Wirus opryszczki – wirus HSV

Co powoduje wirus opryszczki Hepres simplex (HSV)?

Wirus Herpes simplex – typy wirusa opryszczki

Wirus opryszczki pospolitej, czyli HSV (ang. Herpes Simplex Virus) lub HHV (ang. Human Herpesvirus). Obecnie znane są 2 typy wirusa opryszczki: HSV-1 i HSV-2.

Jak wirus opryszczki dostaje się do organizmu? Patogen wnika przez uszkodzoną błonę śluzową i/lub skórę. Kolejno przenika do zwojów nerwu trójdzielnego (HSV-1), z kolei HSV-2 do zwojów nerwów rdzeniowych S2-S5.

Pozostaje tam w postaci utajonej by w sprzyjających warunkach reaktywować się pod wpływem czynników jak osłabiona odporność, przeziębienie, stres. Jest to tzw. opryszczka nawrotowa.

Rzadkim zjawiskiem jest opryszczka samoistna bez wpływu wymienionych wcześniej czynników środowiskowych i zewnętrznych.

Jak przenosi się wirus opryszczki (Herpes simplex virus)? Poprzez kontakt wydzielin osoby chorej z osobą zdrową lub bezobjawowym nosicielem.

W niektórych przypadkach może dojść do okołoporodowego zakażenia – wirus zostanie przeniesiony na płód lub noworodka.

Kogo dotyczy wirus opryszczki? Jedynym rezerwuarem dla tego wirusa jest człowiek – dzieci, młodzież, dorośli.

Kiedy prawdopodobnie dochodzi do zakażenia wirusem opryszczki? Dla HSV-1 datuje się okres dzieciństwa, z kolei HSV-2 podczas kontaktów seksualnych. Warto podkreślić fakt, iż zakażenie HSV-1 nie chroni przed zakażeniem HSV-2.

Jaki jest okres wylęgania i zakaźność? Jest ona zależna od postaci zakażenia. Okres wylęgania wynosi od 1 do 26 dni (zwykle 6-8).

Warto pamiętać, że oba typy wirusów mogą powodować zmiany zarówno na ustach (wargach) jak i na narządach płciowych. Wirus opryszczki może objąć również oczy, skórę, wał paznokciowy czy opony mózgowo-rdzeniowe.

Wirus opryszczki pospolitej Herpes simplex – objawy opryszczki

Niezależnie czy jest to postać wtórna czy pierwotna opryszczki wspólną cechą obu zakażeń jest obecność tzw. osutki pęcherzykowej (zmiana w obrębie błony śluzowej i skóry). Przed ich powstaniem występują takie symptomy jak świąd, ból, pieczenie, mrowienie. Jest to tzw. faza prodromalna.

Kolejno powstają liczne wykwity, które mają tendencję do pękania i rozlewania się.

W płynie wydostającym się z osutki znajduje się HSV (herpes simplex virus) — dlatego zmian tych nie należy rozdrapywać i pamiętać o higienicznym oczyszczaniu w celu zminimalizowania rozsiewania wirusa.

W pierwotnym zakażeniu wirusem opryszczki obserwuje się większe tempo powstawania osutki i wykwitów w porównaniu od postaci wtórnej. W postaci pierwotnej zakażeniem wirusem opryszczki zmiany skórne mają tendencję do zlewania się.

Wirus opryszczki na ustach, w jamie ustnej i gardle

Zakażenie wirusem opryszczki w zakażeniach tego typu przyjmuje wygląd pęcherzyków skupionych blisko siebie. Gdzie znajdują się pęcherzyki wypełnione płynem i wirusem opryszczki? Bardzo często na granicy błony śluzowej jamy ustnej i warg.

Zanim wystąpią pęcherzyki wypełnione płynem surowiczym z wirusem odczuwalne mogą być takie symptomy jak ból, pieczenie czy kłucie. Z czasem pęcherzyki narastają, ich zawartość może przybrać postać ropnego płynu. Na samym końcu pokrywają się strupami.

Zmiany te mogą wystąpić również na błonie śluzowej nosa i w okolicy otworów nosowych. Czynnikiem wyzwalającym może być gorsza odporność, nadmierny stres, opalanie. Opryszczka pospolita na ustach może również wystąpić w okresie rekonwalescencji np. po przeziębieniu.

Opryszczka na ustach to najczęściej wtórna postać opryszczki. Część zakażeń jamy ustnej i gardła mają charakter pierwotnego zakażenia. U dzieci może wystąpić opryszczkowe zapalenie jamy ustnej.

Co stosuje się w leczeniu opryszczki szczególnie nawracającej? Leki z pranobeksem inozyny, które dostępne są w tabletkach i syropie. Preparaty z pranobeksem na opryszczkę stosuje się w zależności od wieku, ale przede wszystkim względem masy ciała pacjenta. Zobacz również leki na opryszczkę – ranking.

  • Wirus opryszczki – wirus HSV
  • Wirus opryszczki – wirus HSV
  • Wirus opryszczki – wirus HSV
  • Wirus opryszczki – wirus HSV

W przypadku niektórych postaci opryszczki należy wykluczyć inne choroby błon śluzowych jak chociażby afty, kandydozy, zakażenia wirusem Coxasackie.

Herpes virus i opryszczka narządów płciowych (herpes genitalis)

Zmiany infekcyjne wirusa opryszczki mogą rozwinąć się również na narządach płciowych. Są one wywołane wirusem HSV-2. Jego przeniesienie jest możliwe w kontaktach seksualnych – to jedna z chorób przenoszona drogą płciową.

Jak wygląda opryszczkowe zapalenie narządów płciowych?

  • U kobiet zmiany opryszczkowe obecne są w pochwie, kroczu oraz na wargach sromowych.
  • U mężczyzn zmiany opryszczkowe tyczą się napletka, żołędzi; mogą wystąpić również zmiany w cewce moczowej powodując utrudnienie w oddawaniu moczu.

Jak wygląda opryszczka narządów płciowych? Przybiera ona dość podobny charakter jak dla opryszczki na ustach. Ma postać pęcherzyków, niekiedy bolesnych, które zlokalizowane są w okolicy narządów płciowych i krocza. Zmiany te mogą wystąpić również w okolicy pośladków i odbytu.

W przypadku diagnozowania opryszczki tego typu należy wykluczyć kiłę czy wrzód weneryczny.

Inne zakażenia wywoływane przez wirusa opryszczki pospolitej

Owrzodzenia błony śluzowej są częstym objawem aktywnej infekcji, ale HSV może również powodować zmiany skórne na ciele, szczególnie wokół paznokci palców rąk i nóg. Stan ten określany jako zanokcica opryszczkowa. Wirus opryszczki może powodować również powstawanie pęcherzyków na małżowinie usznej, które wyglądają jak małe pęcherzyki lub grudki.

Wirus opryszczki może również przyczynić się do zmian w obrębie rogówki. Konsekwencją tego działania może być powierzchowne zapalenie rogówki, któremu towarzyszą dolegliwości bólowe, ryzyko owrzodzeń, zmętnienie rogówki, a nawet ślepoty.

Wirus opryszczki – wirus HSV

Wirus opryszczki pospolitej — opryszczka w ciąży

Zakażenie wirusem opryszczki w tym okresie może przyczynić się do wzrostu ryzyka przedwczesnego porodu. Dodatkowo należy wziąć pod uwagę ryzyko przeniesienia wirusa w czasie porodu. Nieodpowiednio leczona opryszczka w ciąży może prowadzić do przeniesienie wirusa na dziecko.

Warto nadmienić, że opryszczka narządów płciowych u kobiet w okresie porodu stanowi wskazanie do wykonania cesarskiego cięcia. Szczególnie niebezpieczna jest opryszczka w obrębie dróg rodnych, które zwiększa ryzyko poronienia, opóźnionego rozwoju płodu.

Noworodki są zatem częściej narażone na wirusa opryszczki HSV-2, szczególnie podczas porodu drogą naturalną u matek cierpiących na opryszczkowe zapalenie okolic płciowych.

W przypadku niektórych kobiet, u których występuje nawrotowa opryszczka narządów płciowych ginekolog może rozważyć stosowanie acyklowiru po 36. tygodniu ciąży. Efektem tego jest spadek ryzyka nawrotu tego zakażenia, a tym samym zmniejsza ryzyko cesarskiego cięcia, a także przeniesienia HSV-2 na noworodka.

  • Wirus opryszczki – wirus HSV
  • Wirus opryszczki – wirus HSV
  • Wirus opryszczki – wirus HSV
  • Wirus opryszczki – wirus HSV

Wirus opryszczki  i opryszczka u noworodka

To groźne zakażenie – u ok. ⅓ dzieci zakażenie wirusem opryszczki dotyka również ośrodkowego układu nerwowego. Wirus opryszczki w OUN jest szczególnie groźny, także u osób dorosłych.

Wśród objawów zakażenia u niemowląt zauważalne są ból oczu, ich zaczerwienienie i nieprawidłowe łzawienie. W okolicy ust, języka i podniebienia mogą pojawić się owrzodzenia.

Zmiany opryszczkowe mogą objąć całą twarz. Objawy, które wskazują na obecność wirusa opryszczki w mózgu u dzieci to m.in. słaby apetyt, dreszcze, ospałość, napady padaczkowe.

Powodem do obaw dla rodziców jest również wybrzuszenie ciemiączka na przodzie główki dziecka.

Zakażenia opryszczkowe u dzieci mogą przerodzić się w wielonarządową dolegliwość.

Nieleczona opryszczka u noworodków i niemowląt może prowadzić do powstania trwałych powikłań neurologicznych. Występuje również duża śmiertelność (ok. 80%).

Zobacz podobny artykuł: opryszczka jak się pozbyć

Opryszczka – przyczyny, objawy, zapobieganie

Opryszczkę wywołuje wirus HSV (Herpes simplex virus). Według statystyk Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) na świecie około 67% populacji poniżej 50. roku życia jest zakażonych wirusem HSV-1, a 13% osób w wieku 15‒49 lat ‒ HSV-2.

Wirus opryszczki – wirus HSV

Spis treści:

Rodzaje opryszczki

Istnieją dwa typy wirusa opryszczki:

Wirus HSV-1 odpowiada przede wszystkim za infekcje w obrębie twarzy, jamy ustnej i górnej części ciała, a HSV-2 wywołuje objawy głównie w okolicach narządów płciowych. Do infekcji dochodzi w wyniku kontaktu z osobą chorą lub zakażoną bezobjawowo. Wirusem HSV-1 najczęściej zakażamy się w dzieciństwie, a HSV-2 po rozpoczęciu aktywności seksualnej.

Wirus wnika do organizmu przez błonę śluzową lub uszkodzoną skórę. Zakażenie przenosi się przez bezpośredni kontakt, ponieważ wirus znajduje się w wydzielinach.

Możliwe jest też przeniesienie zakażenia z kobiety ciężarnej na płód lub na noworodka.

Ponieważ wirus po wniknięciu do organizmu pozostaje już na zawsze w neuronach czuciowych w postaci utajonej, w sprzyjających warunkach może dojść do jego reaktywacji (opryszczka nawrotowa).

Wirus opryszczki – wirus HSV

Objawy opryszczki

Opryszczka najczęściej atakuje skórę i błony śluzowe. Pierwszymi zwiastunami opryszczki z reguły są:

  • przeczulica,
  • świąd i pieczenie,
  • mrowienie, ból.

Po kilku dniach pojawią się drobne pęcherzyki wypełnione przezroczystym płynem, które po kilku dniach pękają, a przez jakiś czas pozostają po nich owrzodzenia i nadżerki. Najczęściej zmiany goją się samoistnie, bez leczenia.

Leia também:  Jakie Są Objawy Zarażenia Tasiemca?

W obrębie głowy zmiany zazwyczaj pojawiają się na wargach, na skórze twarzy, ale zdarzają się przypadki opryszczkowego zapalenia jamy ustnej i gardła (towarzyszą mu m.in. gorączka, złe samopoczucie).

Opryszczka rzadko atakuje oczy, ale jest wtedy szczególnie niebezpieczna, ponieważ przy zaniedbaniu i częstych nawrotach może spowodować zmętnienie rogówki i utratę widzenia. Jeszcze rzadziej spotyka się opryszczkowe zapalenie mózgu.

Ta postać opryszczki bezpośrednio zagraża życiu i wymaga pilnego leczenia. Wirusy HSV mogą spowodować także zapalenie wału paznokciowego, czyli zanokcicę. Jest to bardzo bolesna, choć w gruncie rzeczy niegroźna odmiana opryszczki.

Wirus opryszczki – wirus HSV

Opryszczka narządów płciowych, powodująca zmiany w okolicy narządów intymnych, najczęściej jest wywoływana przez wirusa HSV-2, ale zdarzają się (sześciokrotnie rzadziej) zachorowania spowodowane HSV-1.

Pęcherzyki pojawiają się u mężczyzn głównie na prąciu, a u kobiet na wargach sromowych i kroczu. Zakażenie pierwotne zwykle ma ciężki przebieg i często towarzyszą mu objawy ogólne, takie jak gorączka, ból głowy i mięśni.

Zakażenie nawrotowe ma zazwyczaj przebieg łagodny lub skąpoobjawowy.

Jak się pozbyć opryszczki?

Po pierwszej infekcji, do której z reguły dochodzi w dzieciństwie (HSV-1), wirus pozostaje w organizmie człowieka przez całe życie. Trzymany w ryzach przez układ immunologiczny powraca od czasu do czasu, zwłaszcza w okresach osłabienia organizmu. „Obudzić” wirusa opryszczki mogą:

  •  silny stres,
  •  bardzo duży, długotrwały wysiłek fizyczny,
  •  niedożywienie,
  •  wyziębienie,
  •  ekspozycja na silne promieniowanie słoneczne,
  •  niedożywienie,
  •  miesiączka
  •  choroby zakaźne lub inne.

Leczenie w większości przypadków jest objawowe i ma złagodzić dolegliwości. Stosuje się miejscowo maści zawierające cynk (osuszające) oraz leki przeciwwirusowe (najczęściej acyklowir lub walacyklowir). W razie potrzeby leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe.

Jak uniknąć nawrotu opryszczki?

Nie ma terapii gwarantującej, że opryszczka nie powróci. Osoby, które przeszły ją raz, zwłaszcza, jeżeli miała cięższy przebieg, powinny zaopatrzyć się w lek przeciwwirusowy. Jeśli zastosują go po wystąpieniu pierwszych zwiastunów, mogą znacznie złagodzić objawy. Warto również dbać o odporność organizmu.

Zbilansowana dieta, rozsądna aktywność fizyczna są zawsze skuteczne i zwiększają szanse w konfrontacji organizmu z patogenami. Warto też pamiętać o leczeniu pozornie niegroźnych chorób, które zaniedbane przechodzą w stan przewlekły i mogą pośrednio obniżać odporność organizmu. Należą do nich m.in.

nieleczone infekcje w obrębie jamy ustnej (także próchnica) czy nawracające infekcje górnych dróg oddechowych.

Wirus opryszczki – wirus HSV

 Niestety nie ma szczepionki chroniącej przed zakażeniem wirusem HSV.  W profilaktyce zakażeń bardzo ważne jest unikanie ryzykownych kontaktów seksualnych i stosowanie prezerwatyw (chociaż zapewniają tylko częściową ochronę).

Osoby zakażone wirusem opryszczki powinny informować partnerów o chorobie przed podjęciem współżycia seksualnego, ponieważ istnieje ryzyko zakażenia także w okresie bezobjawowym, i nie podejmować kontaktów seksualnych, nawet jeśli mają objawy zwiastunowe infekcji.

Kobiety w ciąży, które chorowały w przeszłości na opryszczkę narządów płciowych, powinny poinformować o tym lekarza i nie podejmować współżycia płciowego w III trymestrze ciąży, jeśli ich partnerzy chorowali na opryszczkę narządów płciowych, aby nie zakazić noworodka podczas porodu.

Kiedy szukać pomocy lekarza?

Pierwsze zachorowanie na opryszczkę może mieć cięższy przebieg niż późniejsze nawroty dlatego osoby, które dotychczas nie chorowały, zwłaszcza małe dzieci, powinien obejrzeć lekarz. Do wizyty u lekarza powinny również skłonić wysoka temperatura, złe samopoczucie, osłabienie.

Pilnej konsultacji wymagają zmiany w okolicach oka oraz objawy neurologiczne: sztywność karku, zaburzenia świadomości. Lekarz powinien też zbadać chorych ze zmianami w okolicy narządów płciowych.

Bezwzględnie powinny zgłosić się do lekarza osoby przewlekle chore, zwłaszcza chorujące na nowotwory, będące w trakcie chemioterapii, radioterapii, osoby przyjmujące leki immunosupresyjne zapobiegające odrzuceniu przeszczepionych narządów, osoby z deficytami układu odpornościowego (nosiciele wirusa HIV).

Dowiedz się więcej:

“Genital herpes”https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0140673607619084

“Herpes Zoster”https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMcp1302674

“The Incidence of Herpes Zoster”https://jamanetwork.com/journals/jamainternalmedicine/article-abstract/620854

Wirus opryszczki pospolitej – Wikipedia, wolna encyklopedia

Wirusy opryszczki pospolitej

Obraz wirusa HSV1 z główną manifestacją kliniczną (opryszczka wargowa)

Systematyka

Rodzina

Herpesviridae

Cechy wiralne

Skrót

HSV, HHV-1 i HHV-2

Kwas nukleinowy

DNA

Liczba nici

ds

Liczba segmentów

jeden

Osłonka

ikozaedralna

Nagi kwas nukleinowy

zakaźny

Rezerwuar

człowiek

Wywoływane choroby

opryszczka

opryszczkowe zapalenie mózgu

Ten artykuł od 2017-12 wymaga zweryfikowania podanych informacji.Należy podać wiarygodne źródła, najlepiej w formie przypisów bibliograficznych.Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Wirusy opryszczki pospolitej, HSV (herpes simplex virus, HHV-1 i HHV-2, human herpesvirus – ludzki herpeswirus) – otoczkowe DNA-wirusy, należące do rodziny herpeswirusów.

Podstawowe właściwości

Otoczka wirusów opryszczki pospolitej jest bardzo obszerna – kompletny wirion ma średnicę 120 – 200 nm, podczas gdy nagi kapsyd wykazuje średnicę ok. 100 nm.

Nukleokapsyd ma symetrię ikosaedralną, kwas nukleinowy to dwuniciowy DNA. Genom tych wirusów koduje ok.

100 polipeptydów, przy czym wiele z nich jest bardzo podobnych u obydwu gatunków, co utrudnia ich rozróżnienie w badaniach laboratoryjnych.

Gatunki

Wyróżnia się dwa gatunki wirusów opryszczki pospolitej:

  • HHV-1 (dawniej HSV-1, herpes labialis – opryszczka wargowa)
  • HHV-2 (dawniej HSV-2, herpes genitalis – opryszczka narządów płciowych).

Nazwy te odzwierciedlają tylko najczęstsze miejsca zakażenia. Zdarza się, że HSV-2 jest przyczyną opryszczki wargowej i vice versa, mimo dość dużego tropizmu poszczególnych typów do różnych tkanek.

Epidemiologia i chorobotwórczość

Wykwity opryszczkowe na wardze górnej.

Naturalnym gospodarzem HSV jest człowiek, ale in vitro mogą się one namnażać również w komórkach innych zwierząt. Źródło zakażenia stanowią wyłącznie ludzie, zarówno z opryszczowymi wykwitami, jak i w stanie bezobjawowego zakażenia. Może się rozprzestrzeniać poprzez kontakt bezpośredni, może też przechodzić z matki na płód lub na noworodka (zakażenie okołoporodowe). Największe znaczenie ma pierwsza droga szerzenia: w większości przypadków do zakażenia dochodzi w okresie do 2 lat od chwili narodzin lub w czasie porodu. Wirus opryszczki może przetrwać w komórkach nerwowych zakażonego organizmu (tzw. latencja wirusów). Aktywacja wirusa może nastąpić pod wpływem czynników zewnętrznych (stres, przeziębienie, miesiączka, osłabienie organizmu itd.), rzadziej spontanicznie.

Wirus jest przyczyną głównie zmian zapalnych na granicy skóry i błony śluzowej (okolice warg i narządy płciowe), a także rzadziej zapalenia spojówki i rogówki, skóry lub opryszczkowego zapalenia mózgu.

Wirusy opryszczki pospolitej mają też prawdopodobnie związek z rakiem szyjki macicy, ale nie stanowi on bezpośredniego, samodzielnego czynnika etiologicznego (chodzi tutaj głównie o HHV-2). Infekcja wirusem HSV-1 stanowi silny czynnik ryzyka w rozwoju choroby Alzheimera[1].

W leczeniu cięższych zakażeń wirusem opryszczki stosuje się acyklowir.

Identyfikacja laboratoryjna

Jak już wspomniano, HHV-1 i HHV-2 są trudne do rozróżnienia, choć nie jest to niemożliwe. Okazuje się jednak, że ma to głównie znaczenie w badaniach epidemiologicznych, gdyż leczenie chorób wywołanych przez obydwa gatunki jest takie samo, a objawy kliniczne choroby są z reguły bardzo charakterystyczne i łatwe do rozpoznania.

W laboratorium HHV-1 i HHV-2 mogą być zidentyfikowane na drodze odczynów serologicznych, np. odczynu wiązania dopełniacza, stosuje się także swoiste metody z użyciem przeciwciał monoklonalnych, np. test ELISA i metody immunofluorescencyjne.

W hodowlach komórkowych wirusy opryszczki doprowadzają do powstania olbrzymich komórek, przy czym niektóre z nich są wielojądrowe.

Te metody, podobnie jak próba odszukania komórek olbrzymich w zeskrobinach z miejsca objętego chorobą, są obecnie bardzo rzadko stosowane.

Przypisy

  1. ↑ Wozniak MA., Mee AP., Itzhaki RF. Herpes simplex virus type 1 DNA is located within Alzheimer's disease amyloid plaques.. „The Journal of pathology”. 1 (217), s. 131–8, styczeń 2009. DOI: 10.1002/path.2449. PMID: 18973185. 

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Encyklopedia internetowa (takson):

  • Britannica: science/herpes-simplex-virus-type-1, science/herpes-simplex-virus

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Wirus_opryszczki_pospolitej&oldid=64437520”

Opryszczka – przyczyny, objawy, leczenie, jak zapobiegać?

Opryszczka jest powszechną chorobą, która najczęściej dotyczy okolicy warg. Zarażenie się wirusem opryszczki oznacza jego obecność w organizmie już do końca życia. Wywoływane nawroty można jednak skutecznie leczyć, stosując doustne leki przeciwwirusowe i preparaty miejscowe.

Leia também:  Krztusiec Jak Dlugo Trwa Leczenie?

Jak dochodzi do zakażenia wirusem opryszczki? Jak przebiega choroba?

Opryszczka zwykła, tzw. wargowa, wywołana jest przez wirus Herpes simplex virus (HSV).

Wyróżniamy dwa typy wirusa opryszczki: wirus HSV-1 i HSV-2, które zgodnie z nowym nazewnictwem, określane są jako ludzkie wirusy opryszczki alfa 1 i alfa 2. Opryszczka na ustach, zwana potocznie „zimnem” lub „febrą”, jest chorobą zakaźną.

Szacuje się, że nawet 90% populacji polskiej miało kontakt z tym wirusem, choć u sporej części osób nie doszło do pojawienia się objawów choroby. Takie osoby są jednak nosicielami wirusa opryszczki i mogą przenieść go na osoby zdrowe.

Wirus, który dostał się do organizmu, pozostaje w nim w stanie uśpienia już do końca życia nosiciela. Wirus HSV-1 najczęściej przedostaje się do zwoju nerwu trójdzielnego, a wirus HSV-2  do zwoju lędźwiowo-krzyżowego. Pod wpływem różnych czynników dochodzi do reaktywacji wirusa HSV i rozwija się opryszczkowe zapalenie skóry, błon śluzowych lub innych narządów.

Opryszczka jest powszechną chorobą, która u części pacjentów przebiega bezobjawowo, a u innych nawraca nawet kilka razy w roku. Dostępne są skuteczne leki na opryszczkę, które dostępne są bez recepty.

Dzięki temu, chorzy mogą je przyjąć w krótkim czasie po wystąpieniu pierwszych symptomów alarmujących o nawrocie infekcji.

Miejscowe preparaty na opryszczkę maskują nieestetyczne pęcherzyki na wargach, dzięki czemu poprawiają komfort życia pacjentów.

Opryszczka ust i opryszczka na twarzy najczęściej powodowana jest przez wirusa HSV-1 (Herpes simplex virus-1). Zakażenie wirusem HSV-2 (Herpes simplex virus-2) wywołuje zwykle opryszczkę narządów płciowych i okolicy odbytu.

Obecnie jednak, ze względu na zmiany jakie zaszły w kontekście kontaktów seksualnych, różnice te coraz bardziej się zacierają. Drugi typ wirusa coraz częściej powoduje opryszczkę wargową, a pierwszy typ wirusa – opryszczkę narządów płciowych.

Wirus opryszczki wargowej może więc przenieść się na narządy płciowe i wywołać zakażenie.

Opryszczkowe zapalenie okolicy ust jest zdecydowanie najczęstszą formą infekcji. Pozostałe rodzaje opryszczki to:

  • zakażenie błony śluzowej jamy ustnej, migdałków i gardła – typowe przy pierwszym kontakcie z wirusem. Wykwity u dzieci najczęściej pojawiają się na języku i błonie śluzowej jamy ustnej. Pierwotna infekcja u osób dorosłych wiąże się zwykle z ostrym zapaleniem gardła i migdałków;
  • opryszczka narządów płciowych – pęcherze są widoczne na wargach sromowych i kroczu. U mężczyzn, wykwity pojawiają się głównie na prąciu;
  • opryszczkowe zapalenie narządu wzroku;
  • opryszczkowe zapalenie mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych;
  • opryszczka skóry, pojawiająca się w innych miejscach niż w okolicy twarzy i narządów płciowych. Wykwity rozwijają się w obrębie klatki piersiowej, palców, a nawet na całym ciele. Jest to rzadka postać choroby.

Pierwotne zarażenie wirusem opryszczki ma zwykle cięższy przebieg. Częściej pojawiają się objawy ogólne, takie jak gorączka, bóle głowy i złe samopoczucie. Nawroty infekcji przebiegają już zwykle łagodniej i trwają krócej.

Warto jednak dodać, że w znacznej większości przypadków, nie występują objawy zakażenia pierwotnego. Wiele osób może więc nawet nie być świadomych tego, że mają w swoim organizmie wirusa HSV, aż do momentu nawrotu i pojawienia się charakterystycznych pęcherzy. Jedynie w ok.

10% przypadków, pojawiają się dolegliwości związane z pierwotnym zakażeniem.

Opryszczką można zarazić się niezależnie od wieku i płci. Zarazić się mogą nawet noworodki w trakcie porodu. Do zakażenia HSV-1 najczęściej dochodzi u dzieci w wieku 1-5 lat. Drugim typem wirusa zwykle zarażają się nastolatki i osoby dorosłe.

Wirus z łatwością przenosi się przez bezpośredni kontakt z wydzieliną chorego – łzami, śliną lub wydzielinami z dróg płciowych. Inną drogą wnikania tego patogenu jest kontakt z przedmiotami, które wcześniej były dotykane przez nosiciela wirusa.

Do zakażenia dochodzi też w wyniku kontaktów seksualnych.

Wirus opryszczki, obecny w organizmie, pod wpływem pewnych bodźców ulega reaktywacji. Nie jest to jednak równoznaczne z pojawieniem się wykwitów i innych dolegliwości.

U większości chorych, zakażenie które ulega reaktywacji, przebiega bezobjawowo. Wirus jest więc obecny  w wydzielinach chorego, jednak on sam nie odczuwa żadnych symptomów infekcji. Łatwo jednak może dojść do transmisji patogenu i zarażenia kolejnych osób.

Do nawrotów zakażenia dochodzi zwykle pod wpływem takich czynników jak:

  •     spadek odporności;
  •     infekcje górnych dróg oddechowych;
  •     ciąża;
  •     menstruacja;
  •     nadmiar stresu;
  •     światło słoneczne;
  •     odwodnienie;
  •     urazy w bliskiej okolicy ust.

Pierwotna infekcja, choć wywołuje objawy jedynie u ok. 10% pacjentów, rozwija się dynamicznie i ma charakter bardziej uogólniony. U chorego może wystąpić gorączka, powiększenie węzłów chłonnych, silne osłabienie, mdłości i brak apetytu.

Dodatkowo u dzieci, pierwsze zakażenie objawia się najczęściej ostrym zapaleniem błony śluzowej jamy ustnej i dziąseł.

Tworzące się małe pęcherze wewnątrz jamy ustnej i w okolicy ust mogą zlewać się ze sobą i prowadzić do rozwoju bolesnych owrzodzeń.

W przypadku osób dorosłych, pierwszy kontakt z wirusem, poza objawami ogólnymi, może powodować powstawanie pęcherzyków zlokalizowanych bliżej gardła i migdałków. Nawrót infekcji jest już znacznie mniej nasilony, trwa krócej, a objawy zwykle ograniczają się do wykwitów na wargach.

Opryszczka – pierwsze objawy przy nawrotach to najczęściej mrowienie, swędzenie, pieczenie lub ból w okolicy ust. Później pojawiają się niewielkie grudki, które przekształcają się w małe pęcherzyki wypełnione treścią surowiczą, a następnie ropną. Wykwity te zwykle umiejscowione są na pograniczu skóry i czerwieni wargowej.

Po kilku dniach pęcherzyki pękają, uwidaczniając nadżerkę, pokrytą strupem. Po 3-4 dniach, zmiana ta zasklepia się, a strupek odpada. W przypadku opryszczki narządów  płciowych, rozwój zakażenia nawrotowego jest podobny. Objawy ogólne zwykle nie występują, a początkowo chory może odczuwać jedynie ból, swędzenie lub pieczenie.

Po kilku – kilkunastu godzinach pojawiają się pęcherze w okolicach intymnych. U mężczyzn lokalizują się na prąciu, a  u kobiet na skórze krocza i wargach sromowych. Opryszczka utrzymuję się 6-10 dni i przenosi się poprzez dotyk, dlatego należy uważać, aby po dotknięciu zakażonego miejsca nie kierować dłoni np.

do oczu, ponieważ może to doprowadzić do stanów zapalnych rogówki, a nawet do uszkodzenia wzroku.

Opryszczka – jak leczyć i czy w każdym przypadku warto to robić? Objawy występujące przy opryszczce mogą ustąpić same, w przeciągu 1-2 tygodni. Wielu specjalistów jest jednak zgodna co do tego, że opryszczkę warto leczyć.

Stosowanie leków przeciwwirusowych i innych preparatów powoduje skrócenie czasu trwania symptomów i znaczne złagodzenie nieprzyjemnych dolegliwości. Wiąże się to z mniejszym dyskomfortem odczuwanym przez pacjentów i poprawą ich jakości życia.

Dodatkowo, wiele stosowanych w leczeniu środków charakteryzuje się wysokim profilem bezpieczeństwa.  W większości przypadków, opryszczka wargowa może być leczona samodzielnie. Jeśli jednak objawy są bardzo nasilone lub nie ustępują mimo ich leczenia, warto udać się do lekarza.

Dotyczy to również zakażeń pierwotnych, które wymagają postawienia właściwej diagnozy. Do lekarza warto udać się także wtedy, gdy wykwity pojawiają się w okolicy oczu.

Doustny lek na opryszczkę

Opryszczka wargowa – leczenie polega na stosowaniu doustnych lub miejscowych preparatów, łagodzących objawy choroby. Nie ma obecnie leku, który byłby w stanie całkowicie wyeliminować wirusa i zapobiec nawrotom. Największą skutecznością wyróżniają się doustne leki przeciwwirusowe, które hamują namnażanie się wirusów.

Zwykle stosuje się acyklowir, rzadziej walacyklowir. Acyklowir jest dobrze tolerowany przez chorych i uchodzi za bezpieczny lek na opryszczkę. Substancję tą zawierają takie preparaty jak: Hascovir Control Max i Heviran Comfort.

Kuracja acyklowirem jest najskuteczniejsza, jeśli rozpocznie się ją jak najszybciej po pojawieniu się symptomów, zwiastujących nawrót – bólu, pieczenia lub mrowienia. Terapia nie powinna rozpocząć się później niż dnia, w którym pojawiły się wykwity skórne. Leki przeciwwirusowe dostępne bez recepty stosuje się kilka razy dziennie, w zależności od dawki.

Czas trwania leczenia wynosi 5 dni. Tabletki z substancją przeciwwirusową stosowane przy opryszczce łagodzą dolegliwości i skracają czas ich utrzymywania się o 1-2 dni.

Miejscowe leki na opryszczkę

Miejscowe preparaty stosowane przy opryszczce dostępne są w postaci kremów, maści i żeli. W składzie znajduje się substancja przeciwwirusowa lub jej połączenie ze sterydem. Uważa się, że miejscowe stosowanie leków przeciwwirusowych wykazuje mniejszą skuteczność niż terapia doustna.

Z drugiej strony, takie preparaty również wpływają na krótsze utrzymywanie się symptomów związanych z opryszczką. Ta forma leczenia jest preferowana przez pacjentów, którzy nie chcą stosować tabletek i wybierają leki o działaniu miejscowym.

Leia também:  Jakie Objawy Podwyższonej Prolaktyny?

Istotną metodą leczenia jest stosowanie plastrów na opryszczkę z żelem hydrokoloidowym np. Compeed. Tworzy on na powierzchni pęcherza warstwę ochronną, która z jednej strony stwarza korzystne warunki do gojenia się skóry, a z drugiej ogranicza rozprzestrzenianie się samego wirusa.

Plaster na opryszczkę, żel lub płyn sprzyja szybszemu wyleczeniu nadżerek i łagodzi objawy, takie jak swędzenie, ból i mrowienie. Dodatkowo, plastry na opryszczkę są bardzo dyskretne i delikatnie maskują pęcherze na ustach. Jest to bardzo istotne ze względu na fakt, że opryszczka jest często wstydliwym problemem, który zmniejsza pewność siebie w kontaktach z innymi osobami.

Korzystne jest łączenie leków doustnych z preparatami miejscowymi w leczeniu nawrotu opryszczki.

Domowe sposoby na opryszczkę

W leczeniu opryszczki o łagodnym przebiegu można sięgnąć po maść z tlenkiem cynku i olejek eteryczny z melisy.

Można również wykorzystać okłady z rumianku, tymianku, kory wierzbowej i skrzypu polnego, które charakteryzują się działaniem przeciwzapalnym i ograniczają rozwój infekcji.

Nalewka z melisy hamuje namnażanie się wirusów opryszczki, jednocześnie nie uszkadzając zdrowych komórek skóry. Niektórzy pacjenci stosują również okłady z cebuli, aloesu lub czosnku. Trudno jest określić skuteczność domowych sposobów w pozbyciu się opryszczki.

Są to jednak metody bezpieczne i jeśli chorzy szukają naturalnych środków na opryszczkę, mogą je wypróbować. Gdy objawy nie ustępują, warto sięgnąć po sprawdzone leki i miejscowe preparaty łagodzące nieprzyjemne dolegliwości. Nigdy natomiast nie należy przebijać pęcherzyków.

Całkowite wyleczenie opryszczki nie jest obecnie możliwe. Zważywszy na fakt, że przeciwciała przeciwko wirusom opryszczki znajdują się u ok. 90% populacji, trudno jest zabezpieczyć się przez zakażeniem.

Można jednak ograniczyć ryzyko transmisji wirusa chociażby dzięki przestrzeganiu zasad higieny. Niekorzystanie z tych samych sztućców, kubków, pomadek do ust lub innych przedmiotów osobistych zapobiega przemieszczaniu się różnorodnych drobnoustrojów na kolejne osoby.

Należy też unikać ryzykownych stosunków seksualnych. Ważne jest ciągłe dbanie o układ immunologiczny, ponieważ spadek odporności jest jednym z czynników ryzyka nawrotu choroby.

Zdrowy sposób odżywiania organizmu i regularna aktywność fizyczna to podstawa silnego systemu immunologicznego. Latem warto też regularnie stosować pomadkę ochronną do ust z filtrem UV.

Jeśli choroba nawraca bardzo często lub jest szczególnie uciążliwa dla pacjenta, można zastosować leczenie profilaktyczne z wykorzystaniem substancji przeciwwirusowych. Kuracja trwa od kilku miesięcy do nawet kilku lat. Zmniejsza ryzyko nawrotów, dzięki czemu poprawia jakość życia tych pacjentów.

Opryszczka jest szczególnie groźna dla rozwijającego się płodu i noworodków. Bardziej niebezpieczna dla płodu jest infekcja pierwotna u matki niż nawrót infekcji. Zarażenie opryszczką kobiety ciężarnej może skutkować rozwojem wielu schorzeń i wad rozwojowych u dziecka. Padaczka, małogłowie, zapalenie tęczówki i jaskra to tylko niektóre z możliwych powikłań.

Może też dojść do obumarcia wewnątrzmacicznego płodu, poronienia lub przedwczesnego porodu. Przeniesienie wirusa na dziecko w okresie okołoporodowym powoduje pojawienie się typowych objawów opryszczki u dziecka. Infekcja może przebiegać dynamicznie, intensywnie i obarczona jest ryzykiem licznych komplikacji.

Może rozwinąć się zapalenie mózgu, zapalenie wątroby, a w ostateczności choroba może mieć też skutek śmiertelny.

Rokowanie u osób z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym jest dobre, nawet przy infekcji pierwotnej.

Choroba obarczona jest niską śmiertelnością, która najczęściej dotyczy noworodków, pacjentów u których rozwinęło się opryszczkowe zapalenie mózgu, a także osób z poważnymi niedoborami odporności.

Istotne jest szybkie rozpoznanie choroby przez lekarza i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Wirusy powodujące opryszczkę, ospę wietrzną i półpaśca należą do jednej rodziny Herpesviridae. Ich wspólną cechą jest zdolność do przejścia w stan uśpienia. Wirus ospy wietrznej (VZV, Varicella zoster virus) po wywołaniu choroby przechodzi w stan latencji. Pod wpływem określonych czynników ulega reaktywacji, wywołując półpaśca.

Więcej informacji na temat obu chorych można znaleźć w artykule: Półpasiec i ospa – różne choroby, ta sama przyczyna. Wszystkie te trzy schorzenia można skutecznie leczyć za pomocą preparatów przeciwwirusowym, które należy zażyć jak najszybciej po pojawieniu się pierwszych symptomów.

Wszystkie wymienione choroby wiążą się z charakterystycznymi  wykwitami skórnymi.

Bibliografia:

  1. Opstelten M., Neven A.K., Eekhof J., Treatment and prevention of herpes labialis, Can Fam Physician, 2008, 54, 12, 1683-1687
  2. Lesiak A., Narbutt J., Kompleksowe leczenie opryszczki wargowej, Forum Dermatologicum, 2017, tom 3, nr 4, s. 147-151

Kiedy opryszczka przestaje być zaraźliwa?

Najpierw pojawia się mrowienie, pieczenie lub swędzenie, a następnie pęcherzyki, które zaczynają ropieć – w ten sposób daje o sobie znać nawracająca opryszczka.

Ta choroba wywoływana przez wirusa jest niestety wysoce zakaźna.

Ale kiedy możemy stwierdzić, że opryszczka przestaje być zaraźliwa? W chwili, gdy pęcherzyki całkowicie pokryją się strupem, ryzyko zakażenia wirusem znacznie się zmniejsza.

Co powoduje opryszczkę?

Czynnikiem wywołującym opryszczkę jest powszechnie występujący wirus HSV-1. Po pierwszej infekcji wirus pozostaje w komórkach nerwowych przez całe życie. Nawroty opryszczki spowodowane są oddziaływaniem różnych czynników aktywujących wirusa, takich jak światło słoneczne, zmęczenie, stres lub zmiany hormonalne.

GPęcherzyki pojawiają się zwykle na ustach lub w ich okolicy. Nie istnieje lekarstwo na opryszczkę, jednak leki przeciwwirusowe są w stanie zmniejszyć częstotliwość nawrotów.

Dlaczego opryszczka to choroba zakaźna?

Zakażenie wirusem powodującym opryszczkę odbywa się przez kontakt ze skórą gospodarza, co sprawia, że choroba rozprzestrzenia się bardzo łatwo. Jak wyjaśnia dr hab. n. med. Ernest Kuchar w serwisie “Medycyna Praktyczna”, najbardziej zaraźliwy jest płyn z pęcherzyków, więc najłatwiej złapać wirusa przez kontakt z nimi.

Wirus przenosi się do organizmu innych ludzi poprzez pocałunki lub używanie przedmiotów należących do osoby zarażonej. Dotykanie oczu palcami, które weszły w kontakt z pęcherzykami, może spowodować poważną infekcję i zaburzenia wzroku.

Kiedy opryszczka przestaje być zaraźliwa?

Jak wyjaśnia lekarz Paulina Kiluk w serwisie “Po dyplomie”, gdy wszystkie zmiany pokryją się strupem, ryzyko zakażenia jest mniejsze. Pęcherzyki wypełnione płynem pojawiają się około czterech dni po wystąpieniu pierwszych objawów. Między piątym a ósmym dniem zaczyna tworzyć się żółtawy lub brązowy strup, który w dużym stopniu zapobiega infekcji.

Strup zaczyna się złuszczać i odpada między dziewiątym a dwunastym dniem. Czas gojenia się ran wynosi 2–4 tygodnie od czasu wystąpienia pierwszych objawów. Jak jednak podaje magazyn Focus, wirusem opryszczki można zarazić się od osób, które nie wykazują żadnych objawów klinicznych.

Jak zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa opryszczki?

Przestrzeganie zasad higieny i unikanie kontaktu z innymi ludźmi, gdy jesteśmy chorzy, pomaga zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa opryszczki w najbardziej zakaźnym stadium. Często myj ręce i nie całuj się ani nie nawiązuj z nikim intymnych kontaktów, dopóki zmiany chorobowe nie pokryją się całkowicie strupem.

Nie dziel się jedzeniem ani napojami i nie pożyczaj rzeczy osobistych, takich jak ręczniki, maszynki do golenia, czy pomadka do ust. Dotykaj pęcherzyków tylko wtedy, gdy musisz nałożyć lekarstwo, po czym natychmiast umyj ręce. Osoby z opryszczką w stadium aktywnym powinny unikać kontaktów z niemowlakami i ludźmi z osłabionym układem odpornościowym.

Jak leczyć opryszczkę

Opryszka zanika samoistnie, ale możesz przyspieszyć ten proces, stosując leki przeciwwirusowe. Kremy lub tabletki zawierające określone składniki przyśpieszają gojenie się ran.

Środki przeciwbólowe, np. paracetamol, ibuprofen, czy benzokaina mogą zmniejszyć obrzęk i ból powodowany przez pęcherzyki, a tym samym tendencje do dotykania ran. Wyciskanie pęcherzyków i zrywanie strupów na pewno nie wyleczy opryszczki, za to może spowodować infekcję bakteryjną, która pozostawia długotrwałe blizny.

Opryszczka może wywoływać rozdrażnienie u większości osób zakażonych wirusem, ale rzadko kiedy przeszkadza im w codziennym życiu. To wcale jednak nie oznacza, że nie należy chronić innych przed zakażeniem! Zachowaj czujność, gdy zauważysz pierwsze objawy nawracającej choroby lub jeśli pęcherzyki nie pokryły się strupem – ryzyko zakażenia znacznie się wtedy zmniejszy.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*