Skleroterapia pianą żylaków kończyn dolnych

Skleroterapia kompresyjna (nazywana potocznie ostrzykiwaniem żylaków lub nastrzykiwaniem) jest najstarszą i najpopularniejszą z małoinwazyjnych metod leczenia wewnątrznaczyniowego, stosowaną w obliteracji naczyń żylnych o różnej średnicy.

Początki stosowania obliteracji żylaków datuje się na XIX wiek. Dopiero po 1920 roku zaczęto wykorzystywać skleroterapię jako metodę alternatywną do leczenia chirurgicznego.

Zabieg skleroterapii kompresyjnej polega na wstrzyknięciu do wnętrza nieprawidłowego naczynia żylnego (lub sieci naczyń żylnych) tzw. sklerozantu, czyli środka chemicznego, który ma doprowadzić do jego podrażnienia, zwłóknienia i ostatecznie do zarośnięcia światła nieprawidłowo działającej żyły.

Co powinien wiedzieć Pacjent przed przystąpieniem do zabiegu skleroterapii?

Decydując się na leczenie przy użyciu metody skleroterapii Pacjent musi mieć świadomość możliwości i ograniczeń tej metody, jak również związanych z nią pewnych niedogodności.

Wszystkie niezbędne informacje na ten temat przedstawia lekarz flebolog z Kliniki Flebologii przed wykonaniem zabiegu, w czasie wizyty kwalifkacyjnej.

Dodatkowo wszystkie niezbędne informacje w sposób usystematyzowany przedstawiane są w specjalnej broszurze informacyjnej dołączonej ze zgodą na zabieg skleroterapii kompresyjnej.

Poniżej zamieszczono kilka najistotniejszych informacji, które należy brać pod uwagę, decydując się na zabieg skleroterapii kompresyjnej:

  • zabieg skleroterapii powinien być zawsze poprzedzony badaniem USG Doppler żył kończyn dolnych
  • zabieg skleroterapii jest bezpieczny, pod warunkiem, że zostanie przeprowadzony u Pacjenta prawidłowo zakwalifikowanego. Istnieją pewne przeciwwskazania do zabiegu, dlatego też lekarz musi posiadać wszystkie informacje na temat stanu zdrowia Pacjenta. Świadome zatajenie tychże informacji przez samego Pacjenta może narazić go na poważne niebezpieczeństwo.
  • zabieg mikroskleroterapii (dotyczy zamykania pajączków i żył siatkowatych) w większości przypadków wykonywany jest bez znieczulenia miejscowego, ponieważ samo znieczulenie jest zwykle bardziej bolesne niż cały zabieg.
  • w czasie zabiegu i tuż po nim Pacjent może odczuwać niewielki dyskomfort, np. szczypanie lub pieczenie w miejscach podawania preparatu. W późniejszym okresie mogą występować bolesne zaczerwienienia i twarde zgrubienia wokół zamykanych żył. Jest to typowa reakcja, jednak jeśli jest bardzo uciążliwa i się przedłuża, należy to zgłosić lekarzowi.
  • po zakończeniu zabiegu Pacjent powinien spacerować co najmniej 30-40 min. To ważny element profilaktyki przeciwzakrzepowej.
  • tuż po zabiegu Pacjent ma zakładaną pończochę uciskową na poddawaną zabiegowi nogę, która następnie przez okres 1-2 tyg. pozostaje na kończynie dolnej w ciągu dnia i może być zdejmowana tylko na noc. Noszenie pończochy uciskowej jest sprawdzonym elementem podnoszącym skuteczność leczenia.
  • zalecenia lekarskie po skleroterapii mają na celu zapewnienie lepszego efektu i większego bezpieczeństwa wykonanego zabiegu, dlatego nie należy ich modyfikować na własną rękę.
  • pewne obszary na nogach są bardziej narażone na możliwość wystąpienia powikłań, dlatego też lekarz wykonujący zabieg musi mieć należyte doświadczenie w ocenie ryzyka działań niepożądanych (np. likwidacja pajączków w okolicy kostek jest wysoce ryzykowna).
  • skleroterapia pozwala na leczenie różnych, nawet bardzo zaawansowanych problemów żylnych, ale odległa skuteczność takich zabiegów jest raczej umiarkowana i wymaga okresowych uzupełnień. Warto zawsze wziąć to pod uwagę i przedyskutować z lekarzem możliwość zastosowania innych, skuteczniejszych metod, np. skleroterapii z użyciem cewnika, lasera lub kleju aplikowanego wewnątrznaczyniowo (metod o najwyższej skuteczności na rynku).
  • satysfakcjonujący efekt leczenia otrzymuje się nierzadko po serii zabiegów (2-5) wykonywanych zazwyczaj w odstępach 2-5 tygodniowych. Poza względami technicznymi (właściwy dobór preparatu, jego stężenia, techniki i miejsca podania) ważne są również pewne unikalne cechy pacjenta, a przede wszystkim: rozkład zmian na nogach, fototyp skóry czy zdolności gojenia.
  • zabiegi skleroterapii małych naczyń (pajączków i wenulektazji) bywają łączone z zabiegami wykonywanymi odpowiednim modelem lasera przezskórnego; laser przezskórny prawie nigdy nie jest metodą z wyboru w leczeniu drobnych naczynek na nogach!
  • zabiegi skleroterapii (zwłaszcza mikroskleroterapii) najlepiej wykonywać w okresie chłodniejszym, gdy temperatura spada poniżej 20-25°C i nie planujemy wyjazdu do ciepłych krajów w ciągu 2-4 tygodni od zabiegu
  • skleroterapia może być stosowana również w obrębie innych części ciała (np. w okolicach intymnych czy w obrębie piersi); pamiętać jednak należy, iż kwalifikacja do takich zabiegów wymaga przeprowadzenia odpowiednich badań obrazowych (USG Doppler, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego z opcją obrazowania układu żylnego)
  • w okresie pozabiegowym Pacjent musi być świadomy konieczności wizyt kontrolnych, które odbywają się w odstępach kilku- lub kilkunastomiesięcznych.

Pomimo wprowadzania coraz bardziej zaawansowanych technicznie metod leczenia problemów żylnych, metoda skleroterapii w dalszym ciągu pozostaje najczęściej wykonywanym zabiegiem we współczesnej flebologii. Jej liczne zalety, tj.

znikoma bolesność, szybki powrót do sprawności po zabiegu, krótki czas przeprowadzania procedury, znikome ryzyko uszkodzeń gałęzi nerwowych, mała ilość zasinień, jak również niski koszt zabiegów, powodują, że zawsze warto rozważyć tę metodę i zapytać o nią lekarza

Czy wszystkie zmiany żylne można leczyć skleroterapią?

Skleroterapia (ostrzykiwanie żylaków) jest bez wątpienia najbardziej uniwersalną ze wszystkich metod leczenia niewydolności żylnej kończyn dolnych.

Możemy ją zastosować zarówno do leczenia zmian o charakterze kosmetycznym (pajączków czy poszerzonych żył siatkowatych), jak i do dużych niewydolnych pni żylnych.

Również bardzo kręty przebieg leczonych naczyń żylnych, utrudniający wykonanie zabiegu wewnątrznaczyniowego, w przypadku skleroterapii igłowej zwykle nie stanowi większego problemu

Skleroterapia pianą żylaków kończyn dolnych

W zależności od potrzeb, tj. typu i wielkości leczonych zmian stosowane są różne odmiany skleroterapii kompresyjnej:

  • mikroskleroterapia, czyli zabieg na najmniejszych żyłach, tzw. pajączkach, wykonywany jest ultracienkimi igłami (średnica stosowanych przez nas igieł jest tylko trzykrotnie grubsza od średnicy ludzkiego włosa!!!)
  • tradycyjna skleroterapia iniekcyjna płynem lub z użyciem piany (metody wykonywane pod kontrolą wzroku lub przy pomocy podświetlacza do skóry)
  • skleroterapia iniekcyjna pod kontrolą USG, tzw. echoskleroterapia, stosowana szczególnie w leczeniu większych pni żylnych
  • skleroterapia z użyciem cewnika, wspomagana tumescencją, to odmiana echoskleroterapii dedykowana do leczenia dużych pni żylnych, które ze względu na swoją średnicę nie poddają się leczeniu metodą „zwykłej” echoskleroterapii igłowej
  • skleroterapia z użyciem systemu FLEBOGRIF, to najnowsza odmiana echoskleroterapii wykonywanej wewnątrznaczyniowo przy użyciu systemu cewników. Zaliczmy ją do tzw. obliteracji mechano-chemicznych. Pozwala na skuteczne zamykanie dużych pni żylnych, również po przebytych zapaleniach.

Wszystkie wymienione powyżej metody dostępne są w ofercie Kliniki Flebologii. Nasz zespół prowadzi akredytowane przez Polskie Towarzystwo Flebologiczne szkolenia w zakresie stosowania skleroterapii w leczeniu niewydolności żylnej i jako jeden z nielicznych ośrodków w Polsce stosujemy tą metodę w leczeniu malformacji żylnych i żylaków okolic intymnych.

Warto również wspomnieć, iż skleroterapia jest nieodzownym elementem tzw. zabiegów hybrydowych. Są to zabiegi polegające na jednoczasowym łączeniu kilku metod leczenia niewydolności żylnej, np. klejenia żylaków, skleroterapii kompresyjnej i miniflebektomii.

Czym jest obliteracja mechano-chemiczna?

Koncepcja podwójnego uszkodzenia żylaka od środka przy użyciu piany i mechanicznego drażnienia powstała wraz z rozwojem nowych technologii leczenia wewnątrznaczyniowego. Do najnowszych osiągnięć w tej dziedzinie należy system FLEBOGRIF, dostępny w ofercie Kliniki Flebologii.

Jest to alternatywna dla ClariVein, najnowsza forma echoskleroterapii cewnikowej wspomaganej mechanicznie, opracowana przez firmę BALTON. W odróżnieniu od klasycznej echoskleroterapii, polegającej jedynie na chemicznym uszkadzaniu śródbłonka żył, w systemie FLEBOGRIF wykorzystywane są jednocześnie dwa mechanizmy powodujące okluzję żyły:

  • chemiczne drażnienie wewnętrznych ścian żyły, będące konsekwencją wprowadzanego przez cewnik spienionego sklerozantu,
  • mechaniczne uszkodzenie śródbłonka naczyniowego przy użyciu specjalnie zaprojektowanej metalowej końcówki w kształcie “szponów”

Takie rozwiązanie istotnie podnosi skuteczność skleroterapii. W Klinice Flebologii nasze zespół stosuje różne warianty metod cewnikowych z tumescencją, autorską aspiracją czy irygacją, co istotnie podnosi skuteczność skleroterapii jako metody leczenia żylaków.

Czy u każdego Pacjenta można wykonać zabieg skleroterapii?

Zabieg skleroterapii jest procedurą małoinwazyjną i bezpieczną, co jednak nie oznacza, że można go wykonać u każdego Pacjenta. Kwalifikacja do zabiegu, przeprowadzana przez lekarza musi uwzględniać wszystkie dostępne informacje na temat stanu zdrowia pacjenta, tj. nt. przebytych i aktualnych chorób, przyjmowanych leków czy obciążeń rodzinnych.

U jakiego Pacjenta na pewno nie wykonamy zabiegu skleroterapii?

  • u Pani będącej w ciąży,
  • u osoby z ostrą zakrzepicą żylną,
  • u uczulonego na środki sklerotyzujące,
  • u osoby z jawną wadą serca, np. z ubytkiem przegrody przedsionkowej
  • u Pacjenta unieruchomionego, niezdolnego do samodzielnego poruszania się,
  • u osoby z ostrą infekcją,
  • u Pacjenta z zaawansowaną miażdżycą tętnic kończyn dolnych.

Jest również grupa pacjentów, u których zabieg skleroterapii, choć obarczony większym ryzykiem, jest możliwy do przeprowadzenia, jednak przy zachowaniu dodatkowych środków ostrożności. Są to m.in.

  • Panie karmiące piersią,
  • Pacjenci ze skłonnością do migren,
  • osoby z trombofilią i Pacjenci po przebytej zakrzepicy w układzie głębokim.
Leia também:  Jakie Sa Objawy Lokcia Tenisisty?

Jeśli zaliczają się Państwo do jednej z wymienionych powyżej grup, koniecznie należy powiedzieć o tym lekarzowi. Bezpieczeństwo Pacjenta jest dla nas sprawą priorytetową.

Na czym polega skleroterapia żylaków zlokalizowanych w okolicach intymnych?

Żylaki okolic intymnych są zwykle pochodną szerszego problemu, jakim jest tzw. niewydolność żylna miednicy. Żylaki tego typu powstają najczęściej u kobiet po urodzeniu przez nie 2-3 dzieci.

Statystycznie częściej pojawiają się one u Pań szczupłych, po ciążach mnogich oraz u kobiet, które rodzą w krótkich odstępach czasu (1-2 letnich). Żylaki okolic intymnych lokalizują się najczęściej w okolicach sromu i krocza.

Poza defektem estetycznym wpływają na funkcjonowanie żył na nogach, mając często bezpośredni związek z tzw. żylakami atypowymi.

Żylaki w okolicach intymnych zauważalne są zazwyczaj już w 25-26 tygodniu ciąży i aż do rozwiązania mogą powiększać się do monstrualnych rozmiarów. Ich pojawienie się świadczy o głębszym problemie z żyłami w miednicy, dlatego też nie należy ich bagatelizować.

Zespół Kliniki Flebologii jako jeden z nielicznych w Polsce zajmuje się profesjonalną diagnostyką i leczeniem tego typu problemu.

Jedną z metod leczenia żylaków okolic intymnych stosowaną przez naszych lekarzy jest skleroterapia żylaków okolic intymnych, pozwalająca skutecznie likwidować szpecące poszerzenia żylne z okolic krocza i sromu.

Skleroterapia w większości przypadków, co warto podkreślić, jest leczeniem dopełniającym po zastosowaniu leczącej przyczynę embolizacji wewnątrzżylnej.

ZAKRES CEN ZA JEDEN ZABIEG SKLEROTERAPII: od 400 zł do 600 zł

Zadzwoń i umów termin wizyty!
Zapisy online na wizyty dostępne 24h na dobę przez 7 dni w tygodniu.
Prosimy o zabranie na wizytę dowodu osobistego lub innego dokumentu ze zdjęciem.
Umów wizytę

Choroby naczyń żylnych należą do najczęstszych populacyjnie.
Niewydolność żylna kończyn dolnych, żylaki okolic intymnych

czy zakrzepica żylna to tylko niektóre z nich.

Skleroterapia pianą żylaków kończyn dolnych Skleroterapia pianą żylaków kończyn dolnych

Przezskórna skleroterapia pianką

Opis metody:

Skleroterapia pianą żylaków kończyn dolnych

Skleroterapia należy do najstarszych metod zamykania zmienionych chorobowo żył.
Pod kontrolą wzroku, w przypadku „pajączków”, podawany jest w strzykawką płyn lub piana, które powodują zamknięcie się małych naczynek, a następnie ich zanik.

Z użyciem skleroterapii pianką można leczyć duże żylaki i żyły. Wówczas pod kontrolą USG, przezskórnie podawany jest sklerozant do światła naczynia.

Metodą ta ma wiele odmian i modyfikacji. Jej zaletą jest niski koszt i króki czas trwania procedury.
Do minusów dość wysoka częstość nawrotów. Roczna skuteczność jest oceniana jest na około 80%.

Po zabiegu należy nosić pończochy uciskowe*

*Pończochy uciskowe pacjent kupuje przed zabiegiem, we własnym zakresie (stopień siły ucisku określa lekarz prowadzący podczas wizyty poprzedzającej zabieg). Ośrodek VITA-MEDICA dysponuje produktami do kompresjoterapii do zakupu na miejscu.

Schemat działania:

Skleroterapia pianą żylaków kończyn dolnych

Schemat przedstawia zasadę przeprowadzania skleroterapii z użyciem cewnika wewnątrznaczyniowego.
Cewnik jest wprowadzany do żyły przez skórę pod kontrolą USG. Podawana jest piana (zmieszany płyn z powietrzem lub CO2), która powoduje uszkodzenie żyły, jej obkurczenie, a następnie zapadnięcie się i sklejenie.

Niewydolna żyła przestaje istnieć, włóknieje i z czasem zostaje wchłonięta. Związane z główną żyłą żylaki ulegają zmniejszeniu lub zanikowi.

Skleroterapia

1. Podstawowe informacje dotyczące zabiegu skleroterapii

Pod pojęciem skleroterapii (leczenia obliterującego) rozumiemy zaplanowane i wybiórcze wstrzykiwanie do żylaków / żył siatkowatych / „pajączków naczyniowych” substancji, która wywołuje w nich uszkodzenie śródbłonka wskutek czego dochodzi do ich zamknięcia (sklerozant).

Żylaki kończyn dolnych nie są stanem bezpośredniego zagrożenia życia , niemniej jednak stwarzają one ryzyko powikłań takich jak: zapalenia żył głębokich , owrzodzenie goleni czy zatorowość płucna. Przyjętymi metodami postępowania są klasyczne zabiegi chirurgiczne , procedury skleroterapii, laserowe operacje żylaków metodą EVLA, a także kompresjoterapia.

Leczenie zabiegowe „pajączków naczyniowych” z medycznego punktu widzenia nie jest obowiązkowe. Alternatywną metodą postępowania jest kompresoterapia lub laseroterapia.

Opis zabiegu skleroterapii/Echoskleroterapii

Przed zabiegiem, w pozycji stojącej zaznacza się na skórze miejsca wstrzyknięć. Następnie pacjenta układa się w pozycji leżącej z niewielkim uniesieniem kończyn i dokonuje wstrzyknięć. Igły używane do skleroterapii są bardzo cienkie, więc zabieg jest prawie bezbolesny.

2. Przeciwwskazania do przeprowadzenia zabiegu skleroterapii

A. bezwzględne: unieruchomieni, powierzchniowe lub głębokie zakrzepice naczyń żylnych, znana alergia na środki obliterujące (Polidokanol = Aethoxysclerol), ciąża, ciężka choroba układowa, miejscowa lub uogólniona infekcja, miażdżyca zarostowa tętnic kończyn dolnych.
B. względne: cukrzyca, obrzęki goleni, astma oskrzelowa oraz inne choroby alergiczne, trombofilia.

UWAGA: Należy zgłosić lekarzowi jeżeli występuje jakikolwiek z powyższych powodów.

3. Możliwość wystąpienia powikłań

Nie istnieją w medycynie procedury zabiegowe, które choćby teoretycznie nie wiązałyby się z ryzykiem powikłań – dotyczy to także leczenia obliterującego.

Ciężkie, zagrażające życiu powikłania skleroterapii (wstrząs związany z uczuleniem, zastrzyk dotętniczy z martwicą) praktycznie nie zdarzają się, z drugiej jednak strony w kontekście setek tysięcy przeprowadzanych corocznie na świecie zabiegów skleroterapii, a także one odnotowany były w literaturze fachowej. Potencjalnymi, choć rzadkimi powikłaniami mogą być:

– ból w okolicy poddanej skleroterapii – częste powikłanie zwłaszcza w pierwszych 2 – 3 dniach po zabiegu – niemal zawsze przejściowy,
– przebarwienia skóry – u około 7 – 30 % pacjentów.

Z reguły ustępuje po okresie do pół roku, niezwykle rzadko dłużej,
– rozszerzenie lokalnych naczyń włosowatych – u około 2 – 10 % pacjentów,
– lokalna martwica skóry – u mniej niż 1% pacjentów,
– zakrzepowe zapalenie żył głębokich lub powierzchownych kończyn dolnych – u około 0,1% pacjentów.

Przy obliteracji „pajączków naczyniowych” praktycznie nie występują,
– w przypadku leczenia zmian wtórnych może dochodzić do powstawania nowych ognisk pajączków skórnych,
– infekcja w miejscu podania sklerozantu – u około 0,001% pacjentów,

  • – inne: krwiak w miejscu i iniekcji, miejscowe reakcje pokrzywkowe, skrzep w świetle żyły.
  • 4. Wyniki leczenia

Z zdecydowanej większości przypadków przeprowadzenie zabiegu skleroterapii osiąga bardzo dobre rezultaty kosmetyczne. Pomimo tego, uzyskanie pożądanego efektu nigdy nie może być zagwarantowane, a w wyjątkowych przypadkach zdarza się, że osiągany efekt jest gorszy niż przed zabiegiem.

5. Postępowanie po zabiegu

Chodzenie przez minimum pół godziny, kompresjoterapia – w tym w sposób nieprzerwany 2 – 7 dni, przy dolegliwościach bólowych: zimne okłady oraz paracetamol, kontrola po 1 – 2 tyg. Rozmowa z lekarzem. Prosimy, aby zapytał/a/ Pan/i/ o wszystko co chciałaby wiedzieć w związku z planowanym zabiegiem skleroterapii.

Skleroterapia żylaków – na czym polega, jak działa i jakie przynosi efekty

Data publikacji: 26.06.2019

Zabieg skleroterapii ma na celu:

  • usunięcie zmian naczyniowych;
  • profilaktykę i leczenie powikłań przewlekłych chorób żylnych (CVD);
  • złagodzenie objawów żylnych (jak obrzęk, ból);
  • poprawę jakości życia;
  • poprawę/normalizację funkcji żylnej;
  • uzyskanie efektu estetycznego.

Jak widać, cele skleroterapii są zbieżne z celami innych metod leczenia żylaków.

Zobacz także: Hybrydowe leczenie żylaków – co warto wiedzieć?

Liczba działań niepożądanych związanych ze skleroterapią pianą jest zbliżona do liczby objawów po leczeniu metodą tradycyjną. Technika pozwala uzyskać blisko 90 proc. obliteracji pni żył odpiszczelowych, ich bocznic, żylaków nawrotowych i niewydolnych żył przeszywających.

Forma pianki, w której środek obliterujący zmieszany jest z powietrzem (lub innym zalecanym gazem), zapewnia lepsze i dłuższe przyleganie leku do ściany żylnej (niż w przypadku roztworu). Silniejsze oddziaływanie spienionego detergentu na śródbłonek żył pozwala zmniejszyć stężenie i ogólną ilość zastosowanego leku obliterującego.

Podanie pianki wypiera z żylaka krew, co sprawia, że powstająca skrzeplina jest mniejsza (korzystny efekt). Nadmierna ilość skrzepliny może skutkować przebarwieniami skóry, dlatego w uzasadnionych przypadkach zaleca się przeprowadzenie trombektomii: mechanicznego usunięcia zhemolizowanej skrzepliny.

Jednak przypadkowe podanie pianki poza naczynie może być bardziej szkodliwe niż przy pozażylnych wstrzyknięciach w skleroterapii płynem. Nie ma też wystarczających danych nt. bezpieczeństwa dużych dawek piany, które mogą być konieczne do zamykania dużych naczyń (np.

dużych poszerzeń żyły odpiszczelowej).

Zdjęcia przed i po

Możliwe skutki uboczne po skleroterapii

Prawidłowo wykonana skleroterapia jest skuteczną metodą leczenia, obarczoną małym ryzykiem powikłań. W niektórych przypadkach mogą jednak wystąpić działania niepożądane, w tym:

Jednym z najczęstszych powikłań po skleroterapii jest hiperpigmentacja, na którą wpływać może ilość i stężenie podanego sklerozantu, a także ciśnienie, pod którym lek jest wstrzykiwany.

Leia também:  Ile Trwa Leczenie Szpitalne Schizofrenii?

Z reguły ogniska hiperpigmentacji zanikają samoistnie w ciągu 2 lat po zabiegu (często jest to kwestia tygodni, ewentualnie miesięcy).

Ryzyko hiperpigmentacji zmniejsza ewakuacja skrzepliny (trombektomia) oraz ochrona skóry przed ekspozycją na promieniowanie UV (przez dwa tygodnie po skleroterapii).

Do częstych skutków ubocznych skleroterapii zaliczają się niewielkie podbiegnięcia krwawe, które powstają na skutek wynaczynienia krwi (poza zamykane naczynie).

Powikłanie (nawet nasilone) z reguły jest nieistotne klinicznie i nie wywołuje żadnych dolegliwości. Towarzyszący mu defekt estetyczny zwykle jest krótkotrwały i w pełni odwracalny.

Zmiany najczęściej ustępują kilka-kilkanaście dni po zabiegu.

Do niebezpiecznych, ale niezmiernie rzadkich powikłań należy wstrząs anafilaktyczny i nieumyślne podanie środka obliterującego do tętnicy. Są to „stany nagłe” – sytuacje kliniczne wymagające niezwłocznych interwencji lekarskich.

Przy podejrzeniu anafilaksji zaleca się bezzwłoczne przerwanie zabiegu (podawania leku) i wykonanie standardowych procedur ratunkowych, w tym podania epinefryny (w uzasadnionych przypadkach) (KLASA 1A).

Po nieumyślnym wstrzyknięciu środka obliterującego do tętnicy może wystąpić martwica tkanek.

Ryzyko podania dotętniczego można zminimalizować za pomocą ultrasonografii dopplerowskiej z podwójnym obrazowaniem tętnic kończyn dolnych, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie żył docelowych. Jeśli podczas podania środka obliterującego wystąpi silny ból, wstrzyknięcie należy natychmiast przerwać.

Zgodnie z wytycznymi europejskimi, skleroterapię piankową i płynną (roztworem) zaleca się wykonywać pod kontrolą USG, jeśli żyła docelowa nie jest widoczna lub wyczuwalna (KLASA 1C).

W przypadku podejrzenia wstrzyknięcia dotętniczego stosuje się miejscowe leczenie przeciwzakrzepowe i trombolityczne. Można dodatkowo zastosować ogólnoustrojową antykoagulację, czyli układowe leczenie przeciwzakrzepowe (w charakterze leczenia uzupełniającego). Wczesne podanie steroidów ogólnoustrojowych może ograniczyć stan zapalny (KLASA 1C).

Nieduża martwica skóry (zaliczana do powikłań rzadkich i bardzo rzadkich) może być następstwem podania środka poza światło żyły. Ryzyko jej wystąpienia można zmniejszyć, unikając wstrzyknięć o dużej objętości (nie przekraczając zalecanych dawek) oraz podając lek pod małym ciśnieniem.

Wśród bardzo rzadkich działań niepożądanych związanych ze skleroterapią wymienia się przejściowe zaburzenia widzenia, bóle głowy i migrenę.

Objawy te wynikają z migracji drobin piany z miejsca wstrzyknięcia do innych części układu żylnego, do mięśnia sercowego oraz do dalszych części układu naczyniowego.

Ryzyko można zmniejszyć, stosując technikę wielokrotnych wstrzyknięć małych dawek (by zapobiec przechodzeniu sklerozantu do układu żył głębokich).

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów z przetrwałym otworem owalnym cząsteczki sklerozantu mogą przedostawać się do krążenia ogólnego, powodując skurcz naczyń. Z reguły objawy ustępują samoistnie po kilku-kilkudziesięciu minutach.

U pacjentów, u których wystąpiły objawy neurologiczne (w tym migrena po wcześniejszych sesjach skleroterapii), zaleca się:

  • unikanie wykonywania manewru Valsalvy krótko po wstrzyknięciu (KLASA 2C);
  • pozostawanie w pozycji leżącej przez dłuższy czas (KLASA 2C);
  • unikanie wstrzyknięć dużej objętości (KLASA 2C);
  • indywidualną ocenę ryzyka (KLASA 2C).

Do rzadkich powikłań po skleroterapii należy (zwykle bezobjawowa) zakrzepica żył głębokich (poniżej 1 proc. przypadków).

U pacjentów, u których istnieje duże ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych (np. samoistna zakrzepica żył głębokich lub ciężka trombofilia w wywiadzie), zaleca się:

  • przeciwzakrzepową profilaktykę farmakologiczną (wg aktualnych wytycznych) (KLASA 1C);
  • fizykalne metody profilaktyczne (kompresja, ruch) (KLASA 1C);
  • unikać wstrzykiwania dużych objętości piany (KLASA 1C);
  • indywidualną ocenę ryzyka (dla każdego przypadku) (KLASA 1C).

Do rzadkich działań niepożądanych po zabiegach skleroterapii należą zmiany zapalne żył powierzchownych (zwykle w ich leczeniu stosuje się tylko miejscowe leki przeciwzapalne). Niezmiernie rzadko dochodzi do uszkodzenia nerwów (znacznie rzadziej niż po innych metodach leczenia żylaków.

Jednym z działań ubocznych skleroterapii jest neowaskularyzacja leczonego obszaru, czyli pojawienie się siatki nowych, drobnych naczyń (teleangiektazji). To reakcja indywidualna, która może wystąpić także po chirurgicznej lub termicznej ablacji żylaków.

Wśród pozostałych przejściowych reakcji po skleroterapii wymienia się:

  • uczucie ucisku w klatce piersiowej,
  • mdłości,
  • reakcje wazowagalne,
  • metaliczny smak,
  • krwiaki, wybroczyny,
  • miejscowy obrzęk, stwardnienie, pęcherze, rumień.

Skleroterapia – co po zabiegu? (zalecenia i rekonwalescencja)

Po zabiegu skleroterapii w zakresie większych naczyń, kończynę bandażuje się opaską elastyczną lub nakłada pończochę uciskową o stopniowanej kompresji i zaleca pacjentowi półgodzinny spacer.

W pierwszym tygodniu po skleroterapii nie zaleca się długodystansowych podróży i długotrwałego unieruchomienia (zwiększają ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych). Przez dwa tygodnie należy chronić miejsca poddawane terapii przed ekspozycją na promieniowanie UV.

Po skleroterapii powinno się utrzymywać aktywny tryb życia oraz unikać długotrwałego przebywania w pozycji stojącej lub siedzącej. Należy zgłaszać się na wyznaczone wizyty kontrolne, a wszelkie niepokojące objawy bezzwłocznie zgłaszać lekarzowi.

Kompresjoterapię po zabiegu (pończochy uciskowe, bandaże elastyczne) należy stosować ściśle według zaleceń lekarza. Niekiedy, w przypadku bardzo małych naczyń, kompresjoterapia nie jest konieczna.

Niemniej, dowiedziono, że codzienne noszenie pończoch uciskowych (23-32 mmHg) przez trzy tygodnie po skleroterapii teleangiektazji poprawia wyniki leczenia. Postępowanie tego rodzaju może również zmniejszyć ryzyko hiperpigmentacji.

  • W Ars Estetica procedurę skleroterapii i laserowego zamykania naczynek wykonują:
  • Wrocław
  • Warszawa
  • Pacjentów zainteresowanych konsultacją z naszymi specjalistami zapraszamy do kontaktu.

Autorem artykułu jest lek. Maciej Antkiewicz.

Zachęcamy do zapoznania się również z innymi materiałami na temat leczenia niewydolności żylnej i zmian estetycznych:

Źródła:

Kulkarni S.R., Messenger D.E., Slim F.J. et al. The incidence and characterization of deep vein thrombosis following ultrasound-guided foam sclerotherapy in 1000 legs with superficial venous reflux. Journal of Vascular Surgery: Venous and Lymphatic Disorders. 2013; 1 (3): 231–238.

Jawień A., Ciecierski M. Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych. Przewodnik Lekarza. 2004; 7 (8): 54–57.

Hawro P., Urbanek T., Mikusek W. Tumescent-assisted echosclerotherapy (TAES) in the treatment of great saphenous vein incompetence. Phlebological Review. 2018; 25 (1): 81-86.

Rabe E., Breu F.X., Cavezzi A. et al. European guidelines for sclerotherapy in chronic venous disorders. Phlebology. 2014; 29 (6): 338-54.

Mlosek R.K., Malinowska S. Zastosowanie ultrasonografii wysokich częstotliwości w zamykaniu drobnych naczyń krwionośnych. Journal of Ultrasonography. 2014; 14: 320–32.

ESVS, European Society for Vascular Surgery. Przewlekła choroba żylna. Wytyczne postępowania klinicznego Europejskiego Towarzystwa Chirurgii Naczyniowej. European Journal of Vascular & Endovascular Surgery. 2015; 49: 678–737.

Malinowska S., Mlosek R.K. Likwidowanie problemów naczyniowych kończyn dolnych – współpraca lekarza z kosmetologiem. Kosmetologia Estetyczna. 2015; 1 (4): 65–68.

Janczak D., Leśniak M., Janczak D. Małoinwazyjne metody leczenia żylaków kończyn dolnych. Chirurgia po Dyplomie. 2016; 2, [dostęp online].

Jaeschke R., Guyatt G.H., Cook D.J. et al. Wytyczne postępowania – cz. II – sposób przedstawiania wytycznych, czyli siła zaleceń. Medycyna Praktyczna.1999; 11: 153–157.

Zieliński A. Powikłania po inwazyjnym leczeniu żył układu głębokiego. Chirurgia po Dyplomie. 2017; 2, [dostęp online].

Noszczyk W. (red.). Chirurgia tętnic i żył obwodowych. Tom 1. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007.

Zubilewicz T., Terlecki K., Terlecki P. Minimalnie inwazyjne metody leczenia żylaków kończyn dolnych. Kardiologia po Dyplomie 2014; 13 (9): 47–51.

Andziak P. Chirurgia naczyniowa. Medycyna po Dyplomie. 2012; 12: 63–70.

Kielar M. Metody leczenia teleangiektazji. Chirurgia po Dyplomie. 2013; 8 (2): 25–31.

Hawro P., Szczygieł Ł. Metody leczenia żylaków kończyn dolnych w 2017 roku. Aesthetica. 2018; 25: 48–56.

Narbutt J., Bowszyc-Dmochowska M., Kapińska-Mrowiecka M. et al. Przewlekła niewydolność żylna – epidemiologia, klasyfikacja i obraz kliniczny. Rekomendacje diagnostyczno-terapeutyczne Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego. Część I. Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny. 2018; 105 (4): 473–485.

Narbutt J., Bowszyc-Dmochowska M., Kapińska-Mrowiecka M. et al. Przewlekła niewydolność żylna – patogeneza, diagnostyka i leczenie farmakologiczne. Rekomendacje diagnostyczno-terapeutyczne Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego. Część II. Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny. 2018; 105 (4): 486–497.

Przybylska-Kuć S., Kuć K., Dec M. et al. Przewlekła niewydolność żylna w praktyce lekarza rodzinnego. Family Medicine & Praimary Care Review 2013; 15, 3: 377–378.

Janczak D. Żylaki. Chirurgia po Dyplomie. 2017; 02 (4): 39–41.

Gajewski P. (red.). Interna Szczeklika 2018. Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, Kraków 2018.

Marona H., Kornobis A. Patofizjologia rozwoju żylaków oraz wybrane metody ich leczenia – aktualny stan wiedzy. Postępy Farmakoterapii. 2009; 65 (2): 88–92.

Barańska-Rybak W., Arłukowicz E. Zmiany skórne w przebiegu niewydolności żylnej. Dermatologia po Dyplomie. 2014; 4 (5): 38–43.

Leia também:  Jakie Są Objawy Kamieni W Nerkach?

Kaczmarek S. (2015) Wpływ różnych metod leczenia na gojenie i jakość życia pacjentów z owrzodzeniem żylnym goleni. (Rozprawa doktorska). Poznań: Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu.

Neubauer-Geryk J., Bieniaszewski L. Przewlekła choroba żylna — patofizjologia, obraz kliniczny i leczenie. Choroby Serca i Naczyń. 2009; 6 (3): 135–141.

Zubilewicz R., Jaroszyński A. Przewlekła choroba żylna. Forum Medycyny Rodzinnej. 2015; 5 (9): 400–404.

Mlosek R.K., Malinowska S. Powikłania po zabiegach zamykania poszerzonych naczyń krwionośnych. Kosmetologia Estetyczna. 2016; 4 (5): 421–424.

Alam M., Nguyen H., Kaszuba A. Leczenie chorób żył kończyn dolnych. Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2006.

Hawro P., Gabriel M., Madycki G. et al. Zalecenia dotyczące wykonywania ultrasonograficznego badania dopplerowskiego żył kończyn dolnych Polskiego Towarzystwa Chirurgii Naczyniowej i Polskiego Towarzystwa Flebologicznego. Acta Angiologica. 2013; 19 (3): 99-117.

Cavezzi A., Tessari L. Foam sclerotherapy techniques: different gases and methods of preparation, catheter versus direct injection. Phlebology 2009; 24: 247-251.

Różnice między skleroterapia żylaków pianką a płynem (Informacje)

Nieestetyczne i widoczne gołym okiem żylaki kończyn dolnych dolnych stanowią zmorę wielu osób, w tym w szczególności kobiet. Poza samym efektem kosmetycznym, żylakom towarzyszyć mogą inne objawy, m.in. kurcze mięśni, uczucie ciężkości nóg czy pieczenie.

Jedną z metod leczenia tego problemu jest przeprowadzenie tzw. zabiegu skleroterapii, który polega na wprowadzeniu do chorej żyły specjalnej substancji chemicznej, której celem jest obliteracja, czyli zamknięcie światła patologicznie zmienionego naczynia.

Żylakami nazywamy zmienione chorobowo naczynia żylne powierzchowne, które w wyniku zachodzącej przebudowy stają się wydłużone, rozszerzone i nadmiernie poskręcane. Istnieje wiele przyczyn powstawania tych zmian, wśród których na uwagę zasługują m.in. przebycie zakrzepica żył głębokich czy zmniejszona ilość ruchu. 

Skleroterapia żylaków – znajdź klinikę

W zależności od zaawansowania procesu chorobowego, metoda leczenia żylaków kończyn dolnych może się różnić. W początkowych stadiach choroby korzystne jest stosowanie metod zachowawczych takich jak: unoszenie kończyny czy używanie specjalnych opasek i pończoch uciskowych. W leczeniu bardziej rozwiniętych żylaków bardziej skuteczne są metody zabiegowe.

Jaka jest różnica pomiędzy skleroterapią żylaków pianką a płynem?

Skleroterapia jest niechirurgiczną metodą leczenia zmian żylnych, której przeprowadzenie jest preferowane m.in. u pacjentów, którzy cierpią na niegojące się owrzodzenia żylne. W tych przypadkach zastosowanie techniki niechirurgicznej zmniejsza ryzyko rozwoju infekcji.

  • Warto wiedzieć: W przebiegu zabiegu skleroterapii lekarz z wykorzystaniem cienkiej igły wprowadza do chorobowo zmienionego naczynia specjalny środek obliterujący, który działa drażniąco na ścianę naczynia skutkując jego obkurczeniem, zwłóknieniem i zamknięciem światła.

Farmakologiczna, a piankowa

W zależności do użytego podczas skleroterapii preparatu, wyróżnić możemy skleroterapię farmakologiczną i piankową, różniące się pomiędzy sobą gęstością zastosowanego środka obliterującego. W obu przypadkach znacząca część procedury korekcji żylaków jest taka sama.

Skleroterapia sprawdza się szczególnie dobrze w korekcji zmian o małej (1 mm) i średniej (4 mm) średnicy. W leczeniu zmian chorobowych o większej średnicy preferowana jest skleroterapia za pomocą pianki, a nie płynu, co związane jest z tym, że środek o konsystencji pianki utrzymuje dłuższy kontakt ze ścianą naczynia.

Skleroterapia farmakologiczna z zastosowaniem środka płynnego sprawdza się natomiast lepiej w leczeniu zmian o małej średnicy, gdyż ze względu na mniejszą gęstość pozwala na jego pełniejszego stopnia rozprowadzenie w naczyniu.

Niezależnie od zastosowanej techniki skleroterapii, zabieg ten nie jest zalecany w przypadku obecności zmian żylnych o średnicy 8 mm i większej.

Zalety zabiegu

Do zalet skleroterapii piankowej należy fakt, że zastosowany preparat nie rozpuszcza się w świetle naczynia żylnego, co sprawia, że obliteracji ulegają tylko ściśle wybrane naczynia żylne lub i ich odgałęzienia.

Przy zastosowaniu technik obrazowania naczyń w postaci ultrasonografii (USG) możliwa jest dzięki skleroterapii piankowej obliteracja naczyń o większej, niż zazwyczaj średnicy.

Można zatem powiedzieć, że skleroterapia piankowa jest metodą działającą bardziej wybiórczo i precyzyjnie na zmienione chorobowo naczynia żylne, niż skleroterapia farmakologiczna z użyciem środka płynnego.

Oba rodzaje skleroterapii posiadają liczne zalety, do których należy m.in.  możliwość przeprowadzenia zabiegu w warunkach ambulatoryjnych, małoinwazyjny charakter całej procedury i jej praktycznie bezbolesny przebieg.

Zabiegi skleroterapii uważane są za procedury bezpieczne, a stwierdzane ewentualnie powikłania mają zazwyczaj łagodny przebieg.

Najczęściej u pacjentów poddawanych zabiegi skleroterapii żylaków kończyn dolnych stwierdzić można miejscowe przebarwienie skóry kończyn, świąd skóry czy obecność krwiaków.

Ceny zabiegu skleroterapii naczyń żylnych kończyn dolnych wahają się w Polsce, w zależności od zastosowanej metody i dodatkowych konsultacji, w przedziale od 100 zł do 2500 zł.

Skleroterapia żylaków

– sprawdź ceny w 118 klinikach!

Oceń artykuł: 3.9/5 (opinie 23)

Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych

ISSN: 1505-8409

Przewodnik Lekarza/Guide for GPs

  • 8/2004 vol. 7
  • streszczenie artykułu:
  • Przew Lek 2004, 8, 54-57
  • Data publikacji online: 2004/10/05

Pełna treść artykułu Pobierz cytowanie ENWEndNote BIBJabRef, Mendeley RISPapers, Reference Manager, RefWorks, Zotero AMA Jawień A, Ciecierski M. Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs. 2004;7(8):54-57. APA Jawień, A., & Ciecierski, M. (2004). Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 7(8), 54-57. Chicago Jawień, Arkadiusz, and Marek Ciecierski. 2004. “Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych”. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs 7 (8): 54-57. Harvard Jawień, A., and Ciecierski, M. (2004). Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, 7(8), pp.54-57. MLA Jawień, Arkadiusz et al. “Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych.” Przewodnik Lekarza/Guide for GPs, vol. 7, no. 8, 2004, pp. 54-57. Vancouver Jawień A, Ciecierski M. Rola skleroterapii piankowej w leczeniu żylaków kończyn dolnych. Przewodnik Lekarza/Guide for GPs. 2004;7(8):54-57. Skleroterapia jest metodą leczenia żylaków, polegającą na podaniu do światła żyły środka chemicznego, który inicjuje cykl przemian morfologicznych ściany żylaka, prowadzących do zarośnięcia jego światła. Wyniki leczenia tą metodą poprawiły się od czasu zastąpienia leku podawanego w formie roztworu – pianką. Jest to spieniona forma leku obliterującego z grupy detergentów. Najbardziej popularna stała się metoda wytworzenia pianki za pomocą 2 strzykawek, opracowana przez Tessariego. Wytwarza się ona po zmieszaniu leku z powietrzem, a następnie piankę podaje się do żylaka lub żyły pod kontrolą ultrasonograficzną. Zabieg kończy bandażowanie kończyny opaską elastyczną lub nałożenie pończochy elastycznej o stopniowanej kompresji. Najlepsze efekty uzyskuje się obliterując żylaki przy wydolnych pniach żyły odpiszczelowej. Wielu jednak autorów obliteruje również niewydolny pień żyły odpiszczelowej lub odstrzałkowej i niewydolne perforatory. Wyniki leczenia za pomocą pianki są zadowalające, a liczba objawów ubocznych nie przewyższa liczby objawów występujących w grupie chorych leczonych metodą tradycyjną. Uzyskuje się ok. 90 proc. obliteracji pni żył odpiszczelowych, ich gałęzi, nawrotowych żylaków czy niewydolnych perforatorów. Większą liczbę powikłań spotyka się głównie w leczeniu venectazji i mniejszych żyłek, zwłaszcza gdy rozpatruje się częstość martwicy skóry. Niedogodnością jest krótki okres utrzymania się leku w formie pianki, dlatego wymagana jest odpowiednia wprawa i doświadczenie w stosowaniu tej metody. Leczenie żylaków tym sposobem można przeprowadzać w warunkach ambulatoryjnych, co zmniejsza koszty leczenia. Wstęp Skleroterapia jest metodą leczenia żylaków, polegającą na podaniu do światła żyły środka chemicznego, który inicjuje cykl przemian morfologicznych ściany żylaka, prowadzących do zarośnięcia jego światła. Za prekursora tej metody uznaje się Giovanniego Monteggia, który w 1813 r. użył do obliteracji żylaków alkoholu. Alkohol wstrzyknięty do żylaka powodował bardzo duży odczyn zapalny żyły i otaczających tkanek. Leczenie przebiegało więc z silnymi bólami, obrzękiem kończyny, czasem ogniskową martwicą skóry. To z tych powodów leczenie żylaków metodą obliteracji nie cieszyło się uznaniem i pozostawało w cieniu leczenia… Pełna treść artykułu…

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*