Usunięcie prostaty – prostatektomia radykalna

Prostata to jeden z tych narządów, które powinny być regularnie kontrolowane u mężczyzn powyżej 50. roku życia. Odkładanie wizyty u lekarza, zwłaszcza w przypadku bólu, może prowadzić do poważnych problemów. Najbardziej skrajnym jest nowotwór i konieczność usunięcia prostaty. Jak wygląda operacja? Jakie powikłania może powodować wycięcie prostaty?

Prostata – u wielu mężczyzn już samo to słowo wywołuje popłoch, ponieważ najczęściej jest używanie w kontekście choroby nowotworowej. Czym jest prostata? To gruczoł krokowy, nazywany również streczem.

Jest elementem układu moczowo-płciowego. Pełni ważną rolę w wieku rozrodczym. Jest bowiem odpowiedzialna za produkcję płynu, który jest głównym składnikiem spermy. W tej białawej, gęstej zawiesinie znajdują się plemniki.

To ona zapewnia ich „transport” oraz jest źródłem substancji odżywczych. 

O problemach z prostatą mówi się zazwyczaj w związku z dwoma chorobami: przerostem prostaty oraz nowotworem prostaty. O konieczności wycięcia gruczołu decyduje lekarz.

Decyzję opiera głównie na analizach badań diagnostycznych. Tak, jak w przypadku nowotworów atakujących inne narządy, tak i nowotwór prostaty zakwalifikować można ze względu na stopień ryzyka.

Wyróżnia się: 

  1. niski stopień ryzyka – wtedy najczęściej prowadzona jest regularna obserwacja, czy choroba nie przechodzi w bardziej złożony i groźny stan; inne możliwości to: teleradioterapia (napromieniowanie wiązkami zewnętrznymi),  brachyterapia (bezpośrednie napromienianie zmian chorobowych, przez umieszczenie źródła promieniowania w guzie lub jego sąsiedztwie) albo wycięcie gruczołu;
  2. pośredni stopień ryzyka – komórki nowotworowe znajdują się jedynie w sterczu. bez wyraźnych przerzutów do okolicznych narządów i tkanek. Pacjenci kierowani są w tym wypadku na operacje usunięcia prostaty. Najmniej inwazyjną jest metoda laparoskopowa;
  3. wysoki stopień ryzyka – nowotwory są bardziej rozległe lub naciekają, więc wycięcie nie jest możliwe. Leczenie opiera się głównie na podawaniu hormonów. W niektórych przypadkach podczas zabiegu operacyjnego całkowicie usuwa się jądra.

Operacja prostaty – znajdź klinikę Porównaj oferty, sprawdź ceny i przeczytaj opinie o 24 placówkach wykonujących operacja prostaty:

  • Warszawa
  • Kraków
  • Wrocław
  • Poznań
  • Gdańsk
  • Bydgoszcz
  • Katowice
  • Częstochowa
  • Lubin
  • Tychy

Pokaż placówki najbliżej mnie Pokaż placówki we wszystkich miastach

Usunięcie prostaty laparoskopowo – na czym polega?

Jeszcze jakiś czas temu powszechną metodą usunięcia gruczołu prostaty była otwarta prostatektomia radykalna (wycięcie gruczołu krokowego). Ten sposób bardzo często niósł za sobą wiele powikłań pozabiegowych, a rany długo się goiły. Jednak wraz z rozwojem technik chirurgicznych pojawiła się zdecydowanie mniej inwazyjna metoda: radykalna prostatektomia laparoskopowa.

Usunięcie prostaty – prostatektomia radykalna

Zabieg rozpoczyna się od wykonania kilku nacięć skóry. Przez nie chirurg będzie mógł wprowadzić narzędzia chirurgiczne oraz kamerę wyposażoną w źródło światła. 

Metoda ta umożliwia szybkie usunięcie całego narządu prostaty, a w razie konieczności – także węzłów chłonnych. Przy radykalnej prostatektomii laparoskopowej dużo rzadziej niż przy operacji klasycznej dochodzi do uszkodzenia struktur nerwowych sąsiadujących z gruczołem prostaty. W wyniku tego zmniejsza się ryzyko np. problemów z erekcją.

Operacja usunięcia prostaty – jakie powikłania po zabiegu?

Nawet najnowocześniejszy sprzęt medyczny nie zagwarantuje, że po zabiegu usunięcia prostaty wszystko szybko wróci do normy. Sam zabieg również nie jest ostatecznym rozwiązaniem problemu. By wrócić do normalnego funkcjonowania (fizjologiczne i seksualnie), bardzo często wymagana jest także rehabilitacja. 

Do najczęstszych powikłań związanych z zabiegiem usunięcia prostaty zaliczyć można:

  • Problemy na tle seksualnym (zaburzenia erekcji)

Każda z wymienionych metod usuwania gruczołu prostaty jest obarczona pewnym ryzykiem uszkodzenia nerwów odpowiedzialnych za wzwód prącia. Znajdują się w sąsiedztwie stercza. Dlatego każdy etap operacji wymaga ogromnej precyzji chirurga.

Najmniejszy błąd może spowodować trwałe uszkodzenie połączeń nerwowych, a to może oznacza dożywotnią impotencją. W pewnych przypadkach możliwe jest jednak odzyskanie pełnej sprawności seksualnej.

Wymaga to jednak rehabilitacji, która potrwać może nawet kilka lat.

Ważne: Operacja usunięcia prostaty na stałe upośledza funkcje rozrodcze mężczyzny.

  • Problemy z nietrzymaniem moczu

Podczas operacji mięśnie odpowiedzialne za prawidłowe zaciskanie cewki moczowej ulegają podrażnieniu. Bardzo często osłabione są również mięśnie dna miednicy. Wszystko to prowadzi do problemów z nietrzymaniem moczu. Może to być całkowity zanik zdolności do trzymania moczu lub wyciekanie pojedynczych kropel z ujścia cewki moczowej.

Niestety, problem nieprawidłowego funkcjonowania zwieraczy cewki moczowej dotyka większości mężczyzn po operacji wycięcia stercza. Stan mięśni okolic pęcherza z czasem oczywiście się poprawi. Bardzo ważne jest zachowanie w tym czasie odpowiedniej higieny. Zaleca się stosowanie wkładek higienicznych, które skutecznie wchłaniają mocz, neutralizują nieprzyjemny zapach.

Usunięcie prostaty a sprawność seksualna – jak powrócić do dawnej formy dzięki rehabilitacji?

Osiągnięcie pełnej i zadowalającej sprawności seksualnej przez pacjentów poddanych zabiegowi usunięcia prostaty następuje zazwyczaj po 7 do 9 miesięcy. Czas ten można w wielu przypadkach znacząco skrócić dzięki regularnym ćwiczeniom. 

Ważne: Rehabilitacja po zabiegu wycięcia prostaty jest kluczowym aspektem w odzyskiwaniu sprawności seksualnej i wyeliminowaniu nietrzymania moczu.Usunięcie prostaty – prostatektomia radykalna

Rehabilitacja po zabiegu wycięcia prostaty, w zależności od stanu pacjenta, rozpoczyna się z reguły 4-5 tygodni po operacji. Obejmuje ćwiczenia mięśni dna miednicy – tzw. mięśni Kegla. Polegają one na napinaniu mięśni otaczających cewkę moczową, odbytnicę oraz mięśni okolic podbrzusza. 

Specjaliści zalecają, aby robić to przez około 30 minut dziennie, np. po 10 minut rano, w południe i wieczorem.

Nie należy jednocześnie napinać mięśni pośladków. Ćwiczeń nie wykonuje się podczas oddawania moczu. Może to prowadzić do powikłań – infekcji cewki moczowej. 

Pierwsze efekty ćwiczeń – poprawa jakości współżycia seksualnego – obserwuje się po kilku tygodniach. Łagodniejsze są także objawy związane z nietrzymaniem moczu.

Dieta po usunięciu prostaty – czy konieczna jest zmiana nawyków żywieniowych?

Nie ma określonych reguł dotyczących diety dla osób po zabiegu wycięcia prostaty. Zaleca się natomiast:

  • zrezygnowanie z ostrych przypraw,
  • picie w regularnych odstępach czasu,
  • niepicie dużych ilości płynów przed snem.

W szybszym powrocie do zdrowia oraz w utrzymaniu dobrego samopoczucia z pewnością pomoże zbilansowana dieta. Powinna zawierać dużo świeżych warzyw, owoców, a także chude mięso, rybi i produkty pełnoziarniste.

Laserowe usuwanie prostaty – najlepsza metoda na chorą prostatę?

Zdecydowany postęp w wykorzystaniu techniki laserowej w medycynie przyczynił się również do stworzenia nowej metody leczenia schorzeń prostaty. Metoda HoLEP (ang. Holmium laser Enucleation Of the Prostate), fachowo nazywana laserową enukleacją, wykorzystuje laser holmowy.

Przyrząd emitujący wiązkę lasera wprowadzany jest do końcowego odcinka cewki moczowej oraz pęcherza. Gruczoł prostaty jest precyzyjnie wycinany oraz rozdrabniany. Kawałki usuwa się przez cewkę moczową.

Ważne: Dzięki kamerze umieszczonej w przyrządzie lekarz może obserwować w czasie rzeczywistym wszystkie procesy odbywające się podczas operacji.

Laserowe usuwanie prostaty przeprowadzane jest przy znieczuleniu dolędźwiowym. Precyzja wiązki laserowej sprawia, że tkanki okalające prostatę uszkodzone są w minimalnym stopniu. Czas hospitalizacji to maksymalnie dwa dni. Zadowalającą sprawność seksualną po zabiegu usunięcia prostaty mężczyzna odzyskuje po około miesiącu.

FAQ, czyli najczęstsze pytania o operację wycięcia prostaty

  • Operacja wycięcia stercza nie należy do niebezpiecznych zabiegów. Istnieje jednak ryzyko uszkodzenia nerwów okalających prostatę, co może prowadzić do trwałej impotencji.
  • Operacja usunięcia prostaty może mieć różny przebieg w zależności od obranej metody. Z reguły jednak pacjenta poddaje się znieczuleniu dolędźwiowemu (od pasa w dół). W przypadku zabiegu laparoskopowego chirurg wykonuje kilka nacięć, przez które prowadzane są specjalne wzierniki z narzędziami chirurgicznymi. W operacji z wykorzystaniem lasera przyrząd emitujący wiązkę wprowadzany jest do końcowego odcinka cewki moczowej oraz pęcherza. Gruczoł prostaty jest precyzyjnie wycinany oraz rozdrabniany. Kawałki usuwa się przez cewkę moczową.
  • Operacja usunięcia prostaty może mieć różny przebieg w zależności od obranej metody. Z reguły jednak pacjenta poddaje się znieczuleniu dolędźwiowemu (od pasa w dół). W przypadku zabiegu laparoskopowego chirurg wykonuje kilka nacięć, przez które prowadzane są specjalne wzierniki z narzędziami chirurgicznymi. W operacji z wykorzystaniem lasera przyrząd emitujący wiązkę wprowadzany jest do końcowego odcinka cewki moczowej oraz pęcherza. Gruczoł prostaty jest precyzyjnie wycinany oraz rozdrabniany. Kawałki usuwa się przez cewkę moczową.
  • Tak, zabieg usunięcia stercza trwale upośledza funkcje rozrodcze. Rozwiązaniem tego problemu dla mężczyzn pragnących mieć jeszcze potomstwo jest zdeponowanie nasienia w banku spermy.
  • Zaleca się stosowanie wkładek higienicznych, które wchłaniają cieknący mocz i eliminują nieprzyjemny zapach. Prócz tego ważne są regularnie ćwiczyć mięśni Kegla. Polegają one na napinaniu mięśni otaczających cewkę moczową, odbytnicę oraz mięśni okolic podbrzusza. Specjaliści zalecają, aby robić to przez około 30 minut dziennie, np. po 10 minut rano, w południe i wieczorem.
  • Średni czas spędzony w szpitalu po zabiegu usunięcia prostaty wynosi 4-7 dni.
  • Usunięcie gruczołu prostaty wykonywane jest najczęściej w przypadku stwierdzenia nowotworu.
Leia também:  Dlaczego kobieta powinna rzucić palenie?

Leczenie i operacje prostaty – opinie pacjentów

Poniżej przeczytasz opinie pacjentów, którzy zdecydowali się na operację prostaty. Wszystkie zamieszczone komentarze pochodzą od mężczyzn, którzy zapisali się na zabieg za pośrednictwem naszego portalu, dzięki czemu są one w 100% rzetelne i zweryfikowane.

Umów wizytę!

Jeśli Ty także potrzebujesz zabiegu usunięcia prostaty, nie wahaj się dłużej – skontaktuj się z nami. Nasz doradca bezpłatnie przedstawi Ci pełną ofertę leczenia spośród 24 klinik w Polsce wraz ze szczegółowymi cenami. Pomoże również w umówieniu wizyty konsultacyjnej u wybranego specjalisty na dogodny termin.

Zadzwoń do nas: 22 417 40 26(telefon czynny pon – pt, w godz. 8:00 – 18:00)

Prostatektomia da Vinci – zalety i przebieg zabiegu usunięcia prostaty

Usunięcie prostaty – prostatektomia radykalna

Zabieg radykalnej prostatektomii z wykorzystaniem robota da Vinci polega na wprowadzeniu do ciała pacjenta niezwykle precyzyjnych narzędzi laparoskopowych oraz kamery wizyjnej, a następnie usunięcie zajętego chorobą gruczołu stercza, a gdy są takie wskazania, także węzłów chłonnych. Operacja w tak trudno dostępnym miejscu, jak okolica załonowa, która dodatkowo jest silnie unaczynniona, wymaga chirurgicznej dokładności możliwej dzięki wykorzystaniu robota da Vinci. Robot sterowany przez doświadczonych chirurgów redukuje trzęsienie dłoni człowieka, a co najważniejsze – pozwala na precyzyjne usunięcie zajętych nowotworem tkanek przy jednoczesnym zmniejszeniu obszaru ich nacięcia. Efektem jest minimalizacja możliwych powikłań, a także szybki powrót do sprawności zarówno fizycznej, jak i seksualnej przez pacjenta.

O robocie da Vinci

Maszyna nazwą nawiązująca do renesansowego malarza, anatoma i wynalazcy została wprowadzona na rynek w 1999 roku przez amerykańską firmę Intuitive Surgical. Swoje zastosowanie znaleźć miała podczas zabiegów laparoskopowych przeprowadzanych w trudno dostępnych oraz silnie ukrwionych miejscach jak dolna część jamy brzusznej czy okolice narządów płciowych.

Do jej głównych zadań należało małoinwazyjne oraz precyzyjne usuwanie zajętych nowotworem tkanek, a dzięki trójwymiarowej kamerze z nawet dwudziestokrotnym powiększeniem, stało się to możliwe.

Oprócz kamery wprowadzanej do ciała pacjenta robot da Vinci składa się także z czterech ramion, będących przedłużeniem rąk chirurga oraz konsoli wyposażonej w manetki, pozwalającej na dokładne sterowanie narzędziami.

Instrumenty chirurgiczne znajdują się na końcu ramion roboczych i podczas zabiegu naśladują pracę ludzkich rąk, przecinając, zaciskając, prowadząc igłę czy chociażby manipulując tkankami. Dzięki połączeniu kilku innowacyjnych rozwiązań oraz zastosowaniu ich podczas prostatektomii, mężczyźni po okresie rekonwalescencji, mogą wrócić do czynności wykonywanych przed zabiegiem.

Zalety metody robotycznej da Vinci

Korzyści wynikających z robotycznej metody leczenia raka stercza jest nieporównywalnie więcej co w przypadku tradycyjnego zabiegu zwanego radykalną prostatektomią otwartą.

Przede wszystkim maszyna wyposażona jest w układ redukujący drżenie rąk urologa oraz kompensujący jego gwałtowne ruchy, a co się z tym wiąże – niweluje ryzyko uszkodzenia zdrowych tkanek. Jest to niezwykle istotne w przypadku, gdy chirurg manipuluje narzędziami tuż przy wiązkach naczyniowo-nerwowych odpowiedzialnych za erekcję i trzymanie moczu.

To właśnie dzięki precyzji robota da Vinci metoda ta nazywana jest małoinwazyjną. Ponadto prostatektomia laparoskopowa pozostawia po sobie jedynie niewielkie blizny oraz nie ingeruje w cały organizm pacjenta jak chociażby chemioterapia czy radioterapia, a także zmniejsza ryzyko infekcji pooperacyjnej oraz ból pooperacyjny.

  Oprócz wielu zalet, które dostrzec mogą pacjenci, zabieg prostatektomii przy pomocy robota docenić może także personel szpitali. Przede wszystkim dlatego, że kamera wizyjna znajdująca się w ciele pacjenta umożliwia aż dwudziestokrotne zbliżenie, a ponadto przekazuje na monitor obraz trójwymiarowy.

Dzięki temu praca chirurga staje się precyzyjna i niosąca dużo mniej ryzyka niż tradycyjne manualne metody. Ponadto urolog wykonujący zabieg, znajduje się w wygodnej i ergonomicznej pozycji, co jest szczególnie ważne podczas dłuższych i bardziej skomplikowanych operacji.

Opis zabiegu prostatektomii

Prostatektomia polega na wprowadzeniu do ciała pacjenta pięciu narzędzi chirurgicznych zwanymi trokarami, w środku których umieszcza się kamerę oraz instrumenty znajdujące się na końcach ramion roboczych da Vinci.

Po wykonaniu tych czynności chirurg przejmuje kontrolę nad maszyną, sterując nią za pomocą specjalnych manetek oraz obserwując operowany obszar poprzez wizję z kamery trójwymiarowej. Cały zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu ogólnym pacjenta, po którym wskazana jest około trzydniowa hospitalizacja.

Jeszcze przed wyznaczeniem daty zabiegu, pacjent w Szpitalu na Klinach w Krakowie otaczany jest indywidualną opieką oraz edukowany o zarówno zaletach nowoczesnej zrobotyzowanej prostatektomii, jak i jej możliwych powikłaniach.

Przebieg zabiegu

Zabieg prostatektomii dzieli się na kilka etapów. Pierwszym z nich, już po wprowadzeniu tokarów oraz narzędzi chirurgicznych, jest usunięcie węzłów chłonnych. Limfadenektomia zależna jest od opinii chirurga wydanej na podstawie przeprowadzonych wcześniej badań.

Kolejno oddziela się gruczoł krokowy od cewki moczowej oraz usuwa narząd i pęcherzyki nasienne zajęte nowotworem. Etap ten wymaga niebywałej dokładności, ponieważ narzędzia chirurgiczne znajdują się tuż obok wiązek naczyniowo-nerwowych odpowiedzialnych za erekcję i zdolność trzymania moczu.

Następnie urolog, manipulując robotem da Vinci, szwem chirurgicznym łączy cewkę moczową i szyjkę pęcherza moczowego. Zabieg kończy wyprowadzenie usuniętych tkanek przez worek laparoskopowy i odesłanie ich do pracowni histopatologicznej oraz założenie pacjentowi drenu.

Opatrunek pomaga w utrzymaniu szczelności zespolenia, a także kontroluje prawidłowy przepływ krwi. Oprócz drenu chirurg zakłada również cewnik łączący cewkę moczową z pęcherzem, który ściągany jest najczęściej po trzeciej dobie od prostatektomii.

Prostatektomia radykalna laparoskopowa – usunięcie prostaty | SCM Clinic Kraków

Prostatektomia radykalna, czyli całkowite usunięcie gruczołu krokowego wraz z pęcherzykami nasiennymi, to jedna z podstawowych radykalnych metod leczenia nowotworu prostaty. Może być wykonywana metodą klasyczną (otwartą) lub laparoskopowo.

Ta druga jest mniej inwazyjna, pozwala na dokładne uwidocznienie operowanych struktur oraz zapewnia doskonałe efekty onkologiczne jak i czynnościowe. Metoda laparoskopowa wymaga krótszej rekonwalescencji i rzadziej występują po niej powikłania.

W SCM Clinic Kraków wykonujemy prostatektomię radykalną laparoskopowo.

Kwalifikacja do zabiegu prostatektomii radykalnej

Do prostatektomii radykalnej kwalifikują się chorzy z rakiem prostaty, w stopniu zaawansowania umożliwiającym leczenie operacyjne i dającym szansę na całkowite wyleczenie.

O kwalifikacji decydują wyniki badań histopatologicznych i poziom PSA – swoistego antygenu sterczowego. Ponadto wykonywane są badania obrazowe: rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, a jeśli u pacjenta istnieje podejrzenie przerzutów do kości, to konieczna jest także scyntygrafia.

Przebieg laparoskopowej prostatektomii

Prostatektomię radykalną metodą laparoskopową wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, w warunkach sali operacyjnej.

To duża operacja onkologiczna, podczas której usuwa się prostatę, pęcherzyki nasienne, części nasieniowodów oraz usuwa się w węzły chłonne, w zależności od oceny ryzyka przerzutów. Najważniejszą częścią operacji jest połączanie pęcherza moczowego z kikutem cewki, który zostaje po usunięciu stercza i odtworzenie ciągłości dróg moczowych.

W trakcie tego etapu wprowadza się do pęcherza moczowego cewnik Foleya, który zapewnia prawidłowe gojenie i który lekarz urolog usuwa po kilku dniach na wizycie kontrolnej.

Tkanki, które zostały uwolnione podczas operacji, są usuwane w specjalnym worku laparoskopowym, a następnie zakłada się szwy i opatrunek. Po kilku dniach po operacji usunięte zostają dreny.

Konsekwencje usunięcia prostaty

Prostatektomia radykalna może przedłużyć życie o wiele lat, ale jest operacją na tyle poważną, że pacjenci często zadają pytania o skutki (konsekwencje) usunięcia prostaty, które można sprowadzić do wyrażenia “i co dalej”?

W zależności od struktur, które zostały usunięte lub naruszone podczas operacji, mogą pojawić się zaburzenia erekcji, ale w wielu przypadkach można je leczyć. W trakcie operacji usuwane są pęcherzyki nasienne, a nasieniowody zostają przecięte, więc pacjent w przyszłości nie będzie mógł posiadać dzieci. Rozwiązaniem w tym przypadku jest wcześniejsze zdeponowanie nasienia w banku spermy.

Skutkiem prostatektomii radykalnej mogą być też problemy z trzymaniem moczu. Jeśli się pojawiają, to warto dosyć szybko podjąć rehabilitację. Należy pamiętać, że pacjent po operacji pozostaje pod opieką lekarza urologa, który w razie potrzeby zleci dodatkowe leczenie, mające na celu powrót do jak najlepszej sprawności.

Leia também:  Pasożyty u dzieci – wszy, owsiki, lamblie

Powikłania po operacji usunięcia prostaty

Po laparoskopowej prostatektomii radykalnej istnieje mniejsze ryzyko wystąpienia powikłań niż w przypadku usunięcia gruczołu krokowego metodą otwartą. Jest to jednak poważny zabieg, a do najczęstszych możliwych powikłań zalicza się:

  • zwężenie szyi pęcherza moczowego lub cewki moczowej,
  • przetokę moczową lub wyciek moczu,
  • nietrzymanie moczu,
  • impotencję.

Rehabilitacja po zabiegu

Rehabilitacja, traktowana przez onkologów i urologów jako następny etap leczenia przeciwnowotworowego, powinna rozpocząć się około miesiąc po zabiegu. Jej istotą jest przywrócenie sprawności i kontroli nad oddawaniem moczu oraz edukacja pacjenta w zakresie wykorzystania mięśni dna miednicy.

Zabieg prostatektomii radykalnej w szpitalu SCM Clinic Kraków wykonują:

Prostatektomia

Prostatektomia to zabieg operacyjny polegający na chirurgicznym usunięciu stercza oraz pęcherzyków nasiennych. Wykonuje się ją w dosyć wczesnym rozwoju choroby, kiedy nowotwór ograniczony jest tylko do gruczołu krokowego.

Rozwój diagnostyki przyczynia się do tego, że rak prostaty jest wykrywany coraz częściej we wczesnych stadiach i jest możliwe radykalne operacyjne leczenie.

Badania wykazują, że w przypadku guza nieprzekraczającego granic narządu i małego poziomu PSA radykalna prostatektomia w dużej części przypadków prowadzi do wyleczenia pacjenta.

Operacja klasyczna lub laparoskopowa

Prostatektomia radykalna może być przeprowadzona metodą klasyczną (otwartą) lub laparoskopową. Laparoskopia jest mniej obciążająca dla pacjenta (krótszy pobyt w szpitalu, mniejsze dolegliwości bólowe).

Operacja klasyczna daje zazwyczaj chirurgowi nieco większą możliwość dokładnego sprawdzenia loży po narządzie.

Rozwój technik laparoskopowych sprawia, że ta metoda lecznicza staje się coraz częściej używana i być może niedługo zdominuje zabiegowe leczenie raka prostaty.

Radykalna prostatektomia oszczędzająca unerwienie

Jest to operacja, która w badaniach klinicznych wykazuje wysoką skuteczność onkologiczną przy jak największym zachowaniu funkcji fizjologicznych – charakteryzuje się mniejszą częstością powikłań, takich jak spadek potencji i nietrzymanie moczu. Jest dobrą metodą w przypadku młodych mężczyzn z nowotworem we wczesnym stadium rozwoju.

Prostatektomia radykalna a węzły chłonne miedniczne

Węzły chłonne miednicy są wycięte i poddane badaniu histopatologicznemu. Ma to na celu ostateczne określenie zaawansowania raka – jeśli w węzłach nie było komórek rakowych, to zaawansowanie nowotworu nie jest wysokie i rokuje lepiej.

Obecność raka w węzłach chłonnych oznacza ryzyko przerzutów. W takiej sytuacji należy rozważyć stosowanie hormonoterapii. Usunięcie i badanie węzłów chłonnych jest możliwe zarówno przy użyciu metody klasycznej operacyjnej, jak i laparoskopii.

Badania przed operacją

Badania przed radykalną prostatektomią:

  • poziom PSA,
  • biopsja stercza,
  • tomografia komputerowa,
  • rezonans magnetyczny,
  • scyntygrafia kośćca (przy podejrzeniu przerzutów do kości).

Przebieg adenektomii otwartej

  1. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu regionalnym (podpajęczynówkowym – kłucie w plecy) lub w znieczuleniu ogólnym. Cięcie wykonuje się z dostępu nadłonowego lub kroczowego (rzadziej).
  2. Po dotarciu do pęcherza moczowego urolog rozcina jego ścianę i ocenia ujścia moczowodów. Jeżeli w pęcherzu obecne są złogi, zostają one usunięte.

  3. Następnie urolog usuwa gruczoł krokowy, pęcherzyki nasienne i okoliczne węzły chłonne. Potem wykonuje zespolenie szyi pęcherza z cewką moczową.
  4. Urolog sprawdza czy nie ma krwawienia i jeśli jest, tamuje je. Prostata jest bardzo dobrze unaczyniona, dlatego na tym etapie operacji mogą wystąpić krwawienia, w wyniku których konieczna będzie transfuzja krwi.

    Aby ograniczyć krwawienie, miejsce po wyciętym gruczole zostaje zaopatrzone specjalnym szwem o działaniu hemostatycznym.

  5. Następnie urolog zakłada przez cewkę moczową cewnik Foleya.

  6. Potem zszywany jest pęcherz moczowy, a po skontrolowaniu jego szczelności zakłada się dren do przestrzeni przedpęcherzowej (rureczka, która ma zadanie odprowadzać do pojemnika na zewnątrz przeciekający moczu, surowicę lub krew) i zaszywa skórę.

Przebieg pooperacyjny

  1. Około 4 dnia po operacji zazwyczaj wykonywana jest cystografia w celu oceny szczelności połączenia szyi pęcherza z cewką moczową.
  2. Dreny usuwane są wtedy, gdy przestanie z nich wypływać krwisto zabarwiona treść (zwykle 2-3. dnia).

  3. Cewnik z pęcherza moczowego wyjmowany jest w ciągu 1-3. tygodni po operacji – jeśli kolor moczu przezeń wypływającego jest prawidłowy (jasny, bez krwi).
  4. Rana pooperacyjna goi się przez około dwa tygodnie.

  5. Przez okres około 6 tygodni po zabiegu zalecany jest oszczędzający tryb życia oraz unikanie intensywnego wysiłku fizycznego.

Powikłania po prostatektomii

Możliwe powikłania to:

  • ejakulacja wsteczna (cofanie się nasienia podczas wytrysku do pęcherza moczowego w wyniku uszkodzenia zwieracza wewnętrznego cewki moczowej) – prawie zawsze,
  • wysiłkowe nietrzymania moczu (np. podczas kaszlu, śmiechu),
  • przejściowe lub długotrwałe zaburzenia wzwodu,
  • krwawienie z loży po gruczolaku po zabiegu,
  • możliwość powstania raka w pozostałej torebce gruczołu i konieczność dalszej kontroli urologicznej.

Lekarz Marcin Buczek

Bibliografia:

  • Urologia, pod red. A. Borkowskiego.
  • Podstawowe operacje urologiczne, pod red. P. Albersa i A. Heidenreicha.

Operacja prostaty – prostatektomia, TURP, mikrochirurgia laserowa, adenomektomia, możliwe powikłania

Techniki zabiegowe leczenia chorób prostaty były pierwszymi skutecznymi formami walki z chorobami tego gruczołu. Nim rozwinęły się skuteczne formy leczenia farmakologicznego, to właśnie chirurgia rozwiązywała problemy pacjentów z chorobami stercza.

Obecnie leczenie farmakologiczne łagodnego rozrostu gruczołu krokowego to tzw. leczenie pierwszego rzutu. Dopiero kiedy jest ono nieskuteczne, a pacjent doświadcza poważnych dolegliwości, kieruje się chorego na operację.

Lekarz wybiera zawsze metodę najmniej inwazyjną i możliwą do zastosowania u konkretnego chorego.

1. Charakterystyka prostaty

Prostata to gruczoł produkujący płyn nasienny, bazę dla spermy, w której unoszą się plemniki produkowane w jądrach. Płyn nasienny to lepki, mleczny płyn, składający się z kwasów i enzymów. Stanowi on około 15% całkowitej objętości nasienia.

Gruczoł krokowy znajduje się blisko pęcherza moczowego i otacza cewkę moczową, dlatego też, kiedy prostata się powiększa albo zaczyna na niej rosnąć nowotwór, głównym objawem są problemy z oddawaniem moczu.

W przypadku raka prostaty najlepiej nie czekać na pierwsze objawy, bo mogą się one pojawić zbyt późno. Każdy mężczyzna powinien się regularnie badać (raka prostaty wykryje badanie per rectum u urologa oraz badanie w kierunku PSA).

2. Objawy mogące sugerować choroby prostaty

Pierwszoplanowymi objawami chorób prostaty są zaburzenia dyzuryczne. Pacjent odczuwa je jako zmniejszenie strumienia i częste oddawanie moczu, strumień moczu przerywany, ból w trakcie mikcji oraz nietrzymanie moczu.

Ponadto występuje często ból w okolicy krocza, a także krew w moczu lub nasieniu.

W przypadku wystąpienia któregoś z tych objawów należy zgłosić się do lekarza urologa, który wykona badanie palpacyjne per rectum gruczołu krokowego oraz zleci badanie poziomu hormonu PSA – charakterystycznego dla gruczołu krokowego, wykorzystywanego także do monitoringu leczenia.

3. Operacja prostaty

Operacja prostaty przeprowadzana jest u pacjentów, którzy borykają się z przerostem lub nowotworem prostaty. Wśród najczęściej wykonywach operacji prostaty można wyróżnić:

  • prostatektomię radykalną,
  • przezcewkową resekcję gruczołu krokowego (TURP),
  • mikrochirurgię laserową,
  • adenomektomię.

4. Prostatektomia, czyli wycięcie gruczołu krokowego

Wycięcie gruczołu krokowego (prostatektomia radykalna) to zabieg wykonywany w przypadku chorób prostaty, które nie reagują na leczenie farmakologiczne. Do prostatektomii kwalifikują się mężczyźni, z rakiem prostaty, będący przed 70. rokiem życia i mający PSA niższe niż 21 ng/ml.

Wycięcie gruczołu krokowego przeprowadza się najczęściej w przypadku raka prostaty – wtedy razem z rakiem usuwa się cały gruczoł. Wczesne rozpoznanie i leczenie nowotworu gruczołu krokowego polepsza rokowanie i skuteczność zastosowanego leczenia i zwiększa szanse na powrót do zdrowia.

Przed zabiegiem chirurgicznym lekarz musi stwierdzić zaawansowanie choroby prostaty. Oprócz badania PSA wykonywane są tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny oraz scyntygrafia kości.

Wycięcie gruczołu krokowego przeprowadza się pod narkozą, czyli w znieczuleniu ogólnym. Chirurg robi nacięcie na podbrzuszu pacjenta, może też przeprowadzić ten zabieg przez krocze. Usuwany jest rak gruczołu krokowego oraz cała prostata, razem z pęcherzykami nasiennymi. Gdy usuwana jest całość gruczołu krokowego, operacja nosi nazwę radykalnej prostatektomii.

Po usunięciu łączy się cewkę moczową z pęcherzem, od razu wprowadza się także cewnik, który umożliwia oddawanie moczu po operacji. Potrzebny będzie on pacjentowi jeszcze przez 2-3 tygodnie. Ponadto po zabiegu do żyły mężczyzny wkłuwany zostaje wenflon, przez który podawane będą stale leki przeciwbólowe. Prostatektomia trwa od 1 do 3 godzin.

Rekonwalescencja wymaga kilkudniowego pobytu w szpitalu.

4.1. Zalecenia dla pacjenta po prostatektomii

Dobę po prostatektomii pacjent może jedynie przyjmować płyny (co najmniej 2,5 litra na dobę), następnie pokarmy płynne. Po jakimś czasie dieta powinna zostać wzbogacona o jedzenie wysokobiałkowe.

W trakcie trwania operacji przy pęcherzu znajduje się cewnik Foley'a, który usuwa się dopiero 2 tygodnie po zabiegu. Do operowanych miejsc są podłączane dreny, które oczyszczają owo miejsce z krwi, moczu i wysięku. Dreny odłączone zostają drugiego dnia po operacji.

Żylna choroba zatorowo-zakrzepowa lub zapalenie płuc to częste powikłania po operacji. Żeby im zapobiec, pacjent powinien przyjmować heparynę drobnocząsteczkową, bandażować kończyny dolne i jak najszybciej zacząć się poruszać. W celu profilaktycznym wskazane jest wykonywanie ćwiczeń oddechowych i ćwiczeń mięśni Kegla.

Po operacji gruczołu krokowego pacjent może cierpieć na nietrzymanie moczu. Wzmocnione mięśnie Kegla pomogą zapanować nad pęcherzem moczowym.

Mężczyzna po takiej operacji nie powinien się przemęczać, a szczególnie podnosić ciężarów. Cała rekonwalescencja trwa około 2 miesiące. Po wycięciu gruczołu krokowego należy zgłosić się do lekarza na badania kontrolne.

5. Przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego (TURP)

Przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego TURP uchodzi za tzw. „złoty standard” w chirurgicznym leczeniu łagodnego rozrostu prostaty (BPH).

Zabieg ten wykonuje się za pomocą instrumentu, zwanego resektoskopem, zasilanego urządzeniem dostarczającym prąd. W skład resektoskopu wchodzi m.in. zestaw optyczny z mikrosoczewkami.

Umożliwia oglądanie przebiegu operacji bezpośrednio przez chirurga lub na ekranie monitora dzięki przesyłaniu obrazu z wnętrza ciała za pomocą mikrokamery.

Resektoskop jest zaopatrzony w światłowód, który oświetla operowane miejsce. Instrument wprowadza się do cewki moczowej mężczyzny znajdującej się w prąciu, dochodząc aż do pęcherza.

Należy tu podkreślić, że zabieg jest bezbolesny, a pacjent jest przytomny i ma tylko znieczuloną dolną połowę ciała. Przekrój urządzenia jest niewielki, dostosowany do średnicy cewki moczowej.

Aby uchronić cewkę moczową przed uszkodzeniami, stosuje się nawilżający ochronny żel.

Po obejrzeniu od środka stanu prostaty, cewki moczowej i pęcherza moczowego lekarz, odpowiednio sterując urządzeniem ręcznie oraz za pomocą pedałów uruchamiających prąd do cięcia i koagulacji, wycina tkankę gruczołu krokowego, która do tej pory rozrastając się zwężała światło cewki moczowej, co powodowało kłopoty z oddawaniem moczu.

Urolog usuwa stopniowo cały miąższ gruczołu krokowego, pozostawiając jedynie jego zewnętrzne ściany, czyli tzw. torebkę chirurgiczną. W ten sposób unika się ponownego rozrostu tego narządu i powrotu dolegliwości.

Lekarz stara się nie uszkodzić zewnętrznego zwieracza cewki moczowej, który umożliwia utrzymywanie moczu w pęcherzu. W środkowej części gruczołu powstaje szeroka jama, która będzie teraz pełnić funkcję kanału moczowego.

Zabieg TURP jest mniej inwazyjny niż tradycyjna operacja “otwarta”, dolegliwości po zabiegu są mniejsze, a pacjent krócej przebywa w szpitalu.

6. Kastracja chirurgiczna

Orchiektomia (orchidektomia) jest zabiegiem operacyjnym, mającym na celu usunięcie, w zależności od przyczyny operacji, jednego lub obu jąder męskich.

Kastracja chirurgiczna jest jedną z najskuteczniejszych metod walki z zaawansowanym rakiem gruczołu krokowego. Niskie stężenie testosteronu osiągane jest w ten sposób szybciej niż w przypadku kastracji antyandrogenowej.

Do orchiektomii istnieje także kilka innych wskazań, m.in. nowotwór jądra czy jego uraz.

7. Mikrochirurgia laserowa

Mikrochirurgia laserowa to obecnie nowa, ale szybko rozwijająca się gałąź urologii operacyjnej. Zastosowanie laserów do leczenia łagodnego rozrostu prostaty nie mniej skuteczne od elektroresekcji (TURP), i równie, a może nawet bardziej, bezpieczne. Biorąc pod uwagę drogi sprzęt, metody te nie są bardzo upowszechnione.

8. Adenomektomia

Adenomektomia, nazywana również prostatektomią prostą, jest zabiegiem o długiej historii i uznanej wartości w leczeniu łagodnego rozrostu prostaty. Istnieje ponad trzydzieści modyfikacji adenomektomii, różniących się przede wszystkim techniką hemostazy loży po wyłuszczonej tkance gruczołowej oraz drogą dostępu chirurgicznego.

Rozwój technik endoskopowych sprawił, że TURP to operacja z wyboru w przypadku opornego na leczenie łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Do adenomektomii kwalifikuje się dopiero pacjentów, u których nie ma możliwości wykonania zabiegu przezcewkowego lub u tych chorych, u których istnieją wskazania do metody otwartej.

9. Możliwe powikłania po operacji prostaty

U pacjentów po operacji prostaty mogą pojawić się powikłania, takie jak:

  • nietrzymanie moczu (ok. 3% pacjentów);
  • przetoka moczowa;
  • nawrót raka prostaty.

Jednym z najczęstszych powikłań operacji gruczołu krokowego jest również impotencja, która dotyka około 50 procent pacjentów. Ryzyko uszkodzenia struktur znajdujących się w pobliżu prostaty i wpływających na mechanizm erekcji jest stosunkowo duże. Konieczne jest uświadomienie sobie tego ryzyka przed operacją, gdyż rażąco może obniżyć ono jakość życia chorego.

Operacyjne leczenie gruczołu krokowego może przyczynić się do niepłodności, jednak wiek pacjentów najczęściej poddawanych temu typu zabiegowi nie stanowi dla nich istotnego problemu, ponieważ zazwyczaj posiadają już potomstwo.

Warto nadmienić, że bezpłodność po operacji prostaty wynika zarówno z zaburzeń wzwodu, uniemożliwiających odbycie stosunku seksualnego, jak i z powodu ejakulacji wstecznej do pęcherza moczowego.

Powikłanie to może bezpośrednio wpłynąć na relacje pacjenta z partnerką.

Problemy związane z erekcją skutecznie można wyleczyć stosując odpowiednie leki.

Zakres powikłań, mogących pojawić się w wyniku operacji na prostacie jest podobny i niezależy od typu procedury zabiegowej. Jednak występują istotne różnice w częstości występowania tych powikłań – im bardziej bezpieczna metoda, tym szanse na wystąpienie konkretnych powikłań są minimalne.

Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza.

Kiedy należy usunąć prostatę? Sprawdź, na czym polega prostatektomia

Prostatektomia radykalna to operacja polegająca na usunięciu prostaty. Zabieg ten wykonywany jest u chorych na raka prostaty niskiego i średniego ryzyka. Prostatektomia może być przeprowadzona na trzy sposoby. Dowiedz się, na czym polega operacja usunięcia prostaty. 

Usunięcie prostaty nazywa się prostatektomią radykalną. To operacja wykonywana w leczeniu raka prostaty. 

Rak prostaty występuje bardzo często. Szacuje się, że jest drugim pod względem częstości nowotworem złośliwym rozpoznawanym u mężczyzn w Polsce — częściej diagnozuje się raka płuca.

To nowotwór złośliwy rozwijający się w prostacie, czyli w gruczole krokowym, który znajduje się poniżej pęcherza moczowego, do przodu od odbytnicy, i otacza cewkę moczową. Prostatę mają wyłącznie mężczyźni.

Kiedy i dlaczego usuwa się prostatę? Na czym polega prostatektomia radykalna?

Usunięcie prostaty: wskazania do prostatektomii radykalnej

  • Prostatektomia radykalna to jedna z podstawowych metod leczenia radykalnego raka prostaty.
  • Prostatę usuwa się wtedy, gdy ogniska nowotworowe znajdują się wewnątrz prostaty i wtedy, gdy rak nacieka poza granice prostaty lub obejmuje okoliczne węzły chłonne.
  • Prostatektomię radykalną wykonuje się najczęściej u mężczyzn z rakiem niskiego oraz średniego ryzyka, a także oczekiwaną długością życia powyżej 10 lat.

Usunięcie prostaty: przebieg prostatektomii radykalnej

Prostatektomia radykalna to operacja całkowitego usunięcia gruczołu krokowego wraz z pęcherzykami nasiennymi, a następnie zespolenia pęcherza moczowego z cewką moczową. Podczas operacji wykonywanej z powodu raka prostaty usuwa się też często węzły chłonne z okolic naczyń zasłonowych oraz biodrowych.

W zależności od wskazań i stanu zdrowia pacjenta prostatektomię radykalną można przeprowadzić na trzy sposoby:

  • Metodą klasyczną, czyli poprzez operację chirurgiczną. Zabieg polega na wykonaniu cięcia w podbrzuszu. Urolog usuwa prostatę przy użyciu klasycznych narzędzi chirurgicznych trzymanych w rękach.
  • Laparoskopowo, czyli przez wykonanie kilku nacięć skóry, przez które chirurg wprowadza narzędzia chirurgiczne oraz kamerę wyposażoną w źródło światła. Metoda ta umożliwia szybkie usunięcie całego narządu prostaty, a także węzłów chłonnych.
  • Metodą robotyczną za pomocą nowoczesnego robota da Vinci, który działa w sposób precyzyjny jedynie tam, gdzie jest to niezbędne, nie naruszając zdrowych tkanek, zmniejszając krwawienie okołooperacyjne. Taki zabieg jest mniej inwazyjny dla pacjenta, a czas  rekonwalescencji po operacji jest znacznie krótszy, niż w przypadku dwóch pozostałych metod prostatektomii.

ZOBACZ:  Ja, robot. Dr Paweł Salwa o operacjach prostaty metodą da Vinci

Usunięcie prostaty: rekonwalescencja po prostatektomii radykalnej

Po zabiegu zakłada się cewnik i dreny kontrolujące krwawienie. 

Po usunięciu prostaty pacjent przebywa w szpitalu przez ok. 7 dni. 

ZOBACZ:

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Źródło: Klinika urologii i Onkologii Urologicznej w Lublinie (urologia-lublin.pl)

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*