Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversa

  • Na trądzik odwrócony (łac. acne inversa) będący chorobą mieszków włosowych i gruczołów łojowych częściej od kobiet zapadają mężczyźni. Bardzo rzadko choroba występuje przed okresem pokwitania, natomiast obserwuje się wyraźnie większą tendencję do zachorowań wśród palaczy.
  • Trądzik odwrócony jest chorobą, w której terapii najlepsze efekty uzyskuje się leczeniem chirurgicznym. Leczenie zachowawcze nie przynosi bowiem efektów. Z badań wynika, że trądzik odwrócony w postaci łagodnej z niewielką ilością wykwitów w praktyce klinicznej
  • Trądzik odwrócony (acne inversa) jest chorobą mieszków włosowych i gruczołów łojowych o długotrwałym i uciążliwym przebiegu. Mężczyźni zapadają na tę chorobę częściej niż kobiety. Psychologiczne i społeczne następstwa tej choroby są bardzo poważne. Z uwagi
  • Z badań wynika, że na trądzik odwrócony częściej zapadają mężczyźni, a czynnikami sprzyjającymi rozwojowi choroby są nadmierna potliwość oraz nadwaga. Obserwuje się również związek pomiędzy zachorowaniami na trądzik odwrócony, a podrażnieniami skóry w wyniku tarcia
  • Trądzik odwrócony jest chorobą, którą diagnozuje się bardzo trudno z uwagi na jej podobieństwo do zmian skórnych, towarzyszących innym schorzeniom. Ponieważ w początkowej fazie choroby wykwity na skórze mają postać bolesnych zapalnych guzków podobnych do
  • Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversa Świąd jest nieprzyjemnym odczuciem w obrębie skóry, wywołującym chęć drapania się. Ostry świąd jest mechanizmem…
    Czytaj artykuł
  • Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversa Z uwagi na objawy kliniczne oraz lokalizację zmian chorobowych łuszczycę można podzielić na cztery podstawowe…
    Czytaj artykuł
  • Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversa Łupież różowy, zwany też łupieżem różowym Gilberta, to jednostka chorobowa znana od 1860 r….
    Czytaj artykuł

Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversa

Świąd jest nieprzyjemnym odczuciem w obrębie skóry, wywołującym chęć drapania się. Ostry świąd jest…

Czytaj artykuł Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversa

Z uwagi na objawy kliniczne oraz lokalizację zmian chorobowych łuszczycę można podzielić na cztery…

Czytaj artykuł Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversa

Łupież różowy, zwany też łupieżem różowym Gilberta, to jednostka chorobowa znana od 1860…

Czytaj artykuł

Trądzik odwrócony – lekarze nadal mało wiedzą o tej dokuczliwej chorobie skóry

Trądzik odwrócony to przewlekła i nawrotowa choroba zapalna mieszków włosowych. Jej objawy są dla pacjentów bardzo dokuczliwe, szczególnie jeśli schorzenie zostanie rozpoznane w zaawansowanym stadium – a tak bywa często.

Ten artykuł czytasz w ramach płatnej subskrypcji. Twoja prenumerata jest aktywna

To choroba znana pod wieloma nazwami: trądzik odwrócony, acne inversa, ropnie mnogie pach. Prawidłowa nazwa to HS, czyli hidradenitis suppurativa. Jest to przewlekła, zapalna choroba mieszków włosowych. Do jej objawów należą m.in.

bolesne guzy skórno-podskórne ze skłonnością do wytwarzania przetok i bliznowacenia, które często wytwarzają treść ropną o niezbyt przyjemnym zapachu.

Zmiany zazwyczaj zlokalizowane są w okolicach apokrynowych gruczołów potowych, czyli pach, pachwin, okolicy anogenitalnej i podsutkowej.

Trądzik odwrócony – częsty u palaczy i osób otyłych

– Choroba zazwyczaj rozpoczyna się w okresie dojrzewania płciowego, choć zdarzają się pacjenci nawet 11,12 czy 13-letni. Zdecydowanie częściej występuje u osób otyłych oraz nałogowo palących tytoń. Częstość występowania szacuje się pomiędzy 0,05 – 4,1 proc.

W Unii Europejskiej szacunkowa częstość to 0,1 proc., natomiast w Polsce, na podstawie danych Narodowego Funduszu Zdrowia, 0,01 proc. (…) W Polsce niestety pacjenci są niedodiagnozowani bądź rzadko zgłaszają się do lekarzy – mówi dr hab. n. med. Irena Walecka, prof.

CMKP, kierownik Kliniki Dermatologii CMKP.

Jak wskazuje ekspertka, trądzik odwrócony to choroba silnie stygmatyzująca i zaniżająca samoocenę pacjenta, co bezpośrednio przekłada się na aktywności zawodowo-społeczną chorych.

– Jest to schorzenie rozpoznawane późno. Opóźnienie w rozpoznaniu i postawieniu prawidłowej diagnozy wynosi średnio 7 lat, a nawet według niektórych źródeł 10 lat. Z reguły ścieżka pacjenta wygląda tak, że najpierw z pierwszymi objawami trafia on do lekarza rodzinnego, który często stawia rozpoznanie czyraka lub ropnia i kieruje chorego do dermatologa.

Od dermatologa pacjent wraca do lekarza POZ. Jeśli objawy choroby nie są nasilone, taka osoba ponownie znajduje się pod opieką dermatologa, a jeśli objawy się nasilają, kierowana jest często do chirurga. Moment diagnozy następuję więc późno.

Przypuszcza się, że wielu chorych, szczególnie ci o mniej nasilonych symptomach, nie ma postawionego właściwego rozpoznania – dodaje ekspertka.

Specjalistą prowadzącym pacjenta z trądzikiem odwróconym powinien być oczywiście dermatolog, ale we współpracy ze specjalistami z innych dziedzin: psychiatrą, lekarzem rodzinnym, chirurgiem.

Trądzik odwrócony – objawy, leczenie i powikłania acne inversaZmiana w obrębie pachy charakterystyczna dla dla HS.

Jaka jest patogeneza HS? W wyniku okluzji mieszka włosowego i gromadzenia mas rogowych dochodzi do jego rozdęcia, a następnie pęknięcia. Z powodu przedostania się do otaczających tkanek zawartości mieszka, stanowiącej swoiste ciało obce, rozwijają się przewlekłe stany zapalne i ropnie podskórne.

Organizm, dążąc do ograniczenia reakcji zapalnej poprzez wydalenie ciał obcych, wytwarza z pozostałości nabłonka mieszkowego przetoki komunikujące się z powierzchnią skóry. Otwarcie przetok oraz istniejące dodatkowo zaburzenia w składzie peptydów antymikrobowych ułatwiają wnikanie drobnoustrojów i sprzyjają nasileniu procesu zapalnego.

Jeśli proces trwa dłużej dodatkowo dochodzi do bliznowacenia.

– Wytwarza się więc błędne koło. (…) Na obraz kliniczny składają się przede wszystkim guzy skórno-podskórne ze skłonnością do wytwarzania przetok i bliznowacenia. Występują one zwykle w okolicach fałdów skóry, najczęściej w obrębie pach, pachwin, okolicach anogenitalnej, pośladkowej i podsutkowej.

Mogą też jednak wystąpić na plecach, klatce piersiowej, szyi i na twarzy. (…) Często, gdy zajęte przez zmiany są tylko plecy rozpoznawana jest błędnie ciężka postać trądziku zwykłego. Dopiero z czasem, gdy pacjent trafi do właściwego lekarza, rozpoznawane jest HS.

Podobnie dzieje się z chorymi, u których zmiany zlokalizowane są wyłącznie w obrębie twarzy i szyi – mówi prof. Irena Walecka.

W praktyce zdarza się także rzadka odmiana HS, w której guzki i zmiany są rozsiane niemal po całym ciele.

Trądzik odwrócony: kryteria rozpoznania

  • typowe zmiany skórne: głębokie, bolesne guzki podskórne, ropnie, drenujące przetoki, kostkowate blizny, pseudo zaskórniki;
  • zmiany muszą być zlokalizowane w przynajmniej jednym z obszarów predylekcyjnych: pachy, pachwiny, okolica okołoodbytnicza, pośladki, u kobiet pod- i śródpiersiowe;
  • przewlekły i nawrotowy przebieg – przynajmniej dwa zaostrzenia w okresie sześciu miesięcy.

Istotne, aby HS rozpoznać na jak najwcześniejszym etapie – najlepiej zanim pojawią się przetoki i bliznowacenie. Do oceny nasilenia objawów służą klasyfikacja Hurley, PGA, HSS (skala Sartorius), HSSI.

HS często współwystępuje z innymi schorzeniami, takimi jak choroby metaboliczne, zapalne, reumatologiczne, genetyczne, nowotworowe, układowymi chorobami naczyń, depresją czy niedokrwistością.

Obraz kliniczny – powikłania HS:

  • ból;
  • bliznowate przykurcze kończyn;
  • SCC/zejścia śmiertelne;
  • przetoki do stawów i dróg moczowych,
  • anemia, trombocytopenia;
  • obrzęki narządów płciowych,
  • amyloidoza;
  • niewydolność nerek;
  • posocznica;
  • obniżenie DLQI (Dermatology Life Quality Index, czyli wskaźnik jakości życia zależny od dolegliwości skórnych).

Metod leczenia HS jest kilkanaście: chirurgiczna, antybiotykoterapia, terapia biologiczna. Pacjentom zaleca się także modyfikację stylu życia, przede wszystkim rzucenie palenia i redukcję masy ciała.

  • Na podstawie konferencji “Dermatologia – kompendium najnowszej wiedzy”.
  • PRZECZYTAJ TAKŻE: Trądzik to nie zjawisko fizjologiczne, z tego się nie wyrasta
  • Celem terapii trądziku jest usunięcie zmian skórnych i zapobieganie bliznom

Źródło: Puls Medycyny

Czytaj więcej o:

DermatologiaTrądzik

Lekarz z pasją

  • Manifestacje dermatologiczne chorób układu pokarmowego. Część II: Dziedziczne zespoły predysponujące do rozwoju raka jelita grubego 
  • Cutaneous manifestations of gastrointestinal disease. Part II: The hereditary syndromes which predispose to the development of the colorectal cancer
  • Streszczenie

W rozwoju raka jelita grubego istotną rolę odgrywają patologie poprzedzające, które wcześnie rozpoznane mogą być użyteczne w postępowaniu prewencyjnym.

Należą do nich dziedziczne zespoły polipowate, zespoły z polipami hamartomatycznymi oraz dziedziczne zespoły niepolipowate. Wszystkie wykazują określone cechy genotypowe i fenotypowe.

Do cech fenotypowych zalicza się również objawy skórne, które mogą współwystępować ze zmianami polipowatymi czy nawet nowotworowymi jelita lub je poprzedzać. Wczesne rozpoznanie zmian skórnych może wskazać problem zasadniczy.

Słowa kluczowe: rodzinna polipowatość gruczolakowata, dziedziczna polipowatość żołądkowo-jelitowa, polipy jelita, rak jelita grubego, zaburzenia hamartomatyczne, zespół Gardnera, zespół Turcota, zespół Peutza-Jeghersa, zespół Cowden, choroba Lhermitte’a-Duclos, zespół Bannayana-Rileya-Ruvalcaby, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a

Abstract

In the development of the colorectal cancer, preceding pathologies, which diagnosed early may be useful in preventive procedure, play an important role.

These are hereditary polyposis syndromes, syndromes with hamartomatous polyps and hereditary non-polyposis syndromes. They all present certain genotypic and phenotypic traits.

Leia também:  Como aprender a criar projetos em cad: 8 passos

The skin symptoms are also a part of the phenotypic traits, which may coexist or precede polyposis changes or even neoplasia intestines. Early diagnosis of the skin changes may point out to the main problem.

  1. Key words: familial adenomatous polyposis, hereditary polyposis gastrointestinal, intestinal polyps, colorectal cancer, hamartomatous disorders, Gardner syndrome, Turcot syndrome, Peutz-Jeghers syndrome, Cowden syndrome, Lhermitte-Duclos disease, Bannayan-Riley-Ruvalcaba syndrome, Lynch syndrome, Muir-Torre syndrome
  2. Podobieństwo etiopatogenetyczne bielactwa nabytego i łysienia plackowatego. Wspólne perspektywy leczenia inhibitorami kinaz JAK (Janus kinases) 
  3. Etiopathogenetic similarities of vitiligo and alopecia areata. Common perspectives for treatment with JAK kinases inhibitors (Janus kinases)

Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Tabara, Aleksandra Kobusiewicz, Joanna Krzysiek, Małgorzata Dominiak, Anna Żuchowska, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

Streszczenie

Bielactwo nabyte (vitiligo) i łysienie plackowate (alopecia areata) są częstymi schorzeniami skóry na tle autoimmunologicznym. Klinicznie bielactwo objawia się miejscowym bądź też uogólnionym odbarwieniem skóry, co odpowiada degradacji melanocytów w warstwie podstawnej naskórka.

Łysienie plackowate charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych ognisk pozbawionych włosów, zlokalizowanych głównie na skórze owłosionej głowy, jak również w innych obszarach ciała.Wiele faktów wskazuje na zbliżoną etiopatogenezę tych schorzeń.

Obie dermatozy są związane z częstszym współwystępowaniem innych chorób autoimmunologicznych oraz mają wspólne genetyczne czynniki ryzyka. Bielactwo i łysienie plackowate określa się jako choroby IFN-γ zależne.

Rozwój terapii ukierunkowanej na ścieżki immunologiczne Th1/IFN-γ może w przyszłości doprowadzić do opracowania skutecznej metody leczniczej obu schorzeń.

Słowa kluczowe: bielactwo, łysienie plackowate, etiopatogeneza, cytokiny, inhibitory kinaz janusowych, inhibitory JAK

Abstract

Vitiligo and alopecia areata are both common skin diseases of autoimmune origin. Clinically, vitiligo manifests with local or general skin depigmentation, which corresponds to the degradation of the melanocytes in the basal layer of the epidermis. Alopecia areata is characterized by patchy hair loss, mainly located on the scalp, but may also involve other areas of the body.

Many facts indicate a similar pathogenesis of these diseases. Both dermatoses are associated with frequent coexistence of other autoimmune diseases and share common genetic risk factors. Vitiligo and alopecia areata are referred as IFN-γ-dependent diseases.

The development of targeted therapies for immune path Th1/IFN-γ may lead in the future to develop a new more effective treatments for both diseases.

  • Key words: vitiligo, alopecia areata, etiopathogenesis, cytokines, Janus kinase inhibitor, JAK inhibitor
  • Rola podłoża w lekach stosowanych w dermatologii 
  • The role of substrate in drugs used in dermatologyMonika Sikorska, Roman Nowicki
  • Streszczenie

W dermatologii wśród leków podawanych miejscowo szerokie zastosowanie mają steroidy. Ich właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunosupresyjne wykorzystuje się w terapii takich schorzeń, jak: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca i liszaj płaski.

Do produktów medycznych stosowanych w zależności od podłoża należą: maści, kremy, żele, roztwory i szampony. Preparaty te można również podzielić na leki oryginalne i odtwórcze (generyczne). Generyki zawierają tę samą substancję czynną co oryginalne, różnią się jednak m.in. substancjami pomocniczymi, niemającymi wpływu farmakologicznego na leczony organizm.

Składniki pomocnicze zwiększają trwałość aktywnych substancji, nadają właściwą postać leku, decydują o cechach fizycznych leku, poprawiają wygląd produktu leczniczego, wpływają na szybkość uwalniania oraz wchłaniania substancji leczniczej (zwiększają biodostępność).

Ze względu na zróżnicowany skład substancji pomocniczych leki odtwórcze i oryginalne mogą różnić się trwałością produktów oraz stopniem wchłaniania preparatu.

Słowa kluczowe: leki miejscowe, podłoża w lekach, steroidy, leki generyczne

Abstract

Local topical steroids are widely used in dermatology. Their anti-inflammatory, antiproliferative and immunosuppressive properties are used in the treatment of such conditions as allergic contact dermatitis, atopic dermatitis, psoriasis, and lichen planus.

Medical products are divided into ointments, creams, gels, solutions and shampoos depending on the substrate.

These preparations can also be divided into original and reconstituted (generic) medicines which contain the same active ingredient, but they are different among others auxiliary substances that havn’t a pharmacological effect on the body being treated.

The excipient sincrease the stability of the active substances, impart the proper form of the drug, determinethe physical properties of the drug, and improve the appearance of the medicinal product and affect the rate of drug release and absorption (increase bioavailability). Reconstructive and original drugs in relation to the different composition of excipients may vary in product stability and degree of drug absorption.

  1. Key words: topical medications, substrates in medicines, steroids, generic drugs
  2. Zastosowanie niebieskiego światła w leczeniu łuszczycy – przegląd piśmiennictwa  
  3. The use of blue light in psoriasis treatment – literature review
  4. Joanna Narbutt, Igor A. Bednarski, Aleksandra Lesiak 
  5. Streszczenie

Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą skóry, dotyczącą ok. 2% populacji ogólnej. Nową metodą leczenia łuszczycy o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest fototerapia, wykorzystująca niebieskie światło emitowane przez diody elektroluminescencyjne (light-emitting diode – LED).

Wciąż jednak jest mało badań oceniających skuteczność i bezpieczeństwo tej metody leczenia łuszczycy. W artykule podsumowano aktualne badania dotyczące terapii łuszczycy z wykorzystaniem niebieskiego światło emitowanego przez diody elektroluminescencyjne.

Uwzględniono badania, w których niebieskie światło zostało wykorzystane w leczeniu tej choroby. Autorzy doszli do wniosku, że stosowanie niebieskiego światła emitowanego przez diody elektroluminescencyjne zmniejsza nasilenie zmian łuszczycowych.

Terapia z wykorzystaniem urządzenia emitującego niebieskie światło jest bezpieczna i pozbawiona poważnych działań niepożądanych.

Słowa kluczowe: łuszczyca, fototerapia, niebieskie światło

Abstract

Psoriasis is chronic and relapsing disease, aff ecting 2% of general population. New treatment modality in mild to moderate psoriasis is blue-light phototherapy using light-emitting diodes (LED).

However, there are only few studies concerning blue-light’s safety and treatment efficacy in patients with mild to moderate psoriasis. Our aim was to summarize current research in treatment psoriasis with blue light emitted by LEDs. We included research about treatment psoriasis with blue light.

Using blue light emitted by LEDs reduces the psoriasis symptoms. Blue light therapy is safe and effective psoriasis treatment modality.

  • Key words: psoriasis, phototerapy, blue light
  • Hidradenitis suppurativa – etiopatogeneza, obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie (aktualny stan wiedzy) 
  • Hidradenitis suppurativa – etiopathogenesis, clinical features, diagnosis and treatment (current knowledge)
  • Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba
  • Streszczenie

Ropnie mnogie pach/trądzik odwrócony (hidradenitis suppurativa – HS/acne inversa) to przewlekła, nawracająca, zapalna, ciężka skórna choroba mieszków włosowych, zazwyczaj występująca po okresie dojrzewania jako bolesne, głębokie zmiany zapalne w obszarach lokalizacji gruczołów apokrynowych, najczęściej w okolicach pach, pachwin i okolicy anogenitalnej.

Częstość występowania HS w Europie wynosi 1%. Ropnie mnogie pach wiążą się ze schorzeniami współistniejącymi, takimi jak: otyłość, zespół metaboliczny, choroby zapalne jelit, spondyloartropatie. Hidradenitis suppurativa znacząco obniża jakość życia, prowadzi do depresji, stygmatyzacji, niezdolności do pracy, niekorzystnie wpływa na zdrowie seksualne.

Uważa się, że patogeneza HS jest oparta na okluzji mieszka włosowego i prowadzi do limfocyto-histiocytarnego zapalenia okołomieszkowego. Terapia HS powinna być oparta na europejskich wytycznych dla hidradenitis suppurativa oraz dowodowym podejściu uwzględniającym wiarygodność i siłę rekomendacji badań.

Miejscowo nawracające zmiany mogą być usuwane chirurgicznie, natomiast leczenie farmakologiczne zarówno w monoterapii, jak i skojarzeniu z radykalną resekcją jest bardziej odpowiednie przy rozleglejszych zmianach. Leczenie farmakologiczne może obejmować podawanie antybiotyków (klindamycyny z ryfampicyną, tetracykliny), acytretyny i terapię biologiczną (adalimumab, infliksymab).

Leczenie adjuwantowe polega na zwalczaniu bólu, terapii nadkażeń bakteryjnych, redukcji masy ciała i zaprzestaniu palenia.

Słowa kluczowe: ropnie mnogie pach, trądzik odwrócony, europejskie wytyczne dla HS

Abstract

CM BIENIEK | Chirurgia Plastyczna | Przeszczepy włosów | Liposukcja | Powiększanie Piersi

Trądzik odwrócony- ropne zapalenie gruczołów apokrynowych (acne inversa, hidradenitis suppurativa)Trądzik odwrócony (acne inversa), określany także jako ropne zapalenie gruczołów apokrynowych (hidradenitis suppurativa) należy do przewlekłych postępujących schorzeń zapalnych, o bardzo zróżnicowanych objawach klinicznych zależnych od stopnia zaawansowania.

Leia também:  Como aumentar uma borracha no ms paint em um notebook com windows 7

Choroba rozpoczyna się najczęściej u młodych osób dorosłych.We wczesnych stadiach choroby stwierdza się powierzchowne zapalenie mieszków włosowych, zaskórniki, grudki i krosty, później rozwijają się zapalne guzki lub podskórne guzy/cysty często o pasmowatym układzie. W późniejszych etapach choroby występują zlewne ropnie i przetoki.

Przetoki komunikując się z powierzchnią skóry stwarzają warunki nadkażenia bakteryjnego, w ten sposób powstaje mechanizm samonapędzającego się błędnego koła, będący główną przyczyną przewlekania się choroby.

W zmianach najbardziej zaawansowanych występują duże, zbliznowaciałe, czasem przebarwione lub zaczerwienione powierzchnie z licznymi przetokami, z których podczas ruchów lub w wyniku ucisku wydobywa się cuchnąca treść krwisto- ropna.

Zmiany chorobowe w trądziku występują głównie w obszarach wyprzeniowych, najczęściej pachowych, pachwinowych, w kroczu, w okolicy okołoodbytniczej, na pośladkach.

Rzadziej opisywano występowanie zmian na wzgórku łonowym, na narządach płciowych (trzon prącia oraz wargi sromowe większe), na wewnętrznych powierzchniach ud, w fałdzie podpiersiowym, w otoczce piersi, na podbrzuszu, wokół pępka, na karku, czy skórze owłosionej głowy.

Zmiany chorobowe dotyczą najczęściej jednocześnie kilku okolic, a rzadziej występują w obrębie jednej okolicy.

Z powodu bólu pacjenci mogą mieć trudności z poruszaniem kończynami, chodzeniem lub siedzeniem. Bliznowate przykurcze mogą powodować ograniczenia ruchomości kończyn. Choroba nieleczona postępuje, może trwać dziesiątki lat, prowadząc do pogorszenia stanu ogólnego, niedowagi i wyniszczenia.

Opisywano przykurcze ramion, przetoki do stawów i dróg moczowych, anemię, trombocytopenię, amyloidozę, niewydolność nerek, obrzęki narządów płciowych (słoniowaciznę), posocznicę oraz zejścia śmiertelne. W jej zaawansowanych formach, choroba prowadzi do problemów z samoakceptacją oraz izolacji towarzyskiej.

Częsta absencja w pracy i związana z nią utrata dochodów może stać się powodem degradacji socjalnej.

Hurley opracowała trójstopniową skalę obrazującą stopień zaawansowania klinicznego choroby (Tabela). Klasyfikacja ta może być pomocna w ogólnej orientacji klinicznej przypadków, w ustaleniu formy leczenia oraz zaplanowaniu trybu obserwacji po przeprowadzonej terapii.

Tabela: Klasyfikacja zaawansowania klinicznego trądziku odwróconego, wg Hurley.

Objawy kliniczne
Stopień 1 Jeden lub większa liczba ropni, bez przetok i bliznowacenia.
Stopień 2 Jeden lub większa liczba nawracających, wyraźnie wykształconych ropni z wytworzeniem przetok i bliznowaceniem.
Stopień 3 Liczne ropnie, przetokami połączone między sobą, zajmujące obszar całej określonej lokalizacji.

Jedyną trwale skuteczną formę leczenia trądziku odwróconego jest możliwie wczesne leczenie operacyjne. Umożliwia ono usunięcie przetok, będących główną przyczyną przewlekania się choroby.

Zabiegi operacyjne polegają one na radykalnym wycięciu tkanek objętych procesem chorobowym z marginesem tkanek zdrowych i zastosowaniu różnych form zamknięcia powstałych ubytków.

Ponieważ często koniecznych jest kilka zabiegów, celowe jest położenie nacisku na właściwą i długotrwałą opiekę pielęgnacyjną.

Ograniczone metody chirurgiczne, w postaci nacięcia ropni lub otwarcia przetok są jedynie tymczasowo skuteczne. Całkowite wycięcie zmian chorobowych w wąskim zakresie umożliwia zastosowanie najmniej obciążających sposobów rekonstrukcji lub nawet ich zaniechania.

Takie podejście umożliwia także na minimalną ingerencję w jakość życia pacjentów, pozwala na zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz na skrócenie czasu niezdolności do pracy. Z drugiej jednak strony, szerokie wycięcie zmian wraz z całym obszarem potencjalnego zagrożenia rozwojem choroby zapewnia najwyższą skuteczność leczenia i minimalizuje liczbę nawrotów choroby.

Wydaje się jednak, że w każdym przypadku decyzja o rozległości resekcji powinna być pozostawiona rozeznaniu doświadczonego operatora. Rozległość zmian skórnych i podskórnych określa się oglądaniem oraz dotykiem, przy czym należy również wziąć pod uwagę objawy zgłaszane przez pacjenta, na przykład słabo wyczuwalne stwardnienia lub drobne przetoki.

Najczęściej zaleca się wycinanie zmian chorobowych z pełną grubością tkanki podskórnej i marginesem 1-1,5 cm. Tkanki wycinane są najczęściej skalpelem, choć opisywano też zastosowanie noża elektrycznego (elektroresekcja), ultradźwiękowego i lasera chirurgicznego CO2.

Powstały ubytek pooperacyjny można wygoić przez ziarninowanie, zeszycie pierwotne, miejscową plastykę płatową lub przeszczepy skóry. Najprostszą opcją jest gojenie samoistne per secundam intentionem. Przy jej wyborze powierzchnię rany pokrywa się jałowymi opatrunkami, najlepiej o strukturze gąbczastej, przyspieszającymi ziarninowanie, np.

('epigard', 'codogard'), lub prostymi opatrunkami absorpcyjnymi i nieprzywierającymi, jak gaza natłuszczona wazeliną lub parafiną. Zależnie od rozległości ubytków czas ich całkowitego zamknięcia wynosi przeciętnie 8-10 tygodni. Mimo długiego okresu gojenia część autorów zaleca tą metodę jako skuteczną i niekłopotliwą.

Plastyka przeszczepami skóry pośredniej grubości, przede wszystkim w postaci przeszczepów siatkowych umożliwia szybsze zagojenie i uzyskanie korzystniejszych blizn. W jednym z badań wykazano jednak, że większość pacjentów preferowała gojenie per secundam intentionem, ponieważ nie wymagało ono unieruchomienia i nie powodowało dodatkowych dolegliwości w miejscu pobrania przeszczepu.

W przypadku mniejszych ubytków lub dużych nadmiarów okolicznej skóry można wykonać zeszycie rany po podpreparowaniu i naciągnięciu jej brzegów. Niektórzy autorzy polecają, głównie w obrębie pachy, stosowanie plastyki lokalnymi płatami przełożonymi, np. płatem romboidalnym Limberga.

Znieczulenie do operacji. Współcześnie za bardzo korzystne uznaje się tzw. znieczulenie tumescencyjne. Polega ono na zastosowaniu dużych ilości zobojętnionych roztworów środków znieczulających w bardzo niskich stężeniach.

Najczęściej stosowany jest roztwór znieczulający wg Kleina zawierający lidokainę o stężeniu 0,05-0,15%, dwuwęglan sodowy 8,4% 10-20ml na 1000 ml roztworu, adrenalinę w rozcieńczeniu 1:1000000 – 1:2000000 oraz sól fizjologiczną.

Zaletami znieczulenia są: ograniczenie krwawienia, przedłużone działanie przeciwbólowe oraz większy poziom bezpieczeństwa w porównaniu z narkozą.

Ta forma znieczulenia jest możliwa do wykonania nawet przy dość dużych obszarach zmian, jednak zmiany skrajnie rozległe i głębokie mogą wymagać znieczulenia ogólnego, a w przypadku lokalizacji w dolnej połowie ciała – nadoponowego lub rdzeniowego.

Do możliwych powikłań wczesnych należą: infekcje, krwawienia, zaburzenia gojenia rany, martwica przeszczepu, martwica płata. Do powikłań późnych zalicza się rozejście rany, nagromadzenie wydzieliny surowiczej (seroma), przykurcze bliznowate, blizny przerostowe i keloidy, oraz nawrót choroby.

Mimo, że operacje wykonywane są w skażonym lub zakażonym środowisku, częstość zakażeń nie jest wysoka; w jednym z badań określono ją na 3,7%. Pooperacyjne przykurcze bliznowate występujące najczęściej w obrębie stawu barkowego mogą być skorygowane operacyjnie, np. z zastosowaniem plastyki “Z”.

Opisywano też pojedyncze przypadki ściągających blizn okolicy okołoodbytniczej, prowadzących do nietrzymania stolca, wymagające późniejszych korekcji. Nawrót choroby w operowanej okolicy występuje rzadko i jest najczęściej następstwem niewystarczająco rozległej resekcji.

Częściej jednak zmiany chorobowe pojawiają się w pewnej odległości od rany pooperacyjnej, co jest objawem progresji choroby, nie zaś powikłaniem leczenia.

Według różnych autorów ogólna liczba nawrotów wynosiła średnio 2,5%, przy czym największa ich częstość dotyczyła okolicy podpiersiowej (50%), pachwiny i krocza (37%), w mniejszym stopniu okolicy pachowej (3%) i okolicy okołoodbytniczej (0%-bez nawrotów).

Po leczeniu operacyjnym zaleca się odstawienie tytoniu, zmniejszenie masy ciała u osób z nadwagą, a także codzienne kąpiele w środkach antyseptycznych. Celowe jest stosowanie terapii ruchowej, oraz zabiegów fizykoterapeutycznych mających zapobiegać przykurczom.

Jak skutecznie wyleczyć trądzik odwrócony? (Artykuły)

Ropne zapalenie gruczołów apokrynowych, nazywane także trądzikiem odwróconym (acne inversa) to przewlekłe schorzenie wymagające nie tylko specjalistycznej pielęgnacji, ale też leczenia zachowawczego i/lub operacyjnego. Poniżej opisujemy objawy acne inversa i wyjaśniamy, jak skutecznie z nim walczyć.

Ropne zapalenie gruczołów apokrynowych to przewlekłe schorzenie zapalne, które dotyka najczęściej młodych dorosłych.

Objawy kliniczne są uzależnione od stopnia zaawansowania trądziku odwróconego – we wczesnych etapach są to zwykle zaskórniki, krostki i grudki, które następnie przeradzają się w zapalne guzki, podskórne guzy i cysty.

W miarę postępu choroby pojawiają się także ropnie oraz przetoki. Ze względu na to, iż stwarzają one doskonałe warunki do nadkażeń bakteryjnych, schorzenie posiada charakter przewlekły.

W najbardziej zaawansowanym stadium trądziku odwróconego z przetok wydobywa się cuchnąca, krwisto-ropna treść. Zmiany chorobowe najczęściej obejmują obszar pach i pachwin, krocze, okolice odbytu oraz pośladki, rzadziej narządy płciowe, uda czy piersi. Wykwity zwykle występują jednocześnie w kilku okolicach.

Konsekwencje choroby

Trądzik odwrócony to przypadłość nie tylko nieestetyczna, lecz przede wszystkim groźna dla zdrowia i życia. Bolesne zmiany umiejscowione w pachwinach mogą powodować ograniczenia ruchowe, a nieleczona lub nieumiejętnie leczona choroba z roku na rok pogarsza ogólny stan pacjenta.

Leia também:  Ból żołądka – jak i dlaczego boli żołądek?

W literaturze naukowej można znaleźć wzmianki o przetokach do stawów i dróg moczowych, anemii, obrzękach narządów płciowych, a nawet niewydolności nerek i śmierci. Ropne zapalenie gruczołów apokrynowych prowadzi też do problemów z samoakceptacją, które skutkują wycofaniem się z życia towarzyskiego czy zawodowego.

Jak widać, trądzik odwrócony jest chorobą, którą warto jak najszybciej wyleczyć.

Leczenie trądziku odwróconego – znajdź klinikę

Leczenie trądziku odwróconego

Ingerencja chirurgiczna polegająca na usunięciu przetok jest obecnie najskuteczniejszą formą leczenia ropnego zapalenia gruczołów apokrynowych.

Całkowite wycięcie tkanek objętych procesem chorobowych pozwala zahamować rozwój trądziku odwróconego – stosowane często drobne zabiegi jak nacinanie ropni czy otwieranie przetok przynosi nietrwałe rezultaty.

– Decyzja o rozległości resekcji powinna być pozostawiona doświadczonemu lekarzowi, który będzie w stanie rozsądzić czy konieczne jest także usunięcie marginesu zdrowych tkanek z zainfekowanego obszaru.

Z reguły zaleca się jednak wycinanie zmian chorobowych z pełną grubością tkanki podskórnej i marginesem 1-1,5 cm – podkreśla dr hab. n. med. Andrzej Bieniek, specjalista chirurgii plastycznej z Centrum Medycznego Bieniek – placówki, która jako jedna z nielicznych prywatnych ośrodków w Europie wykonuje ten zabieg.

Zalecenia i możliwe powikłania

Jak każde leczenie operacyjne, tak i zabieg wykonywany w przypadku trądziku odwróconego niesie ze sobą możliwość wystąpienia pewnych powikłań. Należą do nich przede wszystkim infekcje, krwawienia, zaburzenia w gojeniu się rany, blizny przerostowe i nawrót choroby.

Odnowienie dolegliwości występuje jednak rzadko, najczęściej jako skutek niewystarczająco rozległej resekcji. Pacjent musi pamiętać, że po zabiegu należy odstawić tytoń, konieczne jest także codzienne branie kąpieli w środkach antyseptycznych. Istotne jest wdrożenie terapii ruchowej oraz zabiegów fizykoterapeutycznych, mających zapobiegać przykurczom.

U pacjentów z nadwagą zaleca się także zmniejszenie masy ciała.

Oceń artykuł: 3.3/5 (opinie 3)

Trądzik odwrócony – objawy, leczenie oraz możliwe powikłania

Trądzik odwrócony zaczyna się od zapalenia mieszków włosowych. W niedługim czasie rozszerza się na gruczoły apokrynowe.

Gruczoły apokrynowe potowe występują pod pachami oraz w okolicach narządów płciowych, odbytu, na powiekach oraz w brodawkach sutkowych. Stają się aktywne w okresie dojrzewania płciowego. Wydzielają pot, ale tylko pod wpływem bodźców emocjonalnych.

Trądzik odwrócony zaczyna się od drobnych zmian skórnych, takich jak krostki czy zaskórniki, które wyglądają jak zwykły trądzik. Potem dochodzi do stanu zapalnego wokół mieszków włosowych.

W kolejnej fazie nasilająca się choroba powoduje powstawanie ropni, które mogą sięgać do tkanki podskórnej. Zapalenie obejmuje już gruczoły apokrynowe, w wyniku czego dochodzi do ich uszkodzenia lub całkowitego zniszczenia.

Następnie pojawiają się przetoki wyściełane naskórkiem, zwłóknienia skóry właściwej i tkanki podskórnej oraz rozległy stan zapalny.

Zmiany chorobowe mogą objąć pachy, pachwiny, okolice odbytu i narządów płciowych i skórę głowy. Schorzenie prawie zawsze zaczyna się po okresie dojrzewania i ustępuje po menopauzie (andropauzie) i w zdecydowanej większości dotyka mężczyzn.

Chorobie nie towarzyszą dodatkowe objawy typu gorączka, a chory fizycznie czuje się dobrze. Jednakże to schorzenie dermatologiczne powoduje ogromny dyskomfort psychiczny i strach przed stygmatyzacją. Chory często wycofuje się z życia rodzinnego czy społecznego.

Ocenia się, że choroba dotyczy około 1-2 procent populacji.

Czynniki ryzyka powstawania trądziku odwróconego:

  • otyłość
  • palenie papierosów

Powikłania w trądziku odwróconym to przede wszystkim rozległe blizny oraz zakażenia.

Przewlekły proces zapalny może także spowodować ogólnoustrojowe powikłania, takie jak niedokrwistość, hypoproteinemia, zespół nerczycowy, artropatie (choroby zwyrodnieniowe stawów), wtórny obrzęk limfatyczny (moszny lub sromu), przetoki odbytnicy, pochwy, cewki moczowej i pęcherza moczowego, reaktywne zapalenie stawów i inne.

Jednym z najgroźniejszych powikłań, chociaż dość rzadkich, jest rak kolczystokomórkowy.

Leczenie farmakologiczne trądziku odwróconego nie jest zbyt skuteczne i przynosi ulgę  tylko na krótko. W okresach nasilenia się choroby podaje się antybiotyki, takie jak tetracyklina, cyprofloksacyna, klindamycyna.

Mało skuteczne okazują się też szczepionki z bakteryjnego materiału własnego, bakteriofagi, izotretynoina, czy też leki immunologiczne. Podejmuje się próby terapii lekami biologicznymi, glikokortykosteroidami i innymi.

Alternatywnie stosuje się krioterapię ciekłym azotem.

Najskuteczniejsze pozostaje leczenie operacyjne. Zabieg polega na całkowitym wycięciu zmienionych chorobowo tkanek z marginesem zdrowej skóry i przeszczepieniu w to miejsce zdrowej. Choroba jednak dość często wraca. Notuje się ok. 20-30 procent nawrotów. 

Trądzik odwrócony: dieta, leczenie i miejsca występowania

Problemy z trądzikiem?

Sprawdź konsultacje

Trądzik odwrócony jest przewlekłą, zapalną dermatozą o ciężkim przebiegu, z trudem poddającą się leczeniu. Zmiany skórne przybierają postać guzów, ropni, a w miarę postępu choroby – przetok, z których wydobywa się ropna wydzielina o nieprzyjemnym zapachu. Trądzik odwrócony znacząco obniża jakość życia pacjentów. Bywa przyczyną depresji oraz stygmatyzacji ze strony otoczenia.

Trądzik odwrócony

Trądzik odwrócony (Hidradenitis suppurativa/Acne inversa) jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry, która postępuje i z trudem poddaje się leczeniu. Początkowo zmiany skórne mają postać guzów i ropni, które tworzą rozlany, głęboki stan zapalny.

W miarę postępu choroby tworzą się przetoki, z których wydobywa się ropna wydzielina o nieprzyjemnym zapachu. Zmiany skórne lokalizują się zwykle w nietypowych miejscach na ciele, głównie narażonych na nadmierne tarcie.

Etiologia choroby nie jest do końca znana. Specjaliści wskazują, że zmiany skórne powstają na skutek zapalenia mieszków włosowych spowodowanego okluzją.

Z czasem gromadzące się w mieszkach włosowych masy rogowe doprowadzają do ich pęknięcia, co z kolei prowadzi do infekcji tkanek podskórnych.

W ten sposób w tkance podskórnej powstają ropnie oraz przetoki. Może także dojść do bliznowacenia tkanek.

Choroba znacząco obniża jakość życia pacjentów. Jest źródłem depresji oraz stygmatyzacji ze strony otoczenia.

Miejsca występowania trądziku odwróconego

Odwrócony trądzik występuje głównie w okolicach wyprzeniowych, czyli w tych miejscach na ciele, w których gromadzą się drobnoustroje, zbiera się wilgoć oraz narażonych na tarcie. Najczęściej trądzik odwrócony lokalizuje się:

  • pod pachami,
  • w pachwinach,
  • w szparze między pośladkami,
  • na narządach płciowych,
  • pod biustem u kobiet,
  • między fałdami skóry na brzuchu.

Co ciekawe, trądzik odwrócony narządów płciowych występuje najczęściej u mężczyzn, natomiast kobiety chorują zwykle na trądzik odwrócony pod pachami.

Przyczyny trądziku odwróconego

Etiologia trądziku odwróconego nie jest do końca znana. Naukowcy wskazują na duży wpływ czynników genetycznych w rozwoju choroby. Analiza mikroskopowa wycinków skóry pobranych od pacjentów sugeruje, że źródłem choroby mogą być zaburzenia wrodzonej odporności komórkowej w stosunku do flory bakteryjnej.

Badacze próbują także ustalić, co powoduje okluzję mieszków włosowych, prowadzącą do powstawania nacieków zapalnych w tkance podskórnej. Przypuszczalnie przyczyną tego stanu jest nadmierne rogowacenie naskórka.

W etiologii trądziku odwróconego duża rolę odgrywają także czynniki hormonalne. Choroba rozwija się najczęściej po okresie pokwitania i ma lżejszy przebieg u kobiet, które przeszły menopauzę. Wśród czynników ryzyka wymienia się także nadwagę i otyłość, przyjmowanie niektórych leków oraz palenie papierosów.

Leczenie trądziku odwróconego

Leczenie trądziku odwróconego zależy od objawów klinicznych.

W większości przypadków lekarze decydują się na leczenie zachowawcze polegające na przyjmowaniu przez pacjentów antybiotyków, retinoidów, leków antyandrogennych oraz leków biologicznych.

Zastosowanie znajdują zwłaszcza antybiotyki doustne, takie jak tetracklina, minocyklina, cyprofloksacyna, klindamycyna, cefalosporyny oraz miejscowe – erytromycyna i klindamycyna.

Należy jednak zaznaczyć, że leczenie zachowawcze przynosi krótkotrwałe efekty i nie zatrzymuje postępu choroby. Z tego powodu pacjentom proponuje się zabieg chirurgiczny, który pozostaje metodą leczenia z wyboru.

Operacja polega na wycięciu objętych stanem zapalnym tkanek wraz tzw. z marginesem chirurgicznym. Ranę pozostawia się do samowygojenia, wykonuje się zszycie pierwotne, plastykę płatową lub plastykę z przeszczepem skóry. Operacja obarczone jest ryzykiem wystąpienia powikłań.

Trądzik odwrócony, a dieta

Z badań epidemiologicznych wynika, że prawie połowa chorych zmaga się z nadwagą lub otyłością. Dermatolodzy wskazują, że trądzik odwrócony ma cięższy przebieg u pacjentów z nadwagą. Nadmiar tkanki tłuszczowej powoduje bowiem większe tarcie przylegających do siebie powierzchni skóry, a zatem może potęgować objawy choroby.

Z tego powodu pacjentom zaleca się przejście na niskokaloryczną dietę. Wskazane są wszelkie działania prowadzące do zgubienia nadmiaru kilogramów. Pacjenci cierpiący na trądzik odwrócony powinni także rzucić palenie. Nałóg ma bowiem wpływ na pogrubienie warstwy rogowej naskórka, a zatem może przyspieszać gromadzenie się mas rogowych w mieszkach włosowych.

Czytaj też:

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*