obrzęku. Może on wystąpić natychmiast po zdarzeniu lub już kilka godzin po nim. Kolano często blokuje się w ograniczonej pozycji, a zmiana tej pozycji łączyć się może z dużym bólem. Przy uszkodzeniach więzadeł pojawia się niestabilność i wrażenie “uciekania” kolana w czasie próby jego obciążania.
  • Najczęstszy uraz kolana to naciągnięcie i skręcenie (42.1%), stłucznia i otarcia (27.1%), rany (10.5%). Najczęściej do urazów dochodzi podczas uprawiania sportu i rekreacji (49.3%), podczas poruszania się po domu (30.2%), oraz podczas prac domowych (13.6%). Najczęstsze wśród sportowców są uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego ACL (20.3%), uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej (10.8%), uszkodzenie łąkotki bocznej (3.7%), uszkodznie więzadła pobocznego piszczelowego MCL (7.9%), uszkodzenie więzadła pobocznego strzałkowego LCL (1.1%), uszkodzenie więzadła krzyżowego tylnego PCL (0.65%).Aktywności prowadzące do większości urazów to piłka nożna (35%) oraz narciarstwo (26%). Uszkodznie więzadła pobocznego strzałkowego LCL występuje głównie w tenisie i gimnastyce, więzadła pobocznego piszczelowego MCL w judo i narciarstwie. Uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego ACL występuje w piłce nożnej, ręcznej oraz siatkówce. Uszkodzenie więzadła krzyżowego tylnego PCL najczęściej wiąże się z piłką ręczną, uszkodzenie łąkotki bocznej ML w gimnastyce i tańcu, a łąkotki przyśrodkowej MM szczególnie w piłce nożnej, tenisie ziemnym i bieganiu (jogging).
  • Kontuzje kolana można podzielić na:
    • Stłuczenia, rany
    • Skręcenia
    • Uszkodzenia więzadeł (więzadła krzyżowego przedniego ACL, więzadła krzyżowego tylnego PCL, więzadła pobocznego piszczelowego MCL, więzadła pobocznego strzałkowego LCL, uszkodzenie kompleksu tylno- bocznego PLC), uszkodzenie troczka rzepkowo- udowego przyśrodkowego MPFL
    • Uszkodzenia łąkotki przyśrodkowej MM, uszkodzenie łąkotki bocznej ML, uszkodzenie rogu tylnego łąkotki przyśrodkowej (uszkodzenie korzenia łąkotki przyśrodkowej, uszkodzenie łąkotki typu rączka od wiaderka
    • Uszkodzenie chrząstki stawowej, złamanie podchrzęstne, osteochondritis dissecans
    • Zwichnięcie boczne rzepki
    • Złamania wewnątrzstawowe głównie kłykci kości udowej i piszczelowej
    Leia também:  Menopauza Jak Złagodzić Objawy?
  • W zależności od typu więzadła i rodzaju uszkodzenia. Generalnie zerwanie podlegające leczeniu zachowawczemu od 2 do 8 tygodni.

    Zerwanie więzadła ze wskazaniem do leczenia operacyjnego od 3 miesięcy w przypadku naprawy więzadła (reinsercja ACL, reinsercja MCL, inne) do 6-12 miesięcy przy rekonstrukcjach więzadłowych (rekontrukcja więzadła krzyżowego przedniego metodą BTB najkrócej, bo około 3 miesięcy).

  • Uraz kolana z zerwaniem więzadła to poważne obrażenie.

    Podczas urazu występuje silny ból, trzask a następnie obrzęk i krwiak w stawie (czasem niezbędna jest punkcja stawu i usunięcie krwi), zablokowanie stawu w ograniczonym zakresie ruchu, ból i niestabilność stawu przy próbie obciążania (wrażenie “uciekania”). Każdy uraz stawu kolanowego wymaga pilnej konsultacji ortopedycznej, diagnostyki obrazowej (RTG, MRI) oraz wdrożenia adekwatnego leczenia.

  • Najczęstsze objawy to:

    • silny ból
    • słyszalny trzask
    • obrzęk
    • krwiak w stawie (czasem niezbędna jest punkcja stawu i usunięcie krwi)
    • zablokowanie stawu w ograniczonym zakresie ruchu
    • ból
    • niestabilność stawu przy próbie obciążania
    • wrażenie “uciekania” w wyniku uszkodzenia więzadeł
  • Bieganie długich dystansów po twardej nawierzchi może doprowadzić do uszkodzenia stawu, zwłaszcza w przedziale przyśrodkowym w okolicy łąkotki przyśrodkowej.

    Czynnikiem ryzyka są: nadwaga lub otyłość, deformacje osi stawu lub stopy, zły dobór obuwia trenignowego lub zbyt rzadka jego wymiana, nadmierne obciążenia trenigowe, przebyte urazy lub operacje stawu kolanowego.

    Bieganie po asfalcie może też prowadzić do powstawania zespołów przeciążeniowych tj. kolano biegacza, zespół pasma biodrowo-piszczelowego, zapalenie rozścięgna podeszwowego, metatarsalgii i innych.

  • Bieganie długich dystansów po twardej nawierzchi może doprowadzić do uszkodzenia stawu, zwłaszcza w przedziale przyśrodkowym w okolicy łąkotki przyśrodkowej.

    Towarzysząca ciężkiemu treningowi nadwaga lub otyłość, deformacje osi stawu lub stopy, zły dobór obuwia trenignowego lub zbyt rzadka jego wymiana, nadmierne obciążenia trenigowe, przebyte urazy lub operacje kolana mogą prowadzić do uszkodznia stawów kolanowych.

    Aby chronić stawy kolanowe podczas biegania pamiętaj o unikaniu biegania po twardej nawierzchi, ograniczeniu kilometrażu, systematycznym, stopniowym zwiększaniu dystansu z tygodnia na tydzień. Pamiętaj o dniach i tygodniach regeneracyjnych.

    Niezmiernie ważne jest unikanie biegania z otyłością, dobór właściwego obuwia biegowego (w sklepach specjalistycznych dla biegaczy), unikanie biegania po nierównym, źle oświetlonym terenie. Trening warto zaczynać z głową. I jeśli nie z trenerem biegowym, warto przynajmniej zapoznać się z lekturą dotyczącą treningu biegowego, zanim jeszcze dopadnie Cię kontuzja!

  • Zdrowe stawy kolanowe po bieganiu nawet dłuższych dystansów nie powinny boleć. Jeżeli tak się dzieje należy zastanowić się, czy nie popełnione zostały błędy treningowe (za dużo, za szybko, za mocno). Warto zrobić sobie wówczas przerwę od biegania tak, aby ustalić przyczynę dolegliwości.

    Może to być zwykłe przeciążenie, zwłaszcza jeżeli dopiero zacząłeś przygodę z bieganiem i kolana są jeszcze nieprzyzwyczajone do obciążeń. Zwłaszcza jeżeli masz nadwagę. Przyczyną może być niewłaściwa technika biegu, zły dobór obuwia biegowego, a także jego zbyt rzadka wymiana.

    Jest również duża grupa chorób kolana wśród biegaczy z dużym stażem, związana z przeciążeniami: kolano skoczka, zespół pasma biodrowo-piszczelowego, zapalenia kaletek, entezopatie, wreszcie mogą pojawiać się zmiany zwyrodnieniowe.

    Jeśli dolegliwości utrzymują się przez kilka tygodni pomimo oszczędzania, warto skonsultować się z ortopedą.

  • Po wewnętrznej stronie stawu kolanowego znajdują się ważne struktury stawowe, takie jak łąkotka przyśrodkowa, więzadło poboczne piszczelowe oraz gęsia stópka (pes anserinus).

    Najczęściej u osób starszych dolegliwości bólowe spowodowane są zwyrodnieniowymi uszkodzeniami łąkotki przyśrodkowej lub ekstruzją łąkotki, czyli nieprawidłowym wysuwaniem się jej ze szczeliny stawowej.

    Często dochodzi też do zapalenia gęsiej stópki, czyli przyczepu więzadeł poniżej stawu kolanowego.

    Dłużej trwające dolegliwości wskazywać mogą na rozwijającą się lub już rozwiniętą chorobę zwyrodnieniową stawu kolanowego. U osób młodszych dolegliowości mogą być spowodowane uszkodzeniem urazowym łąkotki przyśrodkowej lub naderwaniem więzadła pobocznego piszczelowego. W każdym z tych przypadku warto rozważyć konsultację ortopedyczną.

  • Prosimy o dokładne wypełnienie formularza wraz z określeniem problemu i wskazaniem preferownaych terminów spotkań ze specjalistą.

    Nasz konsultant będzie się z Państwem kontaktował w przeciągu 24 godzin od otrzymania formularza. Dziękujemy!

    Ból kolana

    Do uszkodzeń ostrych, których efektem są ostre dolegliwości bólu kolana i obrzęk, najczęściej dochodzi w wyniku urazu skrętnego kolana. Przeważnie uszkodzone zostaje więzadło krzyżowe przednie, czyli jeden z głównych stabilizatorów kolana.

    Staje się to na ogół podczas aktywności fizycznej, zwykle w grach zespołowych (np. koszykówka, piłka nożna), ale także w czasie wypadków narciarskich.

    Uraz więzadła krzyżowego przedniego związany jest ze skręceniem stawu kolanowego i przeprostem, a powiązany jest z tym charakterystyczny dźwięk zerwania więzadła – „pop”.

    Choć zerwane więzadło krzyżowe nie zregeneruje się samo, to operacja nie zawsze jest wymagana. Większość osób z uszkodzonym ACL nie będzie miała problemów z niestabilnością stawu podczas wykonywania podstawowych czynności codziennych.

    Mało tego, wykonując pod okiem fizjoterapeuty odpowiednie ćwiczenia wzmacniające mięśnie i poprawiając stabilizację kolan i całego ciała, będzie mogła uprawiać amatorsko sport jak np.: pływanie, kolarstwo czy bieganie. Poziom niestabilności kolana zależy od bardzo wielu czynników, m.in.

    : wieku, siły i wytrzymałości mięśniowej, a także ogólnej stabilizacji ciała i poziomu aktywności sportowej. Osoby uprawiające sport wyczynowo również mogą próbować leczyć się zachowawczo, jednak w ich przypadku prawdopodobieństwo wyeliminowania niestabilności kolana jest o wiele mniejsze.

    Dlatego większość ortopedów rekonstrukcję więzadła krzyżowego przedniego zalecać będzie osobom młodym, aktywnym fizycznie oraz tym, którym bóle kolan oraz opisywana niestabilność kolana przeszkadza w życiu codziennym. Czytaj więcej o procedurze rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego.

    Uszkodzenie łąkotki

    Zerwaniu więzadła krzyżowego przedniego towarzyszą często inne urazy, jak np. uszkodzenie łąkotki, która jest amortyzatorem przenoszącym w kolanie obciążenia w trakcie ruchów.

    Do tego urazu, który może powodować ból w kolanie, obrzęk, a także blokowanie się stawu kolanowego, może dojść podczas ruchów skrętnych kolana – nie tylko w trakcie uprawiania sportu, ale także podczas aktywności dnia codziennego.

    U ludzi młodych wytrzymałość i elastyczność łąkotek są bardzo duże, dlatego do uszkodzenia dochodzi pod wpływem silnego urazu np. podczas uprawiania sportu lub w trakcie wypadku komunikacyjnego. Z wiekiem wytrzymałość i elastyczność łąkotek maleje.

    Z tego powodu u osób po ok 40 roku życia do uszkodzenia prowadzić mogą wielokrotnie powtarzające się mikrourazy nie tylko w trakcie aktywności fizycznej . Są to tzw. zwyrodnieniowe uszkodzenia łąkotki.

    Lekarz prowadzący, na podstawie badania klinicznego pacjenta i oceny badania rezonansem magnetycznym, podejmie decyzję, czy staw kolanowy wymaga leczenia operacyjnego, czy można wdrożyć odpowiednie leczenie zachowawcze. W większości przypadków uszkodzenie łąkotki wymaga leczenia operacyjnego.

    Jest to zwykle leczenie operacyjne małoinwazyjne wykonywane technikami artroskopowymi. Dostępnych jest wiele narzędzi pozwalających na założenie stabilnych szwów umożliwiających zbliżenie do siebie i przytrzymanie uszkodzonego fragmentu łąkotki.

    Uszkodzenie tkanki łąkotki w stopniu uniemożliwiającym założenie stabilnych szwów jest obecnie jedynym wskazaniem do częściowej menisectomii (czyli usunięcia łąkotki).

    Choć uszkodzenie łąkotki bardzo często powoduje silny ból kolana, to właściwie leczone pozwala na pełen powrót do codziennej aktywności fizycznej i sportu wyczynowego. Czytaj więcej o uszkodzeniach łąkotki.

    Uszkodzenie chrząstki stawowej

    Chrząstka pokrywa powierzchnie stawowe, ma właściwości przenoszenia obciążeń i zmniejsza siły tarcia. Za główną z przyczyn jej uszkodzenia uważa się różnego rodzaju urazy, zaburzenia osi kończyny, osłabienia mięśniowe i zaburzenia mechaniki stawów.

    Uszkodzenie chrząstki stawowej może towarzyszyć dwóm wcześniej opisanym przypadkom. Bardzo często wymaga specjalistycznego leczenia, gdyż nie leczone prowadzi do rozwoju zmian zwyrodnieniowych.

    Do głównych objawów uszkodzenia chrząstki stawowej należą: ból kolana, wysięk, ograniczenie funkcji stawu kolanowego.

    Podstawą diagnostyki jest wywiad lekarski odnośnie dolegliwości, bólu kolana, funkcji, rodzaju i okoliczności urazu. Ważne jest również przeprowadzenie badania przedmiotowego – czyli testów klinicznych wykonywanych przez lekarza w gabinecie. Pomocne w diagnostyce są także badania obrazowe, do których należą: RTG, USG i Rezonans Magnetyczny.

    Dzięki RTG możemy wykluczyć ewentualne złamania w obrębie stawu. USG oraz Rezonans Magnetyczny pozwalają zdiagnozować przez lekarza dokładnie skalę urazu oraz ocenić stan innych struktur w kolanie.

    Leia também:  Pochp Leczenie Co To Jest?

    Pacjentom, u których stwierdzono I lub II poziom uszkodzenia chrząstki stawowej, wprowadza się wielopoziomowe leczenie zachowawcze składające się z: farmakoterapii i rehabilitacji. Leczenie operacyjne stosowane jest w przypadku poważnych uszkodzeń chrząstki III i IV stopnia.

    W zależności od stopnia uszkodzenia i rozległości ubytku oraz wieku pacjentów możliwe są: rewitalizujące – mikrozłamania, nawierty, a także rekonstrukcyjne – AMIC – błona kolagenowa, Scaffoldy, Hodowle komórkowe. Czytaj więcej o uszkodzeniach chrząstki stawowej.

    Ból kolana wywołany uszkodzeniami ostrymi może być również związany ze złamaniami – dotyczy to kości tworzących staw kolanowy. Przeważnie uraz ten wymaga leczenia operacyjnego, bo to warunkuje prawidłową funkcję kolana w przyszłości.

    Ból kolana a przeciążenia

    Ból kolana wywołany przeciążeniem należy do urazów przewlekłych. Powstają one wówczas, gdy mikrourazy nakładają się na siebie w dłuższym czasie, a w efekcie tego procesu powstaje duże uszkodzenie powodujące dolegliwości bólowe.

    Kolano biegacza

    Najczęstszym przypadkiem jest kolano biegacza, czyli ból kolana przedziału przedniego, zlokalizowany z przodu, w okolicy rzepki. Problem ten dotyczy ludzi aktywnych, młodych, którzy na nowo rozpoczęli, bądź zwiększyli swoją aktywność fizyczną.

    Głównym objawem jest ból kolana nasilający się w czasie wchodzenia po schodach, przysiadów i dłuższego siedzenia. Bardzo często odczuwalny jest ból kolana po bieganiu, który najczęściej objawia się w postaci czucia “ukłuć” w bocznej części.

    Przyczyny tego typu kontuzji to zwykle: przeciążenie (także przeciążenie pasma biodrowo-piszczelowego), osłabienie mięśni oraz brak odpowiedniej równowagi mięśniowej.

    W czasie wizyty, aby dokładnie ocenić stan stawów kolanowych, ortopeda zaleca wykonanie diagnostyki obrazowej, RTG, USG lub MR. Leczenie kolana biegacza najczęściej wymaga odpowiednich ćwiczeń pod okiem fizjoterapeuty.

    Rehabilitant dokładnie diagnozuje, które mięśnie są osłabione, a które wymagają rozciągania i na tej podstawie dobiera dla pacjenta indywidualny program ćwiczeń.

    Niekiedy zaleca się również leki, najczęściej podawane do stawu kolanowego, aby zmniejszyć ból kolana i przyspieszyć proces powrotu do pełni zdrowia. W rzadkich przypadkach, kiedy leczenie zachowawcze nie przynosi pozytywnych efektów, wymagane jest leczenie operacyjne.

    Wówczas wykonuje się artroskopię stawu kolanowego – małoinwazyjny zabieg, w czasie którego naprawiane są przez lekarza wszystkie uszkodzenia wewnątrz kolana. Czytaj więcej o kolanie biegacza.

    Kolano skoczka

    Równie częstym przypadkiem w sporcie związanym z przeciążeniowym bólem kolana jest tzw. kolano skoczka, czyli patologia koncentrująca się w okolicy więzadła łączącego rzepkę z kością piszczelową. Do typowych objawów należy ból kolana na dolnym brzegu rzepki, w okolicy przyczepu więzadła rzepki do rzepki.

    W początkowym okresie objawy mogą występować tylko na początku intensywnych treningów bądź po ich zakończeniu. W bardziej zaawansowanych stadiach może dojść do tego, że ból kolan zaczyna towarzyszyć przy normalnych aktywnościach życiowych, np. chodzeniu po schodach czy siadaniu na krześle.

    Kolano skoczka powstaje w wyniku nakładania się na siebie mikrourazów, czyli niewielkich uszkodzeń więzadła rzepki, co zaburza jego wewnętrzną strukturę i obniża wytrzymałość.

    Na ten postępujący proces niszczenia więzadła narażone są osoby z obniżoną siłą mięśniową, otyłe, czy wcześniej kontuzjowane bez pełnego wyleczenia urazu.

    W procesie diagnostyki uszkodzenia więzadła właściwego rzepki, wykorzystuje się przeważnie badanie USG, a w przypadkach wątpliwych korzysta się również z Rezonansu Magnetycznego.

    Ból kolana spowodowany kolanem skoczka może być leczony zachowawczo, w oparciu pracę z fizjoterapeutą, który zaleci ćwiczenia na wzmocnienie mięśni oraz na przywrócenie odpowiedniego balansu mięśniowego.

    W przypadku bardziej zaawansowanych zmian ortopeda może posłużyć się zastrzykami (preparaty osocza bogatopłytkowego, szpik kostny podawany w postaci iniekcji, a niekiedy kwas hialuronowy) w okolicy kontuzjowanego więzadła.

    Gdy leczenie zachowawcze nie przynosi pożądanych efektów, są to głównie przypadki przewlekłych uszkodzeń, wówczas wdraża się leczenie operacyjnie. Stosowana jest artroskopia, czyli małoinwazyjny zabieg kolana, podczas którego naprawia się wszystkie uszkodzenia wewnątrz kolana. Po takim zabiegu operacyjnym wymagana jest rehabilitacja, a powrót do pełnej sprawności i uprawiania sportu zabiera zwykle od trzech do sześciu miesięcy. Czytaj więcej o kolanie skoczka.

    Zapalenie kaletki przedrzepkowej

    Kaletki są bardzo ważne w prawidłowym działaniu biomechanicznym stawów kolanowych, pełnią funkcje ochronne, zmniejszają tarcie pomiędzy strukturami podlegającymi obciążeniom. Zapalenie kaletki przedrzepkowej dotyczy okolicy znajdującej się z przodu rzepki, bezpośrednio pod skórą. Przewlekłe drażnienie tej okolicy, np.

    podczas wielu godzin klęczenia (choroba osób pracujących na kolanach) powoduje powstanie stanu zapalnego, powiększenie kaletki przedrzepkowej oraz rozwinięcie dolegliwości. Ból kolana występuje w trakcie ruchu stawu i może być odczuwany w całym jego zakresie lub tylko w pozycjach końcowego zgięcia i wyprostu.

    Stan zapalny może utrzymywać się zazwyczaj przez 7–14 dni.

    W początkowym okresie leczenia, zaleca się odciążenie kończyny dolnej objętej zmianą chorobową, a w przypadku zaostrzenia stanu zapalnego, podanie przez lekarza niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

    W przypadku większego wysięku, w celu zmniejszenia ilości płynu w kaletce, rozwiązaniem stosowanym jest punkcja.

    Jednak gdy nakłucia nie przyniosą spodziewanych rezultatów, lekarz może zalecić wykonanie zabiegu usunięcia kaletki, który przyniesie ulgę oraz zniweluje ból kolana.

    Ból kolana a zmiany zwyrodnieniowe

    Spotykamy się z wieloma typami takich zmian, ale najczęściej występuje pierwotna choroba zwyrodnieniowa, o nieznanej dotąd etiologii. Dotyka ona głównie osoby starsze, a polega na nieodwracalnym uszkodzeniu powierzchni stawowych (chrząstki stawowej).

    W początkowym etapie, gdy nadal odczuwany jest ból kolan, leczenie musi się skupić na odpowiednio dobranych ćwiczeniach, lekach doustnych, jak i podawanych dostawowo w formie zastrzyków. Coraz większą rolę przypisuje się również metodom biologicznym (osocza bogatopłytkowe – PRP, komórki macierzyste).

    W zaawansowanych stadiach wymagane jest leczenie operacyjne w postaci endoprotezoplastyki. Chorobą ogólnoustrojową i przewlekłą jest reumatoidolane zapalenie stawów. W tym przypadku autoimmunologiczna reakcja organizmu prowadzi do rozwoju zmian zwyrodnieniowych w stawie.

    Jeszcze innym typem zmian zwyrodnieniowych jest zwyrodnienie pozapalne. Rozwija się ono jako skutek zakażenia bakteryjnego w stawie.

    Ból kolana a inne problemy

    Czwarta grupa problemów związanych z urazami kolana dotyczy zwichnięcia bocznego rzepki. Głównie dotyka to osób młodych, a polega na przemieszczeniu bocznym rzepki. Stanowi najczęstszą postać zaburzenia ruchomości rzepki i wiąże się z patologią wielu struktur kończyny dolnej.

    To choroba wieloczynnikowa, wymagająca odpowiedniego leczenia rehabilitacyjnego, ale często również operacyjnego. Pacjenci z podwichnięciem bocznym rzepki uskarżają się na ból kolana w stawie rzepkowo-udowym oraz uczucie niestabilności.

    Czasem występuje też wysięk, a także możliwość blokowania się przedniej części stawu kolanowego.

    Diagnostykę można wspomóc zdjęciem RTG – pokaże nieprawidłowe nachylenie i podwichnięcie rzepki, tomografią komputerową – pokazuje zaburzenia ruchomości rzepki, rezonansem magnetycznym – umożliwia ocenę tkanek miękkich. Ból kolana spowodowany niestabilnością rzepki najczęściej leczony jest nieoperacyjnie.

    Odpowiednia rehabilitacja pomoże wyeliminować stan zapalny i odzyskać optymalną siłę i elastyczność mięśniową. W przypadku przewlekłych objawów niestabilności rzepki, konieczne może okazać się leczenie chirurgiczne. Celem zabiegu jest przywrócenie prawidłowego funkcjonowania całego aparatu wyprostnego kolana, tak aby w pełni przywrócić jego funkcję.

    W większości przypadków, niezależnie zastosowanej metody leczenia, odzyskanie sprawności i powrót do sportu jest możliwy.

    Ból kolana – kiedy zgłosić się do lekarza?

    To najważniejsze pytanie. Warto zrobić to wówczas, gdy:

    • dolegliwości bólowe w kolanie uniemożliwiają chodzenie bądź stanie
    • jest ocieplone, powiększone, żywobolesne w dotyku
    • nie można w pełni ruszać kolanem, jest zablokowane
    • w czasie chodzenia lub uprawiania aktywności fizycznej czujesz luz w kolanie, jakby chciało ono uciekać.

    W czasie wizyty lekarskiej, po odpowiednim zbadaniu przez ortopedę, wymagane jest czasem wykonanie dodatkowych badań w postaci: zdjęcia RTG, badania USG bądź rezonansu magnetycznego (MR). Po postawieniu odpowiedniej diagnozy lekarz zaleci sposób leczenia.

    Seja o primeiro a comentar

    Faça um comentário

    Seu e-mail não será publicado.


    *